ΝΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Ομιλία: Βαρβάρα Τραχανά, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιατρικής Βιολογίας, Τμήμα Ιατρικής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

ΠΟΣΔΕΠ 17ο συνέδριο (Φεβρουάριος 2026)

Νομίζω θα κάνω εδώ, μία διαφορετική τοποθέτηση, μία τοποθέτηση πλαισίου, αν μου επιτρέπετε. Ήμουν παλιά, ως φοιτήτρια, σε συλλογικότητες, όταν υπήρχαν δεκάδες πολιτικές συλλογικότητες σε κάθε τμήμα, και είχα έναν συνάδελφο και σύντροφο που έλεγε κάθε φορά, σε κάθε συνέλευση, να ορίσουμε τις έννοιες. Λέω λοιπόν να ορίσουμε τις έννοιες με αυτήν την τοποθέτηση πλαισίου για το τι σημαίνει πανεπιστήμιο.

Ο Καρλ  Πόπερ, φιλόσοφος της επιστήμης στον 20ο αιώνα, έθεσε στον πυρήνα της επιστήμης την αρχή της διαψευσιμότητας. Επιστημονική γνώση, έλεγε, είναι όποια θεωρία μπορεί να διαψευστεί, όχι όποια θεωρία μπορεί να επιβεβαιωθεί. Όποια θεωρία μπορεί εν δυνάμει να διαψευστεί. Έτσι γεννιέται η επιστήμη και αυτή είναι η διάκρισή της από την ψευδοεπιστήμη.

Η επιστημονική γνώση γεννάται ακριβώς όταν μία τολμηρή σκέψη, μία τολμηρή ιδέα, αμφισβητεί την προηγούμενη προσωρινή αλήθεια. Αυτή είναι η διαδικασία της παραγωγής της νέας γνώσης. Και αυτή τη διαδικασία της παραγωγής της νέας γνώσης δια της αμφισβήτηση του δόγματος και της αμφισβήτησης της αυθεντίας, στο σύγχρονο κόσμο, ανέλαβαν τα πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια έχουν τη θεσμική ευθύνη αυτής της διαδικασίας, γιατί έχουν το εγγενές χαρακτηριστικό της καλλιέργειας της κριτικής σκέψης, της αντίστασης στον αυταρχισμό, της ανυπακοής. Χωρίς αυτά δεν παράγεται νέα γνώση. Χωρίς αυτά, θα αποτύχει ακόμη και το επιχειρηματικό, νεοφιλελεύθερο μοντέλο πανεπιστημίου που κάποιοι οραματίζονται. Γιατί το πανεπιστήμιο,  δεν είναι εκπαιδευτήριο. Το πανεπιστήμιο είναι  το φυσικό ενδιαίτημα της αμφισβήτησης.

Και είναι πολύ χαρακτηριστικό το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του πρωθυπουργού. Στο πρωτοχρονιάτικό του μήνυμα ο πρωθυπουργός στα social media για το 2026, επέλεξε να αναφερθεί σε δύο στοιχεία: το ένα είναι οι διαγραφές των φοιτητών, που έκαναν για πρώτη φορά: 300.000 φοιτητές διέγραψαν και το είπε με τεράστια χαρά! Και το άλλο είναι ότι δεν υπάρχει καμία ενεργή κατάληψη σε πανεπιστημιακό χώρο. Αυτά τα δύο επέλεξε να πει. Από τα χιλιάδες που θα μπορούσε να πει, επέλεξε αυτά τα δύο. Και τα επέλεξε σωστά. Γιατί αυτές οι παρεμβάσεις είναι κυρίαρχες διαδικασίες μετάλλαξης του πανεπιστημίου σε αυτό το στείρο περιβάλλον που δεν μπορεί να γεννήσει γνώση.

Πολλοί από εμάς είχαμε δει τα προεόρτια αυτής της μετάλλαξης. Εγώ είχα την τύχη, όπως και πολλοί από εμάς εδώ σήμερα, να μεγαλώσω σε ένα ζωντανό πανεπιστήμιο. Στο Αριστοτέλιο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όταν εξαιτίας αυτών των «καταλήψεων» που ανέφερε στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του ο πρωθυπουργός, ήταν ένας χώρος πολύμορφος, πολύβουος, πολύχρωμος, θορυβώδης, ελκυστικός και ένας χώρος ασφαλής. Διότι υπήρχαν δράσεις 24 ώρες στο 24ώρο: πολιτικές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, συζητήσεις, προβολές, συναυλίες, πάρτι. Υπήρχαν στέκια στη Φιλοσοφική, στην Ιατρική, στο Πολυτεχνείο, στο Βιολογικό. Η “αγαπημένη” του πρώην πρύτανη του ΑΠΘ κ. Νίκου Παπαιωάννου, που χθες χαιρέτησε το συνέδριο. Αγαπημένη συνέλευση, η μακροβιότερη στο χώρο των πανεπιστημίων, 34 χρόνια άντεξε στο στέκι στο Βιολογικό.

Σταδιακά όμως, το είδαμε, στις αρχές της δεκαετίας του 2000 άρχισαν να σφραγίζουν αυτούς τους ελεύθερους χώρους. Και τελικά φτάσαμε σήμερα στην αυστηροποίηση του πλαισίου παραχώρησης του δημόσιου χώρου στους φοιτητές, έως και την απόλυτη άρνηση παραχώρησης του δημόσιου χώρου του Πανεπιστημίου στους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Λες και το Πανεπιστήμιο είναι το σπίτι του εκάστοτε προέδρου τμήματος ή του εκάστοτε πρύτανη και οι φοιτητές ενοχλητικοί παρίες!

Και καλά έκανε ο πρωθυπουργός και ανέδειξε αυτά τα στοιχεία στο πρωτοχρονιάτικό του μήνυμα, γιατί αυτές οι δύο παρεμβάσεις είναι το συμπυκνωμένο σύμβολο της ιδεολογικής του ταυτότητας. Το πρόβλημα, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, είναι ότι δεν τα αναδείξαμε εμείς. Δεν τα διακρίναμε ως αυτό που πραγματικά είναι. Είναι ο κεντρικός μηχανισμός αλλοίωσης του χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

Αποτύχαμε:

να αποτρέψουμε τις διαγραφές των φοιτητών/φοιτητριών,

να σταματήσουμε την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων,

να βάλουμε φρένο στην αυταρχικοποίηση, στην πειθάρχηση φοιτητών και διδασκότων- και μέσω των νέων πειθαρχικών νόμων,

στην κανονικοποίηση του χαφιεδισμού,

στις εξώσεις των φοιτητικών στεκιών,

στην σταδιακή αποστείρωση του πανεπιστημιακού χώρου,

στην εργαλειοποίηση του από την πολεμική μηχανή.

Αποτύχαμε να βάλουμε φρένο στη μετάλλαξη. Και εγώ είμαι σήμερα εδώ να σας πω, όχι να με ψηφίσετε, αλλά για να πω σε όλους και όλες να επιχειρήσουμε ένα νέο συνδικαλισμό.

Ένα συνδικαλισμό που θα αναγνωρίσει αυτό το μεγάλο κίνδυνο, του να χαθεί το πανεπιστήμιο ως χώρος αμφισβήτησης. Να μετατραπεί σε ένα χώρο που δεν θα έχει πια τη δυνατότητα παραγωγής νέας γνώσης και ταυτόχρονα θα έχει διαρρήξει και τη συνέχεια του ως θεσμού, που ιστορικά συγκροτήθηκε για να παράξει κριτική συνείδηση, να αμφισβητήσει καθεστώτα και να λειτουργεί ως αντίβαρο στην εξουσία, πολιτική, οικονομική, τεχνοκρατική.

Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να αντισταθούμε όλοι, και η ΠΟΣΔΕΠ. Να πάψει η ΠΟΣΔΕΠ να κάνει διαχείριση απωλειών ή ένα συνδικαλισμό που εξαντλείται στη θεσμική διαμαρτυρία.

Χρειαζόμαστε ένα συνδικαλισμό, πολιτικό, με την ουσιαστική έννοια του όρου, που να υπερασπίζεται το πανεπιστήμιο ως δημόσιο αγαθό και όχι ως οργανισμό παροχής υπηρεσιών.  Που να παράγει λόγο τεκμηριωμένο, ιστορικά και κοινωνικά ενσυνείδητο, ένα συνδικαλισμό που να συγκρούεται όταν απαιτείται.

Να πάψει η ΠΟΣΔΕΠ να είναι απλά ο διαχρονικός τεχνικός συνομιλητής της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Να γίνει η φωνή του συλλογικού διανοούμενου του δημόσιου πανεπιστημίου, που θα απαντήσει σε κυρίαρχα ερωτήματα:

Ποιος ορίζει τι είναι γνώση, ποιος επιλέγει ποια γνώση παράγεται και για ποιον αυτή η γνώση παράγεται.

Ευχαριστώ.

The post Να ορίσουμε ξανά τί είναι Πανεπιστήμιο appeared first on Void Network.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο lundi.am/#390, 3 Ιουλίου 2023 κατά τη διάρκεια των σφοδρών συγκρούσεων και διαδηλώσεων που ξέσπασαν σε όλη τη Γαλλία μετά την δολοφονία του 17χρονου Ναέλ Μερζούκ από αστυνομικούς.

Η μετάφραση και επιμέλεια έγινε από τη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο.

Στο Vitry-sur-Seine (Val-de-Marne) τα νοτιοανατολικά περίχωρα του Παρισιού, κατά τη διάρκεια μιας ακολουθίας ταραχών την Πέμπτη 29 Ιουνίου, ένα οπλοστάσιο λεηλατήθηκε και τουλάχιστον δύο κυνηγετικά όπλα και τρία κυνηγετικά τουφέκια κλάπηκαν. Η Mafia K’1 Fry, τα περισσότερα μέλη της οποίας προέρχονται ακριβώς από το Vitry-sur-Seine, ανακοίνωσε πριν από δεκαπέντε χρόνια σε ένα διάσημο ραπ: τραγούδι «It’s war!».

Εδώ είμαστε.

«Άρνηση συμμόρφωσης», το επιχείρημα που σκοτώνει. Υπάρχει ακόμη και νόμος, που ψηφίστηκε το 2017, ο οποίος το επισημοποιεί. Έτσι, στις 14 Ιουνίου, στην πόλη της Angoulême, ο Alhoussein Camara, ένας 19χρονος από τη  Γουινέα, πυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου καθώς πήγαινε στη δουλειά του στις 4 το πρωί, χωρίς να υπάρχουν μάρτυρες εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες. Συγκλονιστική λεπτομέρεια που λέει πολλά για την υποτιθέμενη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης: ενώ ο θάνατος ενός ατόμου οδηγεί αυτόματα στην διακοπή της δίωξης του, η εισαγγελία της Ανγκουλέμ άνοιξε αμέσως έρευνα εναντίον του θανόντος για «άρνηση συμμόρφωσης και βία με όπλο», μετά από τη ξεκάθαρη προσπάθεια των μέσων ενημέρωσης για τη συκοφάντηση του θύματος και τη δικαιολόγηση αυτού του φόνου. Στις 27 Ιουνίου στη Ναντέρ, για κακή τύχη των μπάτσων, βρέθηκε κάποιος να κινηματογραφήσει και να ηχογραφήσει αυτά τα λόγια: “Μην κουνηθείς αλλιώς θα φας μια σφαίρα στο κεφάλι”, “Ρίξτε του!”.  

Είναι πόλεμος.

Είναι και εμφύλιος πόλεμος. Διότι καθημερινά από τις 27 Ιουνίου, οι μέσοι Γάλλοι που υποστηρίζουν τη δολοφονία του Nahel ξεσπούν στα κοινωνικά δίκτυα τον ρατσισμό και τις νευρωτικές τους ανασφάλειες και η απλή συμβίωση με τέτοιους ανθρώπους γίνεται όλο και πιο προβληματική. Έτσι,  όταν οργανώθηκε έρανος προς τον δολοφόνο του, συγκεντρώθηκαν τελικά 850.000 ευρώ , με αρχικό  στόχο τις 50.000 ευρώ.

Σε μια χώρα όπου τύποι σαν τον Cyril Hanouna και τον Éric Zemmour εκτινάσσουν τα νούμερα ακροαματικότητας, δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι άλλο από το να τους ακούσουμε να επαναλαμβάνουν εν χορώ, όπως τα αδέσποτα σκυλιά του Παβλώφ, το ποιηματάκι τους για τους νεαρούς εξεγερμένους των προαστίων που είναι ντίλερ.  Τα αφεντικά του άνθρακα ανέκαθεν ήταν αντίθετα στις εξεγέρσεις  που διαταράσσουν τις επιχειρήσεις τους. Δεν τολμάμε καν να φανταστούμε σε τι πειρασμό θα μπουν ορισμένοι μπάτσοι αν το μήνυμα που περνάει είναι ότι σκοτώνοντας κάποιον θα κερδίσουν ένα έπαθλο αξίας ενός εκατομμυρίου ευρώ.

Δύο πολύ διαφορετικές σκηνές διαδέχονται  η μία την άλλη στη Γαλλία από τις αρχές του τρέχοντος έτους. Τους πρώτους μήνες, έγιναν μαζικές διαδηλώσεις κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος, η οποία απορρίφθηκε από τα τρία τέταρτα του πληθυσμού σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Οι διαδηλώσεις αυτές, δρομολογημένες σε συμφωνημένα μονοπάτια και σύμφωνα με γνωστές μεθόδους, επαναλαμβάνονται κάθε μήνα, κάθε μέρα δράσης, μέχρι την αναπόφευκτη και τόσο αναμενόμενη εξάντληση τους.

