While providing an extensive catalog of scholarly references for the academic reader, this delightful and engaging study is directed at a wide audience and demands no other requirements than a love for pirates, daring theoretical speculation and passionate, yet respectful, inquiry.

Gabriel Kuhn (born in Innsbruck, Austria, 1972) lives as an independent author and translator in Stockholm, Sweden. His publications in German include the award-winning ‘Neuer Anarchismus’ in den USA: Seattle und die Folgen (2008). His publications with PM Press include Life Under the Jolly Roger: Reflections on Golden Age Piracy (2010), Sober Living for the Revolution: Hardcore Punk, Straight Edge, and Radical Politics (2010), Soccer vs. the State: Tackling Football and Radical Politics (2011), Turning Money into Revolution: The Unlikely Story of Denmark’s Revolutionary Bank Robbers (2014), and Liberating Sápmi: Indigenous Resistance in Europe’s Far North (2020). He blogs at lefttwothree.org.

Tasos Sagris, co-founder of Void Network and the Institute for Experimental Arts is a poet, theatre director and cultural activist from Athens. His publications in English include We Are an Image From the Future The Greek Revolt of December 2008 (AK Press, 2010) and From Democracy to Freedom (Crimethinc, 2016).

1.

T.S.: The bourgeoisie created their own universities, academies, honored scientists and publication companies to praise their own establishment as the only possible way of existence, defend private property and the dominant regime, to honor the myths, the history and the superior glory of the upper class, to delegitimize the efforts of the oppressed for social liberation. A characteristic that I love in your books is your uncompromised dedication to consciously write history books for the benefit of the global anarchist movement. What is the role of the anarchist scientists in our struggle against domination?

G.K.: The production of knowledge isnothing neutral. We select material and interpret it based and on how we view the world (our “epistemology,” as people who like those kinds of word would say) as well as on our moral, social, and cultural norms. There is nothing objective about allegedly objective science.

I don’t think this means that there’s a free-for-all type of scholarship, where you simply make up stories and sell them as historical truth. That’s not scholarship, that’s manipulation. Certain things happened in certain ways, and we have a responsibility to acknowledge that. But we also have a responsibility to acknowledge why and how we tell certain stories. We can watch the same football game and, without either of us lying, tell two very different stories about it. The more that the audience knows about us and our interests, the easier it will be for them to interpret our stories and make up their own mind about what happened.

So, this is how I see anarchist scholarship. I am interested in people fighting for freedom and justice. These are the stories I will seek out, and I will look at everything from that angle. There is no point in manipulating the facts. We don’t win by doing that just so that the story fits our interests in the best possible way. People will realize what we’re doing, and we’ll lose credibility. But we can refuse to buy into a way of writing history where the powerful always get their way, where everything supposedly happened in their favor because it was just, deserved, and inevitable. Anarchist scholarship means to say, no, there have always been power struggles, there have always been subversive movements, and these movements haven’t always losteither and they might indeedwin more often in the future if we learn our lessons right.

2.

T.S.: What inspired you to write a book about the pirates?

G.K.: Originally, a fascination with pirate life that I believe a lot of teenagers share. Freedom, courage, adventure! Once I learned that there was more to that than simple imagination, that pirate communities actually were quite progressive and democratic for their time, I added some research to the fascination and wrote a little book about pirates as a student in Austria. It was translated into English, and based on that translation PM Press asked me some years later do to an updated and expanded version of it. That’s how Life Under the Jolly Roger came about.

3.

T.S.: William Burroughs in his wonderful, utopian book Cities of the Red Night, builds a fictional argument that the possible success of the piratic struggles against the established powers of their era could activate revolutionary conditions in the mainland of Europe much earlier and much more progressive than French revolution. What you think about the Burroughs argument and why this didn’t happen? What was the influence of the piratic actions in the other side of the planet to the masses of poor people of Europe in 16th-17th century?

G.K.: As you say, Burrough’saccount is a work of fiction, and he uses the example of a pirate community in Madagascar by the name of Libertaliaas a kind of radical utopia. Libertalia was described in Captain Johnson’s famous History of the Pirates from 1724. Burroughs is not the only one who has incorporated Libertalia in his writing. It probably never existed, butit inspires radical utopias to this day.

Personally, I think that if you read Captain Johnson’s book closely, Libertalia is not that great of a model, it’s more like an outpost of European republicanism in Africa, but that’s a separate discussion. That Captain Johnson would write about it all goes to show that, already in the early eighteenth century, people used pirate communities to project progressive ideas onto them. Burrough’s argument is a little like wishful thinking: “Had the pirates at the time been as radical and powerful as I would have wanted them to be, they could have radicalized mainland Europe.” But there probably was no Libertalia, and the overall power of the pirates was limited.

However, there were clear connections between radical political movements in the seventeenth century and the so-called golden age of piracy, which started in the Caribbean around 1680. The British had exiled many radicals from the English Revolution to the Caribbean colonies, and not few of them ended up in the ranks of the pirates. How inspirational the pirates were on the poor masses of Europe is hard to say, but the fact that pirate plays were staged at popular English theaters already in the late seventeenth century would indicate that they had some impact. So, there was a synergetic effect between radicals on the European mainland and pirate communities.

Had this led to broad social movements able to advance radical political change, Burrough’s fantasy maybe could have become a reality. Pirate communities were certainly more radical than the bourgeois fellows who staged the French Revolution. But they weren’t strong and influential enough. The nation-states were able to crush them. Too bad.

4.

T.S.: Your book offers us amazing parts of criticism to the pirates. As you mention most of them was Dutch, French and English racists, slave hunters and looters of poor villages. How could this stop the first wave of capital accumulation?  Were pirates revolutionaries and what exactly was revolutionary among their practices?

G.K.: There might have been elements of conscious revolutionary activities among the pirates – as I said, people with political experience were in their ranks – but I believe it was minor. I don’t think there was much of an explicit critique of early capitalism. Yet, while pirates understood that in a capitalist society you needed material wealth to lead a good life, they weren’t willing to subject themselves to the life that capitalism had foreseen for them: toiling away for a few crumbs of the cake, under the whip of both bosses, politicians, and security forces. By raiding merchant ships and coastal towns, they disrupted early capitalist trade to the point of threatening capital’s global expansion. Perhaps that turned them into some kind of proxy revolutionaries who didn’t care much about thelabel themselves. But they became the nation-states’ enemy number one during those years. There have always been plenty of criminals, but not all of them threatened the economic and political order by taking from it whilerejecting its foundations.

5.

T.S.: In your book you offer us a historical analysis of the Pirate’s legacy from a revolutionary perspective. There are a lot of horrible choices, mistakes and a lot of failures in the piratic history – but, there is an emancipatory and revolutionary element to the life and struggle of the Piratic communities.

A.

T.S.: Can we learn something useful for our social struggles from the pirates of the past?

G.K.: Considering that the pirates haven’t left us with any records or writings, it’s perhaps hard to “learn” much in any more classical sense, but, like few others in European history, the pirates indicate the starting point of any radical transformation: to reject the status quo, to refuse to play by the rules, and to try to live a different life at the risk of being killed for it. This is where revolutionary change begins, and the pirates tick those boxes. And I believe that’s where their main role lies even for radical movements today. They are inspirators.

B.

T.S.: Probably one of the finest characteristics of your book is that you offer us detailed informations about the failures and mistakes of the pirates. What you think the pirates did and we have to avoid in our plans for social liberation?

G.K: I think the biggest problem was that pirate society wasn’t sustainable. To begin with, there were, essentially, no women, so the society couldn’t reproduce itself. To maintain its numbers, it constantly needed new people to join. There was a high turnover, and not everyone coming in necessarily espoused the same ideals or interpreted the pirate way in the same manner. During the final years of the golden age, when the pirates fought for their survival, they would force people to join their ships just to keep up the numbers. Obviously, this can’t work in the long run.

There were also no binding social structures that could have facilitated the survival of pirate society. I don’t think institutions were needed, not even necessarily organizations. But some common features beyond the pirate flag that held everything together. Look at hardcore punk: it’s been around for almost half a century, lacks institutions and organizations, but it has a number of common features: the music, an anti-establishment attitude, DIY values, venues where people regularly gather, zines (or today perhaps blogs) that serve as common reference points. Any community, any movement needs some kind of social glue. I think that glue was missing among the pirates.

Other than that, I believe there wasn’t much that the pirates “did wrong.” There were internal contradictions, but any society has internal contradictions. These contradictions can be worked out: sometimes, they’re even healthy. At the end of the day, the pirates suffered a simple fate: they were militarily crushed by their enemy. Many radical movements suffered the same fate.

C

T.S.: Do you believe that the anarchist movements of today have some kind of connection with these crazy motherfuckers, 300 years after their defeat from the kings, and queens and proto-capitalists? Is there something that connects anarchists with the pirates and into what they can benefit the future revolutions? What you think the pirates can offer as reference points to the revolutionaries of our generation? Are these images of a vision for the future? 

G.K.: Yes, I think there’s a connection through the rebellious spirit that the radicals of today and tomorrow share with the pirates. That spirit can benefit any revolutionary movement. The pirates provide a vision for the future insofar as they tried to create their own communities apart from the state. That’s animportant aspect of the pirates and their power of inspiration: their communities were set apart from the system in very tangible ways; they were out there on their ships, somewhere on an ocean much harder to scale and monitor than today, able to hide on faraway islands, in lagoons and mazelike river deltas. How can this not be inspirational?

6.

T.S.: A very unique and interesting process in your book is that you put the Piratic communities under very detailed investigation based on the strategic thought of different revolutionary thinkers. Among them we found chapters based on revolutionary strategies of MaoTse Tung, Carlos Marighella, the social bandits theory of Eric Hobsbawm, war machine and nomadism of Deleuze andGuattari, ecstatic life of Nietzsche. What lead you to apply this method and what was the result of this experiment?

This really came out of the studies I did at the time I started writing about pirates. I was a philosophy student and I liked theory and the history of ideas. I have close to zero interest in academic philosophy today and no longer read much of the kind of literature I read back then. I pretty much stick to history and concrete political debate. With that said, ideas are nice. In What Is Philosophy?, Deleuze and Guattari write that philosophy is about creating concepts. I like that. Theory can easily turn into nonsensical blah blah, especially when academic bubbles detached from everyday life need a justification to reproduce privileged social spaces, but without theory, without developing concepts based on everyday experience that can be used to alter that experience, there is no social progress. The intention with the pirate book was to do something in that vein: to use theory, but to use it in a very practical manner, to flesh out concepts that, in turn, can inspire action. How well that worked is up to the readers to decide. I will say, though, that one of the nicest compliments I got for the book was an accomplished fiction writer saying that it was the first time Deleuze and Guattari made any sense to them.

7.

The disrespect to private property, the break of social constraints and the need for communal solving of the social and private problems caused by inequality and exploitation seem that brings the pirates close to any one of lower class people. Why you think 500 years after the death of the pirates we are still fighting the upper class without obvious success of overthrowing them?

Thanks for an easy question!

Seriously, I don’t know. But let’s try to look at it from an angle where the pirates might be able to help. German anarchist Gustav Landauer was fascinated by a small, sixteenth-century book authored by the French humanist Étienne de la Boétie. It is known in English as the Discourse on Voluntary Servitude. Why, de la Boétie asked, do people so often choose to support social structures that obviously aren’t beneficial to their well-being? The theme has reappeared in radical writing throughout the centuries, not least after the horrific experience of twentieth-century fascism. If anyone had found an answer to the problem yet, we would probably live in a very different world, but: the pirates, clearly, weren’t voluntary servants. They broke with a pattern that is essential for oppressive power structures to work. It’s a key lesson to learn from them.

8.

T.S.: The only images I have before your book about the pirates comes from Treasure Island by Robert Louis Stevenson, the Pirate Utopias by Hakim Bey and the amazing TV series Black Sails. In all of them it seems that the pirates join forces under specific circumstances, only if they are under serious threat and without any specific prearranged plan or general strategy. Most of the other time they fight each other, they don’t communicate or trust each other and they are not capable to have any general plan. This reminds me a lot the anarchist and leftist groups today all around the world. What was the reason that the pirates (and still ourselves) fail to find organizing methods that will make use of our differences and disagreements as a beneficial weapon against our common enemies and not as a way of self-destruction and disempowerment of our communities.

