Τον τελευταίο χρόνο, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν δύο φορές την προηγμένη τεχνολογία τους και τη συντριπτική στρατιωτική ισχύ τους για να εξαπολύσουν αιφνιδιαστικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου, σκοτώνοντας χιλιάδες αμάχους και καταστρέφοντας «εχθρικά» όπλα και σκάφη, καθώς και τζαμιά, εκκλησίες, νοσοκομεία, μουσεία, αυτοκινητόδρομους και γέφυρες. Παρά τους πομπώδεις ισχυρισμούς του Τραμπ, το Ιράν έχει νικήσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Αν και το Ισραήλ διατηρούσε διαρκώς μια εστίαση χειρουργικής ακρίβειας στους στόχους του, οι ΗΠΑ ουδέποτε είχαν σαφή εικόνα του γιατί πολεμούσαν. Μη θέλοντας να φανεί ότι στερείται κάθε αιτιολογίας για το φονικό του ξέσπασμα, ο Τραμπ άρχισε προσφάτως να επαναλαμβάνει μηχανικά, σαν παπαγάλος, τους ισραηλινούς φόβους περί ιρανικής ατομικής βόμβας. Κάθε φορά που επαναλαμβάνει αυτόν τον πολεμικό στόχο, το αμερικανικό κοινό αντιλαμβάνεται ότι οι ΗΠΑ διεξάγουν έναν πόλεμο για λογαριασμό του Ισραήλ, όσο κι αν ο Τραμπ και οι αυλικοί του το αρνούνται.

Κανένας από τους στόχους του Ισραήλ δεν επιτεύχθηκε: ούτε η ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ούτε ο τερματισμός του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, ούτε μια λαϊκή εξέγερση κατά του καθεστώτος. Αμέσως μετά τις επιθέσεις της 28ης Φεβρουαρίου 2026, το Ιράν ανέλαβε τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, στην πρώτη επιτυχημένη αμφισβήτηση της αμερικανικής ναυτικής ισχύος από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τρία αμερικανικά αεροπλανοφόρα αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τον Περσικό Κόλπο. Πέρα από την επιτυχημένη στόχευση του Ισραήλ, το Ιράν έσπειρε την καταστροφή σε περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μεταξύ των οποίων τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, η Ιορδανία και το Κατάρ, που όλα τους διευκόλυναν τις επιθέσεις κατά του Ιράν. Η Ισλαμική Δημοκρατία προκάλεσε τόσο σοβαρές ζημιές σε γειτονικές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, ώστε πολλές από αυτές έκλεισαν και αμερικανικά στρατεύματα καταυλίστηκαν σε ξενοδοχεία, αποδεικνύοντας σε πολλές μικρές χώρες ότι οι αμερικανικές βάσεις μπορεί να αποτελούν πηγή κινδύνου, όχι μόνο διπλωματικό πλεονέκτημα. Καταστράφηκαν τεράστιες εγκαταστάσεις ραντάρ στο Μπαχρέιν, όπως και στρατιωτικές υποδομές αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων μαχητικών, ελικοπτέρων, συστημάτων ραντάρ και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Τουλάχιστον 13 Αμερικανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν και 380 τραυματίστηκαν, ενώ περισσότεροι από 3.400 Ιρανοί έχασαν τη ζωή τους, πιθανώς και έως 7.000, οι μισοί εξ αυτών άμαχοι. Με τη διευκόλυνση των ΗΠΑ, οι ισραηλινές επιθέσεις έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 3.700 Λιβανέζους.

Στις 15 Ιουνίου 2026, την επομένη της ανακοίνωσης του Τραμπ για το επικείμενο Memorandum of Understanding (MOU), ένα κύριο άρθρο των New York Times αποδέχθηκε την πικρή ήττα: με τίτλο «Ο Πρόεδρος έχει χάσει αυτόν τον πόλεμο», χαρακτήρισαν τη διευθέτηση «μια ταπεινωτική υποχώρηση για τον ίδιο και για το έθνος που ηγείται». Αν και το μέγεθος της πανωλεθρίας ίσως να μην είναι ακόμη σαφές, ο Άλφρεντ ΜακΚόι έχει ήδη αποσαφηνίσει το ιστορικό νόημα της αμερικανικής ήττας: «…όταν οι βόμβες πάψουν να πέφτουν και τα ερείπια απομακρυνθούν επιτέλους από τους δρόμους της Τεχεράνης και της Βηρυτού, ο αντίκτυπος μιας τέτοιας de facto ήττας στην παγκόσμια ισχύ των ΗΠΑ θα γίνει υπέρμετρα σαφής, καθώς συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ θα ατροφούν, η αμερικανική ηγεμονία θα εξανεμίζεται, η νομιμοποίηση θα χάνεται, η παγκόσμια αταξία θα αυξάνεται και η παγκόσμια οικονομία θα υποφέρει».

Στις παρακάτω παρατηρήσεις, εστιάζω στους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους επιτεύχθηκε η υπεροχή του Ιραν στο πεδίο της μάχης.

Συγκεκριμένοι λόγοι της νίκης του Ιράν

1.

Στο πεδίο της μάχης, ο επιτυχημένος ασύμμετρος πόλεμος του Ιράν αποτελεί το κλειδί της νίκης του. Κατ’ αναλογία με τον ανταρτοπόλεμο στο Βιετνάμ, το Ιράν προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε πολύ μεγαλύτερα στρατιωτικά μέσα. Τα μεγάλα αμερικανικά πολεμικά πλοία δεν μπορούν να ελιχθούν εύκολα στα στενά του Ορμούζ, ενώ τα εκατοντάδες μικρά ταχύπλοα του Ιράν, ορισμένα εξοπλισμένα με πυραύλους και τορπίλες, μπορούν να επιτεθούν αιφνιδιαστικά από όρμους, νησιά και παράκτιες σπηλιές. Μικρά υποβρύχια έχει αναφερθεί ότι κατάφεραν να κρυφτούν κάτω από γιγαντιαία αμερικανικά αεροπλανοφόρα. Οι ασύμμετρες τακτικές σμήνους του Ιράν, που συνδύαζαν ταυτόχρονα δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυραύλους και τον «στόλο κουνουπιών» του (mosquito fleet), κατέβαλαν το κατά πολύ μεγαλύτερο αμερικανικό Ναυτικό. Έπειτα από σύντομες διεισδύσεις τον Μάιο και τον Ιούνιο, το αμερικανικό Ναυτικό ανέστειλε τις προσπάθειές του να επαναφέρει σε λειτουργία τα στενά του Ορμούζ και αποσύρθηκε άδοξα.

Στον αέρα, η «ψηφιδωτή» (mosaic) άμυνα του Ιράν προκάλεσε πολύ περισσότερες ζημιές απ’ όσες παραδέχονται οι ΗΠΑ. Δεκάδες, πιθανώς εκατοντάδες αεροσκάφη καταρρίφθηκαν, μεταξύ των οποίων επτά ιπτάμενα τάνκερ Stratotanker, δύο MC-130, ένα AWACS, ένα F-35, ένα F-15 και δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Πολλά άλλα καταστράφηκαν στο έδαφος ή από «φιλικά πυρά». Ισραηλινές πόλεις δέχονταν συνεχείς επιθέσεις, ενώ τα drones FPV της Χεζμπολάχ αποκεφάλισαν τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής στον νότο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ανάλωσαν την πλειονότητα των διαθέσιμων αποθεμάτων τους σε πυραύλους «Tomahawk», αναχαιτιστικούς πυραύλους Patriot και τους πιο προηγμένους ATACMS, ενώ το Ιράν διατηρεί το 70% του προπολεμικού αποθέματός του σε εκτοξευτές και πυραύλους, όπως αναφέρουν οι New York Times. Σε απάντηση αυτών των άρθρων, ο Τραμπ χαρακτήρισε τη δημοσιογραφική κάλυψη των Times «ουσιαστικά εσχάτη προδοσία».

2.

Ένας πόλεμος σχεδιασμένος για το Ισραήλ έναντι ενός πολέμου επιβίωσης. Το Ιράν πολεμά στο πάτριο έδαφός του, με εκατομμύρια ανθρώπους έτοιμους να δώσουν τη ζωή τους για την εθνική ανεξαρτησία. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον «πόλεμο επιλογής» τους δολοφονώντας τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν και μεγάλο μέρος της οικογένειάς του στην πρώτη φονική τους ομοβροντία, αναγκάζοντας έτσι το Ιράν να πολεμήσει για την ίδια του την υπαρξιακή επιβίωση.

Η ισραηλινοαμερικανική στρατηγική της δολοφονίας ηγετικών στελεχών (από τον Γενικό Γραμματέα της Χεζμπολάχ Σαγέντ Χασάν Νασράλα έως τον Ιρανό Αγιατολάχ Αλί Χοσεϊνί Χαμενεΐ) αποτυγχάνει να κατανοήσει ότι το κίνημα αντίστασης στηρίζεται στη στωική αντοχή και σε ένα δόγμα ψηφιδωτής άμυνας, «μια γεωμετρία ανταρτοπολέμου σε κρατική κλίμακα, με αυτόνομες επαρχιακές διοικήσεις». Όπως ακριβώς η δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Τζον Κένεντι τον ανέδειξε σε μάρτυρα και εθνικό ήρωα της Αμερικής, έτσι και οι δολοφονίες ηγετικών στελεχών στο Ιράν και τον Λίβανο ενίσχυσαν την αντίσταση απέναντι στους εχθρούς και έδωσαν περισσότερη ισχύ στις αυτόνομες μαχητικές μονάδες που είναι διατεταγμένες σε ολόκληρη την περιοχή.

Από τότε που η CIA ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό Μοχάμαντ Μοσαντέκ το 1953, το Ιράν αντιμάχεται τις αυτοκρατορικές επιταγές των ΗΠΑ. Καθ’ όλη τη διάρκεια των 47 ετών της ύπαρξής της, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιραν βρίσκεται υπό επίθεση: αρχικά μέσω ενός πολέμου δι’ αντιπροσώπων, με επικεφαλής τον άλλοτε συνεργάτη της CIA στο Ιράκ, Σαντάμ Χουσεΐν, που κόστισε στον ιρανικό και τον ιρακινό λαό τουλάχιστον μισό εκατομμύριο νεκρούς από το 1982 έως το 1988. Αν και οι ΗΠΑ ουδέποτε ανέπτυξαν συνεκτική στρατηγική, βρίσκονται πλέον κοντά σε ένα Memorandum of Understanding (Μνημόνιο Αμοιβαίας Κατανόησης) λιγότερο περιοριστικό για το Ιράν απ’ ό,τι η συμφωνία JCPOA της κυβέρνησης Ομπάμα του 2015, από την οποία ο Τραμπ αποχώρησε αυθαίρετα το 2018. Δεδομένης της μακράς ιστορίας των ΗΠΑ να παραβιάζουν σχεδόν κάθε συνθήκη που υπογράφουν, είναι εξόχως αμφίβολο αν η κυβέρνηση Τραμπ θα τηρήσει τους όρους οποιουδήποτε Μνημονίου Αμοιβαίας Κατανόησης. Το Ισραήλ έχει ήδη δηλώσει ότι δεν το αποδέχεται.

3.

Οι αποφάσεις των ΗΠΑ στο πεδίο της μάχης λαμβάνονται σε μεγάλο βαθμό από πολιτικά διορισμένα στελέχη περιορισμένης επάρκειας. Ο ίδιος ο Υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, είναι διορισμένος του Τραμπ, με στρατιωτική εμπειρία που περιορίζεται σε διοίκηση διμοιρίας στην Εθνοφρουρά. Τα προσόντα του είναι η απεριόριστη υποτέλεια προς τον Τραμπ, ο λευκός χριστιανικός εθνικισμός, η περιφρόνηση προς το Κογκρέσο και η θητεία του ως παρουσιαστή στο Fox News. Έχει αφαιρέσει τις γυναίκες και τις μειονότητες από τις προαγωγές, αντί να αναθέτει καθήκοντα με βάση την ικανότητα και την εξειδίκευση.

Για τη θέση του νέου Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών, ο Τραμπ είχε αρχικά επιλέξει τον Μπιλ Πούλτε, Διευθυντή της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Στεγαστικής Χρηματοδότησης, έναν άνθρωπο που «ξεχωρίζει επειδή δεν διαθέτει απολύτως καμία από την εμπειρία, τη γνώση και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την κρισιμότατη θέση που του ανέθεσε ο Τραμπ». Μεταξύ των λοιπών «προσόντων» του Πούλτε ήταν ότι είχε δωρίσει σχεδόν 1 εκατομμύριο δολάρια στον Τραμπ και σε άλλους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους, ότι είχε αναρτήσει στο X πως ο Τραμπ είναι «ο σπουδαιότερος πρόεδρος στην ιστορία», και ότι είχε επινοήσει αβάσιμες κατηγορίες περί απάτης εναντίον του Γερουσιαστή της Καλιφόρνια Άνταμ Σιφ και άλλων αντιπάλων του Τραμπ. Έπειτα από εκτεταμένες διαμαρτυρίες ότι ο Τραμπ έθετε τα προσωπικά του συμφέροντα πάνω από εκείνα του έθνους, ο Τραμπ άλλαξε την επιλογή του και προτίμησε τον Τζέι Κλέιτον, ομοσπονδιακό εισαγγελέα και πρώην Πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς (SEC). Αν και η αφοσίωσή του στον Τραμπ είναι αδιαμφισβήτητη, πρόκειται για έναν εισαγγελέα ποινικών υποθέσεων της Νέας Υόρκης, χωρίς καμία προϋπηρεσία στον χώρο των μυστικών υπηρεσιών.

