It is already some weeks of quarantine. When the isolation hits you, it’s painful. I want to feel that all those restrictions are in their beginning, I am trying to become a physical endurance expert but I epically fail. Day after day, I realise that no one is around to care and I’m trying to figure the limit of this state, to imagine how it will be when things will get back to normal, while the news convinces me that nothing will get back to normal. I keep recalling a nightmare I had two years ago, a huge tsunami, which without seeing it I could feel it, shaking me, I could hear it, arriving, and when finally it will arrive, everything would be destroyed and I will end up alone talking with a bunch of strangers, trying to figure out with them how life will be from now on. Is this how life will be from now on? It is difficult to know of what it is best to do, when you know that some are suffering more than you, when some are already in the battle against the virus in hospitals, in clinics, people that go through this without a place to be, without anyone to take care of them. Whoever is fighting alone better stay online, even if the connection is poor. Try to make very short term planning and allow yourself to stay in a routine and receive cordially in the spirit of well manners the empathic “how do you feel”, “I am thinking of you” or the desperate “I miss you” in any kind of means of communication.

At some point, after England, the Netherlands announced herd immunity and in Greece strict quarantine measures were imposed on major cities, islands and slowly to rural areas, I tried to go to the studio to pick up some materials so I could create an improvised studio in my house, but until I had enough drive to send a text message to receive permission to go out- it takes one second- I ended up a couch potato. Time seems to be either passing too fast or too slowly. Every morning I try to get back to some kind of practice, but it is impossible to happen in the house, with breadcrumbs on the table. Then there is this thing about wearing a mask. I saw a few people wearing masks, or people feel that they need to keep the proper distance, and then there is a creation of a funny choreography to figure out what those limits of distance may be. You don’t know and cannot control the exact coordinates of another person’s movement before you actually encounter them. When one is going fast towards you, do you rush to predict and continue moving as you like or do you wait until they are already too close to you and you just need to turn your back to them? If you need to stay very long at a particular spot – for example checking groceries at the supermarket – do you expect the other to keep the distance or do you need to always hurry up with your instant decision making, especially when they are all made in public. When I am in the streets, the pavements are small, so I end up giving my pavement space to a possible passerby. There is no one walking too close to me but I noticed that I am insisting on doing so. The streets are different, the confines of the space limit my moves, and the choreography here becomes more syncopated, slight moves of keeping distance create accidents. Yesterday I fell down while trying to protect my speed of walking towards a man popping out from a corner. There are a few people on the streets but only to go to work but I don’t see them because I sleep 12 to 14hrs regularly. Right away I felt that there is no program, no plan and no future. At some point I lost my voice and I felt really drained and scared that the virus came to me, but then I didn’t have a temperature, and I didn’t have the “cough”, and every day I would wake up with grown anxiety. Although I don’t have a temperature I keep feeling so exhausted and I crave for a bit of rest but of course I’m noticing that as I’m scanning myself I can go in these wild kinds of waves of being quite okay with isolation and later I don’t like it at all. But, if I was living with a partner I think it would be a very different situation. I heard that in China, the divorce rate went up dramatically. Couples really started to irritate each other. So, I know that my kind of loneliness, on that front, comes from a different need, and It’s not that I miss being with someone but how to start creating an actual ease to be on my own and not feel anxious to fill any gap. I feel lucky that I am in this house and that I have my personal forms of life, but, I guess what I miss the most is the sense of forms of common life. At the same time I feel like I’m getting ready for a better relationship, with myself and with somebody else. I sometimes think that this has a positive effect cause we all needed a radical kind of deus ex machina. We were getting frenetic without reason. Everything seemed unreasonably intense. That is really unhealthy. The priorities now need to change, and we really need to reconsider what we want to accomplish as a society. Health, education and housing need to become free for all. Work needs to stop being what determines our lives. The elderly are in need of actual social relationships. We have built our whole social imagination based on a revolutionary youth and our well-being. Relationships are tough, they make you vulnerable, they are not easy but no one teaches us how to work on them but to just have them.

There is again so much commentary, so many opinions and this constant hyper state of over communication, the amount of emails, reports, posts going around about the virus and it turns out to be similar to any other topic of interest. It would be so nice to use this time to calm down instead of filling this fear of uncertainty with absolutely repetitive and meaningless bla bla… I find it really odd that this bla bla becomes a general behaviour. I mean it’s an interesting moment to observe that this global phenomenon does create different ways of working through it. It’s so interesting how this takes place, you know, in Hong Kong for instance they went into this already weeks ago, they are so well coordinated. I think they’re looking at us westerners like we’re completely crazy, in denial, careless, like walking death wishes. It is unbearable how difficult it is for people to stop with commerce. There are strict measures in Greece and even though the streets are kind of empty people hang out in random places and they talk to each other through their balconies. It is interesting to see how this is going to play out as the cases are going to rise. You also have groups of people starting this spontaneous clapping and honking of horns and this whooping thank you to health workers, and for some of us who are alone, it gives us a sense of touch and a sense of “we” that happens, and we are all drastically entering a moment of a history that we are all part of, everyone with their unique capacities come closer out of this simple gesture.

We are all sick!

This is not the first time we are faced with a global experience. For centuries we have been facing the violence of capitalism, its destructive program upon various ecosystems and the societies of this planet. It is not the first time we are facing the horrors of the nation-state’s desperate organisation of control and order. And it is not the first time that we experience social dead ends. We were getting out from this pain when we invented ways to turn pain into courage, into imagination and when we transformed fear into action; the silence into voice and self-determination. In which way could we possibly allow the virus to become our friend? The virus is treated from all the nation-states as another parasite that we need to kill, though our convictions are the enemy and how we have been cultivating a separate body and mind. As long as we have been learning to understand everything through binaries we do the same now: applying an internal mechanism of control to our bodies that will be permanently treated as sick and as a threat to ourselves and others. “We are all immigrants”, a slogan written all over Athens in 2015. But now it feels that we cannot claim that “we are all sick!”. What are we waiting for? Mortality is not ethics, it is not an ideology, there is no logic to mortality, how can we live without wanting to conqueror death? We cannot defeat  death but we can create counter intuitive ways to respond to change, vulnerability and weakness. If we recall how our bodies were before the virus started spreading they were overworked, exhausted, not so much healthier than now.  Lots of allergies, autoimmune diseases, stress, panic attacks were some of the effects of the constant pressure to be productive and efficient, along with prioritising well-being and economic security. All of those demands were also the sacrifice of any social relation that wasn’t for the benefit of both ourselves and our role in society, our work and status. Our lives were in constant split between personal desires and social duties and in constant neediness from our bodies to be on both sides in their full capacities no matter what.

How will those bodies be after the quarantine is over? Probably with the same symptoms but with an extra pressure that comes with the complete mistrust of the public sphere and its capacity to heal us. A retreat of the body from the mind while in quarantine and when there is at the same time a constant threat, deaths announced, people talking about this constantly, creates a parallel reality of the virus taking over while desire and duty can only rule while the body sustains. This double reality erupts our kairos. the very notion of the modality of time, and its unpredictability. In this moment of emergency whoever has a home will recruit new ways to survive. Narcissism, self-doubt, over-enthusiasm will come and go in waves and they will bring with them bodily symptoms of breathing and skin sensitivities, appetite disorders, lack of sleep, loss of memory. There is a new subjectivity created during the quarantine but there is also a new understanding of a time determined only by predictability. Kairos is gone; and when that concept of time is gone the sense of the public sphere also starts to fade away. It is up to us now to treat ourselves against the loss of kairos. We could invent new understandings of recovery that can effectively heal ourselves and prepare others for the aftermath of all of these. We can make our treatment heal the public space by recalling it: recalling touch, accident, our first encounter with friends. We can bring together various medicinal methods and knowledge of different traditions and take back our bodies and kairos. Our immunity to the unpredictable time (kairos)  will be the one that can treat the streets, the corners, the empty spaces of our cities, and it will touch the buildings making them meaningful again. 

Death will not become another spectacle

Solidarity is the first word that comes to mind when things are in crisis, but the imperative of any reproductive labor is the effect that it brings in the present moment through practice and engagement with one-another, like art is the joy of not knowing, of no control, allowing accidents and incredibly fabulous failures to happen. All of our struggles to heal the pain and the violence caused by authoritarian and patriarchal systems happened through gathering together. But how do you build solidarity when you can’t come in contact with other people? This moment of self-policing can’t force upon us a new split between us and our bodies. What my body would like to do now is not what my mind says to my body to do and what I am forced to obey. It is not what the virus teaches me. Do I listen to the virus or the state regulations? If the virus is a friend it will teach me how body and mind can be transformed by accepting each other without hierarchy and this solidarity is to build solidarity with the virus itself, the foreign entity, the unknown, the one that it can’t be controlled, a guest who comes in without any warning and guarantee. Our bodies are hosts and based on the current events, global capitalism turns in his totalitarian phase: all the nation-states entered the phase of the global-fascist model of “dual state”. According to Ernst Fraenkel’s portrayal of Nazi Germany as a “dual state” there is a “normative state”, composed of lengthy constituted authorities and the traditional civil service, jostled for power with “prerogative state” formed by the party’s parallel organisations. The governance’s “normative segment” of a fascist regime continues to apply the law according to due process and officials in that sector were recruited and promoted according to bureaucratic norms of competence and seniority. In the “prerogative sector”, by contrast, no rules applied except the whim of the ruler, the gratification of party militants, and the supposed “destiny” of the Volk (people), the nazza, or other “chosen people”. But today, while the global economy has become the destiny of the planet and its inhabitants, and we daily experience the split of Europe and the globe between the North and South, between the rulers and the slaves; we are also, during the epidemic, witnessing nation-states regulating laws to control the epidemic while supporting the split for their own people by exclusion by who is allowed for example to economic help, to health care, and who has access to tests. While the global elites fly with private jets out of the infected cities to remote places, and the tv triggers us with fear and panic and the “untouched” rich and famous who did the test, had the virus and they are medicated in some luxurious hospital somewhere safe; global capitalism has turned into totalitarian capitalism. The “normative states” of the globe are closing their borders, they are constituted authorities and keep the automatic pilot with the civil services providing to the people the impression that they continue to maintain some basic rights. On the other side  the newly established “prerogative states”: the corporations, the elites and the ruling class of the globe (leaders and CEO’s of mega tech industries, scientists and programmers) are regulating laws in the name of the one and most important priority: Capitalism, profit, money and power above all. This transformation will affect us all but most profoundly will change our ontological understanding of our own bodies.