Εκτός από μερικές εκτροπές σε αυθόρμητες συγκεντρώσεις και κάποια μπλοκαρίσματα, όλα λειτούργησαν όπως είχαν προγραμματιστεί- σε σημείο που η κυβέρνηση ήθελε να χαιρετίσει την ευγένεια των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Το θέαμα μιας αξιοπρεπούς και υπεύθυνης διαμαρτυρίας, που εκφράστηκε με κάθε ευγένεια και κάθε νομιμότητα, έδωσε στην κυβέρνηση όλο το περιθώριο να εγκρίνει το νομοσχέδιο της, προσφέροντας στον εαυτό της την πολυτέλεια να περιφρονεί ανοιχτά την εθνική εκπροσώπηση και τους δύστυχους ψηφοφόρους της, οι οποίοι απλώς πρέπει να καταπιούν τη ντροπή τους.

Και ξαφνικά, στις αρχές του καλοκαιριού, η αναπάντεχη εμφάνιση μιας ανεξέλεγκτης εξέγερσης, μετά από ένα ακόμα αστυνομικό έγκλημα, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι,  που ξεπερνά την επιβολή του νόμου και άφησε στην άκρη όλες τις πολιτικούς εκβιασμούς. Δεν πρόκειται πλέον για διαμαρτυρία,  όλα συμβαίνουν για εκδίκηση, παντού. Και σε αντίθεση με ό,τι συνέβη το 2005, όλη αυτή η κατάσταση ξεφεύγει από τις συνοικίες, τα προάστια και εξαπλώνεται στις πόλεις, χτυπά και στο κέντρο των πόλεων, ακόμη και στις μικρές πόλεις. Αστυνομικά τμήματα πυρπολήθηκαν σε 5000 διαφορετικές κατοικήσιμες περιοχές. Μια εξέγερση που έχει τη συμπάθεια μεγάλου μέρους της νεολαίας, όχι μόνο στις εργατικές συνοικίες, προκαλεί ανησυχία σε ορισμένους ενήλικες.

Είναι ότι, όπως παρατήρησε ένας σύντροφος, «τα παιδιά έχουν μια τρελή ικανότητα να σκέφτονται έξω από τις συμβολικές δομές που μας περιορίζουν». Αυτή η ικανότητα ξεφεύγει από τους εκβιασμούς, ακόμα κι αν αναπόφευκτα θα εξαντληθεί ενόψει της αστυνομικής καταστολής. Έκφραση μιας κάτι παραπάνω από θεμιτής οργής, αυτή η συλλογική απελευθέρωση έχει και καρναβαλικές πτυχές, που τονίζονται από τα πυροτεχνήματα και τη χαρά της λεηλασίας.

Η καλοπροαίρετη Γαλλία μπορεί να θρηνήσει λίγο για το θάνατο του Nahel -ακόμη και ο Macron είπε ότι η δολοφονία του ήταν «ασυγχώρητη»!- αλλά κρίνει αυστηρά το ξέσπασμα που ακολούθησε.

«Αν είσαι θυμωμένος, είναι επειδή δεν είσαι ικανός να συλλογιστείς λογικά, αφού, τουλάχιστον στη Δύση, ο θυμός είναι ο εχθρός του προβληματισμού, αυτό ξέρεις, είναι ένα πατερναλιστικό πράγμα, αυτοί οι τρόποι να λες ξερά ότι είσαι πρωτόγονος, ότι δεν ξέρεις πώς να οργανώσεις τις σκέψεις σου, αυτός είναι ένας τρόπος απαξίωσης του εαυτού σου, απαξίωσης του λόγου και είναι επίσης ένας τρόπος να εξασφαλίσεις μια κάποια ευκολία, δηλαδή θέλω να σε ακούσω, αλλά πες μου το ευγενικά για να μην νιώθω άβολα. Όχι μερικές φορές θέλω  να σε φτύσω κατάμουτρα για να καταλάβεις, ότι όλα αυτά συμβαίνουν στα αλήθεια…» έλεγε η ράπερ Casey πριν από μερικά χρόνια.

Είμαστε εκεί, με όλους αυτούς τους σωστούς ανθρώπους στη θέση τους, να αποδοκιμάζουν το θάνατο του Nahel αλλά να καταδικάζουν και τη βία. Θα ήθελαν μετά την συνοπτική εκτέλεση ενός 17χρονου πιτσιρικά, οι νέοι να πήγαιναν να συναντήσουν τους μπάτσους με ένα κλαδί ελιάς στα χέρια; Μετά από όλους αυτούς τους θανάτους, τι ακριβώς θέλεις να κάνουν αυτοί οι σακατεμένοι; Με το να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, το κάλεσμα για ηρεμία, τελικά απλά ξεθωριάζει.

Μετά από κάθε αστυνομική δολοφονία, βλέπουμε να αναδύονται οι υποστηρικτές του status quo, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες διαμεσολαβητές  – το  SOS Racisme φυσικά, που δεν παρέλειψε να εκδώσει το δικό του δελτίο τύπου, υπογεγραμμένο από ανθρώπους που δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να φωνάζουν ψυχραιμία για σαράντα χρόνια. Δεν περνάει σχεδόν μήνας χωρίς οι μπάτσοι, που τους έχει δοθεί κάθε δικαίωμα να κάνουν οτιδήποτε, να εκτελέσουν κάποιον, σχεδόν πάντα μαύρο, με την υποστήριξη των συναδέλφων τους και όλης της ιεραρχίας.

Η βία δεν θα επαναφέρει τον Nahel στη ζωή, ακούμε να επαναλαμβάνεται. Αλλά θα έχει τουλάχιστον τη δύναμη να θρέφει τη μνήμη, και αυτό είναι ήδη αρκετό για να εγκαινιάσει μια πολιτική παράδοση των εξεγερμένων. Διαφορετικά, ποιος θα θυμόταν ακόμα τον Ζιέντ και την Μπούνα και όλους τους άλλους που δολοφόνησαν οι μπάτσοι;  Οι ενήλικες που είναι τόσο λογικοί και στην πραγματικότητα τόσο παραιτημένοι, αποδοκιμάζουν την τυφλή βία της εξέγερσης, αλλά τι έχουν μεταδώσει στους νέους, σε αυτή τη γενιά που εξεγέρθηκε για το θάνατο ενός δικού τους; Τίποτα άλλο παρά ένα απόλυτο πολιτικό κενό που ακυρώνει αμέσως τις ηθικολογικές παραινέσεις  τους.

Στη Μασσαλία, η εξέγερση οδήγησε σε ένα κύμα συστηματικής λεηλασίας, που σύμφωνα με τον Τύπο, εξόργισε ακόμη και ανθρώπους που πιστεύαμε ότι ήταν κοντά μας. “Bad boys from Marseille”, τραγούδησαν οι ραπερ της Μασσαλίας πριν από τριάντα χρόνια: εδώ είναι, τα εν λόγω κακά αγόρια, στο δρόμο, και πόσοι άνθρωποι, ακόμη και μέσα από το ραπ, τους αποκηρύσσουν τώρα για τις υπερβολές τους; Το ραπ αντιπροσωπεύει πολλα, σύμφωνα με μια έκφραση τόσο συνηθισμένη στους κύκλους του hip-hop, αλλά εδώ δεν είμαστε  πια στην αναπαράσταση, εδώ το ραπ βιώνεται άμεσα.

Ακούμε λοιπόν διάφορους να κλαψουρίζουν για τους εμπόρους ναρκωτικών, που ως επί το πλείστον δεν έχουν δει ποτέ τίποτα πέρα ​​από τα περιεχόμενα του συρταριού τους και δεν χάνουν ευκαιρία να καλέσουν ακόμη περισσότερη αστυνομία: αλλά δεν τους ακούσαμε τότε, εκείνους που τώρα ζητούν ηρεμία και αξιοπρέπεια, που θρηνούν τα σπασμένα τζάμια και τα λεηλατημένα αγαθά, για τη δολοφονία της Zineb Redouane από τα γαλλικά ΜΑΤ την 1η Δεκεμβρίου 2018, κατά τη διάρκεια μιας άλλης εξέγερσης στην πόλη. Ωστόσο, η ανάμνηση είναι ακόμα ζωντανή, μαζί μας…

Από την άλλη πλευρά, ακούμε ανθρώπους να παραπονιούνται για τα super market που λεηλατούνται ή καίγονται στα προάστια αυτές τις μέρες, με το επιχείρημα ότι πιθανότατα υπάρχουν άνθρωποι από εργατικές γειτονιές που εργάζονται εκεί: είναι αστείο γιατί αυτό το ίδιο επιχείρημα μπορεί να καταλήξει στο αντίθετο συμπέρασμα, δηλαδή, ότι ορισμένοι από τους πλιατσικολόγους και τους εμπρηστές έδρασαν τόσο μεθοδικά ακριβώς ΓΙΑΤΙ ΔΟΥΛΕΥΑΝ ΕΚΕΙ. Τυφλή καταστροφή; Ωστόσο, στις βόρειες συνοικίες, νεαροί έβαλαν φωτιά σε ένα πολυεθνικό super market Aldi και επιτέθηκαν στο εμπορικό κέντρο Grand Littoral, αλλά κανείς δεν άγγιξε το After-M, που άνοιξε εκεί που παλιά υπήρχε McDonalds . Ας εκμεταλλευτούμε επίσης αυτή την ευκαιρία για να χαιρετίσουμε τη συστηματική καταστροφή των βίντεο-καμερών παρακολούθησης.

Ακούμε αυτές τις πράξεις να καταδικάζονται επειδή καταστρέφουν «τη γειτονιά». Σαν να αποτελούσε η γειτονιά μια ευλογημένη Αρκαδία, σαν να μην είναι και εδώ ο τόπος της σύγκρουσης, όπου ασκείται εκμετάλλευση και βασιλεύει η απογοήτευση. Δεν είναι όμως και τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι για τους νέους των προαστίων, αυτά τα μεγάλα εκπτωτικά καταστήματα συνθέτουν ένα εχθρικό περιβάλλον, όπου το βλέμμα των σεκιουριτάδων και οι κάμερες τους καθιστούν ύποπτους με το που θα μπουν μέσα σε αυτά,  καταδικασμένους να  ξαναβγούν χωρίς να έχουν ικανοποιήσει τις στοιχειώδεις επιθυμίες τους. Τα καταστήματα είναι τόποι της στέρησης που γίνονται όλο και  πλουσιότεροι. Ας γλυτώσουμε όσους παραπονιούνται για τις λεηλασίες από ηθικά διδάγματα πιο απρεπή από ποτέ, που προέρχονται από ανθρώπους που δεν τους έλειψε ποτέ τίποτα.

Επιπλέον, οι εξεγερμένοι δεν αρκέστηκαν απλά στο να αρπάξουν επίπεδες οθόνες και ζευγάρια Nike.  Στο Montreuil όπου λεηλατήθηκαν όλα τα σούπερ μάρκετ, οι ενήλικες καταθέτουν: «Τους είδα χθες το βράδυ, πολύ νέους ανθρώπους, να βγαίνουν κουβαλώντας σακούλες με φαγητό γεμάτες μέχρι το χείλος, ήταν εντυπωσιακό. “Σαν να ψώνιζαν για τη μαμά τους!”».

Σε αυτό το διάστημα, ακούμε άλλους νέους, που όμως δεν έχουν το ίδιο προφίλ, να εκφράζονται: «Όλα καταρρέουν», «Είμαι στο τέλος της ζωής μου»… όχι λόγω του δολοφονημένου Nahel, αλλά επειδή λόγω των ταραχών ακυρώθηκε η συναυλία της Mylène Farmer. «Mylène γύρνα κοντά μας γρήγορα, είμαι λυπημένη και τόσο συντετριμμένη, δεν έχω σταματήσει να κλαίω από την Παρασκευή»… Με τέτοια γεγονότα μετριέται η αχρειότητα, η αθλιότητα  μιας εποχής. Συμπεριλαμβάνοντας φυσικά και  τζακ ποτ για τον αστυνομικό δολοφόνο.

Τα τεθωρακισμένα στους δρόμους, είχαμε αρχίσει να τα συνηθίζουμε, από την επίθεση στο ZAD την άνοιξη του 2018 και την καταστολή των Κίτρινων Γιλέκων. Αλλά περάσαμε  σε άλλο επίπεδο  με την παρέμβαση του RAID, μιας εξειδικευμένης μονάδας κατά των τρομοκρατών. Έτσι, πλέον βλέπουμε ρομπότ εξοπλισμένα με πολυβόλα υψηλής τεχνολογίας να παρεμβαίνουν για να συλλάβουν παιδιά που μόλις είχαν βουτήξει καραμέλες και αναψυκτικά σε ένα κατάστημα που μόλις είχε λεηλατηθεί!

«Είναι πόλεμος!»

Αυτοί οι ίδιοι μπάτσοι που είχαν το  δικαίωμα να διαδηλώσουν στο Παρίσι, πριν από λίγο καιρό, μέσα στη νύχτα, κουκουλοφόροι και με τα υπηρεσιακά τους όπλα, στο κάλεσμα των ανοιχτά φατριακών συνδικάτων τους, απαιτώντας για άλλη μια φορά το δικαίωμα να σκοτώσουν και να λάβουν για αυτό την υποστήριξη σχεδόν όλων των εκλεγμένων αξιωματούχων, από τον Éric Ciotti έως τον Fabien Roussel. Τα κακομαθημένα παιδιά αυτού του καθεστώτος, που επιδίδονται σε κάθε κατασταλτικό καπρίτσιο τους και προικίζονται με όλα τα τελευταία τεχνολογικά παιχνίδια για να ακρωτηριάσουν και να σκοτώσουν.