Η πενιχρή αμερικανική πληροφόρηση και η ανοησία στην κορυφή γίνονται εύκολα αντιληπτές στους επανειλημμένους δημόσιους ισχυρισμούς του Τραμπ και του Χέγκσεθ ότι το Ιράν δεν διαθέτει ναυτικό ούτε αεροπορία. Πέρυσι, ο Τραμπ απείλησε να εισβάλει στη Γροιλανδία, φέτος απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας και επιτέθηκε στο Ιράν, και στη συνέχεια έχει βάλει στο στόχαστρο την Κούβα, όπου αναμφίβολα θα τον υποδεχθούν εκπλήξεις εν αφθονία.

4.

Ενώ ο δωδεκαήμερος πόλεμος της ισραηλινοαμερικανικής επιθετικότητας του 2025 και ο σαρανταήμερος πόλεμος του 2026 έχουν παγιώσει την εθνική ενότητα στο Ιράν, μια συμπαγής πλειοψηφία Αμερικανών αντιτίθεται στον πόλεμο. Η δημοτικότητα του Τραμπ έχει κατρακυλήσει στα χαμηλότερα ιστορικά επίπεδά, ενώ η τιμή του πετρελαίου έχει ανέβει, αφήνοντάς τον απελπισμένο να υπογράψει ένα Μνημόνιο Αμοιβαίας Κατανόησης. Ένας ευρέως αναφερόμενος λόγος της λαϊκής δυσαρέσκειας είναι ο οικονομικός αντίκτυπος του πολέμου. Ενώ προβλέπεται ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες θα αποκομίσουν αυξημένα κέρδη εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι Αμερικανοί καταναλωτές έχουν ήδη δαπανήσει περισσότερα από 45 δισεκατομμύρια δολάρια επιπλέον σε ντίζελ και βενζίνη από τις 28 Φεβρουαρίου. Το κόστος βασικών τροφίμων, όπως ντομάτες, καφές και βόειο κρέας, έχει αυξηθεί πάνω από 20%, και ο πληθωρισμός των τιμών στα είδη κατανάλωσης βρίσκεται επί του παρόντος στο 4,3%. Ο πληθωρισμός των τιμών παραγωγού στα τέλη Μαΐου, ένας ακόμη πιο σημαντικός προγνωστικός δείκτης για το μέλλον, ανήλθε στο 6,5%. Πριν αναχωρήσει για το πρόσφατο ταξίδι του στην Κίνα, ο Τραμπ δήλωσε ότι «ούτε καν το σκέφτεται», ότι δεν τον «απασχολεί ούτε στο ελάχιστο» ο οικονομικός πόνος που επιφέρει ο πόλεμος στους Αμερικανούς. Αξιωματούχοι του Πενταγώνου δεν έχουν ακόμη αποκαλύψει το πραγματικό κόστος του πολέμου σε δολάρια, ούτε έχουν δώσει πλήρη λογαριασμό για τους αθώους που δολοφονήθηκαν, για τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τα τζαμιά που καταστράφηκαν.

Οι οικονομικοί παράγοντες είναι ένας από τους λόγους που οι Αμερικανοί δεν στηρίζουν τον «πόλεμο επιλογής» του Τραμπ και του «Σατανιάχου», αλλά πολλοί άνθρωποι αποτροπιάζονται από τη δολοφονία αθώων Ιρανών και Λιβανέζων. Οι δεκάδες μαθήτριες του Μιναμπ που δολοφονήθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου άγγιξαν βαθιά τη συνείδηση των ανθρώπων. Η αντίθεση του Πάπα στον πόλεμο στηρίζεται από πολλούς Καθολικούς.

Προς ένα πραγματικά αντιπολεμικό κίνημα

Έχει περάσει πια ανεπιστρεπτί ο καιρός όπου οι άνθρωποι ανέχονταν τον έναν αδιάκοπο πόλεμο μετά τον άλλον ανάμεσα σε έθνη- κράτη οπλισμένα με όπλα μαζικής καταστροφής. Όπως κατέληξε απερίφραστα ο Χάουαρντ Ζιν, ο ίδιος ο πόλεμος είναι έγκλημα. Αντί να συζητά αν συγκεκριμένες πράξεις, όπως η γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, είναι εγκληματικές, ένα πραγματικό αντιπολεμικό κίνημα θα έπρεπε να αντιτίθεται σε κάθε κρατική βία στραμμένη εναντίον άλλων κρατών και λαών, θεωρώντας την καθαυτή ως το πρόβλημα. Τα όπλα μαζικής καταστροφής θα έπρεπε να απαγορευθούν διεθνώς, οι κατασκευαστές όπλων να ποινικοποιηθούν, και οι θιασώτες του πολέμου να φυλακιστούν.

Ακόμη και αν σκεφτεί κανείς ένα πιο περιορισμένο αντιπολεμικό κίνημα, η αρχή της εθνικής αυτοδιάθεσης ίσως είναι ηθικά επιτακτική· ωστόσο, η καταστολή το 2022 από το κράτος του Ιράν της εξέγερσης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» το 2022 και η δολοφονία τουλάχιστον 3.000 ανθρώπων (συμπεριλαμβανομένων 200 στελεχών των δυνάμεων κρατικής ασφαλείας) κατά τη διάρκεια της κοινωνικής εξέγερσης του 2025 σκιαγραφούν ένα καθεστώς κάθε άλλο παρά ειρηνικό. (Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί αμφισβήτησε τη δυτική εκδοχή των τελευταίων αυτών γεγονότων, δηλώνοντας ότι ο απολογισμός των θυμάτων ήταν λιγότερος από το 10% του αριθμού νεκρών που επικαλείται ο Τραμπ.)

Στο πλαίσιο του αντιπολεμικού κινήματος κατά του Βιετνάμ στις ΗΠΑ, ο Χο Τσι Μινχ εξιδανικευόταν ως ένας ειλικρινής ηγέτης αφοσιωμένος στην ειρήνη και την ελευθερία του λαού του. Είχε πει το περίφημο: «Τίποτα δεν είναι πολυτιμότερο από την ανεξαρτησία και την ελευθερία». Ο Χο ήταν πιο δημοφιλής στις πανεπιστημιουπόλεις το 1970 απ’ ό,τι ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον. Είτε αυτό είναι αποτέλεσμα της αδιάκοπης ισλαμοφοβικής προπαγάνδας είτε όχι, δεν μπορεί να βρεθεί κανένα αντίστοιχο πρόσωπο στο Ιράν.

Παρ’ όλη την απαράδεκτη βία του εναντίον της ελευθερίας των γυναικών και των Κούρδων, το ιρανικό καθεστώς προσέφερε μια τεράστια ώθηση στην ανθρωπότητα, αποκρούοντας τους επιθετικούς πολέμους των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το Ιράν όχι μόνο οδήγησε τις ΗΠΑ σε μια μεγάλη ήττα, αλλά ανέκοψε και τη μακροπρόθεσμη αμερικανική στρατηγική της περικύκλωσης της Κίνας με στρατιωτικές βάσεις, ως προετοιμασία για αυτό που πολλοί Αμερικανοί ιθύνοντες θεωρούν τον επερχόμενο πόλεμο με την Κίνα, η οποία αναδείχθηκε ακόμη ισχυρότερη μέσα από τους κακόβουλα μελετημένους πολέμους των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Σε μια πρόσφατη επίσκεψη μου στο Ασιατικο-Αφρικανικό Μουσείο του Μπαντούνγκ στην Ινδονησία, επισκέφθηκα τον χώρο όπου τιμάται η μνήμη της διάσκεψης του 1955 από την οποία γεννήθηκε το Κίνημα των Αδεσμεύτων. Εκεί είδα να εκτίθενται αμερικανικές εφημερίδες των αρχών της δεκαετίας του 1950 που διαρκώς διαλαλούσαν με πηχυαίους τίτλους την προειδοποίηση για την επικείμενη κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν, μια τακτική εκφοβισμού που επαναλαμβάνεται καθημερινά για περισσότερα από 70 χρόνια. Από τον κομμουνιστικό θρίαμβο του 1949, η κυβέρνηση της Κίνας αντιμετωπίζεται ως «εχθρός», όπως ακριβώς το ισλαμικό καθεστώς έχει απομονωθεί, δεχθεί επιθέσεις και πιεστεί αδιάκοπα από την ίδρυσή του το 1979.

Η σημερινή αμερικανική καλλιέργεια φόβου γύρω από μια ιρανική ατομική βόμβα χρησιμεύει στο να εγκλωβίζει την ανθρωπότητα σε μια φυλακή καταστροφικών στρατιωτικών δαπανών, που κατασπαταλούν τον τεράστιο κοινωνικό μας πλούτο. Ο μιλιταρισμός υπονομεύει τα κολοσσιαία τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων αιώνων, μετατρέποντάς τα σε μορφή κυριαρχίας και όχι σε απελευθέρωση από τον μόχθο και την καταπίεση. Είναι πολύ νωρίς για να γιορτάσουμε το τέλος της αμερικανικής παγκόσμιας ισχύος και των ανεμπόδιστων «πολέμων επιλογής»· όμως, αν αποτύχουμε να αναγνωρίσουμε την αποφασιστικότητα και τη σταθερότητα του ιρανικού λαού, του οποίου το αίμα και η αταλάντευτη επιμονή κέρδισαν μια νίκη που πλήγωσε ένα άγριο θηρίο, χάνουμε την ευκαιρία να οραματιστούμε το μελλοντικό τέλος ενός παγκόσμιου συστήματος που παράγει προνόμια για τους δισεκατομμυριούχους και τις εταιρείες τους εις βάρος δισεκατομμυρίων ανθρώπων.

___

Μετάφραση: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

O George Katsiaficas είναι Αμερικανός ιστορικός και κοινωνικός θεωρητικός. Είναι γνωστός για τα πολλά γραπτά του σχετικά με τα κοινωνικά κινήματα, συμπεριλαμβανομένων των The Imagination of the New Left: The Global Analysis of 1968 και The Subversion of Politics: European Autonomous Social Movements and the Decolonization of Everyday Life.

Περισσότερα κείμενα του δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του: https://www.eroseffect.com/

The post Γιατί το Ιράν νίκησε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ- George Katsiaficas appeared first on Void Network.

In the past year, Israel and the US have twice used their advanced technology and massive firepower to launch surprise attacks on Iran and Lebanon, killing thousands of civilians and destroying ‘enemy’ weapons and boats, as well as mosques, churches, hospitals, museums, highways and bridges. Notwithstanding Trump’s pompous claims, Iran has defeated the US and Israel.

Although Israel has continually had a laser sharp focus on its goals, the US never had a clear view of why it was fighting. Unwilling to appear devoid of a rationale for his killing spree, Trump has recently begun to mechanically parrot Israeli fears of an Iranian nuclear bomb. Every time he repeats this war aim, the American public understands that the US is fighting a war for Israel, no matter how much Trump and his yes-boys deny it.

None of Israel’s goals have been achieved, not the overthrow of the Islamic Republic, not an end to Iranian nuclear program, not a popular uprising against the regime. Immediately after the attacks of February 28, 2026, Iran took control of the Straight of Hormuz, the first successful contestation of US naval power since World War 2. Three US aircraft carriers were compelled to depart from the Persian Gulf. Besides its successful targeting of Israel, Iran rained destruction on US and Israel regional allies, including the UAE, Kuwait, Bahrain, Jordan, and Qatar—all of which facilitated attacks on Iran.  The Islamic Republic so badly damaged nearby American military bases that many have been closed, and US troops billeted in hotels, proving to many small countries that US bases can be liabilities as much as they may be assets. Huge radar installation in Bahrain were destroyed, as were tens of billions of dollars of military infrastructure, including dozens of jets, helicopters, radar systems, and drones. At least 13 US troops were killed and 380 wounded, while more than 3,400 Iranians lost their lives, possibly as many as 7,000, half of them civilians. Facilitated by the US, Israeli attacks have killed at least 3,700 Lebanese.

On June 15, the day after Trump announced the coming MOU, an editorial in The New York Times accepted bitter defeat: Headlined, ‘The President Has Lost This War’ they called the settlement, ‘a humiliating comedown for him and the nation he leads.’ Although the magnitude of the debacle may not yet be clear, Alfred McCoy has already clarified the historic meaning of the US defeat: ‘…when the bombs stop falling and the rubble is finally cleared from the streets of Tehran and Beirut, the impact on U.S. global power of such a de facto defeat will become all too clear — as alliances like NATO atrophy, American hegemony evaporates, legitimacy is lost, global disorder rises, and the world economy suffers.’

In the remarks below, I focus on specific ways the Islamic Republic’s battlefield superiority was achieved.

Specific Reasons for Iran’s Victory

1.