But how do you reclaim something that is unsafe? I am in isolation for twenty days and I am not able to touch, kiss, hug anyone, all my actions are enclosed in privacy. I exist but if there is no other person to claim my existence I need to turn my body into a private entity, all my functions become private and all the public that is scattered in the streets and the corners of the metropolis, the junky, the homeless, the immigrant becomes an issue for the state to interfere, while the law is protecting the ones who are in privacy. Everything that is public is even more criminalised. The biopolitics in its actual sense turns its violence to the bodies that are not recognised by the nation-state; and now in this category of sovereignty adds on the sick. The body handed accountability is only the one that has given legal recognition: the legal body is a part of the community that defines it, so better find a group to define and categorise your “body” with a particular identity. The legal body is an individual, an organisation, or an entity that has given legal recognition, a compilation of laws known as “ body of laws” and for the “normative segment” this identity needs to be clear and not threatening to the flow of the economy. The productive, work-machine, the resilient subject, the survivalist. Us against ourselves. All of our interactions are feedback loops, and whoever was used to it already through online services now all of us need to get used to it and make ourselves specific insofar that we can survive. This call for survival makes me nauseous. This endless resilience has formed another sense of body. And if I am sick that changes the very sovereignty to my own body. Do I claim that I am sick or do I keep having the rights of my own body?

How can you claim the means of production when the means of production are dangerous? While more regulations of isolation are placed on the working class, the poor, the immigrant, the elderly and as any other reorganisation of work, is dictated to secure a healthier, and more productive labor force and repels the surge for working-class organisation. In this case right now, we are also faced with a paradigm shift, the physical space of work has been infected. As slowly most of the work moves to the house, the working-class is domesticated. What kind of class struggle can happen in the home? There is a need for soft subversions in the domestic private sphere and to welcome a new class struggle that happens in the kitchen. This is the moment of a combined productive and reproductive labor struggle and its name will be “body struggle”. Working performance happens in the house, in the private sphere, relationships are going online, and emotions are going with the flow; while the virus is spreading, the virus is not covid-19 but totalitarian capitalism.

The enemy becomes the social sphere: Carl Friedrich and Zbigniew Brzezinski, the founding scholars of the “totalitarian” model, coined the term “islands of separation” to describe elements of civil society that survive within a totalitarian dictatorship. The only islands I see surviving are the bureaucracy, the police, the tax offices, the banks, and the state and finally our own singular bodies, which are not anymore safe to hold any public interactions. Everything social becomes private, while suffering takes place capitalism protects the tax-payer, the businesses, the nuclear family, the borders and the rich. In the midst of all of these friends, relatives die and no one will ever know in which way this occurred. We know that there are many deaths but it is devastating to see the numbers on a statistical scale and the globe becoming red on a screen. Those bodies are beings, they are not numbers. Whatever consensus we all had to protect one another from the epidemic doesn’t give us the right to look at bodies as numbers. We need to turn off the computers, turn off the screens and invent other ways to connect and communicate. Death will not become another spectacle.

Georgia Sagri, Athens, 2020

Georgia Sagri is an interdisciplinary artist. Currently, she continues her ongoing research practice ”IASI” based on issues of reproductive labor, care, self-care and recovery with the support of three non-for profit institutions: Mimosa House, London; TAVROS, Athens; De Appel, Amsterdam. She is the initiator of the semi-public/semi-private space Ύλη[matter]HYLE (hyle.gr). She is the Tenure professor of Performance Art at the School of Fine Arts in Athens.

• Feature image: Georgia Sagri, Breathing (5-1-5), 2020, performance, 30’, 5th March 2020, Mimosa House, London.

all photos by Lucy Parakhina / © Georgia Gagri

The post Death will not become another spectacle – Georgia Sagri appeared first on Void Network.

Void Network
http://voidnetwork.gr
presents 
VIVA LA ANARGUIA
music and video 
by Nelipot 
(d.j. Crystal Zero remix)
https://soundcloud.com/nelipot-stef

Oid mortales el grito sagrado,
De anarquia y solidaridad.
Oid el ruido del pueblo que estalla,
En defensa de la libertad.
El obrero que sufre proclama la anarquia,
De mundo al traves,
Porque sigue sufriendo la injusticia,
Hoy en dia igual que ayer.

El maldito clero a la cara te escupe,
Y el que manda te aplica su ley,
Y el burgues tu sudor te arrebata,
Y te mandan la patria y el rey.
Viva la anarquia, ¡viva!
Viva el pueblo productor,
Libertad, Igualdad, y Armonia,
Arte, Paz, Justicia y Amor.


Hear the sacred cry Of Anarchy and Solidarity
all you mortals
Hear the noise of people exploding
in defense of Freedom.
The worker who suffers proclaims Anarchy
in all across the world,
cause we continue to suffer in injustice,
today like yesterday.
The fucking clergy spit on your face,
And the boss will enforce its own law
And the bourgeois is stealing the fruits of our work,
And they give us kings and separate countries.

Long live anarchy! Viva!

Long Live the people that produce
Liberty, Equality, and Harmony,
Art, Peace, Justice and Love.

Ακούστε θνητοί, την ιερή κραυγή,
της Aναρχίας και της Αλληλεγγύης.
Ακούστε τον ήχο των ανθρώπων που ξεσπάνε
για την υπεράσπιση της Ελευθερίας.
Ο εργαζόμενος που υποφέρει διακηρύσσει την θέληση του να υπάρξει
Αναρχία σε όλο τον κόσμο,
γιατί συνεχίζουμε να υφιστάμεθα την αδικία,
σήμερα, όπως και χθες.

Ο βλάσφημος κλήρος μας φτύνει στο πρόσωπο,
Και το αφεντικό επιβάλλει το νόμο του,
Και ο αστός αρπάζει τον ιδρώτα μας,
Και μας δίνουν ξεπουλημένους πολιτικούς και χωριστές πατρίδες.
Ζήτω η Αναρχία, ζήτω!
Ζήτω ο ανθρωπος που παράγει
Ελευθερία, Ισότητα, και Αρμονία,
Τέχνη, Ειρήνη, Δικαιοσύνη και Αγάπη.

FOR MORE INFO
http://voidnetwork.gr

The post “Viva La Anarquia” Nelipot (remix by Crystal Zero) – video clip by Void Network appeared first on Void Network.

ΜΕ ΚΑΤΕΥΘYΝΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ- κάθε βήμα είναι ένα εμπόδιο

Βρίσκομαι ξαφνικά στο προαύλιο της Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Είναι 25 Μάη του 2011, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Ένα πενταήμερο αναρχικό- αντιεξουσιαστικό φεστιβάλ πρόκειται να ξεκινήσει σε έξι ώρες και παλεύω να ετοιμάσω όλες τις τελευταίες μικρές λεπτομέρειες που έχω στο μυαλό μου. Το παλεύω μόνος μου. Περπατάω στην σχολή για να φέρω έναν ηλεκτρολόγο από την μια σκηνή στην άλλη. Στην Ισπανία ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους εδώ και δέκα μέρες μετά από 75 χρόνια σιωπής. Μας στέλνουν σινιάλα εξέγερσης, μεταφέροντας την φλόγα της απελευθέρωσης από τις Αραβικές χώρες στην Ευρώπη. Εμείς στην Αθήνα στήνουμε το φεστιβάλ μας, 3 σκηνές συναυλιών και δύο χώρους για δημόσιες συζητήσεις και διαλέξεις, υπάρχει μια αίθουσα θεατρικών παραστάσεων, μια έκθεση βιβλίου και εργαστήρια για διάφορα θέματα σε διάφορες  αίθουσες. Είμαστε περίπου 30 άτομα εκείνη την ώρα στην σχολή από δύο συλλογικότητες και ετοιμάζουμε ένα πενταήμερο φεστιβάλ από το οποίο μπορεί να περάσουν πάνω από 12.000 άτομα, ίσως και περισσότεροι. Δρούμε σαν ένας σπαρτιάτικος στρατός, βασισμένοι στην σχεδόν παρανοϊκή ιδέα για τις άπειρες δυνατότητες που μπορεί να έχει ένα μικρό σύνολο αποφασισμένων μαχητικών ανθρώπων.

