Κείμενο: Blade Runner

Το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2025, ένα πλήθος που ξεπερνούσε τα 110.000 άτομα συγκεντρώθηκε στο κέντρο του Λονδίνου από νωρίς το πρωί, έχοντας ταξιδέψει από όλη τη Βρετανία, σε μια κινητοποίηση που παρουσιάστηκε ως «υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου», αλλά στην πραγματικότητα έζεχνε από λευκή υπεροχή, ισλαμοφοβία και αντιμεταναστευτική ρητορική. Λέγεται ότι ήταν η μεγαλύτερη ακροδεξιά συγκέντρωση στην ιστορία.

Ο ακροδεξιός «ινφλουένσερ» Tommy Robinson που κάλεσε την κινητοποίηση, πλαισιώθηκε από διεθνείς υποστηρικτές: ο Elon Musk εμφανίστηκε με βιντεοσύνδεση καλώντας για ανατροπή της κυβέρνησης και διάλυση του κοινοβουλίου, ενώ ο Γάλλος ακροδεξιός πολιτικός Éric Zemmour επικαλέστηκε ευθέως τον μύθο της «μεγάλης αντικατάστασης» με ισλαμοφοβικούς όρους.

Η αντιδιαδήλωση που δεν ξεπέρασε τα 20.000 άτομα — οργανωμένη από τοπικά συνδικάτα και συλλογικότητες βάσης — κατέληξε πίσω από τη σκηνή της ακροδεξιάς. Εκεί εγκλωβίστηκε και ουσιαστικά τέθηκε υπό κλοιό για ώρες, με εχθρικά πλήθη — στη συντριπτική πλειοψηφία λευκά αρσενικά μεθυσμένα από πρωινή κατανάλωση μπύρας — να πιέζουν τις αστυνομικές γραμμές. Ένα μικρό black bloc βρέθηκε αποκομμένο πίσω από ακροδεξιές γραμμές προτού καταφέρει να επιστρέψει με ασφάλεια στο αριστερό μπλοκ. Μπουκάλια και άλλα αντικείμενα εκτοξεύτηκαν τόσο προς την αστυνομία όσο και προς την αντιφασιστική πλευρά την οποία προστάτευε.

Το μέγεθος του πλήθους ξεπερνούσε τις δυνατότητες της αστυνομίας, η οποία τις ακριβώς προηγούμενες βδομάδες ήταν πλήρως προετοιμασμένη να συλλάβει εκατοντάδες υποστηρικτές της «τρομοκρατικής οργάνωσης» Palestine Action. Ως το τέλος της ημέρας, η Μητροπολιτική Αστυνομία ανακοίνωσε 26 τραυματισμένους αστυνομικούς, τέσσερις σοβαρά, και τουλάχιστον 25 συλλήψεις για επίθεση και βιαιοπραγίες — κυρίως ακροδεξιών που επιχειρούσαν να σπάσουν τους κλοιούς. Τα αντιφασιστικά μπλοκ τελικά εκκενώθηκαν μέσα από στενούς διαδρόμους, περικυκλωμένα από εχθρικά πλήθη.

Η κινητοποίηση αυτή ακολούθησε ένα καλοκαίρι ρατσιστικής έξαρσης, συντονισμένης διαδικτυακά, ενισχυμένης ιδίως από πολιτικούς των Εργατικών και νομιμοποιημένης από τα ΜΜΕ. Ήδη από τον Ιούνιο, το Λονδίνο είχε φιλοξενήσει μια μαζική συγκέντρωση με το πανό «Football Lads Against Grooming Gangs / For Our Children» — μια ακόμη απροκάλυπτα ρατσιστική πορεία όπου ένα μικρό αντιφασιστικό μπλοκ τέθηκε σε αστυνομικό κλοιό «για την προστασία του».

Σε αντίθεση με προηγούμενες ρατσιστικές εκρήξεις στη Βρετανία, η σημερινή είναι οργανωμένη συστηματικά: οι κινητοποιήσεις συντονίζονται ψηφιακά και ξεσπούν γρήγορα, με ανοιχτή υποστήριξη από το πολιτικό κατεστημένο και νομιμοποίηση από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, που αναπαράγουν τον μύθο μιας «εισβολής μεταναστών που απειλεί μια χώρα σε παρακμή».

Πρόκειται για μια ευρύτερη εγχώρια και διεθνή αντιεξέγερση που ενσωματώνει την ακροδεξιά στις δυτικές κοινωνίες. Οι νεοφασίστες εμφανίζονται ως υπερασπιστές των εργατικών κοινοτήτων, υιοθετώντας τη γλώσσα και την αισθητική της διαμαρτυρίας, όλα στην υπηρεσία της λευκής υπεροχής. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία δεν είναι παρά πειθαρχικό θέατρο—ενισχύουν, παρά αμφισβητούν, την κρατική εξουσία.

Η αναρχία και η αντιεξουσιαστική αριστερά μοιάζουν αποκομμένες από τις τοπικές κοινωνίες, με μικρή παρουσία στις γειτονιές και περιορισμένους δεσμούς με πρόσφυγες και μετανάστες. Συχνά εμφανιζόμαστε σαν παρείσακτες ομάδες και γινόμαστε εύκολη λεία της αστυνομίας που μας απομονώνει, μας παρενοχλεί και μας συλλαμβάνει.

Οι κυρίαρχες αφηγήσεις παρουσιάζουν την άνοδο της ακροδεξιάς ως «αντίδραση» στις αποτυχίες της αριστεράς — στην προδοσία του νεοφιλελευθερισμού, στον πολιτιστικό ελιτισμό, στην «υπερβολή» των πολιτικών ταυτότητας. Αυτό όμως αποκρύπτει μια βαθύτερη αλήθεια: οι δυτικές κοινωνίες εγκατέλειψαν προ πολλού τις ιδεολογίες, και ό,τι ριζοσπαστισμός απέμεινε απορροφήθηκε και εξουδετερώθηκε από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που λειτούργησαν ως βαλβίδες εκτόνωσης. Η σημερινή πολιτική ασημαντότητα είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών συνεκμετάλλευσης και προδοσίας.

Το χάσμα ανάμεσα στις καταναλωτικές ζώνες της άνετης διαβίωσης και στους αποκλεισμένους πληθυσμούς έχει γίνει αγεφύρωτο. Οι νεότερες γενιές μεγαλώνουν πλήρως ενσωματωμένες σε μια ψηφιακά επιμελημένη πραγματικότητα. Στον «οχυρωμένο» πλούσιο Βορρά οι περισσότεροι μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, ενώ έξω από αυτόν η ίδια η επιβίωση παραμένει επισφαλής. Και όμως, και στις δύο πλευρές του τείχους, η ικανότητα να φανταστούμε μια ζωή πέρα από την κυρίαρχη αφήγηση χάνεται.

Οι σημερινές μεσαίες τάξεις λειτουργούν ως εξειδικευμένοι τεχνικοί και χειριστές υπολογιστών σε μια πλήρως αυτοματοποιημένη δυστοπία που εξορύσσει και καταστρέφει σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Όσοι δεν προσαρμόζονται καθίστανται αναλώσιμοι. Γενοκτονία και οικοκτονία προχωρούν χέρι-χέρι — ίσως η πιο σκοτεινή εικόνα που έχει ζωγραφίσει ποτέ η ανθρωπότητα στην ιστορία του πολιτισμού. Τόσο η αριστερά όσο και η δεξιά δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν αυτή την πραγματικότητα στην πλήρη της κλίμακα.

Οι κυβερνήσεις καθοδηγούν αντιδραστικά μέτωπα στο εσωτερικό — υποτίθεται ότι αντιμάχονται την ακροδεξιά μετατόπιση, ενώ στην πράξη προωθούν αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Η καταστολή εντείνεται, με την επιτήρηση που βασίζεται πλέον στην τεχνητή νοημοσύνη να διαμορφώνει μια νέα κοινωνία ελέγχου και να τροφοδοτεί μια παγκόσμια στροφή προς μια de facto πολεμική οικονομία, υπό την αιγίδα του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Στρατιωτικοποιημένες, φυλετικοποιημένες κοινωνικές τάξεις προετοιμάζονται για πόλεμο έξω και καταστολή μέσα.

Η αναζωπύρωση της ακροδεξιάς στη Βρετανία αντανακλά τάσεις που διατρέχουν την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Τροφοδοτείται από πλούσιους χρηματοδότες και επιχειρηματικά συμφέροντα και αναπτύσσεται μέσα σε ένα πλαίσιο μετα-αποικιακής αναδιάρθρωσης. Ο εθνικιστικός μιλιταρισμός είναι η στρατηγική του παγκόσμιου καπιταλισμού για τη διαχείριση των αντιφάσεών του, απαιτώντας έναν υπάκουο, ρατσιστικό και επιτηρούμενο πληθυσμό σε αντάλλαγμα για μια κούφια «ασφάλεια» και «κυριαρχία». Ο πόλεμος αναδιαρθρώνει τις κοινωνίες μέσω εκτοπισμού και πειθάρχησης, πάντα πάνω σε φυλετικές γραμμές.

Τα μεταναστευτικά κύματα προς τα «οχυρά της Δύσης» θα συνεχιστούν λόγω των ανισοτήτων που βαθαίνουν, τους πολέμους και την οικολογική κατάρρευση. Οι μετανάστες θα παραμείνουν αποδιοπομπαίοι τράγοι για «κρίσεις» που δεν προκάλεσαν.

Στη Μέση Ανατολή, αυτός ο μηχανισμός παίρνει τη μορφή γενοκτονίας. Οι Παλαιστίνιοι — κάποτε βασική πηγή επισφαλούς εργασίας στο Ισραήλ — έχουν καταστεί πλεονάζον πληθυσμός. Ένας ρατσισμός τόσο απανθρωποποιητικός ώστε να τους αντιμετωπίζει ως λεπρούς στηρίζει την τρέχουσα επίθεση: την εξάλειψη ενός αυτόχθονου πληθυσμού για τη συγκρότηση ενός «Μεγάλου Ισραήλ», ευθυγραμμισμένου με τα συμφέροντα των δυτικών ελίτ και τη μονιμοποίηση του εποικισμού στα κατειλημμένα εδάφη.

Η ίδια λογική που αφανίζει τον παλαιστινιακό πληθυσμό στη Γάζα δαιμονοποιεί τους μετανάστες στη Βρετανία, ποινικοποιεί τη διαφωνία και ενισχύει τον λευκό εθνικισμό. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία δικαιολογούν τόσο την εξωτερική επιθετικότητα όσο και την εσωτερική καταστολή. Ο φιλελευθερισμός το καλύπτει με τη γλώσσα των δικαιωμάτων — μα η λειτουργία του παραμένει ο κοινωνικός έλεγχος. Ο Νόμος Δημόσιας Τάξης του 2023 στο Ηνωμένο Βασίλειο ισχυρίζεται ότι προστατεύει την ασφάλεια και τη δημοκρατία, ενώ στην πράξη ποινικοποιεί τις διαδηλώσεις και επεκτείνει τις εξουσίες της αστυνομίας, ντύνοντας την καταστολή με τον μανδύα της διαδικαστικής δικαιοσύνης.

Η αριστερά στο μεταξύ παραμένει προσκολλημένη σε ξεπερασμένα σχήματα πρωτοπορίας και στηρίζει αυταρχικά καθεστώτα απλώς επειδή αντιτίθενται στη Δύση. Η αναβίωση της μαρξιστικής ορθοδοξίας και της κομματικής γραμμής δεν θα μας βγάλει από τον εφιάλτη. Οι εξεγέρσεις του 21ου αιώνα έχουν ήδη αναγγελθεί ως χαρμόσυνα μαζικά πλειοψηφικά κινήματα, ριζωμένα στον αγώνα των εκτοπισμένων, των εκμεταλλευόμενων και των εξόριστων για αντίσταση και επιβίωση. Η οικοδόμηση δικτύων εμπιστοσύνης στις κοινότητές μας απαιτεί εγκατάλειψη των ιδεολογικών συνηθειών που μας απομονώνουν και μας περιορίζουν σε μίζερες «σκηνές εναλλακτισμού».

Παλαιστίνη, κλίμα, μετανάστευση — δεν είναι ξεχωριστά μέτωπα. Η διεθνιστική αλληλεγγύη πρέπει να τα αγκαλιάσει όλα, γιατί οι εχθροί μας δεν είναι μόνο αφηρημένα «-ισμοί» ή τανκς και μπάτσοι, αλλά και η πατριαρχία, τα σύνορα, τα data centers και τα προπαγανδιστικά συστήματα — δεξιά και αριστερά — που συντηρούν την παγκόσμια πολεμική οικονομία.

Καθώς η καπιταλιστική αναδιάρθρωση επιταχύνεται, το δίπολο αριστερά–δεξιά ξεθωριάζει. Η άμεση δράση πέρα από ιδεολογίες και κομματική πολιτική κερδίζει έδαφος στη νέα γενιά. Πρέπει να ανατροφοδοτήσουμε τη ριζοσπαστική φαντασία και να αντισταθούμε στον κυνικό πεσιμισμό της κινηματικής και πολιτικής ορθοδοξίας.

Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τον τροχό — αλλά πρέπει να σταθούμε με κέφι και ζωντάνια στο ύψος των περιστάσεων. Η αντιπληροφόρηση από τα κάτω και η βαθιά εμπλοκή στις κοινότητες παραμένουν πιο κρίσιμες από ποτέ.

Και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τους αριστερούς φίλους και συμμάχους μας: δεν υπάρχει ούτε μία εξέγερση στην ιστορία που να μην προδόθηκε από τους ηγέτες της. Η απογοήτευση θα ακολουθεί πάντα τις κούφιες υποσχέσεις ενός «καλύτερου» κόμματος.

Το φάντασμα της εξέγερσης των προηγούμενων δεκαετιών στοιχειώνει ακόμα τις ελίτ και το νέο αντιδραστικό κύμα που βιώνουμε είναι η προσπάθεια τους να το εμποδίσουν να ξαναπάρει μορφή. Το καθήκον μας είναι να σπάμε τα αυγά του φιδιού πριν εκκολαφθούν — να χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης, να δημιουργούμε χώρους άρνησης και να αντιμετωπίζουμε όχι μόνο τον φασισμό αλλά και το σύστημα που τον γεννά. Αυτό που φοβάται περισσότερο είναι η ικανότητά μας να ζούμε σε ακυβέρνητες πολιτείες.

The post Η άνοδος της Ακροδεξιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο appeared first on Void Network.

Την Τρίτη 27 Φεβρουαρίου
στις 8 το βράδυ
στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο «ΕΜΠΡΟΣ» (Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή),
ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης
θα μιλήσει εκτενώς για το νέο του βιβλίο
«Οι Δωσίλογοι. Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής»
που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια».

Ο συγγραφέας θα αναφερθεί στην έρευνά του (ποιες πηγές χρησιμοποίησε, που τις εντόπισε, ποια ήταν τα βασικά ερωτήματα που συγκρότησε) θα μιλήσει για τα καινούργια δεδομένα που αναδεικνύονται μέσα από το βιβλίο του και θα αφηγηθεί πτυχές της δράσης όσων συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, μέσα από την ταυτόχρονη προβολή φωτογραφιών αρχείου.

Η συνεργασία με τον κατακτητή χαρακτήρισε την καθημερινότητα σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, επιχειρηματίες, δήμαρχοι, δικαστές, ιερείς, δημοσιογράφοι, συνεργάστηκαν στενά με τις αρχές κατοχής, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Η αρχικά διαφαινόμενη νίκη της Γερμανίας στον πόλεμο, ο αντικομμουνισμός, η απόκτηση γρήγορου και εύκολου πλούτου, η ιδεολογική ταύτιση με την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία, η ανάγκη επιβίωσης, ήταν μερικοί από αυτούς.

Στην Ελλάδα, αν και έχουν περάσει 80 ολόκληρα χρόνια από το τέλος της κατοχής, το ζήτημα της συνεργασίας με τον κατακτητή εξακολουθεί να αποτελεί θέμα-ταμπού. Αυτό είναι αποτέλεσμα της πολιτικής λήθης που ακολούθησαν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν τις πολιτικές συνέπειες του πρωτόγνωρου, σε ένταση και έκταση, συλλογικού τραύματος που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία η συνεργασία. Η συνεργασία με τον κατακτητή υπήρξε η αφετηρία του νέου διχασμού, ο οποίος, με τη συμβολή και άλλων παραγόντων, οδήγησε στις εμφύλιες συγκρούσεις της κατοχής, των Δεκεμβριανών και τελικά στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 1940.
Στο βιβλίο αυτό παρακολουθούμε την πολιτική, οικονομική και ένοπλη συνεργασία με τον κατακτητή, όπως εκδηλώθηκε στον νομό Αττικής. Μέσα από τη μελέτη αρχείων που για πρώτη φορά δημοσιοποιούνται, περιγράφεται η δράση αυτών που συνεργάστηκαν, εξετάζονται οι λόγοι και οι μηχανισμοί ανάπτυξης του φαινομένου της συνεργασίας καθώς και οι πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που ευνόησαν την εμφάνισή τους.

Οι πολιτικές που ακολούθησαν οι τρεις ελληνικές κατοχικές κυβερνήσεις, ο ρόλος εμπόρων, βιομηχάνων, πολιτικών μηχανικών και άλλων στις οικονομικές συναλλαγές με τους κατακτητές, η δράση της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, των Ταγμάτων Ασφαλείας, των Ελλήνων πρακτόρων των Es-Es και άλλων, που συγκρότησαν το ένοπλο σκέλος της συνεργασίας, και η δικαστική τους αντιμετώπιση μετά το τέλος της κατοχής, βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της μελέτης.

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση.

Για όσες και όσους ενδιαφέρονται, το βιβλίο θα διατίθεται στον χώρο.

Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης είναι οικονομολόγος και διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι συγγραφέας των βιβλίων Η Εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα (2012), Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας (2014) και Οι δωσίλογοι. Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής (2023) από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Είναι ένας από τους σχεδιαστές του μεταπτυχιακού προγράμματος Δημόσια Ιστορία του Ελληνικού Ανοικτού Παν/μιου, όπου και διδάσκει. Επίσης είναι εμπνευστής και επιστημονικός υπεύθυνος των εκδηλώσεων «12 Οκτωβρίου 1944. Η Αθήνα Ελεύθερη», της πρώτης ουσιαστικής προσπάθειας για τον εορτασμό της απελευθέρωσης της Αθήνας από τη γερμανική κατοχή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πραγματοποιεί ιστορικούς περιπάτους στην Αθήνα από τον Οκτώβριο του 2013 για την περίοδο της Κατοχής και των Δεκεμβριανών. Από τον Νοέμβριο του 2019 οι περίπατοι αυτοί γίνονται στο πλαίσιο του Athens History Walks (https://www.athenshistorywalks.com/).

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

The post “Οι Δωσίλογοι”- Μενέλαος Χαραλαμπίδης- Ομιλία – ΤΡ. 27/2/2024 Εμπρός (Βίντεο) appeared first on Void Network.

UNDERGROUND RESISTANCE

Πεμ. 19/10 ώρα 20.30 | Παρ. 20/10 ώρα 22.00
Σαββ. 21/10 ώρα 23.00 | Κυρ. 22/10 ώρα 19.00

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρ.Παλαμήδη 2, Ψυρρή)

Δεν θα εγκαταλείψουμε τα όνειρα μας στο σκοτάδι
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΌ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΕΜ. 19/10 — 20.30

ΟΠΛΙΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Audio Visual Spoken Word Performances:

Σίσσυ Δουτσίου. Γεωργία Διάκου.
Πόππη Δέλτα.
Μαριβή Γαζέτα.
Ορέστης Μπατάκης.
Γιάννης Ραουζαίος.

Τάσος Σαγρής + Whodoes.

Τόνια Κοσμαδάκη.
Βάσω Χριστοδούλου.

Λευτέρης Βασιλόπουλος.
Απόλλωνας Τσέρνας

Soundscapes: dj Junior X , WΔR
Visuals: the Institute for Experimental Arts

ΠΑΡ. 20/10 — 22.00
HIP HOP UNITY– LIVE

ULTRA. ARIA. ELEPHANT PHINIX .
ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ. OMEGA APE
UGIN. ΑΒΕΡΤΟΣ. KINGORILLA.
PEOPLE OUT EAST. PSYSTEM-X

Visuals: Void Optical Art Laboratory

ΣΑΒΒ 21/10 – – 23.00
IF I CAN’T DANCE

THIS IS NOT MY REVOLUTION

PSY TRANCE STAGE
Crystal Zero. Iraklis Mindphaser. Junior X.
El Mahico. Astro D. Sissy Stardust

ΤECHNO STAGE
Emex. Olga. Eleusinia Mysteria.
WΔR. Whodoes. Arcadian Echoes

KΥΡ 22/10 — 19.00
ΟΜΙΛΙΕΣ

«Αντι-Οιδίποδας» των Deleuze και Guattari, ένα εξώγαμο του Λακάν; Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια / Οι ανεξίτηλοι απόηχοι του γαλλικού Μάη

Ομιλητές:
Δημήτρης Βεργέτης, Ψυχαναλυτής
Χλόη Κολύρη, Ψυχίατρος-Κουήρ Ψυχαναλύτρια
Χάρης Παπαχαραλάμπους, Καθηγητής Ποινικού Δικαίου & Φιλοσοφίας Δικαίου
Γιάννης Πρελορέντζος, Καθηγητής Φιλοσοφίας
Συντονισμός: Λουίζα Αρκουμανέα, Κριτικός Θεάτρου

_________

Ο πόλεμος είναι πλέον παντού, είναι στους χώρους δουλειάς και κατανάλωσης, είναι στα δάση και τα βουνά, είναι στις πλατείες και τα πάρκα, είναι στον Ευαγγελισμό, το Εμπρός, τα Ζιζάνια, το Άνω Κάτω, τα Εξάρχεια, το Στρέφη, την Ακαδημία Πλάτωνος. Ο πόλεμος είναι ανάμεσα μας, στα παγωμένα, αμήχανα χαμόγελα, στην αδιαφορία, στην θλίψη μας, στον τρόπο που ο ένας εκτονώνεται πάνω στον άλλον χωρίς αγάπη. Ο πόλεμος είναι στην Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν, την Τσιάπας, την Αθήνα- είναι παντού.

Ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος έχει ξεκινήσει ήδη- είναι ο πόλεμος που έχουν εξαπολύσει οι καπιταλιστές ενάντια στις κοινότητες των ανθρώπων και τα οικοσυστήματα της Γης, για χάρη του κέρδους και της κυριαρχίας. Κάθε επιθυμία και κάθε ανάγκη μας, καθώς μετατρέπεται σε πεδίο αισχροκέρδειας μετατρέπεται συγχρόνως και σε πεδίο κοινωνικού πολέμου.
Να μείνουμε άγρυπνοι μέσα στο σκοτάδι του κόσμου. Είμαστε ένα ουρλιαχτό, μια κραυγή, ένα κάλεσμα. Σε έναν κόσμο που βασιλεύει το άγχος της καθημερινής επιβίωσης, η απάθεια, ο φόβος, η ιδιώτευση, η μαζική αποβλάκωση και η υποταγή στους νόμους του ισχυρού, εμείς γινόμαστε ο πυροκροτητής της μεγάλης έκρηξης, το οριακό σημείο, το δευτερόλεπτο που όλοι / όλες / όλα μας λέμε: ΩΣ ΕΔΩ!

Αποφασίσαμε συνειδητά να αλλάξουμε, να γίνουμε κάτι άλλο, κάτι που δεν υπάρχει ακόμα, ή που υπήρχε πάντα μέσα μας αλλά δεν τολμούσαμε ποτέ να το εκφράσουμε. Είμαστε μεταλλαγμένοι, άνθρωποι με την εξαιρετική ικανότητα να αγαπούν χωρίς ανταλλάγματα, να νοιάζονται για τους αγνώστους, να φροντίζουν όσους το χρειάζονται χωρίς διακρίσεις, να εργάζονται για να θρέψουν τους άλλους, να αγωνίζονται για χάρη των μελλοντικών ανθρώπων, να πολεμούν και να πεθαίνουν τώρα σε μια μάχη που δόθηκε πριν αιώνες στο παρελθόν και θα δωθεί ξανά και ξανά στο απώτερο μέλλον.

Ζούμε εκεί που όσοι τόσα χρόνια μένουν σιωπηλοί, τώρα ακούνε την κραυγή μας και ενώνονται μαζί μας. Είμαστε ένα σημείο συνάντησης. Η ένωση των ανυπόμονων, η ελπίδα των αποκλεισμένων, η δύναμη των ερωτευμένων, η τελική απόφαση των απελπισμένων.

Είμαστε η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
Επαναστατική Συμβιωτική Κοινότητα
http://voidnetwork.gr

____

Όσοι θα ήθελαν να συμμετάσχουν στην κοινότητα μας μπορούν να αφήσουν ένα σινιάλο επιθυμίας με ένα μήνυμα στη σελίδα μας https://www.facebook.com/kenodiktuo
ή στο email: voidinternational@gmail.com
Χρέος μας είναι να βρούμε τρόπο να συναντηθούμε μαζί σας.

The post Underground Resistance | 4 days festival | Poetry- Hip Hop- Psy Trance-Techno- Talks. appeared first on Void Network.

ΤΡΙΤΗ 18/7
ΩΡΑ 20.30

Βιβλιοπωλείο ΚΟΜΠΡΑΙ
Διδότου 34- Εξάρχεια

Ομιλητές:

Νίκος Χαραλαμπόπουλος (Πολιτικός Επιστήμων)
Τηλέμαχος Δουφεξής Αντωνόπουλος
(μέλος των Εκδόσεων των Συναδέλφων)

Στο δοκίμιο “Νεκροπολιτική” του Αchille Mbembe διατυπώνεται η υπόθεση ότι η κυριαρχία στην έσχατη έκφρασή της έγκειται, σε μεγάλο βαθμό, στην εξουσία και τη δικαιοδοσία της να ορίζει ποιος μπορεί να ζήσει και ποιος πρέπει να πεθάνει. Κατά συνέπεια, τα όρια της κυριαρχίας, τα κύρια χαρακτηριστικά της, είναι το να σκοτώνει ή να αφήνει κάποιον να ζήσει. Κυρίαρχος είναι αυτός που ασκεί έλεγχο στη θνητότητα και ορίζει τη ζωή μας ως εκδήλωση και επίδειξη της εξουσίας του.

Τα παραπάνω συνοψίζουν ό,τι εννοούσε ο Μισέλ Φουκώ με τον όρο βιοεξουσία: είναι οι τομείς της ζωής μας που η εξουσία έχει θέσει υπό τον έλεγχό της. Αλλά σε ποιες συγκεκριμένες συνθήκες ασκείται αυτή η εξουσία που μας σκοτώνει, μας επιτρέπει να ζούμε ή μας εκθέτει στον κίνδυνο του θανάτου; Ποιος κατέχει αυτό το δικαίωμα; Τι μας αποκαλύπτει η άσκηση εξουσίας για το άτομο που θανατώνεται, ποιές μορφές παίρνει η σχέση της εχθρότητας του θύματος απέναντι στους δολοφόνους του;

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.gr
https://www.facebook.com/kenodiktuo/

Με την ευγενική υποστήριξη:
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
https://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/
https://www.facebook.com/syneditions

O Achille Mbembe γεννήθηκε στο Καμερούν το 1957. Είναι καθηγητής Ιστορίας και Πολιτικής και ερευνητής στο Wits Institute for Social and Economic Research (WISER) στο Πανεπιστήμιο του Witswatervand στο Γιοχάνεσμπουργκ. Έχει εργαστεί ως καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια (Νέα Υόρκη) και στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, και έχει επίσης ηγηθεί του Συμβουλίου για την Ανάπτυξη της Έρευνας Κοινωνικών Επιστημών στην Αφρική (CODESRIA), με έδρα το Ντακάρ.

Από την άλλη πλευρά, είναι γνωστός συγγραφέας, τόσο λόγω των άρθρων του στις ισπανικές εκδόσεις της Le Monde Diplomatique όσο και λόγω της συνεισφοράς του σε βιβλία που συντόνισαν οι Gilles Kepel, The Politics of God (The Proliferation of the Divine in Sub -Σαχάρας Αφρική); Jérôme Bindé, The Future of Values: 21st Century Talks (Racism as a Practice of the Imagination); Fernando López Castellano, Development: Chronicle of a Permanent Challenge (Power, Violence and Accuulation) και Okwui Enwezor, The Unhomely: Phantom Scenes in Global Society (Νεκροπολιτική).

Έχει επίσης εκδώσει το σημαντικό βιβλίο De la postcolonie, essai sur l’imagination politique dans l’Afrique contemporaine (On the Postcolonie, 2000).

________

Το δοκίμιο “Νεκροπολιτική” του Achille Mbembe σε μετάφραση Γιώργου Χαρλαμπίτα, κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων. Το Κενό Δίκτυο είχε αναδημοσιεύσει το 2017 μια μετάφραση του κειμένου από το blog Ennui and Riots

ΔΙΑΒΑΣΤΕ το δοκίμιο ΕΔΩ

The post “Νεκροπολιτική” του Αchille Mbembe / Ομιλίες- Συζήτηση ΤΡ. 18/7/2023 Κομπραι- Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

Καλούμε κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνικότητας, χρώματος, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, ανάπηρο ή μη να συσπειρωθεί ενάντια στους φασίστες και την τρομοκρατία τους. Πρέπει να υπερασπιστούμε τον πλούτο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Να κάνουμε τις γειτονιές μας, τους χώρους πολιτισμού και τις πόλεις μας γέφυρες φιλίας, αλληλεγγύης και αντίστασης.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

16-20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022

στο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΜΠΡΟΣ

(Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή)

 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 16/3/22

18:30-19:00 «ΑΝΤΙ-ΚΕΙΜΕΝΑ» 2 solo performances – Συντονισμός – Επιμέλεια Σοφία Σταυρακάκη

Performance: «24 hours» –  Άννα Ανδρεάδου

Πόσες φορές χρειάστηκε 26 ώρες από το εικοσιτετράωρο για να προλάβεις όλους τους ρόλους που θες να υπηρετήσεις….Γυναίκα, μητέρα, εργαζόμενη, αλληλέγγυα, αγωνίστρια, ερωμένη, παίζεις με τα όριά σου υπό συνθήκες εξαίρεσης και ρατσισμού με τον κρατικό παρεμβατισμό να σπάει κόκαλα. Πέρα από το επιτρεπτό και τα προστάγματα εκτείνεσαι, εκ φύσεως, χρονικώς απεριορίστως, στην πρώτη γραμμή σ’ έναν παγκόσμιο αγώνα Ισότητας.

A gender Superhero, στην μπέρτα σου κουβαλάς τον κύκλο της ζωής, παρελθόν, παρόν και υπερπηδώντας κοινωνικά χάσματα ατενίζεις το μέλλον. 

Performance: «No Gods No Masters» – Αιμιλιανή Αβραάμ  

“Και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως αγαπημένα σου αντικείμενα, αντικείμενα εξάρτησης, αυτά που στολίζουν την ζωή σου που περικλείουν την ζωή σου είναι ένα σωρό σκουπίδια που σε πνίγουν. Γύρω  μου ο θάνατος αλλά ο θάνατος  ως τέχνη ως πολύχρωμη ξέφρενη μεξικάνικη φιέστα! Και τι γίνεται όταν ο θάνατος σε πλησιάζει ως πραγματικότητα  πια και όχι σαν εικαστική απόλαυση της καλλιτεχνικής σου φύσης; Η αποδοχή του αναπόφευκτου θανάτου είναι λυτρωτική. Η αποκήρυξη των αντικειμένων, που με κρατούν δέσμια σε ασφυκτικό κλοιό τυφλής πίστης και μικροαστισμού, με οδηγεί στην αποκάλυψη του ψεύδους πως η πηγή της ζωής βρίσκεται έξω από εμάς.

19:30-20:00 Spoken Word Live: «Το Πλέγμα» – Γιάννης Ραουζαίος

20:00-22:00 Θέατρο: «Άρης» της Σοφίας Αδαμίδου σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη. Στον ρόλο του Άρη Βελουχιώτη, ο Τάσος Σωτηράκης.

Παρότι πέρασαν 76 χρόνια από τον τραγικό θάνατό του, ο Άρης βρίσκεται πάντα στην επικαιρότητα, σε συζητήσεις για το ποιος ήταν σαν άνθρωπος, σαν πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, σαν λαϊκός ηγέτης, αλλά και η σχέση του με το ΚΚΕ. Ο ηγέτης της Αντίστασης, ο πρωτοκαπετάνιος του θρυλικού ΕΛΑΣ που ελευθέρωσε τη χώρα από τους Ναζί, ο φόβος και ο τρόμος των ντόπιων συνεργατών του χιτλερισμού, «γύρισε». Ίσως γιατί ποτέ δεν έφυγε, αφού ο «μύθος» του, μένει ζωντανός από γενιά σε γενιά. Ένας μονόλογος που συντάραξε το θεατρικό κοινό τα τελευταία χρόνια, στην σκηνή του Εμπρός.

22:30 Live Μανος Πυροβολάκης

24:00 Κρητικό γλέντι: Νίκος και Γιώργος Στρατάκης

ΠΕΜΠΤΗ 17/3/22

Ομιλητές: Θανάσης Καμπαγιάννης, Οικογένεια Νίκου Σαμπάνη

Δήμητρα Τζανάκη, Ιστορικός – πολιτική επιστημόνισσα. Μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΠΕΔΔ (ΕΚΠΑ)

Νίκος Κουραχάνης, Επίκουρος Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Γιάννης Ραουζαίος, κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας 

Αντώνης Ρέλλας, Σκηνοθέτης – Ανάπηρος Ακτιβιστής, ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ: Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων.

Πέμπτη 16/3/22 στις 17:30

«ΟΙ ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ»: Ένα διήμερο με ομιλίες και ανοιχτές συζητήσεις, μια σύνθεση σε μια σειρά θεματικών με σκοπό το άνοιγμα ενός ευρύτερου κοινωνικού διαλόγου πάνω στον συστημικό και διάχυτο κοινωνικό φασισμό, τον ολοκληρωτισμό της εξουσίας και τον έλεγχο, το ρατσιστικό και πατριαρχικό μίσος, τις διακρίσεις και τις ανισότητες, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τον μισαναπηρισμό και την απάθεια.

 «Ρατσισμός και αστυνομική βία» – Θανάσης Καμπαγιάννης, Οικογένεια Νίκου Σαμπάνη.

«Γυναικοκτονία – Θηλυκοκτονία στην (ύστερη) νεωτερικότητα» – Δήμητρα Τζανάκη, Ιστορικός – πολιτική επιστημόνισσα. Μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΠΕΔΔ (ΕΚΠΑ)

Η λέξη γυναικοκτονία, χρησιμοποιείται στον γαλλικό τύπο και τη γαλλική γραμματεία από τα τέλη της δεκαετίας του 1820, παρότι η λέξη féminicide, εντοπίζεται ιδίως από το 1850 κι έπειτα, όπως μας υπογραμμίζει ο Νίκος Σκοπλάκης, για να περιγράψει δολοφόνους γυναικών από ερωτικούς συντρόφους, πατεράδες κι αδερφούς, προαγωγούς, εκμεταλλευτές κάθε είδους, στρατιώτες, βιαστές. Πώς αποκρυπτογραφείται όμως ο όρος γυναίκα; Ποιο είναι αυτό το υποκείμενο και ακόμη περισσότερο, ποια γνώση και εξουσία διαμορφώνεται και περιπλέκεται με την έννοια της θηλυκότητας στην (ύστερη) νεωτερικότητα; απάντηση που ίσως να φανερώνει μια άλλη μικροφυσική της εξουσίας που στην ουσία αυτό που διώκεται είναι το όραμα για Παγκόσμια Δημοκρατία.