On the battlefield, Iran’s successful asymmetric warfare is key to its victory. Analogous to guerrilla war in Vietnam, Iran has inflicted significant damage on much larger military assets. Large US warships cannot easily maneuver in the narrow Hormuz Strait while Iran’s hundreds of small speedboats, some loaded with missiles and torpedoes, can suddenly attack from inlets, islands and coastal caves. Mini submarines have reportedly been able to hide underneath giant American aircraft carriers. Iran’s asymmetric swarm tactics, simultaneously combining dozens of drones, missiles, and its mosquito fleet overpowered the larger US Navy. After brief incursions in May and June, the US Navy suspended its efforts to re-open the Hormuz straights and unceremoniously withdrew.

In the air, Iran’s ‘mosaic’ defense have caused far more damage than the US acknowledges. Dozens, possibly hundreds of aircraft have been downed, including seven Stratotankers, two MC-130s, one AWACS, one F-35, one F-15, and dozens of drones. Many others have been destroyed on the ground or by ‘friendly fire.’ Israeli cities have been continually attacked, and Hezbollah’s FPV drones have decapitated Israeli occupation forces in the south. During the war, the US and Israel expended a large majority of available stocks of “Tomahawk” missiles, Patriot interceptors and more advanced ATACMS, while Iran retains 70% of its prewar stockpile of launchers and missiles, as reported by The New York Times. In response to those articles, Trump called Times’ reporting “virtual treason.”

2.

Fighting a war made for Israel versus a war of survival. Iran fights on its homeland with millions of people ready to give their lives for national independence. Israel and the US embarked on its ‘war of choice’ by killing Iran’s supreme leader and much of his family in its murderous opening salvo, compelling Iran to fight for its ‘existential existence.’

The Israeli-American strategy of killing key leaders (from Hezbollah’s Secretary-General Sayyed Hassan Nasrallah to Iranian Ayatollah Ali Hosseini Khamenei) fails to understand that the resistance movement is based upon stoic endurance and a mosaic defense doctrine, ‘a state-scale guerrilla geometry of autonomous provincial commands.’ Just as the martyrdom of US president John Kennedy made him an American hero, so murders of key leaders in Iran and Lebanon strengthened resistance against enemies and gave more power to autonomous fighting units arrayed across the region.

Since the CIA overthrew of democratically elected Prime Minister Mohammad Mosaddegh in 1953, Iran has been fighting US imperial dictates. For the full 47 years of its existence, the Islamic Republic has been under attack, first by a proxy war led by one-time Iraqi CIA collaborator Saddam Hussein that cost the Iranian and Iraqi people at least half a million dead from 1982 to 1988. Although the US has never developed a coherent strategy, it now is close to an MOU that is less restrictive of Iran than the Obama administration’s 2015 JCPOA agreement, from which Trump arbitrarily withdrew in 2018. Given the long history of the US breaking nearly every treaty it signs, it is highly doubtful that the Trump administration will adhere to the terms of any MOU. Israel has already claimed it does not accept it.

3.

US battlefield decisions are largely made by political appointees with limited competence. The Secretary of War, Peter Hegseth, is himself a Trump appointee with military experience limited to platoon command in the National Guard. His qualifications are unlimited fealty to Trump, white Christian nationalism, disdain for Congress, and service as a host on Fox News. He has removed women and minorities from promotions rather than assigning duties based upon ability and expertise.

For new Director of National Intelligence, Trump originally chose Bill Pulte, Director of the Federal Housing Fiance Agency, a man who ‘stands out for having absolutely none of the experience, knowledge and skills needed for the critically important job Trump has given him.’  Among Pulte’s other qualifications were having given nearly $1 million to Trump and other Republican candidates, having posted on X that Trump is ‘the greatest president in history,’ and having invented unsupported charges of fraud against California Senator Adam Schiff and other Trump antagonists. After a widespread outcry that Trump was putting his own interests above those of the nation, Trump switched his choice to Jay Clayton, a federal attorney and former Chair of the Securities and Exchange Commission. While his loyalty to Trump but is unquestioned, he is a New York criminal prosecutor with no intelligence background.

Poor American intelligence and stupidity at the top can be readily observed in Trump and Hegseth’s repeated public claims that Iran has no navy or air force. Last year, Trump threatened to invade Greenland, this year he has kidnapped the president of Venezuela and attacked Iran, and next he has Cuba in his sights, where he no doubt will be greeted with surprises aplenty.

4.

While the 12-day war of Israeli-American aggression in 2025 and the 40-day war of 2026 have galvanized national unity in Iran, a solid majority of Americans oppose the war. Trump’s popularity has plummeted to its lowest levels while the price of oil has risen, leaving him desperate to sign an MOU. One widely cited reason for popular dissatisfaction is the war’s economic impact. While oil companies are projected to garner increased profits of hundreds of billions of dollars, US consumers have already spent more than $45 billion more on diesel and gas since February 28. Costs for basic foods like tomatoes, coffee and beef are up over 20%, and consumer inflation is currently 4.3%. Producer inflation at the end of May, an even more important predictor of the future, rose to 6.5%. Before he left for his recent trip to China, Trump declared he does “not even think about it,” that he is “not even a little bit concerned” with the economic pain the war inflicts on Americans. Pentagon officials have yet to reveal the war’s real cost in dollars, nor have they fully accounted for innocents murdered, for hospitals, schools, and mosques destroyed.

Economic factors are one reason Americans do not support Trump and Satanyahu’s war of choice, but many people are horrified by murder of innocent Iranians and Lebanese. The dozens of Minab schoolgirls murdered on February 28 deeply affected people’s consciences. The Pope’s opposition to the war is supported by many Catholics.

Toward a Real Anti-War Movement

It is long past time for people to tolerate continuing war after war by nation-states armed with weapons of mass destruction. As Howard Zinn bluntly concluded, war itself is a crime. Rather than debating whether specific acts such as Israel’s genocide in Gaza are criminal, a real anti-war movement should oppose all state violence targeted at other states and peoples as themselves the problem. Weapons of mass destruction should be banned internationally, arms manufacturers criminalized, and advocates of war imprisoned.

Even in considering a more limited anti-war movement, the principle of national self-determination may be ethically compelling, yet Iran’s suppression of the 2022 uprising for ‘Women, Life, Freedom’ and the killing of at least 3,000 people (including 200 state security personnel) during the 2025 uprising portray a less than peaceful regime. (Iranian Foreign Minister Abbas Araghchi challenged the West’s version of the latter events, stating that the toll was less than 10% of Trump’s number of deaths.)

Within the Vietnam anti-war movement in the US, Ho Chi Minh was romanticized as a sincere leader dedicated to the peace and freedom of his people. He famously said, ‘Nothing is more precious than independence and freedom.’ Ho was more popular on college campuses in 1970 than then-US president Richard Nixon. Whether or not it is a result of constant Islamophobic propaganda, no comparable individual can be found in Iran.

For all its violence against women and Kurds, the Iranian regime has provided a huge boost to humanity by defeating US/Israeli wars of aggression. Not only has Iran dealt the US a major defeat, it has also punctured the long-term American strategy of surrounding China with military bases in preparation for what many US policymakers consider the coming war with China, which has emerged ever stronger from the ill-advised US/Israeli wars.

On a recent visit to the Bandung Asia-Africa Museum that commemorates the 1955 conference that birthed the non-aligned movement, US newspapers from the early 1950s were displayed that consistently blared headlines warning of the imminent Chinese invasion of Taiwan, a scare tactic that has been repeated daily for more than 70 years. Since the 1949 Communist triumph, the government of China has been regarded as an ‘enemy’ just as the Islamic regime has been cast out, attacked and continually pressured since its inception in 1979.

American fear-mongering today about an Iranian nuclear bomb serves to constrain humanity in a prison of wasteful and destructive military spending that squanders our vast social wealth. Militarism subverts enormous technological achievements of recent centuries by turning them into a form of domination, not liberation from drudgery and oppression. It is too soon to celebrate the demise of American world power and uninhibited wars of choice, but if we fail to recognize the resolve and steadfastness of Iranian people, whose blood and steadfastness won a victory that has wounded a savage beast, we miss the chance to envision the future demise of a world system that privileges billionaires and corporations at the expense of billions of human beings.

__

George Katsiaficas is an American historian and social theorist. He is known for his many writings on social movements, including The Imagination of the New Left: The Global Analysis of 1968 and The Subversion of Politics: European Autonomous Social Movements and the Decolonization of Everyday Life.

Read more at his site: https://www.eroseffect.com/

The post Why Iran Defeated the US and Israel- George Katsiaficas appeared first on Void Network.

This article is a contribution by Sissy Doutsiou, a member of the Void Network , to the dialogue on sex work.

Reality is so complex and social phenomena so multifaceted that we cannot analyse the entire spectrum of sex work, understand all the underlying factors, feel all the conditions, and highlight all the problems that arise.

There is no objective reality since the point of observation is never the same—modern physics taught us this. Our perspective is always influenced by a specific angle, a body, a position, a history.

Everything exists on a continuous plane of action and reaction, necessity and desire, which is impossible to separate. This is the first thing we must understand. The discussion about sex work cannot be squeezed into the dichotomy of for or against. Sex work can be pleasure but also compulsion, liberation but also entrapment, creation but also destruction.

We don’t need to hide how much pain sometimes and how many wounds open with this profession, and we shouldn’t avoid criticizing the psychological tensions lurking in sex work. Many things happen. Money, pleasure, laughter, desire, respect, and on the other hand, disgust, nerves, tolerance, even use of addictive substances to “live the moment.” At the same time, communities are built, resistance networks are created, lives are saved from poverty, despair and destitution, a way out is found to get by, studies are supported, rents, dreams. The hardest part is that all of this is simultaneously true.

What We Don’t Say

You will very rarely hear “this job traumatized me,” “I would like to say no but I need the fucking money,” “I snorted five lines of cocaine to have more pleasant sex,” “I think I can’t fall in love anymore.”

These things are whispered, if said at all, because we know what will happen. They will be used as ammunition in the war against sex work. They will be used against sex workers to create a horrifying image and to support the most conservative and violent positions so they can stigmatize, imprison, arrest, devalue, and pity people moving in this space.

And yet, all of this exists. Trauma can exist. Marginalization and alienation exist. The difficulty is real. It’s not easy work. But these don’t defame sex work. They defame the system that creates it. We want to bring to the foreground poverty, inequality and lack of choice. We want to attack this world where survival always happens on others’ terms.

The Good Things We Don’t Dare to Say

We don’t only balance between Virtue and Vice (the myth of Hercules), there isn’t only the uphill or the easy path (moralism). There aren’t only fat rich men who smell like soap and thin millionaire women who want you to rub their clit frantically for a straight hour. There are things that make sex work truly beautiful. There is love, respect, mutual care, caressing, care, conversations, confessions, hedonism, pleasure, love, meetings, networking. Sex workers, mainly abroad (America, Asia, rest of Europe) build communities that people “outside” can’t even imagine.

These aren’t communities made from theoretical slogans like “women with common interests.” They are communities made from the recipe of survival. The more experienced send lists of safe clients. They share skills, strategies, ways to avoid police, safe communication channels. They create material and psychological forms of mutual aid and don’t wait for anything from the state, NGOs and activist movements that don’t even recognize that what they do is work.

And then there’s the simple joy of sex work. Yes! So much laughter!!! Jokes, pranks, weird things. A client who makes you feel intelligent, desired, dominant. One who listens. One who thanks you as if you were the best decision of his life. During a paid sadomasochistic sex session there can be real joy. Why should we hide this?

Sex work often saves you when you’re in a difficult financial situation, if of course you’re in a position to manage to stay independent, find decent clients and move exactly as you want. This is a fact. The money comes quickly and when you need it. No professional resume and interviews required. The money isn’t ideal or stable or fairly distributed, but it’s money—this horrible cause of misery in the world, the existence of money.

And if this feeds arguments against sex work? If some feminists use it to say “so all these women are forced, we must save them, find them another job!!!!!” or also “because of all this we can’t validate sex work, there’s no free choice, these women……”

I don’t care about all that. I care about the truth. The ambivalence, the contradictions of life, the paradox, pleasure and compulsion, ease and boredom, the gift and guilt, emotional security and expensive lingerie. Isn’t this how our entire life is? The beggar and you with shopping bags from the boutique, the psychopath on the train asking you to help him and you continuing to scroll on Instagram or posting a photo of yourself on Facebook, the forced 14-hour workday, wage slavery and the spilled blood of Chicago’s May Day. Life goes on with workers and employees going back and forth to work morning and night. I care about understanding injustice and the causes of its perpetuation. This is the world!!!

Suddenly we have to solve the problem of sex work without even taking into account that some people choose this profession freely just as everyone chooses a bunch of other forms of work “freely.” Do we all really choose our jobs “freely” in the end?

I understand, the first thoughts are that the body becomes a commodity, yes but it’s my body, there is the decision, the choice to dispose of my body for as long as I want and where I want. But, the second thoughts are that this way love is wounded, yes but other times this is how it’s born, this is how it’s valued, this is how it’s recreated. Life is complex.

Things That Don’t Fit on Posters

There are sides of sex work that we don’t want to say even to our own feminist group. There are women who have sex for money while having no home. There are sex workers who pay bills, rents, food, while husbands have “disappeared” from their responsibilities. There are girls who were left orphaned, boys who haven’t chosen their gender yet, girls whose confidence is developing.