Το ανθρώπινο μυαλό είναι σαν διαστημόπλοιο. Οι άνθρωποι ταξιδεύουν με τον νου τους σε άλλους πλανήτες και μόνο κοιτώντας τον ουρανό σχεδόν κάθε καλοκαιρινό βράδυ εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είμαστε στον δικό μας δρόμο προς την Αναρχία. Μερικές φορές αυτή μοιάζει πολύ μακριά, μερικές φορές, ξαφνικά, είναι παντού τριγύρω μας.

Το ίδιο απόγευμα οργανώνεται μια συνέλευση πίσω από την Ακρόπολη. Σε αυτήν συμμετέχουν άνθρωποι που ελπίζουν με κάποιο τρόπο να φέρουν την φλόγα της εξέγερσης από την Ισπανία στην Ελλάδα. Εδώ και ένα χρόνο μια πολύ μικρή συνέλευση αναρχικών συναντιέται στην πλατεία Συντάγματος και συζητά σχετικά με την κρίση.

Σε αυτή την νέα συνέλευση εκείνο το απόγευμα οι συμμετέχοντες αποφασίζουν να πάνε και να κατασκηνώσουν στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά από το ελληνικό κοινοβούλιο ακολουθώντας το κάλεσμα από την Ισπανία, την Τυνησία και την Αίγυπτο. Δημοσιεύουν στο ίντερνετ ένα κάλεσμα για να ενωθούν μαζί τους και άλλοι άνθρωποι.

Μπορεί ίσως να έχουμε αφιερώσει πολύ χρόνο και πολύ ενασχόληση για να δημιουργήσουμε ένα δημόσιο ανοιχτό χώρο για τον κόσμο, εάν όμως το πνεύμα της εξέγερσης τους οδηγήσει κάπου αλλού είναι σημαντικό να είμαστε και εμείς εκεί. Μπορεί να ξοδέψουμε όλη μας την ζωή χτίζοντας ένα θεωρητικό επιχείρημα ή μια κινηματική δομή- όταν όμως μια εξέγερση ξεσπά, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να εγκαταλείψουμε αυτό που μας κρατά σε απόσταση και να βρούμε ένα τρόπο να συναντηθούμε μεταξύ μας, να διαδώσουμε χρήσιμες ιδέες και επαναστατικές πρακτικές ανάμεσα σε αυτούς που εξεγείρονται.

Αυτό που εκδηλώθηκε εκείνη της ημέρα είχε την δύναμη τροπικής καταιγίδας, ένας ωκεανός εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μας, απέραντος και άγριος. Εκατό χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν ουρλιάζοντας το αναρχικό σύνθημα ενάντια στην δημοκρατία, “να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή». Κανείς δεν παρακολούθησε τις απογευματινές ομιλίες στο φεστιβάλ, όλοι ήταν στο Σύνταγμα. Περισσότερα από 5000 άτομα ήρθαν όμως τελικά εκείνο το βράδυ αργά στο φεστιβάλ στην Καλών Τεχνών, χόρεψαν ξέφρενα στις συναυλίες και το trance stage. Το πλήθος ήταν φρενιασμένο, όλοι μοιραζόμασταν έναν ασυνήθιστο και ανεξέλεγκτο ενθουσιασμό.

Όταν τελείωσε το φεστιβάλ πήγαμε με το Κενό Δίκτυο να κατασκηνώσουμε στο Σύνταγμα- κάποιοι από εμάς είχαν περάσει ήδη δύο-τρεις μέρες εκεί.

Εκφράσαμε αυτή την απόφαση μας στην εβδομαδιαία «συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση» στην οποία συμμετείχαμε εκείνα τα τελευταία τρία χρόνια. Κάποιες από τις συλλογικότητες αρνήθηκαν να έρθουν στο Σύνταγμα, το ονόμασαν «μικροαστικό», κράτησαν μια απόσταση από αυτό, το παρατηρούσαν. Άλλοι αναρχικοί και αυτόνομοι, ατομικότητες και παρέες αντιεξουσιαστών, ομάδες και συλλογικότητες μείναν στο Σύνταγμα όλο το καλοκαίρι. Μείναμε και εμείς εκεί διασπείροντας αναρχικές ιδέες και πρακτικές ανάμεσα σε αμέτρητους απελπισμένους ανθρώπους, συμμετείχαμε σε διάφορες ομάδες εργασίας και εστιάσαμε την συμμετοχή μας στην καθημερινή οργάνωση της ανοιχτής Γενικής Συνέλευσης της πόλης των Αθηνών με σκοπό να είμαστε βέβαιοι ότι ο καθένας και η καθεμία θα έχει την ίδια ευκαιρία να εκφράσει τον εαυτό της, να διασφαλίσουμε ότι κανένα πολιτικό κόμμα ή ακροαριστερή οργάνωση δεν θα καταφέρει να καθοδηγήσει τις αποφάσεις, να αποφύγουμε οι αριστεριστές να χειραγωγήσουν το κίνημα.

Πολλοί αναρχικοί σύντροφοι και συντρόφισσες πήραν μέρος μόνο στις 3 κεντρικές μέρες των συγκρούσεων. Οι συγκρούσεις ήταν μεγαλύτερες από ποτέ. Εν μέσω της οικονομικής κρίσης, εν μέσω των απάνθρωπων μέτρων λιτότητας, της μαζικής εκτίναξης της ανεργίας και της πιο φρικτής επίθεσης του ελληνικού κράτους ενάντια στους κατοίκους του… αυτό ήταν ένα από τα ομορφότερα καλοκαίρια της ζωής μου.

Όταν η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο το 2010, με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή  και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, επιβάλλοντας τα καταστροφικά μέτρα λιτότητας, δόθηκε στον καθένα η ευκαιρία να δει ξεκάθαρα τον τρόπο με τον οποίο τα ντόπια και παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα ελέγχουν την δημοκρατία.

Οι άνθρωποι αισθάνθηκαν προδομένοι από τα ίδια τα πολιτικά κόμματα που πίστευαν για 40 χρόνια, πολιτικούς που οι ίδιοι είχαν ψηφίσει στο κοινοβούλιο για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα τους. Εξοργισμένοι φαντάστηκαν να καίνε το Κοινοβούλιο, πολλοί από αυτούς μάλιστα το προσπάθησαν. Μεταλλικές μπάρες και η εικοσιτετράωρη συνεχής παρουσία της αστυνομίας και των Μ.Α.Τ. προστάτευαν την Βουλή για τρία χρόνια, εκπροσωπώντας το τελευταίο εμπόδιο ανάμεσα στους ανθρώπους και τους φορείς των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που διακυβερνούν τις ζωές μας.

Την ίδια στιγμή, η κατάρρευση της πίστης στην πολιτική αντιπροσώπευση ήταν ένα είδος χειραφέτησης. Τα υπάκουα θύματα της «κυρίαρχης λογικής» ξεσηκώθηκαν, η υπακοή προς την «κοινή λογική» και τη χειραγώγηση που παράγουν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι ανατράπηκε. Η συνδικαλιστική ηγεσία και τα πολιτικά κόμματα έχασαν την επιρροή τους. Μια νέα ατομική και συλλογική ευφυΐα αναδείχτηκε και η χειραφέτηση πήρε την θέση των παλιών ταυτοτήτων. Ανεξέλεγκτος αριθμός από απεργίες εκδηλώθηκαν μετά από χρόνια φόβου, αδιαφορίας και υποταγής, με την μαζική συμμετοχή αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί «γενικός πληθυσμός». Εκατομμύρια άνθρωποι πήραν μέρος σε συγκρούσεις και διαμαρτυρίες που εξαπλώθηκαν σε όλη την χώρα – μουτζώνοντας πρώτα από όλα τα μούτρα τους που πίστευαν τόσα χρόνια τους πολιτικούς και έπειτα μουντζώνοντας αυτούς τους ίδιους τους πολιτικούς.

Οι άνθρωποι έκαναν ένα βήμα. Αυτό ήταν που έγινε εκείνο το καλοκαίρι του 2011 στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου.

_________________________

Κατά την διάρκεια αυτών των ημερών βρίσκω τον εαυτό μου στο σπίτι της μάνας μου. Είναι Ιούνιος του 2011. Παρότι η μάνα μου είναι μια 65χρονη σοσιαλδημοκράτισσα από την δεκαετία του 60, αναρωτιέται φωναχτά γιατί ο κόσμος δεν έχει καταφέρει ακόμα να μπεί στην Βουλή αν και την κρατά περικυκλωμένη τόσες βδομάδες. Φοβάται να βγει στις διαδηλώσεις εξαιτίας των δακρυγόνων αλλά επιμένει να με ρωτά:  «Λες να μπορώ να έρθω και εγώ εκεί που έχετε κατασκηνώσει στο Σύνταγμα, κάποιο πρωινό;» Ο αδελφός της, ο θείος μου και η θεία μου έχουν έρθει επίσκεψη στο σπίτι μας, απλοί άνθρωποι, μέλη του ΠΑΣΟΚ από την ημέρα ίδρυσης του το 1973, τώρα το κόμμα τους κυβερνά την χώρα για άλλη μια φορά. Η θεία μου είναι 62 χρονών. Με τα μάτια της να λάμπουν περιγράφει πως την προηγούμενη βραδιά έτρεξε στο πλάι της Βουλής πίσω από την λιμουζίνα του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενός μέχρι πρόσφατα δημοφιλούς υπουργού του ΠΑΣΟΚ. Κατάφερε να ρίξει μια μπουνιά στην λιμουζίνα, μετά έτρεξε μαζί με πολλούς άλλους, όσο μπορούσε από πίσω από το αμάξι για να σπάσει τα παράθυρα και να ρίξει γροθιά στο υπουργό. Νιώθει απελευθερωμένη, νιώθει ελεύθερη… Έχει κάνει ένα βήμα!