«Αυταρχικός Νεοφιλελευθερισμός και Πανδημία: Επιπτώσεις στο Κοινωνικό Κράτος και τους Αδύναμους» – Νίκος Κουραχάνης, Επίκουρος Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το ξέσπασμα της πανδημίας Covid-19 αξιοποιήθηκε από τις κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις ως πρόσχημα περαιτέρω αυταρχικοποίησης και εμπορευματοποίησης της κοινωνικής πολιτικής. Στην Ελλάδα, ο καταναγκαστικός εγκλεισμός στο σπίτι, ο κοινωνικός στιγματισμός της νεολαίας και η απαγόρευση των διαδηλώσεων, η εν γένει αστυνομοκεντρική διαχείριση της πανδημίας και οι ξυλοδαρμοί πολιτών, όπως και η κυνική διαχείριση του προσφυγικού, συμπορεύτηκαν με την προώθηση πρωτόγνωρων κοινωνικών απορρυθμίσεων: την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, την κατάργηση του οκτάωρου, τη θεσμοθέτηση του «Πτωχευτικού Νόμου», την ανεπαρκή ενίσχυση των μέσων μαζικής μεταφοράς, των δομών υγείας και εκπαίδευσης και τη σύσταση της πανεπιστημιακής αστυνομίας. Η προβληματική της εισήγησης επικεντρώνεται στις επιπτώσεις αυτού του μοντέλου διαχείρισης στα κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών με επίκεντρο τις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες.

«Ο Φασισμός τότε και τώρα: Πόλεμος – Πανδημία – Επιτήρηση – Έλεγχος: Ένας πολιτισμός στη δίνη των αντιφάσεων και της κατάρρευσης των σημασιών του» – Γιάννης Ραουζαίος, κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας

Μα γιατί εκφάνσεις του Φασισμού σήμερα; Μα επειδη ο Φασισμός είναι κάτι πολύ ευρύτερο από αυτό το σύστημα  που υποτίθεται ότι κατέρρευσε το 1945! Αυτό το νεωτερικό, στην πραγματικότητα φαινόμενο, μεταμορφωθηκε μετά τον Πόλεμο, και εντάχθηκε στην αρχιτεκτονική της κοινωνικής, ιδεολογικής αλλά και κρατικής διαχείρισης, που ακολουθήθηκε, τις δεκαετίες μετά το 1950. Οι θέσεις του, ως συμπεριφορές, ενσωματωθηκαν, στη θεαματικη πραγματικότητα του σύγχρονου κοινωνικού γίγνεσθαι-απο τις εικόνες των προτύπων ομορφιας, και των περιοδικών ποικίλης ύλης, μέχρι τα reality shows και τα τηλεπαχνιδια ταλέντων- ή – σε ένα άλλο επίπεδο – την διαρκή επέκταση και κάλυψη της ψηφιακής και αλγοριθμικης επιτήρησης! Η γυμνή παρουσία της απόλυτης κυριαρχίας του  ανθρώπου πάνω σε ανθρωπο και η αναγεννηση του εθνοκρατικού DNA, έγινε ένας κοινός τόπος που αρνιόταν – φαινομενικά και πάλι – τον εαυτό του, στο πρόσωπο της νέας επιτήρησης, των σύγχρονων μοντέλων ελέγχου και κατασκευής συμπεριφορών. Σε αυτο το πλαίσιο, εντός της Παγκόσμιας Τεχνοκρατικης Αυτοκρατορίας του Κεφαλαίου, οι πολλαπλές εκφάνσεις   του φασιστικού φαινομένου,  δεν πέθαναν ποτέ, αλλά αντίθετα προελαύνουν, μέσα από τις ψευδείς αλήθειες, τους νεοεθνικισμους, τον ρατσισμό και τα παιχνίδια των υγειονομικών επιτηρησεων, πλάι στις φλόγες των νέων ιμπεριαλιστικων πολέμων! Θα επιχειρήσουμε, σε αυτή την παρουσίαση, να περιγράψουμε την εμφάνιση , την συνέχιση  και την δομική σχέση της Φασιστικής Κοσμοεικόνας, με την ολοκληρωτική Δικτατορία του Κεφαλαίου, αλλά και – ταυτοχρόνως- την πολύμορφη διείσδυση και διάχυση του, σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής, των πολιτισμών, της Κοινωνίας της Κυριαρχίας!

«Οι όψεις του μισαναπηρισμού σε εποχές χαμηλής ορατότητας» – Αντώνης Ρέλλας, Σκηνοθέτης – Ανάπηρος Ακτιβιστής, ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ: Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

Η αναπηροποίηση των ανθρώπων με βλάβες επιβλήθηκε σαν φυσικός νόμος με την έλευση των εργοστασίων. Η επινόηση της κοινωνικής κατηγορίας των αναπήρων στην πρώτη καπιταλιστική περίοδο δημιούργησε μια τάξη ανθρώπων, απόβλητων από τη βιομηχανική διαδικασία, για τους οποίους ήταν ξεκάθαρο ότι θα έπρεπε να παρασχεθεί «ειδική βοήθεια» που όμως κόστιζε. Η άνοδος του καπιταλισμού πολλαπλασίασε τα άσυλα και τις φιλανθρωπικές αδελφότητες. Το ίδρυμα έγινε ο κύριος μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου και καταγράφεται ιστορικά σαν ένας αξιοσημείωτα πετυχημένος τρόπος για την επιβολή της τάξης και των νέων κοινωνικών αξιών. Η βίαιη απόσυρση από την κοινότητα έγινε ένα «ορατό μνημείο» εκφοβισμού για εκείνες/ους/α που δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να συμμορφωθούν. Η βάση της ύπαρξης αυτού του σκανδάλου στέγασε το ιδεολόγημα της «κανονικότητας». Ο μισαναπηρισμός αποτελεί ένα σύνολο υποθέσεων, αντιλήψεων και πρακτικών που αψηφά τα δικαιώματα των αναπήρων, αντιμετωπίζει τα ανάπηρα άτομα ως κατώτερα και τα οδηγεί σε μια σειρά αποκλεισμών. Ο μισαναπηρισμός όπως οι έννοιες ρατσισμός και σεξισμός αποδίδει τις διακρίσεις, την καταπίεση και τους αποκλεισμούς των αναπήρων. Στέκεται σε αντιδιαστολή με τον όρο της κανονικότητας και του φυσιολογικού. Το θεμέλιο του μισαναπηρισμού (disablism) είναι η εξειδανικευμένη κανονικότητα (ableism). Ως μισαναπηρικές πρακτικές μπορούμε να οριστούν οι ενέργειες, οι συμπεριφορές και οι καταστάσεις, οι οποίες οδηγούν στην περιθωριοποίηση και στον διαχωρισμό των αναπήρων σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής. Διάρκεια: 150’

20:00-21:00 Θέατρο: «Αυτό που εγώ ονομάζω Λήθη» – Λωράν Μωβινιέ – Σκηνοθεσία: Γεωργία Μούργελα, Νίκη Παπαγεωργίου, Δήμητρα Σκλάβου

Η Ομάδα ”Theatre de Votanique” από την κατάληψη του Βοτανικού Κήπου Πετρούπολης, αναλαμβάνει

(Μεταφ. Σπύρος Γιανναράς, Εκδόσεις Άγρα)

Η Ομάδα »Theatre de Votanique» από την κατάληψη του Βοτανικού Κήπου Πετρούπολης, αναλαμβάνει να μας διηγηθεί μια πέρα για πέρα αληθινή ιστορία που αν ο Λωράν Μωβινιέ δεν είχε καταπιαστεί με αυτή θα είχε σίγουρα περάσει στη σφαίρα της λήθης. Ο Μικαέλ Μπλαίζ, Γάλλος με καταγωγή από την Μαρτινίκα, περιπλανιέται στους διαδρόμους ενός σούπερ μάρκετ και διψασμένος ανοίγει ένα κουτάκι μπύρα. Τι κακό μπορεί να περιέχει η ικανοποίηση μιας βασικής ανάγκης, της δίψας; Όμως οι φύλακες του καταστήματος έχουν τη δική τους άποψη…

Συντελεστές:

Θεατρική απόδοση και διασκευή κειμένου: Νίκη Παπαγεωργίου

Σκηνοθεσία: Γεωργία Μούργελα, Νίκη Παπαγεωργίου, Δήμητρα Σκλάβου

Μουσική: Γεωργία Μούργελα, Νίκη Παπαγεωργίου

Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Μούργελα, Νίκη Παπαγεωργίου, Δήμητρα Σκλάβου

Φωτισμοί και ήχος: Βασίλης Αντιπάτης

Παίζουν οι ηθοποιοί: Γεωργία Μούργελα, Νίκη Παπαγεωργίου, Δήμητρα Σκλάβου

Διάρκεια: 60’

21:00-21:15 Spoken Word: «Εισπνέοντας γκάζι ανεβαίνουμε τις σκάλες της γης» – Γιάννης Μπαζός

Spoken Word: «Εισπνέοντας γκάζι ανεβαίνουμε τις σκάλες της γης» – Γιάννης Μπαζός

Συμμετέχει ο Γιάννος Μπαζός

Διάρκεια: 15’

21:00-22:00 Θέατρο: «Η εκπαίδευση εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας» – Ομάδα  4FRONTAL – Σκηνοθεσία : Χάρης Κρεμμύδας, Θανάσης Ζερίτης

Μια μελέτη για τη γυναικεία χειραφέτηση στην Ελλάδα. Ιστορίες Ελληνίδων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα- επιμελώς αποσιωπημένες- που αντιστάθηκαν στο παραδοσιακό σχήμα της υποτακτικής συζύγου και νίκησαν. Ιστορίες Ελληνίδων που προσπάθησαν ν’ αντισταθούν και φιμώθηκαν. Γυναίκες που παλεύουν καθημερινά να αποδείξουν την επάρκεια του φύλου τους. Στιγμές από τον αέναο αγώνα της γυναικείας χειραφέτησης που άλλαξαν συνειδήσεις. Από τα μαθήματα οικιακής οικονομίας και τη λαϊκή κουλτούρα που διαμόρφωσαν και συντήρησαν την υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας στο συλλογικό ασυνείδητο, μέχρι την Καλλιρρόη Παρρέν και την Αύρα Θεοδωροπούλου που έθεσαν τις βάσεις του φεμινισμού στη χώρα μας. Τρεις γυναίκες από σκηνής, μας αφηγούνται και αναρωτιούνται μαζί μας: Πώς θα είχε διαμορφωθεί η πραγματικότητα, αν διδασκόμασταν την ιστορία από τα μάτια των γυναικών που κόντρα σε όλα τα στερεότυπα, άφησαν το χέρι και πάτησαν στα πόδια τους;

Σκηνοθεσία : Χάρης Κρεμμύδας, Θανάσης Ζερίτης

Συγγραφή και επιμέλεια κειμένων:  Νεφέλη Μαϊστράλη

Δραματουργική επεξεργασία : Νεφέλη Μαϊστράλη, Θανάσης Ζερίτης, Χάρης Κρεμμύδας

Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα

Μουσική σύνθεση/επιμέλεια : Σταύρος Γιαννουλάδης

Κινησιολογία: Πάνος Τοψίδης

Μουσική διδασκαλία: Ευαγγελία Καρακατσάνη

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Παίζουν : Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη  , Αριστέα Σταφυλαράκη

Διάρκεια: 60’

ΜΟΥΣΙΚΗ 22:30 

ΦΥΣΙΛΑΤΕΣ με γκάιντες, σκοπους και τραγούδια απο την Ανατολική Ρωμυλία, την Θράκη και την Δραμα.

Παραδοσιακό Γλέντι – με την υποστήριξη των μαθημάτων παραδοσιακών χορών του Εμπρός και τον δάσκαλο Δημοσθένη Αλεξόπουλο.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18/3/22

18:00-20:00 «ΟΙ ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ»

ΟΜΙΛΙΕΣ

«Ο ακροδεξιός λόγος σήμερα» – Γιώργος Σουβλής, μεταδιδακτορικός ερευνητής Τμήματος Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης, Διδάσκων στο Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Νατάσα Μπραέσα, νοικοκυρά, απόφοιτη ΚΑ Παντείου, Μεταπτυχιακή φοιτήτρια ΠΤΔΕ, ΕΚΠΑ.

 Η απόφαση στη δίκη της Χρυσής Αυγής τον Οκτώβριο του 2020 ολοκλήρωσε τη διαδικασία απονομιμοποίησής της που είχε αρχίσει σε επίπεδο κοινωνίας κάποια χρόνια πριν. Ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, ακόμη και από κόμματα που είχαν διατηρήσει στο παρελθόν ευθείες σχέσεις με στελέχη της Χρυσής Αυγής, επικρότησαν την καταδίκη της.Ωστόσο, η καταδίκη των αντιλήψεων που προήγαγε δεν έτυχαν της ίδιας μεταχείρισης και αυτό αποτέλεσε την αφορμή για την έρευνα γνώμης που αναλύεται παρακάτω. Με άλλα λόγια, θελήσαμε να διαπιστώσουμε εάν τα ιδεολογικά μοτίβα στα οποία στηρίχθηκε η Χρυσή Αυγή και τα οποία σε διαφορετικές εκδοχές υιοθετήθηκαν από όλες τις πολιτικές εκδοχές της ελληνικής Δεξιάς συνέχισαν να υφίστανται μετά το πέρας της δικαστικής της καταδίκης, ποιο ήταν το αποτύπωμα των ιδεών της στις αντιλήψεις του κοινωνικού συνόλου, κατά πόσο ο λόγος της Ακρας Δεξιάς διαπερνά την καθημερινότητα και εμφιλοχωρεί σε στάσεις και απόψεις που σταδιακά κανονικοποιούνται.

«Queer τέχνη και ασφαλείς χώροι» – Χριστίνα Βούλγαρη, Stand up comedian

Μια συζήτηση για το τι σημαίνει queer τέχνη και την σημασία των ασφαλών χώρων στο θέατρο και γενικά στις παραστατικές τέχνες

«Εγώ είμαι η Μονίκ»  – Μονίκ Καλογείτονα, μέλος του Σωματείου υποστήριξης διεμφυλικών, πλοίαρχος εμπορικού Ναυτικού κ ποιήτρια. Η Ερασμια Μάνου θα τραγουδήσει τον Γαλήνιο Χορό κ θα απαγγείλει ποιήματα της Monique Καλογειτονα. Ο γαλήνιος χορός είναι ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στην ομοφοβία κ τον ρατσισμο

«Ομοφοβία, ρητορική μίσους, κακοποιητικός λόγος στη δημόσια σφαίρα» – Δήμητρα Κυρίλλου, ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβίστρια

Από τη δολοφονία του Ζακ μέχρι τη δίκη Λιγνάδη, αλλά και από χιλιάδες ιστορίες καθημερινής σεξιστικής ακρότητας, είναι φανερό ότι το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα δίνει σήμερα μεγάλες μάχες για να δικαιωθούν τα θύματα της ομοφοβίας και για να μπορέσει κάθε άνθρωπος της πολύχρωμης κοινότητας να ζήσει με περηφάνια και αξιοπρέπεια. Η αντιμετώπιση του σεξισμού είναι υπόθεση όλης της κοινωνίας, για να μην επιστρέψουμε στην εποχή της ντουλάπας, για μια κοινωνία αλληλεγγύης και αντίστασης σε κάθε μορφή καταπίεσης.

«Η σύγχρονη προσφυγική «κρίση ως ευρωκεντρική, ρατσιστική κατασκευή» – Γιώργος Τσιμουρής, Κοινωνικός Ανθρωπολόγος

Υπάρχουν σαφείς συνδέσεις μεταξύ της εξαναγκαστικής μετακίνησης, του ρατσισμού και του νεοφιλελευθερισμού στη σύγχρονη Ελλάδα και η τελευταία αποτελεί μια αντιπροσωπευτική περίπτωση των ευρωπαϊκών πολιτικών για τους πρόσφυγες. Ενώ, παρά την αντίθετη ρητορική, ο βιολογικός ρατσισμός δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται, οι νέες μορφές ρατσισμού συνδέθηκαν με την Ισλαμοφοβία, και συναρθρώθηκαν με τον εθνικισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον μιλιταρισμό συγκροτώντας νέες ιεραρχικές γεωγραφίες ως προς την απόδοση ασύλου και ως προς τα δικαιώματα, με κριτήριο τη χώρα προέλευσης, το φύλο και την οικονομική και κοινωνική θέση των διωκόμενων. Οι διαδικασίες συμπερίληψης ή αποκλεισμού των προσφύγων, βασίστηκαν σε ένα σύμπλεγμα «ευρωπαϊκών» και ευρωκεντρικών διακρίσεων, διαπιστώσεων και φαντασιώσεων ως προς την υπαγωγή τους σε «ευρωπαϊκά» και νεοφιλελεύθερα καθεστώτα. Ο σύγχρονος ρατσισμός μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο σε σχέση με την αποικιοκρατία και την ηγεμονική μεταμόρφωση του εικόνων του μέχρι χτες «εξωτικού άλλου» σε εν δυνάμει «φονταμενταλιστή τρομοκράτη» στο πλαίσιο σύγχρονων πολιτισμικών και πολιτικών ιμπεριαλιστικών προγραμμάτων.

«Γιατί να θέλω να είμαι κάποιος άλλος» – Γιώργος Τσιάκαλος, Ομότιμος Καθηγητής Παιδαγωγικής ΑΠΘ

Πώς βρίσκει γόνιμο έδαφος ο ρατσισμός στην καθημερινότητα της σιωπηλής βίας και του κυρίαρχου φόβου;  Ποιοι είναι οι  όροι και οι προϋποθέσεις με τις οποίες μπορούμε να σταθούμε απέναντι στα εργαστήρια του ρατσισμού – έτσι ώστε μέσα στον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα να δυναμώνει η εναλλακτική κοινωνία της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.