And what does the state do? It imprisons them in many cases, especially in America. It puts them in categories of its own invention. It calls them victims while treating them as criminals. Laws to combat pornography in practice push sex workers deeper into illegality. More secret dates, more dangerous places, less access to medical care, non-existent labor rights. This is not called help. This is the logic of stigmatization dressed in moralism.

Motherhood, studies, the beauty of life, degrees, happiness and sex work are not opposite concepts. People don’t want to be ashamed of their choices, don’t want to be oppressed and blackmailed, don’t need moral rules, suppression and policing. And yet not only the system of domination but often even libertarian spaces treat sex workers as victims, as suffering bodies, as sexual machines that are oppressed and not as people with dignity, will, ability to choose and enjoy. And yet, among all these sex workers everywhere in the world there are also unemployed people looking for ways to pay rent, there are sociologists with their PhDs, there are trans women and mothers with their happy children, and tender happy beings and artists and angry rebels, and people full of energy and will for life, and students and queer people and every kind of subject like in any workplace, people who don’t want to be ashamed of their choices, need support and care by all of us.

At this point I must be clear. Me the writer of this essay I am a white woman with some social privileges. I speak from my own experiences, my travels and meetings with people on 5 continents and mainly from my discussions with the anarchist movement of sex workers and trans women in Thailand and anarchist sex workers in the USA.

Racism and police violence, borders, authoritarian regimes and migration policies, conservative views and state mechanisms produce social exclusion and personal tragedies worldwide. Sex workers from Latin America, Asia or Africa perhaps face something that is not at all the same as people in Europe or America, more obstacles, more devaluation, more restrictions, more violence. The violence they experience is first racist and then violence against sex work. And when we talk about “right to choice” or “body self-determination,” we know that these words are not enough for those living under the racist gaze, daily police violence and colonial policies.

The movement supporting sex workers spreads across the world. Since white men dominate the planet, it is given that white sex workers have greater access to media, publishing houses and communication platforms. Sex workers who are migrants and poor share their experiences and views on life with us much more difficultly. Recognizing this is not petty-bourgeois guilt and shame, it is political responsibility. All of this is not just lived experience—it’s also public discourse. In this direction, open meetings, research, articles, lectures, texts, public events, films, documentaries are necessary. When we talk about sources, references and networks, we are not just talking about academic articles. We are talking about how the information produced by sex workers themselves, collectives, activists, communities, but also medical and social sciences, can be used to protect and spread the discourse of the subjects themselves.

In many fields from technology to public health, analysis of sources, networks and influences shows how knowledge is built. Which voices are heard, which are hidden, which fundamental texts shape our political views or direction of legislation? The same happens with sex work. If we look at which texts, which references, which stories dominate the public discourse about sex work, we will see how often the sex workers themselves are absent.

However, in many countries and in many studies, we observe something repetitive. Where sex work is decriminalized, where it is recognized as work, where sex workers organize collectively, where they participate in decision-making, violence decreases, health improves, the safety of the people who work in this space increases. The feeling of shame and the stigma of the “poor unfortunate prostitute” or the “lumpen element that had no other choice” weakens.

Community groups, unions, sex worker collectives have shown in practice that when sex workers themselves organize their self-protection, when there is access to doctors without fear, when there are labor rights and sex work can be discussed openly without stigma, when needs and desires are openly recognized, then abuse and sex trafficking decrease, exposure to sexually transmitted diseases decreases and the power of acceptance, kindness and dignity multiplies.

On the contrary, where criminalization and illegality prevail, stigmatization and saviorism, there is more violence, more police harassment, less access to health services, more darkness. Policies that see sex workers as subjects with voice, free will, choice and rights improve the lives of sex workers. Policies that treat sex work as a problem to manage attack and kill in a subterranean way the sex workers themselves.

Would There Be Sex Work in a Free World?

If there was no capitalism, would there be sex work? If there was no patriarchy, would there be pornography? Some say no. They argue that all sexuality as we live it today is a product of patriarchy, market, oppression. That all our desires are shaped by this system.

Some of us say something else. That there is something even deeper. A sexuality that is not only a result of coercion. Something erotic, spiritual, creative, that wants to be played, explored, shared. This something would exist even if we tore down patriarchy and capitalism tomorrow.

I don’t believe sex work would disappear in a free world. I believe it would change radically. It would stop being work out of necessity and become something like ritual, play, service, creation. Something that wouldn’t have fear, poverty, dependence in it. Something we wouldn’t need to call work in today’s way.

But we don’t live in that world. We live here.

Here, Now, in This World

What is needed is not saviors, not feminists who tell us there is no free choice in sex work, we don’t need women who are afraid, terrified by this choice as they would be terrified by a young girl on LSD trip. We need to support the rights of sex workers. Protection, legal recognition of this work, access to health services without fear and stigma, the ability to report violence without risking arrest, the ability to be heard about the difficulties and limits of the profession without it becoming a weapon against sex work itself, the ability to appreciate the ease, eroticism and friendships that arise without shame.

We want communities controlled by sex workers. Networks created by sex workers. Research that includes sex workers as subjects with opinions, not as cases. Policies written together with sex workers.

The principle “with us and not for us” is not a slogan for posters. It is a political stance. It is a demand. It is the refusal to let others decide about our bodies, our lives, our desires.

It doesn’t end here. Or rather, it shouldn’t end here. What begins with sex work—resistance, the creation of new communities, the invention of ways to survive and tenderness in a violent world—doesn’t stop at the boundaries of the profession. It extends to other struggles, other communities, other uprisings.

This matters. Not to convince that sex work is good in a one-dimensional way, but to admit the complexity. That it is simultaneously difficult and liberating, traumatic and vital, dangerous and tender. That we can stand in this contradiction without disappearing.

Don’t be afraid of paradox to understand the world. There, exactly there, lies the real power, in the moment when we tell the whole truth not just the part that suits us, but also what hurts, and what redeems.

Sissy Doutsiou is a member of Void Network, actress, poet and writer. You can read more of her essays at her Substack page The Erotics of the Resistance

The post Sex Work, Don’t Be Afraid appeared first on Void Network.

Το παρόν άρθρο, είναι μια συμβολή της Σίσσυς Δουτσίου, μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο στο διάλογο για την σεξεργασία.

Η πραγματικότητα είναι τόσο πολύπλοκη και τα κοινωνικά φαινόμενα τόσο πολύπλευρα για να αναλύσουμε όλο το φάσμα της σεξεργασίας, να κατανοήσουμε όλα τα υποκείμενα, να συναισθανθούμε όλες τις συνθήκες και να αναδείξουμε όλα τα προβλήματα που προκύπτουν.

Δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα από τη στιγμή που το σημείο παρατήρησης δεν είναι ποτέ το ίδιο, αυτό άλλωστε μας το έμαθε η σύγχρονη φυσική. Η άποψή μας είναι πάντα επηρεασμένη από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία, ένα σώμα, μια θέση, μια ιστορία.

Όλα υπάρχουν σε ένα συνεχές επίπεδο πράξης και αντίδρασης, αναγκαιότητας και επιθυμίας, που είναι αδύνατον να διαχωρίσουμε. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε. Η συζήτηση για την σεξεργασία δεν μπορεί να στριμωχτεί στο δίπολο υπέρ ή κατά. Η σεξεργασία μπορεί να είναι απόλαυση αλλά και ψυχαναγκασμός, απελευθέρωση αλλά και παγίδευση, δημιουργία αλλά και καταστροφή.

Δε χρειάζεται να κρύβουμε πόσο πόνο μερικές φορές και πόσες πληγές ανοίγονται με αυτό το επάγγελμα και να αποφεύγουμε να κάνουμε κριτική στις ψυχολογικές εντάσεις που ελλοχεύουν στην σεξεργασία. Συμβαίνουν πολλά. Λεφτά, απόλαυση, γέλιο, καύλες, σεβασμός, και από την άλλη αηδία, νεύρα, ανοχή, ακόμη και χρήση εθιστικών ουσιών για «να ζήσουμε τη στιγμή». Παράλληλα χτίζονται κοινότητες, δημιουργούνται δίκτυα αντίστασης, γλιτώνουν ζωές από τη φτώχεια, την απόγνωση και την εξαθλίωση, βρίσκεται μια διέξοδος για να τα βγάλεις πέρα, υποστηρίζονται σπουδές, ενοίκια, όνειρα. Το πιο δύσκολο είναι πως όλα αυτά είναι ταυτόχρονα αληθινά.

Ό,τι δεν λέμε

Πολύ σπάνια θα ακούσεις «αυτή η δουλειά με τραυμάτισε», «θα ήθελα να πω όχι αλλά έχω ανάγκη τα γαμημένα τα φράγκα», «ήπια πέντε γραμμές κοκαΐνης για να γαμηθώ πιο ευχάριστα», «νομίζω ότι δεν μπορώ να ερωτευτώ πια»

Αυτά λέγονται ψιθυριστά, εάν ειπωθούνε, επειδή ξέρουμε τι θα συμβεί. Θα χρησιμοποιηθούν ως πυρομαχικά για τον πόλεμο ενάντια στη σεξεργασία. Θα χρησιμοποιηθούν εναντίον των σεξεργατριών για να δημιουργήσουν μια φρικιαστική εικόνα και για να υποστηριχτούν οι πιο συντηρητικές και βίαιες θέσεις ώστε να μπορούν να στιγματίζουν, να φυλακίζουν, να συλλαμβάνουν, να απαξιώνουν, και να λυπούνται άτομα που κινούνται σε αυτό το χώρο.

Κι όμως, όλα αυτά υπάρχουν. Το τραύμα μπορεί να υπάρξει. Η περιθωριοποίηση και η αποξένωση υπάρχουν. Η δυσκολία είναι αληθινή. Δεν είναι μια εύκολη δουλειά. Αλλά αυτά δεν δυσφημούν τη σεξεργασία. Δυσφημούν το σύστημα που τη γεννά. Θέλουμε να φέρουμε στο προσκήνιο τη φτώχεια, την ανισότητα και την έλλειψη επιλογών. Θέλουμε να επιτεθούμε σε αυτό τον κόσμο όπου η επιβίωση γίνεται πάντα με τους όρους των άλλων.

Τα καλά πράγματα που δεν τολμούμε να πούμε

Δεν ισορροπούμε μόνο ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία (μύθος του Ηρακλή), δεν υπάρχει μόνο η ανηφόρα ή ο εύκολος δρόμος (ηθικισμός). Δεν υπάρχουνε μόνο πλούσιοι χοντροί που μυρίζουνε σαπούνι και εκατομμυριούχες γυναίκες αδύνατες που θέλουνε να τους τρίψεις λυσσασμένα την κλειτορίδα τους για μια συνεχόμενη ώρα. Υπάρχουν και αυτά που κάνουν τη σεξεργασία πραγματικά όμορφη. Υπάρχει αγάπη, σεβασμός, αμοιβαία φροντίδα, χάδι, περιποίηση, συζητήσεις, εξομολογήσεις, ηδονισμός, απόλαυση, έρωτας, γνωριμίες, δικτύωση. Οι σεξεργάτριες, κυρίως στο εξωτερικό (Αμερική, Ασία, υπόλοιπη Ευρώπη) χτίζουν κοινότητες που οι άνθρωποι «απ’ έξω» δεν μπορούν καν να φανταστούν.

Δεν είναι κοινότητες φτιαγμένες από θεωρητικά σλόγκαν τύπου «γυναίκες με κοινά συμφέροντα». Είναι κοινότητες φτιαγμένες από τη συνταγή της επιβίωσης. Οι πιο έμπειρες στέλνουν λίστες με ασφαλείς πελάτες. Μοιράζονται δεξιότητες, στρατηγικές, τρόπους αποφυγής της αστυνομίας, ασφαλή κανάλια επικοινωνίας. Δημιουργούν υλικές και ψυχολογικές μορφές αμοιβαίας βοήθειας και δεν περιμένουν τίποτα από το κράτος, τις ΜΚΟ και τα ακτιβιστικά κινήματα που δεν αναγνωρίζουν καν ότι αυτό που κάνουν είναι δουλειά.

Και μετά υπάρχει η απλή χαρά της σεξεργασίας. Ναι! Πολύ γέλιο!!! Αστεία, πλάκες, περίεργα πράγματα. Ένας πελάτης που σε κάνει να νιώθεις ευφυής, επιθυμητή, κυριαρχική.  Ένας που ακούει. Ένας που σε ευχαριστεί σαν να ήσουν η καλύτερη απόφαση της ζωής του. Κατά τη διάρκεια ενός πληρωμένου σαδομαζοχιστικού σεξ μπορεί να υπάρξει η πραγματική χαρά. Αυτό γιατί να το κρύψουμε;

Η σεξεργασία σώζει πολλές φορές όταν βρίσκεσαι σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, εάν βέβαια είσαι σε θέση να καταφέρεις να  μείνεις ανεξάρτητη, να βρεις αξιοπρεπείς πελάτες και να κινηθείς έτσι ακριβώς όπως θέλεις εσύ. Αυτό είναι γεγονός. Τα λεφτά έρχονται γρήγορα και όταν τα χρειάζεσαι.  Δεν απαιτείται επαγγελματικό βιογραφικό και συνεντεύξεις. Δεν είναι τα χρήματα ιδανικά ή σταθερά ή δίκαια μοιρασμένα αλλά είναι χρήματα – αυτή η φρικτή αιτία δυστυχίας στον κόσμο, η ύπαρξη του χρήματος.