__________________________

Ήταν όμως τελικά απελευθερωτικές, οι συνελεύσεις που οργανώθηκαν στο Σύνταγμα; Ή απλά ήταν, με έναν πολύ άμεσα δημοκρατικό τρόπο, η οδός μέσα από την οποία ο κόσμος οδηγήθηκε με μαθηματική ακρίβεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ και την Χρυσή Αυγή, κόμματα τα οποία εκτινάξανε τον αριθμό αντιπροσώπων τους στη Βουλή για διαφορετικούς αλλά ριζικά παρόμοιους λόγους;

Οι άνθρωποι πήρανε μέρος και εξέφρασαν τους εαυτούς τους μαζικά σε ανοιχτές δημόσιες συνελεύσεις σε όλη την χώρα. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι που δεν είχαν πάρει μέρος ποτέ σε κανενός είδους δημόσια συλλογική διαδικασία μίλησαν ανοιχτά και από τα βάθη της καρδιάς τους για τους πιο μεγάλους φόβους τους και τις πιο πολύτιμες επιθυμίες τους.

Μίλησαν μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, με μεγάφωνα να εγγυούνται ότι όλοι θα ακούνε την φωνή τους ξεκάθαρα. Ήταν σαν ένα παράξενο είδος ομαδικής θεραπείας, μια κάθαρση από τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις του παρελθόντος, μια προσωπική βουτιά στον δημόσιο χώρο, μια κοινωνική, περιπετειώδης εξερεύνηση των άπειρων πιθανοτήτων της ατομικής ελευθερίας και της συλλογικής δύναμης. Ήταν ένα υπέροχο καλοκαίρι όπου ο καθένας και η καθεμία κατοικούσαμε έξω στους δρόμους μιλώντας με τον καθένα για το κάθε τι.

Και μετά η Δημοκρατία επανέκαμψε και εγκαθιδρύθηκε ξανά.

Οι περισσότεροι από τους αναρχικούς ήταν άλλωστε απόντες, διαπράττοντας το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος έως τώρα σε αυτόν τον αιώνα. Με όποιον τρόπο και αν το σκεφτείς άλλωστε, εμείς, οι αναρχικοί της εποχής μας- δεν έχουμε ακόμα σχηματίσει αναρχικές απαντήσεις για τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα που εκδηλώνονται γύρω μας. Κατέχουμε καλύτερα από τον καθένα τα αναλυτικά εργαλεία για να αποδομούμε τις ιδέες, τις απφάσεις και τις πράξεις των εχθρών μας. Όμως ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι η ανικανότητα μας να φέρουμε τα ιδανικά μας από την σφαίρα των ιδεών στην σκληρή κοινωνική πραγματικότητα, από το αφηρημένο σύννεφο του Αναρχισμού στο δύσβατο και βρώμικο έδαφος της Αναρχίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες και χωρίς άλλες συγκροτημένες πιθανότητες, οι άνθρωποι νιώσανε υποχρεωμένοι, – ή μπορείς να πεις εξαναγκασμένοι – να επιλέξουν ανάμεσα στο δεξιό κόμμα του κοινωνικού ελέγχου που τους προσφέρει μια πατρική φιγούρα απολυταρχικής ηγεσίας ή το αριστερό, «ευρω-κομουνιστικό», σοδιαλδημοκρατικό στην πραγματικότητα κόμμα, που τους υποσχότανε δωρεάν σχολεία, πανεπιστήμια και νοσοκομεία και ένα είδος πολιτικής προστασίας απέναντι στους ανεξέλεγκτους νέο-φιλελεύθερους καρχαρίες που κυβερνούν αυτό τον κόσμο.

Και έτσι, μετά από όλες τις συνελεύσεις στις πλατείες, μετά από όλες τις συζητήσεις και την συμμετοχή τους στην «άμεση δημοκρατία», μετά από όλες τις συγκρούσεις με την αστυνομία και τις απεργίες, οι άνθρωποι μπήκαν στην ουρά να ψηφίσουν για άλλη μια φορά τους κυβερνήτες τους. Έτσι, με αυτό τον τρόπο, νομιμοποίησαν ξανά το δημοκρατικό κράτος, την δημοκρατία του κράτους.

Κάθε βήμα που κάνεις προς την ελευθερία είναι ένα εμπόδιο για να πας πιο πέρα… Η δημοκρατία η ίδια είναι ένα εμπόδιο.

Η Δημοκρατία της εποχής μας, το υψηλότερο επίτευγμα του αστικού πολιτισμού, περιλαμβάνει θεμελιακές αρχές που πηγαίνουν πίσω στις απαρχές της δημοκρατίας, εδώ στην Αθήνα χιλιάδες χρόνια πριν.

Οι «Πατέρες του Έθνους» μας, οι πατέρες- ιδρυτές του κάθε σύγχρονου έθνους-κράτους, φαντάστηκαν τους εαυτούς τους σαν κυβερνήτες ανεκπαίδευτων αγροίκων, κυβερνήτες διεστραμμένων μαζών φτωχών ανθρώπων που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να διαπράξουν κάθε είδους έγκλημα μόλις βρεθούν ανεξέλεγκτοι από την δικιά τους πατρική εξουσία.

Η Δημοκρατία κατασκευάστηκε από ανθρώπους που είχαν συγκεκριμένα  πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, ώστε να κρατήσουν τις μάζες υπό τον έλεγχο τους, έναν έλεγχο που επιβάλλεται με τα λόγια παρά με το σπαθί (αν και το σπαθί πάντα εμφανίζεται όταν τα λόγια μοιάζουν να μην επαρκούν).

Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ένα σύστημα ελέγχου της συνείδησης που προσφέρει μια ψευδό-πραγματικότητα ελευθερίας στην οποία δεν σου επιτρέπεται να έχεις καμία απολύτως επίδραση για τις ριζικές αποφάσεις που καθορίζουν την ζωή σου.

Οι Πατέρες της Δημοκρατίας- ίσως όπως και όλοι οι άλλοι «πατέρες»- φοβούνται την κριτική σκέψη των «παιδιών» τους. Η Δημοκρατία κρατά τους ανθρώπους ηλίθιους, είμαστε υποχρεωμένοι να παραμείνουμε σε βρεφικό στάδιο, συμμετέχοντας υποχρεωτικά σε εξαναγκαστικές κοινωνικές δομές μέσα στις οποίες αδυνατούμε να κατανοήσουμε το σύνολο των δυνατοτήτων μας και να πραγματώσουμε τις επιθυμίες μας. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις τις ακριβείς λεπτομέρειες των αποφάσεων που καθορίζουν την καθημερινότητα σου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ψηφίσεις όποιον μοιάζει πιο κατάλληλος για να κυβερνήσει την ζωή σου.

Η Δημοκρατία διαδίδει την διαφθορά,  δίνει την δυνατότητα στους ηγέτες και τα στελέχη της κρατικής μηχανής να απομυζούν τους πόρους της κοινότητας. Η Δημοκρατία κρατά τους ανθρώπους υπάκουους και απαθείς. Κανένας δεν ενδιαφέρετε για την άποψη σου, είσαι μόνο ένα στατιστικό στοιχείο ανάμεσα σε άλλα εκατομμύρια αντίστοιχα στοιχεία.

Η Δημοκρατία δεν θα σε διδάξει ποτέ να μιλάς δημόσια, μόνο να μένεις σιωπηλός και να χειροκροτάς όταν μιλάνε οι ηγέτες σου. Είσαι εδώ για να χειροκροτάς. Καθ’όλη την διάρκεια της ζωή σου σαν πολιτικό όν είσαι απών, αντιπροσωπευόμενος.

Η Δημοκρατία σε κρατά συνεχώς φοβισμένο, φοβισμένο για τους εχθρούς της δημοκρατίας που κρύβονται ανάμεσα στα μέλη της φυλής σου, του έθνους σου, της δημοκρατικής σου κοινότητα αλλά και παντού έξω από αυτήν.

Η Δημοκρατία έχει πάντα εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, σχηματοποιείται γύρω από εχθρότητες και απέναντι σε εχθρούς.  Η Δημοκρατία έβαλε σύνορα στην ζωή σου και τώρα είσαι υποχρεωμένος να προστατέψεις αυτά τα σύνορα με το ίδιο το κορμί σου. Τα σύνορα είναι δημιούργημα της φαντασίας, κοινωνικές κατασκευές αλλά το νεκρό σώμα σου στο πεδίο της μάχης είναι πάρα πολύ πραγματικό. Η Δημοκρατία αποκλείει όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα από την κοινότητα σου και σχηματίζει έναν στρατό, όπου ανάμεσα του είσαι και εσύ, για να σε βάλει να σκοτώσεις – όποτε το αποφασίσει- όλους όσους αυτή επιλέγει να κρατά αποκλεισμένους.