20:00- 21:30 Θέατρο: «Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία» – Ντάριο Φο-Φράνκα Ράμε- Σκηνοθεσία – Απόδοση – Διασκευή: Εμμανουήλ Γ. Μαύρος & Θεατρική Ομάδα ΜΗΔΕΙΑ

2222 μ.Χ. Οι γυναίκες εδώ και χιλιάδες χρόνια κλαίνε, γελάνε, υποδουλώνονται, αγνοούνται, διαχωρίζονται, δολοφονούνται… Σε ένα μακρινό κόσμο σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη εποχή με τις κοινωνίες να έχουν διαμορφωθεί περισσότερο τρομακτικές και ανεπιθύμητες τρεις γυναίκες βρίσκουν την δύναμη να αντισταθούν, Ο λόγος τους εκτοξεύει σιδερένια καρφιά στους εγκεφάλους όλου του κόσμου. Το έργο των Φράνκα Ράμε και Ντάριο Φο πραγματεύεται την κατάσταση της γυναίκας και τη θέση της, όχι μόνο στις “σύγχρονες” αλλά και στις μελλοντικές κοινωνίες, θίγοντας ζητήματα κοινωνικής, πολιτικής και οικογενειακής καταπίεσης και απόγνωσης.

22:00 Spoken Word Live: «Τραγούδια της Γκιλοτίνας» – Τάσος Σαγρής+Whodoes

22.30 Spoken Word Live:  «Προσβολή Δημοσίας Αιδούς» – Σίσσυ Δουτσίου+ Rolvd (Russia) 

ΜΟΥΣΙΚΗ / ΣΥΝΑΥΛΙΑ / PARTY

23:00 Antifa HIP HOP UNITY: 

Yinka / Twinsanity / Fer De Lance / Ζωγράφος / Jeffrey Diop – This Guy Miami and Babou Jy (Senegal) / Παράξενος / Omega Ape / Σεμέλη / Τζούλιο & Flykid 

+ drum ‘n bass late night zone: 

Enemies of the State / Inigo (Spain) / Differ / War 

– supported by: Κενό Δίκτυο

ΣΑΒΒΑΤΟ 19/3/22

11:00-14:00 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

11:00-11:30 «Ο μάγος Imad Betar από τη Συρία» θα κάνει  ταχυδακτυλουργικά και μαγικά κόλπα για όλες και όλους στη σκηνή του θεάτρου Εμπρός. Πρόγραμμα Ψυχαγωγίας  και ευχάριστες στιγμές με μαγικά κόλπα Origami Balloons, Mind Games.

12:00 «Ο Μορμόλης» Θεατρική παράσταση για ανθρώπους από 5 ετών – Ομάδα “Συντεχνία του Γέλιου” – Σκηνοθεσία:  Βασίλης Κουκαλάνι- Γιώργος Παλούμπης

Ο Μορμόλης δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις, είναι ο φανταστικός φίλος των παιδιών, που ξεφωνίζει ελεύθερα αυτά που δεν τολμούν να πουν οι μικροί στους μεγάλους. Οι μεγάλοι δεν μπορούν να καταλάβουν τι είναι αυτό το μυστηριώδες και ανατρεπτικό “ξύλινο κουτί”. Τον Μορμόλη δεν μπορείς να τον συλλάβεις, να τον τιμωρήσεις, να τον καταστρέψεις, είναι άτρωτος… γιατί είναι η φαντασία των παιδιών και μπορεί να γίνεται ό,τι θέλουν τα παιδιά: παπούτσι, καπέλο, ποτήρι ή μπουρί της σόμπας. Αν κόψεις έναν Μορμόλη στα δυο έχεις δυο Μορμόληδες κι αν τον έκοβες στα τρια, τρεις!

14:00 Προσυγκέντρωση στο Εμπρός για την Πορεία ενάντια στον Φασισμό και τον Ρατσισμό – μας συνοδεύουν η ομάδα κρουστών Quilombo, μαθητές της κατεύθυνσης θεάτρου του Καλλιτεχνικού Σχολείου Αθηνών και άλλα συνοδευτικά δρώμενα.

17:30-19:00  Δράσεις για παιδιά και εκπαιδευτικούς με την ομάδα «Σκασιαρχείο».

Α) Δράσεις της ομάδας της Κοινωνικής Παιδαγωγικής του Σκασιαρχειου από την πανδημία ως σήμερα.

Β) Αντιφασιστική μαθητική ματιά: προβολές μαθητικών ταινιών – συζήτηση με τα παιδιά.

Γ) Θ.Τ.Κ. OPREDU, Η θεατρική ομάδα καταπιεσμένων εκπαιδευτικών συστήνεται μέσα από ένα 5λεπτο φιλμάκι. 

19:00-20:00 Θέατρο: «Football / No time for losers» Βασισμένο στο Football: Το παιχνίδι της ανθρωπότητας του Θανάση Τριαρίδη – Σκηνοθεσία: Όλια Πανίδου

Τι σχέση έχει το ποδόσφαιρο με την Μαρία Αντουανέτα, τον Μουαμάρ Καντάφι και τις ετοιμόγεννες Ινδιάνες; Ποιος είναι ο Χοσέ Αντόνιο Ποδέθες; Τι, στ’ αλήθεια, εννοεί ο Freddie Mercury όταν τραγουδάει “No time for losers”; Ένας αιχμηρός μονόλογος που μας φέρνει ενώπιον των ευθυνών μας για την πορεία του σύγχρονου κόσμου. Αντί σημειώματος σκηνοθέτη Football. Θα σας μιλήσουμε για το ποδόσφαιρο. Φυσικά, δεν θα σας πούμε για τον Μέσι και τον Κριστιάνο – ή για τον Μαραντόνα και τον Πελέ. Αυτά τα ξέρετε όλοι – κι όσοι δεν τα ξέρετε, ανοίγετε το Ίντερνετ και διαβάζετε σεντόνια αφιερώματα. Για τα γκολ τους, για τις γκόμενές τους, για τις κοκαΐνες τους, για τα γκολ που έβαλαν με το χέρι… Εμείς θα σας μιλήσουμε για πράγματα κάπως πιο παλιά και κάπως πιο βαθιά… Από τα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι κλωτσάνε μια μπάλα. Στη λάσπη. Και στ’ αλήθεια, ξέρετε, το πιο μεγάλο ματς δεν το κέρδισε ούτε ο Πελέ, ούτε ο Μαραντόνα ούτε ο Μέσι που φεύγει σαν το νερό που κυλάει. Το κέρδισε κάποιος Αντόνιο Χοσέ Ποδέθες. Μην ψάχνετε στην μνήμη σας κανένας δεν τον ξέρει. Ξέρετε τον Μέσι που κάνει τα μη μου άπτου κουταλάκια και δεν ξέρετε τον παίκτη που τρύπησε τα δίχτυα της Ιστορίας… Για να το πούμε ωμά: τον παίκτη που γκάστρωσε την ιστορία με το σπέρμα του… Τέτοιοι είμαστε οι άνθρωποι αχάριστα σκυλιά που θυμόμαστε τους λάθος ανθρώπους. Κατά τα άλλα η σκηνή είναι εντελώς γυμνή… Αλήθεια, εσείς τι περιμένετε να δείτε από αυτήν την παράσταση; Σημείωμα δραματουργού Η αλήθεια είναι έξω… Κάποιοι άναβαν τους πυρσούς με τη φλόγα από την καρδιά τους και έπαιζαν ποδόσφαιρο. Κάποιοι άλλοι για να προχωρήσουν ένα βήμα δεν είχαν άλλη επιλογή παρά μόνο να κλωτσήσουν μια μπάλα. Γι’ αυτό όμως πηγαίνουμε στο γήπεδο: μήπως η μπάλα έρθει σε εμάς και καταφέρουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα. Ίσως και να ενωθούμε! Πάτε στο γήπεδο και θα δείτε… Η παράσταση είναι αφιερωμένη σε όλους εμάς που κοιμόμασταν ενώ οι άλλοι υπέφεραν. Με την ελπίδα να πούμε όλην την αλήθεια στα παιδιά μας.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Όλια Πανίδου
Συνεργάτις δραματουργός: Δέσπω Πύρτσιου
Μουσική επιμέλεια-ηχητικός σχεδιασμός: Νείλος Καραγιάννης
Σκηνογραφική-ενδυματολογική επιμέλεια, Φωτισμοί: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου
Αφίσα/Πρόγραμμα: Χριστίνα Ελευθεριάδου
Φωτογραφίες: Γεωργία Αθανασοπούλου, Δημοσθένης Τσαβδαρίδης
Trailer: Νικόδημος Τριαρίδης
Στον ρόλο της Φ.: Αλεξάνδρα Σταμούλη
Μουσική (live): Νείλος Καραγιάννης
Διάρκεια: 75 λεπτά

20:00-20:30 Spoken Word: «Εαυτές» – Penthesilia, Ιωάννα Λιούτσια, Μπρικένα Γκίστο.

Η Penthesilia, η Ιωάννα και η Μπρικένα αφηγούνται, μέσα από την πολυμεσική εκδοχή της ποίησής τους, εκδοχές του γυναικείου λόγου σήμερα. Με το προσωπικό της ύφος η καθεμία ενώνουν τους στίχους τους απέναντι στην κρυφή και φανερή πατριαρχία που μας περιβάλλει.

20.30- 21.00 Frank (Panx Romana) – Hχοθέαμα “La Vita e Bella”

21:00 Θέατρο: «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους» – Σκηνοθεσία: Δανάη Λιοδάκη- Ερμηνεία: Γεράσιμος Γεννατάς

Η σκηνική πράξη «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους», συνιστά μία καλλιτεχνική προσπάθεια απόδοσης της αγόρευσης του Θανάση Καμπαγιάννη, στην πολυσυζητημένη δίκη της Χρυσής Αυγής. Παρουσιάζεται ως μία σκηνική ανάγνωση, με τον ήχο οργανωμένο σε μουσική, και το λόγο του Θ. Καμπαγιάννη, μέσα από την ερμηνεία του ηθοποιού Γεράσιμου Γεννατά, να αποκαλύπτει τις φρικαλεότητες που διέπραξε η οργάνωση από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα.

Συντελεστές:
Ερμηνεία: Γεράσιμος Γεννατάς
Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης, Γιώργος Χανός
Σκηνοθετική επιμέλεια: Δανάη Λιοδάκη
Σκηνογραφική επιμέλεια: Νικόλας Κανάβαρης
Δραματουργική επεξεργασία: Λυδία Λιοδάκη, Δανάη Λιοδάκη
Φωτογραφίες: Μαριάννα Στεφανίτση
Σχεδίαση αφίσας: Πέτρος Βούλγαρης

ΜΟΥΣΙΚΗ / ΣΥΝΑΥΛΙΑ 

22:30

George Gaudy / Radio Sol / Cosmic Shadows / Dury Dava

ΚΥΡΙΑΚΗ 20/3/22

11:00-14:00 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

11:00 «Free Bubbling Zone» -La Petite Marguerite

Με στοιχεία από τον σύγχρονο χορό, το θέατρο του αντικειμένου και του θεάτρου δρόμου, η καλλιτεχνική ομάδα LaPetiteMarguerite δημιουργεί θεματικές παραστάσεις με σαπουνόφουσκες. Πρόκειται για εικαστικές αναπαραστάσεις οι οποίες χρησιμοποιούν την αφηγηματική τεχνική του σωματικού θεάτρου και σε συνδυασμό με την επιστήμη της φυσικής και της χημείας παρουσιάζουν επί σκηνής μοναδικά πειράματα με σαπουνόφουσκες.

Πρωταγωνιστούν οι σαπουνόφουσκες

Κάθε παράσταση είναι μια ξεχωριστή συνθήκη γιορτής ενώ πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες είναι τα ίδια τα παιδιά και φυσικά οι σαπουνόφουσκες. Παρόλο που οι θεματικές της ομάδας LaPetiteMarguerite, ποικίλουν ως προς την παρουσίαση και την θεματική ο στόχος κάθε φορά είναι ο ίδιος: να ελευθερωθεί το χαμόγελο που κρύβεται μέσα μας.

Πληροφορίες για τις παραστάσεις με τις σαπουνόφουσκες

Σε κάθε παράσταση πραγματοποιείται ένα συμμετοχικό παιχνίδι με σαπουνόφουσκες το οποίο εξελίσσεται καθ όλη τη διάρκεια ανάμεσα στο κοινό και τους ερμηνευτές και σκορπά άπειρη μαγεία, χαμόγελα και φυσικά εκατομμύρια σαπουνόφουσκες. Σταδιακά και βαθμιαία παρουσιάζεται επί σκηνής μια μοναδική συνθήκη αλληλεπίδρασης με το υλικό της σαπουνόφουσκας από τους αφηγητές – ερμηνευτές και πραγματοποιείται ανοιχτή πρόσκληση στο κοινό εάν και εφόσον το επιθυμεί να ανέβει επί σκηνής και να παρουσιάσει πειράματα με μικρές, μεσαίες, τεράστιες σαπουνόφουσκες. Η παράσταση πλαισιώνεται από εκατομμύρια σαπουνόφουσκες ενώ κάθε μικρό ή μεγαλύτερο παιδί μπορεί να βιώσει μια πραγματική στιγμή μέσα σε μια πραγματική σαπουνόφουσκα.

Είδος Παράστασης: Συμμετοχική παράσταση με σαπουνόφουσκες

Ηλικίες: 0-120 χρονών

11:30 Αφήγηση παραμυθιών

«H αληθινή ιστορία του Εμμανουελ Οφοσου Γιεμποα» – Στέβη Φόρτωμα / Μουσικός επί σκηνής: Απόστολος Καλτσας

Ο Εμμανουελ αποδεικνύει ότι αρκεί ένα πόδι για να καταφέρεις σπουδαία πράγματα. Και αρκει ενας ανθρωπος για ν’ αλλάξει τον κοσμο. Δεν είμαστε τέλειοι, μπορούμε όμως να γίνουμε ο καλύτερος εαυτός μας.

12:00 Θεατρική παράσταση για παιδιά: «Το Φανταστικό Χωριό» του Σπύρου Γραμμένου, Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου

«Το φανταστικό χωριό» είναι η ιστορία ενός χωριού που θα μπορούσε να είναι πρότυπο για μια ευτυχισμένη κοινωνία. Η ιστορία και οι ήρωες ζωντανεύουν μπροστά στους θεατές, συνομιλούν μαζί τους και όλοι μαζί, με τη συνοδεία μουσικής και τραγουδιών, γίνονται μέρος μιας μεγάλης γιορτής όπου όλοι οι άνθρωποι χωράνε και ζούνε μονιασμένοι.

Ο Σπύρος Γραμμένος, γνωστός από τα τραγούδια και το ιδιαίτερο ύφος του, έχοντας γράψει μουσική για αρκετές θεατρικές παραστάσεις, για πρώτη φορά γράφει και πρωταγωνιστεί, με τη συνοδεία ενός μουσικού επί σκηνής, σ’ ένα αλληγορικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους.

Συντελεστές

Κείμενο – τραγούδια:Σπύρος Γραμμένος

Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου

Σκηνικά – κοστούμια: Αμαλία Θεωδοροπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Κώστας Δετώρος

Ερμηνεύει ο Σπύρος Γραμμένος

μαζί του ο μουσικός Χάρης Παρασκευάς

14:00-16:30 Ανοιχτή συζήτηση / συνέλευση καλλιτεχνών «Πανδημία και Πολιτισμός» 

Πού βρίσκεται τώρα το μαζικό ρεύμα κινητοποίησης που ξεκίνησε στον χώρο των καλλιτεχνών στην αρχή της πανδημίας; Μπορεί η τέχνη σε καιρούς κοινωνικής κρίσης να ξεµπροστιάζει κοινωνικούς µηχανισµούς που επιφέρουν αδικία, ρατσισµό, καταπίεση και αποβλάκωση, να δείχνει µια προοπτική αλλαγής των συνθηκών και ένα κοινωνικό όραµα, να προκαλεί και να περιγελά τους «ισχυρούς» και προπάντων να εµψυχώσει; Καλούμε σε αυτή την συνάντηση για να βρούμε αυτούς τους τρόπους μαζί.

Εισαγωγικές ομιλίες: Βασίλης Κουκαλάνι, Κατερίνα Φώτη, Χάρης Τζωρτζάκης

16:30-17:00 Θέατρο: «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας – Τα τραγούδια της παράστασης: Πάνος Βλάχος και θίασος

Ο ηθοποιός και τραγουδοποιός Πάνος Βλάχος μαζί με τον θίασο παρουσιάζει τα τραγούδια που ακούγονται επί σκηνής στην παράσταση του Γιάννη Κακλέα «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού».

17:00 Το Καλλιτεχνικό Σχολείο Αθηνών θα παρουσιάσει ένα σύντομο δρώμενο ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης

17:30 Stand up comedy: «Δεν είμαστε αυτό που θες» – Αλέξανδρος Τιτκώβ / Χριστίνα Βούλγαρη / Σταμάτης Αθανασάκης / Δημήτρης Ιατρόπουλος / Μελίνα Κόλλια / Ντενίζ Ουρέμ / Billy G

18:30-19:00 Πολυφωνικό σύνολο «Χαονία»

Ηπειρώτικα πολυφωνικά τραγούδια, πολυφωνίες από Βώλακα, Κάτω Ιταλία με το πολυφωνικό σύνολο «Χαονία» και το Εργαστήρι Πολυφωνίας του Πολυφωνικού Καραβανιού

19:00-19:30 Θέατρο: «Μη κανονικοί» του Μισέλ Φουκώ»- Ομάδα ΑΚΡΩΝ

Επιμέλεια: Ηρακλής Λογοθέτης, Αλέξης Μαρτζούκος, Τάκης Κτενάς.

Δύο ψυχίατροι αξιοποιούν μία σειρά ψυχιατρικών γνωματεύσεων στις οποίες ο Μισέλ Φουκώ βασίστηκε για τα πανεπιστημιακά του μαθήματα που εκδόθηκαν με τίτλο “Οι Μη-Κανονικοί”. Το σκηνικό παραπέμπει σε αίθουσα δικαστηρίου όπου διάφοροι εμπειρογνώμονες καλούνται να φωτίσουν το ψυχολογικό προφίλ κατηγορουμένων που έχουν παραπεμφθεί για βαριά εγκλήματα. Από την έκθεση αυτών των γνωματεύσεων καταδεικνύεται ο βαθμός εξάρτησης της ψυχιατρικής επιστήμης από την πολιτική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία.

