The family is marketed as a safe space, a place of love and mutual care, but this is not supported by the data—How do we bring our experiences of mutual support networks to the centre of society?

~ written by Alana Queer, original text in Spanish: El Salto ~

Something is wrong. We already struggle to imagine the end of capitalism, but abolishing the family? Feminism seems to have long since abandoned this old feminist demand, and this year the LGBTQIA+ movement in Spain will celebrate twenty years of equal marriage, that is, its inclusion in this patriarchal institution of marriage and family that marks a new “homonormativity,” which is primarily a copy of heteronormativity. We’re in trouble. We lack imagination, we lack visions of other forms of coexistence and parenting.

I write this article from my perspective as a family survivor. A survivor of sexual abuse, psychological and emotional abuse and neglect, abuse that has left me with complex trauma that I am still learning to live with. To live, not just survive, as I have done for decades of my life. Writing from a survivor’s perspective, in a way, is writing from the perspective of a child, providing a counterpoint to the debate dominated by adult-centric perspectives.

When I think of family, the first words that come to mind are violence, (sexual) abuse, abandonment, mistreatment, emotional blackmail… Not for a millisecond of my life have I considered starting a family. 

While I strongly agree with the diagnosis of the family’s role in the economic and political order, as put forward, for example, by Nuria Alabao in this article or Sophie Lewis in her book Abolish the Family, in a way, this diagnosis is unnecessary. I only have to think about my own experience, look at my surroundings, my friends, and what I see is violence, mistreatment, abuse, emotional neglect, and all the resulting traumas. Is it possible that so many of us have simply been unlucky? Perhaps there is a more structural problem, that it’s not something failing in some (many) individual families, but the family system itself that is at fault?

The family, a system of mistreatment and abuse

The family is marketed as a safe space, a place of love and mutual care. Above all, it is said that the family is the best place for children. This could not be further from the truth.  According to a meta-analysis of physical violence experienced or witnessed in the family at the global level, in Europe 12.7% of children have been victims of physical violence in their family, with a higher rate for boys compared to girls (girls are not included in the analysis), and 10.5% have witnessed physical violence in their family. Another global meta-analysis of more types of abuse and neglect reaches even higher results: 14.3% of girls and 6.2% of boys had suffered sexual abuse, 27% of boys and 12% of girls had suffered physical abuse, 6.2% of boys and 12.9% of girls had suffered emotional abuse, and 14.8% of boys and 13.9% of girls had suffered neglect during their childhood. Overall, boys suffer more physical abuse and neglect, and girls more emotional and sexual abuse. Fathers perpetrate more physical and sexual abuse, while mothers perpetrate more emotional abuse and neglect.

A study in the United Kingdom concluded that 41.7% of children were exposed to some form of child abuse—physical, sexual, or emotional abuse, or physical or emotional neglect. Some 19.3% witnessed domestic violence between their parents or care-givers within the family. The famous ACE Study (Adverse Childhood Experiences Study) of 1998 in the United States reached prevalence rates of 11.1% for psychological abuse, 10.8% for physical abuse, 22% for sexual abuse, and 12.5% ​​for exposure to domestic violence against the mother. Children often suffer more than one form of abuse at a time.

In Spain, an estimated 18.9% of the population has been a victim of sexual abuse in childhood (15.2% of men and 22.5% of women), more than half of whom were perpetrated by a family member. According to a report by Save the Children, more than 25% of children in Spain have been victims of abuse by their parents or care-givers.

Despite considerable variation across studies, all of them show the family as a site—the primary site—of abuse, mistreatment, and neglect. Studies that differentiate by sexual orientation, such as one from the United States, generally find much higher prevalence rates of abuse and mistreatment across all categories for LGBTQIA+ people compared to heterosexuals. And children who exhibit behaviours that do not conform to their assigned sex at birth suffer even more abuse of all kinds.

Beyond abuse, 40% of children never develop a secure attachment to one of their care-givers. According to research by the Sutton Trust in the United Kingdom, “Many children lack secure attachment relationships. Around 1 in 4 children avoid their parents when they are upset because they ignore their needs. Another 15% resist their parents because they cause distress.” According to the same research, insecure parental attachment is the most important risk factor; that is, insecure attachment is reproduced from generation to generation if parents with insecure attachment do not work on their own attachment styles and traumas.

To these figures of child abuse and neglect, we can add the high prevalence of intimate partner violence, gender violence, and domestic violence. Witnessing this violence also has negative consequences for children.

Is the family a safe place of love and care? The numbers debunk this myth. We can say that for children, the least safe and most dangerous place is their family home. With these figures—a prevalence of abuse between 15% and 40%—how can we think that something is wrong at the individual level, that the problem isn’t the structure (the family), but a lack of education, resources, etc.?

I invite you to a thought experiment. Let’s imagine a society wants to choose between several models of coexistence and parenting: tribal or community parenting, other models I have no idea what they might be, and family parenting. Predictions of child abuse are estimated for each model. Can we imagine that a model with a 25% prediction of abuse would be chosen? I doubt it.

Child abuse: lifelong damage

Child abuse leaves lifelong damage, I know this from my own experience. For example, complex trauma refers to early negative experiences involving neglect and/or abuse that occur within an attachment relationship with the primary care-giver. This means that the figure who is supposed to provide affection, love, and protection to the child is, at the same time, a source of anxiety, threat, neglect, and/or abuse, resulting in distressing experiences such as verbal abuse, abandonment, bullying, emotional invalidation, abandonment, and so on.

Because of their ongoing nature, such abuse generates a stress response that leaves a mark on the brain. Furthermore, these situations go unnoticed externally and are cumulative. In many ways, complex trauma is related to “non-events,” things that didn’t happen when they should have—a look, a smile, being considered, or a comforting hug. These non-events have a significant impact, although they don’t remain as memories beyond emotional sensations.

I know all this very well. It’s estimated that up to 7.7% of adults suffer from complex post-traumatic stress disorder (c-PTSD or complex PTSD) and up to 20% suffer from post-traumatic stress disorder. To me, these numbers seem too low. However, it’s important to keep in mind that this isn’t a simple binary—either you have PTSD or complex PTSD according to strict diagnostic criteria, or you’re fine. Problems with emotional regulation, forming close relationships, behaviour, trust, and a negative self-image can all be present and can cause considerable problems without meeting all the diagnostic criteria for PTSD or complex PTSD.

Complex trauma, often also called complex developmental trauma or developmental trauma, is in the vast majority of cases the result of prolonged emotional abuse and neglect in childhood and adolescence. Here we see many of the 15% of children who avoid their parents because they cause distress: survivors of sexual abuse and other forms of prolonged maltreatment.

There are also other consequences for mental and physical health: eating disorders, depression, other mental disorders, substance use and abuse, and much more. From the ACE study in the United States, we know that adverse childhood experiences have a profound impact on many areas of adult health.

Towards other models

So, we abolish the family. Okay! But what do we put in its place? Sophie Lewis says: “Nothing.” Perhaps an overly simplistic answer. 

It’s true that in the current system, the family fulfils functions for which the best answer is “nothing”. As Nuria Alabao says, “The family is not a neutral institution: it is still sustained by hierarchical relations of subordination based on gender, age, and race/migration origin. […] As an institution, the family has a central economic function; it has always been essential to the reproduction of classes in capitalism, to allocate inheritances, transmit property, or guarantee the payment of debts”. These are the functions we don’t want to replace. Enough with Sophie Lewis’s “nothing.” We don’t need a gender police force, we don’t need an institution that reproduces patriarchy and prepares children to function well under capitalism.

However, there are other functions of the family in the current system, such as parenting and caregiving, which the family performs quite poorly, as I’ve shown above, but which are nonetheless necessary. We need other models of living together, of relating, of parenting, and of organising caregiving.

Today, mainstream feminism has nothing more to offer than promoting “co-responsibility” in parenting, that is, equal participation of fathers in childrearing. Where are the more radical visions?

I don’t mean that children need their mother, father or biological parent, but they do need adults who allow them a safe and stable attachment.

According to Nuria Alabao, “In 19th-century socialism linked to the labour movement, and later in the 1970s, class-based feminism called for the socialisation of social reproduction: soup kitchens, 24-hour day-care, or innovated experiences of nurturing or support on the margins”. However, even these proposals don’t question the family itself in a deeper way. They are proposals more focused on allowing women to participate in the labour market. Ultimately, they are adult-centric proposals. And, regarding the miserable figures of children with secure attachments, I fear that these proposals could even worsen the situation for children if the nuclear family model is maintained. By this, I don’t mean that children need their biological mother, father, or parent, but they do need adults who allow them a secure and stable attachment.

In this sense, it might even be helpful to “de-centre” biological parents, to think about care and parenting in a community, a tribe, parenting models that include a network, a community of adults in the children’s lives. The African proverb “it takes a village to raise a child” points in this direction. Children need more secure and stable relationships with adults, beyond their parents, a “village.”

There is some research on the perspectives of children raised in consensually non-monogamous relationships. According to Elisabeth Sheff, “The presence of more than two adults in the family provides several advantages to children, such as receiving more attention, nurturing, and time from significant adults, receiving more gifts for special occasions, and being exposed to a greater number of positive role models. It also allows them to form family bonds with other children beyond biogenetic kinship and to have more siblings”.

The parenting network does not have to be limited to the sexual and emotional bonds of the parents: I am thinking of networks of relational anarchy, networks that decentralize love and the couple.

Other recent research with children says: “Children living in polyamorous households often view their parents’ romantic partners as resource persons, which fosters the development of a positive view of these adults in the child. Many children explained their affection for their parents’ partners by highlighting how these adults cared for them and supported them, emotionally and materially. This echoes studies conducted with parents practicing NMC, who described their extra-dyadic romantic partners as supportive, loving, and understanding, not only for them but also for their children.”  Thinking further, in terms of the concept of “village” or community, the nurturing network need not be limited to the parents’ sexual affective ties. I’m thinking of networks of relational anarchy, networks that de-centre love and the couple (or couples).

This isn’t so simple. Myriam Rodríguez del Real and Javier Correa Román say in an article in El Salto: “The central issue is understanding that friendship has been emptied of material content in order to centralize the couple. Societies construct systems of kinship and affinity that determine which bonds are recognized and which are left on the margins. The heterosexual monogamous couple constitutes the center of these systems, and the rest of the relationships (including friendship) are reconfigured in response to it”.

And: “Therefore, it is not simply a matter of ‘giving more importance to friends,’ but of rejecting the current configurations of both the couple and friendship to create new relational forms. We need to ‘disorient’ (…) the normative notions of affection in order to imagine other forms of relational inhabitation. Only to the extent that we think of other forms of friendship does the couple cease to make sense as the organising centre of our lives”.

In a talk about abolishing the family in Seville two years ago, considering alternatives to the family, Nuria Alabao spoke about building relationships with a reciprocal obligation (in order to assume caregiving), and that these types of relationships take time to build. We already have this obligation in today’s family, and I seriously doubt it contributes to adequate care, neither for children nor for adults or the elderly. For me, caregiving out of obligation isn’t care, but rather a sacrifice. And, today, the vast majority of women have to make this sacrifice to care for their parents or another relative.

How do we bring our experiences of mutual support networks to the centre of society? How do we change our perceptions so that we see ourselves as capable of trusting these networks?

Personally, I think more about making commitments—that is, I voluntarily make a commitment in a relationship (of any kind) that doesn’t require reciprocity. It’s more about trusting the network (of relational anarchy, of my community), that when I need care or support, there will be a person in the network (or several) who can take it on, and they don’t have to be the same people who previously received support from me. I feel like this is something we’re already trying to practice in my network.

Hil Malatino, in his book Trans Care  (Bellaterra, 2021) ,  offers this minimal definition of community: people who are re-weaving. And when I review my experience of the last nine years, facing my family traumas, it has been a constant re-weaving of my networks. Some people left my networks, others joined. Perhaps we should leave behind the idea of ​​a stable, lifelong mutual support network that should assume the care and support—emotional, financial, parenting, when we are sick—that today is assumed (often poorly) by the family, and instead rely on our networks, always fragile, always in reconfiguration, but capable of sustaining us when we need them? I don’t know. I’m still afraid of it myself, but, at the same time, my networks have sustained me over the past few years, and they continue to sustain me.

How do we bring our experiences of mutual support networks to the centre of society? How do we change our perceptions so that we see ourselves as capable of trusting these networks? How can we strengthen them?

I don’t have the answers. I think it’s about building by walking and experimenting. This is just a start. And, for me, building alternatives to family, new structures of mutual support and care, is a matter of survival. I’ve outlived my family, and I’ve gotten this far thanks to my networks.

______________

Source: Freedom Press

The post Abolishing the family: A survivor’s perspective appeared first on Void Network.

These panics aren’t new—my generation was accused of abandoning feminism in favor of Girls Gone Wild — but they do take on unique iterations as the political and cultural landscapes shift. And it’s valuable, I think, to keep redefining what we even mean by the term, to suss out where and what the stakes are, and to interrogate to whom we’re looking for answers. 

Too often, I see these questions addressed in silos. Most of the takes I reference above come from culture writers who have a strong handle on policy, or from policy/politics people who have a decent handle on culture. The radical Lefties are tweeting or zine-ing or Signal-ing their ideas, and often get left out of the larger feminist conversation. The academics are doing their obscure thing in journals that less than a dozen people will read. I consider myself to be adept in three of these realms – the academic, the radical, and the cultural, with a begrudgingly decent handle on what’s going on in mainstream politics. And since I teach Feminist Studies, I am thinking about these questions constantly, from a variety of angles. 

I don’t have answers, but I do have thoughts. And the first is that, of course, feminism is not a monolith. Hand-wringing essays about the state of feminism first need to clarify which tendency of feminist thought, movement, or identity they mean. 

When I teach Feminist Studies, we spend 15 weeks with writers who mostly disagree with each other, other than on the fact that sex and gender are positionalities that deserve attention. We go through an overview of the “waves”: the first wave feminism was about Voting Rights for women, and this was parallel to the fight against slavery (some suffragettes were also abolitionists; many were not). Second wave feminism covers a lot of disparate views from roughly the 1960s-1980s, and involved attention to women and work (middle-class white women wanted access to the white-collar workforce, women of color were like, ‘hey we’ve been working in your homes, we have different demands when it comes to work!’). The second wave also coincided with the Black Power, anti-Vietnam War, and gay liberation movements; some feminists overlapped in these circles, many did not. It is in this period, beginning roughly in the late 1970s, when the Sex Wars began—this is the name given to the debates that split feminists on questions of pornography, kink, sex work, and other sexual practices. Third wave feminism also contained many different facets: on one end there was the (largely, though not exclusively white) riot grrrrl movement of radical punks fighting rape culture through zines and sex positivity, as well as more radical ideas surrounding transformative justice emerging from women of color organizing in anti-racist spaces; on the other end there was the beginning seeds of Girl Boss Feminism, and generally attention to “choice” and “empowerment” (e.g. Sex and the City, Ally McBeal, Girls Gone Wild, etc.).