Αυτό το σύστημα έχει απίθανες ικανότητες να αναπαράγει τον εαυτό του, δημιουργήθηκε για να κάνει μόνο αυτό. Παράγει σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία και θέατρα, νηπιαγωγεία και στρατόπεδα, γκαλερί, μουσεία και κέντρα διασκέδασης. Μπορείς να ξοδέψεις όλη την ζωή σου μέσα σε αυτούς τους θεσμούς, και αν αποπειραθείς να δραπετεύσεις από αυτούς, κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξεις σε άσυλο για αστέγους ή στο ψυχιατρείο ή στην φυλακή – όλοι αυτοί επίσης δημοκρατικοί θεσμοί. Η αντίθετη πλευρά της ικανότητας που έχει η δημοκρατία να αναπαράγει τον εαυτό της είναι η αδυναμία της να τον υπερβεί, να εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικό με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο τα σοβιετικά καθεστώτα δεν κατάφεραν ποτέ να φθάσουν στον κομμουνιστικό παράδεισο. Άκου τι λένε τα δημοκρατικά κράτη απέναντι σε όσους εξεγείρονται: «Κανείς δεν μπορεί να εκβιάσει την Δημοκρατία».

Έτσι η δημοκρατία δεν αλλάζει ποτέ. Τα αγάλματα και οι πολιτικοί μπορεί να αντικαθίστανται αλλά αυτή παραμένει πάντα το ίδιο ολιγαρχικό σύστημα, μια μασκαρεμένη αριστοκρατία κατά βάθος. Η Δημοκρατία συνεχώς αναζητά, μέσω των εκλογών, την κληρονομική αλληλουχία προσώπων, τους άριστους που θα την διαιωνίσουν και θα σχεδιάσουν νόμους, θα συνάψουν επιχειρηματικά συμβόλαια που έπειτα θα τα επιβάλλουν στις μάζες.

Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Η Δημοκρατία είναι μια συντηρητική μέθοδος με την οποία κάποιες αρχαίες ελληνικές φυλές αναπαρήγαγαν τον εαυτό τους.

Δεν θα σου επιτρέψει ποτέ να γίνεις κάτι διαφορετικό εκτός και αν καταφέρεις να δραπετεύσεις από την φυλή σου. Αυτό όμως στην εποχή μας μοιάζει αδύνατο. Καθώς σήμερα τα πάντα είναι υπό την κατοχή της καπιταλιστικής αγοράς και των δημοκρατικών κρατών, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να δραπετεύσουμε από την δημοκρατία παρά μόνο αν την καταστρέψουμε.

Ακόμα και γνωρίζοντας όλα αυτά, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που συνεχίζουν να υπερασπίζονται την δημοκρατία. Θέλουν να βρουν μια μορφή δημοκρατίας που δεν καταλήγει στην ολιγαρχία, όπως οι κομμουνιστές του 21^ου αιώνα αναζητούν μια μορφή κομμουνιστικού συστήματος που δεν θα καταλήγει στα γκούλαγκ και τον ολοκληρωτισμό. Όμως οι Πατέρες του Έθνους στέκονται πάντα στοργικά χαμογελώντας ειρωνικά πάνω από κάθε είδους δημοκράτες, επιβλέποντας την διαδικασία μεταλλαγής προσώπων καθώς η κανονικότητα αναπαράγει τον εαυτό της και οι συνθήκες εκμετάλλευσης παραμένουν, όσα πρόσωπα και αν αλλάξουν, όσα νέα πρόσωπα και αν πάρουν τις ίδιες θέσεις εξουσίας.

Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ όσο φοβόμαστε να κόψουμε τις ρίζες αυτής της κατάστασης. Η Δημοκρατία είναι η ύστατη λύση για όλους όσους φοβούνται να κάνουν το βήμα προς τις άγνωστες περιοχές της ίδιας της επιθυμίας τους, της ίδιας της δύναμής τους.

Με τον ίδιο τρόπο, τα αιτήματα για «πραγματική δημοκρατία» είναι το τελευταίο καταφύγιο για να αποκτήσουν τα κινήματα κοινωνική νομιμοποίηση στην υποτιθέμενη «δημόσια σφαίρα» και να αποφύγουν την εγκληματοποίηση τους.  Καθώς είναι το τελευταίο μας βήμα, η δημοκρατία είναι συνάμα το τελευταίο μας εμπόδιο στην ανάδειξη νέων πιθανοτήτων μέσα από τα κοινωνικά κινήματα της εποχής μας.

Είναι ποτέ πιθανό να υπάρξει μια μορφή δημοκρατίας που θα μας σώσει από την δημοκρατία;

Η άμεση δημοκρατία μας προσφέρει έναν εναλλακτικό τρόπο για να κυβερνήσουμε τις ζωές μας. Είναι όμως αυτός ο τρόπος που πράγματι έχουμε ανάγκη;

Θέλουμε πραγματικά να αναπαράγουμε τους περιορισμούς του παλιού κόσμου απλά σε μια μικρότερη κλίμακα; Θέλουμε μια πλειοψηφία κάποιας «γενικής συνέλευσης» να παίρνει τις αποφάσεις για την ζωή μας; Ή αυτό που πάνω από όλα επιθυμούμε είναι να επεκτείνουμε τις ζωές μας σε νέες μορφές αυτοκαθορισμού και ανοιχτού μοιράσματος της δημιουργικότητας μας, να προσφέρουμε την ζωτική μας ενέργεια ελεύθερα για να ωφελήσουμε το σύνολο της ανθρωπότητας, με όποιο τρόπο και αν εμείς μαζί με τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την ζωή μας, πιστεύουμε πως είναι ο πιο κατάλληλος;

Όταν συμμετέχω στην συνέλευση του Κενού Δικτύου, οφείλω να παίρνω υπόψη μου τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα όλων των συντρόφων μου, και κατ’επέκταση η συλλογικότητα μας πρέπει να παίρνει υπόψη της τις ανάγκες και τις επιθυμίες του μεγαλύτερου πιθανού αριθμού ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Εάν δεν φροντίζουμε ο ένας τον άλλον δεν θα υπάρχει Κενό Δίκτυο και αν δεν φροντίζουμε τους ανθρώπους εκτός της ομάδας μας δεν θα υπάρχει σύνδεση ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα συνάφειας η οποία παράγει μια συλλογική δύναμη και μια δημοκρατική συνέλευση η οποία συγκεντρώνει δύναμη έξω από τις ζωές μας και τις σχέσεις μας. Η Δημοκρατία μας αποξενώνει από τους εαυτούς μας και από τους άλλους γύρω μας.

 Η άμεση δημοκρατία υποτίθεται πως μας απαλλάσσει από την απάθεια και την αδιαφορία για τα κοινά που προξενεί η αντιπροσωπευτικότητα, αφού εμφανίζεται ως «συμμετοχική» μορφή δημοκρατίας. Υπάρχει όμως κάποιος τρόπος να έχουμε μια συνέλευση εκατομμυρίων ανθρώπων; Υπάρχει ποτέ πιθανότητα μια τέτοια συνέλευση να είναι ικανή να μας προφέρει ελευθερία και ισότητα; Ο καθένας από εμάς θα νιώθει πάλι σαν ένα στατιστικό στοιχείο μέσα σε αυτήν καθώς θα περιμένουμε για μέρες την σειρά μας να μιλήσουμε και να εκφράσουμε την άποψη μας σχετικά με τις αποφάσεις. Από την άλλη αν περιορίσουμε αυτή την μορφή δημοκρατίας στα στενά πλαίσια μιας συνέλευσης γειτονιάς δεν παγιδεύουμε τους εαυτούς μας σε έναν μικρόκοσμο σαν να είμαστε γιγαντιαία μυρμήγκια;

Η κάθε μορφή «άμεσης δημοκρατίας» αναπαράγει τις ίδιες συνθήκες με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία αλλά σε μικρότερη πληθυσμιακή κλίμακα. Η πλειοψηφία καταπιέζει την μειοψηφία οδηγώντας την σταδιακά στην απάθεια και την αδιαφορία.

Τις περισσότερες φορές ούτε καν δοκιμάζεις να εκφράσεις τις σκέψεις σου καθώς γνωρίζεις εξαρχής ότι αυτές δεν πρόκειται ποτέ να μπουν σε πράξη. Πολύ συχνά δεν τολμάς να μιλήσεις γιατί ξέρεις πως θα γελοιοποιηθείς από την πλειοψηφία.   Η ομοιογένεια είναι η επιτακτική κατάληξη κάθε δημοκρατικής διαδικασίας – άμεσης ή αντιπροσωπευτικής- μια ομοιομορφία που αποκρυσταλλώνεται  πάντα σε δύο τελικές πιθανές αποφάσεις (την πλειοψηφούσα και την μειοψηφούσα) διαγράφοντας την ίδια στιγμή όλο τον απέραντο πλούτο και την ποικιλομορφία της ανθρώπινης ευφυΐας και ευαισθησίας, απαλείφοντας την πολυπλοκότητα και τη διαφορετικότητα των ανθρωπίνων αναγκών και επιθυμιών.

Αυτός είναι ο λόγος που ακόμα και αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις μπορούν να καταλήξουν να αποφασίσουν συλλογικά απάνθρωπες γενοκτονίες σαν αυτή που διέπραξε η αρχαία δημοκρατική Αθήνα ενάντια στους κατοίκους της Μύλου το 416 π.χ.