With respect to our scenes, I would say there are two main aspects. Both might seem trivial, but that doesn’t make them less relevant.

One is egoism. The great revolutionary theorists were right when they demanded a “new human being” as a precondition for revolutionary change. Now, a new human being doesn’t fall from the sky and can’t be created in some school or guerrilla training camp. It can’t precede the revolutionary struggle, it has to develop within it. But its development must be a main feature of the struggle, otherwise in-fighting will be inevitable. Even if we genuinely long for a society of equals, we have been socialized in a highly competitive, bourgeois environment, and this impacts our movements. We – even anarchists, if we are honest – will often want to lead, will want our ideas to be recognized as superior to others, will want to be acknowledged as the most revolutionary of all revolutionaries. Look at the entirely insignificant things that people can get worked up about. There is no explanation other than this being about ego trips that have nothing to do with the good of the people. We need to be wary of that and call it when we see it.

The other aspect was once summed up by the ever observant Ian MacKaye in the following manner: “People’s power is limited to their scope, and it’s like that saying goes: ‘The people who get hit are the people within arm’s reach.’” In short, if you can’t get to the real enemy – the politicians, the CEOs, the cops – you will let loose on the person next to you. You’ll want to get your anger and frustration out and feel like you’re getting somewhere, have a tiny victory, perhapspreventing their article from being published or excluding them from organizing the local anarchist bookfair. Psychologically, that’s understandable, but it’s devastating for our movements.

With respect to the pirates, I think it was even simpler, plain survival instinct. We have enough evidence to conclude that there was a genuine attempt on many pirate ships to create a rather democratic community with a relatively fair share of the wealth. This was stated in the “Codes” of the pirate ships that we have heard about a lot. But, as stated before, there was no strong social glue that guaranteed that you could expect the same on any pirate ship you signed on to, or that everyone signing the Codes really could be trusted.

I was also talking before about being socialized in a competitive society. Imagine the society that the pirates were socialized in. There was no “social peace” brought on by social-democratic class compromise. You had to struggle for your survival every day. Of course, this impacted the pirates. People were suspicious, also of one another. Again, too little social glue.

9.

In the introduction of your book you quote from Outcasts of the Sea: Pirates and Piracy, an Edward Lucie Smith’s book. The paragraph explains the popularity of piratic stories from 17th century until our days and the way the myths still influence our modern lives:

“The story of the pirates is a product of the urban imagination. One of its most important functions is to provide a safety valve against the pressures exerted on the individual by the demands of civic morality. The basic fantasies are those of unbridled freedom and power as compensation for what the average bourgeois is never going to achieve, however successful he may be on a material level.”

Is this a possible strategy for the anarchist movement of our era, producing such extraordinary actions and lifestyles that will appear as a myth in the miserable minds of the people around us? Can you share some ideas about what can be a myth like this today?

Yes, I never thought of it that way, but I suppose anarchism – at least a particular kind of anarchism – could do that. In simple terms, create ways of life that are attractive to people. They would entail a sense of adventure, make life exciting, but not on a purely individual level, there’d have to be an element of social justice. A Robin Hood-type element. “Social bandits” can do that, free-roaming travelers can do that, communes beyond the restrictions of bourgeois life can do that. In and of themselves, none of these projects are sufficient to bring about an anarchist society, but they contain important aspects of them and might make people curious about anarchism. Key, of course, is that these projects are not driven by people trying to demonstrate how much better they are than the masses (who “don’t get it”), essentially preventing any inspirational potential, but by people able to respond positively to curious inquiry, even by people who aren’t well-versed radicals and who don’t talk or look that way.

Anarchist ideas are attractive to people. Pretty much anyone likes freedom, and most people like justice, too. It’s just that few of them have seen examples of anarchist life that appear attractive. Partly, that’s the enemy’s fault who has done a good job to ensure that very few such examples exist. But partly it’s also our own fault because we haven’t been able to establish many, and easily get sidetracked by the problems mentioned above: in-fighting, showing off, etc.

The pirate flag still has power for a reason. It’s up to us to provide the right content.

________

The post Life Under the Jolly Roger- Gabriel Kuhn talks with Tasos Sagris appeared first on Void Network.

There will be various workshops presented by a wide spectrum of activists, scholars, poets, artists, radical healers, communities, and groups. Workshops range across theory and praxis, and participants can expect to engage in discussion, knowledge, skill, and information exchange on issues such as food autonomy, anarchist justice systems, ecological liberation and regeneration, resistance organizing, indigenous solidarity, decolonizing presents and futures, abolition, radical communal care, international anarchist movements, anti-state repression, and a wide array of anarchist histories and practices.

WORKSHOPS ON OCTOBER 2nd WILL BE IN PERSON.

WORKSHOPS ON OCTOBER 3rd WILL BE VIRTUAL.

Please register HERE to attend all our virtual workshops, you will then be sent instructions on how to access the workshops.

You will be sent a confirmation email and will be contacted with the information to access the workshop link.

All workshops will happen under one link.

Live Events

Day 2 | October 3

11:00 am ‐ 11:05 am EDT

Jaqueline Aranduhá (Opening)

Presented by Jaqueline Aranduhá

• Topic Decolonized Futures, Direct Action, Ecology & Climate Crisis, International Anarchist Practice, Resistance Organizing

11:05 am ‐ 11:10 am EDT

Tongo Eisen-Martin [Poet] (Opening)

Presented by Tongo Eisen-Martin

• Topic Abolition, Anti-capitalist Media, Art Festival, Black Liberation

11:10 am ‐ 12:00 pm EDT

Dream of Anarchy and the Anarchy of Dreams: Adventures at the Crossroads of Anarchy and Surrealism

Presented by Ron Sakolsky

• Topic Anarchist Philosophy, History of Anarchism

12:00 pm ‐ 1:00 pm EDT

Autonomous Brigades: The Necessity of Direct Action in the Context of Environmental Destruction

Presented by Brigada Autonoma Urutau

• Topic Anarchist Philosophy, Direct Action, Ecology & Climate Crisis, International Anarchist Practice, Resistance Organizing, Self Defense

1:00 pm ‐ 1:30 pm EDT

Tongo Eisen-Martin [Poet]

Presented by Tongo Eisen-Martin

• Topic Abolition, Anti-capitalist Media, Art Festival, Black Liberation

1:30 pm ‐ 3:00 pm EDT

Reclaiming the Urban Commons and Land Back

Presented by Gil Lopez, Alicia Grullón, Kristina Baines, Lucy Mercado, Rebecca Amato, Cesar Yoc

• Topic Anarchist Philosophy, Decolonized Futures, Direct Action, Ecology & Climate Crisis, Resistance Organizing

3:00 pm ‐ 4:00 pm EDT

Patriarchy: Presented by Jaqueline Aranduhà and Silvia Federici

Presented by Jaqueline Aranduhá, Silvia Federici

• Topic Abolition, Anarchist Philosophy, Anarchx Feminist Practice, Anti-capitalist Media, Decolonized Futures, Ecology & Climate Crisis, International Anarchist Practice, Resistance Organizing

4:00 pm ‐ 5:00 pm EDT

History and Roots of the Really Really FREE Market (and how you can start one!) + Freedge + Food Not Bombs

Presented by Zack, Judy, Katie, Ryan, Ernst

• Topic Communal Care Networks, Direct Action, Ecology & Climate Crisis, Food Autonomy, International Anarchist Practice, Zero-Money Economies

5:00 pm ‐ 6:30 pm EDT

Zero Money = Live in Mutual Aid

Presented by Edgar Cahn + Christine Gray [Time Bank], Tasos Sagris- Void Network [Anarchist Practises in the self-organized social centers in Greece] , Michael Reagan [Intersectional Class Struggle: Theory and Practice], Robert Ovetz [Workers’ Inquiries and Choke Points], Black [AnarkoArtLab]

• Topic Anarchist Philosophy, Decolonized Futures, International Anarchist Practice, Resistance Organizing, Zero-Money Economies

6:30 pm ‐ 7:00 pm EDT

Tongo Eisen-Martin [Poet]

Presented by Tongo Eisen-Martin

• Topic Abolition, Anti-capitalist Media, Art Festival, Black Liberation

7:00 pm ‐ 8:00 pm EDT

Zine Culture(s) & Anarchist(ic) Culture(s): Intersections of Theory, Practice, & Ethics (A Community Discussion on Connections between Zines & Zine Culture(s), Anarchist Theory & Practice, and Media Production)

Presented by Dane Michael (Artificiality Distro)

• Topic Anarchist Philosophy, Anti-capitalist Media, Direct Action, History of Anarchism, International Anarchist Practice, Resistance Organizing

The post 2021 NYC Anarchist Book Fair & online talks- workshops appeared first on Void Network.

Ο καθένας αντιμέτωπος με τους δικούς του φόβους, συνομιλεί με τον εαυτό του και επαναπροσδιορίζει το νόημα της ζωής του σε αυτόν τον κόσμο. Ανταλλάσουμε τις σκέψεις μας και προσπαθούμε να βρούμε μια λύση, μια διέξοδο. Γράφονται κείμενα και αναλύσεις. Τα όρια του καπιταλισμού, τα όρια του εμπορευματοποιημένου κόσμου.

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τη ζωή μας και να συνδράμουμε στη ζωή των συνανθρώπων μας; Ποιά μέτρα πρέπει να ληφθούν με γνώμονα την συμπόνια και την ευτυχία; Εκτός από τον θανατηφόρο ιό είμαστε αντιμέτωποι με την αποξένωση και την αδυναμία των κυβερνήσεων να προσφέρουν αγάπη, υγεία, φροντίδα, ζεστασιά, θεραπεία. Γιατί αυτά χρειάζεται ένας άνθρωπος όταν τρομάζει, όταν η ζωή του αντιμετωπίζει ένα μεγάλο κίνδυνο.

Με ποιό τρόπο δεν θα μας καταβάλλει ο φόβος τώρα που ο κόσμος μας άλλαξε απότομα σε μια μέρα; Πότε θα σταματήσει αυτή η απειλή;Και όταν θα ξαναγυρίσουμε στις δουλειές μας θα είμαστε ευγνώμονες που το σύστημα εκμετάλλευσης και κοινωνικής ανισότητας λειτουργεί ξανά μέχρι την επόμενη κρίση του;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Μια παγκόσμια ανησυχία, ένας παγκόσμιος φόβος κατακλύζει τους ανθρώπους και ευτυχώς υπάρχει το μαύρο χιούμορ και όλοι αυτοί που συνεχίζουν να στοχάζονται και να παρατηρούν τα φαινόμενα, με κείμενα και αναλύσεις, βίντεο, ανεξάρτητη ενημέρωση, σχόλια και οδηγίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η αυτοοργάνωση της πληροφορίας- μια πηγή επικοινωνίας πέρα από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. 

Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση πανικού, το άτομο βιώνει πανικό. Όταν η κοινωνία βρίσκεται σε ευημερία, το άτομο βιώνει ικανοποίηση των βασικών του αναγκών.  Όταν η κοινωνία αντιμετωπίζει έναν ιό, το άτομο αρρωσταίνει.

Κοιτάζοντας το παρελθόν και το μέλλον μέσα από τα μάτια ενός δέντρου ή ενός πουλιού που ζει στα κλαδιά του, θα ψάχναμε μόνο ευτυχία, χαρά και υγεία. Πού βρίσκεται η ελευθερία σε στιγμές κρίσης;  Η κοινωνία, οι θεσμοί, οι νόμοι, ο τρόπος ζωής του σύγχρονου ανθρώπου αναπαράγονται στο συνειδητό και το ασυνείδητο. Τι συμβαίνει στην αγορά τώρα που όλοι το μόνο που θέλουμε είναι να ζήσουμε και το μόνο που επιθυμούμε είναι την υγεία των αγαπημένων μας προσώπων; Το ένστικτό της ζωής και η κατανόηση του θανάτου ισορροπούν στο νου μας.