Fourth wave is often described as “third wave, but on the internet,” and also with more attention to intersectionality. We are, arguably, in a fifth wave, which is an extension of the fourth wave, but in a post-Trump, post-#MeToo, post-George Floyd, pandemic world. (Importantly: I always begin my feminist waves lesson by naming that thinking and culture-building around sex and gender existed pre-colonization in more expansive ways, and that the waves are a decidedly Western, academic snapshot of gender and sexual liberation.) 

It is extremely important to reiterate that most versions of feminism that we have today do not have actually radical aims, even if the people involved are discursively critical of systems like capitalism and white supremacy. It is unsurprising to me how quickly and easily feminism has been co-opted because it’s not inherently interested in interrogating the root causes of systems of domination, especially if we continue to place its origin in a voting movement that occurred in the midst of chattel slavery and not long after violent colonial displacement. In addition, a lot of people think feminism is whatever ‘feminist nonprofits’ are up to, and nonprofits are counter-revolutionary forces that inevitably squash structural change. 

Columnist Michelle Goldberg — decidedly a liberal, but also someone informed about radical feminist movement history — names something true: “much of feminism right now fits into two broad categories: discourse and NGOs,” she writes. In an interview with Ezra Klein, she bemoans, to her credit, that if someone asked where they could go to get involved with feminist organizing, she’d tell them to write a check to NARAL. In that same interview, Klein asks her what else, other than reproductive justice, does ‘feminism’ (even if it is only a label) care about? Goldberg goes on to talk about thinking more expansively about reproductive justice — from domestic workers issues to SNAP benefits, and also talks about the relationship between feminism and trans justice. 

But historically and contemporarily there are feminist movements that (or at least feminist thinkers who) are committed to radical liberation. Angela Davis and Elaine Brown insisted on bringing feminist analysis to the Black Power movement; the Combahee River Collective did the same in their socialist organizations. Women, trans and queer people have always been a part of anti-capitalist and anti-state organizing—and women, trans, and queer people (especially of color) have always been harmed by capitalism and the state — and it is their lived experiences that give us a feminism with teeth. The Black, Brown, and Indigenous feminists, anarcha-feminists, and Marxist feminists are still doing feminist work today, but it is often in movement spaces that aren’t seen as explicitly feminist (like Marxist, anarchist, or Indigenous organizations). Or, they are not ‘organizing’ in a coherent way, and are instead practicing survival in a way that Saidiya Hartman describes as “waywardness.”  

So there is the feminism of the NYT and NPR policy analysts who focus on #MeToo, Roe and Dobbs, representational politics in media government, “transgender issues”; there is the feminism of the radical Leftists who are invested, from different angles, in similar things (fighting rape culture, ensuring safe abortions for everyone, abolishing the government and cultivating community skills in people of all genders, fighting for gender liberation beyond the binary, and, I would add: attention to sex work and sexual liberation, though there are very disparate views on what liberated sexuality means). In this more ‘political’ sense of things, there are wins and losses and a lack of clarity on who is doing what for what ends. 

And then there is the terrain of culture, which is what Marxist scholar and organizer Stuart Hall argued was a worthwhile “site of struggle.” Culture—a nebulous concept, but what I’ll limit here to popular culture in the form of movies, TV, internet, and, as Goldberg shorthands, ‘discourse’ — is before and after and in between what happens in the streets, in organizing spaces, and in government meetings. 

And so it is worth considering: what does girl culture have to do with feminism and, for those of us invested in it, with liberation? Should we take ‘girl dinner’ and Barbie as seriously as we take Roe and MeToo? I think, if nothing else, we should consider how they are in conversation, without falling into binary panic/defense modes. 

In one of my favorite responses to the Cristo piece — the one cited above which spends the bulk of its argument on the idea that girly culture signals the desire of women to exist in a time “before feminism”— Claire Fallon and Emma Gray write: 

“While in theory girlhood precedes the adult concerns of feminism, in reality, these concerns often intrude into the lives of girls, many of whom must negotiate sex and sexual identity, enter and navigate the workforce, access abortion care, and deal with misogyny that limits their lives from the moment of their birth. Many of us began to work out our own feminist politics as children, and associate the aesthetics of girlhood strongly with our first forays into questioning the patriarchal structures around us. Girlhood offers certain comfortable, universal markers, but not all girls are the same, even if they’re wearing the same color and going to the same concert. One girl may live in near-total political ignorance; another may develop a sharp socialist feminist critique of the world she is growing up in; yet another may go down a reactionary path.” 

These particularities are key to how we continue to move forward with building movements, political theory, and engaging with the various tangles of the discursive. How do we grapple with cultural forces that may encourage problematic consumption habits while also acknowledging that fashion, music, movies, and other products we engage for pleasure don’t necessarily imply that we are dupes of patriarchy and capitalism? 

Some of the most righteously dedicated anti-capitalist, anti-state activists I know are girly, bimbo-leaning sex workers. A young woman who runs a popular Taylor Swift fan account was imprisoned for refusing to join the Israeli military. Queer femmes have long been wearing floofy dresses to the riot. The idea that “girliness” precludes a commitment to liberation is a view that is not only narrow about gender, but also about justice. A popular feminist writer, for example, called for the stigmatization of glitter (with important evidence that it’s very bad for the planet), saying that the ultimate goal would be federal legislation, and urged us to call our state reps. What limited imagination it shows to anchor our ire in cultural pleasures and to reify that the state—an entity that enacts violence on people at home and abroad everyday— is our best solution. I am not saying we shouldn’t interrogate our consumption habits — we absolutely should, and I was actually convinced to never consider a glitter purchase again — but I am invested in a much more expansive political project than attacking expressions of femininity and bolstering legislative representatives. 

I learned cultural criticism via British Cultural Studies, in which people like Stuart Hall and Raymond Williams turned to media, subculture, and popular culture to wrestle with what it meant for radical change. These folks celebrate the possibility of resistant media— even if it was at risk of cooptation, they argued it was still evidence of counter-hegemony. Which is to say, they believed that consumers had agency — “there are no masses, only ways of seeing masses,” said Williams— who could live with contradiction (feminists reading romance novels was an early articulated example of this) and still be, for example, down for revolution. In contrast, the Frankfurt School, led by theorists like Theodore Adorno and Max Horkheimer, insisted that popular culture was a propagandistic distraction from revolutionary struggle. In short, as Douglas Kellner explains, “British cultural studies would valorize resistant moments in media culture and audience interpretations and use of media artifacts, while the Frankfurt school tended, with some exceptions, to see mass culture as a homogeneous and potent form of ideological domination.” 

I have always been a cheerleader for a BCS approach to culture, probably because I was raised on movies and television, and my love of media has not kept me from spending the last 20 years in anarchist and other radical organizing spaces. Similarly, my relationship to girliness has really only strengthened my commitment to radical politics. I wrote a whole book about how my femme gender is completely intertwined with my working-class upbringing, and so then also my commitment to anti-capitalism. When I giggle at ‘girl dinner’ memes, or feel influenced by bow trends I am, maybe, treading close to the edge of ironic misogyny and toxic consumerism. But I am also having fun. And then I am switching over to the Signal thread to strategize with my comrades about how to ensure we protect our space from nazis. 

So where does this leave us with feminism? I think Cristo is right that “feminism is a bit adrift,” and that, as she notes: 

“It doesn’t help that the major touchstones of the past several years — MeToo, Donald Trump, COVID, Dobbs — are fucking miserable, and the cultural objects that accompanied them have tended to be correspondingly somber or pedantic. We’ve seen an explosion of rape-revenge plots, and cynical, emaciated protagonists dissociating through their lives.” 

Indeed, the cultural tone of ‘feminist’ media has been, for many years, dour— the most buzzy films of the past few years that focused on women’s lives included the dismal Promising Young Woman, Women Talking, She Said, and on television, Euphoria. But for Cristo, the turn to levity and ‘girlishness’ in this year’s buzzy media like Barbie—and I’d add Bottoms, and Poor Things—is a problem. She insists the turn to girlhood is “an opting out.” Instead, it seems, she’s arguing for serious grown-up feminists to stay the course with the miserable, in every facet of our lives. 

Can we unpack the cultural phenomena that, on their surface, appear to be an opting out — from bows to Barbie, from Taylor to tradwives — and discern what is legitimately reactionary, and wrestle with the stakes from there? And rather than determining the stakes from a liberal concern about what it means for the next election, the kind of feminism I care about can be a tool to reflect on what it might mean for more radical visions of the future. 

I don’t know how much value there is in feminism as a coherent movement anymore—not when so many marginalized genders feel isolated from the focus on ‘women’ (see TERFs), not when so much of the thinking is funneled through nonprofits who treat their feminist workers like garbage, not when it remains overwhelmingly white, not when it often does more to harm than help sex workers (see SWERFs), not when it too often colludes with the state rather than envisioning ways of being outside and against it. But we also can’t deny attention to the ways in which capitalism and white supremacy interact uniquely with sex, sexuality, and gender. 

I’d like to turn to another artifact of culture as a potential offering. In Shiva Baby, the debut film from Emma Seligman, the queer Zoomer who went on to bring us Bottoms, Danielle (Rachel Sennott) reminds us, hilariously and perfectly, what feminism really is and ought to be. In a very common ‘what kind of job are you going to get with a feminist studies degree’ conversation, Danielle responds stressfully:

It’s a lens! Patriarchy shapes our lives as foundationally as capitalism, colonialism, and white supremacy, but it has been too easy for feminist movements to turn gender into an additive identity rather than an affront to power systems. 

There’s been a lot of pushback against nuance lately, and for important reason: there is no need for nuance in genocide. But that’s not a good blanket strategy for wrestling with the complexity of most of our contemporary ills. Which is not to say taking a clear stance against capitalism, colonialism, patriarchy, and white supremacy is in need of nuance, but that addressing the unique particularities of how harm impacts us in distinct ways — based on gender, sexuality, geographic location, and so on — would benefit from an analytical framework. For me, that means looking to theorists—the formal kind and the organic kind— who articulate ways of seeing the world with attention to power and oppression at the intersection (or even more helpfully, the assemblage) of gender, race, class, and so on. I value a feminist lens, but importantly a feminist lens that is also always-already anti-capitalist, anti-state, and anti-white supremacy. And then I consider what that lens can offer to whatever unique situation I’m unpacking in its very particular context. 

My hope for feminism is that it can be a tool like this, a lens we can use to assess harm, and, an aid to the plurality of overlapping revolutionary struggles—as well as a tool for survival and care in everyday life. And a part of this care, this process of reclamation, certainly needs to involve a revisitation and transformation of the period in our lives when we first learned about the deadly reality of patriarchy: girlhood.

_________

Raechel Anne Jolie (she/they) is a writer and educator based in Cleveland, Ohio. She holds a PhD in Critical Media Studies, with a minor in Feminist & Critical Sexuality Studies from the University of Minnestoa. Her writing has appeared in The Baffler, Bitch, Teen Vogue, In These Times, among other publications. Rust Belt Femme is their first memoir and received recognition in NPR’s Favorite Books of 2020, was a finalist in the Heartland Bookseller’s Award, and was the winner of the Independent Publisher Book Award in LGBTQ Nonfiction.

SOURCE: radical love letters

https://raechelannejolie.substack.com/p/girl-culture-panic-and-the-failures

The post Girl Culture Panic & the Failures of Feminism- Raechel Anne Jolie appeared first on Void Network.

“Πρέπει να μάθουμε ή να ξανα-μάθουμε πως να χτίζουμε τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αντί να δουλεύουμε υπέρ του Κεφαλαίου απαξιώνοντας, αποδοκιμάζοντας και κακοποιώντας ο ένας τον άλλον. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως θα πρέπει να συμφωνούμε στα πάντα – απεναντίας, πρέπει να φτιάξουμε συνθήκες όπου η διαφωνία θα μπορεί να λαμβάνει χώρα χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού ή χειρότερα, του αφορισμού.”

Μετάφραση: Κώστας Σαββόπουλος – Αντρέας Μερκούρης

Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

Αυτό το καλοκαίρι (2013) σκέφτηκα σοβαρά να σταματήσω να ασχολούμαι με τα πολιτικά. Εξαντλημένος από τη δουλειά, ανίκανος για παραγωγική δραστηριότητα, βρήκα τον εαυτό μου να περιπλανιέται στα κοινωνικά δίκτυα νιώθοντας την κατάθλιψη και την κόπωση μου να διογκώνονται.

Η «αριστερή πτέρυγα» του Twitter μπορεί συχνά να είναι μια μίζερη, αποκαρδιωτική ζώνη. Νωρίτερα, φέτος, σημειώθηκαν κάποιες ισχυρές διαμάχες στις οποίες συγκεκριμένα αριστερά προφίλ καταγγέλθηκαν και αποδοκιμάστηκαν. Στα προφίλ αυτά λέγονταν πράγματα ενίοτε απαράδεκτα, ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα άτομα διασύρθηκαν προσωπικά και κυνηγήθηκαν άφησε ένα άσχημο κατάλοιπο: Τη δυσοσμία της κακής συνείδησης και της ηθικής του κυνηγιού μαγισσών. Ο λόγος που δεν πήρα θέση σε κανένα από αυτά τα γεγονότα ήταν επειδή, ντρέπομαι που το λέω, φοβήθηκα. Οι νταήδες ήταν σε άλλο μέρος της παιδικής χαράς. Δεν ήθελα να τους τραβήξω την προσοχή.

Η καταφανής αγριότητα αυτών των ανταλλαγών συνοδευόταν από κάτι ακόμα πιο διεστραμμένο και, για αυτόν τον λόγο, ίσως περισσότερο εξουθενωτικό: μια ατμόσφαιρα σαρκαστικής κακίας. Ο πιο συχνός αποδέκτης αυτής της κακίας ήταν ο Όουεν Τζόουνς (Owen Jones),[1] και οι επιθέσεις στον Τζόουνς – το άτομο που είναι το πλέον υπεύθυνο για την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης στο Ηνωμένο Βασίλειο τα τελευταία χρόνια – ήταν ένας από τους λόγους που αισθανόμουν τόσο αποθαρρημένος. Αν αυτό συμβαίνει σε έναν αριστερό που όντως πετυχαίνει να φέρει τον αγώνα στο επίκεντρο της Βρετανικής ζωής, τότε γιατί να θέλει όποιος ή όποια να παρακολουθήσει τον mainstream δημόσιο λόγο; Υπάρχει τρόπος να ξεφύγει κανείς από αυτή την χωρίς παύση κακοποίηση άλλος από το να παραμείνει σε θέση αδυναμίας και περιθωριοποίησης;

Ένα από τα πράγματα που με έβγαλαν από την καταθλιπτική νάρκη μου ήταν το να πηγαίνω στην ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση του Ίπσουιτς (Ipswich People’s Assembly), κοντά στο σπίτι μου. Η Λαϊκή Συνέλευση είχε γίνει δεκτή με τη συνηθισμένη χλεύη και ειρωνεία. Μας έλεγαν πως ήταν ένα άχρηστο διαφημιστικό κόλπο όπου αριστεροί των media, συμπεριλαμβανομένου και του Τζόουνς, θεοποιούνταν σε μια ακόμη «από-τα-πάνω» επίδειξη μιας κουλτούρας διασήμων. Αυτό που πραγματικά συνέβη στη Συνέλευση στο Ίπσουιτς ήταν πολύ διαφορετικό από αυτή την καρικατούρα. Το πρώτο μισό της βραδιάς – που κορυφώθηκε με μια εμψυχωτική ομιλία από τον Όουεν Τζόουνς – καθοδηγήθηκε πράγματι από τους κεντρικούς ομιλητές. Όμως στο δεύτερο μισό της συνέλευσης είδα ακτιβιστές από όλη την εργατική τάξη του Σάφολκ (Suffolk) να μιλάνε μεταξύ τους, να αλληλοϋποστηρίζονται, να ανταλλάζουν εμπειρίες και στρατηγικές. Απέχοντας πολύ από το να είναι ένα ακόμη παράδειγμα ιεραρχικού αριστερισμού, η Ανοιχτή Συνέλευση ήταν ένα παράδειγμα για το πώς το κάθετο μπορεί να  συνδυαστεί με το οριζόντιο: η δύναμη και το χάρισμα των media μπόρεσαν να τραβήξουν κόσμο που δεν είχε ξαναβρεθεί στην αίθουσα για πολιτική συνέλευση, να μιλήσει με έμπειρους ακτιβιστές και να παράγει στρατηγικές. Η ατμόσφαιρα ήταν αντι-ρατσιστική και αντι-σεξιστική, αλλά και αναπάντεχα απαλλαγμένη από την παραλυτική αίσθηση ενοχής και καχυποψίας που καλύπτει σαν τοξική και πνιγηρή ομίχλη την αριστερή πτέρυγα του Twitter.