19:30-20:00 Yeelen – Dance & Music from West Africa in Athens

Yeelen στη γλώσσα Μπαμπάρα σημαίνει φως. Είναι μια ομάδα που δημιουργήθηκε το 2018 με σκοπό τη διάδοση της κουλτούρας της Δυτικής Αφρικής (Μάλι, Γουινέα, Μπουρκινα Φάσο, Σενεγάλη) μέσα από τη μουσική και τον χορό.

20:00-21:00  Χοροθέατρο: «Ένταξη ή Διάκριση – Ορατοί και αόρατοι φράχτες»- Dagipoli Dance Co – Σύλληψη: Γιώργος Χρηστάκης, Αντώνης Ρέλλας / Χορογραφία: Γιώργος Χρηστάκης

Για τις ανατροπές που περιμένουν. Για τα εργαλεία που καθορίζουν: αν πρέπει να ζούμε, πως πρέπει να ζούμε, ποιος ο τρόπος εκπαίδευσης μας, που επιτρέπεται η συνάντηση με τους άλλους. Για όλα εκείνα που γίνονται για ΕΜΑΣ χωρίς ΕΜΑΣ. Για ό,τι εγκλωβίζει την καρδιά, το νου και το σώμα. Για ότι καταπιέζει την ύπαρξη μας. Για το ελεύθερο σεργιάνι της ψυχής και του ονείρου.

22.00 ΜΟΥΣΙΚΗ

Live:  

Los Tre / Sexy Christians

+ PARTY ολοκλήρωσης του φεστιβαλ με την ραδιοφωνική παραγωγό Θέκλα Τσελέπη

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ- Θα υπάρχει κουτί οικονομικής συνεισφοράς- Τα έσοδα θα διατεθούν για την ενίσχυση αντιρατσιστικών κινηματικών δομών.

Το Ελεύθερο και Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ είναι φιλικό για ανάπηρα άτομα. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ θα διατίθεται σε μεγαλογράμματη γραμματοσειρά, γραφή Braille και σε κώδικα QR για τυφλούς/ές και ανθρώπους με προβλήματα όρασης, ενώ, φυσικά, οι σκύλοι οδηγοί τυφλών είναι ευπρόσδεκτοι με τους χειριστές/τριες τους. H προσβασιμότητα περιεχομένου φέρει την πιστοποίηση της Κίνησης Ανάπηρων Καλλιτεχνών.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

16-20 Μαρτίου 2022

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή)

«Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ / Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ»

Το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών ξεκίνησε τις δράσεις του το 2014. Οργανώνεται από μια ανοιχτή πρωτοβουλία καλλιτεχνών που συναντηθήκαμε ορμώμενοι από την επιθυμία μας να δράσουμε ενάντια στον βίαιο εκφασισμό της κοινωνίας. 

Το 2014, περισσότερες/οι από 200 καλλιτέχνιδες/ες παρουσίασαν το έργο τους και 40 πολιτισμικοί ακτιβιστές/τριες έφεραν εις πέρας μια τεράστια παραγωγή και συνέβαλαν στη δημιουργία του Φεστιβάλ. Σε εκείνη την πρώτη μεγάλη γιορτή της ελευθερίας συμμετείχαν πάνω από 10.000 άνθρωποι. Ακολούθησαν, το συγκλονιστικό φεστιβάλ στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας και άλλες δύο δεκαήμερες διοργανώσεις στο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (2015, 2016).

Οι πολύτιμες στιγμές ελευθερίας, το μοίρασμα των εμπειριών και προβληματισμών μας, η καλλιτεχνική δημιουργία και η συνάντηση με τα κοινωνικά κινήματα της εποχής σηματοδοτούν τον κοινό μας τόπο, ένα ευρύ πεδίο συνάντησης που επιβεβαιώνει την δύναμη των αντιφασιστικών ιδεών στην εποχή μας. 

Τα τελευταία χρόνια, μεγάλο μέρος του καλλιτεχνικού κόσμου απέδειξε στην πράξη ότι αντιλαμβάνεται τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις εξελισσόμενες κοινωνικές πρωτοβουλίες αναχαίτισης της ρατσιστικής και φασιστικής απειλής και επιβεβαιώνει με την διαθεσιμότητά του αντανακλαστικά χρήσιμα για την εποχή μας. 

Η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Παραστατικών Τεχνών ανεξάρτητη από κάθε φορέα και αυτόνομη στις λειτουργικές διαδικασίες της, στοχεύει στην αυξανόμενη ενεργοποίηση και στην έμπρακτη υποστήριξη όλων ανεξαιρέτως των κοινωνικών ομάδων που βιώνουν  σήμερα αποκλεισμούς και διακρίσεις, στίγμα, προκατάληψη και άλλες συνέπειες των ρατσιστικών και φασιστικών πρακτικών.

Η ιδεολογία του ατομικισμού, η φτωχοποίηση μας, με τις εκφάνσεις και τις επιπτώσεις της, δημιουργούν σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο μια διάσταση δυστοπική. Με αυτόν τον τρόπο ελαχιστοποιείται η κοινωνική υποστήριξη, η αλληλεπίδραση και η συνυπευθυνότητα. Αυτή η δυστοπία πρέπει να έρθει αντιμέτωπη με τις συλλογικές μας δράσεις. 

Θέση μας είναι ότι η Τέχνη είναι πρωτογενής πολιτική ύλη και βασικό εργαλείο ενάντια στις φασιστικές πρακτικές θανάτου, γιατί καλλιεργεί την ελεύθερη συνείδηση και την κριτική σκέψη ενώ αντιμάχεται την μονολιθικότητα του δογματισμού.

Πολιτικό μας πρόταγμα είναι ότι η τέχνη συμβαδίζει με τα κινήματα αλλά δεν πλαισιώνει προκατασκευασμένες ατζέντες. Είναι η ίδια η Τέχνη μια πολιτική θέση που στέκεται μέσα και έξω από το σύστημα που την απειλεί και αρθρώνει το λόγο της διαλεκτικά: θέτει ερωτήματα και γίνεται εργαλείο για την κοινωνική χειραφέτηση χωρίς να χάνει την αυτονομία της ως δημιουργική δύναμη. 

Έτσι, όταν η τέχνη αντανακλά την κοινωνική ανάγκη και την υπηρετεί, αλλά και όταν η κοινωνική ανάγκη εμπνέει την τέχνη και την τροφοδοτεί, τότε υπηρετείται τόσο η ποιότητα της τέχνης όσο και η τέχνη της πολιτικής.

Καλούμε όλες, όλους, όλα να υπερασπιστούν με την συμμετοχή και την συνυπευθυνότητα τους τη διεξαγωγή αυτού του φεστιβάλ και τη συνέχιση της Αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας Παραστατικών Τεχνών, καθώς και τη συνέχιση του εγχειρήματος του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός, μιας κατάληψης με μεγάλο καλλιτεχνικό, κοινωνικό και πολιτικό διακύβευμα.

«Η Τέχνη κυοφορείται στις απελευθερωμένες από τα φασιστικά πρότυπα περιοχές του νου».

The post Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών – ΕΜΠΡΟΣ- 16-20/3/2022 appeared first on Void Network.

Το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών οργανώνεται από μια πρωτοβουλία καλλιτεχνών που συναντηθήκαμε ορμώμενοι από την επιθυμία μας να δράσουμε ενάντια στον βίαιο εκφασισμό της κοινωνίας.

Μεγάλο μέρος του καλλιτεχνικού κόσμου απέδειξε τα τελευταία χρόνια στην πράξη ότι αντιλαμβάνεται ως πρωταγωνιστικό τον ρόλο του στις εξελισσόμενες κοινωνικές πρωτοβουλίες αναχαίτισης της ρατσιστικής και φασιστικής απειλής. Οι καλλιτέχνες σε μεγάλο βαθμό απέδειξαν με την συμμετοχή τους πως είναι έτοιμοι, χωρίς συμβατικά άμεσα ή έμμεσα οφέλη, να πλαισιώσουν μια στοχευμένη κινηματική αντιφασιστική πρωτοβουλία.

Ο φασισμός εκδηλώνεται στις μέρες μας με πολύ διαφορετικές μορφές από την εποχή του πρώτου φεστιβάλ μας το 2014. Από την άλλη το ναζιστικό δηλητήριο εξαπλώνεται στα σχολεία και τα γήπεδα, τίποτα δεν τελείωσε με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Ο ρατσισμός των κρατικών θεσμών, η έξαρση της έμφυλης βίας και του σεξισμού, η αδιαφορία και το μίσος προς τους ανάπηρους, η γενικότερη έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη ποικιλομορφία και η εκδήλωση μορφών βίας σε ολόκληρη την κοινωνία, ακόμα και μέσα στα σχολεία δημιουργούν ένα αβάσταχτο περιβάλλον για πολλές, πολλούς και πολλ@ από εμάς. Οι συνθήκες απόλυτης καταστολής, ποινικοποίησης, διώξεων, προστίμων και θεσμικής κατοχύρωσης του περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών με πρόσχημα την πανδημία, μας ωθεί να πάρουμε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες αντιμετώπισής τους. Παράλληλα αναγνωρίζουμε ότι ζούμε σε μια εποχή που επαναδιατυπώνονται οι τρόποι με τους οποίους κατασκευάζονται οι έννοιες ασθένεια, υγεία και κανονικότητα. Η ευαλωτότητα δεν αποτελεί χαρακτηριστικό κάποιων «άτυχων» συνανθρώπων μας αλλά ένα φυσικοποιημένο εργαλείο εξουσίας με πρόσχημα τη βιολογία ενώ αποτελεί ένα κατεξοχήν βιοπολιτικό ζήτημα. Είμαστε αντιμέτωποι με την επανεμφάνιση φασιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων σε όλη την επικράτεια με θεσμική κάλυψη, οι επιθέσεις σε μετανάστες/ πρόσφυγες, μαθητές, ΛΟΑΤΚΙ+ και ανάπηρους δεν σταμάτησαν ποτέ. Οι καθημερινές απειλές προς κόσμο του κινήματος αλλά και της τέχνης δεν θα μείνουν αναπάντητες. Είμαστε εδώ για να οργανώσουμε την απάντηση μας.

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα κατά του φασισμού και του ρατσισμού (Σάββατο 19/3) αλλά και τον μήνα δράσης κατά του φασισμού, καλούμε στη διοργάνωση ενός αντιφασιστικού φεστιβάλ στο Θέατρο Εμπρός και απευθυνόμαστε σε άτομα και ομάδες που βιώνουν τον ρατσισμό να πάρουν μέρος με κάθε τρόπο. Απευθυνόμαστε σε κάθε άνθρωπο που θέλει να ζήσει την οργάνωση ενός αντιφασιστικού φεστιβάλ- καλούμε σε συμμετοχή πολιτισμικούς ακτιβιστές. Απευθυνόμαστε επίσης, σε κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο της τέχνης, θεατρικές ομάδες, καλλιτεχνικές συλλογικότητες, κοινότητες μεταναστών και προσφύγων με τα σχολεία και τις δημιουργικές τους ομάδες, εκπολιτιστικούς συλλόγους, μαζικούς κοινωνικούς φορείς, εργατικά συνδικάτα, αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές κινήσεις, οργανώσεις και πρωτοβουλίες να συμμετάσχουν και να μας στηρίξουν.

Καλούμε κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνικότητας, χρώματος, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, ανάπηρο ή μη να συσπειρωθεί ενάντια στους φασίστες και την τρομοκρατία τους. Πρέπει να υπερασπιστούμε τον πλούτο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Να κάνουμε τις γειτονιές μας, τους χώρους πολιτισμού και τις πόλεις μας γέφυρες φιλίας, αλληλεγγύης και αντίστασης μακριά από τις λογικές του διχασμού.

Το φεστιβάλ θα περιλαμβάνει θεατρικές παραστάσεις και εργαστήρια για παιδιά κι ενήλικες, χορό, συναυλίες, performances, προβολές, δρώμενα και οργανωμένες συζητήσεις.

Καλούμε σε συνέλευση την Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου στις 16.00 και το Σάββατο 12 Φεβ. Στις 15.00, στο Θέατρο Εμπρός (Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή).

Η Θέση μας

Η τέχνη είναι πρωτογενής πολιτική ύλη και  βασικό εργαλείο ενάντια στις φασιστικές πρακτικές θανάτου, γιατί διαμορφώνει συνειδήσεις και αντιμάχεται την μονολιθικότητα του δογματισμού και της μη διαλεκτικής σκέψης.

Το πολιτικό μας πρόταγμα

Η τέχνη συμβαδίζει με τα κινήματα αλλά δεν πλαισιώνει ατζέντες. Είναι η ίδια μια πολιτική θέση που στέκεται μέσα και έξω από το σύστημα που την απειλεί και αρθρώνει το λόγο της διαλεκτικά: θέτει ερωτήματα και γίνεται εργαλείο για την πολιτική χειραφέτηση χωρίς να χάνει την αυτονομία της ως δημιουργική δύναμη. Έτσι όταν η τέχνη αντανακλά την κοινωνική ανάγκη και την υπηρετεί, αλλά και όταν  η κοινωνική ανάγκη εμπνέει την τέχνη και την τροφοδοτεί, τότε υπηρετείται τόσο η ποιότητα της τέχνης όσο και η τέχνη της πολιτικής.

Ο φασισμός δεν ξέρει να χορεύει, δεν έχει χρώματα και δεν τραγουδάει. Οι λέξεις, οι νότες, ο χορός και τα χρώματα είναι τα δικά μας όπλα. Ας τα ενώσουμε ενάντια στον φόβο και την απάθεια.. Ας τα ενώσουμε ενάντια στη βαρβαρότητα και τον φασισμό.

Καλούμε σε συνέλευση την Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου στις 16.00 και το Σάββατο 12 Φεβ στις 15.00, στο Θέατρο Εμπρός.

The post Κάλεσμα Συμμετοχής στο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών 2022 appeared first on Void Network.

Εμείς οι αόρατοι μιας κοινωνίας που το μάτι του κράτους αγνοεί, απολίτιστες και απολίτιστοι του κυρίαρχου πολιτισμού, εργαζόμενοι κι εργαζόμενες ένα χρόνο άνεργ@ στους χώρους του θεάματος και της τέχνης -Εμείς, οι ηθοποιοί, οι χορεύτριες, οι μουσικοί, οι σκηνοθέτριες, οι τεχνικοί, οι θεωρητικές, οι εικαστικοί, οι τεχνίτριες, οι εκπαιδευτικοί, οι κινηματογραφίστριες, οι drag performers, οι κουκλοπαίκτες, οι υπάλληλες των γραφείων, οι υπάλληλοι των ταμείων, οι καθαριστές, οι ταξιθέτριες, οι σπουδαστές, οι μαθήτριες, το κοινό -Εμείς, κοινωνοί και μέτοχοι μιας τέχνης που είναι χώρος φαντασιακός, μάθημα στο σχολείο πρακτικό, εκπαίδευση επαγγελματική στην τριτοβάθμια, και περιβάλλον εργασιακό –

ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ

Ανοίγουμε το δημόσιο χώρο, για να συναντηθούμε – Ανοίγουμε τις συλλογικές μας διαδικασίες, για να συνδιαμορφώσουμε – Ανοίγουμε ένα live streaming, ένα ζωντανό δίαυλο, για να συνδεθούμε – Ανοίγουμε το θέατρο, για να εδαφικοποιήσουμε αυτή την ετεροτοπία- Καταλαμβάνουμε το ΡΕΞ ως κέντρο αντι-πληροφόρησης

ΚΑΛΟΥΜΕ

Καλούμε σε έναν οριζόντιο διάλογο, σωματεία, οργανώσεις, συλλογικότητες, συνελεύσεις και ατομικότητες, να κρατήσουμε μαζί τη ζωντανή ροή, το ΡΕΞ ως κέντρο αντιπληροφόρησης, νησί καταμεσής της ερήμου των Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης και της άγριας κρατικής καταστολής.

ΕΠΑΝΑΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕ

Επανανοηματοδοτούμε τη λέξη ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ με τον αγώνα μας για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, τη ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ, τη ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, δημιουργούμε και κρατάμε ανοιχτό τον δημόσιο χώρο που στερηθήκαμε, πραγματώνοντας σήμερα τον πολιτισμό του αύριο.