Όταν αποσταθεροποιείται η γραμμή της ζωής και ο ζωντανός οργανισμός αποδυναμώνεται, τότε κυριαρχεί το αίσθημα της ανασφάλειας και της ανησυχίας. Πρέπει με κάθε τρόπο να προστατεύσουμε το αίσθημα της γαλήνης, τον έρωτα για ζωή, την ικανότητα να σκεφτόμαστε και να κατανοούμε τα γεγονότα. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: αυτό ζούμε τώρα και είμαστε εδώ ενωμένοι να το αντιμετωπίσουμε και να το αλλάξουμε. Δεν είναι κάτι παράλογο. Οι καπιταλιστές εδώ και αιώνες απειλούν τις ζωές όλων των έμβιων όντων- ο παγκόσμιος καπιταλισμός κάνει αυτή την απειλή όλο και πιο επικίνδυνη σε παγκόσμιο επίπεδο. Η εκβιομηχάνιση και η καταστροφή της φύσης, ο πόνος των προσφύγων του πολέμου και της φτώχιας, ο ανταγωνισμός και ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση έχει απλωθεί πάνω από τις ζωές μας σαν επιδημία εδώ και καιρό- τώρα πρέπει επιτέλους να μάθουμε νέους τρόπους να αντιστεκόμαστε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον .

Ρομαντικοί οραματίζονται μια κοινωνική  εξέγερση από τους πληβείους, με απαλλοτριώσεις και κρυφές συναντήσεις σε μυστικά σημεία της πόλης. Ριζοσπάστες ανυπομονούν την κατάρρευση του καπιταλισμού και αναλυτές της κοινωνικής αδικίας προβλέπουν μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία, έναν ολοκληρωτικό κόσμο.

ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΛΕΜΕ : «Μα,… Τι ζούμε ;»

Αυτοί που μέσα μας υπερισχύει η αγάπη για την κοινωνική δικαιοσύνη -και όχι μόνο για την ατομική επιβίωση- ψάχνουμε διαρκώς το λάθος, το χαλασμένο γρανάζι της μηχανής. Ψάχνουμε έναν άλλο τρόπο ζωής, μια νέα γλώσσα, νέα νοήματα, καινούργιες σχέσεις και τρόπους να συσχετιζόμαστε ο ένας με τον άλλον και να αγωνιζόμαστε ενάντια στην αδικία. Αυτό που ζούμε σήμερα σίγουρα θα μας αλλάξει. Ας μας αλλάξει προς το καλύτερο. Να γίνουμε πιο συμπονετικοί και όχι πιο φοβικοί και ρατσιστές απέναντι στους συνανθρώπους μας. Η γενναιοδωρία ας γίνει τρόπος ζωής. Η οικολογική συνείδηση είναι απαραίτητη για να μπορέσουμε να αναπνέουμε σε έναν ασφυκτικό κόσμο που δολοφονεί τη ζωή και βιομηχανοποιεί τη Γη. Η επιστροφή στον εαυτό μας συνδέεται με τον πολιτικό κόσμο. Τι έχουμε καταλάβει και τι θα καταλάβουμε για τις κοινωνικές συνθήκες της ύπαρξης μας; Τι θα καταλάβουμε για τους εαυτούς μας; Οι προσωπικές δυσκολίες, τα προβλήματα, το άγχος μπορούν να μας δώσουν την ευκαιρία να καταλάβουμε πως:

Η αρμονία κερδίζεται με την χειραφέτηση.

Kαι τί σημαίνει «χειραφέτηση»; Το πλήρες αυτεξούσιο- να αποφασίζεις εσύ για τη ζωή σου και οι αποφάσεις σου να είναι προς όφελος των άλλων- κανένας, άλλωστε, δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνος του.  Σκοπός της αλληλοβοήθειας και της υπέρτατης χαράς είναι η ευγνωμοσύνη απέναντι στη φύση και οι εξισωτικές συνεργατικές σχέσεις.

Τι σκέφτομαι όμως τώρα; Εδώ ο κόσμος έχει μια τεράστια πληγή και εγώ σκέπτομαι για το αυτεξούσιο; Ναι, γιατί το σώμα μου προσπαθεί να πολεμήσει αυτό το φόβο. Γνωρίζω πως μία είναι η αναγκαία σχέση για την επιβίωση μας, η σχέση μεταξύ ανθρωπότητας και φύσης. Το σώμα μας είναι το υπαρκτό σημείο τομής ανάμεσα στον ανθρώπινο και τον φυσικό κόσμο. Τώρα που το σώμα μας αρρωσταίνει, που το σώμα όλης της κοινωνίας έχει αρρωστήσει πρέπει να προσέξουμε να μην διαταραχθεί ο νους μας με σκέψεις εντελώς δυστοπικές και ασφυχτικές. Ελπίζω να διαφυλαχτεί και να δυναμώσει η αξιοπρέπεια που φροντίζει τους αρρώστους και τους φορείς του ιού και δεν τους μεταχειρίζεται σαν παράσιτα. Ελπίζω να μην αντιμετωπίσουμε τους ασθενείς του κορωνοϊού όσο φρικτά αντιμετωπίσαμε τους πρόσφυγες πολέμου, και ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουμε τον κορωνοϊό να μας δώσει την ευκαιρία να κατανοήσουμε τον πόνο των άλλων, όλων των άλλων που πονούν και βασανίζονται.

ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΔΟΥΛΕΙΑΣ & ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ

Πώς είναι δυνατόν να επιτευχθεί μια καραντίνα σε έναν κόσμο που οι βασικές ανάγκες μας εξαρτώνται από ένα οικονομικό σύστημα που λειτουργεί με βάση την εκμετάλλευση και η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων κατέχονται από ιδιώτες, με κυρίαρχο κίνητρο το κέρδος; Για να φάμε το οτιδήποτε αυτή τη στιγμή απαιτείται η δουλειά και το σούπερ μάρκετ. Με τα δεδομένα του κορωνοϊού, είμαστε υποχρεωμένοι- και τώρα όπως και πάντα- συνεχώς, να στοιβαζόμαστε γύρω από πιθανές πηγές εξάπλωσης του ιού, την δουλειά και τα σουπερ μάρκετ- αυτό είναι άλλωστε το μόνο που μας επιτρέπεται να κάνουμε πλέον.

Για να αγοράσεις τη τροφή σου σε συμβουλεύουν να φορέσεις γάντια, να κρατήσεις μια απόσταση ασφαλείας με τους υπόλοιπους καταναλωτές και να φορέσεις χειρουργική μάσκα. Τι θα γινόταν όμως αν όλοι μαζί είχαμε ένα κήπο στο σπίτι μας, στη βεράντα μας, στην ταράτσα, στη γειτονιά μας; Πόσοι από εμάς έχουμε ένα μικρό χωράφι, ένα καλλιεργήσιμο κομμάτι γης με λαχανικά, φρούτα και μπαχαρικά- για αυτό άλλωστε δεν έγινε τότε η δημοκρατική εξέγερση στην αρχαία Αθήνα; Ο σύγχρονος άνθρωπος – ή καλύτερα από την εποχή της φεουδαρχίας και έπειτα- ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να προσδεθεί σε μια μονόπλευρη τάξη πραγμάτων, μια μονοδιάστατη δραστηριότητα – αυτή της εργασίας και της κατανάλωσης με σκοπό το ιδιωτικό κέρδος, την καταστολή των άπειρων δυνατοτήτων του καθενός μας ξεχωριστά και της συλλογικής μας δύναμης.

Αυτό το τέλμα ζούμε τώρα: μονάχα κέρδος και έλεγχος. Και τώρα πρέπει να συνηθίσουμε και την απαγόρευση της κυκλοφορίας ως την καλύτερη λύση για την επιβίωση μας. Μάθαμε η δουλειά μας να είναι βάσανο και πίκρα, τα λεφτά να είναι λίγα και να μην φτάνουν ποτέ, οι ώρες να περνάνε δύσκολα- τώρα η δουλειά μας έχει γίνει πλέον και χώρος που βάζει σε κίνδυνο τη ζωή μας. Δεν υπάρχουν «άσκοπες βόλτες» και περίπατοι, υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές άχρηστες και άσκοπες δουλειές, όλα αυτά που υποχρεωθήκαμε να κάνουμε μόνο και μόνο για να συνεχίζει να δουλεύει η μηχανή του κέρδους, όλα όσα καταστρέφουν τη γη και τις ζωές μας.

ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΥΣΗ.

Δεν είναι καθόλου παράλογο να αμφισβητήσεις το υπάρχον κοινωνικό σύστημα και να επιδιώξεις το δρόμο προς την απελευθέρωση τώρα.  Όλα αυτά τα μέτρα προστασίας από τον ιό που παίρνουν τα κράτη σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι σκληρά, πραξικοπηματικά σε άλλες περιπτώσεις, τρομακτικά και ελλιπή από την άλλη – αφού δεν συμπεριλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών που δεν κατέχουν το τίτλο του πολίτη (όπως οι άστεγοι, οι ψυχικά ασθενείς, οι φτωχοί, οι φυλακισμένοι, οι πρόσφυγες, οι αποκλεισμένοι), και η εργασία επαναλαμβάνεται μέρα με την ημέρα στα ίδια πλαίσια εγκλεισμού και παραφροσύνης. Ποιοί άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως παράσιτα από τους κοινωνικούς θεσμούς και τώρα δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε υγειονομικά ασφαλείς χώρους και συνήθειες; Έχουν όλοι ένα σπίτι για να μείνουν; Mπορούν όλοι να αφήσουν τη δουλειά τους για να μείνουν στο σπίτι τους ή να δουλέψουν εξ αποστάσεως;

Υπάρχει η δυνατότητα όλοι οι εργαζόμενοι  στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες να προφυλαχθούν από τον ιό. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν το κράτος κάνει περικοπές σε όλες τις «άσκοπες» δαπάνες, εγκαταλείψουμε τις «άσκοπες» δουλειές και διατεθούν τα χρήματα που μας ανήκουν για την φροντίδα και την στήριξη των εργαζομένων, των νέων, των νοικοκυρών, των γιατρών, των δασκάλων, των άπορων καλλιτεχνών και όλων όσων συναποτελούν αυτή την κοινωνία και χάνεται το εισόδημα τους. Υπάρχουν ευρωπαϊκά προγράμματα «πολιτισμού» (για παράδειγμα) που δίνουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ευρώ σε πολιτιστικές επιχειρήσεις και ΜΚΟ για να πραγματοποιήσουν «καινοτόμες ιδέες», για να προωθηθούν «οι ευρωπαϊκές αξίες» της «αλληλεγγύης» και της «προσβασιμότητας ανεξαρτήτως φύλου και φυλής», υποκριτικά συνθήματα για εκατομμυριούχους επενδυτές και καρχαρίες που ζουν από τις επιχορηγήσεις. Δεν θα έπρεπε να απαιτήσουμε όλα αυτά τα κονδύλια να μοιραστούν τώρα σε όσους  αρρωστήσουν από τη μάστιγα του κορωνοϊού και σε κοινωνικές δομές για να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον; Υπάρχει άλλος τρόπος να σώσουμε το πολιτισμό μας από το να κάνουμε τα πάντα για να βοηθήσουμε και να σώσουμε τους συνανθρώπους μας;

Όσον αφορά το θέμα διαχείρισης της εξάπλωσης και της θεραπείας του ίου προκύπτει το εξής ερώτημα: Τι είδους διαχείριση θέλουμε; Τι είδους διαχείριση μπορούμε να έχουμε; Ποιοί θα πάρουν τις αποφάσεις; Σίγουρα όλοι μας θέλουμε να ζήσουμε σε μια κοινωνία ευεξίας και ευμάρειας, όπου είμαστε υγιείς και ευημερούμε. Κατάφεραν τα κράτη, οι κυβερνώντες, ο καπιταλισμός τα τελευταία χρόνια να προσφέρουν αυτή την ευεξία χωρίς κάποιο καταστροφικό αντίτιμο; Καταφέρνουν τώρα να προστατεύσουν το πληθυσμό; Καταφέρνουν τώρα να δημιουργήσουν ένα ασφαλές, λιγότερο ψυχοφθόρο τρόπο αντιμετώπισης του ιού; Δεν είναι δείγμα συνολικής αποτυχίας του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, η διαρκής παραγωγή ανθρωπιστικών, οικολογικών, οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων και καταστροφών; Πόσο ακόμα «λιτότητα και υπομονή» θα αντέξουμε; Πόση ακόμα υπακοή θα δείξουμε σε πολιτικούς που σταματούν την πορεία της ανθρωπότητας προς ένα πιο δίκαιο κόσμο;

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Χρειάζεται μια πιο σφαιρική θεώρηση της πραγματικότητας. Τα ανθρώπινα όντα βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη υγειονομική κρίση και την ίδια στιγμή μπροστά στο κατώφλι ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος. Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης μιας μεγάλης κρίσης που επιλέγουν αυτοί που μας κυβερνούν είναι να δίνουν εντολές και να επιβάλλουν απαγορεύσεις. Με αυτό τον τρόπο μεταθέτουν τις ευθύνες σε εμάς για όλα αυτά που έκαναν και δεν έκαναν όλα αυτά τα χρόνια. Ο καπιταλισμός χρειάζεται ένα κράτος – μηχανή καταστολής για να συνεχίζει να καταστρέφει τις ζωές μας. Εμείς χρειαζόμαστε κοινωνικές δομές αλληλεγγύης και αμοιβαίας φροντίδας, δεν χρειαζόμαστε ούτε το κράτος, ούτε τους καπιταλιστές.