Κι αν αυτό τροφοδοτεί επιχειρήματα ενάντια στη σεξεργασία; Αν κάποιες φεμινίστριες το χρησιμοποιήσουν για να πουν «άρα όλες αυτές οι γυναίκες εξαναγκάζονται, πρέπει να τις σώσουμε,  να τους βρούμε μια άλλη δουλειά!!!!!» ή επίσης  «λόγω όλων αυτών δεν μπορούμε να επικυρώσουμε τη σεξεργασία, δεν υπάρχει η ελεύθερη επιλογή, οι γυναίκες αυτές ……».

Δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά. Με ενδιαφέρει η αλήθεια. Η αμφιθυμία, οι αντιφάσεις της ζωής, το παράδοξο, η απόλαυση και ο ψυχαναγκασμός, η ευκολία, και η βαρεμάρα, το δώρο και η ενοχή, η συναισθηματική ασφάλεια και τα ακριβά εσώρουχα. Έτσι δεν είναι άλλωστε ολόκληρη η ζωή μας; Ο ζητιάνος και εσύ με τις σακούλες από τη μπουτίκ, ο ψυχοπαθής μέσα στο τρένο που σου ζητάει να τον βοηθήσεις και εσύ συνεχίζεις να σκρολάρεις στο instagram ή δημοσιεύεις μια φωτογραφία σου στο facebook, το εξαναγκαστικό 14ώρο εργασίας, η μισθωτή σκλαβιά και τα αδικοχαμένο αίμα της Πρωτομαγιάς του Σικάγου. Η ζωή συνεχίζεται με τους εργάτες και τους υπαλλήλους να πηγαινοέρχονται στη δουλειά τους πρωί- βράδυ. Με ενδιαφέρει η κατανόηση της αδικίας και τα αίτια της διαιώνισής της. Αυτός είναι ο κόσμος!!!

Ξαφνικά πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα της σεξεργασίας δίχως καν να λάβουμε υπόψιν ότι κάποιοι-κάποιες- κάποια άτομα το επιλέγουν αυτό το επάγγελμα ελεύθερα όπως όλοι επιλέγουν ένα σωρό άλλες μορφές εργασίας τους «ελεύθερα». Επιλέγουμε όλες μας πραγματικά τις δουλειές μας «ελεύθερα» τελικά;

Κατανοώ, οι πρώτες σκέψεις είναι ότι το σώμα γίνεται εμπόρευμα, ναι αλλά είναι το δικό μου το σώμα, υπάρχει η απόφαση,  η επιλογή να διαθέσω εγώ το σώμα μου όσο χρόνο θέλω εγώ και όπου θέλω εγώ. Μα, οι δεύτερες σκέψεις είναι ότι έτσι πληγώνεται ο έρωτας,  ναι  αλλά άλλες φορές έτσι γεννιέται, έτσι εκτιμάται, έτσι ξαναδημιουργείται. Είναι πολύπλοκη η ζωή.

Αυτά που δεν χωράνε στις αφίσες

Υπάρχουν πλευρές της σεξεργασίας που δεν θέλουμε να πούμε ούτε στην ίδια μας την φεμινιστική ομάδα. Υπάρχουν γυναίκες που κάνουν σεξ για λεφτά ενώ δεν έχουν σπίτι. Υπάρχουν σεξεργάτριες που πληρώνουν λογαριασμούς, νοίκια, φαγητό, ενώ οι σύζυγοι έχουνε «εξαφανιστεί» από τις υποχρεώσεις τους. Υπάρχουν κορίτσια που μείναν ορφανά, αγόρια που δεν έχουνε επιλέξει ακόμα το φύλο τους, κοπέλες που αναπτερώνεται η αυτοπεποίθησή τους.

Και το κράτος τι κάνει; Τις φυλακίζει σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά στην Αμερική. Τις βάζει σε κατηγορίες δικής του επινόησης. Τις ονομάζει θύματα ενώ τις αντιμετωπίζει ως εγκληματίες. Οι νόμοι για την καταπολέμηση της πορνείας στην πράξη σπρώχνουν τις σεξεργάτριες πιο βαθιά στην παρανομία. Πιο κρυφά ραντεβού, πιο επικίνδυνοι χώροι, λιγότερη πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα. Αυτό δεν ονομάζεται βοήθεια. Αυτή είναι η λογική στιγματισμού ντυμένη με ηθικολογία.

Η μητρότητα, οι σπουδές, η ομορφιά της ζωής, τα πτυχία, η ευτυχία και η σεξεργασία δεν είναι αντίθετες έννοιες. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ντρέπονται με τις επιλογές τους, δεν θέλουν να καταπιέζονται και να εκβιάζονται, δεν χρειάζονται ηθικούς κανόνες, καταστολή και αστυνόμευση. Και όμως όχι μόνο το σύστημα της κυριαρχίας αλλά συχνά ακόμα και ελευθεριακοί χώροι αντιμετωπίζουν τις σεξεργάτριες ως θύματα, ως σώματα που υποφέρουν, ως σεξουαλικές μηχανές που καταπιέζονται και όχι ως άτομα με αξιοπρέπεια, βούληση, ικανότητα επιλογής και απόλαυσης. Κι όμως, ανάμεσα σε όλες αυτές τις σεξεργάτριες παντού στον κόσμο υπάρχουν και άνεργες που ψάχνουν τρόπο να πληρώσουν το νοίκι, υπάρχουν και κοινωνιολόγες με τα διδακτορικά τους, υπάρχουν και γυναίκες τρανς και μητέρες με τα χαρούμενα παιδιά τους, και τρυφερές ευτυχισμένες υπάρξεις και καλλιτέχνες και θυμωμένες επαναστάτισσες, και άτομα γεμάτα ενέργεια και θέληση για ζωή, και φοιτήτριες και queer άτομα και κάθε είδους υποκείμενα όπως σε κάθε εργασιακό πεδίο, άτομα που δεν θέλουν να ντρέπονται για τις επιλογές τους, χρειάζονται υποστήριξη και φροντίδα όπως όλοι μας.

Σε αυτό το σημείο βεβαία πρέπει να είμαι σαφής. Εγώ που γράφω είμαι μια λευκή γυναίκα με κάποια κοινωνικά προνόμια. Μιλάω μέσα από τα δικά μου βιώματα, τις εμπειρίες, τα ταξίδια και τις γνωριμίες μου με άτομα στις 5 ηπείρους και κυρίως από τις συζητήσεις μου με το αναρχικό κίνημα των σεξεργατριών και των τρανς γυναικών στην Ταϊλάνδη και τις αναρχικές σεξεργάτριες στις ΗΠΑ. Η ρατσιστική και αστυνομική βία, τα συνοριακά καθεστώτα και οι μεταναστευτικές πολιτικές, οι συντηρητικές αντιλήψεις και οι κρατικοί μηχανισμοί παράγουν σε όλο τον κόσμο κοινωνικό αποκλεισμό και προσωπικές τραγωδίες. Οι σεξεργάτριες από τη Λατινική Αμερική, την Ασία ή την Αφρική ίσως αντιμετωπίζουν κάτι που δεν είναι καθόλου το ίδιο με τα άτομα στην Ευρώπη ή την Αμερική, περισσότερα εμπόδια, περισσότερη απαξίωση, περισσότερους περιορισμούς, περισσότερη βία. Η βία που βιώνουν είναι πρώτα ρατσιστική και μετά βία απέναντι στη σεξεργασία. Και όταν μιλάμε για «δικαίωμα επιλογής» ή «αυτοδιάθεση του σώματος», ξέρουμε ότι αυτά τα λόγια δεν φτάνουν για όσες ζουν κάτω από το ρατσιστικό βλέμμα, την καθημερινή αστυνομική βία και τις αποικιοκρατικές πολιτικές.

Το κίνημα για την υποστήριξη της σεξεργασίας απλώνεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Από την στιγμή που ο λευκός κυριαρχεί στον πλανήτη είναι δεδομένο ότι οι λευκές σεξεργάτριες έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης, τους εκδοτικούς οίκους και στις πλατφόρμες επικοινωνίας. Οι σεξεργάτριες που είναι μετανάστριες και φτωχές μοιράζονται πολύ πιο δύσκολα τις εμπειρίες τους και τις απόψεις τους για την ζωή μαζί μας. Το να το αναγνωρίσουμε αυτό δεν είναι μικροαστικές τύψεις και ενοχές,  είναι πολιτική ευθύνη. Όλα αυτά δεν είναι μόνο βιώματα- είναι και δημόσιος λόγος. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι απαραίτητές ανοιχτές συναντήσεις,  έρευνες, άρθρα, διαλέξεις, κείμενα, εκδηλώσεις, ταινίες, ντοκιμαντέρ. Όταν μιλάμε για πηγές, αναφορές και δίκτυα, δεν μιλάμε μόνο για πανεπιστημιακά άρθρα. Μιλάμε για το πώς η πληροφορία που παράγουν οι ίδιες οι σεξεργάτριες, οι συλλογικότητες, οι ακτιβίστριες, οι κοινότητες, αλλά και οι ιατρικές και κοινωνικές επιστήμες, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να προστατεύσουν και να διαδώσουν τον λόγο των ίδιων των υποκειμένων.

Σε πολλούς τομείς  από την τεχνολογία μέχρι τη δημόσια υγεία, η ανάλυση πηγών, δικτύων και επιρροών δείχνει πώς χτίζεται η γνώση. Ποιές φωνές ακούγονται, ποιές κρύβονται, ποιά θεμελιώδη κείμενα διαμορφώνουν τις πολιτικές μας απόψεις ή κατεύθυνση της νομοθεσίας; Το ίδιο συμβαίνει και με τη σεξεργασία. Αν κοιτάξουμε ποιά κείμενα, ποιές αναφορές, ποιές ιστορίες κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο για τη σεξεργασία, θα δούμε πόσο συχνά απουσιάζουν οι ίδιες οι σεξεργάτριες.

Όμως, σε πολλές χώρες και σε πολλές μελέτες, παρατηρούμε κάτι επαναλαμβανόμενο. Εκεί όπου η σεξεργασία αποποινικοποιείται, όπου αναγνωρίζεται ως εργασία, όπου οι σεξεργάτριες οργανώνονται συλλογικά, όπου συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων, μειώνεται η βία, βελτιώνεται η υγεία, αυξάνεται η ασφάλεια των ίδιων ατόμων που δουλεύουν σε αυτό το χώρο. Εξασθενεί το αίσθημα ντροπής και το στίγμα της «κακόμοιρης φτωχής ιερόδουλης» ή του «λούμπεν στοιχείο που δεν είχε άλλη επιλογή».

Κοινοτικές ομάδες, συνδικάτα, συλλογικότητες sexworkers έχουν δείξει στην πράξη ότι όταν οι ίδιες οι σεξεργάτριες οργανώνουν την αυτοπροστασία τους, όταν υπάρχει η πρόσβαση σε γιατρούς χωρίς φόβο, όταν υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα και μπορεί η σεξεργασία να συζητηθεί ανοιχτά χωρίς στίγμα, όταν αναγνωρίζονται ανοιχτά οι ανάγκες και οι επιθυμίες, τότε μειώνεται η κακοποίηση και το sex trafficking, μειώνεται η έκθεση σε αφροδίσια νοσήματα και πολλαπλασιάζεται η δύναμη της αποδοχής, της ευγένειας και της αξιοπρέπειας.

Αντίθετα, όπου κυριαρχεί η ποινικοποίηση και η παρανομία, ο στιγματισμός και η σωτηριολογία υπάρχει περισσότερη βία, περισσότερη αστυνομική παρενόχληση, λιγότερη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, περισσότερο σκοτάδι. Οι πολιτικές που βλέπουν τις σεξεργάτριες ως υποκείμενα με φωνή, ελεύθερη βούληση, επιλογή  και δικαιώματα βελτιώνουν τη ζωή των σεξεργατριών. Οι πολιτικές που θεωρούν τη σεξεργασία ως πρόβλημα προς διαχείριση, επιτίθονται και σκοτώνουν με έναν υποδόριο τρόπο τις ίδιες τις σεξεργάτριες.

Θα υπήρχε σεξεργασία σε έναν ελεύθερο κόσμο;

Αν δεν υπήρχε καπιταλισμός, θα υπήρχε σεξεργασία; Αν δεν υπήρχε πατριαρχία, θα υπήρχε πορνεία; Κάποιες λένε όχι. Υποστηρίζουν πως ολόκληρη η σεξουαλικότητα όπως τη ζούμε σήμερα είναι προϊόν πατριαρχίας, αγοράς, καταπίεσης. Ότι όλες οι επιθυμίες μας είναι διαμορφωμένες από αυτό το σύστημα.

Κάποιες άλλες λέμε ότι υπάρχει κάτι ακόμη πιο βαθύ. Μια σεξουαλικότητα που δεν είναι μόνο αποτέλεσμα καταναγκασμού. Κάτι ερωτικό, πνευματικό, δημιουργικό, που θέλει να παιχτεί, να εξερευνηθεί, να μοιραστεί. Αυτό το κάτι θα υπήρχε ακόμη κι αν γκρεμίζαμε αύριο την πατριαρχία και τον καπιταλισμό.