ΕΝΩΝΟΥΜΕ

Ενώνουμε τις φωνές μας με εκείνες των υγειονομικών. Είμαστε υγειονομικοί, είμαστε εν δυνάμει ασθενείς ενός μονοθεματικού συστήματος υγείας που νοσεί θανάσιμα. Ενώνουμε τις φωνές μας με εκείνες των εκπαιδευτικών. Είμαστε σπουδαστές, φοιτητές, διδακτορικοί, εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές. Ενώνουμε τις φωνές μας με τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους, τις αγωνιζόμενες άνεργες, τους ηλικιωμένους, τους γονείς, και τα παιδιά μας.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ

ΥΨΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΣΗΜΕΡΑ 9/4/2021 Παρασκευή 5.30μμ
Κάλεσμα για Ανοιχτή Γενική Συνέλευση
μπροστά στο ΡΕΞ

°ΣΑΒΒΑΤΟ 10/4°
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ
Πλατεία Σανταρόζα- έναντι Ρεξ- Πανεπιστημίου
11:00 – 13:00 ΜΙΚΡΗ ΚΛΙΜΑΚΑ
Η κοινωνική και πολιτική επιλογή της μικροκλίμακας. Διαμόρφωση πεδίου – ηθικός κώδικας δεοντολογίας του «μικρού», αλυσίδα αλληλοστήριξης ως μέρος της διαδικασίας. Χώρος και αφανισμός -> Πώς η αγορά εκτοπίζει το μικρό και είτε το αφανίζει είτε το αφομοιώνει στη δική της κλίμακα.
Συντονισμός: Ελένη Παγκαλιά από «Το περιοδικόν»
Συμμετοχές:
° ΑΠΑΡÄΜΙΛΛΟΝ Χώρος παραστατικών τεχνών
° YUSRA Περιοδικό περιορισμένου Τιράζ πολιτικού και λογοτεχνικού περιεχομένου
° Ουαπίτι Εκδοτική ομάδα
° Παύλος Μαυρικίδης Ανεξάρτητος Κινηματογράφος
° Γιώργος Καραηλιας Αυτοέκδοση και Φωτογραφία
° Κώστας Μειντάνης Δικτύωση μικρού πεδίου & αγώνων
° Delivery Boy όσον αφορά την αναγκαιότητα του μικρού πεδίου στον κοινωνικό ιστό
​
15:30 – 17:30 Πεδίο Αντιπληροφόρησης
° Γιάννης Ανδρουλιδάκης
° Κωνσταντίνος Πουλής (Thepressproject)
° Λουκάς Σταμέλος (OMNia TV)
° Αγγελική Μπούμπουκα, (δημοσιογράφος / ερευνήτρια ΜΜΕ.)
° Απόλλωνας Λιακόπουλος (Documento)
18:00 – 20:00 ΥΓΕΙΑ- ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ- ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
(κρατική αντιμετώπιση σε πλαίσιο πανδημίας) – ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ (τί έχει συμβεί σε περιπτώσεις δομών, όπως το Δρομοκαϊτιο- Γηροκομεία, Φυλακές, Προσφυγικές Δομές)
Ε.Σ.Υ Γιατροί
° Αργύρη Ερωτοκριτου γιατρός στο Γεννηματά
° Κώστας Καταραχιάς πρόεδρος σωματείου εργαζομένων Αγίου Σάββα
° Θωμάς Παππάς – Τεχνολόγος ιατρικών εργαστηρίων, εργαζόμενος ΓΝΑ Αλεξάνδρα μέλος σωματείου εργαζομένων
° Φιλιώ Φραγκάκου Εργαζόμενη στην Ομάδα Καθαριότητας Νοσοκομειακής Δομής
ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
° Θοδωρής Οικονόμου – Ψυχίατρος πεδίου (Προσφυγικές Δομές)
° Δώρα Κωτσανέλου – Ψυχίατρος πεδίου (Δρομοκαΐτειο και λοιπές δομές)

°ΚΥΡΙΑΚΗ 11/4°
Πλατεία Σανταρόζα
Ανοιχτή συνέλευση 1μμ
Πλατεία Σανταρόζα
15:30 – 17:30 ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ– ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΣ – ΟΡΑΤΟΙ & ΑΟΡΑΤΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ
Συντονισμός: Βάλια Τσιριγώτη – τοποθέτηση για το Φεμινιστικό κίνημα, Me too, Κακοποίηση, Γυναικοκτονίες
° Σεντούμη Ιωάννα – Δικηγόρος- όσον αφορά την ισχύουσα νομοθεσία που σχετίζεται με το αδίκημα του βιασμού/πορνογραφία
° Βανέσσα Βενέτη Τρανς ακτιβίστρια / Έμφυλη και ταξική βία από μια φεμινιστική – τρανφεμινιστική σκοπιά και το τρανς δικαίωμα στη γονεϊκότητα
° Drag Sabbat – Queer και συμπερίληψη στις Τέχνες, τοποθέτηση για το Drag ως μη αναγνωρισμένη θεσμικά πολιτισμικό κλάδο, συνέπειες και η συνέπεια αυτού την περίοδο της πανδημίας.
18:00 – 20:00 ΠΟΛΙΤΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Η Νομιμοποίηση της Ανομίας- Πολλαπλές Απειλές Καταστρατήγησης Δικαιωμάτων- Καταστολή – Εργασιακό Νομοσχέδιο
° Θανάσης Καμπαγιάννης μαζί με ένα δικηγόρο που έχει αναλάβει να επιλέξει ο ίδιος που θα μιλήσει αποκλειστικά για το εργασιακό νομοσχέδιο
° Άννη Παπαρούσου – Δικηγόρος – η περίπτωση του Άρη Παπαzαχαρουδάκη – βασανιστήρια
° Νατάσσα Τσουκαλά Νομιμοποίηση της Επιτήρησης

___

ΠΡΩΤΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

Μόλις συνομιλήσαμε με τον πρόεδρο του ΔΣ του Εθνικού, κύριο Πουλατζά. Ο άνθρωπος που πριν λίγες μέρες επικαλούταν την ιστορία του και προτιμούσε να παραιτηθεί αντί να δει καλλιτέχνες να συλλαμβάνονται μέσα στο κτίριο Τσιλερ, σήμερα, για την κατάληψη του Ρεξ απειλεί με εκκένωση απο την αστυνομία λέγοντας χαρακτηριστικά οτι από μέσα θα φύγετε με χειροπέδες και εκβιάζει με απόλυση των εργαζομένων που βρίσκονταν στον χώρο τη στιγμή της κατάληψης. Παραμένουμε στο χώρο και σας καλούμε όλες, όλους και ολ@ στο κατειλημμένο Ρεξ.

ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: ΡΩΓΜΗ

The post Κατάληψη Εθνικού Θεάτρου- Rex από καλλιτέχνες 9-4-2021 appeared first on Void Network.

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Η ματαίωση της “εκστρατείας των εθελοντών από την Κρήτη” για τον Έβρο, είναι μια μεγάλη νίκη του αναρχικού και αντιφασιστικού κινήματος του νησιού! Για όσους-ες μπορούν να αναλογιστούν την δυσκολία και το ρίσκο που εμπεριέχει το να μπαίνει ένας πολιτικός χώρος μπροστά σε ένοπλους επίδοξους “κυνηγούς κεφαλών” σε τοπικό επίπεδο, πόσο μάλλον στην Κρήτη… Πρόκειται για ένα σημαντικό κτύπημα στα θεμέλια ενός εθνικιστικού παραστρατιωτικού δικτύου “εθελοντών” που επιχειρείται συστηματικά να στηθεί τις τελευταίες μέρες ανά την Ελλάδα… Ακολουθεί το κείμενο που αναλαμβάνει την ευθύνη για την δράση: Η αντιφασιστική βία εναντίον υποψήφιων δολοφόνων είναι εύλογη και δίκαιη :

Την Παρασκευή 6 Μαρτίου, 120 περίπου αντιφασίστες/ριες ματαιώσαμε την φασιστοσύναξη εθελοντών κυνηγών κεφαλών, που ήταν προγραμματισμένη να γίνει στο Καραναστάσειο Αμφιθέατρο του ΤΕΙ Ηρακλείου (ΕΛΜΕΠΑ). Διοργανωτής του μαζέματος ήταν μια διαδικτυακή ομάδα που υπέγραφε ως «1η Μοίρα Αλεξιπτωτιστών» και ζητούσε όπλα και εθελοντές για να «εκστρατεύσει» στον Έβρο και να ενωθεί με τα υπόλοιπα σκουπίδια που βασανίζουν και σκοτώνουν μετανάστες. Κατά την πολύωρη παραμονή μας στον χώρο δεν εμφανίστηκαν παρά ελάχιστοι φασίστες, οι οποίοι έλαβαν ό,τι αξίζει να λαμβάνει κάθε υποψήφιος ανθρωποφάγος. Κανένας από αυτούς δεν ήταν περαστικός από το σημείο και κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την ταμπέλα του αθώου φοιτητή. Όταν πας για κυνηγός κεφαλών ένα χέρι ξύλο είναι το λιγότερο που μπορείς να περιμένεις. Δεν θα επεκταθούμε όμως στο πως και πόσοι τσακίστηκαν. Προέχει να εξηγήσουμε το γιατί.

Πολλά ακούστηκαν σχετικά με την πατρότητα του καλέσματος και τη σοβαρότητα των διοργανωτών τους οποίους άδειασαν ακόμα και επίσημες λέσχες ειδικών δυνάμεων. Πολλά λέγονται επίσης σχετικά με το κατά πόσο όσοι διοργανώνουν και προσέρχονται σε τέτοιες μαζώξεις είναι πραγματικά «φασίστες» και αν αξίζει να τους τσακίζουμε. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάποια πράγματα.

Ποσώς μας ενδιαφέρει αν οι υποψήφιοι εθελοντές τέτοιων παρακρατικών ομάδων ψηφίζουν Μιχαλολιάκο, Μητσοτάκη ή Τσίπρα. Ποσώς μας ενδιαφέρει αν αυτοπροσδιορίζονται ως φασίστες, εθνικιστές ή πατριώτες. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι αποτελούν ένα συρφετό σκατόψυχων ρατσιστών που δηλώνουν ρητά την πρόθεσή τους να κατασπαράξουν τους κατατρεγμένους αυτού του κόσμου. Χρυσαυγίτες, νεοδημοκράτες, πασόκοι ή συριζαίοι οι εν λόγω εθελοντές είναι ένα μάτσο θρασύδειλοι που δηλώνουν συμμετοχή σε έναν «πόλεμο» στον οποίο η μία πλευρά αποτελείται από ένοπλους καλοταϊσμένους νταήδες που στο τέλος της μέρας θα γυρίσουν σπιτάκι τους να διηγούνται τις μαγκιές τους και η άλλη από άοπλους φοβισμένους μετανάστες που κοιμούνται στα δάση αγκαλιά με τα παιδιά τους και δεν ξέρουν τι θα τους φέρει το αύριο.

Όλα αυτά τα υποψήφια κομάντο της πλάκας ούρλιαζαν πριν δύο χρόνια για λαθροεισβολείς που απειλούν τον ελληνικό πολιτισμό και ταυτόχρονα πλούτιζαν από την αισχροκέρδεια εις βάρος άστεγων μεταναστών που ζητούσαν φαί, φορτιστή και τουαλέτα. Τη μια μέρα ζητάνε τον πνιγμό εγκύων μεταναστριών «γιατί δεν τις γάμησαν αυτοί» (βλ. Θερμή Λέσβου) και την άλλη ουρλιάζουν μαζί με ρασοφόρους σκοταδιστές για το «δικαίωμα στη ζωή» στήνοντας μισογύνικες καμπάνιες κατά του δικαιώματος στην άμβλωση. Από τη μια προσλαμβάνουν μετανάστες στα χωράφια τους με εξευτελιστικά μεροκάματα κι από την άλλη μιλάνε για ξένους που τους παίρνουν τις δουλειές. Χειροκροτάνε τις βαρβαρότητες των ΜΑΤατζήδων στα Εξάρχεια κι όταν οι ίδιες διμοιρίες κάνουν τις ίδιες αθλιότητες στους κατοίκους των νησιών, τους λένε προδότες της πατρίδας. Η υποκρισία τους είναι τόσο τοξική όσο και η ύπαρξή τους.

Δεν πιστεύουμε μόνο στη δύναμη της βίας. Πιστεύουμε πρώτα από όλα στην επικοινωνία και τη δύναμη του λόγου. Πιστεύουμε στην παιδαγωγική δύναμη του διαλόγου και της γνώσης και έτσι χτίζουμε τις κοινότητές μας. Μακάρι να μπορούσαμε να εξαλείψουμε το μίσος όσων νοσούν από τον ιό του εθνικισμού. Μακάρι η αγάπη μας για τη ζωή και τα πλάσματα που περπατούν στη γη, να μπορούσε να γιατρέψει τα αρρωστημένα μυαλά των φασιστών. Οι μηχανισμοί διαπαιδαγώγησης όμως της ταξικής κοινωνίας και της κρατικής προπαγάνδας δεν μας το επιτρέπουν. Τα ανθρώπινα ζόμπι που εκκολάπτουν διψάνε για αίμα. Όταν έχουν το πλεονέκτημα θα ορμήσουν να κατασπαράξουν τους αδύναμους κι όταν τελειώσουν θα φαγωθούν μεταξύ τους.

Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν να αγωνιζόμαστε γιατί αναπνέουμε μέσα από τον κοινωνικό αγώνα και την συλλογική δράση. Επιπλέον, δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Ζούμε πουλώντας την εργατική μας δύναμη. Δεν είμαστε εισοδηματίες και αφεντικά, δεν θρεφόμαστε από τα ακίνητα και τις επιχειρήσεις μας. Τον χρόνο μας τον έχει κλέψει έτσι κι αλλιώς η μισθωτή εργασία και η ηρεμία μας ρημάζεται καθημερινά από τις τοξικές σχέσεις που μας περιβάλλουν. Όσο για την αγάπη μας για τους καταπιεσμένους και την οργή μας για το κράτος και τα αφεντικά, αυτή δεν μπορεί να την κλέψει κανείς. Θα είμαστε λοιπόν εκεί κάθε φορά που οι εθνικιστές επιχειρούν να βγουν από τους υπονόμους τους. Και κάθε φορά που θα πέφτουν πάνω μας θα βιώνουν την αντιφασιστική μας λύσσα.

Με τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις της εβδομάδας που μας πέρασε στις τρεις πόλεις του νησιού, η Κρήτη στέλνει μια υψωμένη γροθιά σε όσους/ες βγαίνουν στον δρόμο ενάντια στα ρατσιστικά αποβράσματα.

Αλληλεγγύη στους μετανάστες

Δύναμη στους/στις συντρόφους/ισσες της Λέσβου και όλης της χώρας

Αναρχικοί/ες

Αντιφασίστες/ριες

Ηρακλείου Κρήτης

ΡΕΘΥΜΝΟ

Να παραμείνουμε άνθρωποι και να παλέψουμε σαν ζώα

Μαζική πορεία αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 05/03 στο Ρέθυμνο για τους ξενιτεμένους-ες πρόσφυγες που έχουν γίνει για ακόμα μια φορά το μπαλάκι ανάμεσα σε ξεχωριστά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, καθαρά ρατσιστικών πολιτικών της Τουρκίας, της Ελλάδας και ολόκληρης της Ε.Ε.
Η Τουρκία έχει αναλάβει το ρόλο του δουλέμπορου, η Ελλάδα το ρόλο της φυλακής ανθρώπων και η Ε.Ε το ρόλο του επιστάτη, ενώ όλοι συμμετέχουν στους πολέμους που γεννάν την προσφυγιά.
Με καμβά τα σύνορα του Έβρου (όπου το πολεμικό καθεστώς της Τουρκίας έσπρωξε χιλιάδες πρόσφυγες) διαδραματίζεται για μέρες ένα εθνικιστικό ντελίριο για εσωτερική κατανάλωση και ενίσχυση της ακροδεξιάς ατζέντας και στις δυο χώρες. Στρατός, αστυνομία, ομάδες συνοριοφυλάκων και πολιτοφυλακών, τα ΜΜΕ, εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες, νεοναζί απ’ όλη την Ευρώπη, ξεπεσμένες τηλεπερσόνες και κάθε καρυδιάς καρύδι, παίρνουν μέρος σ’ ένα σκηνικό πολέμου με “αντίπαλο” εν τέλει τους κατατρεγμένους, αντιμετωπίζοντάς τους ως “όπλο της Τουρκίας” για να “εξισλαμίσει” την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Μέσα σε όλον αυτό τον παροξυσμό ακροδεξιές ομάδες έχουν βρει την ευκαιρία και ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο.
Το Ρέθυμνο δεν θα μπορούσε ν’ αποτελεί εξαίρεση. Μετά από εβδομάδες προπαγάνδας και φανατισμού και μετά από παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο “ενάντια στην ισλαμοποίηση”, φτάσαμε στην κορύφωση με την προχθεσινή επίθεση στη συγκέντρωση με στελιάρια και σίδερα από 15 γνωστούς αγνώστους νεοναζί. Ήταν μια κίνηση εντυπωσιασμού και εκφοβισμού από μεριάς τους καθώς το μόνο που κατάφεραν ήταν να τραμπουκίσουν 4 γυναίκες που έρχονταν στην πορεία και να τρέξουν προς στα ΜΑΤ για να τους σταματήσουν.

Το μήνυμα ελήφθη. Είσαστε μια χούφτα γραφικοί και προσπαθείτε να αποτελέσετε απειλή για την κοινωνία ενώ ουσιαστικά είστε η πιο σκοτεινή, ντροπιαστική και περιθωριοποιημένη έκφανσή της, όπως ήσασταν πάντα.
Ντροπή σε αυτούς που σας καλύπτουν μέσα από τις «νόμιμες» δράσεις τους στα κάθε είδους δημαρχεία και “ομάδες πολιτών”.
Ντροπή στην αστυνομία που αντί να τους συλλάβει ενώ έκαναν οργανωμένη επίθεση απλά τους σταμάτησε και τους άφησε στο χώρο για πάνω από μια ώρα. Ας μην ξεχνάμε πως η ακροδεξιά και η αστυνομία ήταν πάντα συγκοινωνούντα δοχεία.
Ντροπή σε όλες και όλους μας ως κοινωνία αν τους αφήσουμε να πάρουν κι άλλο χώρο τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό πεδίο.
Συγχαρητήρια στους ανθρώπους που αψηφούν την τρομοκρατία πανελλαδικά και πραγματοποιούν δυναμικές πορείες και δράσεις στους δρόμους στέλνοντας το μήνυμα ότι με τους ξενιτεμένους είμαστε μαζί και είμαστε απέναντι στην απανθρωπιά των κρατών και της ακροδεξιάς.
Απειλή δεν είναι οι πρόσφυγες. Τα συμφέροντα των εργατών και των εργατριών δεν τα ξεπουλάνε οι πρόσφυγες. Για την ανεργία, τη φτώχεια και πόσα άλλα δεν ευθύνονται οι μετανάστες-τριες, για το πλιάτσικο στις ζωές μας δεν ευθύνονται οι ξεριζωμένοι.
Ας τα βάλουμε με αυτούς που ευθύνονται και όχι με τους πιο αδύναμους. Τα υπόλοιπα είναι φθηνές δικαιολογίες και ένδειξη της συνολικής μας παρακμής.
Συνεχίζουμε με μπροστάρη ένα σύνθημα με το οποίο ξεκίνησε η ομάδα μας πριν 9 χρόνια:

Να παραμείνουμε άνθρωποι και να παλέψουμε σαν ζώα.

Αντιφασιστική δράση Ρεθύμνου (α.δ.ρε)
05/03/20

—

ΑΓΡΙΝΙΟ

Στις 7/3/2020 πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Δημάδη στο κέντρο του Αγρινίου συγκέντρωση-μικροφωνική και πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες, μετά από κάλεσμα της κατάληψης Apertus. Η μικροφωνική στήθηκε από τις 17.30 και διήρκησε μέχρι τις 20.00, οπότε και ξεκίνησε η πορεία. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης την οποία πλαισίωσαν περίπου 70 άτομα, διαβάστηκε και μοιράστηκε κείμενο και πετάχτηκαν τρικάκια περιμετρικά της πλατείας.