Πολλές φορές οι αποκλεισμένοι βρέθηκαν υπόδουλοι, βιασμένοι και κακοποιημένοι σαν αποτέλεσμα αμεσοδημοκρατικά ψηφισμένων αποφάσεων.  Η άμεση δημοκρατία είναι μια κλειστή δημοκρατία- αυστηρά μόνο για τα δικά της μέλη. Επειδή είναι μικρότερη αποκλείει ακόμα περισσότερους ανθρώπους από ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία- δημιουργώντας ξεχωριστές, διαχωρισμένες νησίδες που αντιπαλεύονται η μια την άλλη  όπως οι πόλεις-κράτη της αρχαίας ελλάδας. Όλοι είναι ξένοι, όλοι είναι εκτός, όλοι είναι πιθανοί εχθροί: για αυτό το λόγο η κοινότητα υποχρεούται να φτιάξει στρατό για να προστατέψει τον εαυτό της και εσύ είσαι υποχρεωμένος να σκοτωθείς για να υπερασπιστείς με την ζωή σου την απόφαση της πλειοψηφίας ακόμα και αν διαφωνείς απόλυτα με αυτήν.

Όποιος δεν ακολουθήσει υπάκουα την απόφαση πρέπει να τιμωρηθεί ή να αποκλειστεί- όπως για παράδειγμα ο Σωκράτης, αυτό το παγκοσμίως γνωστό θύμα της δημοκρατίας και φυσικά μαζί του μέσα στις εποχές, χιλιάδες, χιλιάδων άλλοι. Οι χαρισματικοί ηγέτες βρίσκουν την καλύτερη μορφή άμεσης διασύνδεσης με τους ακόλουθους τους και οι δημοκρατικοί μηχανισμοί χειραγώγησης της δημόσιας γνώμης λειτουργούν πιο άμεσα από ποτέ.

Η άμεση δημοκρατία δεν θα μας απελευθερώσει ποτέ από την δημοκρατία!  

_________________________

Τρείς μήνες μετά βρίσκομαι ξανά στο σπίτι της μάνας μου. Είναι αρχές Σεπτέμβρη του 2011, μερικές μέρες πριν το ξεκίνημα του κινήματος Occupy Wall Street. Στέλνω από το παλιό οικογενειακό σαλόνι ομαδικά email σε συντρόφους και φίλους στις ΗΠΑ, προτείνοντας να επεκτείνουν το κάλεσμα τους για κατασκήνωση  στις πλατείες από την Νέα Υόρκη σε όλες τις περιοχές της Αμερικής, να διασπείρουν αναρχικές ιδέες και μεθοδολογίες αγώνα σε όλες τις συνελεύσεις του κινήματος Occupy.

Από σύμπτωση ο θείος μου είναι ξανά για επίσκεψη στο σπίτι μας και κάποια στιγμή μετά από μια παρατεταμένη σιωπή μου λέει: «Αποφασίσαμε…. τώρα,… να μετακινηθούμε μακριά από το ΠΑΣΟΚ…»-  ξεκολλάω το βλέμμα μου από την οθόνη και τον κοιτάζω… «και να δοκιμάσουμε το ευρωκομουνιστικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ»…   τον ακούω και με πιάνει τρόμος γιατί όταν μου λέει «αποφασίσαμε» μιλά για περίπου 2 εκατομμύρια ανθρώπους, είναι σαν να τους γνωρίζει έναν-έναν προσωπικά, ήταν στο ΠΑΣΟΚ από την πρώτη μέρα, μιλά για όλους τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ που νιώθουν προδομένοι από το μνημόνιο, όλους αυτούς που δεν πήρανε θέσεις στο δημόσιο, δεν βγάλανε λέφτά από το κράτος αλλά ακολούθησαν τις ιδέες του σοσιαλισμού μέχρι εκείνη την ώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 4% ακόμα και μια μέρα πριν από αυτή την συζήτηση. Κοιτάζω προς την μεριά του θείου μου και βλέπω 2 εκατομμύρια ζόμπι να περπατούν υπνωτισμένα μερικά βήματα μόνο, από το ένα κόμμα στο άλλο.

Θέλω να φωνάξω: «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΠΙΟ ΠΕΡΑ! ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΕΜΠΟΔΙΟ! ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΉΣΕΤΕ ΕΚΕΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΤΕ ΠΙΟ ΠΕΡΑ!»

__________________________

Εμείς οι αναρχικοί από την άλλη, πρέπει να κάνουμε πολλά βήματα πριν καταφέρουμε να μιλήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ρεαλιστές, άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την πολιτική ως την διαχείριση της πραγματικότητας, την διαχείριση  του εφικτού.

Φαντάζομαι την Ιστορία σαν ένα όμορφο κορίτσι που χαμογελούσε και συγκρούσεις ξεσπούσαν στην Αθήνα. Αισθάνομαι την Ιστορία να εγκαταλείπει την Αθήνα μετά από αρκετά χρόνια παραμονής της στην πόλη μου, τώρα που το ελληνικό κοινοβούλιο εφευρίσκει νέους τρόπους να εγκαθιδρύσει ξανά πάλι από την αρχή τις παλιές αυταπάτες στα μυαλά των ανθρώπων.

Λίγα χρόνια μετά από εκείνο το καλοκαίρι, είναι πλέον 2015. Οι δρόμοι μένουν σιωπηλοί, η Ιστορία επισκέπτεται άλλες χώρες, το «ευρω-κομμουνισιτικό» κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές χρησιμοποιώντας μοναχά μια λέξη σαν βασικό σλόγκαν της εκλογικής του εκστρατείας: ΕΛΠΙΔΑ. Το τελευταίο πράγμα που απέμεινε στο άδειο κουτί της Πανδώρας. Περιπλανιέμαι στους δρόμους, σκέφτομαι όλα αυτά που ζήσαμε. Καθώς κοιτάζω τις αφίσες μου μοιάζει σαν να γράφουν με μεγάλα γράμματα: ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ.

Μια από τις πρώτες αποφάσεις που λαμβάνει η καινούργια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι να απομακρύνει τα ΜΑΤ και τα κάγκελα που προστατεύουν την βουλή από τους διαδηλωτές όλα αυτά τα χρόνια. Το κοινοβούλιο είναι και πάλι ασφαλές. Η Δημοκρατία δεν αλλάζει ποτέ. Απλά ανασχηματίζεται και αναπαράγει τον εαυτό της.

Κάθε βήμα είναι ένα καινούργιο εμπόδιο. 2600 χρόνια από σήμερα στην Ελλάδα και δυό αιώνες από σήμερα στην Ευρώπη, κοινωνικές επαναστάσεις με αίτημα την δημοκρατία απελευθέρωσαν τις φτωχές και εξαθλιωμένες μάζες από την ίδια τους της φτώχεια και την εξαθλίωση. Μερικά χρόνια μετά όλοι βρήκαν τους εαυτούς τους ακριβώς στην ίδια κατάσταση- σε αιώνιο πόλεμο με όλους τους πιθανούς και απίθανους εχθρούς συν το δικαίωμα να ψηφίζεις για αυτό πλέον. Ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ προσέλκυσαν εκατομμύρια φτωχούς ανθρώπους προσφέροντας την υπόσχεση για κοινωνική δικαιοσύνη και αιώνια αγάπη- μερικά χρόνια μετά έγιναν ο ιδεολογικός μηχανισμός για μαζικές γενοκτονίες παντού στον κόσμο, μετατράπηκαν σε απόλυτους εχθρούς της ανθρώπινης χειραφέτησης και εμπόδια στη ανάδειξη της ανθρώπινης πνευματικότητας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, διακήρυξε πως θα αποτελέσει την φωνή όλων αυτών που δεν τους επιτρέπεται να έχουνε φωνή, λίγα χρόνια μετά έγινε ο χειρότερος εχθρός κάθε ελεύθερης έκφρασης.

Οι ίδιοι οι αναρχικοί γίνανε υπουργοί και κυβερνήτες στην Ισπανική Επανάσταση- και η CNT, η μεγάλη οργάνωση για την απελευθέρωση των εργατών, οργάνωσε τους εργάτες να δουλεύουν στα εργοστάσια για όλη τους την ζωή μέχρι την στιγμή του ηρωικού θανάτου τους.

Είναι πολύ πιθανό να θυσιάσουμε τις ζωές μας για να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από τον παλιό κόσμο και να βρεθούμε ξαφνικά παγιδευμένοι σε μια νέα, εξελιγμένη κοινωνία-φυλακή.