Μετά ήταν ο Ράσελ Μπραντ (Russell Brand).[2] Θαυμάζω τον Μπραντ από καιρό – ένας από τους λίγους γνωστούς κωμικούς της σημερινής σκηνής με εργατικό ταξικό υπόβαθρο. Τα τελευταία χρόνια σταδιακά κυριάρχησε ένας αμείλικτος μεγαλοαστισμός στην τηλεοπτική κωμωδία, με τον εξωφρενικά χαζό καθωσπρεπισμό του Μάικλ Μάκινταϊρ (Michael McIntyre) και έναν θλιβερό καταιγισμό από αδιάφορους διπλωματούχους τυχαίους να κυριαρχούν στη σκηνή.

Μια μέρα, πριν την πλέον διάσημη συνέντευξη του Brand στον Jeremy Paxman[3] που προβλήθηκε στο Newsnight, είχα δει την παράσταση του Brand με τίτλο το Σύνδρομο του Μεσσία, στο Ipswich. Η παράσταση ήταν ξεκάθαρα υπέρ των μεταναστών, υπέρ των κομμουνιστών, αντι-ομοφοβική, διαποτισμένη από τη διάνοια της εργατικής τάξης χωρίς να φοβάται να το δείξει και αρκετά queer με τον τρόπο που η δημοφιλής κουλτούρα συνήθιζε να είναι (δηλαδή καμία απολύτως σχέση με την ξινή ταυτοτική «ευσέβεια» που μας κληροδότησαν οι ηθικιστές της μετα-δομιστικής «αριστεράς») Ο Malcolm X, ο Che, η πολιτική ως μια ψυχεδελική αποδόμηση της υπάρχουσας πραγματικότητας: αυτό ήταν κομμουνισμός σαν κάτι σέξυ, κουλ και εργατικό, αντί για μια βαρετή τελετουργία όπου όλοι σου κουνάνε δεικτικά το δάχτυλό.

Την επόμενη μέρα ήταν προφανές πως η εμφάνιση του Brand είχε δημιουργήσει ένα στιγμιαίο ρήγμα. Για κάποιους από εμάς, η σχεδόν ιατροδικαστικής ακρίβειας αποδόμηση του Paxman από τον Brand ήταν τρομερά συγκινητική, σχεδόν θαυματουργή. Δεν μπορούσα να θυμηθώ την τελευταία φορά που σε ένα άτομο που προέρχεται από την εργατική τάξη είχε δοθεί τόσος χώρος ώστε να καταστρέψει τόσο επιμελώς έναν ταξικά «ανώτερο» αντίπαλο χρησιμοποιώντας εξυπνάδα και λογική. Αυτό δεν ήταν όπως η φάση με τον Johnny Rotten να βρίζει τον Bill Grundy –μια πράξη ανταγωνισμού που περισσότερο επιβεβαίωσε, παρά αμφισβήτησε τα στερεότυπα περί τάξης.

Ο Brand είχε αποδείξει πως είναι πιο έξυπνος από τον Paxman και η χρήση του χιούμορ, εν προκειμένω, ήταν ο διαχωριστικός παράγοντας μεταξύ του Brand και της ξινίλας μεγάλου κομματιού της «Αριστεράς». Ο Brand κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους, ενώ η ηθικιστική αριστερά διαπρέπει στο να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άσχημα και δεν ικανοποιείται μέχρι τα κεφάλια μας να λυγίσουν από τις ενοχές και την αηδία προς τον εαυτό μας.

Η ηθικιστική αριστερά γρήγορα διασφάλισε πως η όλη ιστορία δεν είχε να κάνει με το ρήγμα που δημιούργησε ο Brand στα βαρετά κυρίαρχα debate ούτε σχετικά με τον ισχυρισμό του πως η επανάσταση θα γίνει, καθώς είναι αναπόφευκτη. (Αυτός ο τελευταίος ισχυρισμός δεν μπορούσε παρά να εισακουστεί από τη μικροαστική, ναρκισσιστική αριστερά που έχει καλυμμένα τα αυτιά της με πανιά, ως δήλωση σύμφωνα με την οποία ο Brand θέλει να οδηγήσει την επανάσταση -κάτι στο οποίο απάντησαν με την τυπική μνησικακία, «Δεν χρειάζομαι κάποια διασημότητα να με καθοδηγήσει».

Για τους ηθικιστές η κυρίαρχη ιστορία είχε να κάνει με την προσωπική ζωή του Brand –κυρίως με τον σεξισμό του. Σε αυτή την τοξική μακαρθική ατμόσφαιρα που διαμορφώθηκε από την ηθικιστική αριστερά, σχόλια που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως σεξιστικά σημαίνουν ταυτόχρονα πως ο Brand είναι σεξιστής, πράγμα το οποίο με τη σειρά του σημαίνει πως είναι μισογύνης.

Ορθά κοφτά, τέλος, καταδικασμένος.

Είναι απολύτως λογικό και αναμενόμενο ο Brand, όπως και όλοι μας, να πρέπει να απολογηθεί για τη συμπεριφορά του και τη γλώσσα που χρησιμοποιεί.

Ωστόσο, αυτή η διαδικασία θα πρέπει να λαμβάνει χώρα σε μια ατμόσφαιρα συντροφικότητας και αλληλεγγύης και, μάλλον, όχι εξαρχής στο επίπεδο του δημόσιου λόγου –παρόλο που όταν ο Brand ρωτήθηκε περί σεξισμού από τον Mehdi Hasan απάντησε με έναν τρόπο χιουμοριστικό και καλοπροαίρετο, που σαφώς απουσίαζε από τα πέτρινα πρόσωπα εκείνων που τον ανέκριναν.

«Δεν νομίζω ότι είμαι σεξιστής, αλλά θυμάμαι τη γιαγιά μου, τον καλύτερο άνθρωπο που γνώρισα ποτέ, που ήταν βέβαια ρατσίστρια, αλλά νομίζω πως δεν το είχε καταλάβει. Δεν ξέρω αν έχω κάποιου είδους πολιτισμικό βαρίδιο, ξέρω ότι έχω πολύ μεγάλη αγάπη για την προλεταριακή αργκό, όπως το «πουλάκι μου» ή το «αγαπούλα», επομένως αν οι γυναίκες πιστεύουν πως είμαι σεξιστής, μάλλον είναι σε καλύτερη θέση από εμένα να το κρίνουν, οπότε θα το δουλέψω”

Η παρέμβαση του Brand δεν ήταν μια προσπάθεια για ηγεσία. Ήταν μια προσπάθεια για έμπνευση, ένα κάλεσμα στα όπλα.

Και όσον αφορά εμένα, είχα ξαναβρεί την έμπνευση. Εκεί που μερικούς μήνες πριν θα είχα παραμείνει σιωπηλός καθώς οι ηθικιστές της Καθώς πρέπει Αριστεράς[4] επέβαλλαν στον Brand τα δικαστήρια τους και τις δολοφονίες χαρακτήρα –με «στοιχεία», κυρίως, μαζεμένα από τον δεξιό και συντηρητικό Τύπο, που προφανώς είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει σε κάτι τέτοια– αυτή τη φορά ήμουν προετοιμασμένος να κάνω την κίνηση μου. Η απάντηση στον Brand έγινε γρήγορα το ίδιο γνωστή όσο και η συνέντευξη με τον Paxman.

Όπως σημείωσε και η Laura Oldfield Ford[5], ήταν μια στιγμή διαύγειας. Και ένα από τα πράγματα που έγιναν διαυγή για μένα ήταν ο τρόπος με τον οποίο τα τελευταία χρόνια, μεγάλο τμήμα της αυτο-αποκαλούμενης «αριστεράς» είχε καταστείλει το ζήτημα της τάξης.

Η ταξική συνείδηση είναι εύθραυστη και φευγαλέα. Ο μικροαστισμός που κυριαρχεί στην ακαδημία και τη βιομηχανία του πολιτισμού χαρακτηρίζεται από κάθε είδους λεπτές αποκλίσεις και προκαταλήψεις που εμποδίζουν το εν λόγω ζήτημα (το ζήτημα της τάξης) ακόμη και να τεθεί∙ και έπειτα, αν το ζήτημα τεθεί, σε κάνουν να πιστεύεις ότι έσπασες κάποιου είδους κοινωνικό συμβόλαιο, ή κάποιον άρρητο κώδικα συμπεριφοράς με το να το θέτεις.

Μιλάω σε διάφορες αριστερές ή αντικαπιταλιστικές εκδηλώσεις εδώ και χρόνια, ωστόσο σπανίως έχω μιλήσει -ή μου έχει ζητηθεί να μιλήσω- για το ταξικό ζήτημα δημοσίως.

Αλλά όταν η τάξη επανεμφανίστηκε ήταν αδύνατο να μην την δεις παντού σε σχέση με την υπόθεση του Brand. Ο Brand είχε γρήγορα κριθεί ή/και αμφισβητηθεί από τουλάχιστον 3 ανθρώπους, αριστερούς, που προέρχονταν από ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.

Άλλοι μας είπαν ότι ο Brand δεν θα μπορούσε να είναι, πράγματι, κομμάτι της εργατικής τάξης επειδή είναι, πλέον, εκατομμυριούχος.

Είναι περίεργο πόσοι πολλοί «αριστεροί» έμοιαζαν να συμφωνούν με τις τοποθετήσεις του Paxman: «Τι δίνει σε αυτό τον άνθρωπο με εργατική καταγωγή το δικαίωμα να μιλάει;»

Είναι επίσης πολύ ανησυχητικό ότι φαίνεται να πιστεύουν πως οι εργάτες οφείλουν να μένουν στην φτώχεια για μια ζωή, στην ασημαντότητα και, εν τέλει, στην αδυναμία τους, διότι αλλιώς θα χάσουν την «αυθεντικότητα» τους.

Κάποιος μου έστειλε μια ανάρτηση που είχε γραφτεί για τον Brand στο Facebook. Δεν γνωρίζω το άτομο που την έγραψε οπότε και δεν θα ήθελα να το κατονομάσω. Αυτό που έχει σημασία, εν προκειμένω, είναι πως η ανάρτηση περιέχει ένα σετ από σνομπαρίστικες και συγκαταβατικές συμπεριφορές ή κανόνες που, όπως φαίνεται, μπορεί κανείς να έχει, αρκεί να αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός.

Ολόκληρο το ύφος ήταν απίστευτα ψηλομύτικο, σαν να επρόκειτο για δάσκαλο που μαλώνει ένα παιδάκι, ή έναν ψυχίατρο που κάνει διάγνωση σε έναν ασθενή.

Ο Brand, κατά τα γραφόμενα της ανάρτησης, είναι «προφανώς εξαιρετικά ψυχικά ασταθής…. Μια κακή σχέση, ή μια κακή επαγγελματική επιλογή μακριά από το να ξανακυλήσει στην εξάρτηση, ή ακόμα χειρότερα.» Παρόλο που το άτομο που έκανε την ανάρτηση ισχυρίζεται πως «στα αλήθεια συμπαθεί πολύ τον Brand», ενδεχομένως ποτέ να μην πέρασε από το μυαλό του πως ένας από τους λόγους που ο Brand μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ανισόρροπος» είναι ακριβώς αυτό το πατερναλιστικό ψευδό-πεφωτισμένο ύφος, αυτή η «διάγνωση» από την «αριστερή» μπουρζουαζία.

Υπάρχει επίσης ένα σοκαριστικό αλλά εξίσου αποκαλυπτικό απόσπασμα που αναφέρεται στην παιδεία του Brand ως «κουτσουρεμένη μόρφωση με τις χαρακτηριστικές λέξεις που προκαλούν συναισθήματα, χαρακτηριστικά ενός αυτό-δίδακτου» –στο οποίο ο συγγραφέας της ανάρτησης αναφέρει με μεγαλοψυχία «Δεν έχω κανένα θέμα με αυτό»- ω, μα πόσο καλός είσαι! Δεν πρόκειται για κάποιον γραφειοκράτη της αποικιακής διοίκησης που γράφει για τις προσπάθειες του να διδάξει σε κάποιους αυτόχθονες την Αγγλική γλώσσα τον 19ο αιώνα, ή για έναν Βικτωριανό διευθυντή κάποιου ιδιωτικού ιδρύματος που αναφέρεται σε κάποιον πιτσιρικά μαθητή με υποτροφία∙ Πρόκειται για «αριστερή» γραφή, μόλις πριν από μερικές εβδομάδες.

Που ακριβώς πάμε από εδώ και μετά;

Είναι πρώτα απ’ όλα απαραίτητο να αναγνωρίσουμε τα χαρακτηριστικά των Λόγων και των επιθυμιών που μας έχουν οδηγήσει σε αυτό το σκοτεινό και καταστροφικό σημείο για μονοπάτι της ηθικής μας, όπου η τάξη έχει εξαφανιστεί, ο ηθικισμός είναι παντού, η αλληλεγγύη είναι αδύνατη, ο φόβος και οι ενοχές είναι πανταχού παρούσες. Κι αυτό όχι επειδή μας εκφοβίζει η δεξιά αλλά επειδή έχουμε επιτρέψει στους μπουρζουά τρόπους συγκρότησης της υποκειμενικότητας να μολύνουν το κίνημα. Νομίζω πως υπάρχουν δύο λιβιδινικές-λογοθετικές διαμορφωτικές τάσεις που έχουν επιφέρει αυτή την κατάσταση. Αποκαλούνται αριστεροί ωστόσο – όπως φανέρωσε και η κατάσταση με τον Brand – όλα αυτά αποδεικνύουν με πολλούς τρόπους πως η αριστερά –προσδιορισμένη ως βασικός παράγοντας στην ταξική πάλη – έχει σχεδόν εξαφανιστεί.