Δεν πιστεύω ότι η σεξεργασία θα εξαφανιζόταν σε έναν ελεύθερο κόσμο. Πιστεύω ότι θα άλλαζε ριζικά. Θα σταματούσε να είναι δουλειά από ανάγκη και θα γινόταν κάτι σαν τελετουργία, παιχνίδι, υπηρεσία, δημιουργία. Κάτι που δεν θα είχε μέσα του φόβο, φτώχεια, εξάρτηση. Κάτι που δεν θα χρειαζόταν να το ονομάζουμε εργασία με τον σημερινό τρόπο.

Αλλά εμείς δεν ζούμε σε αυτόν τον κόσμο. Ζούμε εδώ.

Εδώ, τώρα, σε αυτόν τον κόσμο

Aυτό που χρειάζεται δεν είναι σωτήρες, δεν είναι φεμινίστριες που μας λένε ότι δεν υπάρχει η ελεύθερη επιλογή στη σεξεργασία, δε χρειαζόμαστε γυναίκες που φοβούνται, τρομάζουν απέναντι σε αυτή την επιλογή όπως θα τρόμαζαν και μπροστά σε μια τρυπαρισμένη από LSD νεαρή κοπέλα. Χρειαζόμαστε να υποστηρίξουμε τα δικαιώματα των σεξεργατριών. Προστασία, νομική αναγνώριση της δουλειάς αυτής, πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας χωρίς φόβο και στιγματισμό, τη δυνατότητα καταγγελίας της άσκησης βίας χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος της σύλληψης, τη δυνατότητα να ακουστούν οι δυσκολίες και τα όρια του επαγγέλματος χωρίς αυτό να γίνεται όπλο εναντίον της ίδιας της σεξεργασίας, τη δυνατότητα να εκτιμηθεί η ευκολία, ο ερωτισμός και οι φιλίες που προκύπτουν χωρίς ντροπή.

Θέλουμε κοινότητες που ελέγχονται από σεξεργάτριες. Δίκτυα που δημιουργούνται από σεξεργάτριες. Έρευνες που συμπεριλαμβάνουν τις σεξεργάτριες ως υποκείμενα με άποψη, όχι ως περιστατικά. Πολιτικές που γράφονται μαζί με τις σεξεργάτριες.

Η αρχή «μαζί με εμάς και όχι για εμάς» δεν είναι σύνθημα για αφίσες. Είναι πολιτική στάση. Είναι απαίτηση. Είναι η άρνηση να αφήσουμε άλλους να αποφασίζουν για τα σώματά μας, τις ζωές μας, τις επιθυμίες μας.

Δεν τελειώνει εδώ. Ή μάλλον, δεν πρέπει να τελειώνει εδώ. Αυτό που ξεκινάει από τη σεξεργασία- η αντίσταση, η δημιουργία νέων κοινοτήτων, η εφεύρεση τρόπων επιβίωσης και τρυφερότητας μέσα σε έναν βίαιο κόσμο- δεν σταματάει στα όρια του επαγγέλματος. Απλώνεται σε άλλους αγώνες, άλλες κοινότητες, άλλες εξεγέρσεις.

Αυτό έχει σημασία. Όχι να πείσουμε ότι η σεξεργασία είναι καλή με έναν μονοδιάστατο τρόπο, αλλά να παραδεχτούμε την πολυπλοκότητα. Ότι είναι ταυτόχρονα δύσκολη και απελευθερωτική, τραυματική και ζωτική, επικίνδυνη και τρυφερή. Ότι μπορούμε να σταθούμε μέσα σε αυτή την αντίφαση χωρίς να εξαφανιστούμε.

Μη φοβάσαι το παράδοξο για να κατανοήσεις τον κόσμο. Εκεί, ακριβώς εκεί, βρίσκεται η πραγματική δύναμη, στη στιγμή που λέμε την αλήθεια ολόκληρη όχι μόνο το κομμάτι που μας βολεύει, αλλά και αυτό που πονάει, και αυτό που λυτρώνει.

____

Η Σίσσυ Δουτσίου είναι ηθοποιός, ποιήτρια και συγγραφέας, μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο. Η πιο πρόσφατη συλλογή διηγημάτων της “Οι Αδερφές του Κάιν” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

The post Σεξεργασία, μη τη φοβάσαι appeared first on Void Network.

Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών 2026

Πέμπτη 18 έως Σάββατο 21 Ιουνίου 2026 / Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας

Τέσσερις ημέρες θεάτρου, μουσικής, συζητήσεων και δράσεων στον δημόσιο χώρο των Προσφυγικών. Οι παραστάσεις αναπτύσσονται σε διαφορετικά σημεία της γειτονιάς, ενώ κάθε απόγευμα η Πλατεία μετατρέπεται σε τόπο διαλόγου γύρω από την κατοικία, την πόλη, την τέχνη και τις κοινότητες που τη διαμορφώνουν.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ  για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών || Πεμ. 18– Κυρ. 21 Ιουνίου 2026  – Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας  

Το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών επιστρέφει από Πέμπτη 18 έως Κυριακή 21 Ιουνίου 2026 στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, 12 χρόνια μετά τις αξέχαστες βραδιές του καλοκαιριού του 2014. Αυτή τη φορά όμως όχι μόνο για να γιορτάσουμε την ελεύθερη ζωή και την κοινότητα αλλά ως κάλεσμα και ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών.

Τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι ένα διατηρητέο συγκρότημα οκτώ πολυκατοικιών με συνολικά 228 διαμερίσματα, χαρακτηρισμένο διατηρητέο για το ιστορικό, πολιτισμικό, κοινωνικοπολιτικό και αρχιτεκτονικό του υπόβαθρο. Σήμερα η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών είναι μια πρότυπη κατάληψη στέγης που συνδυάζει χαρακτηριστικά κοινωνικής κατοικίας και αυτοοργανωμένης κοινότητας, φιλοξενώντας πάνω από 400 άτομα από διαφορετικές χώρες, οικογένειες, ηλικιωμένους, πρόσφυγες, μετανάστες, ντόπιους.

Το καλοκαίρι του 2025, ερήμην όλων των κατοίκων και σε ξεκάθαρη απαξίωση προς την ίδια τους την ύπαρξη, υπεγράφη προγραμματική συμφωνία μεταξύ Υπουργείου Πολιτισμού, Περιφέρειας Αττικής και ΔΥΠΑ για την «αποκατάσταση» τεσσάρων προσφυγικών πολυκατοικιών, με δηλωμένο στόχο τη χρήση τους ως “κοινωνική κατοικία”. Ωστόσο, πίσω από τη βιτρίνα του «δημοσίου οφέλους» κρύβεται μια εκδίωξη με υπογραφή και σφραγίδα.
Βαφτίζοντάς την «κοινωνική κατοικία», τρεις θεσμοί δίνουν τα χέρια για να μετατρέψουν τη στέγη σε εμπόρευμα. Με την ασάφεια ως εργαλείο αποπροσανατολισμού, το πλάνο παραμένει θολό: όσο πιο αόριστο το όφελος, τόσο ευκολότερα παραδίδεται ο χώρος σε επιχειρηματικά συμφέροντα.

Όμως τα Προσφυγικά δεν είναι ακίνητο προς αξιοποίηση/ εμπορική εκμετάλλευση, είναι μια γειτονιά αυτοοργανωμένη, μια ζωντανή κοινότητα έτοιμη να υπερασπιστεί μέχρι θανάτου την επιβίωση, την συλλογική χαρά, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της- και για αυτό έχουν την στήριξη όλων μας.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:30 | Οδός Κορωνείας
«Μέσα στο ναρκοπέδιο, μου είπαν πως θα μάθω να χορεύω»
της Μαρίας Λούκα- Σκηνοθεσία: Παυλίνα Μάρβιν-60’ 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ | 21:00 | Οδός Ορεστιάδος
Κενό Δίκτυο – «Οπλισμένες Λέξεις για την Υπεράσπιση των Προσφυγικών» Live Hip Hop & Spoken Word: TNT, Fer De Lance, Expe, Ραμμένος Άσσος, VoxPopuli, Αντίγνωμος, Thanasimos, Twin Sanity, 542, Τάσος Σαγρής & Whodoes, Σίσσυ Δουτσίου, Πόππη Δέλτα, Jessica 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ | 18:00 | Πλατεία
Ανάπλαση και Καταστολή
Συμμετέχουν: Άννυ Παπαρούσου (Δικηγόρος), Νίκος (κάτοικος Προσφυγικών), Όλγα Κλίτσα (Ηλεκτρολόγος Μηχανικός ) και Σοφία Βιδάλη (Καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Αντεγκληματικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο) 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:00 | Οδός Κορωνείας
«Η Εκδίκηση του Φώτη» Σκηνοθεσία: Βασίλης Βηλαράς- 100’ 

WORKSHOP | 20:00 | Πλατεία |Playback theatre workshop: Συνύπαρξη και αντίσταση σε έναν αντίξοο κόσμο. Από την Ομάδα Playback Ground και Playback Πυρήνας- 60’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 21:00 | Οδός Ορεστιάδος
«Αναζητώντας την Ελένη» Κείμενο / Σκηνοθεσία: Νατάσας Νταϊλιάνη- 70’ 

STAND UP COMEDY | 22:15 | Οδός Ορεστιάδος
Τάσος Αντωνίου, Χριστίνα Βούλγαρη, Δήμητρα Θωμά, Μελίνα Κόλλια, Δήμητρα Νικητέα, Αριστείδης Ψυλιάκος 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ | 23:15 | Οδός Ορεστιάδος «Οι Καλλιτέχνες των Προσφυγικών στη Σκηνή», με τη συμμετοχή του Δημήτρη Αποστολάκη (Χαΐνηδες) 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΟΥΝΙΟΥ 

Κουκλοθέατρο | 12:00–18:00 Επαναλαμβανόμενη δράση | Οδός Κορωνείας
Σκούπα Band/ Pulcinella Guignol / Fasoulis and FriendsΠαράλληλες δράσεις για παιδιά στο Κιόσκι με τη συμμετοχή εικαστικών. 

ΣΥΖΗΤΗΣΗ | 18:00 | Πλατεία
Στέγαση: Κοινωνική κατοικία, καταλήψεις, αυτοοργάνωση
Συμμετέχουν: Μενέλαος Χαραλαμπίδης (Ιστορικός), Ελένη Βαφειάδου (Αρχιτέκτων) και Στελίνα Πορτέση (Αρχιτέκτων) 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Παιδικό Θέατρο | 18:00 | Οδός Κορωνείας
Συντεχνία του Γέλιου  «Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και Κλεομένης»
Σκηνοθεσία: Βασίλης Κουκαλάνι- 90’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:30 | Οδός Κορωνείας
«Kumku Yamki» Σωματικό Θέατρο Κούκλας, Σκηνοθεσία: Ζωή Βλάσση-50’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:00 | Οδός Ορεστιάδος
«Μια άλλη Θήβα» Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος-120’ 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ | 22:00 | Οδός Ορεστιάδος
«Ένα τραγούδι για τα Προσφυγικά» Unplugged LIVE
Πάνος Βλάχος, Σπύρος Γραμμένος, Δημήτρης Μητσοτάκης, Φώτης Σιώτας, Πάνος Μπίρμπας, Γιάννης Κωσταρής, Βασιλική Μιχαλοπούλου, Μαριάννα Παπαθανασίου, Μυρτώ Βασιλείου, Ηλίας Βαμβακούσης, Martha Moreleón (Μεξικό), Alejandro Díaz (Χιλή), – Pablo Soto και Παναγιώτης Μπεκρής

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ | 14.00 | Οδός Κορωνείας

Ιμάντ Μπετάρ ο Μάγος από την Συρία- Bubble Show, μαγικά και εκπλήξεις

ΣΥΖΗΤΗΣΗ | 18:00 | Πλατεία
Τέχνη στον Δημόσιο Χώρο- Συμμετέχουν: Βασίλης Κουκαλάνι (ηθοποιός), Σάββας Στρούμπος (σκηνοθέτης), Ρόζυ Μονάκη (ηθοποιός), Ουίτσι (σκηνοθέτης, ηθοποιός), Γιάννης Ραουζαίος (κριτικός κινηματογράφου- Κενό Δίκτυο) 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 18:00 | Οδός Κορωνείας
«ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ, η ομάδα νέων που ολοκλήρωσε τα εργαστήρια του Μικρού Εθνικού» Σκηνοθεσία: Αγγελική Τόμπρου- 60’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 19:15 | Οδός Κορωνείας
«Ερείπια ή το τραύμα που μας δένει» Σκηνοθεσία: Ανδριανή Κυλάφη- 70’ 

ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ | 20:00 | ΠλατείαΠ
ολυφωνικό σύνολο «Χαονία». Πολυφωνίες για πρόσφυγες και ξενιτεμένους. Πολυφωνίες για κοινωνικά ξέφωτα και τα σμιξίματα μας. – 30’ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ | 20:30 | Οδός Ορεστιάδος
«Οιδίποδας Τύραννος» Σκηνοθεσία: Σοφία Αντωνίου- 90’

ΣΥΝΑΥΛΙΑ 22:00 | Οδός Ορεστιάδος
The Boy, Alexandros Miaris (Electric Litany), Alex K. (Last Drive), Nalyssa Green, Τατιάνα Σκανάτοβιτς,Yannis Raouzeos & Maelstrom 

The post Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών – ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ 18-21/6/2026 appeared first on Void Network.