Η μόνη πρόταση που τολμούν να ξεστομίσουν οι κυβερνήτες προς την κοινωνία είναι η απαγόρευση κυκλοφορίας. Η επιβολή του εγκλεισμού μας προκαλεί αίσθημα φρίκης, μπροστά στη κατάρρευση της προσωπικής μας ελευθερίας. Τι άλλο μας επιφυλάσσει το μέλλον; Μια σκλαβιά απέναντι σε κάθε είδους υπαρκτούς και ανύπαρκτους εχθρούς; Ποιός επιλέγει κάθε φορά τους εχθρούς αυτής της κοινωνίας; Η καραντίνα με ιατρικούς όρους είναι απαραίτητη, όμως την ίδια στιγμή είναι μια κατάσταση που προκαλεί δυσφορία απέναντι σε έναν όλο και πιο αβέβαιο κόσμο. Μας επιβάλλεται μια κατάσταση που διαιωνίζει την αβεβαιότητα και δίνει στα χέρια της κυβέρνησης το δικαίωμα να αποφασίζει για κάθε μας κίνηση.

Θέλουμε έναν πιο ανθρώπινο πολιτισμό που να σέβεται τα συναισθήματα μας. Η αλληλοβοήθεια μπορεί να μας απελευθερώσει από την ιδιώτευση και το φόβο. Τώρα γίνεται πλέον φανερό πως είμαστε μαζί στην ίδια Ιστορία, στο ίδιο καράβι, στην ίδια φουρτουνιασμένη θάλασσα. Πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, να προστατέψουμε ο ένας τον άλλον ακόμα και μένοντας σε απόσταση για λίγο καιρό, μέχρι να βρεθεί θεραπεία και λύση. Ας χρησιμοποιήσουμε αυτές τις μέρες για να αμφισβητήσουμε τον κυρίαρχο τρόπο σκέψης, να σκεφτούμε πως θα μπορούσε μια κοινωνία να έχει πλήρες δωρεάν σύστημα υγείας με χιλιάδες κρεβάτια και ΜΕΘ λειτουργικές ανά πόλη και χωριό, να βοηθήσουμε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, να επικοινωνήσουμε το μήνυμα μας σε όλο τον κόσμο, να μάθουμε να περνάμε ώρες με τον εαυτό μας, να μην βάλουμε σε κίνδυνο με τις πράξεις μας και τις επιλογές μας τους συνανθρώπους μας, να ανακαλύψουμε νέες ικανότητες, να διαβάσουμε, να γράψουμε, να ζωγραφίσουμε, να ράψουμε μάσκες, να μαγειρέψουμε για τον γείτονα, να μάθουμε νέα ονόματα αρχαίων θεραπευτικών φυτών, να προσφέρουμε ένα θεραπευτικό μασάζ στο σύντροφό μας, να κάνουμε έρωτα και να μιλήσουμε με τους αγαπημένους μας ανθρώπους.

Και όλο ψάχνω να βρω ποια μυστική τελετουργία θα σώσει την οικογένεια μου και όλους μας από αυτή την πανδημία. Και βρίσκω μονάχα μια:

H κριτική σκέψη είναι απαραίτητη σε όλους μας.

ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ – ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Ο κορωνοϊός θα μπορούσε να καταστρέψει τον παγκόσμιο καπιταλισμό; Δεν ξέρω, δε νομίζω. Ας αμφισβητήσουμε τουλάχιστον όμως τις δομές του και το επίδικο τους, ας θέσουμε σκληρά ερωτήματα προς την εξουσία και ας απαιτήσουμε άμεσες απαντήσεις. Αυτό που μας κατακλύζει όλους μας ανεξαρτήτως γεωγραφικού ημισφαιρίου είναι μια αγωνία για την καθημερινή επιβίωση, αυτό μας αρρωσταίνει. Αυτός ο πανικός και το άγχος που υποβόσκει κάτω από κάθε λειτουργία της κοινωνικής μας ζωής φανερώνει την ανεπάρκεια των εκμεταλλευτικών και αυταρχικών καθεστώτων να διαχειριστούν και αυτό το κακό που μας βρήκε και όλα τα υπόλοιπα που μας επέβαλλαν να ζούμε!

Θα νοιώθαμε πιο ασφαλείς αν ξέραμε πως η χώρα μας και άλλες χώρες δεν κατέστρεφαν εδώ και χρόνια την δημόσια υγεία, αν ξέραμε πως έχουμε δωρεάν παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και τηλεφώνου στα σπίτια μας, αν δεν αναγκαζόμασταν κάθε μήνα να πληρώνουμε το 80% του μισθού μας για το νοίκι και τους λογαριασμούς. Θα νιώθαμε πιο ασφαλείς αν ξέραμε πως έχουμε σαν κοινωνία επαρκείς Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, αν ξέραμε ότι έχουμε μεγάλο αριθμό από γιατρούς, δασκάλους, νοσοκόμες, μάγειρες, καλλιτέχνες, ποιητές και ευτυχισμένους παππούδες να ψιθυρίζουν παραμύθια στα παιδιά μας. Τα ερωτήματα είναι πολλά για το πως τελικά διαχειρίζεται μια κοινωνία κάθε υγειονομική, οικονομική και κοινωνική κρίση- τι θεωρούμε σημαντικό και τι ασήμαντο. Πώς καλύπτουμε τις ιατροφαρμακευτικές και βιοτικές ανάγκες του πληθυσμού; Πώς προστατεύουμε τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους ηλικιωμένους από τους κερδοσκόπους, τους καιροσκόπους, τους εκμεταλλευτές; Πώς θεραπεύουμε αυτό τον κόσμο από την κοινωνική αδικία;

H αντιμετώπιση της εξελισσόμενης επιδημίας του κορωνοϊού δεν σταματά με την απαγόρευση της κυκλοφορίας αλλά με την έρευνα εύρεσης φαρμάκων και εμβολίων και τη δωρεάν παροχή τους σε όλους, τον εφοδιασμό του υγειονομικού προσωπικού με τα αναγκαία φάρμακα και μέσα προστασίας, με την επίταξη και την κοινωνικοποίηση  των κλινικών του ιδιωτικού τομέα, με την ενδυνάμωση του δημόσιου και δωρεάν συστήματος υγείας με ανθρώπινο δυναμικό και νέα δημόσια νοσοκομεία. Πρέπει να παράγουμε και να διαθέτουμε απολύτως δωρεάν test για όλους- όλοι έχουν δικαίωμα να ξέρουν αν είναι ή όχι ασθενείς. Ας παραμείνουμε θαρραλέοι και ας σκεφτούμε: Οι συνθήκες ζωής μας αλλάζουν, σήμερα ξεκινάμε ένα καινούργιο σχέδιο επιβίωσης. Τις αποφάσεις όμως θα τις πάρει η κοινωνία, όχι οι κυβερνήτες. Σίγουρα, από εδώ και πέρα, όποιος ξαναμιλήσει για «ιδιωτικά νοσοκομεία» θα θεωρείται εγκληματίας. Σίγουρα οι ενοικιαστές πρέπει να σταματήσουμε να πληρώνουμε νοίκια και λογαριασμούς μέχρι να τελειώσει η κρίση και να απαιτήσουμε συνολική μείωση ενοικίων μετά το τέλος της πανδημίας. Μια τεράστια απεργία πληρωμής ενοικίου ξεκινά αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να την στηρίξουμε.

 Και εδώ καταθέτουμε τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τον θαυμασμό μας σε όλο το ιατρικό προσωπικό, τους φοιτητές της ιατρικής, τους εργαζόμενους στους οργανισμούς κοινής ωφέλειας, τον κόσμο στις αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης, και όλους όσους  θα σώσουν ανθρώπινες ζωές ριψοκινδυνεύοντας τις δικές τους, κάθε έναν στις γειτονιές που θα συμμετάσχει και θα συνδράμει για να ανακουφίσει τον πόνο του άλλου. Υποσχόμαστε και εμείς σαν ομάδα πως θα προσπαθήσουμε να είμαστε ανάμεσα σε όσους θα συνδράμουν με κάθε δυνατό τρόπο.

Αυτό χρειαζόμαστε – φροντίδα και θεραπεία.

Ζήτω η πανανθρώπινη Ελευθερία, Ισότητα, Αλληλοβοήθεια και Αγάπη.

Ο καθένας από εμάς κρύβει μια ιστορία, το δικό του πόνο. Τώρα όλοι μαζί έχουμε μια κοινή Ιστορία. Ας εκμεταλλευτούμε αυτές τις στιγμές για να γνωρίσουμε τον κόσμο καλύτερα. Θα περάσει όλη αυτή η περιπέτεια, ας γίνουμε καλύτεροι, ας δημιουργήσουμε σχέσεις και κοινωνικές δομές ενός κόσμου πιο δίκαιου και πιο συνεργατικού- ενός κόσμου που στέκεται απέναντι στη κοινωνική αδικία, την ανισότητα και τη καταστολή των ελευθεριών.

Χρειάζεται υπομονή, χρειάζεται να κοιτάξουμε με νέο τρόπο τις ζωές μας. Είμαστε σίγουροι ότι θα ξανασυναντηθούμε. Ας ετοιμάσουμε τα μελλοντικά μας σχέδια με μόνο γνώμονα την αγάπη και την καλοσύνη.

Θα αγκαλιαστούμε και πάλι!