Ο Αναρχοκομμουνισμός, ένα απελευθερωτικό όραμα που μοιραζόμαστε όλοι μεταξύ μας στο Κενό Δίκτυο, είναι ένα παλιό όραμα για έναν κόσμο χωρίς χρήματα και χωρίς σύνορα. Χρειάζεται όμως αναβάθμιση στις συνθήκες του 21^ου αιώνα- αλλιώς θα παραμένει στο μυαλό μας σαν ένα μυθολογικό φάντασμα, άλλο ένα εμπόδιο. Εάν επιθυμούμε ένα κόσμο χωρίς χρήματα, αυτό απαιτεί να μεταμορφώσουμε την εργασία από εκβιαστικό εξαναγκασμό σε δημιουργική ανοιχτή και συμμετοχική δραστηριότητα, να μετατρέψουμε τους χώρους εργασίας σε εορταστικούς κήπους και πάρκα ελεύθερης και εθελούσιας συμμετοχής σε ένα παγκόσμιο δίκτυο που διανέμει δωρεάν όλα τα υλικά και πνευματικά αγαθά που παράγει η ανθρωπότητα. Η ζωή πρέπει να οργανωθεί γύρω από την ικανοποίηση των επιθυμιών και την απόλαυση των αναγκών. Εάν θέλουμε ένα κόσμο χωρίς σύνορα αυτό σημαίνει ένα κόσμο χωρίς «ξένους»- με αυτό τον τρόπο δεν θα είσαι πουθενά ξένος, δεν θα νιώθεις αποξενωμένος ή αποκλεισμένος πουθενά στον κόσμο καμιά στιγμή της ζωής σου όπου και αν βρίσκεσαι. Πρέπει λοιπόν να μεταμορφώσουμε τις «κοινωνίες μας» σε ανοιχτές κοινότητες έτοιμες εν δυνάμη να συμπεριλάβουν τους πάντες όντας διασυνδεδεμένες με όλες τις άλλες κοινότητες και τα κοινωνικά εγχειρήματα σε ένα παγκόσμιο δίκτυο. Με αυτό τον τρόπο καθένας και καθεμία θα βρίσκει ειλικρινή, φιλική και ανενδοίαστη υποδοχή και θα νιώθει χρήσιμος και ελεύθερος σε κάθε τόπο, κάθε στιγμή, σε όλο τον πλανήτη.

Ο πλανήτης δεν θα είναι πλέον χωρισμένος σε απομονωμένα, ξεχωριστά, ξενοφοβικά κράτη. Πρέπει να ανοίξουμε τους εαυτούς μας στην διαφορετικότητα όλων των «άλλων».

Στις τελευταίες οχτώ δεκαετίες που ακολούθησαν την ήττα της Ισπανικής Επανάστασης, οι αναρχικοί απέφυγαν επιμελώς να προσφέρουν συνεκτικά σχέδια για την αναρχική επανάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα ίδια χρόνια, ο καπιταλισμός εξελίχτηκε σε επίπεδα που οι επαναστάτες του 19^ου αιώνα δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι εδώ, η παγκόσμια αναρχία δεν είναι.

Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να συμβεί η αναρχική επανάσταση είναι αν αυτή ξεσπάσει σταδιακά σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι σε τοπικό επίπεδο, όχι σε απομονωμένα περιοχές, νησίδες και φυσαλίδες. Ακόμα και αν χρειαζόντουσαν 200 χρόνια για να εξαπλωθεί η αναρχική επανάσταση στο σύνολο του πλανήτη αυτό πρέπει να σχεδιαστεί, να οργανωθεί και να πραγματωθεί από την μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας.

Εάν μειώσουμε την κλίμακα των οργανωτικών μας δομών αποκλειστικά σε συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια ή μικροσκοπικές οικο-κοινότητες θα βρεθούμε τελικά να αντιμετωπίζουμε καταστροφικά προβλήματα που θα περνάνε πάνω από τις μικρές μας κοινότητες όπως τα τεράστια κύματα του ωκεανού περνάνε πάνω από μια μικρή βάρκα. Ο καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός δεν θα μας αφήσει ποτέ να ζήσουμε στην ησυχία μας σε εναλλακτικές-οικολογικές-παραδείσιες νησίδες ελευθερίας- αν και υπάρχει περίπτωση ο νέο-φιλελευθερισμός να πουλήσει στους πλούσιους του μέλλοντος σύντομες ακριβοπληρωμένες διακοπές σε τέτοια μέρη για χαλάρωση από την εργασιακή φρενίτιδα.

Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας μπροστά στα βάσανα και τα δεινά αυτού του κόσμου. Από την άλλη μεριά εάν επιτρέψουμε  παλιές ή νέες μορφές εξουσιαστικών μαζικών δομών να μας υποχρεώσουν να ασπαστούμε τις αντιλήψεις τους, με βασικό επιχείρημα το γεγονός πως είναι αποτελεσματικές και πρακτικές πολύ σύντομα θα καταλήξουμε για άλλη μια φορά στην κοιλιά ενός νέου γραφειοκρατικού τέρατος, όπως και άλλοι επαναστάτες σε παλιότερες εποχές. 

Το 1964, ο Marshall McLuhan στο βιβλίο του «Κατανοώντας τα Μέσα Ενημέρωσης: Οι επεκτάσεις του ανθρώπου» έλεγε:«Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν την αίσθηση μια κοινής συναίνεσης ή μιας «κοινής λογικής» η οποία μετάφραζε, εξηγούσε την αντίληψη του καθενός στην αντίληψη όλων των άλλων και αυτό έδινε συνείδηση στον άνθρωπο. Σήμερα, αφού έχουμε επεκτείνει όλα τα μέρη του σώματος μας και των αισθήσεων μας μέσω της τεχνολογίας, μας στοιχειώνει η ανάγκη μιας κοινής συμφωνίας που να μας υπερβαίνει, μια συναίνεση που μέσω της τεχνολογίας και της εμπειρίας θα εκτινάσσει την κοινωνική μας ζωή στα επίπεδα μια παγκόσμιας συναίνεσης και συμμετοχής.  Όταν έχουμε πετύχει έναν παγκόσμιο κατακερματισμό δεν είναι παράλογο να σκεφτόμαστε μια παγκόσμια κοινότητα. Μια τέτοια οικουμενικότητα του συνειδητού όντος αποτελούσε όνειρο για την ανθρωπότητα ακόμα και από την εποχή του ποιητή Dante τον 12^ο αιώνα, ο οποίος πίστευε πως οι άνθρωποι θα παραμείνουν απλά διαχωρισμένοι, κατακερματισμένοι και αποσπασματικοί μέχρι την εποχή που θα μπορέσουν να ενωθούν σε μια συνείδηση που θα τους συμπεριλαμβάνει».  Είναι αυτό που περιγράφει ο Dante μια ανθρώπινη συνείδηση που δεν θα παράγει αποκλεισμούς και αποξένωση αλλά ένα ανοιχτό κάλεσμα για συνάντηση, αμοιβαιότητα και συμμετοχή; Θα μπορούσε η Αναρχία – δηλαδή η ολική ελευθερία, η απόλυτη κοινωνική και οικονομική ισότητα και η παγκόσμια αδελφοσύνη- να προσφέρει μια τέτοια περιεκτική συνείδηση στην κατακερματισμένη ανθρωπότητα του 21^ου αιώνα;

Κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο ούτε καν να το διανοηθείς, ούτε καν να ξεκινήσουμε να το συζητάμε.

Και αν αυτό που επιθυμούμε είναι ένα όραμα χειραφέτησης που θα δημιουργήσουμε συλλογικά σε κοινωνικό επίπεδο είμαστε υποχρεωμένοι να αποφύγουμε από την μια τις απλουστευτικές λύσεις και από την άλλη την ανάδειξη ατόμων που θα παίξουν τον ρόλο του ηγέτη ή του καθοδηγητή. Για παράδειγμα ο Καρλ Μαρξ ήταν πολύ έξυπνος άνθρωπος αλλά ο μαρξισμός είναι ένα εμπόδιο για την ελεύθερη σκέψη.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς είμαστε οι αναρχικοί. Αγωνιζόμαστε ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό ώστε να ανοίξουμε ένα πέρασμα, πρακτικές, στρατηγικές και μεθοδολογίες που οδηγούν άμεσα στην ολική ελευθερία, την κοινωνική ισότητα, την αλληλοβοήθεια και τον αυτό-καθορισμό. Πρέπει να βρούμε τρόπους που θα μας ενώνουν με όλους τους καταπιεσμένους και αποκλεισμένους ανθρώπους, την μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, με σκοπό μαζί- ίσως- να καταφέρουμε να μεταλλάξουμε τις συνθήκες που παράγουν την πραγματικότητα στην οποία βρεθήκαμε να ζούμε. Ενάντια στην ομοιομορφία πρέπει να ενδυναμώσουμε την διαφορετικότητα και την ποικιλία, ενάντια στην βεβαιότητα και την απολυτότητα πρέπει να επιτρέψουμε όλες τις πιθανές αλήθειες να αποδειχθούν αληθινές, ενάντια στον αποκλεισμό, θέλουμε να υπερασπιστούμε τον ξένο, τον παράξενο, το queer, τον ηλικιωμένο, τον νέο, το φρικιό, τον άγνωστο- ενάντια στα σύνορα θέλουμε να ζήσουμε ανοιχτόκαρδοι, ενάντια στον ατομικισμό- να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, να διδαχθούμε ο ένας από τον άλλον, να πραγματοποιήσουμε τα σπουδαία μας σχέδια και να επιτύχουμε τους απώτερους στόχους μας.

Αλλιώς,.. το κατεστημένο της πολιτικής εξουσίας και των οικονομικών συμφερόντων θα επανεφευρίσκει τον εαυτό του σε αμέτρητες παραλλαγές αναπαράγοντας διαρκώς τις ίδιες καταστροφικές και εκμεταλλευτικές συνθήκες.

Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ αν δεν τολμήσουμε να ζήσουμε ελεύθερα,  να μοιραστούμε τα πάντα, να εξαπλώσουμε την Αναρχία.