Void Network in collaboration with Old Palestine House and FilmPoetry Digital Archive presents FREE WORDS- A Poet from Gaza, a documentary screening about the Palestinian Pulitzer Awarded poet Mosab Abu Toha, directed by Abdullah Harun İlhan.

The screening will follow open public online discussion with the poet Mosab Abu Toha and the film director. The event explores the power of poetic expression during war and catastrophe, focusing on voices emerging from Gaza and the broader Palestinian struggle for freedom and dignity.

FREE WORDS- A Poet from Gaza

Directed by  Abdullah Harun İlhan

FRIDAY 29 MAY 2026

Starts 19.00
Old House Palestine – Brighton

20-22 Gloucester Place BN1 4AA

free entrance / solidarity donations for Old House Palestine

Organized by:

Void Network http://voidnetwork.gr

Film Poetry FREE Digital Archive http://filmpoetry.org

An evening of poetry, resistance, memory and international solidarity with the people of Palestine. At a time when genocide, displacement and censorship attempt to silence an entire people, poetry remains a living force of resistance. “Free Words” brings together poetry, oral history and visual material from Gaza, creating a collective space where language becomes testimony, mourning, revolt and hope.

As Gaza endures its darkest chapter—where children die from starvation while the world debates politics—the voices of Palestinian writers and poets carry an unbearable weight. These are not distant literary figures crafting abstract art, but witnesses documenting genocide in real time, their words emerging from beneath bombardment, from hospitals under siege, from refugee camps where entire families have been erased.

“Free Words: A Poet from Gaza,” directed by Abdullah Harun İlhan, takes on profound urgency. The documentary follows Palestinian poet Mosab Abu Toha, whose voice emerges from the epicenter of what international legal experts increasingly recognize as genocide. Through intimate interviews and readings of Mosab’s work, İlhan’s documentary reveals what it means to bear witness when survival itself becomes uncertain. This is not poetry emerging from general hardship, but testimony from within an active campaign of extermination where Palestinian life is treated as expendable.

Mosab Abu Toha is a Palestinian poet, writer and educator born in the Al-Shati refugee camp in Gaza in 1992. Growing up under occupation and repeated wars, his life and work have been deeply shaped by exile, memory, destruction and the daily struggle of Palestinian existence. In 2017 he founded the Edward Said Library, Gaza’s first English-language public library, creating an important cultural space for young readers and writers in Gaza.

His first poetry collection, Things You May Find Hidden in My Ear (2022), received international acclaim, winning the Palestine Book Award and the American Book Award. His writings combine personal testimony with poetic language, documenting life, loss and survival in Gaza.

After surviving the war on Gaza and being detained by the Israeli army while attempting to flee with his family in 2023, Abu Toha continued to write and speak internationally about the Palestinian experience. In 2025 he was awarded the Pulitzer Prize for Commentary for his essays in The New Yorker, recognized for portraying “the physical and emotional carnage in Gaza” with “the intimacy of memoir.”

When Mosab was detained by Israeli forces, the international literary community’s response underscored a crucial truth: Palestinian voices matter precisely because their silencing is systematic, deliberate, and part of a broader project of cultural destruction.

__

Void Network is an international anarchist, cultural affinity group first appeared in 1990 in Athens / Greece – aiming global social revolution and all humans liberation from ignorance, suffering and exploitation.

FilmPoetry.org is a free open archive of 500 poetry films, an international platform dedicated to democratizing filmmaking and artistic expression through experimental storytelling, video poetry and socially engaged art.

Old Palestine House, aims to strengthen connections between local communities, artists and international solidarity movements supporting Palestine.

Void Network http://voidnetwork.gr

Film Poetry FREE Digital Archive http://filmpoetry.org

The post FREE WORDS- A Poet from Gaza / Mosab Abu Toha- FR. 29/5/2026 Old Palestine House – Brighton appeared first on Void Network.

Void Network (Athens– Greece)
presents
GEN Z MAKES HISTORY / TOUR 2026

SAT. 30 MAY 2026 – STARTS AT 19.00
free entrance / donations

A book presentation
TALKS and public dialogue
about global social revolts in our decade:

Tasos Sagris & Sissy Doutsiou (Void Network– Greece )
Members of Plan C (UK)
CrimethInc. (USA– online)
George Katsiafikas – activist/sociologist, editor of the book Gen Z Makes History (Indonesia- online)

COWLEY CLUB
12 London Rd, Brighton and Hove, Brighton BN1 4JA

+18 members and guests only

This event will take place both physically and online. Audience from anywhere in the world may attend via Zoom.

GLOBAL online access LINK here:

https://tinyurl.com/VoidCrimePlan

Organized by
www.voidnetwork.gr

eroseffect.com | crimethinc.com | www.weareplanc.org

FREE Download the book “Gen Z Makes History” HERE

After four months in Asia, Void Network continues the tour in Brighton to share experiences and understandings and encourage people to sustain Gen Z’s heroism. Whether Baby Boomers, Gen X, Millennials, or Gen Z, we should follow the lead taken by recent uprisings. All human beings are increasingly power-less within nation-states armed to the teeth with weapons of mass destruction. Global warming advances daily. As Gen Z has so remarkably illustrated, our most effective action is militant street protests.

Just when we thought that the world was going completely to hell, Gen Z uprisings swept country after country, demanding life over death. Whether the issue was elite corruption in Sri Lanka, Bangladesh, Nepal, and the Philippines, police brutality in Indonesia, Israeli genocide in Gaza, increased taxes in Kenya, mandatory pension plans in Peru, scandalously underfunded hospitals in Morocco, or a lack of basic services like electricity and water in Madagascar, a new generation has emerged in the struggle for better lives.

The post Gen Z Makes History – Tour 2026 Brighton Cowley Club SAT 30/5 appeared first on Void Network.

Οι Εκδόσεις Κενότητα ανακοινώνουν την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής «Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο» του Bill Hunchback

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει Κυριακή 24 Μαϊου 2026 – ώρα 18.30 στο Μπαρ ΑΛΜΑΓΕΣΤΗ– Πλαταιών 44 / Κεραμεικός

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Νίκος Κουρμουλής (Δημοσιογράφος, Συγγραφέας)

Θοδωρής Κανελλόπουλος (Εικαστικός, Ποιητής)

Φαίη Φραγκισκάτου (Δημοσιογράφος)

Νικόλας Παπουτσάκης (Μουσικός)

Ο Bill Hunchback θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο του

Διοργάνωση: Εκδόσεις Κενότητα

__

Τίποτα εδώ δεν εξηγείται· όλα παρατηρούνται.

Στη συλλογή «Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο», καταγράφονται ποιητικές λήψεις από τόπους και στιγμές που λειτουργούν ως περάσματα: το Βαρανάσι, οι καταρράκτες του Αλμασέντας, παλιά σκοτεινά μπαρ, μαγικά και εξωτικά τοπία, σκηνικά όπου το πραγματικό συναντά το οριακό. Τα ποιήματα συντίθενται σαν εναλλασσόμενες εικόνες, όπου η εμπειρία διαθλάται και μεταμορφώνεται διαρκώς σε μια περιπέτεια της συνείδησης.

Η  ποίηση του Bill Hunchback αποτελεί ένα ταξίδι στη φωτεινή πλευρά της ζωής, όχι ως άρνηση του σκοταδιού, αλλά ως συνειδητή επιλογή μέσα από αυτό. Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα στη μελαγχολία, τη σιωπή και τις εσωτερικές ρωγμές, για να καταλήξουν σε στιγμές διαύγειας, αποδοχής και ελπίδας. Με λόγο απλό και ειλικρινή, η συλλογή αποτυπώνει την ανθρώπινη εμπειρία όπως πραγματικά είναι: εύθραυστη, αντιφατική, αλλά βαθιά φωτεινή , ακόμη και στις πιο σκοτεινές της εκφάνσεις. Πρόκειται για μια ποιητική διαδρομή που δεν υπόσχεται απαντήσεις. Η γραφή αποφεύγει στρατηγικά τον ακαδημαϊκό τόνο και προκρίνει μια αίσθηση συνωμοτικής συμμετοχής: ο αναγνώστης έτσι δεν καθοδηγείται, αλλά προσκαλείται να σταθεί δίπλα στο βλέμμα που παρατηρεί. Μέσα από έναν ζωντανό, άμεσο λόγο, έννοιες φθαρμένες από τη χρήση —όπως η αγάπη, ο έρωτας, η ξεγνοιασιά, η περιπλάνηση, η εκστατική ενατένιση της ζωής, το βίωμα της ελευθερίας— προσεγγίζονται χωρίς ρητορική αλλά ως βιώματα που επιμένουν.

Η «Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο» προτείνει ένα ποιητικό ταξίδι χαμηλής έντασης αλλά υψηλής εγρήγορσης, όπου ακόμη και οι πιο σκοτεινές αποχρώσεις της σύγχρονης ζωής αφήνουν χώρο για διαύγεια και υπέρβαση.

Ο Bill Hunchback, γνωστός εδώ και δεκαετίες στην underground Αθηναϊκή σκηνή ως εκδότης fanzine (Bside, Το Ανάποδο κ.α.), διοργανωτής ποιητικών συναντήσεων και μέλος ψυχεδελικών συγκροτημάτων (The Absorbus Machine, The Electric Sutras) κυκλοφορεί τον Μάιο του 2026 την πρώτη του ποιητική συλλογή.

__

Bill Hunchback «Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο»

Έκδοση  2026 © Bill Hunchback

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΝΟΤΗΤΑ
Σειρά Ποίησης: Ο Ήχος του Κενού
Επιμέλεια σειράς: Τάσος Σαγρής

Εξώφυλλο: Bill Hunchback- Μικροκάμερα μέσα σε καλειδοσκόπιο λαδιών από τη δεκαετία του 60 που φωτογραφίζει παιδική λαμπάδα από τη δεκαετία του 90

Σχεδιασμός: Εργαστήριο Οπτικών Τεχνών / Κενό Δίκτυο [Void Optical Art Laboratory]

ISBN 978-618-85106-5-4

Εκδόσεις Κενότητα
Ουτοπία | Θεωρία | Ποίηση
http://www.voidnerwork.gr

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ

Για άμεσες παραγγελίες επικοινωνήστε στο
email: voidinternational@gmail.com
και στα τηλέφωνα 2106465693 και 6951407792

__

Οι εκδόσεις Κενότητα είναι μια κολεκτίβα καλλιτεχνών, ένα συνεργατικό εγχείρημα με σκοπό την υποστήριξη της δημιουργίας και προώθησης του σύγχρονου ποιητικού έργου. Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις των βιβλίων αποδίδεται στον ποιητή ή την ποιήτρια. Προμηθευτείτε τα βιβλία των εκδόσεων Κενότητα με επικοινωνία και άμεση παραγγελία από τις εκδόσεις και τους ποιητές ή στα ποιητικά δρώμενα και τις βιβλιοπαρουσιάσεις. Τα βιβλία επίσης διατίθενται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία στις περισσότερες πόλεις της χώρας.

The post Μικροκάμερα σε Καλειδοσκόπιο- Bill Hunchback- Παρουσίαση ΚΥΡ. 24/5/26 Αθήνα appeared first on Void Network.

Κείμενο: Ash Carr

Μετάφραση: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Η βασική δομή μιας αναρχικής ομοσπονδιακής κοινωνίας θα ξεκινούσε από την αρχή ότι ο συντονισμός πρέπει να αναδύεται από τα κάτω, από το σημείο όπου οι άνθρωποι πράγματι ζουν και εργάζονται — και όχι να επιβάλλεται από ένα απόμακρο κέντρο εξουσίας.

Τοπικές συνελεύσεις, εργατικά συμβούλια, ενώσεις κατοίκων, συνεταιρισμοί, δίκτυα αλληλοβοήθειας και εθελοντικές οργανώσεις θα αποτελούν τα ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας. Δεν θα είναι συμβολικά φόρουμ χωρίς πραγματική εξουσία· θα είναι οι τόποι όπου λαμβάνονται αποφάσεις, κατανέμονται οι πόροι, επιλύονται οι διαφορές και συζητούνται οι προτεραιότητες.

Ευρύτεροι βαθμοί συντονισμού — περιφερειακοί, διαπεριφερειακοί, ακόμα και διεθνείς — θα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά θα λειτουργούν ως ομοσπονδίες αυτών των σωμάτων, οικοδομημένες μέσω ανάθεσης ευθυνών από τις ανάλογες ενώσεις / κοινότητες και όχι ως μηχανισμοί διακυβέρνησης από ψηλά. Οι εντολοδόχοι θα φέρουν συγκεκριμένες εντολές, θα είναι ανακλητοί, και θα λειτουργούν ως αγγελιαφόροι και συντονιστές — και όχι ως πολιτική τάξη εξουσιαστών.