ΑΓΑΠΗ- ΔΥΝΑΜΗ

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

1990-2020 / 30 χρόνια συμβίωση και αγώνας για την Ελευθερία

Κείμενο: Σίσσυ Δουτσίου & Τάσος Σαγρής

___________________________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ / Τώρα όλοι μαζί ζούμε μια κοινή Ιστορία – Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

U.S.A TOUR 2010

creative cells of members of Void Network, writers, poets and cultural activists, traveling for 6 months all over U.S.A constructing open public situations featuring assemblies, talks, debates, open public dialogues, info-centers, multimedia shows, film festivals, poetry performances, sound systems, raves, art exhibitions, cross-platform collaborations based on the book

We Are an Image from the Future The Greek Revolt of December 2008 – edited by A.G.Schwarz, Tasos Sagris and Void Network (AK Press pub. 2010)

follow the links for complete reports of the events and contacts from the USA social movements

[February 22]

Chapel Hill Internationalist Bookshop

Democracy and Insurrection in Greece & the World

[February 23 / 24]

Asheville

Firestorm Café & Books

Guns for Global Warming and Democracy and Insurrection in Greece & the World

[February 26]

New Orleans

Iron Rail Bookshop

Democracy and Insurrection in Greece & the World

[March 1]

Houston

Sedition Books

Talk and Discussion about Democracy

[March 2]

Austin

Monkeywrench Books

Anarchy Works

[March 5]

Tucson

Democracy & Insurrection in Greece & the world

[March 6 / 7]

Phoenix Arizona // O’Odham Tribe Land

ASU / Beer & Revolution

Democracy & Insurrection in Greece & the world

Nonviolence, The War on Terror & Revolution

[March 9]

Claremont Los Angeles

Democracy & Insurrection in Greece & the world

[March 10]

Los Angeles at Hyde Park Half

[March 11]

Santa Cruz at Sub Rosa

Democracy & Insurrection in Greece & the world

[March 13 /14 ]

San Francisco Anarchist Book Fair / Golden Gate Park 

University of Berkeley Oakland

BASTARD Conference

Democracy & Insurrection in Greece & the world

We Are an Image From The Future 

[March 15]

San Francisco Station 40

An Anarchist Look at the Barcelona Squatters’ Movement

[March 19]

Portland Red and Black

Guns for Global Warming

Portland Blackrose

Democracy and Insurrection in Greece and the World

[March 23/24]

Olympia Washington Last Word bookshop 

[March 25]

University  of Washington Tacoma

[March 26]

Seattle at the Bookshop Left Bank

Democracy & Insurrection in Greece & the world

[April 1]

Missoula at Zoo Art Community Centre

We Are an Image From The Future

[April 5]

Chicago Illinois

We Are an Image From The Future

[April 6]

Bloomington

Boxcar Books

We Are an Image From The Future

[April 8]

Pittsburgh Pensylvania Union Project

We Are an Image From The Future

[April 10]

Baltimore Red Emma’s

We Are an Image From The Future

[April 11]

Philadelphia at Wooden Shoe

We Are an Image From The Future

[April 13]

Providence

We Are an Image From The Future

[April 13]

Boston Lucy Parsons Centre

Democracy & Insurrection In Greece and the World

[April 16-17-20]

New York Film Festival

City Judson Memorial Church

Armed Words Poetry Performances

[April 20]

New York  at BlueStockings Books

We Are an Image From The Future

The post WE ARE AN IMAGE FROM THE FUTURE – U.S.A TOUR 2010 appeared first on Void Network.

Θέατρο ΑΛΦΑ. ΙΔΕΑ 

28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 37 & Στουρνάρα 51 

Πολυτεχνείο Αθήνα 

Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη! Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στην Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητούν μια έξοδο κινδύνου, έναν τρόπο διαφυγής. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό μέρος που μπορεί να ταξιδέψει ο άνθρωπος: το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες και τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος & την πηγαία ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, εγκληματίες, φασίστες και παράσιτα, διεφθαρμένες κρατικές αρχές, μοναξιά & απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές, μια φυλακισμένη κοπέλα σκέφτεται τις παλιές της φίλες κλεισμένη στην απομόνωση. Σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι σε δερμάτινους καναπέδες, η Μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παράγει ένα φανταχτερό τίποτα. Οργισμένες νύχτες καταστροφών, κλοπές και εμπρησμοί, προαύλια νοσοκομείων και κρατητήρια, σειρήνες περιπολικών και αιχμηρά αντικείμενα, γυάλινες χάντρες και χάπια ecstasy και χαρτοπόλεμος από κάλπικα χαρτονομίσματα. Κακοστριμμένα τσιγάρα χασίς, electro techno, σεξ της μιας βραδιάς, κορίτσια και αγόρια που αρμενίζουν στον νυχτερινό ουρανό. Η Νύχτα είναι μια απαγορευμένη χώρα όπου κρύβεται μια αόρατη γενιά ισορροπώντας διαρκώς στα αδιέξοδα και τις απελπισμένες απόπειρες αμφισβήτησης, τις παράνομες απολαύσεις και την απόγνωση.
Η ΝΥΧΤΑ!, ο τόπος που κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας.

Με αυτό τον τρόπο διαγράφουν μια απελπισμένη διαδρομή που μαρτυρά την δύναμη και το πάθος, όπως και την εύλογη απόγνωση, τα αδιέξοδα και την θλιβερή βία της ζωής των νέων ανθρώπων σήμερα. Η απέραντη φανταχτερή πόλη την Νύχτα, ο ήχος της ατέρμονης ψυχικής πίεσης, ένα κρυφό σιωπηλό ουρλιαχτό μέσα στο σκοτάδι του κόσμου. Μοναξιά και απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές. Κινηματογραφικές αναμνήσεις, οργισμένες νύχτες καταστροφών, κλοπές και μαζικοί εμπρησμοί, προαύλια νοσοκομείων και κρατητήρια, σειρήνες περιπολικών και αιχμηρά αντικείμενα, γυάλινες χάντρες και χάπια ecstasy και χαρτοπόλεμος από κάλπικα χαρτονομίσματα. Κακοστριμμένα τσιγάρα χασίς, electro techno, σεξ της μιας βραδιάς, κορίτσια και αγόρια που αρμενίζουν στον νυχτερινό ουρανό. Ζούμε στο σκοτάδι του κόσμου σαν παιδιά που χάθηκαν μέσα σε μια καταιγίδα.

Η σκοτεινή ποιητική ματιά του Τάσου Σαγρή για την ζωή στις σύγχρονες μητροπόλεις και οι πρωταγωνίστριες  Σίσσυ Δουτσίου και Λίλη Τσεσματζόγλου συναντιούνται με τα ηχοτοπία των Radiohead, της Anne Clark και του Mikael Delta, τον βιομηχανικό θόρυβο των Prodigy, το ψυχεδελικό techno-trance των Χ-Dream, Αtmos-Sandman και Τοtal Eclipse, την μητροπολιτική μελαγχολία του Lou Reed, των Αrcade Fire, του Yann Tiersen. Τα φρενήρη video art παραληρήματα της Άλκιστης Καφετζή και του Εργαστηρίου Οπτικών Τεχνών του Κενού Δικτύου και οι εξπρεσιονιστικοί φωτισμοί του Γιώργου Παπανδρικόπουλου αναπνέουν μέσα από την μινιμαλιστική σκηνογραφία του Σκωτσέζου σκηνογράφου Κenny MacLellan, συνεργάτη του σκηνοθέτη της ταινίας Trainspotting Dany Boyle.

Με αυτό τον τρόπο, στο σύνολο του το δημιουργικό και καλλιτεχνικό επιτελείο των επιτυχημένων παραστάσεων του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών συνεχίζει την ανατομία της εποχής της κρίσης με την παράσταση Η ΝΥΧΤΑ! , μελετώντας το υπαρξιακό αποτύπωμα μιας εποχής, το ψυχικό τραύμα μιας κοινωνίας που διαλύεται σε διαχωρισμένες, απελπισμένες ατομικότητες.

Το 2011 “ΟΙ ΔΟΥΛΕΣ” του Ζαν Ζενέ ούρλιαξαν “Να Μην Ζήσουμε σαν Δούλοι” και το πάθος τους για ζωή έγινε μια απελπισμένη κραυγή στις ψυχές των ανθρώπων σε όλη την χώρα, το 2012 με το έργο “ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ” του Δημήτρη Δημητριάδη έγινε μια λεπτομερής καταγραφή της κατάρρευσης μιας ολόκληρης κοινωνίας. Από το 2013 έως το 2015 η παράσταση “ΨΥΧΩΣΗ”  (4.48 Psychosis) της Sarah Kane μελέτησε την κατάρρευση του υποκειμένου στο σύγχρονο κόσμο.

Το 2017 με την παράσταση Η ΝΥΧΤΑ! (Υard Gal) της Rebecca Prichard σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών εξερευνά την βία, τα αδιέξοδα και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων σήμερα. Στέλνει ένα σήμα κινδύνου για το άμεσο μέλλον. Μας καλεί να ταξιδέψουμε στην σκοτεινή πλευρά του ίδιου μας του εαυτού, εκεί που κατοικούν οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας.

Η ΝΥΧΤΑ! είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική φουτουριστική παράσταση για το άμεσο μέλλον. Μια παρέα κοριτσιών αρνούνται όλους τους επιβεβλημένους κανόνες και ζουν μόνο την Νύχτα αναζητώντας τρόπους για να βγάζουν χρήματα  χωρίς να δουλεύουν, να κάνουν σεξ χωρίς να πληγωθούν, να δοκιμάσουν όλες τις ουσίες χωρίς να πεθάνουν, να διαπράξουν όλες τις απαγορευμένες πράξεις χωρίς να συλληφθούν.

εγραψαν για την παράσταση

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ : Σκοτάδι Πάνω από την Ευρώπη

Έχω ήδη επισημάνει τη σημαντική σκηνοθετική δουλειά του Τάσου Σαγρή και της ομάδας του πάνω στο σύγχρονο, ριζοσπαστικοποιημένο ευρωπαϊκό πολιτικό θέατρο. Θυμίζω στον αναγνώστη όσα έγραφα για τη σκηνοθεσία της «Ψύχωσης» της Σάρα Κέην, που ισχύουν εξίσου για την παράσταση της «Νύχτας». «…Σκηνοθετώντας γυμνά και κάθετα, ως μορφή ανεπανάληπτου συμβάντος τον τραγικό αυτοβιογραφικό / αμλετικό μονόλογο της Σάρα Κέην, ο Τάσος Σαγρής τον τοποθέτησε στη σωστή του βάση. Τον είδε όχι ως μια ασύνειδη δομή σχιζοφρένειας χωρίς διέξοδο στον λόγο, αλλά συγχρόνως ως μια ενσύνειδη δομή άψογα συνταγμένου λόγου, χωρίς, όμως, διέξοδο στο συνάλληλο ‘άλογο’ στοιχείο του πραγματικού κόσμου. Επειδή, όπως είπε ο Σαίξπηρ, ‘είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων’. Ό,τι δεν ονειρεύεται πεθαίνει. Κάθε φορά που ο ανθρώπινος πολιτισμός επιχειρεί να μεταφράσει την πραγματικότητα σε στεγανές, απόλυτα λογικές κατηγορίες, φτάνουμε στο ίδιο αδιέξοδο. Βλέπουμε να ορμούν μέσα από τις ρωγμές του συνταγμένου λόγου οι ασύντακτες δομές της αγριότητας και να κατακλύζουν τα πάντα. Είναι η επαναληπτική ‘ποντικοπαγίδα’ της Ιστορίας που, δυστυχώς, δεν γίνεται μάθημα».
Συμβαίνει και στον σύγχρονο τεχνοκρατούμενο, εκλογικευμένο πολιτισμό της ποσοτικής συσσώρευσης του πλούτου, μετά την επικράτηση των ανθρωποειδών που κατέβηκαν από τα δέντρα και έγιναν απ’ ευθείας τραπεζίτες, δίχως να περάσουν από τη φάση του ανθρώπου. Ζούμε μια εποχή θεσπισμένης βαρβαρότητας, μια «περίοδο παγετώνων» του πολιτισμού.
Ο ίδιος ο Άμλετ δείχνει την έξοδο από τη μοιραία ποντικοπαγίδα της Ιστορίας, όταν, τελικά, απαντά στο ερώτημα της ύπαρξης, καταφάσκοντας τη ζωή στην ολότητά της. Δίνει υποσχετική στον Οράτιο να ζήσει, όχι για να εκδικηθεί, αλλά για να ιστορήσει δημιουργικά. Συνήθως κάνουμε ότι δεν ακούμε την αμλετική υποθήκη και βαθαίνουμε, έτσι, το ρήγμα ύπαρξης – Ιστορίας.
Αυτή είναι η προβληματική του έργου της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ με τίτλο «Η νύχτα», πολύ συγγενική με εκείνη των έργων της Σάρα Κέην, που δίνεται σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή. Είναι το σκοτάδι εντός μας. Το έργο αφηγείται ένα τρομακτικό «κοριτσίστικο» μυητικό νυχτερινό ταξίδι εφηβείας, δίχως τέλος. Σαν να πέφτουν οι ηρωίδες μέσα σε μια ατελείωτη παγωμένη εικονική γαλαξιακή σπείρα. Μιλάμε, βέβαια, για μια μαρτυρική, ερεβώδη και όχι αμβρόσια, αστερόεσσα νύχτα. Για το απόλυτο σκοτάδι του κάτω κόσμου στα τάρταρα των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, με τη μοίρα του ανθρώπου των σηράγγων που αναγγέλλουν οι χρησμοί, με μαύρα ψηφία γραμμένη. Από το εισαγωγικό σημείωμα του προγράμματος, μεταφέρω λίγα, χαρακτηριστικά:
«Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη. Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στη Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητώντας μια έξοδο κινδύνου, τρόπο διαφυγής και εναντίωσης στους κανόνες, τις απαγορεύσεις, τις εντολές. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό: Το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μέσα του. Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες, τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και την πηγαία, ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση. Αδίστακτοι επιχειρηματίες, κυνικοί εγκληματίες, σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι, η μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παραγάγει ένα φανταχτερό τίποτα. Η ΝΥΧΤΑ! Ο τόπος όπου κατοικούν όλοι οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρά μας. Καθώς ο καθένας μας ζει μόνος του πια στη μικρή προσωπική του φυλακή, αυτό είναι ένα τραγούδι για τους φίλους που χάθηκαν».
Το έργο δεν είναι απελπισμένα «τυφλό», αλλά αφήνει διέξοδο στο ανθρώπινο αίσθημα, προάγοντας την αδιάλλακτη φιλία, μέχρι αυτοθυσίας, ανάμεσα στα δύο κορίτσια που τα δένει η αρχή του έρωτα, όχι του θανάτου. Δίνεται, έτσι, ομόλογα από τη σκηνοθεσία ως ένα ανεπανάληπτο, «άπαξ» αγαπητικό συμβάν, κάθετα, γυμνά, επικά, σαν όρθιο εμβατήριο, όχι καταγγελτικά αλλά σπλαχνικά, σαν σάλπισμα μιας κερδισμένης μάχης με το ανέφικτο, παιγμένο εξαίρετα, με αυτοπάθεια, από τις δύο νεαρές ηθοποιούς Σίσσυ Δουτσίου, Λίλη Τσεσματζόγλου. Με μουσικές εξαίσιες νεανικές με video ονειρικά (Άλκηστις Καφετζή), με ωραία «γραφίστικη» όψη (Κένι ΜακΛέλαν). Ένα έργο αλήθειας, μια παράσταση διαφάνειας.

