Ημέρα Δράσης για την Ελευθερία της Έκφρασης στα Πανεπιστήμια

Παρασκευή 9 Μάη 2025

ώρα έναρξης 14.00

στο Κάτω Πολυτεχνείο

14.00 – Εκδήλωση Συζήτηση:

Πολυτεχνείο Ελεύθερο και ανοιχτό στην Κοινωνία ή μαγαζί συμφερόντων;

Συμμετέχουν:

Μαρία Μάρκου (Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ)

Τάσης Παπαϊωάννου (Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ)

Κώστας Βουρεκάς (Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Αττικής)

Θανάσης Μουτσόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής ΕΜΠ)

προπτυχιακοί- μεταπτυχιακές – και υποψήφιοι διδάκτορες.

17.00 Συλλογική Κουζίνα

* Έκθεση πολιτικού υλικού

* Χαριστικό και ανταλλακτικό bazaar ρούχων & βιβλίων

* Αυτοοργανωμένο τουρνουά ποδοσφαίρου

19.00 BAR κάλυψης δικαστικών εξόδων για συλληφθέντα “Βραδιάς Ερευνητή ΕΜΠ” & φοιτητών/τριων που διώκει η Πρυτανεία

DJ sets:

Hip Hop: Ψ / TNT / Gzas / Dimi Apri

Punk Against Capitalism

Minimal Synth: Crystal Zero

+ ολοήμερη Έκθεση Φωτογραφίας και ντοκυμαντέρ από εξεγέρσεις, καταλήψεις και δράσεις στις ΗΠΑ: Occupy Oakland, εξέγερση George Floyd, Block the Boat, People’s Park Berkeley, καταλήψεις και κατασκηνώσεις Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων για την υπεράσπιση της Παλαιστίνης.

Διοργάνωση:

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων

Η κρατική καταστολή έχει αναβαθμιστεί, χτυπώντας και τους ελάχιστους δημόσιους χώρους της πόλης μας. Οι κλούβες τωΝ μπάτσων είναι εκεί για να σπάσουν κάθε εκδήλωση που γίνεται σε πλατείες, πανεπιστήμια, και πάρκα. Από αυτοοργανωμένες συναυλίες και θεατρικά μέχρι προβολές πολιτικών ταινιών και πάρτι για δικαστικά έξοδα, η γραμμή τους είναι ξεκάθαρη. Δεν υπάρχει χώρος για ό,τι δεν είναι μπίζνα του κεφαλαίου. Το δόγμα “καταστολή, νόμος και τάξη” έρχεται πλέον να επιβληθεί σε οτιδήποτε αποκλίνει από το κυρίαρχο αφήγημα του Κράτους, το οποίο φροντίζει να μας το θυμίζει με την βία.

Τα Πανεπιστήμια πέρα από ζωτικός δημόσιος χώρος των πόλεων, γεννούν νέες ιδέες και κοινωνικούς αγώνες, όντας θεμελιωμένα στην κριτική αμφισβήτηση και την ελευθερία έκφρασης. Στις μέρες μας, η κληρονομιά αυτή απειλείται από τον αυταρχισμό των φιλοκυβερνητικών πρυτάνεων αλλά και από τις κυρίαρχες κεφαλαιαγορές, που στρέφουν τις πανεπιστημιακές υποδομές, την έρευνα και την εκπαίδευση σε εκμετάλλευση προς χάριν της κερδοφορίας τους. Για αυτό πασχίζουν να κάμψουν τα νεολαιίστικα κινήματα.

Για αυτό τα πανεπιστήμια μετατρέπονται σε πεδία αστυνομικής τρομοκρατίας, τόποι εντατικής επιτήρησης με κάμερες και λουκέτα, χώροι αποστειρωμένοι από πολιτικά ή αυθόρμητα μηνύματα. Για αυτό οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις απ’το φοιτητικό σώμα ή την κοινωνία ευρύτερα απαγορεύονται, εκτός κι αν εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα ή την ακαδημαϊκή και πολιτική ελίτ…

Ειδικότερα, στο Πολυτεχνείο επιχειρείται η αλλαγή παραδείγματος για το ελληνικό πανεπιστήμιο: από σύμβολο κοινωνικής αντίστασης και νεανικών αγώνων οργανώνεται η μετατροπή του σε κλειστό “μαγαζί” κατάρτισης, με εταιρικό παρουσιαστικό και οργάνωση. Από την καταλυτική περίοδο της πανδημίας περιστέλλονται οι ακαδημαϊκές ελευθερίες και εφαρμόζεται το δόγμα σοκ και δέος για να καμφθούν οι αντιστάσεις. Διαμορφώνεται έτσι ένα τοπίο ακαδημαϊκής τρομοκρατίας, διώξεων συνδικαλιστών και φοιτητριών, σε συνδυασμό με την έφοδο νέων επιχειρηματικών συμφερόντων: Τα πρυτανικά σχέδια αποστείρωσης και εμπορευματοποίησης του κάτω Πολυτεχνείου (όπως η μετατροπή του κτιρίου Γκίνη σε συνεδριακό κέντρο με roof garden εστιατόριο, η τοποθέτηση καμερών και η διεξαγωγή εκδηλώσεων με αντίτιμο) συνεργούν με την ευρύτερη τουριστικοποίηση της Αθήνας και τον εξευγενισμό των Εξαρχείων, εκτοπίζοντας τελικά το φοιτητικό σώμα και τους “από τα κάτω” από το κέντρο προς όφελος του τουριστικού κεφαλαίου.