Αυτή η αστυνομική δύναμη, η οποία γίνεται όλο και περισσότερο αυτόνομη δύναμη μέσα στο ίδιο το κράτος και διεκδικεί πλήρεις εξουσίες σε ένα δικαστικό σύστημα που βρίσκεται ήδη υπό τις διαταγές της, θα επωφεληθεί στο δρόμο από την ενίσχυση των φασιστικών ομάδων (Identitaires, GUD, AF κ.λπ.) . Σε αρκετές πόλεις, ιδιαίτερα στη Δύση, ομάδες «πατριωτών» οργάνωσαν επιδρομές για να συμπληρώσουν τις υπερβολικές αστυνομικές δυνάμεις, και έκαναν ακόμη και συλλήψεις. Όταν γνωρίζουμε επίσης τη διαπλοκή της ακροδεξιάς και ορισμένων μπάτσων με το εμπόριο όπλων, σε ένα πλαίσιο ιδεολογικής συνενοχής, έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε.

Αλλά όπως λέει μια πινακίδα σε μια συγκέντρωση στο Σεντ Ντενί στις 30 Ιουνίου, «θα είναι πολύπλοκο να διαλυθούν τα προάστια». Ειδικά επειδή αυτή η συνθήκη έχει επιτρέψει να σχηματιστούν περιστασιακές συμμαχίες. Ήδη η διαδήλωση της προηγούμενης ημέρας στη Ναντέρ, που κάλεσε η μητέρα του Ναχέλ, είχε συγκεντρώσει ένα πολύχρωμο και ανάμεικτο πλήθος: αν ο φρικτός θάνατος του Ζιέντ και της Μπούνα τον Οκτώβριο του 2005 δεν φαινόταν να ξεφεύγει από τα όρια των προαστίων, αυτός του Ναέλ είχε αμέσως μεγάλη απήχηση σε πολύ ευρύτερο πεδίο.

Χαιρετίζουμε εν πάση περιπτώσει το πολιτικό θάρρος των συμμετεχόντων στο ματαιωμένο Marseille Pride, που διαδήλωσαν αυτή την Κυριακή παρά τη νομαρχιακή απαγόρευση. “Δεν είναι πάρτι, είμαστε σε πένθος”: συγκεντρωμένοι στο Porte d’Aix, οι συμμετέχοντες έκαναν πορεία στην πόλη πίσω από ένα πανό: “No pride for the cops and no cops in our Prides (“Καμιά υπερηφάνεια για τους μπάτσους και κανένας μπάτσος στις διαδηλώσεις περηφάνιας μας” και φωνάζοντας “Nahel, Souheil , Ζινέμ και Αδάμα, δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε», «Δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη. Θάνατος στο αστυνομικό κράτος», «Νταρμανίν είσαι ανεπιθύμητος από τη Μασσαλία μέχρι το Μαγιότ», συνθήματα που μερικές φορές επαναλαμβάνονται και από τους περαστικούς στο πλάι της πορείας.

Από τα Κίτρινα Γιλέκα έως τη διαδήλωση του Sainte Soline, η εμπειρία της κρατικής βίας διαμοιράζεται πλέον ευρέως και είναι μια βάση πάνω στην οποία είναι δυνατή η οικοδόμηση συμμαχιών. Γιατί αυτή η βία δεν είναι ανεπίσημη, όπως θα ήθελαν να πιστέψουμε όσοι ζητούν ηρεμία και εκλιπαρούν για μια δημοκρατική και φιλική προς τους πολίτες αστυνομία. Η αστυνομία, που ποτέ δεν ήταν κάτι περισσότερο από την ένοπλη πτέρυγα της άρχουσας τάξης, αποτελεί τον απόλυτο πυλώνα αυτών των αποδυναμωμένων φιλελεύθερων-αυταρχικών καθεστώτων.

Θα δεχθούμε τις ενστάσεις, ότι δηλαδή δεν είναι το ίδιο να υφίσταται κανείς αστυνομική παρενόχληση σε καθημερινή βάση και να βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο σε κάθε αστυνομικό έλεγχο, με το να υφίσταται καταστολή κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων ενεργειών όπως η διαδήλωση των κίτρινων γιλέκων ή το μπλοκάρισμα ενός εργοτάξιου που συντελεί μια οικολογική καταστροφή. Αλλά για τους ανθρώπους που έχουν παραμορφωθεί ή ακρωτηριαστεί κατά τη διάρκεια όλων αυτών των διαμαρτυριών- και θα φέρουν αυτή τη βλάβη για όλη τους τη ζωή, όπως και για τους φίλους τους, τους αγαπημένους τους, και τους συντρόφους τους, όλα αυτά δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Η εξέγερση που ξέσπασε σε πολλές πόλεις της Βόρειας Αμερικής μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ τον Μάιο του 2020 οδήγησε στο δημόσιο αίτημα για τη διάλυση της αστυνομίας. Στη Γαλλία αυτό είναι ένα αίτημα που κανείς δεν τολμάει να ξεστομίσει ακόμα, και είναι κρίμα. Διότι όταν ένα καθεστώς βασίζεται μόνο στην αστυνομία του για να επιβιώσει, σημαίνει ότι σύντομα θα έρθει μια αποφασιστική, καθοριστική στιγμή-  και ότι αυτή τη  στιγμή πρέπει να την ετοιμάσουμε εμείς, χωρίς καμία καθυστέρηση.

Alèssi DELL’UMBRIA, 1 Ιουλίου 2023.

________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post «ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!» – Γαλλία / Καλοκαίρι 2023 – Alèssi Dell’Umbria appeared first on Void Network.

Mοιάζει με φυσικό νόμο. Όσο η καθεστηκυία τάξη απαξιώνεται, τόσο οπλίζει την αστυνομία. Όσο οι θεσμοί συρρικνώνονται, τόσο βάζουν φύλακες. Όσο μειώνεται ο σεβασμός τον οποίο εμπνέουν οι αρχές, τόσο προσπαθούν να μας τον επιβάλλουν με τη βία. Είναι φαύλος κύκλος, γιατί η βία δεν είναι καθόλου σεβαστή. Κι έτσι η αύξηση της αχαλίνωτης βίας συνεπάγεται την όλο και λιγότερη αποτελεσματικότητά της. Η διατήρηση της τάξης είναι το κύριο μέλημα μιας ήδη χρεοκοπημένης τάξης. Αρκεί να μπει κανείς στο Ταμείο Πρόνοιας για να διαπιστώσει τι είναι αυτό που δεν πάει άλλο.Όταν μία τόσο ακίνδυνη υπηρεσία θεωρεί ότι, για να προστατευθεί από τους πολίτες, πρέπει να περιστοιχιστεί από τόσους φύλακες, τεχνάσματα και απειλές, ώστε τελικά να μοιάζει με καφκαϊκό πύργο, σημαίνει ότι ο ορθολογισμός έχει αγγίξει τα όριά του. Όταν η τάξη και η ασφάλεια στις διαδηλώσεις επιβάλλονται μόνο με χειροβομβίδες διασποράς και κλοιούς, και όταν οι διαδηλωτές τρέχουν πανικόβλητοι να γλιτώσουν τα πράσινα λέιζερ των LBD 40 της αντι- εγκληματικής που τους βάζει στο στόχαστρο, σημαίνει ότι «η κοινωνία» βρίσκεται σε τελικό στάδιο. Όταν η ηρεμία στα υποβαθμισμένα προάστια κερδίζεται με την αγορά αυτόματων όπλων για τα ΜΑΤ, σημαίνει ότι μια κάποια αντίληψη για τον κόσμο έχει ξεθωριάσει. Για ένα «δημοκρατικό» καθεστώς δεν είναι καλό σημάδι να συνηθίζει να πυροβολεί τους πολίτες του. Αφού εδώ και καιρό, σε όλους τους τομείς, η πολιτική έχει περιοριστεί σε μια απέραντη αστυνομική επιχείρηση, η οποία εκτυλίσσεται ημέρα με την ημέρα, αναπόφευκτα η αστυνομία έχει γίνει πολιτικό ζήτημα.

Ας πάμε όμως μερικούς μήνες πίσω. Μετά την εφαρμογή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, μετά το νομοσχέδιο για την απώλεια της γαλλικής υπηκοότητας, μετά τον νόμο περί Καταθέσεως Πληροφοριών, μετά τον νόμο Μακρόν, μετά τη δολοφονία του Ρεμί Φρες, μετά το ταμείο Credit d’Impot pour la Competitivite et I’Emploi (Μείωσης Φόρου για τον Ανταγωνισμό και την Εργασία) και τα εκατομμύρια που χαρίζει στους εργοδότες, ο Εργασιακός νόμος καταρράκωσε εντελώς το ηθικό του «λαού της Αριστεράς», ο οποίος βρισκόταν ήδη στο χείλος του γκρεμού. Αυτό που η εξουσία δεν μπορούσε να καταλάβει είναι ότι η πλήρης απώλεια ελπίδας δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μία γνήσια εξέγερση — εκείνη δηλαδή την εξέγερση που δεν ψάχνει στήριγμα σε όσα απορρίπτει αλλά πυροδοτείται από τον ίδιο της τον εαυτό. Αυτό που αποκρυστάλλωσε η πάλη κατά του Εργασιακού νόμου δεν ήταν η μερική απόρριψη μιας καταστροφικής μεταρρύθμισης, αλλά η μαζική απαξίωση του κυβερνητικού μηχανισμού, συμπεριλαμβανομένων και των συνδικάτων.

Δεν είναι τυχαίο ότι στις διαμαρτυρίες κατά της ανάληψης της εξουσίας από τον Τραμπ στην Ουάσιγκτον εμφανίστηκε το πανό της γαλλικής άνοιξης «Να γίνουμε ακυβέρνητοι», το οποίο μεταφράστηκε «Become ungovernable». Αφού σε τελική ανάλυση ο ρόλος της αστυνομίας, εντός του κυβερνητικού μηχανισμού, είναι να διασφαλίζει την ατομική υποταγή και να μετατρέπει τον κόσμο σε πληθυσμό, σε μάζα απολιτικοποιημένη, ανίσχυρη και άρα κυβερνήσιμη, λογικό ήταν η πάλη, η οποία εξέφραζε την άρνηση του να είμαστε κυβερνήσιμοι, να στοχεύσει εξαρχής την αστυνομία και να υιοθετήσει ως δημοφιλέστερο σύνθημα το «Όλοι μισούν την αστυνομία». Το κοπάδι, ξεφεύγοντας από τον βοσκό, δεν θα μπορούσε να βγάλει μεγαλύτερη κραυγή ενότητας. Το μη αναμενόμενο ήταν ότι το σύνθημα, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στις διαδηλώσεις που ξέσπασαν μετά τη δολοφονία του Ρεμί Φρες στη Σιβέν, διένυσε τόσο δρόμο και έφτασε μέχρι το Μπομπινύ όπου, μετά τον βιασμό το Τεό από το γκλομπ ενός αστυνομικού, «νεαροί» το έφτυσαν κατάμουτρα στα ένστολα κτήνη που τους στραβοκοίταγαν πάνω από μια σιδερένια γέφυρα. Το σύνθημα «Όλοι μισούν την αστυνομία» μιλάει για κάτι παραπάνω από την απλή έχθρα προς την αστυνομία.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, για τους πρώτους θεωρητικούς της κρατικής κυριαρχίας, η αστυνομία ήταν η συγκρότηση του Κράτους, η ίδια του η μορφή. Την εποχή εκείνη, δεν ήταν ακόμα όργανο στα χέρια του Κράτους, και η Αστυνομική διεύθυνση του Παρισιού δεν είχε καν ιδρυθεί. Κατά τη διάρκεια του 17°’·’και του 18ου αιώνα, η έννοια της «αστυνομίας» ήταν ακόμα πολύ ευρεία: ήταν «ό,τι μπορεί να στολίσει, να δώσει μορφή και λάμψη στην πόλη» (Τυρκέ ντε Μαγιέρν), ήταν «το σύνολο των μέσων που υπηρετούν τη λάμψη ολόκληρου του Κράτους και την ευτυχία των πολιτών στο σύνολό τους» (Χόχενταλ). Ο ρόλος της, έλεγαν, ήταν να «οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελειότερη ευδαιμονία που θα μπορούσε να γευθεί στη ζωή ετούτη» (Ντελαμάρ).