dePop Είδαμε την Νύχτα- σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή

Στη «Νύχτα», με ρομαντικό ύφος, συντίθεται η υποκουλτούρα της Μητρόπολης και τα προβλήματα της. Οι αφηγήσεις των ηθοποιών, που εκστατικά έχουν παρασυρθεί στη χώρα αυτή, σε συνδυασμό με τα επιβλητικά οπτικοακουστικά γίνονται το τούνελ, από όπου εισάγεται ο θεατής στους σφυγμούς του έργου και στην κραυγή αμφισβήτησης αλλά και απελπισίας των χαρακτήρων.

Σχέσεις, φιλία, έρωτας και μια ακόμη περίεργη σχέση έλξης και απώθησης με την αγάπη. Η σχέση με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ παρουσιάζεται λιγότερο ως εθισμός και περισσότερο ως μια σχέση που καλύπτει το αίσθημα της μοναξιάς. Γιατί η μοναξιά πονάει. Πονάει περισσότερο από το βρώμικο και πληρωμένο σεξ.

Theatrical Drops- ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΜΗΤΣΗ

Εχτές παρακολούθησα μια συγκλονιστική παράσταση. Η Νύχτα! βασισμένη στο θεατρικό YARD GAL της Rebecca Prichard. Εξαιρετική η ατμόσφαιρα στην οποία μας έβαλε ο Τάσος Σαγρής. Απολαυστικές οι ερμηνείες της Σίσσυς Δουτσίου και της Λίλη Τσεσματζόγλου. Ένα οδοιπορικό στη Νύχτα της Νεολαίας, στο Κενό της Ψυχής που δε γεμίζει μέσα στις Μητροπόλεις όπου όλα μετριούνται με το χρήμα!

E-CHARITY

ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΣΤΙΑΛΕΡΑΚΗ: Είδαμε την ΝΥΧΤΑ!

Στην πόλη, στην κάθε πόλη τα νυχτόβια πλάσματα αποφεύγουν ν’ αναζητούν την αγάπη κατά τη διάρκεια της μέρας. Όταν ξημερώνει, οι ακτίνες του ήλιου καίνε τα μάτια και αυτό θυμίζει αγάπη. Τα πλάσματα της νύχτας πάσχουν από φωτοφοβία. Δεν αντέχουν τη μέρα, ούτε την αγάπη αντέχουν. Ούτε καν τον εαυτό τους αντέχουν να βλέπουν τη μέρα. Γι’ αυτό μόλις νυχτώνει, μεταμορφώνονται σε σκιές. Τα ναρκωτικά, το σεξ και το αλκοόλ είναι το όχημα που μεταφέρει τις σκιές μέσα στην πόλη όλη τη νύχτα. Δεν είναι εθισμός. Είναι το χάδι για να μη νιώθουν μοναξιά. Για να την αντέχουν.

Ας είναι βρώμικο το σεξ, ας είναι πρόστυχο και πληρωμένο. Αντέχεται. Πονάει λιγότερο απ’ τη μοναξιά. Τα γυμνά κορμιά σου πονάνε τα μάτια όταν τα κοιτάζεις. Σου πονάνε την ψυχή. Δε στάζουν καύλα, στάζουν πόνο και αίμα. Μα δεν πονάνε τα ίδια. Ο θεατής πονάει στη θέση τους. Τα πλάσματα της νύχτας έχουν ξεπεράσει τα όρια του πόνου πηδώντας από ταράτσες, μαχαιρώνοντας, μπαίνοντας στη φυλακή. Τα πλάσματα της νύχτας έμαθαν να καταπίνουν αμάσητη την ψυχή τους, γιατί τρέμουν μη σκαλώσει στο κενό που έχουν ανάμεσα στα δόντια. «Η Νύχτα» αντενδείκνυται γι’ ανθρώπους που έχουν ευαίσθητη όσφρηση και κλείνουν τη μύτη στη βρώμα που αφήνουν οι πληγές της σύγχρονης κοινωνίας.

Αντενδείκνυται για ανθρώπους που δε ντρέπονται που ζουν μέσα σ’ αυτή. Καθηλωτική η ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστριών Σίσσυ Δουτσίου και Λίλη Τσεσματζόγλου. Ευρηματική και αληθινή η σκηνοθετική ματιά του Τάσου Σαγρή.

SMASHING CULTURE–

ΜΑΡΩ ΠΑΝΑΓΗ: Τί είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα!; Σκοτάδι ή Φώς;

Η ΝΥΧΤΑ! είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο βραβευμένο θεατρικό έργο YΑRD GAL της Αγγλίδας συγγραφέας Rebecca Prichard, μια δυστοπική, φουτουριστική παράσταση για ένα μέλλον που δεν αργεί.

Δύο νεαρές κοπέλες αναζητούν, εξερευνούν και βιώνουν τη σκοτεινή πλευρά της ημέρας, τη νύχτα, αλλά και του εαυτού τους. Στο κυνήγι της επιβίωσης και των χρημάτων, αρνούμενες να βρουν δουλειά, επιδίδονται στο σεξ του δρόμου, στα ντιλ των ναρκωτικών και σε παράνομες πράξεις. Δεν γνωρίζουν φραγμούς και όρια, μόνο το πάθος και η ζωική ορμή τους τους καθοδηγεί. Μέσα στις φωτεινές φανταχτερές μεγαλουπόλεις προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στον σκοτεινό νυχτερινό ουρανό. Η παθιασμένη ενστικτώδης ζωή τους, όμως, είναι γεμάτη από ψυχικές καταστροφές, φθορές και πληγές. Η απόγνωση διαδέχεται την οργή κι η οργή τη θυμωμένη πράξη.

Δύο σώματα, δύο ραγισμένες δυνατές φωνές, ένα σκηνικό και η σκοτεινή σκηνοθετική ματιά του σκηνοθέτη Τάσου Σαγρή μάς εντάσσουν στο ψυχεδελικό κλίμα δύο δυστυχισμένων κι άλλοτε ευτυχισμένων ψυχών. Η πρωτοτυπία της παράστασης έγκειται στον συνδυασμό δύο εντελών διαφορετικών τεχνών: κινηματογράφου και θεάτρου. Ο σκηνοθέτης έχει εντάξει στην παράσταση κινηματογραφικά πλάνα που δίνουν ταχύ παλμό στο έργο και ταξιδεύουν τη σκέψη σε γνωστά και άγνωστα μέρη.

Η γρήγορη εναλλαγή των πολύχρωμων video art σε συνδυασμό με τα έντονα μουσικά ηχοτοπία δημιουργούν αυτή την αίσθηση της αγωνιώδους αναμέτρησης με τον εαυτό μας. Πράγματι, η μελωδία των Radiohead, ο βιομηχανικός θόρυβος των Prodigy, η μελαγχολία του Lou Reed και του Yann Tiersen και πολλών άλλων είναι η ιδανική μουσική επένδυση που ξεφεύγει από τη μονοτονία και ταιριάζει με τους δυναμικούς, άλλοτε φιλοσοφικούς κι άλλοτε καθημερινούς διαλόγους-μονολόγους των πρωταγωνιστριών.

Βλέπουμε μια μαραμένη Ευρώπη; μια βρώμικη Αμερική; μια ξεχασμένη Αθήνα; Τα κινηματογραφικά πλάνα του σκηνοθέτη είναι καθολικά, μάς μεταφέρουν από τη μια πόλη στην άλλη, μάς θυμίζουν τι κρύβεται κάτω από αυτήν. «Είναι το πτώμα του Θεού που μυρίζει». Το ψεύτικο lifestyle των μοντέρνων μας ζωών σαπίζει και αηδιάζει τις πρωταγωνίστριες που επιδίδονται με μανία στο κυνήγι κάθετι διαφορετικού κι αντίθετου θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Είναι γενναίες μαχήτριες που αναμετρώνται συνεχώς με τους εαυτούς τους ποντάροντας στον νικητή. Οι ερμηνείες μας καθηλώνουν και ξυπνούν μέσα μας καλά κρυμμένα όνειρα και φαντασιώσεις.
«Αυτοί έχουν την εξουσία, εμείς έχουμε τη νύχτα.»
Τι είναι για τον καθέναν από εμάς η Νύχτα; Σκοτάδι ή φως;

Patra Events- ΚΩΣΤΑΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ: Ένα Οργισμένο Χρονικό Ενηλικίωσης

Δύο κορίτσια πίνουν, παίρνουν ναρκωτικά, μπλέκονται σε καυγάδες κι εκδίδονται για να εξασφαλίσουν τη δόση τους. Ένα χρονικό ενηλικίωσης δύο ηρωίδων, πλημμυρισμένο από ναρκωτικές ουσίες, ξέφρενους ρυθμούς, εφιαλτικές μνήμες, καυγάδες και ζωή στα άκρα. «Η Νύχτα!» (πρωτότυπος τίτλος «YardGal») της Αγγλίδας Ρεμπέκα Πρίτσαρντ είναι χαρακτηριστικό δείγμα του κινήματος «inyerfacetheatre»: Ένα είδος θεάτρου που έχει ως σκοπό να προκαλέσει και να επιτεθεί στο κοινό, για να σημάνει συναγερμό στις συνειδήσεις του. Χρησιμοποιεί σοκαριστικό κι ωμό τρόπο για να μιλήσει, σπάζοντας ταμπού και προκαταλήψεις. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να λέει την αλήθεια, πέρα από οτιδήποτε στημένο και ψεύτικο, ωθώντας το κοινό στα άκρα, με σκοπό την αναθεώρηση των αξιών της κοινωνίας μας.