Τεχνικά, μια τέτοια κοινωνία θα απαιτεί μια πολύ πιο προηγμένη και ρητή υποδομή δημοκρατικού συντονισμού από ό,τι είχαν στη διάθεσή τους τα περισσότερα αναρχικά κινήματα του εικοστού αιώνα. Αυτή είναι μία από τις κεντρικές πραγματικότητες που πολλοί εξακολουθούν να αγνοούν. Τα σύγχρονα συστήματα επικοινωνίας, οι κατανεμημένες βάσεις δεδομένων, η κρυπτογραφική επαλήθευση, τα εργαλεία ανοιχτού λογισμικού και τα διαφανή δημόσια μητρώα καθιστούν πολύ πιο εφικτό τον συντονισμό σύνθετων κοινωνιών χωρίς κρατική γραφειοκρατία που εδράζεται πάνω από όλους.

Μια αναρχική ομοσπονδία δεν θα σημαίνει ότι κάθε άτομο ψηφίζει για κάθε ασήμαντο ζήτημα κάθε μέρα — αυτό θα ήταν παράλογο. Θα σημαίνει σαφείς βαθμίδες λήψης αποφάσεων, με τα περισσότερα ζητήματα να αντιμετωπίζονται τοπικά και κατά κλάδους, και μόνο τα πραγματικά μεγάλης κλίμακας ζητήματα να διοχετεύονται προς τα πάνω μέσω ομοσπονδιακών δομών. Η ενέργεια, οι μεταφορές, οι αλυσίδες εφοδιασμού, ο οικολογικός προγραμματισμός, η κοινωνική φροντίδα και η υγειονομική περίθαλψη, οι στόχοι παραγωγής και ο συντονισμός έκτακτης ανάγκης θα μπορούν να αποτελούν ανοιχτά δημόσια ζητήματα μέσω κοινών δικτύων. Με αυτό τον τρόπο η εξουσία — ή η άσκηση της εξουσίας — καθίσταται πολύ πιο ορατή, δεν θα αποκρύπτεται. Ο σκοπός δεν είναι να καταργηθεί η οργάνωση· είναι να καταργηθούν οι τρόποι οργάνωσης που δεν είναι υπόλογες στην κοινωνία.

Κοινωνικά, από πολλές απόψεις, η καθημερινή ζωή θα είναι πιο συμμετοχική, πιο αμοιβαία, και ίσως πιο απαιτητική σε σχέση με αυτό που συνηθίζουν οι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν με την παθητική φιλελεύθερη ταυτότητα του πολίτη. Οι άνθρωποι θα αναμένεται να συμμετέχουν ουσιαστικά στην κοινοτική ζωή — όχι ως αμισθί μαρτύριο, αλλά επειδή η κοινωνία δεν θα είναι πλέον οργανωμένη γύρω από το θέαμα και την ανάθεση της εξουσίας προς τα πάνω.

Πολλά από αυτά που σήμερα διαχειρίζεται ο καταναγκασμός της αγοράς ή η γραφειοκρατική βία θα λειτουργούσαν μέσω κανόνων αμοιβαίας υποχρέωσης, προσωπικής και συλλογικής ευθύνης ως αποτέλεσμα διαβούλευσης, διαπραγμάτευσης και κοινοτικής προσδοκίας. Η εργασία της φροντίδας θα αναγνωρίζεται ως κεντρική για την κοινωνία — και όχι ως αόρατη, απλήρωτη, υποστηρικτική και αναπαραγωγική εργασία. Η εκπαίδευση θα αφορά πολύ λιγότερο την παραγωγή υπάκουης εργατικής δύναμης για τους εργοδότες, και θα εστιάζει πολύ περισσότερο στην καλλιέργεια τεχνικά ικανών, κοινωνικά συνειδητοποιημένων, αυτό-κυβερνώμενων ανθρώπων. Ο μέσος άνθρωπος θα χρειάζεται υψηλότερο επίπεδο πολιτικής παιδείας — διότι η ελευθερία σε κλίμακα απαιτεί γνώσεις και ικανότητα, όχι μόνο συναίσθημα.

Οικονομικά, μια αναρχική ομοσπονδιακή κοινωνία θα είναι κατά πάσα πιθανότητα πλουραλιστική στη μορφή, αλλά ενοποιημένη από προκαθορισμένα όρια. Φυσικοί πόροι, υποδομές και οι βασικές συνθήκες της συλλογικής ζωής θα πρέπει να κατέχονται από κοινού ή να τελούν υπό ισχυρή κοινοτική επιμέλεια — διότι το να επιτραπεί σε αυτά να γίνουν ιδιωτικά κέντρα εξουσίας θα αναδημιουργούσε απλώς την ταξική κυριαρχία υπό άλλο ένδυμα. Πέρα από αυτό, η παραγωγή θα μπορούσε να οργανωθεί μέσω συνεταιρισμών, δημοτικών ενώσεων, επαγγελματικών ομοσπονδιών και κατανεμημένων δικτύων παραγωγής.

Το καθοριστικό ερώτημα θα ήταν εάν η παραγωγική δραστηριότητα παραμένει κοινωνικά υπόλογη. Στην πράξη, αυτό σημαίνει χώρους εργασίας διοικούμενους από εργάτες και κοινότητες, διαφανείς προμήθειες, ανοιχτά πρότυπα, διαλειτουργικά συστήματα και εργαλεία σχεδιασμού που επιτρέπουν τον συντονισμό χωρίς να απαιτείται κεντρικό κρατικό υπουργείο που τα υπαγορεύει όλα από ψηλά. Σε μια τεχνολογικά προηγμένη κοινωνία, αυτό θα μπορούσε να γίνει πολύ πιο δυναμικό από όσο επιτρέπουν οι παλιές αντιπαραθέσεις μεταξύ αγοράς και κεντρικού σχεδιασμού. Το πραγματικό ζήτημα είναι εάν ο συντονισμός εξυπηρετεί τη συλλογική ανάγκη — ή εάν εξυπηρετεί τη συσσώρευση και την κυριαρχία.

Πολιτιστικά, μια αναρχική ομοσπονδιακή κοινωνία θα πρέπει να παράγει έναν διαφορετικό τύπο ανθρώπου από αυτόν που παράγουν σήμερα ο καπιταλισμός και το κράτος. Σήμερα οι άνθρωποι εκπαιδεύονται στην ανταγωνιστική απομόνωση και τον πολιτικό κυνισμό και μαθαίνουν να ζουν εξαρτημένοι από συστήματα που δεν ελέγχουν. Μια ελεύθερη ομοσπονδία θα χρειαζόταν μια κουλτούρα αυτοπεποίθησης, σοβαρότητας και αμοιβαίου σεβασμού. Αυτό δεν σημαίνει ηθική τελειότητα — οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να είναι ατελείς, αντιφατικοί, φιλόδοξοι και δύσκολοι. Αυτό που αλλάζει είναι η περιβάλλουσα δομή που διαμορφώνει αυτά τα χαρακτηριστικά. Το κύρος ιδανικά θα μετατοπιζόταν από τον πλούτο, τη διοίκηση και το θέαμα — προς την συνεισφορά, την δεξιοτεχνία, την αξιοπιστία, τη φαντασία και την κοινωνική εμπιστοσύνη. Η τέχνη, η επιστήμη, η μηχανική και η φιλοσοφία θα αναλάμβαναν πιθανότατα έναν πιο κοινό και δημόσιο ρόλο — διότι δεν θα υποτάσσονταν πλέον τόσο στενά στη στρατηγική του κράτους ή στο ιδιωτικό κέρδος.

Μια τέτοια κοινωνία θα χρειαζόταν τον πολιτισμό να επιτελεί πραγματικό έργο· θα χρειαζόταν ιστορίες, τελετουργίες, παιδεία και σύμβολα που διδάσκουν στους ανθρώπους πώς να ζουν ως ελεύθεροι και ίσοι σε έναν σύνθετο κόσμο.

Ο λόγος που αυτό το όραμα έχει σημασία είναι ότι πολύ μεγάλο μέρος της αριστεράς εξακολουθεί να μιλά σαν ο ορίζοντας της πολιτικής να είναι είτε η μεταρρύθμιση του διοικητικού κράτους είτε η κατάληψή του. Αυτό αφήνει τη φαντασία παγιδευμένη μέσα στην αρχιτεκτονική της κυριαρχίας. Μια αναρχική ομοσπονδία προσφέρει μια πιο άμεση απάντηση, γιατί λέει ότι, η κοινωνία μπορεί να είναι εξαιρετικά οργανωμένη χωρίς να καταστεί αυταρχική, τεχνολογικά εξελιγμένη χωρίς συγκεντρωτισμό, και κοινωνικά συνεκτική χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη μιας κυρίαρχης τάξης.

Η πρόκληση δεν είναι το αν μπορεί να φανταστεί κανείς μια τέτοια κοινωνία — φυσικά μπορεί να την φανταστεί ο κάθε άνθρωπος. Η πρόκληση είναι η οικοδόμηση των θεσμών, των συνηθειών και των τεχνικών συστημάτων που την καθιστούν υλικά αξιόπιστη. Εκεί πρέπει τώρα ο Αναρχισμός να γίνει πιο συγκεκριμένος, λιγότερο καθαρά αντιπολιτευόμενος, και ικανότερος να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ένα πραγματικό πολιτισμικό σχέδιο.

___

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Πως θα έμοιαζε μια αναρχική ομοσπονδιακή κοινωνία; appeared first on Void Network.

Its basic structure would begin from the principle that coordination should arise from below, from people where they actually live and work, rather than being imposed from a distant centre. Local assemblies, workplace councils, tenant unions, cooperatives, care networks, and voluntary associations would form the living substance of society. These would not be symbolic forums with no real power, they would be the places where decisions are made, resources are allocated, disputes are addressed, and priorities are debated.

Wider levels of coordination, regional, interregional, even international, would still exist, but they would exist as federations of these bodies, built through delegation rather than rule. Delegates would carry specific mandates, remain recallable, and function as messengers and coordinators rather than a political class.

Technically, such a society would depend on a much more advanced and explicit infrastructure of democratic coordination than anything most twentieth century anarchist movements had access to. That is one of the central facts many people still fail to grasp. Modern communications systems, distributed databases, cryptographic verification, open accounting tools, and transparent public ledgers make it far more plausible to coordinate complex societies without a state bureaucracy standing above everyone.

An anarchist federation would not mean every person voting on every trivial matter every day, that would be absurd. It would mean clear layers of decision making, with most matters handled locally, and only genuinely large scale questions routed upward through federated structures. Energy use, transport, supply chains, ecological planning, healthcare capacity, production targets, and emergency coordination could all be made publicly legible through shared systems. Power, or the exercise of power would be made more visible, not less. The point is not to abolish organisation, it is to abolish unaccountable organisation.

Socially, daily life would likely feel more participatory, more reciprocal, and probably more demanding in some ways than people raised under passive liberal citizenship are used to. People would be expected to take some meaningful part in communal life, not as unpaid martyrdom, but because society would no longer be arranged around spectatorship and delegation upward. Much of what is now handled through market coercion or bureaucratic compulsion would instead be handled through norms of mutual obligation, negotiated responsibility, and communal expectation. Care work would be recognised as socially central rather than treated as invisible background labour. Education would be less about producing obedient labour for employers, and more about cultivating technically capable, socially conscious, self governing human beings. The average person would need a higher level of civic literacy, because freedom at scale requires competence, not just sentiment.

Economically, an anarchist federation society would most likely be plural in form but unified by certain boundaries. Natural resources, infrastructure, and the basic conditions of collective life would need to be held in common or under strong communal stewardship, because allowing these to become private power centres would simply recreate class rule in another costume. Beyond that, production could be organised through cooperatives, municipal associations, trade federations, and distributed manufacturing networks. The decisive question would be whether productive activity remains socially accountable. In practical terms that means workplaces governed by workers and communities, transparent procurement, open standards, interoperable systems, and planning tools that allow coordination without requiring a central state ministry dictating everything from above. In a technologically advanced society this could become far more dynamic than old arguments between market and plan usually allow. The real issue is whether coordination serves collective need, or whether it serves accumulation and domination.

Culturally, an anarchist federation would have to produce a different type of person from the one capitalism and the state currently produce. Today people are trained into competitive isolation, political cynicism, and learned dependence on systems they do not control. A free federation would need a culture of confidence, seriousness, and mutual respect. That does not mean moral perfection, human beings would still be flawed, contradictory, ambitious, and difficult. What changes is the surrounding structure that shapes those traits. Prestige would ideally shift away from wealth, command, and spectacle, and toward contribution, skill, reliability, imagination, and public trust. Art, science, engineering, and philosophy would likely take on a more common and public role, because they would no longer be so tightly subordinated to state strategy or private profit. A society like this would need culture to do real work, it would need stories, rituals, education, and symbols that teach people how to live as free equals in a complex world.

The reason this vision matters is because too much of the left still speaks as though the horizon of politics is either reforming the administrative state or capturing it. That leaves the imagination trapped inside the architecture of domination. An anarchist federation offers a more direct answer, it says society can be highly organised without becoming authoritarian, technically sophisticated without becoming centralised, and socially coherent without requiring a ruling class.

The challenge is not whether such a society can be imagined, it already can. The challenge is building the institutions, habits, and technical systems that make it materially credible. That is where anarchism now has to become more concrete, less purely oppositional, and more capable of presenting itself as a real civilisational design.

___

Written and illustrated by Ash Carr

The post What would look like an Anarchist federation society? appeared first on Void Network.