Μέσα στο Κάστρο με τα Βαμπίρ

Η πρώτη τέτοια συνειδητοποίηση είναι αυτό που ξεκίνησα να αποκαλώ “Κάστρο με τα Βαμπίρ”.

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ ειδικεύεται στο να αναπαράγει ενοχές. Καθοδηγείται από την επιθυμία ενός ιερέα να αναθεματίσει και να καταδικάσει, από την επιπόλαια επιθυμία ενός ακαδημαϊκού να είναι ο πρώτος που θα εντοπίσει κάτι λάθος και από την επιθυμία ενός χίπστερ να είναι “in“, να συμπεριλαμβάνεται δηλαδή στο αποδεκτό και δημοφιλές πλήθος.

Ο κίνδυνος που κρύβει μια ενδεχόμενη επίθεση στο Κάστρο με τα Βαμπίρ –το οποίο και θα κάνει τα πάντα για να προφυλαχθεί από μια τέτοια επίθεση– είναι πως αυτός που κάνει την επίθεση μπορεί ταυτόχρονα να κατηγορηθεί ως κάποιος που επιτίθεται στους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό, τον ετεροσεξισμό.

Ωστόσο, πέρα από το γεγονός πως το Κάστρο με τα Βαμπίρ δεν είναι ο μοναδικός εκφραστής αυτών των αγώνων, το Κάστρο μπορεί, επίσης, να γίνει κατανοητό ως μια μπουρζουάδικη-φιλελεύθερη αντιστροφή και ενσωμάτωση της ενέργειας που παράγεται από αυτά τα κινήματα.

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ γεννήθηκε τη στιγμή που ο αγώνας του να μην καθοριζόμαστε από ταυτοτικές κατηγοριοποιήσεις έγινε ταυτόχρονα ο στόχος να αποκτήσουμε «ταυτότητες» και αναγνωρίστηκε από ένα μπουρζουάδικο Μεγάλο Άλλο.

Τα προνόμια, που σίγουρα κατέχω ως λευκός άνδρας, έχουν να κάνουν, ως ένα σημείο, με το γεγονός ότι δεν αντιλαμβάνομαι ως προνομιούχα την εθνικότητα μου ή το φύλο μου. Για αυτό το λόγο, είναι μια νηφάλια και αποκαλυπτική εμπειρία να σου υπενθυμίζουν, ενίοτε, αυτά τα, κατά τα άλλα, τυφλά σημεία.

Ωστόσο, αντί να αναζητάμε έναν κόσμο όπου όλοι ανεξαιρέτως αποκτάμε την ελευθερία μας από την ταυτοτική κατηγοριοποίηση, το Κάστρο με τα Βαμπίρ αναζητά να στριμώξει τους ανθρώπους πίσω σε ταυτοτικά στρατόπεδα, όπου θα καθορίζονται για πάντα με όρους που τίθενται από τις κυρίαρχες δυνάμεις, αποδυναμωμένοι από τη συνείδηση τους και απομονωμένοι σε μια σολιψιστική λογική που επιμένει να λέει πως δεν μπορούμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, εκτός και αν ανήκουμε στην ίδια ταυτοτική ομάδα.

Έχω παρατηρήσει την ύπαρξη ενός μηχανισμού αντίστροφης προβολής-αποκήρυξης όπου  η απλή αναφορά της τάξης αντιμετωπίζεται αυτόματα σαν μια προσπάθεια υποτίμησης της σημασίας της φυλής και του φύλου. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, εφόσον το Κάστρο με τα Βαμπίρ χρησιμοποιεί, ουσιαστικά, μια φιλελεύθερη ερμηνεία της φυλής και του φύλου, προκειμένου να περιπλέξει τη σημασία της τάξης. Σε όλη την παράλογη και τραυματική συζήτηση περί προνομιών που προηγήθηκε τον προηγούμενο χρόνο στο Twitter, η συζήτηση για το ταξικό προνόμιο απουσίαζε ολοκληρωτικά. Το καθήκον, όπως πάντα, παραμένει η συνάρθρωση της τάξης, του φύλου και της φυλής, αλλά η καταστατική λειτουργία του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι η από-συνάρθρωση της τάξης από τις υπόλοιπες κατηγορίες.

To πρόβλημα το οποίο κλήθηκε να επιλύσει το Κάστρο με τα Βαμπίρ είναι το εξής: πως είναι δυνατόν κάποιος/α/ο να κατέχει τεράστιο πλούτο και εξουσία, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να παρουσιάζεται ως θύμα, περιθωριοποιημένο και αντισυμβατικό; Η λύση βρισκόταν ήδη έτοιμη- στην χριστιανική εκκλησία. Το Κάστρο με τα Βαμπίρ  έχει πρόσβαση σε όλες τις «διαβολικές» στρατηγικές, τις σκοτεινές παθολογίες και τα όργανα ψυχολογικών βασανιστηρίων τα οποία εφευρέθηκαν από τον Χριστιανισμό και τα οποία έχει περιγράψει εκτενώς  ο Nietzsche στην Γενεαλογία της Ηθικής. Το ιερατείο της κακής συνείδησης, αυτή η φωλιά θρησκόληπτων εμπόρων της ηθικότητας, είναι αυτό για το οποίο μας προειδοποιούσε ο Nietzsche όταν έλεγε ότι ακολουθούσε κάτι χειρότερο από τον Χριστιανισμό. Ε, λοιπόν αυτό, πλέον βρίσκεται μπροστά μας…

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ τρέφεται από τη ζωτικότητα, τα άγχη και τις αδυναμίες νεαρών φοιτητών, αλλά πρωτίστως ζει από τη μετατροπή των καταπιεστικών βιωμάτων ορισμένων ομάδων -όσο  πιο περιθωριακών τόσο το καλύτερο- σε ακαδημαϊκό κεφάλαιο. Οι πιο προβεβλημένες φιγούρες του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι αυτές οι οποίες ανακάλυψαν την δυνατότητα αξιοποίησης των καταπιέσεων με αγοραίους όρους -πλέον όποιος/α/ο  μπορέσει να ανιχνεύσει μια κοινωνική ομάδα περισσότερο καταπιεσμένη από οποιαδήποτε άλλη θα προαχθεί στην ιεραρχία του Κάστρου με τα Βαμπίρ πολύ γρήγορα.

Ο πρώτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: εξατομίκευσε και ιδιωτικοποίησε τα πάντα.

Ενώ στη θεωρία τάσσεται υπέρ της δομιστικής κριτικής, στην πράξη δεν εστιάζει σε τίποτα άλλο πέρα από την ατομική συμπεριφορά. Κάποια μέλη της εργατικής τάξης δεν είχαν την καλύτερη δυνατή ανατροφή και μπορεί να παρουσιάσουν πολύ αγενείς συμπεριφορές. Να θυμάσαι: το να καταδικάζεις άτομα είναι πάντα πιο σημαντικό από το να ασχολείσαι με διυποκειμενικές δομές. Η κυρίαρχη τάξη, αν και προπαγανδίζει την ιδεολογία του ατομισμού, τείνει να δρα συλλογικά ως τάξη. (Πολλές από τις αποκαλούμενες συνωμοσίες, αποτελούν απλώς ενέργειες ταξικής αλληλεγγύης από τους κυρίαρχους.) To Κάστρο με τα Βαμπίρ, ως αφελής υπηρέτης της κυρίαρχης τάξης, πράττει το ακριβώς αντίθετο: ενώ κηρύττει την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, δρα πάντοτε διαμέσου των επιβαλλόμενων από την εξουσία ατομικιστικών αρχετύπων, σαν να επρόκειτο για κάτι φυσικό και αναπόφευκτο. Τα μέλη του, όντας κατά βάση μικροαστικής καταγωγής, εμφανίζουν άκρως ανταγωνιστικές συμπεριφορές μεταξύ τους, οι οποίες ωστόσο αμβλύνονται από την  παθητικο-επιθετική ψυχοσύνθεση που χαρακτηρίζει την αστική κοινωνία. Επομένως, αυτό που τους ενώνει δεν είναι η αλληλεγγύη, αλλά ο κοινός φόβος -η φοβία ότι θα είναι οι επόμενοι που θα εκτεθούν, θα καταδικαστούν και, εν τέλει, θα διωχθούν.

Ο δεύτερος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: να μετατρέψει τη σκέψη και τη δράση σε κάτι πάρα πολύ δύσκολο.

 Δεν πρέπει να υπάρχει ελαφρότητα και οπωσδήποτε όχι χιούμορ. Το χιούμορ δεν είναι κάτι σοβαρό εξ ορισμού, έτσι; Η σκέψη είναι δύσκολη δουλειά για ανθρώπους με κυριλέ φωνές και ρυτιδιασμένα μέτωπα. Όπου υπάρχει αυτοπεποίθηση να εισάγεις τον σκεπτικισμό. Να λες: μην βιάζεσαι, πρέπει να το σκεφτούμε πιο αναλυτικά. Θυμήσου: το να έχεις βεβαιότητές αποτελεί κάτι καταπιεστικό και μπορεί να οδηγήσει σε γκούλαγκ.

Ο τρίτος νόμος το Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: να προπαγανδίζεις όση περισσότερη ενοχή γίνεται.

Όση περισσότερη ενοχή, τόσο το καλύτερο. Οι άνθρωποι πρέπει να νιώθουν άσχημα: σημαίνει ότι κατανοούν τη βαρύτητα των πραγμάτων. Το να απολαμβάνεις το ταξικό σου προνόμιο είναι κάτι αποδεκτό εφόσον νιώθεις ενοχικά για αυτό, ειδικά αν μεταβιβάζεις την ίδια ενοχή και σε άλλους αντίστοιχα προνομιούχους. Τουλάχιστον κάνεις και καλές πράξεις για τους φτωχούς, έτσι;

Ο τέταρτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ  είναι: πραγμοποίησε.

Ενώ  τα μέλη του Κάστρου με τα Βαμπίρ πάντα επικαλούνται τη ρευστότητα των ταυτοτήτων, την πολλαπλότητα και την ετερότητα -εν μέρει για να καλύψουν τα δικά τους ανισομερή πλούτη, προνόμια, ή την αστική καταγωγή τους- ο εχθρός πρέπει πάντα να αντικειμενοποιείται. Εφόσον οι επιθυμίες του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι σε μεγάλο βαθμό αυτές ενός ιερέα που επιθυμεί να εξοστρακίζει και να καταδικάζει, πρέπει να υπάρχει μια καθαρή διχοτόμηση μεταξύ Καλού και Κακού, με το τελευταίο να παρουσιάζεται ως κάτι αντικειμενικό.

Παρατήρησε τις τακτικές.

Ο Χ είχε πει το τάδε, ή έχει συμπεριφερθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό που είπε, ή η συμπεριφορά που είχε μπορούν να ερμηνευθούν ως τρανσφοβικές/σεξιστικές κλπ. Μέχρι στιγμής αυτό είναι κάτι απλό και ουσιαστικό. Στο επόμενο βήμα κρύβεται το ζουμί. Απευθείας ο Χ κατονομάζεται ως τρανσφοβικός/σεξιστής κλπ. Ολόκληρη η ταυτότητα του ορίζεται από ένα κακό σχόλιο, ή από μια ολίσθηση της συμπεριφοράς του. Μόλις το Κάστρο με τα Βαμπίρ ξεκινήσει το κυνήγι μαγισσών, το θύμα (το οποίο συχνά προέρχεται από εργατικό περιβάλλον και δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί στην παθητικο-επιθετική εθιμοτυπία των αστών) μπορεί να οδηγηθεί, με μαθηματική σχεδόν ακρίβεια, στο να χάσει την ψυχραιμία του, επιβεβαιώνοντας έτσι την θέση του ως παρία- σαν ο τελευταίος αναλώσιμος στην κανιβαλική φρενίτιδα.

Ο πέμπτος νόμος του Κάστρου με τα Βαμπίρ είναι: σκέψου σαν φιλελεύθερος (επειδή στην πραγματικότητα αυτό είσαι).

Το Κάστρο με τα Βαμπίρ αποθηκεύει συνεχώς οργισμένες αντιδράσεις οι οποίες  καταδεικνύουν απλώς το προφανές: το κεφαλαίο συμπεριφέρεται σαν κεφάλαιο (δεν είναι πολύ όμορφο αυτό!), οι καταπιεστικές δομές του κράτους καταπιέζουν. Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε!

Ο νέο-αναρχισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η δεύτερη λιβιδινική διαμορφωτική τάση είναι ο νέο-αναρχισμός. Με τον όρο νέο-αναρχισμό, σε καμία περίπτωση δεν εννοώ τους αναρχικούς, ή τους συνδικαλιστές που εμπλέκονται έμπρακτα με την οργάνωση  στους χώρους εργασίας, όπως το Solidarity Federation[6]. Αντιθέτως, εννοώ εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί αλλά η πραγματική τους εμπλοκή στην πολιτική εκτείνεται από μαθητικές/φοιτητικές διαδηλώσεις και καταλήψεις μέχρι σχολιασμούς στο Twitter. Όπως οι κάτοικοι του Κάστρου με τα Βαμπίρ, οι νεο-αναρχικοί συνήθως προέρχονται από ένα μικροαστικό περιβάλλον, αν όχι μια περισσότερο ταξικά προνομιούχα θέση.

 Είναι συνήθως πάρα πολύ νέοι: κατά βάση 20αριδες, το πολύ 30ριδες, με μια περιορισμένη αίσθηση του ιστορικού ορίζοντα. Οι νέο-αναρχικοί δεν έχουν ζήσει κάτι άλλο εκτός από τον καπιταλιστικό ρεαλισμό. Τη στιγμή που οι νέο-αναρχικοί έκαναν την εμφάνιση τους στο πολιτικό προσκήνιο -οι περισσότεροι από αυτούς αρκετά πρόσφατα, αν ληφθεί υπόψη το αυτάρεσκο στυλ που επιδεικνύουν- το κόμμα των εργατικών, από την εποχή του Blair, είχε μετατραπεί σε έναν φορέα ο οποίος  εφάρμοζε νέο-φιλελεύθερες πολιτικές με λίγα ψήγματα κοινωνικής πολιτικής

. Αλλά το πρόβλημα με τον νέο-αναρχισμό είναι ότι αντανακλά την παρούσα συγκυρία χωρίς να τη στοχάζεται, αδυνατώντας έτσι να προσφέρει κάποια γραμμή διαφυγής από αυτήν. Ξεχνάει, ή  ειλικρινά δεν γνωρίζει τον ρόλο του κόμματος των εργατικών στην εθνικοποίηση μεγάλων βιομηχανιών και δομών, καθώς και στη δημιουργία του εθνικού συστήματος υγείας. Οι νεο-αναρχικοί θα ισχυριστούν ότι η κοινοβουλευτική πολιτική δεν άλλαξε ποτέ τίποτα, ή ότι το κόμμα των εργατικών ήταν πάντα άχρηστο, ενώ την ίδια στιγμή θα συμμετέχουν σε πορείες υπέρ του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ή θα κάνουν retweet παράπονα για τον περαιτέρω εκφυλισμό του. Στο σημείο αυτό παρουσιάζεται μια ιδιόμορφη αντίφαση: είναι θεμιτό να διαμαρτύρεται κανείς ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά δεν επιτρέπεται να μπει στην βουλή, ή να εισχωρήσει στα MME και να επιχειρήσει  να δημιουργήσει ρωγμές και αλλαγές από τα μέσα. Οφείλουμε να απαξιώνουμε τα MME, αλλά το τηλεοπτικό πρόγραμμα του BBC «Question Time» πρέπει να το παρακολουθούμε και να γκρινιάζουμε για αυτό στο Twitter. H καθαρότητα καταλήγει στη μοιρολατρία: είναι προτιμότερο να μην αλλοτριωθείς από τα MME∙ είναι καλύτερο να μένεις μόνιμα στην αντίδραση από το να ρισκάρεις να λερώσεις τα χέρια σου.

 Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη ότι τόσοι πολλοί νέο-αναρχικοί δίνουν την εντύπωση μιας καταθλιπτικής περσόνας. Η κατάθλιψη αυτή ενισχύεται από τα άγχη της μεταπανεπιστημιακής ζωής καθώς, όπως το Κάστρο με τα Βαμπίρ, ο νέο-αναρχισμός έχει ως φυσικό περιβάλλον του το πανεπιστήμιο και συνήθως προπαγανδίζεται από μεταπτυχιακούς φοιτητές, ή από κατόχους ανώτατων πτυχίων.

Τι κάνουμε?

Για ποιους λόγος αυτές οι δυο διαμορφωτικές τάσεις (Κάστρο με τα Βαμπίρ / Νέο-αναρχισμός) έχουν γιγαντωθεί τόσο πολύ; Ο πρώτος λόγος είναι ότι τους αφέθηκε χώρος από το κεφαλαίο, καθώς σε τελική ανάλυση εξυπηρετούν τα συμφέροντα του. Το κεφάλαιο καθυπόταξε την οργανωμένη εργατική τάξη με το να αποσυνθέσει την ταξική συνείδηση, καθυπόταξε βίαια τα σωματεία ενώ παράλληλα έπεισε τις «σκληρά εργαζόμενες οικογένειες» να ταυτιστούν με τα στενά ατομικά τους συμφέροντα και όχι με τα ευρύτερα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Για ποιόν λόγο, λοιπόν, το Κεφάλαιο να ανησυχήσει για μια αριστερά η οποία αντικαθιστά την ταξική πολιτική με τον ηθικίστικο ατομικισμό, η οποία αντί να καλλιεργεί σχέσεις αλληλεγγύης σπέρνει τον φόβο και την ανασφάλεια;

Ο δεύτερος λόγος είναι η ανάδυση του επικοινωνιακού καπιταλισμού όπως έχει ονομασθεί από την Jodi Dean. Ίσως να ήταν εφικτό να αγνοήσει κανείς το Κάστρο με τα Βαμπίρ και τους νέο-αναρχικούς αν δεν υπήρχε ο καπιταλιστικός κυβερνοχώρος. Η ευλαβής ηθικολογία του Κάστρου με τα Βαμπίρ δεν αποτέλεσε κάποιου είδους καινοτομία, αλλά αντιθέτως ήταν η βασική τακτική συγκεκριμένων τμημάτων της αριστεράς εδώ και πολλά χρόνια -πριν τον επικοινωνιακό καπιταλισμό, ωστόσο, αν κάποιος δεν ανήκε στις συγκεκριμένες εκκλησίες, μπορούσε να αποφύγει τους κήρυκες του. Τα κοινωνικά δίκτυα με τον ενιαίο χωροχρόνο τους, έχουν αποκλείσει πλέον αυτή την δυνατότητα, αφήνοντας τον καθένα έρμαιο στις ψυχικές παθολογίες που μεταδίδουν οι συγκεκριμένοι Λόγοι.

Οπότε, τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ και πέρα;

Αρχικά, είναι επιτακτικό να απορρίψουμε τις ουσιοκρατικές αντιλήψεις των ταυτοτήτων και να αναγνωρίσουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν ταυτότητες, παρά μόνο επιθυμίες, συμφέροντα και ταυτίσεις. Το British Cultural Studies project αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση –όπως έγινε έκδηλο στις παραγωγές του John Akomfra, The Unfinished Conversation  και The Stuart Hall Project – επειδή ακριβώς αντιστέκεται στην ταυτοτική πραγμοποίηση.

Αντί να συνεχίσουν οι άνθρωποι να παγιδεύονται στα δεσμά παγιωμένων κατηγοριών, ο σκοπός του project ήταν να μάθουν να αντιμετωπίζουν τις υπάρχουσες συναρθρώσεις ως προσωρινές και ευμετάβλητες. Καινούριες συναρθρώσεις μπορούν πάντοτε να κατασκευαστούν. Κανένας άνθρωπος δεν είναι στην ουσία του κάτι συγκεκριμένο. Δυστυχώς η δεξιά αξιοποιεί αυτή τη γνώση πολύ πιο αποτελεσματικά από την αριστερά. Η αστική-ταυτοτική αριστερά ξέρει πολύ καλά να μεταδίδει ενοχές και να στήνει σύγχρονα κυνήγια μαγισσών, αλλά δεν γνωρίζει πως να επιτελεί μεταστροφές. Άλλωστε δεν είναι αυτό το επίδικό της. Ο σκοπός της δεν είναι να μαζικοποιήσει κάποια αριστερή θέση ή να κερδίσει ανθρώπους με το μέρος της, αλλά να παραμείνει σε μια θέση ελιτίστικης υπεροχής, τόσο ταξικής όσο και ηθικής. «Πως τολμάς να μιλάς -εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να εκπροσωπήσουμε τους καταπιεσμένους.»

Η άρνηση της ουσιοκρατικής ταυτοτικής αντίληψης μπορεί να συμβεί μόνο με την επαναεπιβεβαίωση της σημασίας της τάξης. Μια αριστερά η οποία δεν έχει το ταξικό ζήτημα στο πυρήνα της μπορεί μονάχα να αποτελέσει μια φιλελεύθερη ομάδα πίεσης. Η ταξική συνείδηση είναι ένα διττό φαινόμενο: εμπεριέχει την ταυτόχρονη επίγνωση για τους τρόπους με τους οποίους η τάξη οριοθετεί και διαμορφώνει τις εμπειρίες μας, καθώς και το ότι κατέχουμε μια συγκεκριμένη κοινωνική θέση μέσα στον ταξικό σχηματισμό. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι απώτερος σκοπός του αγώνα μας δεν είναι ούτε η αναγνώριση μας από τους αστούς ούτε η καταστροφή των αστών καθαυτών. Ο κύριος εχθρός μας είναι η ίδια η ταξική δομή -μια δομή η οποία πληγώνει τους πάντες, ακόμα και αυτούς που αντλούν υλικό όφελος από την λειτουργία της. Αυτή τη δομή είναι που πρέπει να καταστρέψουμε. Το συμφέρον της εργατικής τάξης είναι το καθολικό συμφέρον της κοινωνίας. Το συμφέρον της αστικής τάξης εξυπηρετεί μονάχα το Κεφάλαιο, δηλαδή κανέναν. Ο αγώνας μας πρέπει να στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου και εκπληκτικού κόσμου, όχι στην διαιώνιση των ταυτοτήτων που διαμορφώθηκαν και διαστρεβλώθηκαν από το Κεφάλαιο.

Αν το καθήκον αυτό φαντάζει δύσκολο, σχεδόν απαγορευτικό, φαντάζει ως τέτοιο επειδή είναι. Μπορούμε ωστόσο να εμπλακούμε από τώρα σε διάφορες προπαρασκευαστικές δράσεις. Τέτοιες δραστηριότητες μπορούν  να φτάσουν πολύ πιο πέρα από μια απλή προεικόνιση για το μέλλον- στην πραγματικότητα μπορούν να ενεργοποιήσουν ένα γίγνεσθαι, μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία στην οποία τα αστικά μοντέλα υποκειμενικότητας αποδομούνται και τη θέση τους αρχίζει να καταλαμβάνει μια υπό διαμόρφωση νέα καθολικότητα. Πρέπει να μάθουμε, ή καλύτερα, να ξανα-μάθουμε πως να χτίζουμε τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, αντί να δουλεύουμε υπέρ του Κεφαλαίου και να καταδικάζουμε, ή να κακομεταχειριζόμαστε ο ένας τον άλλο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως θα πρέπει να συμφωνούμε στα πάντα –απεναντίας, οφείλουμε να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες όπου η διαφωνία μπορεί να υπάρξει χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού ή χειρότερα, του εξοστρακισμού, του αφορισμού.

Πρέπει να σκεφτούμε πολύ προσεχτικά πως θα χρησιμοποιήσουμε στρατηγικά τα social media -έχοντας πάντα στο μυαλό μας, ότι σε αντίθεση με τις περιαυτολογίες των δημιουργών τους για την εξισωτική λειτουργία τους, αυτή τη στιγμή είναι ένα εχθρικό για εμάς περιβάλλον, αφιερωμένο στην αναπαραγωγή του Κεφαλαίου. Αυτό, ωστόσο, δεν μας εμποδίζει από το να οικειοποιηθούμε τον κυβερνοχώρο που μας παρέχεται και να τον χρησιμοποιήσουμε με στόχο τη διάχυση της ταξικής συνείδησης. Πρέπει να αποδράσουμε από το debate που έχει στήσει ο επικοινωνιακός καπιταλισμός, στο οποίο το Κεφάλαιο μας έλκει συνέχεια, έτσι ώστε να συμμετέχουμε ως χρήστες-καταναλωτές και να θυμόμαστε πάντα ότι συμμετέχουμε σε έναν ταξικό ανταγωνισμό. Ο στόχος δεν είναι να γίνουμε ακτιβιστές, αλλά να βοηθήσουμε την εργατική τάξη να ενεργοποιηθεί και να αυτό-μεταμορφωθεί. Έξω από το Κάστρο με τα Βαμπίρ τα πάντα είναι πιθανά.

Mark Fisher– 2013

Αντί Επιλόγου – Κώστας Σαββόπουλος / Αντρέας Μερκούρης

Ο Fisher έγραψε αυτό το άρθρο πριν από περίπου μία δεκαετία, το μακρινό 2013. Ωστόσο, για εμάς που κάναμε αυτή τη μετάφραση το κείμενο φαντάζει εξαιρετικά επίκαιρο.

Πολλά από τα αδιέξοδα που παρουσιάζονται στο κείμενο όπως, για παράδειγμα, η μεταστροφή του Κόμματος των Εργατικών σε μια νεοφιλελεύθερη, πιο soft και politically correct εκδοχή των Torries -κάτι που ο Fisher είχε ήδη διαγνώσει από την δεκαετία του ’90- ήρθαν στο προσκήνιο στην ελληνική συνθήκη μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015.

Το κλασσικό, απλό, αλλά παρ’ όλα αυτά ισχύον σχήμα του ΤΙΝΑ[7], ειδικότερα στο πλαίσιο του καπιταλιστικού ρεαλισμού όπως εύστοχα περιγράφεται στο ομώνυμο βιβλίο του 2009, μας δείχνει τα δόντια του.

 Οι εναλλακτικές, τουλάχιστον σε επίπεδο διακυβέρνησης, έχουν συναντήσει τα όριά τους. Ο καπιταλισμός έχει κυριαρχήσει και ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το κυρίαρχο κοινωνικό δόγμα.

Μέσα σε ένα τέτοιο τοξικό πεδίο, τα κινήματα, η άσκηση πολιτικής “από τα κάτω”, ακόμα και ο πολιτικός διάλογος, αποκτούν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά που αναπόφευκτα είναι “λερωμένα” από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Να το θέσουμε αλλιώς. Έχουμε ξεχάσει να κάνουμε κριτική γιατί, μάλλον, έχουμε ξεχάσει τους θεμελιώδεις κανόνες που τη διέπουν. Το γεγονός, δηλαδή, πως κριτική ασκούμε σε κάτι προκειμένου να βελτιωθεί, ή έστω για να δημιουργήσουμε έναν νέο χώρο αγώνα στο συγκείμενο του οποίου μπορούμε να διεκδικήσουμε πράγματα που, εκ πρώτης όψεως, φαίνονται αδύνατα.

Δεν μιλάμε φυσικά για μια φιλική κριτική στον καπιταλισμό προκειμένου να εξανθρωπιστεί, γιατί ούτως ή άλλως παίρνουμε ως δεδομένο πως ο καπιταλισμός δεν επιδέχεται διόρθωση ή εκδημοκρατισμό.

Εκείνο στο οποίο αναφερόμαστε είναι ακριβώς αυτό που υπογραμμίζει και ο Fisher. Η προσέγγιση ή καλύτερα η επαναφεύρεση της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης. Η αντίληψη πως όταν ασκούμε κριτική σε κάτι ή σε κάποιον που δεν είναι από ιδεολογική θέση εναντίον μας, η κριτική αυτή οφείλει να αφήνει ένα ελεύθερο πεδίο αναγνωρίζοντας πως όλοι οι άνθρωποι ζουν και διαμορφώνονται μέσα από παρόμοιες δομές, αναπαράγουν τις ίδιες αντιφάσεις και παθογένειες,  αλλά παρόλα αυτά  έχουν την δυνατότητα αλλαγής και εξέλιξης. Κανένας δεν γεννήθηκε τέλειος.

Υπάρχουν 2 άξονες πάνω στους οποίους μπορούμε να τοποθετήσουμε αυτή τη σκέψη. Δύο λόγοι, δηλαδή, για τους οποίους θεωρούμε πως η κριτική από εργαλείο βελτίωσης έχει μετατραπεί σε εργαλείο πολεμικής.

Ο πρώτος λόγος είναι η διάχυση του καπιταλιστικού φαντασιακού σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.

Από τον πολιτισμό μέχρι την εργασία και από την πολιτική μέχρι τις διαπροσωπικές σχέσεις ο καπιταλισμός αποτελεί το μοναδικό παραγωγικό πόλο. Τα, υπό άλλες συνθήκες, “ταξικά μας γυαλιά” έχουν πάει περίπατο.

Κάθε συναίσθημα, κάθε αίτημα, κάθε επιθυμία, φαίνεται να διαμεσολαβείται από το Κεφάλαιο και την ανεστραμμένη του οπτική.

Πώς μπορείς να σκεφτείς με διαφορετικό τρόπο, πέρα από τον κυρίαρχο, όταν όλες οι προσλαμβάνουσες σου έχουν ένα συγκεκριμένο πρόσημο; Είναι σαν να σου ζητάει κάποιος να περιγράψεις ένα πρόσωπο που δεν έχεις δει ποτέ. Προκαλεί έναν κόμπο, ένα υπαρξιακό σοκ που σε γενικές γραμμές είναι αδύνατον να υπερβούμε.