Η σκηνή στο θέατρο μεταμορφώνεται σε ένα σκηνοθετικό αριστούργημα, στο οποίο οι σκηνές, η πλοκή, τα συναισθήματα εναλλάσσονται στα μάτια του θεατή με έναν τρόπο κινηματογραφικό, διατηρώντας ωστόσο στο έπακρο την αμεσότητα και την ποιότητα που κάνει το θέατρο να ξεχωρίζει. Κι εδώ είναι η ιδιαιτερότητα του έργου: Δεν πρόκειται για μία θεατρική μεταφορά ενός κινηματογραφικού έργου, αλλά ούτε και για «φθηνά», κινηματογραφικού χαρακτήρα τρικ, με σκοπό, απλά, να γίνει το έργο κάπως πιο θεαματικό, πιο εύπεπτο. Σε ένα τέτοιο δύσκολο και απαιτητικό είδος θεάτρου, όπως είναι το «in yer face theater», κάτι τέτοιο θα το έκανε τουλάχιστον γραφικό. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με την ανάδειξη όλων των συστατικών του έργου στον απόλυτο βαθμό. Τα βίντεο που προβάλλονται, από τη μία σε ταξιδεύουν, σε βάζουν πέρα για πέρα στο κλίμα του έργου και κρύβουν μέσα τους σημαντικά νοήματα, έτσι ώστε ο θεατής δεν παρακολουθεί απλά, αλλά γίνεται συμμέτοχος, συμπρωταγωνιστής και βλέπει μπροστά του να ξεδιπλώνεται ένας κόσμος, που πιθανόν δεν είχε καν φανταστεί ότι υπάρχει πραγματικά.

Η σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή, απλή και λιτή, αναδεικνύει τους ζωντανούς διαλόγους μιας δημιουργικής και ρέουσας μετάφρασης, που έχει επιμεληθεί η Άννα Χάλογουεϊ, και αποσπά ερμηνείες που αποδίδουν κλιμακωτά τις συναισθηματικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις των δύο κοριτσιών. Ο Τ.Σαγρής εστιάζει στις ηρωίδες του έργου και η ιστορία τους ξετυλίγεται μέσα από την διήγησή τους, τις κινήσεις τους και το παιχνίδι του φωτός με το σκοτάδι, επιτυγχάνοντας, έτσι, να αναδείξει την δυναμική του έργου χωρίς να κουράζει τον θεατή. Η κινησιολογία ακολουθεί και υπηρετεί εύστοχα την σκηνοθετική γραμμή. Μέσα από τους εκρηκτικούς τόνους των μουσικών επιλογών περιγράφονται με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο οι καταστάσεις που βιώνουν τα πρόσωπα. Οι καίριοι φωτισμοί συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας τεταμένης ατμόσφαιρας, ενώ το αφαιρετικό, λειτουργικό σκηνικό αποδίδει την ψυχρότητα του περιβάλλοντος χώρου.

Το όλο εγχείρημα στηρίζεται στις ερμηνείες των δύο ηθοποιών, οι οποίες έχουν δουλέψει σκληρά, χτίζοντας μία αμφίπλευρη και αλληλοσυμπληρούμενη σκηνική σχέση.Η Λίλυ Τσεσματζόγλου (Μαίρη) και η Σίσσυ Δουτσίου (Πέπη) ενσαρκώνουν κυριολεκτικά τις δύο κοπέλες, με κινήσεις ακρίβειας, πλούσιες συναισθηματικές αποχρώσεις, ψυχολογικές εναλλαγές και μεταπτώσεις, δημιουργώντας συγκινησιακές εξάρσεις μέσα από μια κοινή υποκριτική γλώσσα.  Οι δύο ηθοποιοί καταθέτουν ερμηνείες ψυχής με την ανόθευτη αλήθεια ενός γνήσιου και ανεπιτήδευτου παιξίματος, σε σημείο που θέλεις να τις αγκαλιάσεις και να γίνεις ένα μαζί τους.

Ο Τάσος Σαγρής και η Σίσσυ Δουτσίου, μέσα από το «Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών», έχουν δημιουργήσει μεταξύ τους ένα σύστημα προσωπικών συνειρμών, οι οποίοι είναι οργανικοί και ξεχύνονται σαν ένας ποταμός θεατρικής σκέψης και εμπειρίας. Αυτό είναι που λείπει στην Ελλάδα στο σύγχρονο θέατρο, αυτή η αφοσίωση και η πραγματική καταβύθιση στο νόημα και τον κόσμο του έργου. Μπράβο και συγχαρητήρια που υπάρχουν και μας χαρίζουν κάθε φορά μια ξεχωριστή εμπειρία στο θέατρο.

The post ΝΥΧΤΑ! [Yard Gal] της Rebecca Prichard ΑΘΗΝΑ κάθε ΣΑΒΒΑΤΟ στις 23.00 έως 13/1/2018 appeared first on Void Network.

 Καθώς βλέπουμε την Ευρώπη να αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες με τον ίδιο τρόπο στον οποίο εξασκείται εδώ και αιώνες, στήνοντας φράχτες, στρατιωτικούς ελέγχους και στρατόπεδα συγκέντρωσης  για τους ξένους, τους διαφορετικούς και τους διαφωνούντες, είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε, έχει αλλάξει τίποτα πραγματικά στην Ευρώπη από την εποχή του Νταχάου και του Άουσβιτς;

Η εικόνα των Δανών αστυνομικών να αφαιρούν τα τιμαλφή αντικείμενα από τους πρόσφυγες με πρόσχημα την κάλυψη των εξόδων για τον ίδιο τους τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, η γενική άνοδος της ναζιστικής και ρατσιστικής δεξιάς σε όλη την Ευρώπη αλλά και τα υστερικά παραληρήματα ενάντια στους Μουσουλμάνους από τον Ντόναλντ Τράμπ,  δημοφιλή υποψήφιο για την  εκπροσώπηση του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στις εκλογές για την προεδρεία της Αμερικής, απαιτούν μια επανεξέταση του τι σημαίνει να είσαι σήμερα διαφορετικός στον Δυτικό κόσμο, τον κόσμο που αυτοανακηρύχθηκε προστάτης της «Δημοκρατίας» και των «Ανθρώπινων Δικαιωμάτων».

Η Τζούντιθ Μπάτλερ δίνει έναν αποκαλυπτικό ορισμό για την βία όταν λέει ότι αυτή εκδηλώνεται με όλους τους τρόπους «όταν δρούμε ενάντια σε κάποιον, όταν βάζουμε τους άλλους σε ρίσκο, προξενούμε βλάβη, τραύμα ή ζημιά στους άλλους ή όταν απειλούμε την ύπαρξη τους με εξαφάνιση». Υπό αυτή την λογική ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να παρατηρούμε προσεχτικά την βία που εξασκεί ο καπιταλισμός μέσα από τα λόγια ενός τηλε-δημοσιογράφου, τις αποφάσεις, τις υπογραφές και τις ανακοινώσεις των πολιτικών, τις καθημερινές σημαντικές και ασήμαντες γραφειοκρατικές επιλογές των αρμόδιων τεχνοκρατών, των managers, των διευθυντών και των κυβερνητών μας. Μια βία διαρκής και εντατική που εξασκείται από τον καπιταλισμό και την Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία με αφηρημένους και από-υλοποιημένους όρους , με τραγικά όμως και πολύ «υλικά» αποτελέσματα, ακόμα και αν δεν απαιτείται πλέον να φτάσει έως την ολοκληρωτική εξάλειψη πληθυσμών και την γενοκτονία. Απαιτεί όμως την συνεχή εξάλειψη κάθε διαφορετικότητας, την επιβολή της αφομοίωσης καθενός και καθεμίας μας σε μια δομή ενιαία και συμπαγή όπου κάθε δίοδος διαφυγής ή άλλος τρόπος να ζεις και να υπάρχεις έχει απαλειφθεί και ποινικοποιηθεί.
Η Ξενοφοβία υπήρξε σχεδόν από πάντα χαρακτηριστικό της ανθρώπινης κατάστασης, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως πως πάντα αυτός ο «ξένος» που φοβόμαστε δεν είναι κάθε είδους αλλά πολύ συγκεκριμένο είδος «ξένου».

Ο Τabish Khair, είναι Ινδός πολιτικός επιστήμονας από το Bihar, μια από τα πιο φτωχές περιοχές του πλανήτη, ο οποίος ζει και διδάσκει σήμερα στην Δανία. Στο καινούργιο του βιβλίο «Η Νέα Ξενοφοβία» μελετά μέσα στους αιώνες, τους τρόπους με τους οποίους  το κυρίαρχο πολιτισμικό παράδειγμα, ο καπιταλισμός, αναγνωρίζει, περιορίζει και εξαλείφει την διαφορετικότητα διατηρώντας την κυριαρχία του σε κάθε εποχή.

Αυτό που ονομάζει «Παλαιά Ξενοφοβία» κατασκεύαζε την μορφή του ξένου πάνω  στα προφανή χαρακτηριστικά της διαφοράς. Οι «ξένοι» αποτελούν απειλή επειδή ερμηνεύονται ως διαφορετικοί, η βασική έμφαση δίνεται σε όλα τα στοιχεία του «ξένου» που τον κάνουν διαφορετικό από εμάς. Κατά παράδοξο τρόπο, η παλαιά ξενοφοβία αναγνωρίζει την ύπαρξη της διαφορετικότητας, αν και στέκεται εχθρικά απέναντι της.

Εν αντιθέσει, η «Νέα Ξενοφοβία» εξαφανίζει κάθε ίχνος διαφοράς, επιβάλει την ομοιομορφία. Στην «Νέα Ξενοφοβία, ο ξένος παραμένει ξένος αλλά δεν του επιτρέπεται να προβάλει καμία διαφορά. Στην παλαιά ξενοφοβία δεν υπάρχουν φαντασιώσεις αφομοίωσης των ξένων, στην νέα ξενοφοβία το κυρίαρχο φαντασιακό είναι αυτό της πλήρους αφομοίωσης τους. Με ένα παράξενο τρόπο όμως τελικά, αυτό το μοντέλο καταλήγει να είναι πιο ξενοφοβικό από το παλιό, μιας και τώρα οι «ξένοι» εξαναγκάζονται να προσαρμοστούν, να συμμορφωθούν, να υπακούσουν στις νόρμες της  κυρίαρχης κουλτούρας και να διαγράψουν ή να αποκρύψουν τα στοιχεία της διαφοράς τους.

Ο Καρλ Μαρξ είχε επιχειρηματολογήσει συγκρίνοντας την παλαιά, φεουδαρχική, και την ύστερη, καπιταλιστική εκμετάλλευση λέγοντας πως στην φεουδαρχία η εκμετάλλευση ήταν ορατή και έκδηλη, ενώ στον καπιταλισμό γίνεται αόρατη, άδηλη αλλά πολύ ισχυρότερη.  Αντίστοιχα η νέα ξενοφοβία εκδηλώνεται με αόρατους και αφηρημένους τρόπους, λιγότερο εγχαραγμένη στα σώματα και περισσότερο εμφανής στις σχέσεις και τις εξαναγκαστικές λειτουργίες των θυμάτων της, εφαρμόζοντας μεθόδους που σκοπό έχουν να εξαφανίσουν τα ίχνη της διαφοράς και της ιδιαιτερότητας από τα σώματα παρά να αφήσουν ίχνη σε αυτά με το μαστίγιο, τις αλυσίδες και τις άλλες μορφές επιβολής του παλιού πολιτισμού. Τα αποτελέσματα όμως και αυτής της νέας ξενοφοβίας είναι τελικά το ίδιο απάνθρωπα και καταστροφικά.

Ο Tabish Khair, στο βιβλίο του αναφέρει ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την εφημερίδα The Guardian: “Στην εποχή μας, κανένας δεν δηλώνει πλέον ρατσιστής. Ο ρατσισμός όμως συνεχίζει να βρίσκει τον στόχο του”.  Ο ρατσισμός επιβάλει την εξάλειψη κάθε ιδιαιτερότητας, κανονικοποιεί τις συμπεριφορές, καταστρέφει πολιτισμούς και κλείνει διεξόδους διαφυγής, στρατιωτικοποιεί την φιλοξενία, απορροφά την ανθρώπινη δύναμη σύμφωνα με τους νόμους της εργασίας και του εμπορεύματος,  εξαφανίζει κάθε πιθανή εναλλακτική μορφή διαχείρισης των πραγμάτων. Και εκεί είναι που τελικά αποκαλύπτεται ο τρόπος με τον οποίο η νέα ξενοφοβία αποτελεί το βασικό μηχανισμό με τον οποίο ο καπιταλισμός διαχειρίζεται, αφομοιώνει και εξαλείφει κάθε άλλο, ξένο ή ανταγωνιστικό προς αυτόν,  πιθανό μέλλον της ανθρωπότητας.