Η αστυνομία ήταν υπεύθυνη για την καθαριότητα των δρόμων και την τροφοδοσία των αγορών, για τη δημόσια φωτοδότηση και τη φυλάκιση των αλητών, για την τιμή των δημητριακών και τον καθαρισμό των καναλιών, για την υγιεινή των δημόσιων χώρων και την σύλληψη των ληστών. Ο Φουσέ και ο Βιντόκ δεν της είχαν ακόμα δώσει το σύγχρονο πρόσωπό της. Για να κατανοήσουμε την καθαρά πολιτική διάσταση του ζητήματος της αστυνομίας, πρέπει να δούμε το ταχυδακτυλουργικό κόλπο ανάμεσα στην αστυνομία ως μέσο και την αστυνομία ως σκοπό. Από τη μια είναι η ιδεατή, νόμιμη, φανταστική τάξη του κόσμου —η αστυνομία ως σκοπός— και από την άλλη είναι η πραγματικότητα της τάξης ή μάλλον της αταξίας αυτής. Ο ρόλος της αστυνομίας ως μέσο είναι να λειτουργεί ώστε, εξωτερικά, η αποζητούμενη τάξη να μοιάζει να ισχύει. Η αστυνομία διατηρεί την τάξη με τα όπλα της αταξίας και επιβάλλεται στο ορατό με την αδιόρατη δράση της. Οι καθημερινές της ενέργειες —απάγει, χτυπά, κατασκοπεύει, κλέβει, επιβάλλει, εξαπατά, ψεύδεται, σκοτώνει, οπλοφορεί— καλύπτει όλο το φάσμα της παρανομίας. Άρα, στο βάθος, και η ίδια της η ύπαρξη παραμένει ανομολόγητη.

Επειδή αποτελεί την απόδειξη ότι το πραγματικό δεν είναι το νόμιμο, ότι δεν κυριαρχεί η τάξη, ότι η κοινωνία δεν στέκεται εφόσον δεν στέκεται από μόνη της, η ύπαρξη της αστυνομί­ας απωθείται σε μια άκρη του κόσμου που η σκέψη δεν αγγίζει. Για το κατεστημένο είναι σαν την κηλίδα καταμεσής στο πρόσωπο. Είναι η πραγμάτωση και η μονιμότητα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης — κάτι δηλαδή το οποίο κάθε εξουσία θα ήθελε να καταφέρει να κρύψει, αλλά συστηματικά αναγκάζεται να επιδείξει προκειμένου να επιβάλλει τον φόβο.

Εάν η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι η στιγμιαία άρση του νόμου, που στόχο της έχει να αποκαταστήσει, με τα κατ’ εξοχήν αυθαίρετα και δολοφονικά μέτρα, τις προϋποθέσεις για την κυριαρχία του νόμου, τότε η αστυνομία είναι το απομεινάρι της κατάστασης έκτακτης ανάγκης όταν οι προϋποθέσεις αυτές έχουν πλέον αποκατασταθεί. Στην καθημερινή της λειτουργία, η αστυνομία είναι εκείνο το οποίο παραμένει από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και σε κανονικές συνθήκες. Εξ ου και ο απόκρυφος τρόπος λειτουργίας της. Πάντοτε κρυμμένος, ο αστυνομικός ουρλιάζει στον προσαγόμενο που προβάλλει αντίσταση: «Ο νόμος είμαι εγώ!». Κρυμμένος, ο ματατζής ειρωνεύεται τον σύντροφο που χωρίς λόγο συλλαμβάνει σε μια διαδήλωση: «Ό ,τι θέλω κάνω. Ωραία ε; Σήμερα είναι και για μένα αναρχία!».

Για την πολιτική οικονομία αλλά και για την πληροφορική, η αστυνομία είναι ένα επονείδιστο και ασύλληπτο απομεινάρι, ένα memento mori που τους υπενθυμίζει ότι η τάξη, την οποία θέλουν να την παρουσιάζουν ως φυσική, μόνο φυσική δεν είναι ούτε και θα γίνει ποτέ. Η αστυνομία προστατεύει επομένως μία τάξη φαινομενική, που στο βάθος της δεν είναι παρά αταξία. Είναι η αλήθεια ενός κόσμου βουτηγμένου μες το ψέμα, και άρα προέκταση του ψέματος. Είναι η απόδειξη ότι η τάξη είναι τεχνητή, και αργά ή γρήγορα θα καταστραφεί. Είναι τύχη να ζει κανείς την εποχή που η λειτουργία της αστυνομίας ως αναίσχυντο και αδιάφανο εργαλείο βγαίνει στο φως.

Το ότι οπλισμένοι και κουκουλοφόροι αστυνομικοί σε ασύντακτη φάλαγγα, όπως το περασμένο φθινόπωρο, κατευθύνονται με το πάσο τους προς το Μέγαρο των Ηλυσίων, φωνάζοντας «διεφθαρμένα συνδικάτα» και «οι μασόνοι στη φυλακή», χωρίς κανείς να τολμήσει να μιλήσει για πραξικοπηματική ενέργεια. Το ότι ο εκλεγμένος Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται απέναντι σ’ ένα μεγάλο τμήμα της «κοινότητας πληροφοριών» το οποίο, αφού αναγκάσει σε παραίτηση τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας, στόχο του έχει την πτώση της κυβέρνησης. Το ότι η θανατική ποινή, ενώ έχει καταργηθεί δια νόμου, είναι προφανώς ακόμα σε ισχύ όταν η αστυνομία δρα ενάντια στην «τρομοκρατία». Το ότι, για τις πλέον καταδικαστέες ατασθαλίες της, η αστυνομία έχει σχεδόν κερδίσει την απόλυτη δικαστική ατιμωρησία. Το ότι κάποια σώματα στο εσωτερικό της αστυνομίας, όλο και πιο ανοιχτά, διακηρύσσουν ότι υποστηρίζουν το Εθνικό Μέτωπο. Το ότι, από τα γεγονότα της 18Γ·; Μαΐου του 2016, δεν θυμόμαστε ότι κάποια συνδικάτα αστυνομικών ιδιοποιήθηκαν την Πλατεία της Δημοκρατίας, όπου μέχρι τότε συγκεντρώνονταν οι Όρθιες Νύχτες, για να τα πιουν παρέα με τον Ζιμπέρ Κολλάρ, τον Ερίκ Κιοττί και τη Μαριόν Μαρεσάλ-Λεπέν, αλλά ότι ένα περιπολικό κάηκε δίπλα στο κανάλι Σαιν Μαρτέν. Ορίστε λοιπόν πώς σκιαγραφείται η μεγάλη εκτροπή. Αυτήν σκόπευε να κρύψει το επικοινωνιακό σόου που στήθηκε γύρω από το καμένο αυτοκίνητο. Έπρεπε επίσης να αποφευχθεί να ξεκαρδιστεί ολόκληρη η χώρα, όταν όλη αυτή η επίδειξη ισχύος της αστυνομίας γελοιοποιήθηκε από την ανάρτηση της πινακίδας «ψητό γουρούνι, σερβιρισθείτε ελεύθερα» μπροστά στο φλεγόμενο περιπολικό. Έπρεπε λοιπόν ο υπουργός Εσωτερικών να βιαστεί να εξαγγείλει διώξεις για «απόπειρα ανθρωποκτονίας». Έδιωχνε έτσι το λαϊκό αίσθημα του ακαταμάχητα κωμικού μέσω του φόβου, του κρίσιμου και της εκδικητικότητας. Οι παρεμβάσεις της αστυνομίας είναι επίσης παρεμβάσεις στα αισθήματα. Μια τέτοιου είδους παρέμβαση επιχειρείται κι από τη δικαιοσύνη, που έκτοτε ασχολείται μανιωδώς με τις ακροάσεις των προσαγομένων της επίθεσης στο Κε Βαλμύ. Μετά τον βιασμό του Τεό, ένας αστυνομικός δήλωσε χαλαρά στην εφημερίδα Le Parisien: «Είμαστε συμμορία. Ό ,τι και να γίνει, είμαστε αλληλέγγυοι».

Το σύνθημα «Όλοι μισούν την αστυνομία» δεν εκφράζει μία διαπίστωση, η οποία θα ήταν εσφαλμένη, αλλά ένα συναίσθημα, το οποίο είναι ζωτικό. Το «ρήγμα που μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο» δεν είναι «ανάμεσα στην αστυνομία και τον πληθυσμό», όπως με δειλία φοβούνται κυβερνώντες και δημοσιογράφοι, αλλά ανάμεσα σε όσους —και είναι αναρίθμητοι— έχουν κάθε λόγο να μισούν την αστυνομία και στο φοβισμένο πλήθος όσων σφίγγουν το χέρι των μπάτσων, όταν δεν το φιλάνε. Στην ουσία, στις σχέσεις κυβερνώντων και αστυνομίας διαδραματίζεται μία τεράστια αλλαγή. Για πολύν καιρό, οι δυνάμεις ασφαλείας ήταν κάτι ηλίθιες μαριονέττες, αξιοκαταφρόνητες αλλά βίαιες, που σείονταν ενάντια στους ατίθασους πληθυσμούς. Κάτι μετα­ξύ αλεξιπτωτιστή, αλεξικέραυνου και σάκου του μποξ. Τώρα όμως οι κυβερνώντες έχουν αγγίξει τέτοιο πάτο απαξίωσης, ώστε περιφρονούνται περισσότερο και από την αστυνομία —και αυτή το ξέρει. Το αστυνομικό σώμα, αν και άργησε, κατάλαβε ότι είναι πλέον προϋπόθεση της κυβέρνησης, το κιτ επιβίωσής της, η φορητή της μπουκάλα οξυγόνου. Κι έτσι η σχέση τους αντιστρά­φηκε. Οι κυβερνώντες είναι πια αυτοί που έχουν γί­νει οι κουδουνίστρες της αστυνομίας. Η μόνη επιλογή τους πλέον είναι να τρέχουν στο πλευρό του κάθε γρατζουνισμένου μπάτσου και να υποχωρούν σε κάθε καπρίτσιο του σωματείου τους. Μετά την κατάκτηση του δικαιώματος να σκοτώνουν, την κατάκτηση της ανωνυμίας, της ατιμωρησίας, του πλέον μοντέρνου οπλισμού, τι άλλο τους απομένει να διεκδικήσουν; Άλλωστε, στο αστυνομικό σώμα υπάρχουν ομάδες, οι οποίες έχουν καταλάβει ότι μπορούν να ανοίξουν τα φτερά τους και ονειρεύονται να γίνουν αυτόνομη δύναμη, με δική της πολιτική ατζέντα. Η Ρωσία, στην οποία οι μυστικές υπηρεσίες, η αστυνομία και ο στρατός έχουν ήδη καταλάβει την εξουσία και κυβερνούν τη χώρα για λογαριασμό τους, φαντάζει αληθινός παράδεισος. Η αστυνομία ίσως και να μην είναι σε θέση να αποκτήσει υλική αυτονομία, αυτό όμως δεν την εμποδίζει να βάζει τις σειρήνες της να δηλώνουν, ουρλιάζοντας, την απειλή της πολιτικής της αυτονομίας.

Η αστυνομία βρίσκεται λοιπόν διαιρεμένη σε δύο αντίρροπα ρεύματα. Το ένα, συντηρητικό, «δημοκρατικό», με συνείδηση κρατικού λειτουργού, θέλει να παραμείνει ένα μέσο στην υπηρεσία μιας όλο και λιγότερο αξιοσέβαστης τάξης. Το άλλο βγάζει καπνούς περιμένοντας να μπει στη μάχη, να «καθαρίσει τη λέρα», να μην υπακούει πια σε κανέναν —να γίνει αυτοσκοπός. Τα δύο αυτά ρεύματα θα συμφιλιώνονταν μόνο αν ερχόταν στην εξουσία ένα κόμμα αποφασισμένο να «καθαρίσει τη λέρα» και να υποστηρίξει αδιάσειστα τον αστυνομικό μηχανισμό. Μία τέτοια όμως κυβέρνηση θα ήταν εμφυλιοπολεμική.

Το μόνο που απέμενε στο Κράτος, για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του, ήταν η νομιμοποίησή του μέσω των φοβερά δημοκρατικών πλειοψηφικών εκλογών. Κι αυτή όμως η πηγή έχει πλέον στερέψει. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης, ακόμα και όταν το ποσοστό δίνει στον νικητή «πολύ μεγάλη ισχύ», οι εκλογές βγάζουν μία ανίσχυρη εξουσία. Τα πάντα συμβαίνουν σαν να μην είχαν γίνει εκλογές. Η μειοψηφία, η οποία κινητοποιήθηκε για να νικήσει ο υποψήφιός της, τον έχει βάλει στο πηδάλιο ενός καραβιού που βυθίζεται. Φαίνεται με τον Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες: η υπόσχεση ότι ξαφνικά θα δημιουργηθεί εθνική ενότητα, γύρισε στο αντίθετό της.

Αφ’ ότου ανέβηκε στην εξουσία, ο υποψήφιος της επιστροφής της τάξης δεν βρίσκεται αντιμέτωπος μόνο με ολόκληρα τμήματα της κοινωνίας, αλλά με ολόκληρα τμήματα του ίδιου του κρατικού μηχανισμού. Τελικά, η υπόσχεση επιστροφής της τάξης εντείνει το χάος.