Η αποικιοποίηση όλων των πεδίων του αισθητού κόσμου από τον καπιταλισμό έχει δημιουργήσει ένα διευρυμένο πλέγμα ανικανότητας για φαντασία, για συναίσθηση και, γενικώς, για όλα εκείνα τα συναισθήματα και τις λειτουργίες που ο καπιταλισμός θεωρεί περιττά και άχρηστα, αφού δεν συμβάλλουν με κάποιο θεμελιώδη τρόπο στη διαδικασία παραγωγής.

Η έλλειψη εναλλακτικής απέναντι στον καπιταλισμό έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε όλη την κοινωνία και μας έχει αφαιρέσει βασικές λειτουργίες.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο όπου το Μέλλον φαντάζει βαρετό και πλήρως εναρμονισμένο με το μέλλον του Καπιταλισμού, μια μίζερη και αέναη αναπαραγωγή του ήδη υπάρχοντος, κάθε διάθεση για κριτική εμποτίζεται από αυτήν ακριβώς τη “μαυρίλα”.

Γιατί να μπεις άλλωστε στη διαδικασία να κάνεις κριτική σε κάτι για να γίνει καλύτερο αφού τελικά όλα φαίνεται να παραμένουν ίδια; Ποιο το νόημα της προόδου όταν στο όριο της ορατής, πλέον, γραμμής του Τέλους βρίσκεται η απόγνωση;

Γιατί να θέλει ο Σίσυφος να καλυτερέψει κάτι στη ζωή του αφού τα μόνα πράγματα που μπορεί να δει είναι ένας βράχος και ένας λόφος;

Ακούγεται αρκετά απόλυτο, ωστόσο, αν αναλογιστούμε τις δομικές/κοινωνικές κρίσεις που έχουν εκδηλωθεί τα τελευταία χρόνια με διάφορες μορφές, θα διαπιστώσουμε ότι με βάση την πεπατημένη δεν έχουμε κανένα λόγο να είμαστε αισιόδοξοι για το Μέλλον. Ένα Μέλλον που παρά την αβεβαιότητα του μας έχει δώσει κάποια εχέγγυα σχετικά με το ότι αυτή η αβεβαιότητα θα είναι σίγουρα χειρότερη από την βεβαιότητα της προηγούμενης χρονιάς. Κάθε πέρσι και καλύτερα με άλλα λόγια.

 Μέσα σε αυτό το πεδίο υπαρξιακού τέλματος από τη μία και αδυναμίας άρθρωσης μιας εναλλακτικής από την άλλη, η κριτική από εργαλείο βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης γίνεται εργαλείο καταστροφικής αποδόμησης.

Τίποτα δεν αξίζει, οπότε όλα πρέπει να καταστραφούν. Αυτή η σχεδόν σταυροφορική διάθεση του πολέμου εναντίον όλων των “ακάθαρτων” δεν λειτουργεί αντιθετικά με το Κεφάλαιο και τον καπιταλισμό. Ίσα ίσα τα τροφοδοτεί.

Ο δεύτερος λόγος είναι η επέλαση του ναρκισσισμού. Ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 2010, αναδύεται ένα νέο είδος ακτιβισμού και “πολιτικοποίησης” που βασίζεται ιδιαίτερα στα ΜΚΔ ( μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και στην οικοδόμηση της “περσόνας”. Η  “ περσόνα” είναι συνήθως ένα άτομο που υπακούει σε κάποια γενική ιδεολογία με αόριστο και αφηρημένο τρόπο, ωστόσο δεν υπακούει σε κάποιον ελεγκτικό μηχανισμό, σε κάποιο κόμμα, σε κάποια οργάνωση ή σε κάποια συλλογικότητα ή κάποιου είδους αντίστοιχη πολιτική ομαδοποίηση. Κατά συνέπεια οι θέσεις που αναλαμβάνει η “περσόνα” δεν εξαρτώνται από κάποια ιδεολογική αρχή, αλλά πρωτίστως, από το πόσο πολιτισμικό, κοινωνικό κεφάλαιο μπορεί να συσσωρεύσει και πόσους followers παραπάνω μπορεί να συγκεντρώσει.

Γι’ αυτό και πολλές φορές η “περσόνα” αναλαμβάνει πολιτικές θέσεις που μπορεί να είναι εξαιρετικά αντιφατικές μεταξύ τους. Μια δεδομένη χρονική στιγμή μπορεί να υποστηρίζει κάτι και την αμέσως επόμενη να αλλάζει ριζικά τοποθέτηση.

Βαρύνουσας σημασία σε αυτό το σημείο είναι και η θέση του Fisher αναφορικά με την αντικατάσταση της πολιτικής τοποθέτησης από την ηθικολογία. Η πολιτική τοποθέτηση απομακρύνεται από την παραδοσιακή μαρξιστική βάση του υλισμού και μπαίνει στη σφαίρα της μεταφυσικής, εκεί δηλαδή που κυριαρχούν η αισθητική και η ηθική, τα κατεξοχήν πεδία κυριαρχίας του Κεφαλαίου. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι η συγκρότηση κάποιου συλλογικού υποκειμένου, όποια μορφή και αν θέλουμε να έχει αυτό, αλλά η συσσώρευση ηθικού κεφαλαίου από το κάθε άτομο. Οικολόγος πλέον είναι αυτός ο οποίος καταναλώνει έξυπνα και ηθικά, φεμινιστής είναι αυτός ο οποίος θα συμμετάσχει σε σταυροφορίες ενάντια σε  pop προϊόντα  τα οποία έχουν στιγματιστεί ως σεξιστικά, αντικαπιταλιστής είναι αυτός ο οποίος θα ανεβάσει μια selfie φορώντας t-shirt με στάμπα του Τσε Γκεβάρα.

Η περσόνα αποτελεί την ψηφιακή προσωποποίηση της προσαρμοστικότητας του Κεφαλαίου. Η πλαστικότητα της “πολιτικής τοποθέτησης” μιας περσόνας, εξαρτάται μόνο από τους followers και τα like με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το περιεχόμενο και η βασική λειτουργία ενός εμπορεύματος, ενός “αγαθού”, εξαρτάται από το ενδεχόμενο κέρδος.

 Η πολιτική γίνεται προσομοίωση και επιτελείται από ψηφιακά άβαταρ χωρίς κάποιο συγκεκριμένο επίδικο. Οι δολοφονίες χαρακτήρα και οι καταγγελίες λαμβάνουν χώρα μπροστά σε ένα μεγάλο ψηφιακό  ακροατήριο, όπου αυτό που τελικά κερδίζει δεν είναι ποτέ ένα πολιτικό επίδικο, αλλά η επίκληση στην ηθική και το συναίσθημα, τα οποία όπως έχουμε ήδη σημειώσει συνιστούν το συνάλλαγμα από το οποίο τρέφονται οι περσόνες.

Από το “a copy of a copy of a copy” των Nine Inch Nails περνάμε στο simulacrum of a simulacrum of a simulacrum- η προσομοίωση της προσομοίωσης. Έτσι, στο τέλος δεν έχει απομείνει τίποτα που να θυμίζει ότι κάπου λαμβάνει χώρα κάποια πολιτική διαδικασία η οποία να μην συνίσταται απλώς στη λεκτική επίκληση ενός πολιτικού υπόβαθρου.

Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει μόνο η προσομοίωση της πολιτικής, η επίφαση.

Πρόκειται για έναν στρατό από ψηφιακές και μιντιακές περσόνες που θα έκαναν ακόμα και τατουάζ το σφυροδρέπανο ή το άλφα σε κύκλο προκειμένου να μας πείσουν πως είναι ριζοσπάστες, ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν βρεθεί ποτέ στη ζωή τους σε μια κινητοποίηση, που ενώ το μηνιαίο τους εισόδημα ξεπερνάει κατά πολλές φορές τον μέσο μισθό ενός εργαζομένου, την αμέσως επόμενη στιγμή μας εγκαλούν γιατί δεν λαμβάνουμε τόσο ριζοσπαστικές θέσεις όσο αυτοί.

 Περισσότερο από την επανεφεύρεση της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας υπάρχει επιτακτική ανάγκη να ξαναβρούμε τον τρόπο να κάνουμε πολιτική. Άμεσα, υλικά και αποτελεσματικά.

Δηλαδή να παράξουμε υλικά αποτελέσματα. Μακριά από την νεοφιλελεύθερη ενσωμάτωση της “περσόνας” και των Μ.Κ.Ο, εκτιμάμε ότι πρέπει να επιδιώξουμε μια πολιτική που να θέτει πάλι το επίδικο της τάξης, όχι ως φετίχ, ούτε βέβαια ως το μοναδικό σημείο πολιτικής συγκρότησης. Να το θέτει, ωστόσο, ως εκείνο το σημείο που είναι ικανό να παράξει κίνηση και υλική αλλαγή, ως εκείνο το σημείο πάνω στο οποίο μπορούν να συναντηθούν και οι υπόλοιπες μορφές καταπίεσης. Ως ένα σημείο που μπορεί να συνδέσει διαφορετικά υποκείμενα, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικότητας, καταγωγής, θέσης στην κοινωνική πυραμίδα και τοποθέτησης στο φάσμα της “ριζοσπαστικότητας”.

Η έξοδος από το Κάστρο με τα Βαμπίρ θα πρέπει να συνεπάγεται και την ταυτόχρονη διάλυση του ίδιου του Κάστρου. Εν συνεχεία πρέπει να ρίξουμε αλάτι σε εκείνη την καμένη γη ώστε να μην φυτρώσει ποτέ ξανά τίποτα τόσο διασπαστικό και εχθρικό προς την κοινωνία.

Αντίθετα, όσο περισσότερο παραμένουμε μέσα στο Κάστρο με τα Βαμπίρ, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να αποτύχουμε να βρούμε την έξοδο και να καταλήξουμε να περιφερόμαστε χαμένοι μέσα στους διαδρόμους του με τα κακέκτυπα του Βρυκόλακα – Garry Oldman να μας υποδεικνύουν τι σημαίνει ηθική, πολιτική και κυρίως, ποιο είναι το ταξικό μας συμφέρον.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1]O Owen Jones είναι Βρετανός δημοσιογράφος, συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής και μέλος του κόμματος των Εργατικών. Διατηρεί μια στήλη πολιτικού περιεχομένου στην εφημερίδα Guardian. Θεωρείται ως μια από τις εξέχουσες φιγούρες των εργατικών και της Αριστεράς συνολικά, που έκανε την ταξική ανάλυση ξανά mainstream στον βρετανικό δημόσιο λόγο

[2]O Russell Edward Brand είναι Άγγλος κωμικός, συγγραφέας και ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε κάποιες σχετικά γνωστές κωμωδίες της δεκαετίας του 2000, όπως το Forgetting Sarah Marshall, το Get Him to the Greek αλλά και στις ταινίες Despicable Me.  Ως κωμικός τα θέματα με τα οποία ασχολείται είναι η συστημική ανισότητα, η περιβαλλοντική καταστροφή και γενικώς θεωρείται ως ένας αυθεντικά ριζοσπαστικός κωμικός

[3]Ο Jeremy Paxman είναι Βρετανός δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και περσόνα του ραδιοφώνου. Γνωστός για τις καυστικές συνεντεύξεις του απέναντι σε πολιτικούς, όπου πολλές φορές κάνει επιθετικές ερωτήσεις, καταφεύγει σε ad hominem επιχειρήματα και γενικώς ακολουθεί έναν σχετικά ανορθόδοξο τρόπο συνέντευξης.

[4]Εδώ πρόκεται για ένα λογοπαίγνιο μεταξύ των λέξεων Post Left ( τα μέτα αριστερά κινήματα) και Posh Left όπου Posh σημαίνει  καθως πρέπει, δήθεν κυριλέ, ψηλομύτικο, κιτς

[5]Η Laura Oldfield Ford είναι Βρετανίδα συγγραφέας και εικαστικός. Η συλλογή σχεδίων της, κυκλοφόρησε το 2011 σε μια μεγάλη έκδοση με τίτλο Savage Messiah από τις εκδόσεις Verso Books, με εισαγωγή από τον Mark Fisher. Η δουλειά της έχει χαρακτηριστεί ως ένα σημείο συνάντησης των καταστασιακών, του Αlan Moore και της punk/rave αισθητικής των δεκαετιών του ‘80 και ‘90 στην Αγγλία.

[6]To Solidarity Federation είναι μια αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση βάσης, στην Αγγλία.

[7]There Is No Alternative, το νεοφιλελεύθερο δόγμα πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική απέναντι στον καπιταλισμό. Προέρχεται από την γνωστή θέση για το “ Τέλος Της Ιστορίας”

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Δραπετεύοντας από το Κάστρο με τα Βαμπίρ – Mark Fisher appeared first on Void Network.

As my friends and I climb the old staircase to a bar in Istanbul’s vibrant Taksim district, I’m surprised to hear the establishment’s name. I thought Şahika had shut down but it seems my friends had just stopped going. ‘Queer managers took over,’ they explain, ‘so we have all migrated back!’

Passing familiar faces in colourful outfits, laughing and kissing, we enter a room overflowing with life. Akış Ka, a drag artist, performs to a cheering crowd. People from the LGBTQI+ community come here to be with each other as they are, true to themselves, despite the hate that the government spreads.

In February 2021, president Recep Tayyip Erdoğan told the nation: ‘LGBT – there is no such thing.’ There are continuous attempts to exclude the LGBTQI+ community, as well as the feminist movement, from the public sphere. But in underground spaces such as Şahika, it’s clear that Erdoğan is wrong.

Erdoğan’s Justice and Development Party (AKP) has been ruling Turkey for almost two decades now. Since a sweeping electoral win in 2002, the AKP has slowly and meticulously made the transformation from being a conservative rightwing party to becoming an authoritarian far-right regime. When Erdoğan was re-elected as president in 2014, winning 51 per cent of the vote, the most populist chapter of his leadership began. It has been marked by attacks on minority groups and increased suppression of the political opposition in academia, media and civil society.

Istanbul’s annual Pride March has been running since 2003 and has been steadily growing in popularity. In 2013, almost 100,000 people attended and by 2014 it was the biggest LGBTQI+ event in Turkey’s history. But in 2015 Pride was officially banned by The Istanbul Governor’s Office, citing security concerns. Although it still takes place, the event is brutally attacked by police every year. In 2021, officers fired tear gas into the crowd and around 20 people were arrested.

Making minority groups ‘enemies’ is a useful tactic for Erdoğan as he deepens his grip on power. It’s a strategy that has proved effective in the past. ‘AKP has been systematically violent towards Kurds, Alevis, working-class people and women. The LGBTQI+ community is the easiest to attack. In a way it is mathematical: individuals from all social, ethnic or class backgrounds can be united by homophobia and transphobia,’ Akış Ka says.

Crucial solidarity

In the face of increased oppression, solidarity has grown, often fostered in spaces like Şahika. This solidarity is crucial for the LGBTQI+ community in Turkey where discrimination often begins within the family and expands into all areas of the society.