Στην πορεία συμμετείχαν περίπου 45-50 άνθρωποι: μαθητές /τριες, φοιτητές /τριες, άνεργοι/ες και εργαζόμενοι/ες, με πανό που έγραφε «Αλληλεγγύη στους μετανάστες, ενάντια στον πόλεμο, τα σύνορα και τον εθνικισμό». Κατά την διάρκεια της πορείας γράφτηκαν συνθήματα και πεταγόντουσαν τρικάκια. Είχε εκρηκτικό παλμό και μεταξύ άλλων φωνάχτηκαν τα συνθήματα:

• Με τους μετανάστες είμαστε μαζί, επαναπροώθηση σε μπάτσους και ναζί.

• Μπάτσοι–TV–νεοναζί όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί

• Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι

• Γέμισε το Αιγαίο κορμιά μεταναστών είναι και οι έλληνες φονιάδες των λαών.

• Στους δρόμους τις πλατείες και τις φυλακές γυναίκες μετανάστριες δεν είστε μοναχές.

• Φασίστες κουφάλες έρχονται κρεμάλες, Αγρίνιο σημαίνει φασίστες τσακισμένοι

Η μοναδική οπτική επαφή με τις δυνάμεις καταστολής υπήρξε όταν δυο μηχανές της ομάδας ΔΙΑΣ βρισκόταν στην περιοχή όπου έγινε μια μικρή παράκαμψη από το κλασσικό δρομολόγιο. Στη γειτονιά δηλαδή φασιστοειδούς υποκειμένου το οποίο σε αγαστή συνεργασία με τους μπάτσους προσπαθεί με συνεχόμενες προκλήσεις να δημιουργηθεί επεισόδιο. Η αστυνομία της πόλης φαίνεται μονίμως συνδεδεμένη με άτομο το οποίο υποχρεώνει το γιο του από 13 ετών να γράφει στη γειτονιά φασιστικούς στόχους και εμετικά συνθήματα σε καραντίνα βέβαια 5 μέτρων από το σπίτι.

Η πορεία κατέληξε στην πλ. Δημάδη από όπου ξεκίνησε στέλνοντας ένα πρώτο αντανακλαστικό μήνυμα ενάντια σε φασίστες και παρακρατικούς. Οι δράσεις αλληλεγγύης στους μετανάστες θα συνεχιστούν.

Κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης μοιράστηκε και διαβάστηκε το κείμενο:

Aλληλεγγύη στους μετανάστες

Αλληλεγγύη στους μετανάστες

Η σύγκρουση συμφερόντων του διεθνούς κεφαλαίου για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, επιβάλλει στους πολιτικούς διαχειριστές της ευρύτερης περιοχής να παίζουν παιχνίδια στις πλάτες των κατατρεγμένων που μεταναστεύουν προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.

Κι ενώ ο πόλεμος μαίνεται σε πολλές γωνιές του πλανήτη οι εικονικές κοκορομαχίες Μητσοτάκη–Ερντογάν, (όπως διαχρονικά συμβαίνει με τους πρωθυπουργούς Ελλάδας– Τουρκίας), έχουν εγκλωβίσει χιλιάδες ανθρώπους στα σύνορα. Σε αυτή τη συγκυρία, στον ελλαδικό χώρο με ενορχηστρωμένη, παραληρηματική προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε. και φυσικά πρόθυμων δεκτών αυτής, επιχειρείται η επιστροφή–επιβολή στη δημόσια σφαίρα κάθε λογής φασιστοειδών.

Η ακροδεξιά κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στον πόλεμο που κήρυξε εξαρχής σε μετανάστες, εργαζόμενους και αγωνιστές, επιχειρεί εκτός από τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς να χρησιμοποιήσει και τους παρακρατικούς. Φυσικά κάτι τέτοιο δε μας εκπλήσσει όταν κατά το πρόσφατο παρελθόν παρακρατικοί τραμπούκοι έφτασαν μέχρι και σε δολοφονίες αγωνιστών. Όπως επίσης για εμάς οι αγριότητες των σωμάτων καταστολής και ασφάλειας δεν αποτελούν κάποια υπερβολή, αλλά την επικύρωση του λόγου ύπαρξης τους.

Κι ενώ η επιδρομή των Μ.Α.Τ. σε Λέσβο και Χίο είχε ως αποτέλεσμα λεηλασίες και βασανισμό κατοίκων (οι οποίοι να τονιστεί πως βγήκαν στο δρόμο με διαφορετικά κίνητρα), αυτή τη στιγμή στα νησιά το ρόλο των Μ.Α.Τ. έχουν αναλάβει διάφορα φασιστοειδή τα οποία επιτίθενται σε μετανάστες και αλληλέγγυους. Παράλληλα ,με τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών το φαινόμενο εξαπλώθηκε προς τα βορειοανατολικά σύνορα. Στην περιοχή του Έβρου φασίστες και παρακρατικοί φαντασιώνονται πόλεμο, και βοηθούν το κράτος στη βρώμικη δουλειά του ενώ σε όλη την Ελλάδα προσπαθούν να επανεμφανιστούν φασιστάκια, κρυμμένα σε διάφορους συλλόγους εφέδρων, λοκατζήδων και συνταξιούχων μπάτσων–στρατιωτικών.

• ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
• ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΥΣ
• ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Κατάληψη Apertus

Eλεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο (Καλυβίων 70) 

ΚΑΛΑΜΑΤΑ

“ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ & ΔΡΑΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ

Τρίτη 10/03 – 19:00: Μικροφωνική & μοίρασμα κειμένου στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Τετάρτη 11/03 – 19:00: Πολιτικό Καφενείο – κουβέντα & παρουσίαση του βιβλίου “Ψυχολογίες συμμόρφωσης – Σημειώσεις πάνω στον ψυχοπολιτικό έλεγχο του μεταναστευτικού” στο χώρο της Αντιφασιστικής Κίνησης (Αγίου Παντελεήμονος 13, Ιστορικό Κέντρο).

Παρασκευή 13/03 – 19:00: Συγκέντρωση αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες στην Πλατεία 23ης Μαρτίου.

Ακολουθεί κείμενο της Αντιφασιστικής Κίνησης:

“5+1 ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε όλοι/ες τις τραγικές εξελίξεις που διαδραματίζονται στον Έβρο και τα νησιά, όπου χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι ενώ τα κράτη παίζουν παιχνίδια με τις ζωές τους.

Οι πρόσφυγες/μετανάστες έχουν εγκλωβιστεί ανάμεσα στις δολοφονικές συμπληγάδες της ελληνικής και τουρκικής στρατιωτικής μηχανής, ενώ η ελληνική κοινωνία έχει εγκλωβιστεί στις τρομοϋστερικές συμπληγάδες του εθνικιστικού ξεσηκωμού και των ξενοφοβικών κραυγών. Το αποτρόπαιο αυτό σκηνικό δε θα μπορούσε να στηθεί χωρίς την οργανωμένη και συστηματική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, που συνειδητά προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα μίσους ενάντια στους πρόσφυγες διαστρεβλώνοντας μια σειρά από πράγματα:

ΜΑΣ ΛΕΝΕ

Οι πρόσφυγες είναι εισβολείς, πράκτορες της Τουρκίας σ’ έναν ακήρυχτο υβριδικό πόλεμο εναντίον της χώρας και έχουμε υποχρέωση να τους αποκρούσουμε.

ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΟΤΙ

Οι πρόσφυγες είναι τα πραγματικά θύματα των πολέμων που προκαλούνται από τις μεγάλες δυνάμεις και τους πραγματικούς κυρίαρχους για το στρατηγικό και ενεργειακό έλεγχο των χωρών και των περιοχών τους. Σήμερα είναι τα θύματα ενός βρώμικου ανταγωνισμού μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ με τη χώρα μας να παίζει το ρόλο του συνοριοφύλακα.

ΜΑΣ ΛΕΝΕ

Αν ανοίξουν τα σύνορα τα 3 εκ/ρια προσφύγων που βρίσκονται στην Τουρκία θα εποικήσουν την Ελλάδα και θα εγείρουν μειονοτικά δικαιώματα. Υπάρχει κίνδυνος ισλαμοποίησης της χώρας.

ΔΕ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΟΤΙ

Ο προορισμός όλων αυτών των ανθρώπων δεν είναι (συνήθως) η Ελλάδα, αλλά άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου πολλοί απ’ αυτούς έχουν εκεί ήδη τις οικογένειές τους. Το γεγονός ότι παραμένουν εδώ, οφείλεται στην επαίσχυντη σύμβαση ΕΕ-Τουρκίας που ανέθεσε στην Ελλάδα και την Τουρκία να γίνουν αποθήκες ψυχών και να κάνουν το μαντρόσκυλο της Ευρώπης, κι αυτές ευχαρίστως δέχτηκαν (πολλά τα φράγκα). Γι’ αυτό οι περισσότεροι πρόσφυγες που περνάνε τα σύνορα μένουν όμηροι εδώ, ενώ η ΕΕ δίνει λεφτά και μίζες για τη δημιουργία ΜΚΟ, κέντρων κράτησης-κολαστηρίων και υποβαθμίζει την εγχώρια και μεταναστευτική εργατική δύναμη, βάζοντας ντόπιους και μετανάστες να τσακώνονται μεταξύ τους. Έτσι προωθούνται χαμηλότεροι μισθοί, αυξημένα συνταξιοδοτικά όρια κι ένα κλίμα γενικευμένου φόβου και τρομοκρατίας, τόσο για τον Έλληνα που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του, όσο και για το μετανάστη που δεν έχει χαρτιά. Ταυτόχρονα, το μεγάλο κεφάλαιο και οι πολιτικοί διαχειριστές τρίβουν τα χέρια τους, ενώ το πετσόκομμα των δημόσιων υπηρεσιών και η ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων αγαθών που συμβαίνει παράλληλα, περνάει στα ψιλά γράμματα.

ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ

Σύσσωμες οι ακριτικές περιοχές σηκώνουν το λάβαρο του αγώνα ενάντια στην «τουρκική εισβολή» και μάχονται για την ελευθερία της πατρίδας.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ

Οργανωμένες ομάδες παρακρατικών τραμπούκων με τις πλάτες της κυβέρνησης και των τοπικών αρχών στρέφουν την οργή του κόσμου για όλα τα πραγματικά τους προβλήματα προς πλασματικές απειλές και τη ψευδαίσθηση μεγαλείου που προσφέρει το να τραμπουκίζεις και να δολοφονείς εξαθλιωμένους κι άμαχους ανθρώπους. Έτσι διασπείρεται το μίσος και η βία στις τοπικές κοινωνίες που στρέφονται από τα πραγματικά τους προβλήματα προς τους «μετανάστες» και «σχέδια εισβολής» γενικά κι αόριστα, ενώ η κυβέρνηση, τα αφεντικά και οι ΜΚΟ κάνουν μπίζνες στην πλάτη και των δύο. Μιλάμε για τους ίδιους τόπους που από την πρώτη στιγμή της προσφυγικής κρίσης έδειξαν ένα πνεύμα αλληλεγγύης που θαυμάστηκε διεθνώς. Η εξαθλίωση στα κέντρα κράτησης και η αγανάκτηση από την επαίσχυντη πολιτική διαχείριση του προσφυγικού με σκοπό το κέρδος, όσο και της βιωμένης κι υποβαθμισμένης πραγματικότητας κατοίκων και μεταναστών, άφησαν το πεδίο ελεύθερο για επιθέσεις σε μετανάστες κι αλληλέγγυους, επισκέψεις υποστήριξης από γερμανούς νεοναζί στον Έβρο και τη Μυτιλήνη και μια τυφλή βία που δε στρέφεται προς τα πραγματικά αίτια και υπαίτιους αυτής της κατάστασης. Τέτοιες ανεξέλεγκτες δράσεις, από την άλλη, δημιουργούν φιλοπόλεμο κλίμα και θέτουν πραγματικό κίνδυνο περαιτέρω εμπλοκής της χώρας σε πολεμικές περιπέτειες στο νοτιοανατολικό Αιγαίο για τα συμφέροντα των πετρελαίων της ENI και του Λάτση, των ΜΚΟ, των πολυεθνικών και των ντόπιων αφεντικών.

ΜΑΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΟΤΙ

Δεν υπάρχει άλλη λύση από τη βίαιη και με κάθε μέσο αποτροπή όσων περνούν τα σύνορα, και ο εγκλεισμός όσων βρίσκονται στη χώρα σε κλειστά κέντρα κράτησης.

ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΟΤΙ

Λύση υπάρχει και είναι η μαζική παροχή ασύλου και ταξιδιωτικών εγγράφων, η ενίσχυση κοινωνικών εγχειρημάτων στήριξης όσων είναι σε ανάγκη, ώστε όσοι θέλουν να μπορέσουν να πάνε ανεμπόδιστοι στις χώρες προορισμού τους, κι όσοι μείνουν να ενσωματωθούν στις τοπικές κοινωνίες -κι όχι να γκετοποιηθούν ή να βρουν διόδους μέσα στις ελληνικότατες μαφίες, το trafficking και το ναρκεμπόριο που ψάχνουν εξαθλιωμένους/ες για φτηνά εργατικά χέρια. Η λύση είναι να δώσουμε διέξοδο στους ανθρώπους αυτούς από αυτή την ομηρία, σπάζοντας στην πράξη τη σύμβαση ΕΕ-Τουρκίας, χτίζοντας από κοινού ανθρώπινες συνθήκες ζωής για όσους μείνουν εδώ. Να μην ανοίξουν νέες φυλακές, αλλά να κλείσουν ΟΛΑ τα κέντρα κράτησης και στρατόπεδα συγκέντρωσης που αποτελούν ένα αίσχος συστηματικού βασανισμού σωμάτων και ψυχών, όπου άνθρωποι αργοπεθαίνουν και τ’ οργανωμένο έγκλημα ψαρεύει εργατικά χέρια.

ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΒΑΛΛΟΥΝ ΟΤΙ

Η Ευρώπη δεν θέλει και δεν μπορεί να δεχτεί άλλους πρόσφυγες.

ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΠΟΥΝ ΠΟΤΕ ΟΤΙ

Στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή άνθρωποι διαδηλώνουν υπέρ της εγκατάστασης προσφύγων στις πόλεις τους. Ήδη στη Γερμανία 130 δήμοι και μια σειρά άλλοι σε άλλες χώρες έχουν πάρει σχετικές αποφάσεις. Εμείς θα πατήσουμε πάνω σ’ αυτές τις πρωτοβουλίες ώστε να διεθνοποιηθεί το ζήτημα ή θα υποταχτούμε αδιαμαρτύρητα σε ό,τι προστάζει η ΕΕ-φρούριο;
Με δίκαιη και αναλογική κατανομή των 3 εκ/ρίων προσφύγων της Τουρκίας στην Ευρώπη των 447 εκ/ρίων, η κάθε χώρα θα μπορούσε άνετα να φιλοξενήσει έναν αριθμό προσφύγων που δε θα υπερβαίνει το 0,7% του πληθυσμού της. Ναι, σωστά διαβάσατε, 0.7%. Ούτε ένας στους εκατό κατοίκους.

ΤΕΛΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΟΤΙ

Η Ελλάδα είναι κυρίαρχο κράτος και όχι ξέφραγο αμπέλι.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ

Η Ελλάδα είναι περιφέρεια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ που κάνει γεωπολιτικό κουμάντο στα πράγματα με το ελληνικό κράτος να ακολουθεί, ενώ το παρόν και το μέλλον του τόπου παραδόθηκε στους δανειστές του ΔΝΤ και στο μεγάλο κεφάλαιο. Και η ίδια πολιτική τάξη που ξεπούλησε τον τόπο, τους εργαζόμενους και τις πηγές φυσικού πλούτου, έρχεται τώρα να σηκώσει το λάβαρο του πατριωτισμού. Αρκεί να σκεφτούμε πως φτάνουν κάποιες χιλιάδες ευρώ για ν’ αγοράσεις ελληνική υπηκοότητα αν είσαι πλούσιος επενδυτής και θες να μετατρέψεις μια γειτονιά σε τουριστικό «παράδεισο» για Airbnb και κατανάλωση, υποβαθμίζοντας τη ζωή όλων όσων ζουν κι εργάζονται εδώ.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13/3 ΏΡΑ 19.ΟΟ, ΠΛΑΤΕΙΑ 23ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Αντιφασιστική Κίνηση Καλαμάτας

ΧΙΟΣ

Το κείμενο της Ζ. Κ γράφτηκε λίγες ώρες πριν την
αποχώρηση τον ΜΑΤ από την Χίο.