Σε μία χώρα σαν τη Γαλλία, σε μία χώρα δηλαδή που άνετα μπορεί να αστυνομοκρατείται — αρκεί να μην το λέει ανοιχτά— θα ήταν παράλογο να επιδιώξει κανείς να νικήσει την αστυνομία στρατιωτικά. Στοχεύω έναν ένστολο με μία κοτρόνα δεν είναι το ίδιο με το να αντιμετωπίσω σώμα με σώμα μία ένοπλη δύναμη. Η αστυνομία είναι στόχος και όχι σκοπός, είναι εμπόδιο και όχι αντίπαλος. Όσοι παίρνουν τους μπάτσους για αντίπαλο, απαγορεύουν στον εαυτό τους να ξεπεράσουν το εμπόδιο το οποίο αποτελούν. Για να καταφέρω να τους σαρώσω πρέπει να στοχεύσω μακρύτερα. Απέναντι στην αστυνομία η νίκη θα είναι μόνο πολιτική. Να απο- διοργανώσουμε τις γραμμές της, να της αφαιρέσουμε κάθε νομιμότητα, να την καταστήσουμε αδύναμη, να την κρατήσουμε σε απόσταση, να καταλάβουμε μεγα­λύτερο πεδίο δράσης στον χρόνο που αρμόζει και στους χώρους που ενδείκνυνται: έτσι μονάχα αποθεσμοποιεί- ται η αστυνομία. «Απουσία επαναστατικού κόμματος, πραγματικοί επαναστάτες είναι αυτοί που μάχονται κατά της αστυνομίας». Ας αφουγκραστούμε πόση με­λαγχολία κρύβει αυτή η διαπίστωση του Πιέρ Πεσμώ για το 1968.

Μπορεί για την ώρα, απέναντι στην αστυνομία, οι επαναστάτες να φαίνονται αδύναμοι, άοπλοι, ανοργάνωτοι, φακελωμένοι, το στρατηγικό τους όμως πλεονέκτημα είναι ότι δεν αποτελούν μέσο για κανέναν, ότι δεν υποχρεούνται να διασφαλίσουν καμία τάξη και ότι δεν είναι σώμα. Εμείς οι επαναστάτες δεν έχουμε καμία δέσμευση υπακοής, έχουμε δέσμευση απέναντι σε κάθε είδους σύντροφο, φίλο, δύναμη, περιβάλλον, συμπορευτή, σύμμαχο. Γι’ αυτό και σε ορισμένες αστυνομι­κές παρεμβάσεις είμαστε σε θέση να κάνουμε αισθητή την απειλή ότι η επιχείρηση διασφάλισης της τάξης εν­δέχεται να πυροδοτήσει την ανεξέλεγκτη αταξία. Μετά την αποτυχία εκκένωσης της ZAD στη Νοτρ-Νταμ-ντε- Λαντ, καμία κυβέρνηση δεν διακινδύνευσε να κάνει το ίδιο, όχι επειδή φοβήθηκε να χάσει στρατιωτικά τη μάχη, αλλά επειδή η αντίδραση δεκάδων χιλιάδων συμπαθούντων μπορούσε να αποδειχθεί ανεξέλεγκτη.

Το ότι με μία «εκτροπή» της αστυνομίας ξεσπούν για εβδομάδες ταραχές είναι το ακριβό τίμημα της άδειάς της να ταπεινώνει. Όταν μια παρέμβασή της προκαλεί μάλλον αταξία παρά επιβάλλει την τάξη, αυτό που απειλείται είναι ο ίδιος ο λόγος ύπαρξής της. Και τότε, ή στηλώνει τα πόδια και είναι σαν κόμμα με τα δικά του συμφέροντα ή γυρίζει στο μαντρί. Και στις δύο περιπτώσεις παύει να είναι χρήσιμο μέσο. Έχει αποθεσμοποιηθεί.

Υπάρχει μια κεφαλαιώδης ασυμμετρία μεταξύ αστυνομίας και επαναστατών. Ενώ βρισκόμαστε στο στόχαστρο των επιχειρήσεων της αστυνομίας, οι βλέψεις μας την υπερβαίνουν κατά πολύ. Οι υπερβολικές εξουσίες της αστυνομίας και η πληθωρική αύξηση των τεχνολογικών μέσων ελέγχου δηλώνουν την εφαρμογή μιας νέας τακτικής. Εάν οι επαναστάτες έχουν μόνο δημόσια δράση, είναι καταδικασμένοι είτε στην αδυναμία παρέμβασης είτε στην άμεση καταστολή. Εάν έχουν μόνο συνωμοτική δράση, διευρύνουν μεν το πεδίο παρέμβασής τους, αλλά γίνονται πολύ ευάλωτοι στην καταστολή και πολιτικά ακίνδυνοι. Χρειάζεται επομένως να συνυπάρξουν μαζικότητα και συνωμοτικότητα. Για να οργανωθούμε επαναστατικά, πρέπει να βρούμε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, το δημόσιο και το συνωμοτικό, το νόμιμο και το παράνομο. Να αποδεχτούμε ότι η πάλη, στον σημερινό κόσμο, είναι ουσιαστικά εγκληματική, αφού έχουν εγκληματοποιηθεί τα πάντα. Ως και οι στρατευμένοι που ασχολούνται με τους μετανάστες έχουν υιοθετήσει ινδιάνικες τεχνι­κές για να καταφέρουν να ξεφύγουν από την παρακο­λούθηση που υφίστανται και να δράσουν ελεύθερα. Μία επαναστατική δύναμη οικοδομείται μόνο μέσα από τη δικτύωση, με εγγύτητα, έχοντας στήριγμα ακλόνητες φιλίες, καλλιεργώντας φευγαλέα απροσδόκητες σχέσεις ως και στην καρδιά της οργάνωσης του αντιπάλου.

Έτσι ακριβώς συγκροτήθηκαν στη Συρία τα «τανζικιγιάτ», ένα δίκτυο αυτόνομων επαναστατικών πυρήνων, που στη συνέχεια αποτέλεσαν την σπονδυλική στήλη της λαϊκής αυτο-οργάνωσης. Το ίδιο είχαν κάνει κάποτε και τα πρώτα δίκτυα της Αντίστασης. Τόσο στη Συρία όσο και στην Αντίσταση, το στάδιο της διακριτικής, ανώνυμης δράσης των μικρών ομάδων ξεπεράστηκε όταν έθεσαν υπό έλεγχο ολόκληρες γειτονιές, ολόκληρες περιοχές, και οριοθέτησαν ασφαλείς ζώνες.

«Η ζωή είναι στις πράξεις, όχι στον χρόνο», όπως έλεγε κι ο Μανουσιάν.

ΑΟΡΑΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

_________

Το κείμενο “Όλοι μισούν την αστυνομία” αποτελεί το 6ο κεφάλαιο του βιβλίου της Αόρατης Επιτροπής “ΤΩΡΑ” που έχει εκδοθεί στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Opportuna (μετάφραση: Μυρτώ Ραϊς – Ρούλα Δημοπούλου)

The post Όλοι Μισούν την Αστυνομία- Αόρατη Επιτροπή appeared first on Void Network.

Από τους διοργανωτές που μίλησαν και το παλμό του κόσμου έγινε ξεκάθαρο ότι :

Η επιθυμητή από εμάς ακύρωση του έργου δεν θα προκύψει από οποιεσδήποτε βελτιώσεις των περιβαλλοντικών μελετών. Οι περιβαλλοντικές μελέτες δεν ακυρώνουν ένα έργο, το βοηθάνε να αμβλύνει τις αρνητικές επιπτώσεις του έργου ή των κατασκευών, στο περιβάλλον. Όσοι φωνάζουν για τις μελέτες που δεν έχουν εγκριθεί, δεν σημαίνει ότι δεν θέλουν το λιμάνι στην Πειραϊκή. Μόνο ο αγώνας των ίδιων των κατοίκων θα δώσει τη δυνατότητα να ακυρωθούν στη πράξη τα σχέδια του master plan. Με αταλάντευτο αγώνα κι επιμονή θα συνεχίσουμε και ΔΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ να παλεύουμε να μην γίνει λιμάνι η Πειραϊκή μας και να μην υλοποιηθούν οι καταστροφικοί σχεδιασμοί της Cosco για την πόλη μας.

Διεκδικούμε το Παλατάκι που είναι καταπατημένη δημοτική περιουσία και ανήκει στο Πειραϊκό λαό, να γίνει μητροπολιτικό πάρκο περιπάτου και αναψυχής για τους κατοίκους της πόλης μας και τους επισκέπτες της, αναδεικνύοντας τους αρχαιολογικούς θησαυρούς μας.

Απαιτούμε ΑΜΕΣΑ να σταματήσει το τερατώδες περιβαλλοντικό έγκλημα των βυθοκορήσεων στον ρυπασμένο βυθό, διότι βρίσκονται εκεί αδρανοποιημένα στα υποστρώματα του βυθού τα τοξικά των ναυαγίων: Jupiter (1988, cruise vessel) με διαρροή στη θάλασσα 491 τόνων καυσίμων και λιπαντικών στο σημείο που γίνεται η επέκταση προβλήτας και Αγία Ζώνη (2017, tanker) που ένα μεγάλο μέρος των 170 τόνων καυσίμων που έπεσαν στη θάλασσα πέρασαν από τις ακτές της Πειραϊκής ρυπαίνοντάς τες σοβαρά πριν να μολύνουν μέσω των θαλάσσιων ρευμάτων ολόκληρη τη παραλιακή ζώνη μέχρι το Σούνιο.

Οι Πειραιώτες και οι Πειραιώτισσες, κάτοικοι και αλληλέγγυοι από τους γύρω δήμους της Περιφέρειας Πειραιά, πορευτήκαμε στην Ακτή Θεμιστοκλέους στοιχισμένοι πίσω από το κεντρικό πανό «ΟΧΙ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΪΚΗ» βροντοφωνάζοντας:
«Πάνω από τα κέρδη τους είναι η ζωή, όχι λιμάνι στην Πειραϊκή»,
«ΟΧΙ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΪΚΗ, σώστε τα αρχαία μας και την ακτή»,
«Η κοινωνία έχει λόγο και φωνή, ΟΧΙ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΪΚΗ»,
«Το Παλατάκι ανήκει στους ΠΕΙΡΑΙΩΤΕΣ»,
«Κυβερνήσεις ακούστε το καλά, το master plan της Cosco θα μείνει στα χαρτιά».

• ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΪΚΗΣ
• ΟΧΙ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΪΚΗ (ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ)
• ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ (ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΕΙΟ, ΚΑΛΛΙΠΟΛΗ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ)
• ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ – SOS ΠΕΙΡΑΙΑΣ

«Να σταματήσει τώρα το περιβαλλοντικό έγκλημα»

Το κάλεσμα των τοπικών κινημάτων, έλεγε τα εξής: «Καλούμε, τους Πειραιώτες και τις Πειραιώτισσες, τη Κυριακή 10/5 στις 11:00πμ στην Πλαζ της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων (Ακτή Θεμιστοκλέους 346, Πλαζ Καλαμπάκας), σε αγωνιστική κινητοποίηση ενάντια στα σχέδια της ΚΟΣΚΟ-ΟΛΠ που καταστρέφουν το περιβάλλον και το τοπίο του Πειραιά, απειλούν την υγεία των πολιτών και δημιουργούν συνθήκες γαλέρας για τους εργαζόμενους.

Η ΚΟΣΚΟ-OΛΠ αποθρασυνόμενη από τη με κάθε τρόπο στήριξη, τις ευλογίες και τις διαδοχικές δεσμεύσεις των κυβερνήσεων ΝΔ (τώρα) και ΣΥΡΙΖΑ (πριν), της Περιφέρειας Αττικής και του Δημάρχου Πειραιά, αψηφώντας ακόμη και τους νόμους του ελληνικού κράτους και τους κανονισμούς της Ε.Ε., προχώρησε τις τελευταίες εβδομάδες εντελώς προκλητικάκαι πραξικοπηματικά σε ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΒΥΘΟΚΟΡΗΣΗ στην θαλάσσια περιοχή της Πειραϊκής (μπροστά στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων) και σε απόρριψη των βυθοκορημάτων ανεξέλεγκτα στο Σαρωνικό κόλπο σε θαλάσσια περιοχή μεταξύ Σαλαμίνας και Αίγινας.

Η ΚΟΣΚΟ-ΟΛΠ βάζει σε εφαρμογή το φαραωνικό της σχέδιο (master plan) το οποίο στο σύνολο του θίγει όλους τους παραλιμένιους δήμους, ξεκινώντας από την Πειραϊκή, με την δημιουργία νέου προβλήτα και κάνοντας επέκταση στην ήδη καταπατημένη δημοτική περιουσία στο Παλατάκι, που ανήκει στο Πειραϊκό λαό, με τις πλάτες του Δήμου Πειραιά.

Το ελάχιστο φύλλο συκής, που είναι η προαπαιτούμενη επικαιροποιημένη μελέτη, η έγκριση για τις Περιβαλλοντικές Επιπτώσεις (Μ.Π.Ε.) και η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Σ.Μ.Π.Ε) ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΕΓΚΡΙΘΕΙ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ. Ωστόσο, ΚΑΝΕΙΣ από την κυβέρνηση δεν τόλμησε να σταματήσει το παράνομο ξεκίνημα ενός ΜΗ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΜΕΝΟΥ ΕΡΓΟΥ!

Η απόφαση αυτή που κουρελιάζει την ελληνική νομοθεσία, είναι βαθύτατα αντιδραστική και πραξικοπηματική, συνιστά ένα σκάνδαλο μεγατόνων και αποκαλύπτει για μια ακόμη φορά την νεοαποικιακή νοοτροπία της ΚΟΣΚΟ-ΟΛΠ.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΏΡΑ ΤΟ ΤΕΡΑΤΩΔΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ
ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ COSCO-ΟΛΠ.
ΟΧΙ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΪΚΗ
ΟΧΙ ΣΤΟ MASTER PLAN ΤΗΣ ΚΟΣΚΟ-ΟΛΠ
ΟΧΙ ΣΤΑ ΒΥΘΟΚΟΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΤΟ ΠΑΛΑΤΑΚΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΙΩΤΕΣ
· ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΪΚΗΣ
· ΟΧΙ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΪΚΗ (ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ)
· ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ (ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΕΙΟ, ΚΑΛΛΙΠΟΛΗ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ)
· ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ – SOS ΠΕΙΡΑΙΑΣ

The post Να σώσουμε την Πειραϊκή από τα καταστροφικά σχέδια της COSCO-ΟΛΠ appeared first on Void Network.