Τάσος Σαγρής / ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

___________________________________________

διαβάστε επίσης:

https://voidnetwork.gr/2018/10/05/apo-tin-dimokratia-stin-eleutheria/

The post ΜΕ ΚΑΤΕΥΘYΝΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ- κάθε βήμα είναι ένα εμπόδιο- Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

The post SEEKING MAPS AT THE END OF THE WORLD appeared first on Void Network.

Occupy Planet Earth 2011

“Μετά το Αποκορύφωμα / Ο Κύκλος Ζωής των Κοινωνικών Κινημάτων” 
 

The post ΜETA TIΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ; Aνοιχτή Συζήτηση με την συλλογικότητα CRIMETHINC (Η.Π.Α.) / θέατρο ΕΜΠΡΟΣ Δευτ. 22/9/2014 AFTER THE CREST Open Assembly with the collective CRIMETHINC in Athens Greece appeared first on Void Network.

Commemorating one year from Occupy Wall street movement and the movement of open public assemblies in thousands of squares, parks and streets all over the world, the anarchist anthropologist David Graeber speaks about the past and the future of exploitation and global revoltwith the poet and writer from Greece Tasos Sagris from Void Network (co-editor of the book “We Are an Image from the Future / The Greek Revolt of Dec. 2008”, AKPress). 

1. Debt is Enslavement

Tasos Sagris: During summer 2011 all major cities of this planet faced mass riots and demonstrations. During all these period Void Network was spreading everywhere the graffiti “WeWon’t Live like Slaves”. In your book “Debt, the first 5000 years” you try to write a history for people without history and observe common subjects with uncommon ways. Can you explain us in short terms how Work, Money and Debt are historical ways of enslavement, exploitation and violent domination in our days like they were for thousands of years now?


David Graeber: One realization really startled me when researching the book: that is, the realization that throughout human history, most people have been in debt. Think about it for a second. Could the majority of the human race really be improvident failures unable to manage their affairs, and thus justly dependent on the rich? Of course not. Rather, states and elites have always colluded to ensure that their subjects become debtors; not least, because debt is the easiest way to take a relation of violent inequality, of violent extraction, and make it seem not only moral, but make it seem like it’s the victim who’s to blame. That’s why mafiosi always dress up extortion in a language of debt. But it’s the same with conquering armies, and gradually, all ruling classes seem to figure out the trick. So debt produces a form of slavery that seems voluntary; “well, you didn’t have to take the loan out to begin with, did you” – though, in fact, the vast majority of loans in history were not commercial loans, voluntarily undertaken, but loans taken for survival by small farmers or craftsmen who had lost the networks of mutual aid that could have otherwise kept them afloat in hard times, or loans to pay taxes or some similar government extraction. In the colonial world you can see it happening quite clearly because colonial governments were very explicit about using tax policy as ways to get everyone into debt so as to extract more and more work out of them.
The same is true of wages by the way. In a technical way, loans and wages are very similar. They’re both based on an illusion of equality: except, we are supposed to pretend that two independent, legally equal individuals enter into a contract not to be equals any more: in one case, as a debtor, until the loan is repaid, the other, as a laborer. Obviously, in each case, the money flows in opposite directions. But when you start exploring the historical origins of either, you end up in slavery again. Debt was used as the main way to turn people into slaves, or to get them to sell off members of their families as slaves. But most early wage laborers actually were slaves. That’s true in ancient Greece, to the Medieval port cities of the Indian Ocean. Free people almost invariably refused to work for others wages (except maybe, in democratic Athens, for the state, since that wasn’t seen as working for others but for the demos, which included oneself.)  The first wage laborers were always slaves that were being rented out by their masters: the owner got a half share of the wage, the slave got the rest for upkeep. In a fascinating ideological twist, capitalists have managed to take what was always considered a form of slavery and to present it to us as the very essence of human freedom.

2. Global Movement and Direct Democracy  

Tasos Sagris: Anarchists and antiauthoritarians offered a lot until now to the movements of our times. Among them the most popular are the diversity of Direct Democratic ways of organizing, the non hierarchical decision making processes, the self-organization, the consensus, the non representation and the uncompromised non negotiation with the authorities. Even though it seems that anarchists really lack, for the moment, clear political propositions for solving the every day life problems of our century or a clear strategy for destroying 21st century capitalism…what can be a way  for bringing the movement of the movements further towards the direction of real social, economic and cultural emancipation?

David Graeber: In the US, at least, we’re trying to build a genuinely democratic culture – a matter of habits of horizontal decision-making, skills, capacities, that have never really existed before except among some very isolated populations like Quakers and Native Americans. It’s not so much the institutions, necessarily (which can always be improvised when we need them) but the habits. Most US citizens don’t have the slightest idea how to conduct themselves democratically. Or even how to think democratically – hence, for example, the notion of “public opinion.” Opinions are what you have when you have no power. The rulers don’t have opinions. They have policies. Policies are what you have when you’re inflicting on something on people who have no say, just opinions. We need to get rid of both. One things really start to fall apart, and we enter into crisis mode, people are going to have to decide what to turn to: the right, which will offer some new form of violent post-apocalyptic authoritarianism, some kind of mafia system, or a more horizontal solution. The verticals will be able to offer a certain stark efficiency, but systems like that are ultimately stupid and inflexible, because they’re unimaginative.  Our systems will be far more intelligent, but we’ll never be as good at violence. We’ll have to develop some really strong capacities for effective democratic organization, and making it pleasurable, fun, and satisfying as well as just effective, in order to be able to win out nonetheless.

3. Political Violence and Tactics of Struggle

Tasos Sagris: The anarchists all over the world accuse the pacifists for causing victimization of the people and spirit of defeatism in the movements. The liberals in America accuse Anarchists for alienating the people through violent tactics and direct actions. The media all around the world spread fear and massive stupidity. In north Africa the “Arab spring” is lost in the smoke of armed street fights, Nato air bombings and rich gangs of Islamic fundamentalism. In western metropolis crisis becomes the best excuse for the reappearance of racism and neonazism and the street violence of youth gangs becomes more and more uncontrollable. The hate and anger is everywhere, you can feel it. Can we offer new directions to all these anger? What signifies historically the difference between political violence and street gang hooliganism?

David Graber: We have to be realistic about the role of violence. Violence is the enemy’s strongest card to play, because violence – especially organized violence – the one form of stupidity to which it’s almost impossible to come up with an intelligent response. We have to remember that violence is ultimately a form of stupidity. That doesn’t mean we don’t do it – there are many situations where we simply have no choice, it’s the only way to confront the massive violence and stupidity of the system. But it will never be how we win. Because violence is also one of the very few things that tends to be more effective if done in a top-down, command structure fashion. We’re never going to defeat the 101st Airborne Division in a stand-up battle in the street. And anyway they have nukes. So the end-game has got to be to maneuver the enemy into a position where the people they send to shoot us refuse to do so, or simply go home, or join us. Now, obviously, we’re not going to maneuver the  enemy into that position if we’re practicing pure Gandhian non-violence either.
I agree with the APPO movement in Oaxaca: both Gandhian non-violence, and outright armed insurrection (at least if it continues for any time), will necessarily end up producing vertical structures and destroying democracy. But there’s an enormous territory to be explored in between. 
As for hooliganism – well, I guess the other real problem with violence is that it’s so terribly seductive, almost drug-like in its addictive qualities, once you get over the initial inhibitions. I think anthropology provides some useful insight here. One thing it teaches us quite clearly is that groups that consist exclusively – or almost exclusively – of young males from about 15-25 are really bad news (think about the atrocities of national armies all over the world!). The key thing I suspect is to make sure your groups that are prepared to engage in militant tactics if they have to be mixed in terms of age and especially gender and to ensure that they spend most of their time collaborating on something other than violence.

4. The Global Revolution

Tasos Sagris: If the “future is uncertain and the end is always near” (especially after Global warming did this clear)… can we think the movements of 2011-2012 as the beginning of a new global revolutionary era or they are just the last glimpses of the great revolutions of the past just before the greatest domination of Global capitalism ever?
   
David Graber: I doubt the coming years will look precisely like what we think a revolution should look like, but probably most revolutions in the past haven’t looked like what we think they should look like for those living through them. 
I agree with Immanuel Wallerstein that future historians will be talking about the “world revolution of 2011” – in much the same way as they talk about 1848 or 1968, which also didn’t involve any outright seizures of power or revolutionary regimes. And anyway what sort of criteria is that for an anarchist? Such revolutions transform political common sense, our horizons of possibility, and I think that’s already happened. But even more: I think historians will remember this moment as the beginning of the struggles over the dismantling of the US military-financial empire. It will be dismantled. The struggles are over what form the next thing will take. 


more info about Void Network:http://voidnetwork.gr

The post “One year after Occupy Wall Street: DEBT, CRISES and GLOBAL REVOLUTION” a talk of DAVID GRAEBER with TASOS SAGRIS from Void Network appeared first on Void Network.

The post «ΧΡΕΟΣ / ΚΡΙΣΗ / ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» Μια συζήτηση του αναρχικού ανθρωπολόγου David Graeber με τον Τάσο Σαγρή από το Κενό Δίκτυο ένα χρόνο μετά το κίνημα Occupy Wall Street appeared first on Void Network.

WE ARE THE FUTURE! 

Athens General Assembly : International Days of Actions against Banks and Global Market Dictatorship / Solidarity to People of NYC

The post OCCUPY WALL STREET & NEW YORK CITY GENERAL ASSEMBLY appeared first on Void Network.