Πριν μια πενταετία, όταν ξεκίνησαν οι μεγάλες ροές, θυμάμαι τις βάρκες που έφταναν κάθε αυγή. Θυμάμαι τους ψαράδες να βγαίνουν στα ανοιχτά για να σώσουν όσους προλάβουν. Θυμάμαι τους ντόπιους να δίνουν στην ακτή πρώτες βοήθειες και μετά να καλούν το λιμεναρχείο. Θυμάμαι πρόσφυγες στοιβαγμένους στον κήπο. Οικογένειες ολόκληρες, μανάδες με τα μωρά στο στήθος, παππούδες ρακένδυτους και ταλαιπωρημένους. Καραβάνια ολόκληρα. Μαζεύαμε παπλώματα, κουβέρτες, ρούχα κι ότι περίσσευε από τα σπίτια μας και τους τα πηγαίναμε. Πείνα μεγάλη, δεν είχαν τίποτα. Ψωνίζαμε μια σακούλα τρόφιμα για εμάς και μια για εκείνους. Φτιάχναμε ταψιά φαγητό και τους τα δίναμε από τα κάγκελα. Μετά στήσαμε μέσα στο θερινό σινεμά μια πρόχειρη κουζίνα ενώ το κράτος αδρανούσε εντελώς. Αδιαφορούσαν για τα πάντα λες κι έτσι θα εξαφανίζονταν το πρόβλημα μαγικά. Αφού πέρασε το καλοκαίρι και το μισό φθινόπωρο εδέησαν τα Ηνωμένα Έθνη να στείλουν κάτι τις. Γέμισε ο κήπος σκηνές. Γέμισε η τάφρος του κάστρου κοντέινερς, που κι αυτά με τα χέρια μας τα βιδώναμε. Ύστερα ανέλαβε το κράτος, κατέφθασαν οι ΜΚΟ και οι ντόπιοι απομακρύνθηκαν με κάθε τρόπο. Η σίτιση δόθηκε σε εταιρίες κέτερινγκ εξ Αθηνών με το αζημίωτο φυσικά. Μέχρι το υγειονομικό έστελναν να ελέγχει τα ταπεράκια και τα Νουνού που τους πηγαίναμε προκειμένου να σταματήσουμε να βοηθάμε. Θυμάμαι μετά από λίγο τα ΜΜΕ να πλέκουν τον παιάνα μας, τα δάφνινα στεφάνια μιας επειδή κάναμε το αυτονόητο. Λέγαν τότε για τον ανθρωπισμό, την αυταπάρνησή μας και το βάρος που κουβαλάγαμε και συνεχίζουμε να κουβαλάμε. Θυμάμαι και το Νόμπελ Ειρήνης στις γιαγιάδες της Λέσβου. Εγώ τα θυμάμαι καλά όλα αυτά γιατί τα έζησα. Εσύ;
Εδώ και τρείς μέρες συνέβη όμως μια μετάλλαξη. Λες και όλος ο κόσμος ξέχασε ξαφνικά τα πάντα, λες και δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι. Ξαφνικά γίναμε, λέει, «μπαχαλάκιδες» και «καταπατάμε τον νόμο». Είμαστε, λέει, «βίαιοι», «αδιαπραγμάτευτοι (…)», «αδιάλλακτοι» και φυσικά «ρατσιστές». Γιατί; Επειδή ζητάμε επιτέλους να μπει μια τελεία; Επειδή θέλουμε να προχωρήσουμε τις ζωές μας που τόσον καιρό μπήκαν στον πάγο; Επειδή δεν θέλουμε να στοιβαχτούν χιλιάδες άνθρωποι μέσα σε μια μάντρα, στην μέση ενός βουνού με ακραίες καιρικές συνθήκες; Γίναμε ξαφνικά εμείς αυτοί που αρνούνται τη λύση. Γίναμε επίσης και κακοποιά στοιχεία διότι το να τις τρως από τα ΜΑΤ και να σου ρίχνουν χημικά είναι νόμιμο και λέγεται καταστολή, το να υπερασπιστείς όμως τον εαυτό σου και την περιουσία σου είναι παράνομο και ονομάζεται αντίσταση κατά της αρχής.
Τα ΜΜΕ δεν κάνουν παρά μικρές αναφορές στο θέμα διότι αυτή είναι η γραμμή από το ΕΣΡ. Αυτή τη στιγμή στον τόπο μου έχουν καταστρατηγηθεί τα μισά άρθρα του συντάγματος και καταπατάται το μεγαλύτερο μέρος της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των ντόπιων και των προσφύγων. Κανείς τους δε θέλει να μένει εγκλωβισμένος στο νησί ες αεί και μάλιστα φυλακισμένος. Οι ομάδες καταστολής χτυπάνε στο ψαχνό γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους, εργαζόμενους της Κιβωτού του Αιγαίου που είναι απέναντι από τη γη που επιτάχθηκε. Σταματάνε αμάξια στο δρόμο, βγάζουν έξω τους οδηγούς, τα ψάχνουν και τα σπάνε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι στις αρμοδιότητές τους. Καίνε τους αναδασωμένους δασικούς πυρήνες του Αίπους, Έριξαν τα ντρόουνς των τοπικών ΜΜΕ, ενώ το ντρόουν του στρατού και ελικόπτερα της αστυνομίας τριβελίζουν όλη μέρα κι όλη νύχτα πάνω από τα κεφάλια μας. Τα χημικά πέφτουν βροχή και μάλιστα δίπλα στην Κιβωτό, δίπλα σε παιδιά. Σφαίρες των ΜΑΤ και υδροφόρες χτυπάνε κατάσαρκα τους ντόπιους και άλλα πολλά. Το κλίμα είναι εντελώς πολεμικό. Γιατί; Γιατί ζητάμε τη ζωή μας πίσω.

__________________________

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ.

Κενό Δίκτυο https://voidnetwork.gr

The post Αντιφασιστικά κείμενα και δράσεις από Κρήτη, Χίο, Καλαμάτα, Αγρίνιο appeared first on Void Network.

«Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Πρέπει να κατορθώσουμε να συλλάβουμε την ιστορία έχοντας αυτή την επίγνωση. Τότε θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έτσι θα βελτιωθεί η θέση μας στον αγώνα κατά του φασισμού».

Walter Benjamin, Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας (VIII)

Ι

Η πολιτική διαχείριση του προσφυγικού δεν είναι ιδεολογική άσκηση επί χάρτου, διαμεσολαβεί πραγματικά συμφέροντα, από τα μικροσυμφέροντα που ευδοκιμούν στις τοπικές κοινωνίες μέχρι τα μεγάλα συμφέροντα που αντιπροσωπεύουν υπερεθνικοί θεσμοί και οργανισμοί. Μέσα σε αυτό το πλέγμα συμφερόντων είναι δεδομένο ότι αρκετοί πουλάνε πατριωτισμό σε ευθεία αναλογία με το τι (δεν) μπαίνει στο πορτοφόλι τους. Το να καταλήγουμε όμως να ισχυριζόμαστε ότι «όλα γίνονται για τα φράγκα» και ότι η όποια ιδεολογία απλά αντανακλά ευδιάκριτα υλικά συμφέροντα είναι τόσο κοντόθωρο όσο ο ισχυρισμός κάποιων μαρξιστών στον μεσοπόλεμο ότι ο Χίτλερ ήταν απλά ο λακές των βιομήχανων, μέχρι που ξύπνησαν μια μέρα και βρήκαν στρατόπεδα γεμάτα πτώματα.

ΙΙ

Η εκλογή και διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σηματοδοτεί την επικράτηση ενός μπλοκ εξουσίας που συσπειρώνει το συντηρητικό κατεστημένο (παραδοσιακή Δεξιά, ολιγαρχικό κεφάλαιο, βαθύ κράτος, εκκλησία) με τους φορείς του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού (τεχνοκρατική ελίτ, αστούς διανοούμενους και δημοσιολόγους, νεοφυείς επιχειρήσεις). Παρόλο που οι σχετικές «εκσυγχρονιστικές» μεταρρυθμίσεις ψηφίζονται με εντατικό ρυθμό, στην παρούσα οικονομική συγκυρία η ιδεολογική και πολιτιστική ηγεμονία δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τη θεολογία της ανάπτυξης, αλλά από την πριμοδότηση του Νόμου και της Τάξης. Αυτό οδήγησε στην υιοθέτηση μίας ακροδεξιάς ατζέντας, η οποία εκφράζεται και σήμερα στη διαχείριση του προσφυγικού. Όσο γελοίες και αν είναι κάποιες όψεις της (το «νέο έπος του 40»), θα ήταν ολέθριο σφάλμα να δούμε σε αυτή μόνο ένα επικοινωνιακό τρικ. Η ακροδεξιά διαχείριση εκφράζεται σε πραγματικές πολιτικές και σε μία πραγματική κινητοποίηση στο κοινωνικό-επιθυμητικό πεδίο. Δεν είναι τυχαίο ότι η απάντηση της κυβέρνησης στις «ανεξέλεγκτες» παρακρατικές ομάδες είναι να τις ενσωματώνει και επίσημα κάτω από κρατικό έλεγχο, δίπλα στα όχι και πολύ ελέγξιμα σώματα ασφαλείας. Όντας ένα κατώφλι προς τον εκφασισμό του κράτους, ακόμα και κάποιοι φιλελεύθεροι έχουν αρχίσει να ιδρώνουν, βλέποντας για άλλη μια φορά τη δυναμική των γεγονότων να τους ξεπερνάει.

ΙΙΙ

Η ακροδεξιά μορφή της διαχείρισης των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών από τη κυβέρνηση της ΝΔ, τόσο στον Έβρο όσο και στα νησιά, δεν πρέπει να κρύψει ότι από άποψη περιεχομένου εντάσσεται στη γενικότερη πολιτική διαχείριση που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση: οι ροές αντιμετωπίζονται ως ένα πρόβλημα ασφάλειας. Γι’ αυτό άλλωστε και ο ΣΥΡΙΖΑ διαφωνεί επί του τόνου όχι επί της ουσίας. Από την άλλη, το ακροδεξιό φαίνεσθαι της κυβερνητικής πολιτικής, ότι μικροκομματικές σκοπιμότητες και να εξυπηρετεί, επηρεάζει την ουσία της. Η ασφάλεια γίνεται εισβολή, η καταστολή γίνεται πόλεμος εναντίων των φτωχών, και η απειλή του Άλλου προσλαμβάνει ανοιχτά ρατσιστικό χαρακτήρα. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν συνδέονται απλά με την εξάπλωση του Κορονοιού, αντιμετωπίζονται και οι ίδιοι ως ιός που απειλεί τον εθνικό κορμό. Οι επιδοκιμασίες μπροστά στο τρακτέρ που ψεκάζει ανθρώπους στα σύνορα είναι ενδεικτικό και καθόλου μεμονωμένο.

IV

Το ότι η όψιμη «προσφυγική κρίση» συντελεί στη μετάβαση προς μία νέα, πιο ολοκληρωτική, μορφή εξουσίας αποτυπώνεται και στη συστηματική χρήση δημοσκοπήσεων ως εργαλείο άσκησης και νομιμοποίησης της τρέχουσας πολιτικής. Το φαινόμενο δεν είναι καινοφανές καθαυτό, αποτελεί γνώρισμα των σύγχρονων αστικών δημοκρατιών εδώ και χρόνια. Έχουμε όμως και εδώ μία αλλαγή έντασης που δεν πρέπει να υποτιμάται. Ήταν αναμενόμενο ότι θα έβγαιναν δημοσκοπήσεις από φίλια μέσα που να δείχνουν ότι η ελληνική κοινωνία είναι υπέρ της κυβερνητικής πολιτικής στο προσφυγικό. Τα ποσοστά από την άλλη (90%!) δείχνουν προς τα που πηγαίνουν τα πράγματα, περιλαμβανομένου του πώς θα αντιμετωπίζονται οι αντιφρονούσες μειοψηφίες.

V

Η επίκληση στην ηθική και η αντιμετώπιση του προσφυγικού ως ανθρωπιστικό πρόβλημα είναι ανεπαρκής. Ακόμα χειρότερα, αντιμέτωπη με την πολιτική οριοθέτηση φίλων και εχθρών που η κυβέρνηση επιτελεί, η ανθρωπιστική αποπολιτικοποίηση των γεγονότων είναι καταδικασμένη να ηττηθεί. Χρειάζεται ένας λόγος εξίσου ικανός να συγκροτήσει από την κοινωνική διαφωνία μία πολιτική πόλωση, αμφισβητώντας έμπρακτα την εθνική ομοψυχία που επιβάλλεται από τα (άκρα) δεξιά. Οι πορείες που έγιναν είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Ένα άλλο σημαντικό βήμα είναι να ξεπεράσουμε τη θυματοποίηση που ο ανθρωπιστικός λόγος παράγει, ειδικά στην τρέχουσα εκδοχή του, που εμφανίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως «πιόνια» (είτε του Ερντογάν είτε κάποιου άλλου μεγάλου παίχτη στη γεωπολιτική σκακιέρα). Το δράμα των γυναικόπαιδων που ο ανθρωπιστικός λόγος αναδεικνύει είναι πραγματικό, αλλά συσκοτίζει μέσα από φορτισμένες εικόνες το ποιοτικό στοιχείο που το πέρασμα των συνόρων περιέχει ως μορφή δραστηριότητας. Μαζί με τον υπαρκτό πόνο πρέπει να αναδείξουμε και το πλεόνασμα αξιοπρέπειας που υπάρχει αυτή τη στιγμή στα σύνορα.

VI

Με ανάλογο σκεπτικό πρέπει να προσεγγίζουμε το ζήτημα της αλληλεγγύης. Είναι αφελές να ζητάμε από τα εγχειρήματα που αναδύθηκαν από τα κάτω να καλύψουν τα πολλά και δύσκολα ζητήματα (στέγασης, περίθαλψης, εκπαίδευσης, σίτισης, εργασίας) που οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές θέτουν. Ακόμα πιο αφελές είναι να πιστεύουμε ότι η επίκληση σε μία ενιαία ταξική ταυτότητα και τα κοινά συμφέροντα που (υποτίθεται) τη συγκροτούν επιλύει μαγικά τα ζητήματα συνύπαρξης που τίθενται. Οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι σε ποιο πρόβλημα αποκρίνονται (και κρίνονται) οι αυτοοργανωμένες δομές και ο προλεταριακός διεθνισμός. Όσο το πρόβλημα αφορά τη διαχείριση ενός ξένου σώματος οι λύσεις θα περιορίζονται σ’ ένα δεδομένο πολιτικό φάσμα, το οποίο επιχειρεί να καλύψει ο νέος δικομματισμός των ΝΔ και Σύριζα.

Οι αυτοοργανωμένες δομές, σε πρακτικό επίπεδο, και ο προλεταριακός διεθνισμός, σε φαντασιακό/συμβολικό, επιχειρούν να μετατοπίσουν τους όρους της συζήτησης, όχι να λύσουν τα προβλήματα που το ελληνικό κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση θέτουν.

Το δικό μας πρόβλημα είναι πώς θα συνυπάρξουμε επί ίσοις όροις με ανθρώπους που μας χωρίζουν πολλά αλλά μπορούν να μας ενώσουν άλλα τόσα. Και μέσα από αυτήν την προσπάθεια να βρούμε ίχνη ενός κόσμου όπου εκτοπισμένοι πληθυσμοί δεν θα αντιμετωπίζονται ως απειλή ομόλογη με την εξάπλωση ενός ιού.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ- Άνθρωποι και Ιοί: Θέσεις για την «προσφυγική κρίση» appeared first on Void Network.

Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έμαθε να βλέπει τους πρόσφυγες σαν σκουπίδια ενώ έπρεπε να κοιτάζει τους πολιτικούς με αυτό τον τρόπο.

Έχουμε χρόνια να ζήσουμε πόλεμο σε αυτό τον τόπο και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον πόνο των προσφύγων. Οι πρόσφυγες είναι συνέχεια στον δημόσιο λόγο σαν πρόβλημα, σαν βάρος, σαν κατάρα αλλά ποτέ κανείς δεν αμφισβητεί τον πόλεμο και τις βιομηχανίες όπλων που θησαυρίζουν από αυτόν, τις πολιτικές  αποφάσεις και τις απάνθρωπες ιδεολογίες που βρίσκονται στον πυρήνα αυτών των πολέμων.

Τα γεωπολιτικά συμφέροντα που ξεκινούν και διατηρούν πολέμους καταστρέφοντας επικράτειες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης επιβάλλουν την στρατιωτική και  διπλωματική  ισχύ τους, ο πόλεμος ξεσπά πάνω από τους ανθρώπους με την μορφή ανεξέλεγκτης καταιγίδας. Οι 85.000 πρόσφυγες που φιλοξενεί αυτή την στιγμή η Ελλάδα θα μπορούσαν να φτιάξουν την ζωή τους και να ορθοποδήσουν μέσα σε μερικούς μήνες με την πολιτική βούληση των κυβερνήσεων της Ευρώπης και την βοήθεια των λαών της. Όμως ολόκληρη η Ευρώπη κυβερνιέται από κυνικά καπιταλιστικά συμφέροντα, φασίστες ρατσιστές και φανατικούς χριστιανούς.

Και εμείς βρεθήκαμε ανάμεσα στους στρατιωτικούς γίγαντες, τις ακροδεξιές κυβερνήσεις, τους φασίστες και τους ρατσιστές, να φροντίζουμε με τις μικρές μας δυνάμεις παιδιά και μανάδες να σταθούνε στα πόδια τους, νεαρά πιτσιρίκια να βρούνε τον δρόμο τους, αγόρια και κορίτσια να  ανθίσουν. Στις πλατείες και τις γειτονιές αυτής της χώρας οι άνθρωποι πολεμάνε τις μηχανές.

ΔΕΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ / ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες

Δεν θα περάσει ο φασισμός!

ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ

Στον κόσμο αγριότητας που μας επιβάλλουν, θα γίνουμε η τρυφερότητα της αλληλεγγύης και ο σπόρος της αναγέννησης.

ΑΘΗΝΑ, Προπύλαια, 18:30
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Καμάρα, 18:00
ΠΑΤΡΑ, Πλατεία Γεωργίου, 18:30
ΧΑΝΙΑ, Πλατεία Αγοράς, 18:30

-Να ανοίξουν τα σύνορα σε Έβρο, Αιγαίο και σε όλη την Ευρώπη για να περάσουν οι πρόσφυγες.
-Να σταματήσει ο βασανισμός αθώων ανθρώπων από το ελληνικό, το τουρκικό και τα ευρωπαϊκά κράτη. Να καταργηθεί τώρα η ευρω-τουρκική συμφωνία της ντροπής.
-Καμία αναστολή στη χορήγηση ασύλου, ταξιδιωτικά έγγραφα για όλους τους πρόσφυγες.
-Μηδενική ανοχή στους φασιστικούς όχλους, την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ που τους υποθάλπουν.
-Κανένας άνθρωπος σε στρατόπεδο. Καμία κλειστή δομή. Κονδύλια για την υγεία, τη σίτιση, τη στέγαση και την εκπαίδευση των προσφύγων και όχι για τη μιλιταριστική αποτροπή.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ https://voidnetwork.gr

The post Κενό Δίκτυο- Κάλεσμα- Πορείες αλληλεγγύης – Πεμ. 5/3/2020- Αθήνα- Θεσ/νίκη- Πάτρα- Χανιά appeared first on Void Network.