Τώρα περισσότερο από ποτέ!… Να συναντηθούμε στα πάρκα και στις πλατείες, στους δρόμους και στις γωνίες, στα δάση και στις παραλίες, να απελευθερώσουμε κάθε σπιθαμή αληθινού εδάφους από το κράτος και την επιχειρηματική δραστηριότητα, να εκδιώξουμε από τον δημόσιο χώρο την αστυνομία και κάθε μορφή οργανωμένης επιτήρησης, στο όνομα της συλλογικής χαράς.

– Κενό Δίκτυο

Στον δρομο θα σπασουμε τον τρομο

Το βράδυ της Παρασκευής 8 Μαϊου, οι βασανιστές των ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ χτύπησαν αιφνιδιαστικά και με ακραίο σαδισμό τους γείτονες μας που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Αποτέλεσμα δεκάδες τραυματισμένοι στα νοσοκομεία, δεκάδες συλληφθείσες στα κρατητήρια.

Το εγκλημά τους ? Η παρουσία τους στην ίδια τους την γειτονιά, εμποδίζει τα κέρδη των μαγαζατόρων – καταπατητών. Το πρόβλημα στην Αγίου Γεωργίου είναι γνωστό. Οι μαγαζάτορες σε συνεργασία με τον δήμο Αθηναίων και την αστυνομία έχουν καταπατήσει την μισή πλατεία και τώρα με αφορμή τον κορωνοϊο εχούν βάλει στόχο να την μετατρέψουν όλόκληρη σε προέκταση της επιχείρησης τους. Οι μιντιακές “ανησυχίες” δήθεν για την δημόσια υγεία είναι τουλάχιστον υποκριτικές. Αυτές οι “ανησυχίες” δεν υπάρχουν όταν πατιόμαστε στο μετρο για να πάμε δουλειά, όταν δουλεύουμε μαζι με άλλους πόσους για τα κέρδη των αφεντικών. Αυτές οι “ανησυχίες” θα εξαφανιστούν όταν σε μια βδομάδα θα πάμε “φρόνιμα” να καταναλώσουμε σε πλατείες γεμάτες τραπεζοκαθίσματα. Πάρτε το χαμπάρι οι γειτονιές ανήκουν στους κατοίκους τους και όχι στα κυκλώματα της νύχτας, ούτε στους κρατικούς προστάτες τους.

Είμασταν και θα είμαστε εδώ, κόντρα στους ενστολους σαδιστές και την μιντιακή παραπληροφόρηση.

Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακες!

Πορεία 9/5 πλ. Αγίου Γεωργίου στις 19:00

διαβαστε επίσης:

The post ΠΟΡΕΙΑ Σαββ.9/5- Πλατεία Αγ.Γεωργίου- ΚΥΨΕΛΗ- 19.00 appeared first on Void Network.

Να συναντηθούμε στα πάρκα και στις πλατείες, στους δρόμους και στις γωνίες, στα δάση και στις παραλίες, να απελευθερώσουμε κάθε σπιθαμή αληθινού εδάφους από το κράτος και την επιχειρηματική δραστηριότητα, να εκδιώξουμε από τον δημόσιο χώρο την αστυνομία και κάθε μορφή οργανωμένης επιτήρησης, στο όνομα της συλλογικής χαράς.

Τώρα περισσότερο από ποτέ…

       Να βιώσουμε στο δημόσιο χώρο τη φιλία, την αγάπη και το παιχνίδι, να γνωρίσουμε και να γνωριστούμε με τον ‘άλλο’, να στηρίξουμε τους αδύναμους, να επικοινωνήσουμε χωρίς διαμεσολαβήσεις, να πετάξουμε τα προσωπεία της προσποίησης, να μικρύνουμε τις αποστάσεις που μας χωρίζουν, να συμμαχήσουμε και να οργανώσουμε τις απαντήσεις που τους φοβίζουν, να δημιουργήσουμε, να ανακαλύψουμε και να ζήσουμε τη συνάφεια, στο όνομα της ενότητας που απειλεί τους ισχυρούς.

Τώρα περισσότερο από ποτέ…

       Να επανοικειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο, να επανανακαλύψουμε τα ‘κρυμμένα’ του σημεία και να τον υπερασπιστούμε ως δικό μας. Να αποτυπώσουμε σε αυτόν τα δικά μας νοήματα, να εδαφικοποιήσουμε τις σχέσεις της ισότητας και της αλληλεγγύης, να εξερευνήσουμε εκεί τις δυνατότητες ενός διαφορετικού μέλλοντος, να πλάσουμε αντιηγεμονικούς κόσμους με δικούς μας κανόνες, θεσμούς και τελετουργίες. Στο δημόσιο χώρο ας ονειρευτούμε, λοιπόν, κι ας σχεδιάσουμε ξανά το τέλος του παρόντος κόσμου, στο όνομα της ελευθερίας.

ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [ Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

The post Κενό Δίκτυο- Να απελευθερώσουμε το Δημόσιο Χώρο appeared first on Void Network.

Όταν οι καλφάδες έχτισαν το Πανεπιστήμιο, τα Πιθαράδικα γέμισαν σπουδαστές, καθηγητές, ποιητές, συγγραφείς, τυπογράφους και κάθε λογής διανοούμενους. Τα αγγειοπλαστεία συνυπήρχαν πια με βιβλιοπωλεία, παντοπωλεία, μανάβικα και υφασματεμπορικά. Ήταν η εποχή που οι νέοι κυκλοφορούσαν με εισαγόμενα λευκά καπέλα . Οι φοιτητές της εποχής βίωναν τη βαυαρική καταπίεση και θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεση τους στην εισαγωγή “ξενόφερτων” καπέλων και στη στυλιζαρισμένη εμφάνιση. Αντικατέστησαν λοιπόν τα λευκά καπέλα με ψαθάκια από τη Σίφνο, που ήταν άπλα, φτηνά, ντόπιας παράγωγης και παρέπεμπαν στα καπέλα που φορούσαν στην Ιταλία οι εξεγερμένοι του Γαριβάλδη. Έτσι, οι φοιτητές με τα ψαθάκια, που σιχάθηκαν τη βαυαρική αποικιοκρατία, ονομάστηκαν “Γαριβαλδινοί” και οι συντηρητικοί παλατιανοί των άσπρων καπέλων, “Αυστριακοί”.
Οι εισαγωγείς των λευκών καπέλων είδαν να μειώνονται τα κέρδη και στις 11 Μαϊου 1859, που Γαριβαλδινοί, Αυστριακοί και “ντροπαλαί δεσποσύναι” έκαναν βόλτες στο Πεδίον του Αρεως, έστειλαν υπαλλήλους με ξεχαρβαλωμένα ψαθάκια κι άλλα σε σχήμα και μέγεθος περιπαικτικό, να κατατροπώσουν την αιτία του μειωμένου μπεζαχτά. Έτσι ξεκίνησαν τα Σκιαδικά, που εξαπλώθηκαν στα γύρω Πιθαράδικα κι έμειναν στην ιστορία για τη βαρβαρότητα των χωροφυλάκων άλλα και ως η πρώτη εξέγερση, που τρία χρόνια μετά θα έστελνε τον Όθωνα από κει που ήρθε.

Αρχηγός της χωροφυλακής ήταν ο Κωσταντίνος Δημητριαδης, που είχε πρόσφατα απαρνηθεί τη φουστανέλα, είχε εκλεγεί βουλευτής με νοθεία και είχε χοντρύνει τα μπαστούνια των χωροφυλάκων σε ρόπαλα, που πάνω τους έγραφαν, ” η ισχύς του νόμου”.

Ο Εντμόν Αμπού γράφει εκείνη την εποχή, “τους υφισταμένους του αρχηγού της χωροφυλακής, κανείς δεν θα ήθελε να τους συναντήσει στη γωνία ενός δάσους”. Τόσο τρόμο προκαλούσαν από τότε οι “προστασίας του πολίτη” Τα Σκιαδικά πνίγονται σε μια άγρια καταστολή.

Τα Πιθαράδικα συνεχίζουν να πυκνοκατοικούνται και περίπου μια εικοσαετία μετά τα Σκιαδικά, έρχεται από την Κόνιτσα ο Βασίλειος Έξαρχος και ανοίγει ένα μεγάλο εμπορικό, με όλα τα καλά. Λάδια, κρασιά και ηπειρώτικα τυριά, παστές ρέγγες και υφάσματα. Η περιοχή γίνεται διάσημη χάρη στο μεγαλομπακάλικο, γωνία Θεμιστοκλέους και Σόλωνος και παίρνει το όνομα του μεγαλομπακάλη. Το Προάστιον που έγινε Πιθαραδικο, όλοι το ξέρουν τώρα ως Εξάρχεια.

Φτάνουμε στο ντροπιαστικό ελληνοτουρκικό πόλεμο και η έξαρση του εθνικισμού είναι τέτοια, που συμπαρασύρει το φοιτητόκοσμο στα “Ευαγγελικά”.
1901, Νοέμβρης. Στην περιοχή γυρω απ το Πανεπιστήμιο και στα Εξάρχεια, πορείες, ξύλο, συλλήψεις και νεκροί γιατί ο υπερεθνικισμός είναι τυφλός και “βλέπει” στη μετάφραση του Ευαγγελίου στη δημοτική, τον “σλαβικό κίνδυνο”
Τα Ευαγγελικά τελειώνουν, με 8 ή 11 νεκρούς.

Μέσα στη δίνη των εξεγέρσεων και του μεσοπόλεμου γεννιούνται και μετακομίζουν στο μεταξύ ποιητές (φωτο: Ν.Λαπαθιώτης) και οι συλλογές τους τυπώνονται στα τυπογραφεία των Εξαρχείων.

Στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, το Χημείο στη Σόλωνος φιλοξενεί στα υπόγεια του, ένα πολύτιμο ασύρματο. Η Εθνική Αντίσταση κάνει τις ταράτσες, στα Εξάρχεια, προμαχώνες. Στην Μπλε Πολυκατοικία, που στεγάζονταν οι πράκτορες του Μίδα, ο ΕΛΑΣ εγκαθιστά βαρύ οπλισμό. Είναι η ίδια πολυκατοικία στην οποία μετά έμειναν η Βέμπο, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Δημήτρης Μυράτ, ο Χορν.

Στα Εξάρχεια πάντα συνυπάρχει η εξέγερση με τη διανόηση. Το 1973 άλλη μια ταράτσα της περιοχής σφραγίζεται από μια εξέγερση. Η ταράτσα της Νομικής. Λίγους μήνες μετά, το Νοέμβρη του 1973 και λίγα στενά πιο κάτω, η εξέγερση του Πολυτεχνείου σημαδεύει ανεξίτηλα τη σύγχρονη ιστορία.

Πάλι στα Εξάρχεια, στη Στουρνάρη, ο φονιάς Ντερτιλής σηκώνει το όπλο, σημαδεύει και δολοφονεί τον εικοσάχρονο φοιτητή Δημήτρη Μυρογιάννη.

Την Πρωτομαγιά του 1976, η ανακοίνωση για το χαμό του Παναγούλη στο συγκεντρωμένο πλήθος στο Πεδίο του Αρεως σημαίνει συναγερμό. Ο κόσμος ανεβαίνει προς τη Βουλή και δυνάμεις καταστολής με αύρες, χτυπάνε άγρια τους διαδηλωτές. Όλοι οι δρόμοι των Εξαρχείων θολώνουν με καπνογόνα και οι διαδηλωτές πνίγονται στα δακρυγόνα.

Στα ίδια στενά, το Νοέμβρη του 1985, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, ο αστυνομικός Μελίστας σηκώνει το όπλο και δολοφονεί τον 15χρονο Καλτεζά.
Οι δρόμοι των Εξαρχείων φιλοξενούν για πολύ καιρό μαζικές διαδηλώσεις οργής.

Το Δεκέμβρη του 2008, πάλι στα Εξάρχεια, ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από σφαίρα του «ειδικού φρουρού» Κορκονέα.

Από τότε μέχρι σήμερα, η συνοικία που έζησε τη φονική βία των αστυνομικών και τον άδικο θάνατο νέων ανθρώπων, διασχίζεται από πρεζέμπορους που ποτέ δεν συλλαμβάνονται, διαπομπεύεται από δημοσιογραφίσκους εντεταλμένης υπηρεσίας βοθροκάναλων και γίνεται καταφύγιο κυνηγημένων ανθρώπων, προσφύγων, μεταναστών, εξεγερμένων γιατί είναι μια συνοικία με ψηλό δείκτη αλληλεγγύης.

Οι ήχοι στα Εξάρχεια είναι ένα μίγμα από συνθήματα σε πορείες, ποδοβολητά ΜΑΤατζήδων, μηχανές τυπογραφείων, απαγγελίες ποιημάτων, την κιθάρα του Άσημου και τραγούδια σε μαγέρικα.