Ο καπιταλισμός απαιτεί ανεμπόδιστη και απεριόριστη παγκόσμια κίνηση του κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή απαιτεί ρύθμιση, έλεγχο και περιορισμό της εργασίας και κάθε πιθανής ανθρώπινης δραστηριότητας. Αυτό για να επιβληθεί απαιτεί την λειτουργία ενός αστυνομικού κράτους. Έτσι, εν αντιθέσει με την κυρίαρχη πεποίθηση, ότι το εμπόριο διαλύει τα σύνορα,  τα καπιταλιστικά έθνη-κράτη απαιτούν και εντατικοποιούν διαρκώς την κατασκευή, διατήρηση και ένοπλη προστασία απροσπέλαστων συνόρων.  Δεν θα υπήρχε άλλωστε άλλος τρόπος να διαφυλαχθεί η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων από τις ορδές των αποκλεισμένων και εξαθλιωμένων που παράγονται καθημερινά σε όλο τον κόσμο καθώς η εκμετάλλευση και η ανισότητα εντατικοποιείται αποφέροντας τεράστια κέρδη στα χέρια των κυρίαρχων του «ανεπτυγμένου» κόσμου.
Οι απαραίτητοι νομοθετικοί κανονισμοί, οι διακρατικές συμφωνίες και οι συνοριακοί έλεγχοι μπορεί να εκδηλώνονται και να εφαρμόζονται με νέους τρόπους αυτό δεν σημαίνει όμως πως είναι λιγότερο ξενοφοβικοί.

Η διατήρηση του πλούτου και των προνομίων που συσσωρεύονται από την εκμεταλλευτική οργάνωση της εργασίας και της καθημερινής δραστηριότητας στις χώρες της Δύσης απαιτεί την διαρκώς αυξανόμενη κερδοφορία από την λειτουργία του καπιταλισμού χωρίς αυτή να μπορεί να ανεχθεί το βάρος της μετανάστευσης και των προσφυγικών ροών που δημιουργούνται από την εντατική παρέμβαση και την απρόσκοπτη καταλήστευση κοινωνιών που βρίσκονται εκτός των τειχών του Δυτικού κόσμου . Έτσι η νέα ξενοφοβία είναι υπό κάποιο τρόπο παρανοϊκή, παγιδευμένη σε έναν αδιόρατο και ανέκφραστο διαρκή φόβο, πίσω από τον οποίο κρύβεται η νόρμα της καπιταλιστικής εξουσίας και της εκμετάλλευσης.

Το Ισλάμ από την άλλη παράγει ένα πολύ παραδειγματικό πρόβλημα για την νέα ξενοφοβία. Η μετανάστευση μπορεί να «λειτουργήσει» αλλά μόνο αν αυτό γίνει με έναν αφηρημένο και αδιόρατο τρόπο. Δεν πρέπει να υπάρχουν ξένοι ανάμεσα μας. Η νέα ξενοφοβία απαιτεί την διαγραφή κάθε ξενικού στοιχείου από τον «ξένο». Το Ισλάμ με τα ορατά πολιτιστικά χαρακτηριστικά του αρνείται την εξάλειψη της δικιάς του διαφορετικότητας. Δεν αποκρύπτει τις ιδιαιτερότητες του και αντιστέκεται στους αφηρημένους μηχανισμούς παραγωγής ταυτότητας που ο καπιταλιστικός κόσμος θέλει να επιβάλλει στο σύνολο της ανθρωπότητας.
Το να απαγορεύσουμε στην Ευρώπη την μαντήλα στο κεφάλι από τις Μουσουλμάνες έχει λιγότερο να κάνει με την γυναικεία απελευθέρωση και περισσότερο με την δικιά μας ανάγκη να κάνουμε τους μετανάστες αόρατους, με την ανάγκη του καπιταλισμού να απορροφήσει τις μεταναστευτικές ροές στην αφηρημένη και εξομοιωτική λογική του κεφαλαίου. Ποια δυτική μαθήτρια θα επέλεγε να καθίσει δίπλα σε μια κοπέλα που φορά μπούργκα στο πανεπιστήμιο, ποιό διευθυντικό στέλεχος θα προσλάβει μια πωλήτρια με μαντήλα στο μαγαζί της πολυεθνικής εταιρίας;  Με αυτό τον τρόπο το Ισλάμ αποτελεί απειλή στην ομογενοποιητική λογική του καπιταλισμού και για αυτό στοχοποιείται.

Στην Μέση Ανατολή και συνολικά στον Μουσουλμανικό κόσμο, τα καθεστώτα είναι παγιδευμένα σε μια πολύ εμφανή αντίφαση. Από την μια μεριά συνεργάζονται με τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, από την άλλη ισχυρίζονται πως προβάλλουν μια συμβολική εναλλακτική οδό εξόδου από αυτόν. Η Σαουδική Αραβία αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί βασικό μοχλό επιβολής της Αμερικανικής πολιτικής στον Αραβικό κόσμο αλλά συνεχίζει να επιμένει σε ένα έντονα διαφορετικό πολιτικό και θρησκευτικό καθεστώς. Με τον τρόπο που δομείται η εξουσία σήμερα είναι φυσικό να καταλήγουμε σε έναν πόλεμο ανάμεσα σε φανατικούς Ισλαμιστές που λειτουργούν στα πλαίσια της καπιταλιστικής οικονομίας και καπιταλιστές που συνεργάζονται με φανατικούς μουσουλμάνους για να επιβάλλουν τα συμφέροντα τους στις Ισλαμικές περιοχές.

Την ίδια στιγμή, όπως «εκτός» έτσι και «εντός» των συνόρων, σκοπός ύπαρξης της αστυνομίας και του στρατού είναι η προστασία των κυρίαρχων από κάθε πιθανή ανάδειξη ενός άλλου τρόπου δόμησης και οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνικής ζωής. Η καταστολή των διαδηλώσεων και των κατειλημμένων και αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών κέντρων, των χώρων δηλαδή όπου οργανώνεται και πραγματώνεται η αντίθεση στην κυρίαρχη κουλτούρα του εμπορεύματος και της εκμετάλλευσης, είναι φυσικό να βρίσκονται στο κέντρο της στόχευσης της αστυνομικής βίας, όποιο και αν είναι το ιδεολογικό πρόσημο που επιλέγει να χρησιμοποιήσει κάθε φορά το κόμμα που κυβερνά την κάθε χώρα.

Ο αποκλεισμός των μεταναστών, των φτωχών, των αναπήρων και των ηλικιωμένων από τους δημόσιους χώρους, οι κατασκευασμένες καταδίκες αναρχικών, ο καθημερινός εγκλεισμός όλων μας σε εξοντωτικά ωράρια, τα τερατώδη ποσοστά ανεργίας ανάμεσα στους νέους, ο καθημερινός ρατσισμός που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι, τα διεμφυλικά άτομα, οι ναρκομανείς, οι πάνκηδες και τα φρικιά, οι Ρομά, οι Αφρικανοί και οι Κινέζοι,  οι Μουσουλμάνοι, οι Ινδουιστές, οι Βουδιστές, οι Σίχ και όποιοι άλλοι αλλόθρησκοι ζουν ανάμεσα μας, αποκαλύπτει ξεκάθαρα πως αυτός που στοχοποιήται ως βασικός εχθρός και απόκληρος του παρόντος συστήματος είναι αυτός που δεν μπορεί ή δεν θέλει να εξομοιωθεί και να αφομοιωθεί στις λειτουργίες και τις νόρμες αυτού του συστήματος.

Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, η ανενδοίαστη έμπρακτη αλληλεγγύη και η ανοιχτόκαρδη ευφυής περιέργεια προς αυτό που μοιάζει αλλά δεν είναι ξένο είναι και πρέπει να είναι η στάση κάθε ανθρώπου που επιλέγει να στέκεται απέναντι σε όλα τα απολυταρχικά και εκμεταλλευτικά οικονομικά, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα της εποχής μας. Χωρίς να αγιοποιούμε  την μορφή του μετανάστη ή να του προσδίδουμε αυτόβουλα επαναστατικές προοπτικές που δεν επιλέγει ο ίδιος να προσλάβει, στεκόμαστε δίπλα στον ανθρώπινο πόνο, την εξαναγκαστική προσφυγιά, την οικονομική μετανάστευση, την καταναγκαστική ανέχεια και την ανάγκη των ανθρώπων να βαδίσουν αυτό τον κόσμο ελεύθεροι, χωρίς περιορισμούς και συνοριακές περιφράξεις στην αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για ένα αξιοπρεπές και ευτυχισμένο παρόν και μέλλον.

Όταν επιτρέπουμε σε ένα καθεστώς να δημιουργεί στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες να είμαστε σίγουροι πως αυτή η ίδια απάνθρωπη δομή βιο-εξουσίας απλώνεται σε όλη την επικράτεια της χώρας, διαπερνά όλες τις σχέσεις, τις επιλογές και τις καθημερινές δραστηριότητες όλων μας. Δεν πρόκειται ποτέ να απελευθερωθούμε από τα δεσμά που επέβαλαν στις κοινωνίες μας τα καπιταλιστικά καθεστώτα της Ευρώπης και της Αμερικής αν δεν αγωνιστούμε και για την ελευθερία των προσφύγων και των μεταναστών. Αν γίνει κατανοητό πως η φυλακή που επιβλήθηκε στους πρόσφυγες είναι ίδια με την καθημερινή φυλακή που επιβλήθηκε σε όλους μας, τότε θα καταλάβουμε ότι η ελευθερία τους είναι και δικιά μας ελευθερία.

Οι θάλασσες και τα ποτάμια, τα βουνά και οι ουρανοί αυτού του κόσμου δεν έχουν σύνορα. Η ανθρώπινη αγάπη, τα όνειρα της ζωής και ο πόθος για βελτίωση των όρων και των συνθηκών καθημερινής διαβίωσης δεν κλείνονται σε κατασκευασμένα και επιβεβλημένα όρια. Όλα όσα ονειρευτήκαμε για αυτό τον κόσμο έγιναν παράνομα καθώς η κυριαρχία απλώνεται σε κάθε μικρο-στιγμή της ζωής, νομοθετεί παγίδες, περιφράξεις και περιορισμούς, κλείνει και περιχαρακώνει την ζωή σε έναν μηχανισμό επιβολής και καθημερινής εντατικής εκμετάλλευσης. Στόχος όλων μας θα έπρεπε και πρέπει να είναι η καταστροφή αυτού του καθεστώτος, η απελευθέρωση της ανθρώπινης δύναμης να αγαπά, να φροντίζει και να περιθάλπει, να  παράγει δηλαδή ελευθερία, ευτυχία και πλούτο για όλους εξίσου σε όλο τον κόσμο, χωρίς ειδικά προνόμια και περιορισμούς.

Τασος Σαγρής

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ (Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)

Ο Τάσος Σαγρής είναι θεατρικός σκηνοθέτης και ποιητής, μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο http://voidnework.blogspot.com και του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών http://www.theinstitute.info 

The post «ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ, ο φόβος για κάθε τι που δεν είναι ίδιο με εσένα» του Τάσου Σαγρή // “XENOPHOBIA, the fear for anything is not same with you!” by Tasos Sagris appeared first on Void Network.

 

The post THE SOCIAL HORIZON OF POST-ANARCHISM a conversation of Saul Newman with Tasos Sagris-Void Network // Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑ-ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ- μια συνομιλία του Saul Newman με τον Τάσο Σαγρή /Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

We announce the participation of Void Network writers and cultural activists Tasos Sagris and Sissy Doutsiou to the Toronto Anarchist Bookfair. Through skype conference tool Void Network activists will speak in Sunday 17 April 2011 afternoon sharing questions and answers about Greece, Crisis, Social Revolt and global Anarchist movement. Soon, Void Network will try to upload here video or audio archive for this talk

The post Speach of Void Network in Toronto Anarchist Bookfair appeared first on Void Network.

The post “The Maids” by Jean Genet from +The Institute for Experimental Arts & Void Network // “Οι Δούλες” του Ζαν Ζενέ από το +Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών & το Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.