This solidarity appears in different forms: listening to each other’s troubles, being there for support when someone has suffered from violence, or sharing creative work to help queer groups and individuals to reach a bigger audience.

‘The solidarity in the LGBTQI+ community made me the person who I am today,’ says Akış Ka, whose stage name comes from the word ‘Akışkan’, meaning ‘fluid’ in Turkish.

Akış Ka points to the core of solidarity and its importance on an emotional level: ‘It is, first of all, being together. And crying together. It means the world. Crying with someone, for the same thing.’

Stronger ties have been made with other social justice movements. Co-operation between the queer movement, political parties, and human rights organizations increased in 2013 when anti-government protests swept the country. These coalitions have made it easier for the LGBTQI+ community to voice their concerns and demand recognition and acceptance. ‘Suddenly we were labelled a “threat” because we had so much support and we were very visible. Erdoğan’s conservative supporters were scared their children would also come out as gay!’ Akış Ka comments.

‘Absurd and scary’

In 2021, a six-month-long student protest movement calling for the democratic election of a university rector turned into a fight for LGBTQI+ rights, with many detained and arrested for offences including ‘displaying rainbow flags’.

Students at Boğaziçi University opposed the appointment, by Erdoğan himself, of rector Melih Bulu. One of the AKP’s parliamentary candidates in 2015, Bulu had remained a close ally of the party and the President.

‘Those who joined the protests are not students,’ said Erdoğan in January 2021. ‘This is something involving terrorists.’

Hazar is an activist and artist from Istanbul and a former student of Boğaziçi University. She was one of the founders of BOUN Art Collective (Boğaziçi University Art Collective) which, as part of the protest, organized a campus-wide exhibition displaying over 400 works submitted by artists across the world.

One piece entitled ‘Yılanı Güldürseler’ (To make the serpent laugh) showed a picture of Kaaba, the most sacred site in Islam, with various LGBTQI+ solidarity flags in each corner. Hazar says that conservative students posted a photo of it on Twitter, saying ‘it is insulting Islam’.

Erdoğan divisively commented: ‘We will lead our young people to the future not as the LGBT youth but as the youth that existed in our nation’s glorious past.’ Following him, interior minister Süleyman Soylu tweeted that ‘the government would not tolerate the LGBT perverts who attempted to occupy the rector’s office’.

Hundreds of students were detained, including Hazar and six others from the Collective. They were charged with ‘provoking the public to hatred and hostility.’ Hazar, who now lives in Berlin, was put on trial – a process she describes as ‘absurd and scary’.

‘The judge asked me if I’m serving for LGBT. As if being LGBTQI+ means that you belong to some kind of illegal organization that you could serve for!’ explains Hazar. She was sentenced to house arrest for a month.

The finger of blame

‘Attempts to present the LGBTQI+ movement as a terrorist organization have a lot to do with the state’s increasingly militarist, transphobic and homophobic ideology,’ says lawyer and activist Eren Keskin, who is the founder of the Legal Aid Office Against Sexual Harassment and Rape in Detention.

This terrifying trend is led by the President but echoed by many others, including anti-LGBTQI+ ministers and corrupt media platforms that continue to spread hate.

LGBTQI+ people have even been made scapegoats for the Covid-19 pandemic. In April 2020, Ali Erbaş, the head of Turkey’s Religious Affairs Directorate, delivered a sermon in which he said that homosexuality caused disease. ‘Let’s come and fight together to protect people from this kind of evil,’ he said. President Erdoğan backed him up, stating that Erbaş was ‘totally right’ in what he said.

Erbaş was also massively influential in relation to Turkey’s withdrawal from the Istanbul Convention on Combating Violence Against Women in March 2021. As the most comprehensive agreement to tackle gender-based and domestic violence, it bothered some conservatives because it recognized the abuse of a husband, boyfriend, father or a brother.

According to Keskin, ‘Erdoğan’s government and its supporters are terrified by the feminist and LGBTQI+ movement because both are bravely fighting against so-called “traditional Turkish family values”.’

At least 280 women were murdered in 2021 according to the ‘We Will Stop Femicide Platform’ – the majority killed in their homes. In 2020, Turkey was ranked by the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association as the second worst place in Europe for LGBTQI+ rights out of 49 countries. Turkey was also ranked as having Europe’s highest trans murder rate in 2016.

Space for expression

‘Most of my clients who have experienced human rights violations are trans people. Even when they are wandering the streets, police come to them and charge them with “polluting public areas” or “abusing public spaces”,’ says Keskin.

In prison trans people face a double punishment; if they haven’t had gender-affirming surgery they are held in solitary confinement. Although it is legal to apply to undergo gender reassignment whilst in prison the Turkish state will usually refuse, illegally claiming that ‘gender-reassignment surgery is a type of plastic surgery’.

In 2018 Buse Aydin, a trans woman inmate, applied and went through all the necessary processes to get surgery. She ended up on a 38-day long hunger strike for the approval of a human right that’s covered in the 8th and 14th articles of the European Convention on Human Rights. Even after that, the Ministry of Health refused to cover the costs of the necessary surgeries. ‘After all Buse was forced to go through, she cut her penis in solitary confinement in 2019. With the incredible work of women’s and LGBTQI+ organizations, she finally had her gender-affirming surgery and the state covered the costs. She is happy now, recovering,’ says Keskin, Buse’s lawyer.

Despite all the oppression that Turkey’s LGBTQI+ community has been facing, its existence is more visible than ever. Asserting themselves in various state and non-state spaces, queer people continue to resist, especially through creative works and a growing arts and culture scene in big cities.

‘We’re expressing ourselves through art, music, performance… We’re telling our own empowering stories out loud, writing our own history. If we don’t, then there will be no memory or evidence of a LGBTQI+ community in Turkey,’ says Akış Ka.

‘Our stories inspire and empower others. The state doesn’t support us, but what can they really do? As long as the world keeps running, we’ll be here. If we lose our hope for equality, justice and freedom, there is nothing to hold on to.’

Turkey’s LGBTQI+ community is more resilient than vulnerable. And, the fight will go on.

_____________

Tuğçe Özbiçer is a journalist from Istanbul. She worked for several Turkish left-wing newspapers before moving to London in 2020, Due to the increased oppression of the media in Turkey. She covers mostly LGBTQI+ issues, women, arts and culture, and human rights stories.

This article is from the May-June 2022 issue of New Internationalist.

The post LGBTQI+ people in Turkey – As long as the world keeps running we will be here appeared first on Void Network.

Heterotopia Festival

Πέμπτη 01/10:

Συνάντηση Γνωριμίας (Πάρκο ΟΣΕ / χώρος πατινάζ)

19:00 – Αυτοπαρουσίαση Συλλογικοτήτων / Ανοιχτή πρόταση για Ελευθεριακό
Εργατικό Συντονισμό στην Πελοπόννησο / Κουβέντα

ΤΑΡΑΤΣΑ– ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

(οδός Σιδηροδρομικός Σταθμός 19- Καλαμάτα)

Παρασκευή 02/10:

Φεμινισμός & Queer Ζωή (Ταράτσα)

18:00 – Εκδήλωση-συζήτηση «Queer Βίωμα, Πρωταρχική Συσσώρευση, Βιοεξουσία». Συμμετέχουν: Κ. Μ. – LGTBQ ακτιβίστρια / Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Άγρια Νέδα» / Κύκλος Αυτομόρφωσης στη Βιοεξουσία & τον Κοινωνικό Έλεγχο. Βιντεοπαρέμβαση από Ηλία Γκιώνη / GingerΕλα.
20:00 – Προβολή Ντοκιμαντέρ «Νανά» (2015|40’) & κουβέντα.
22:00 + Queer Καραόκε &

Queer Space Communism Party :

DJs Sissy Stardust & Crystal Zero

για την οικ. ενίσχυση στα δικαστικά έξοδα στην υπόθεση του/ης Ζακ/Zackie-Oh

Σάββατο 03/10:

Δημόσιος Χώρος, Μεταναστευτικό, Αντιφασισμός (Ταράτσα)

18:00 – Εκδήλωση-συζήτηση με μέλη από: Καμπάνια «Δεν είναι Αθώοι»

Ανοιχτή Συζήτηση για την Αυτοοργάνωση των Κοινωνικών Κέντρων- Παρεμβάσεις από: Κατάληψη Terra Incognita (Θεσσ/κη) & Κατάληψη Rosa Nera (Χανιά).
21:00 – Live :

Τσικουάντα Ντράκμα, Anima, Sci-Fi River, rak., Χιπχοπαθής, Πρόμη. Τα έσοδα θα διατεθούν για τις ανάγκες εκκενωμένων καταλήψεων.

Κυριακή 04/10*:

Κοινωνική Οικολογία, Περιβαλλοντικό, Οικοκοινότητες (Ταράτσα)

18:00 – Εργαστήρι Κομποστοποίησης από το Re:Think Project στο πάρκο Σιδηροδρομικού Σταθμού.
19:00 – Εκδήλωση-συζήτηση με: μέλη του οικολογικού κινήματος «Support Earth», Γ.Κολέμπας (συγγραφέας-βιοκαλλιεργητής), Μ. (μεταπτυχιακός ερευνητής).

Προβολή Ντοκιμαντέρ «Οι Κοπρίτες (των Σταγιατών) / Ελεύθεροι Άνθρωποι – Ελεύθερα νερά» (2020|56’).
*Καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας θα λειτουργεί παιδότοπος, συλλογική κουζίνα και μπαρ οικ. ενίσχυσης του χώρου.

συνδιοργάνωση:

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Ταράτσα»
Πρωτοβουλία Κατοίκων Καλαμάτας
Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Άγρια Νέδα»
Ελευθεριακή Συλλογικότητα «Fiore Nero»
Κενό Δίκτυο

Ετεροτοπία (η) < έτερος + τόπος

“..Το πλοίο είναι η κατ’ εξοχήν ετεροτοπία. Οι πολιτισμοί χωρίς πλοία είναι όπως τα παιδιά που οι γονείς τους δεν έχουν ένα συζυγικό κρεβάτι για να παίξουν. Τότε τα όνειρά τους μαραίνονται, η κατασκοπεία αντικαθιστά την περιπέτεια και η αθλιότητα της αστυνομίας παίρνει τη θέση της απόλυτης ομορφιάς των κουρσάρων..” – Μ. Φουκώ

Μετά από τρεις μήνες λειτουργίας, ως Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «Ταράτσα» και Συνέλευση Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καλαμάτας, έχοντας έρθει σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους στη βάση της αλληλοβοήθειας, της αυτοοργάνωσης και της αυτομόρφωσης, και βιώνοντας την επίθεση που η κυριαρχία εξαπολύει πάνω στα σώματα και τις ψυχές μας, αποφασίσαμε τη διοργάνωση πολυθεματικού φεστιβάλ στην πόλη της Καλαμάτας στις 1, 2, 3 και 4 Οκτώβρη.

Καταλήξαμε συνειδητά στην απόφαση αυτή σε μια ομολογουμένως δύσκολη συγκυρία εν μέσω πανδημίας. Οι λόγοι για αυτό δεν βρίσκονται στην υποβάθμιση από μέρους μας του υγειονομικού παράγοντα, που συγκροτεί αυτή τη στιγμή σημαντικό κριτήριο για την υγεία και τη ζωή χιλιάδων συνανθρώπων μας. Από την άλλη, βλέπουμε πως η υγεία και οι ζωές μας είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τους διαχειριστές του κράτους και κυρίους μας (αν μπορούμε πλέον να μιλάμε με όρους αυτοκρατορίας και όχι δημοκρατίας). Αυτές οι ζωές είναι πλέον καλές και άξιες να βιωθούν μόνο αν παράγουν μια στοιχειώδη υπεραξία για το εκάστοτε αγχωμένο αφεντικό, αν ζητωκραυγάζουν εθνικιστικά για τα πετρέλαια του Λάτση ή αν καταναλώνουν τα σκουπίδια που τους πλασάρουν στην αχανή αγορά των εμπορευμάτων ή την ακόμη πιο χυδαία τηλεαγορά των καναλιών. Η κατανάλωση, σα μόνη επιλογή ύπαρξης και διασκέδασης που πλέον έχει απομείνει στις μητροπόλεις, προσφέρει μια μικρή διέξοδο από το ζόφο της αναγκαστικής αναπαραγωγής της βιολογικής μας ζωής μέσω της -όλο και με χειρότερες συνθήκες- εργασίας. Το κόστος; Τίποτα λιγότερο από τον απόλυτο εξευτελισμό, το κάψιμο των σωμάτων και των εγκεφάλων μας, την έκρηξη των ψυχικών νοσημάτων και ζωές βαλμένες στον αυτόματο, ανάξιες για οτιδήποτε περισσότερο προσφέρουν οι δυστοπικές πραγματικότητες της καπιταλιστικής οικονομίας και του κρατικού ελέγχου.

Είναι μέσα σε αυτό το σύστημα σχέσεων που ο παραλογισμός και οι αντιθέσεις της κυριαρχίας έχουν φτάσει στο ζενίθ: ο κορωνοϊός κολλάει μετά τις 12 στις πλατείες ή σε καλλιτεχνικά φεστιβάλ, αλλά δεν κολλάει στα καθημερινά στοιβάγματα του μετρό και τις δουλειές που οι εργαζόμενες πέφτουν κυριολεκτικά η μία πάνω στην άλλη, στις «μαύρες» εταιρείες Teleperformance, τα mall και τις μεγάλες αλυσίδες σίτισης. Ο κορωνοϊός κολλάει από τον εργαζόμενο που δουλεύει ψήστης στους 140 βαθμούς κελσίου αν έχει κατεβασμένη τη μάσκα του, αλλά δεν κολλάει από τουρίστες που έρχονται στη χώρα χωρίς τεστ για να καταναλώσουν το εμπόρευμα «ελληνικό καλοκαίρι». Ο κορωνοϊός αντιμετωπίζεται με αβάστακτα πρόστιμα σε εργαζόμενους, φτωχούς και ανέργους, με χιλιάδες προσλήψεις αστυνομικών, με την ατομική ευθύνη της μάσκας ανεξαρτήτως ιατρικού ιστορικού, και όχι με τη δημιουργία ΜΕΘ, την πρόσληψη ιατρικού-νοσηλευτικού προσωπικού, τη δημιουργία ολιγομελών τμημάτων στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, την ασφαλή εργασία ή άδεια μετά αποδοχών σε εργαζόμενες που εκθέτουν καθημερινά την (σωματική και ψυχική) υγεία και ζωή τους σε κίνδυνο.

Παράλληλα με την «άριστη» διαχείριση της πανδημίας, βιώνουμε έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο απέναντι στα δημοκρατικά και εργασιακά δικαιώματα, την τέχνη, το περιβάλλον, τους αγώνες και τις καταλήψεις. Γιατί ο μόνος πραγματικός πόλεμος που διεξάγεται καθημερινά δεν είναι απέναντι σε κάποιον «ξένο κατακτητή», αλλά απέναντι σε ό,τι αντιστέκεται ή δίνει δίοδο στην κριτική σκέψη και δράση. Ενδεικτικό το ότι αφαιρέθηκαν από τα Λύκεια τα μαθήματα της κοινωνιολογίας και των καλλιτεχνικών, ενώ προστέθηκε το cheerleading. Γιατί φυσικά το κράτος δε θέλει ανθρώπους να ασχολούνται με κοινωνικά ή αισθητικά ζητήματα, παρά μόνο υπήκοους που χορεύουν ξέφρενα με αλαλαγμούς προς τέρψη του αντρικού βλέμματος.