Είναι τόσο το άδικο αίμα που έχουν πιει οι δρόμοι αυτής της συνοικίας, ώστε σε όποια γωνιά κι αν αφήσεις ένα κόκκινο γαρύφαλλο, θα ναι στη μνήμη…

Τα Εξάρχεια είναι η σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου σε μια πολύτιμη συμπύκνωση. Είναι το Καρτιε Λατεν της Αθήνας που επιμένει να βγάζει ποιητές, αλληλέγγυους, βιβλία, μουσικές κι εξεγερμένους.

Η άγρια καταστολή και η διαπόμπευση θέλει τα Εξάρχεια ξεπουλημένα μπιτ παρά στους νεογιάπηδες, τους δρόμους αποστειρωμένους από το άδικο αίμα, την ιστορία του τόπου αποστειρωμένη από την εξέγερση και όλους εμάς με βαριά ιστορική και κοινωνική άνοια.

_________________

Νίνα Γεωργιάδου (Εκπαιδευτικός- ζει και εργάζεται στην Κάλυμνο)

The post ΓΙΑΤΙ ΧΤΥΠΟΥΝ ΜΕ ΛΥΣΣΑ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ;- μια δασκάλα δίνει την δικιά της απάντηση appeared first on Void Network.

Το επόμενο πρωί σκεφτόμουν το περιστατικό και κατάλαβα τί ήταν αυτό που βρήκα τόσο φρικτά διαταραγμένο κι έκλαψα περισσότερο από ότι έχω κλάψει εδώ και μήνες.
Οι άντρες αυτοι έμοιαζαν χαρούμενοι. Αφύσικα και αταίριαστα χαρούμενοι. Άρρωστα χαρούμενοι. Ήταν απολύτως φανερό ότι απολάμβαναν την εξουσία τους, γούσταραν να είναι 4 το πρωί και να είναι στους σκοτεινούς δρόμους με το δικαίωμα να λένε και να κάνουν ό,τι θέλουν. Καύλωναν με τους εαυτούς τους τόσο μα τόσο πολύ. Η “δύναμη” που ένιωθαν πως έχουν ήταν παραλίγο ικανή, αυτή και μόνο αυτή, να τους κάνει να χύσουν.

Έκλαψα πάλι, αυτή τη φορά στο δωμάτιό μου.
Ύστερα ίσιωσα και έστυψα το μικρό μου μυαλό. Αναρωτιόμουν τί πήγε στραβά, γιατί ένας άνθρωπος να έχει ανάγκη μια τέτοια συνθήκη για να είναι “χαρούμενος” όπως εκείνοι οι ΜΑΤατζήδες.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.
Γιατί δεν τους περιμένει κανείς σπίτι. Και όταν λέω κανείς δεν εννοώ απαραίτητα κυριολεκτικά κανείς. Εννοώ πως δεν τους περιμένει αγάπη στο σπίτι. Πραγματική αγάπη. Γιατί δεν ξέρουν ούτε πώς να την δώσουν, ούτε και πώς να την λάβουν. Αυτοί οι άντρες που με τρόμαξαν και που σήμερα το μεσημέρι τους είδα να τραμπουκίζουν έναν τοξικομανή δεν μπορούν να απολαύσουν το φεγγάρι, ένα βιβλίο, ένα όμορφο τραγούδι, ένα γλυκό φιλί, τον έρωτα γιατί δεν ξέρουν πώς να το κάνουν. Κανείς ποτέ δεν τους έμαθε, κανείς τριγύρω τους δεν ήξερε.

Είναι τόσο θλιβερό που μου γαμάει την καρδιά το ότι υπάρχουν άνθρωποι που αλήθεια -αλήθεια- αλήθεια δεν έχουν κάτι πιο ευχάριστο στη ζωή τους από το να τραμπουκίζουν τους πιο “αδύναμους”.
Λυπάμαι, πόσο λυπάμαι. Και ντρέπομαι που τόσες φορές στη ζωή μου πλήρωσα με θυμό τον θυμό γιατί φοβάμαι πως έβαλα κι εγώ με αυτόν τον τρόπο το χέρι μου στη δημιουργία ενός τέτοιου δυστυχισμένου ανθρώπου.

Δεν ξέρω τί σκατά να πω για τις καταλήψεις που ξηλώνονται, για τους ανθρώπους που εκδιώκονται, για το Βοξ, για τη βία και το ξύλο. μακάρι να είχα μια έξυπνη λύση για να μας λύσω τα χέρια. Θα έβγαινα τότε στο σύνταγμα και θα την ούρλιαζα μέχρι να ματώσει ο λαιμός μου. Στον λόγο μου. Το μόνο που κατάλαβα μετά από αυτές τις λίγες μου μέρες στην καινούρια αθήνα είναι πως δεν θέλω να απαντήσω ξανά στον πόνο με αδιαφορία και στον θυμό με θυμό.

Τί εννοω; Είδα μπροστά στα μάτια μου αυτό το καλοκαίρι έναν άντρα να παίρνει ένα εθισμένο παιδί υπό την προστασία του ενώ είχε πολύ πιο φαν πράγματα να κάνει. Βλέπω καθημερινά ανθρώπους να προσφέρουν φαγητό, σπίτι και τον χρόνο τους σε ανθρώπους που το χρειάζονται. Μακάρι να μπορούσα να υποσχεθώ πως θα αφιερώσω τη ζωή μου στους άλλους. Αποκλειστικά και ολοκληρωτικά. Δεν μπορώ γιατί θα είναι ψέμα. Θα προσπαθήσω όμως την επόμενη φορά που θα περάσω μπροστά από έναν μπάτσο να μην τον κοιτάξω με το βλέμμα που από τα δώδεκά μου έχω φυλαγμένο για αυτούς. Ένα βλέμμα που λέει “με αηδιάζεις και σε λυπάμαι σιχαμένη δυστυχία”. Θα προσπαθήσω να του δώσω ένα βλέμμα που θα λέει “πιστεύω ότι μπορείς να είσαι κάτι καλύτερο από αυτό”.

Δεν τρελάθηκα. λέω απλά το εξής:
Ας μην πάμε σε πόλεμο. Ναι, μπορούμε να τους κάψουμε, αλλά μπορούν να μας πυροβολήσουν. Δεν φοβάμαι. Εννοώ, ναι, προφανώς θέλω να ζήσω, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που αποφασίζω να έχω αυτή τη στάση. Ας μη πάμε σε πόλεμο γιατί σε έναν πόλεμο δεν υπάρχει νικητής. Ας συνεχίσουμε να είμαστε Αλληλέγγυοι, ας συνεχίσουμε να βοηθάμε όσουν το έχουν ανάγκη, ας συνεχίσουμε να γελάμε πιο πολύ από αυτούς κι ας συνεχίσουμε να χύνουμε ξανά και ξανά όταν αυτοί αναρωτιούνται γιατί δεν τους σηκώνεται. Ας συνεχίσουμε και κάποια στιγμή όλοι θα δουν πως έτσι είναι κανείς ευτυχισμένος. Η Ευτυχία το έχει αυτό, είναι κάτι που φαίνεται και τραβάει τους ανθρώπους σαν να ήταν μύγες, ας συνεχίσουμε να παλεύουμε με τα δικά μας όπλα και όχι με τα δικά τους. Αυτό το βλέμμα μου στο οποίο αναφέρθηκα πριν είναι δικό τους όπλο και τους το δίνω πίσω. Τα δικά μας είναι αλλιώτικα, καλύτερα. Έχουμε τη μουσική, τα βιβλία, τη φύση, τη φιλία, τον έρωτα. Ας μείνουμε πιστοί σε αυτά. Το να μην απαντάς με χαστούκι στο χαστούκι δεν σημαίνει υποταγή.

Αγκαλιάζω τους πρόσφυγες, τους ναρκομανείς, ένα κορίτσι και με χαστουκίζεις;
Δεν θα σε χαστουκίσω. αλλά ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ να αγκαλιάζω τους πρόσφυγες, τους ναρκομανείς κι ένα κορίτσι. Θα συνεχίσω να πέφτω πάνω στο μαχαίρι με χαμόγελο και δάκρυα μέχρι να μην αντέχω άλλο ή το μαχαίρι να αποσυρθεί, δηλαδή ο άνθρωπος απέναντί μου να δει ότι το να με χτυπά δεν θα του δώσει ποτέ χαρά και πληρότητα. Και θα αλλάξω στη ζωή μου ένα τέτοιο μαχαίρι και δύο και τρία και χίλια. ‘Εχω αλλάξει ήδη κάποια και είμαι περήφανη. Αλλά τα όπλα τους δεν θα τα αγγίξω.

Εμείς έχουμε τα δικά μας όπλα και είναι καλύτερα και δυνατότερα. Πάντα ήταν.

_____________

Ιωάννα Χλόη Βούλγαρη (23 χρονών- φοιτήτρια υποκριτικής)

The post Τα ΜΑΤ χυδαιολογούν προς μια κοπέλα στα ΕΞΑΡΧΕΙΑ και αυτή απαντά δημόσια appeared first on Void Network.

Το κράτος και το κεφάλαιο πάντα εξαπέλυε επίθεση στην ελευθερία της κοινωνικής βάσης και καταλήστευε την εργασία και τους πόρους της. Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε μία από τις πιο βίαιες επιθέσεις με μαζική εξαθλίωση και φτωχοποίηση των ήδη καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων ανθρώπων.

Από την άλλη πλευρά, εκδηλώθηκε ευρεία κοινωνική αντίσταση και αλληλεγγύη. Αγωνιστές και αγωνίστριες δημιούργησαν μια ποικιλία αυτο-οργανωμένων χώρων όπως υποδομές στέγασης, κοινωνικά ιατρεία, συλλογικές κουζίνες, ανοιχτά πάρκα και δημόσιους χώρους που αποτελούν μερικά από τα κύρια παραδείγματα. Παρά τις αδυναμίες και τις υποχωρήσεις, με καταλήψεις, με πολιτικές ομάδες, με σωματεία βάσης, με συνελεύσεις πλατειών και γειτονιών, το κίνημα δημιούργησε ένα σταθερό κοινωνικό έδαφος που έχει συγκεντρώσει σημαντικές γνώσεις και εμπειρίες, σχηματίζοντας κοινότητες αγώνα με ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς και έχοντας μια ευρεία απεύθυνση στην κοινωνία ασκώντας παράλληλα και κριτική. Πολλές φορές έπρεπε να χρησιμοποιήσει τη βία για να υπερασπιστεί και να επεκτείνει τους ελεύθερους χώρους και τα εδάφη του από τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα και τις φασιστικές επιθέσεις. Το κίνημα μεγάλωσε μέσα στην πολυμορφία και την ζωντάνια, παρά τη συνεχιζόμενη ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και των κινητοποιήσεων.

Στα πλαίσια αυτής της κοινωνικής-ταξικής σύγκρουσης, την Δευτέρα, 26/8 το κράτος με πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλε στα Εξάρχεια και εκκένωσε 4 καταλήψεις. Δυο προσφυγικές μεταναστευτικές, την Transito και την Σπύρου Τρικούπη 17 όπου αιχμαλώτισαν 144 πρόσφυγες μετανάστες /-τριες ξεριζώνοντας τους για δεύτερη φορά από τους χώρους διαμονής τους και απομονώνοντας τους σε κέντρα κράτησης. Εισβολές-εκκενώσεις πραγματοποιήθηκαν επίσης σε υπό διαμόρφωση στεγαστική και πολιτική κατάληψη στην Ασημάκη Φωτήλα και στην κατάληψη Gare όπου πραγματοποιήθηκαν 3 συλλήψεις. Οι μπάτσοι προχώρησαν επίσης και σε εισβολή στο σπίτι συντρόφων από την κατάληψη Gare.

Εκτός από τις καταλήψεις και το ίδιο το κίνημα, η συγκεκριμένη κατασταλτική επιχείρηση έχει ως στόχο τους μετανάστες/-τριες και πρόσφυγες. Αποτελούν ένα από τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας αφού η ίδια τους η ύπαρξη κρίνεται παράνομη. Σε κατάσταση παρανομίας δεν υπάρχει πρόσβαση σε υγεία και εκπαίδευση ενώ οι όροι εργασίας είναι όροι πραγματικής σκλαβιάς. Η κατάσταση αποκλεισμού, η οποία πολλές φορές έρχεται και από ένα κομμάτι της κοινωνίας, τους οδηγεί σε βίαιες και εξαγριωτικές καταστάσεις, οι οποίες μετά χρησιμοποιούνται από το κράτος και τους ρατσιστές για να επιτεθούν στους μετανάστες. Πολλοί επιλέγουν την αυτο-οργάνωση και τις δομές αλληλεγγύης τους κινήματος ώστε να επιβιώσουν και να αντισταθούν. Μαζί με ντόπιους και διεθνείς αλληλέγγυους/-ες χτίζουν κοινότητες και διεκδικούν την ορατότητα τους αποτελώντας άμεση απειλή για την πολιτική και οικονομική εξουσία. Η αλληλεγγύη που χτίζουμε βρίσκεται σε αντίθεση με την ανθρωπιστική βοήθεια των ΜΚΟ που θυματοποιούν τους μετανάστες και βγάζουν χρήμα από τα προβλήματά τους. Η πραγματική αλληλεγγύη βρίσκεται σε σύγκρουση με τον ανθρωπισμό του κράτους που χρησιμοποιείται απλά για να συγκαλύψει τους θανάτους στα σύνορα και τις δολοφονικές συνθήκες στα κέντρα κράτησης. Εκεί οι κρατούμενοι/-ες στερούνται ιατρικής περίθαλψης υποφέροντας καθημερινά από ασθένειες που οδηγούν στο θάνατο, στερούνται βασικής υγιεινής ζώντας με κοριούς στα κελιά και άθλιο φαγητό, βασανίζονται κατ’ εξακολούθηση με ξυλοδαρμούς, βιασμούς από τους ανθρωποφύλακες κι όλα αυτά με σκοπό να εγκαταλείψουν το ελλαδικό και ευρωπαϊκό έδαφος και να μην προβάλουν καμία αντίσταση στην περαιτέρω υποτίμηση και απαξίωση τους. Η μεταφορά τους από τις καταλήψεις που οι ίδιοι επιλέξανε να ζούνε, αναιρεί την αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση τους, ενώ η δικαιολογία πως τα κέντρα κράτησης είναι ασφαλέστερα και πιο υγιεινά αποτελεί ένα από τα πιο χυδαία ψέματα του κράτους, μια απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας.

Όσον αφορά πιο συγκεκριμένα τις καταλήψεις, όλα αυτά τα χρονιά έχουν απαντήσει σε πληθώρα αναγκών και επιθυμιών. Είναι ελεύθεροι χώροι οπού η κοινωνική βάση δημιουργεί εκ νέου τις σχέσεις της χωρίς κρατικό έλεγχο και οικονομικό αποκλεισμό, υπερβαίνοντας εθνικές έμφυλες και άλλες συστημικές διακρίσεις. Απαντάνε σε βασικές ανάγκες όπως η στέγαση σπάζοντας τον εκβιασμό του ενοικίου και εν μέρει της μισθωτής σκλαβιάς. Σε καιρούς μαζικού εκτοπισμού που προκαλείται από την φτώχεια και τους διακρατικούς πολέμους, έχουνε προσφέρει καταφύγιο σε χιλιάδες ανθρώπους απαλλάσσοντας τους από τα βάρβαρα κέντρα κράτησης μεταναστών. Ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύματα είναι πως άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές οργανώθηκαν στις καταλήψεις και συγκρότησαν συλλογικά σώματα για να δημιουργήσουν εγχειρήματα που αντανακλούν τον κόσμο ισότητας και ελευθερίας που επιθυμούμε. Οι καταλήψεις από κοινού με άλλες κοινωνικές και κινηματικές δυνάμεις υπερασπίζονται τις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους από τα επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα της εξουσίας.

Η πολιτική ατζέντα της Νέας Δημοκρατίας είναι συνεχεία της πολιτικής του Σύριζα. Αποσκοπεί στην μετατροπή ολόκληρης της επικράτειας σε εύκολα εκμεταλλεύσιμο έδαφος για το τοπικό και το ξένο κεφάλαιο. Αποτέλεσμα είναι η περαιτέρω εκμετάλλευση και καταστροφή του περιβάλλοντος και ο επιθετικός εξευγενισμός του αστικού χώρου που μετατρέπει γειτονιές-εντός των πόλεων σε ζώνες τουριστικής κατανάλωσης, εκτοπίζοντας τους κατοίκους και πραγματοποιώντας μια άτυπη «κοινωνική εκκαθάριση».

Για την εφαρμογή των προαναφερθέντων, χωρίς μεγάλη αντίσταση, είναι πρωταρχικής σημασίας η πειθάρχηση των εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών, μαθητών, μεταναστών, γυναικών, η φυλάκιση όσων εξεγείρονται και η στρατιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου. Ορισμένες από τις πρώτες κινήσεις του κράτους ήταν η ενσωμάτωση του σωφρονιστικού συστήματος και του υπουργείου μετανάστευσης στην αστυνομική δικαιοδοσία. Ταυτόχρονα, προσέλαβαν 1500 νέα άτομα στις αστυνομικές δυνάμεις επεκτείνοντας τον κρατικό στρατό καταστολής. Ποινικοποίησαν περαιτέρω τα μέσα του αγώνα και κατάργησαν το πανεπιστημιακό άσυλο προετοιμαζόμενοι να αντιμετωπίσουν τους νέους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες. Αγώνες τους οποίους ο Σύριζα στο παρελθόν αφομοίωσε και απονέκρωσε ανοίγοντας τον δρόμο για ένα ακόμα πιο επιθετικό κράτος που βλέπουμε κατά την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας.

Ως συνέχεια της αντίστασης όλων των τελευταίων χρόνων, καλούμε τον κόσμο του αγώνα, εξεγερμένους και εξεγερμένες, καταληψίες, συλλογικότητες και άτομα να ενδυναμώσουν την προσπάθεια για ένα ανοιχτό μέτωπο απέναντι στην καταστολή. Με πρωταρχικό στόχο την υπεράσπιση των καταλήψεων και με ευρύτερο στόχο την υπεράσπιση όλων των κοινωνικών κεκτημένων απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο μέχρι την ανατροπή τους.

Να ενισχύσουμε τις κοινωνικές δομές και να φτιάξουμε καινούργιες, να εντείνουμε ακόμα περισσότερο στους κοινωνικούς, ταξικούς και τοπικούς αγώνες. Να μην αφήσουμε τον αγώνα να αφομοιωθεί από καμιά καθεστωτική δύναμη. Να τσακίσουμε τις κατασταλτικές δυνάμεις, να σπάσουμε την μιντιακή προπαγάνδα και να βγάλουμε προς τα έξω την αλήθεια του αγώνα των καταπιεσμένων.

Αλληλεγγυη στις καταληψεις και στους χωρους αγωνα.

Κοινοί αγώνες ντόπιων μεταναστών

Συνέλευση καταλήψεων, συλλογικοτήτων, διεθνιστών/-τριών, μεταναστών-προσφύγων, αλληλέγγυων

ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΣΕ ΔΡΑΣΕΙΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ 42,  ΠΕΜΠΤΗ, 29/8 18:00

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ 42  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 30/8  5 ΤΟ ΠΡΩΙ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 30/8 18:00 Ε.Μ.Π.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 31/8, ΣΤΙΣ 12:00, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

The post Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και στους χώρους αγώνα- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της Συνέλευσης για τις εκκενώσεις των καταλήψεων + Καλέσματα σε δράσεις appeared first on Void Network.

Από την περασμένη εβδομάδα και αμέσως μετά την υπερψήφιση της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, οι διαρροές της ΕΛ.ΑΣ. και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη στον συμπολιτευόμενο Τύπο κάνουν λόγο για τα σχέδια «επέμβασης και ειρηνικών εκκενώσεων». Στις πληροφορίες που μετέδωσε ο ΣΚΑΪ, αναφέρονται τα πρώτα σχέδια της αστυνομίας, που αφορούν το Πολυτεχνείο, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Πάντειο Πανεπιστήμιο, με την ΕΛ.ΑΣ. να σχεδιάζει τη «χαρτογράφηση» των σημείων εισόδων και εξόδων των χώρων αυτών, για την καλύτερη προετοιμασία των αστυνομικών για την επιχείρηση εκκένωσης.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, υπάρχει ήδη σχεδιασμός για συγκρότηση ομάδων κρούσης με τη συμμετοχή αστυνομικών των ΜΑΤ, των ΟΠΚΕ, της ομάδας ΔΙΑΣ και της Ασφάλειας κατά περίπτωση. Όπως περιγράφεται, «θα υπάρχει ένα εγχειρίδιο ενεργειών που έχει σχηματιστεί ανάλογα με το αδίκημα». Αντίστοιχα εγχειρίδια ενεργειών περιλαμβάνει ο σχεδιασμός και ανάλογα με το αδίκημα και τον αριθμό των δραστών. Ακόμα, οι εν λόγω σχεδιασμοί αναφέρονται σε καταγραφή προσαχθέντων, με το δημοσίευμα να εξηγεί πως πρόκειται για μια «πιο δυναμική παρέμβαση της αστυνομίας», δημιουργώντας «τράπεζα δεδομένων» των δραστών για μελλοντική χρήση.

Δύο ημέρες μετά τις παραπάνω διαρροές, η Καθημερινή περιγράφει σε δημοσίευμά της τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για «ιδιαίτερα φιλόδοξο σχέδιο με, κατ’ αρχάς, ήπιου χαρακτήρα παρεμβάσεις για την ανάπλαση – ανασυγκρότηση της περιοχής των Εξαρχείων», με στόχο «την αποκατάσταση της τάξης και την εφαρμογή του νόμου». Κατά το δημοσίευμα, οι πληροφορίες προέρχονται από την ευρεία σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Πέμπτη, με τη συμμετοχή έξι υφυπουργών και του νέου δημάρχου, Κώστα Μπακογιάννη. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, τα σχέδια αυτά εκτείνονται στην επόμενη πενταετία, ενώ ο προϋπολογισμός τους φτάνει τα 10 εκατ. ευρώ.

Μεταξύ άλλων, η εφημερίδα αναφέρεται σε σχέδιο για την εκκένωση 23 καταλήψεων, στο οποίο «δεν υπάρχουν αναφορές στις αστυνομικού χαρακτήρα ενέργειες που ενδεχομένως χρειαστούν για την εκκένωση των υπό κατάληψη κτιρίων», όπως σημειώνει. Συγκεκριμένα, αναφέρεται σε δώδεκα καταλήψεις που φέρονται να φιλοξενούν πρόσφυγες και μετανάστες, και ακόμα έντεκα «από ομάδες αναρχικών». Μάλιστα, το δημοσίευμα σημειώνει πως η χρονική διάρκεια των «παρεμβάσεων» υπολογίζεται να μην ξεπεράσει τις δεκαπέντε ημέρες, ενώ όπως αναφέρεται, το σχέδιο κυβέρνηση και δήμου περιλαμβάνει περιπολίες στα Εξάρχεια από ομάδες μεικτών κλιμακίων ελληνικής και δημοτικής αστυνομίας, καθώς και τη δημιουργία Ενιαίου Συντονιστικού Οργάνου μεταξύ των παραπάνω.

Ακόμα ένα ενδιαφέρον σημείο στους σχεδιασμούς, είναι αυτό της δημιουργίας θέσης «εντεταλμένου συμβούλου Εξαρχείων», με αποστολή, όπως αναφέρεται, να καταγράφει τα προβλήματα των κατοίκων της περιοχής, ενώ στο στόχαστρο της κυβέρνησης φέρεται να βρίσκεται και το αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο της πλατείας Ναυαρίνου, το οποίο «θα περάσει στη δικαιοδοσία του δήμου».

«Το σχέδιο για την ανάπλαση των Εξαρχείων»

Εκτός από τις περιγραφόμενες επιχειρήσεις καταστολής και εκκένωσης των καταλήψεων, οι σχετικές πληροφορίες περιλαμβάνουν και σχεδιασμούς για παρεμβάσεις «άμεσης εφαρμογής», από μία «ιδιότυπη task force» με στόχο «την επαναφορά της λειτουργικότητας» στη γειτονιά. Μεταξύ άλλων, οι παρεμβάσεις αυτές φέρονται να περιλαμβάνουν το βάψιμο τοίχων, την αποκατάσταση της λειτουργίας του δημοτικού φωτισμού, την αποκατάσταση φθορών σε κοινόχρηστους χώρους, ενώ ειδική μνεία γίνεται στο σφράγισμα «όσων κτιρίων εκκενώνονται από καταληψίες».

Επιπλέον, στους σχεδιασμούς περιγράφονται και «παρεμβάσεις βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα», με αναφορές σε «μικρής διάρκειας και κόστους έργα», όπως διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων και «συμμετοχή των κατοικων στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων». Επίσης, δράσεις για το πράσινο, δενδροφυτεύσεις, κλαδέματα δένδρων σε συγκεκριμένες περιοχές όπως στην οδό Νοταρά όπου υπάρχει κατάληψη στέγασης προσφύγων, αθλητικές και επιμορφωτικές δραστηριότητες στα σχολικά συγκροτήματα της περιοχής, καθώς και οι εντυπωσιακής ονομασίας «κινητές μονάδες πρασίνου».

Παρακάτω, περιγράφονται ακόμα παρεμβάσεις, τόσο μεσοπρόθεσμου, όσο και μακροπρόθεσμου χαρακτήρα. Στις πρώτες, αναφέρονται η ενίσχυση του φωτισμού στον λόφο του Στρέφη, χάραξη μονοπατιών, επισκευή παιδικής χαράς, βυθιζόμενοι κάδοι απορριμμάτων, καθώς και το σχέδιο ενοποίησης του Αρχαιολογικού Μουσείου. Επίσης, στις μεσοπρόθεσμου χαρακτήρα παρεμβάσεις αναφέρονται και οικονομικά κίνητρα για την εγκατάσταση νέων επιχειρήσεων, μέσω του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Προγράμματος (ΠΕΠ) Αττικής, με στόχο κυρίων «γηρασμένα κτίρια».

Στα μακροπρόθεσμα σχέδια, που αναμένεται να λάβουν χώρα εντός δύο με πέντε ετών, προβλέπεται η ενοποίηση του Αρχαιολογικού Μουσείου με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, η εφαρμογή θεσμικού πλαισίου για την αξιοποίηση εγκαταλελειμμένων ακινήτων όπως μερικά από τα κτίρια που τελούν υπό κατάληψη, και τέλος, η κατασκευή και έναρξη λειτουργίας του μετρό, που σύμφωνα με τους σχεδιασμούς αναμένεται να κατασκευαστεί στην πλατεία των Εξαρχείων.

______________

πηγή: The Press Project

The post “Διαρροές” των σχεδίων της Αστυνομίας για την “ανάπλαση” των Εξαρχείων appeared first on Void Network.