Οι καταλήψεις τις οποίες το κράτος παίρνει για να κάνει ξενοδοχεία ή να αφήσει τα κτήρια τους να (ξανα)ρημάξουν, είναι το ανεξίτηλο σημάδι των καιρών. Οτιδήποτε δεν ταιριάζει στην εμπορευματική σχέση, οτιδήποτε δε μπορεί να εκχυδαϊστεί και να καταναλωθεί χωρίς κόπο, οτιδήποτε δε χωράει στην κρεατομηχανή του κρατικού ελέγχου, όλοι οι ελεύθεροι χώροι και τα πεδία έκφρασης που έχουν απομείνει, ονομάζονται «εγκληματικές γιάφκες» και κυριολεκτικά γκρεμίζονται για να ζήσει η παντοκρατορία του θανάτου και της μιζέριας. Εγκληματικές γιάφκες όμως δεν είναι οι καταλήψεις και οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι, αλλά τα γραφεία των πολιτικών και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Τεράστιες βιβλιοθήκες, παιδότοποι, στεγαστικοί χώροι, θέατρα, εργαστήρια, πεδία συζητήσεων και δράσεων, μουσικά studio, αμπέλια, κήποι και κόποι δεκαετιών, δολοφονούνται από τους ένστολους εκτελεστές των κρατικών προσταγών, οι οποίοι καταστρέφουν με μανία τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό και τα βιβλία των καταλήψεων σαν άλλα τάγματα εφόδου. Άνθρωποι οδηγούνται στα δικαστήρια επειδή επέλεξαν να ζήσουν σε εγκαταλειμμένα κτήρια ή να τα κάνουν οάσεις πολιτισμού και πρασίνου μέσα στο αχανές γκρίζο των ερημικών μητροπόλεων. Μετανάστες αργοπεθαίνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή ξυλοκοπούνται άγρια εκεί που τους στοιβάζει ή τους παρατάει το κράτος, το οποίο δεν τους αφήνει να βγουν από τη χώρα γιατί παίρνει κονδύλια από την ΕΕ. Η διάθεση για κάθε ζωή χάνεται μέσα στη θανατοπολιτική που επιβάλλει η κυριαρχία για χάρη των τραπεζών και της «ελεύθερης αγοράς». Μια «ελεύθερη αγορά» που βασίζεται υπερβολικά στο κράτος και το δημόσιο χρήμα για να λειτουργήσει, όπως και την αέναη εργασία των δημόσιων εκείνων λειτουργών που λέγονται αστυνομικοί, δικαστές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι (η λεγόμενη 4η εξουσία).

Οτιδήποτε συνεισφέρει στην κατασκευή ενός φανταστικού εχθρού μπαίνει στο παιχνίδι, ώστε να στρέψει την προσοχή μακριά από τη βιωμένη ζωή και τα προβλήματά της, βαθαίνοντας το μίσος προς τον διπλανό και την αναζωπύρωση εθνικιστικών αισθημάτων. Μετά τα καλοσχεδιασμένα παιχνίδια των κρατών στο νοτιοανατολικό Αιγαίο για κάποιες εβδομάδες, ήρθε η συμφωνία της Ελλάδας με την Γαλλία για αεροσκάφη και φρεγάτες αξίας 10+ δισεκατομμυρίων ευρώ και οι συμφωνίες της Τουρκίας ως τεράστιου παραγωγού/καταναλωτή οπλικών συστημάτων με άλλα κράτη. Τα πνεύματα ηρέμησαν, όπως συμβαίνει πάντα. Ενδεικτικά, με τα 10 δις, ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα μπορούσαν να παίρνουν 833 ευρώ το μήνα για ένα χρόνο. Η βιομηχανία των όπλων παραμένει η πιο κερδοφόρα επιχείρηση αυτή τη στιγμή στον πλανήτη (πάνω από 400 δις ετησίως, μιλώντας μόνο για τις συναλλαγές που φαίνονται). Λεφτά υπάρχουν για τις μπίζνες των όπλων, που, όλως τυχαίως, οδηγούν στις ίδιες off shore εταιρείες γνωστών επιχειρηματιών και κρατικών λειτουργών.

Εμείς απέναντι σε αυτά και τον κόσμο της κυριαρχίας, απαντάμε:

Αυτοοργάνωση εδώ και τώρα, μακριά από κόμματα και επαγγελματίες πολιτικούς, μακριά από ξεπουλημένα συνδικάτα, με οριζόντιες συνελεύσεις γειτονιάς, αδιαμεσολάβητους αγώνες και συντονισμούς!

Αλληλοβοήθεια, που σημαίνει το σπάσιμο της απομόνωσης και του διαχωρισμού μας, τη συλλογικοποίηση των προβλημάτων μας, τη δημιουργία από τα κάτω τοπικών δικτύων για τους ανθρώπους της κοινωνικής βάσης που απαντάνε στις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες μας!

Αυτομόρφωση, που σημαίνει συλλογικό διάβασμα και κύκλους συν-έρευνας, την επιστημονική αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την κριτική της ιδεολογίας και την κατασκευή εργαλείων που μας βοηθάνε να καταλάβουμε τον κόσμο και να τον αλλάξουμε!

Έχοντας δει τη δύναμη των συλλογικών μας αγώνων και των σπόρων που ανθίζουν μέσα στα ελεύθερα πεδία που δημιουργούμε από κοινού, αποφασίσαμε να ονομάσουμε το φεστιβάλ μας «Heterotopia» ή «Ετεροτοπία». Απέναντι στις υπαρκτές δυστοπίες των καιρών και τις φανταστικές ουτοπίες της «ελπίδας», επιλέγουμε να φτιάχνουμε τους «άλλους» τόπους μας στο εδώ και το τώρα. Βλέπουμε τις ετεροτοπίες σαν τους άλλους τόπους που υπάρχουν ήδη σπερματικά μέσα στους χώρους που ζούμε και κινούμαστε καθημερινά: στην ομορφιά της φιλίας και το πάθος των ερωτικών σχέσεων, στον αυθορμητισμό του παιχνιδιού και την ελεύθερη συνεργασία, στην queer συνύπαρξη και την απελευθερωτική τέχνη, στη συντροφικότητα και τη διάθεση για ζωή και δημιουργία! Οι έτεροι αυτοί τόποι λειτουργούν σαν αντίρροπες δυνάμεις, σαν το Άλλο απέναντι στην κυρίαρχη οργάνωση του χώρου και του χρόνου γύρω από το εμπόρευμα και τον έλεγχο που επιφέρουν οι σχέσεις που συντηρεί το κεφάλαιο, το κράτος και η πατριαρχία.

Εμείς βλέπουμε αυτούς τους τόπους σαν το πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν Άλλες σχέσεις, Άλλες ζωές, Άλλες αντιστάσεις, Άλλα προτάγματα.

Είναι τα εδάφη που απελευθερώνουμε, ώστε να πάρουμε το χώρο, το χρόνο και τις ζωές μας πίσω από την κυριαρχία!

Να βγούμε λοιπόν έξω με τους δικούς μας όρους, πριν ο κόσμος γύρω μας στενέψει αφόρητα!

____

The post Heterotopia Festival- Kalamata Greece – 1-4 Oct. 2020 appeared first on Void Network.

When Melissa Drew, an adult content creator and model, logged in to Tumblr Monday afternoon, she was greeted by a deluge of unfamiliar posts and notifications. Her usual feed, perfectly curated after nearly a decade of tinkering, was awash with panicked posts from fellow adult models, memes about the policy change, and goodbye posts. Drew’s personal blog, which she had relied on as a public-facing way to tease the content available to her Patreon subscribers, was lit up with notifications from Tumblr informing her that most of her posts violated the new rules.

When Yahoo bought Tumblr for $1.1 billion in 2013, critics warned that premium advertisers wouldn’t exactly be clamoring to run ads in a sea of porn. Yahoo CEO Marissa Mayer disagreed, arguing that targeting tools would keep content that isn’t “brand-safe” (read: porn) away from ads. In an interview shortly after the acquisition, Karp doubled down on the platform’s openness to porn. “When you have … any number of very talented photographers posting tasteful photography,” said Karp, “I don’t want to have to go in there to draw the line between this photo and the behind the scenes photo of Lady Gaga and like, her nip.”

But the nip line has indeed been drawn, and it’s a doozy. Though Tumblr’s Monday announcement had technically only prohibited depictions of sex acts, “human genitalia,” and “female-presenting nipples,” a much wider swath of Drew’s feed was quickly caught up in the ban. “I had everything from nude, censored nudity, and lingerie photos flagged,” she told WIRED. “I still haven’t dealt with removing all of them yet—I just sort of heavy sighed and closed the tab.”

Safe Space

In interviews and messages with WIRED, more than 30 sex workers, porn consumers, and creators on Tumblr lamented the loss of what they described as a unique, safe space for curated sexually themed GIFs, photos, and videos. Many users who had used the microblogging site as their primary source for porn were at a loss when asked where they would go after Tumblr’s ban on “adult content” goes into effect on December 17. For the thousands of sex workers who used the site to share their own explicit content in a controlled, relatively contained manner—not to mention the countless others who used that content to fill the hyper-curated feeds of some of the site’s most popular porn blogs—the crackdown’s consequences are even more difficult to unpack. And researchers say the ban could shrink Tumblr’s user base, which already appears in turmoil over the decision.

The move comes less than two weeks after Apple pulled Tumblr from the iOS App Store after child pornography was found on the site. Though the offending illegal content was removed quickly, according to Tumblr, the app has yet to return to the App Store (it was never removed from the Google Play Store). In its most recent blog post, Tumblr stated that its longstanding no-tolerance policy against child pornography should not be conflated with the move to ban adult content. The latter, Tumblr argued, was inspired by a drive to create “a better Tumblr.” But these sorts of decisions aren’t made in a vacuum.

In March, Congress passed the Fight Online Sex Trafficking Act and the Stop Online Sex Trafficking Act (or FOSTA-SESTA for short). Lawmakers hailed the law as a means to give prosecutors more tools to combat combat sex trafficking. But the statute also tinkered with a bedrock provision of internet law, opening the door for platforms to be held criminally and civilly liable for the actions of their users. The law’s passage immediately led to the closure of several sex-work-related online venues, such as Craigslist’s personals section, numerous subreddits, and Patreon’s support for adult creators.

In interviews, more than a dozen sex workers told WIRED that the support and openness of adult-content creators on Tumblr had attracted them to the site. They described the site as notably more empowering and friendly than more traditional venues for explicit content, like PornHub, and relished Tumblr’s freedom and opportunity for virality. Many used the site to promote their paid content on other sites, interact with fellow sex workers, and screen clients.

Liara Roux, a sex worker and online political organizer, told WIRED via email that the options for finding adult content online are diminishing, and consolidating with big companies “and away from community generated content and independent creator friendly platforms.” This, Roux says, is dangerous: “As mainstream sites slowly remove sexual content, which often is how queer and other marginalized communities are able to connect, it will become difficult for both sex workers and these communities to have an online space to exist.”

App Store Sway

The ubiquity of the App Store gives Apple considerable influence over online content. Historically, Apple has taken a sex-negative approach to policing, with former CEO Steve Jobs once famously stating that “folks who want porn can buy an Android phone,” but the company’s influence extends beyond the iOS sphere. In the days after it was delisted from the App Store, Tumblr ramped up its moderation efforts, erroneously deleting numerous SFW and NSFW Tumblr accounts unrelated to child exploitation and abuse, and pushed out an update for its Android app that forced all users to have “safe mode” toggled on, restricting access to explicit content. Then came the porn ban.

Apple’s App Store review guidelines prohibit apps “with user-generated content or services that end up being used primarily for pornographic content.” The key word here is “primarily,” as all popular social media platforms are rife with porn, but Apple mostly seems to care about how easily accessible it is. Case in point: Apple pulled a number of Reddit apps from the App Store in 2016, citing issues with an NSFW content toggle, which, when activated, could be used to view pornographic content. The iOS Reddit apps currently available on the App Store have built-in features that prohibit porn subreddits from appearing in search, and make it extremely difficult for users to find NSFW content in-app without labor-intensive workarounds.

Tumblr likely could have instituted a similar content-censorship-based workaround, but it didn’t. Instead, it has gone with what appears to be an all-out-ban of “photos, videos, or GIFs that show real-life human genitals or female-presenting nipples, and any content—including photos, videos, GIFs and illustrations—that depicts sex acts.” Photos of nipples that appear to belong to a female-identifying person—which may be a difficult category to define, judging by the attempts of other platforms, like Instagram, to do the same—may be permitted so long as they are shared as part of a non-sexual context like a post showcasing breastfeeding, pre- or post-birth, post-mastectomy, or gender confirmation surgery. Written erotic content, along with nudity in art—“such as sculptures and illustrations,” says Tumblr—are alright, too. To draw the distinctions, the company says it will use a mix of machine learning and human moderation, and that all appeals for posts erroneously flagged as adult will be reviewed by “real, live human eye(s).”

Tumblr users are already finding problems with the flagging system. Classical paintings of Jesus Christ were flagged, as were photos and GIFs of fully clothed people, patents for footwear, line drawings of landscape scenes, discussions about LGBTQ+ issues and more. “In its early stages, Tumblr is using a poor system for flagging content,” says Abigail Oakley, a researcher at Arizona State University with a focus on Tumblr communities. “Having a certain number of flags on your blog (regardless of their validity) also removes the blog from Google searches, which is another form of censorship.”

Casey Fiesler, an assistant professor at the University of Colorado who specializes in fandom culture on platforms like Tumblr, thinks Tumblr’s crackdown will likely lead to a mass exodus of users. Fielser also worries that the LGBTQ people and sexual assault survivors who use Tumblr as a space for support could inadvertently be affected by the ban. “Even for fandom participants who don’t create adult content themselves, this kind of policy feels like an attack on the community,” she said.

Consumers and creators of porn on Tumblr aren’t entirely sure where they’ll go next. While many sex workers mentioned Reddit and Twitter as two popular alternatives, they lamented the platforms’ lack of community and sex-positive culture. Similarly, more than a dozen people who said they had used Tumblr as their primary source of porn for years praised the site’s social, judgment-free culture, which many cited as helping them understand their sexual orientation. “The technology is out there to allow users to continue browsing a variety of porn from independent producers, but it will require a shift back in how people think of the internet,” said Roux, the sex worker and political organizer. “I’m hoping these kinds of controversies encourage content creators to take as much control over their distribution channels as possible and inspires tech companies to solve the issue of bringing content to users without hosting the content themselves.”

text: S MARTINEA 12.04.18

source: Wired

The post TUMBLR’S PORN BAN REVEALS WHO CONTROLS WHAT WE SEE ONLINE appeared first on Void Network.