Να μην αφήσουμε τις σχολές μας να γίνουν αποστειρωμένες σαν ιδιωτικά ιδρύματα.

Πανεπιστήμια, πάρκα, και πλατείες μας ανήκουν.

Εκεί γνωριζόμαστε, εκεί αλληλεπιδρούμε, κι εκεί προτάσσουμε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης – πέρα από τον πολιτισμό της κυριαρχίας, του κεφαλαίου και του κράτους.

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων:

Πρωτοβουλία ΜΠΤΧ & ΥΔ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Punk Against Capitalism

Κενό Δίκτυο / Indie Free Festival

El Chef -Συλλογική Κουζίνα.

Κουζίνα Αλληλεγγύης Βύρωνα “Οδυσσέας”

Athens Antifa League

Underground Union Athens Crew

Festival Galopar

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

Mano Aperta

440 Sound

Marusya Press

Σύντροφοι/ισσες/ια

Κάλεσμα σε επόμενη ανοιχτή Συνέλευση ατόμων και συλλογικοτήτων:

Κυρ.18 Μάη 2025- ώρα 17.00- Λόφος Στρέφη

The post Εδώ Πολυτεχνείο! Ημέρα Δράσης- Παρ. 9/5/2025- Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων appeared first on Void Network.

Ξημερώματα, μόλις που χάραζε, κατέφθασαν τα καμιόνια της καταστολής γεμάτα πάνοπλους αστυνομικούς. Ασπρα κράνη, ασπίδες, όπλα ξεχύθηκαν παντού και έζωσαν την πλατεία απ’ όλες τις πλευρές. Στα μουλωχτά, σαν κλέφτες, οι πραιτοριανοί της κυβέρνησης πήραν θέσεις, ακροβολίστηκαν και παραφύλαγαν ετοιμοπόλεμοι. Κι από κοντά τα συνεργεία του εργολάβου ξεφόρτωναν τις λαμαρίνες, τις βάσεις μπετόν και τα εργαλεία της καταστροφής.

Άρχισαν ασθμαίνοντες να περιφράσσουν στα γρήγορα την πλατεία με το μεταλλικό οχυρωματικό τους «τείχος», να κλείνουν κάθε πρόσβαση σ’ αυτήν, έναν αδιαπέραστο κλοιό που την πνίγει σαν άλλη θηλιά στον λαιμό της. Έτσι δημιουργήθηκε και στα Εξάρχεια ένα απροσπέλαστο «Μέσα» και ένα «Εξω», δηλώνοντας με τον πιο εμφατικό τρόπο το απόγειο της καθεστωτικής νοοτροπίας και αλαζονείας τους, ότι ο δημόσιος χώρος της πόλης τούς ανήκει και τον κλείνουν σαν να ήταν ιδιοκτησία τους, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Αυτή η πολιτική των επεμβάσεων στα Εξάρχεια έχει από καιρό διαμορφωθεί στις μητροπόλεις της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης: οι ριζοσπάστες κοινωνιολόγοι την απέδωσαν στην ανάδυση του «τιμωρητικού κράτους» (L. Wacquant) που αντικατέστησε το κράτος πρόνοιας και τη διαμόρφωση της πόλης της «μετα-δικαιοσύνης» (D. Mitchell) ή της «εκδικητικής πόλης» (N. Smith). Αυτού του είδους οι επεμβάσεις έχουν ένα απολύτως ενιαίο πλαίσιο αξιών, την υπόσχεση της τάξης και της ασφάλειας σε αστικούς πληθυσμούς που βομβαρδίζονται από ρεπορτάζ τα οποία παρουσιάζουν το κέντρο ως κοιτίδα κάθε είδους ανομίας. Και απολύτως ίδιο σκοπό: να εξασφαλίσουν νέες περιοχές κερδοφορίας για κεφάλαια που επενδύονται στον αστικό εξευγενισμό και την ιδιωτική εκμετάλλευση των δημόσιων αστικών αγαθών.

Από αυτή την άποψη ο σταθμός του μετρό στην καρδιά των Εξαρχείων δεν αποτελεί μια τεχνική επιλογή, ούτε έχει στόχο να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των πολλών. Αποτελεί ένα καίριο μέσο για την ενσωμάτωση μιας γειτονιάς του κέντρου στη στρατηγική ενός νεοφιλελεύθερου σχεδιασμού για την πόλη της Αθήνας. Λίγοι κάτοικοι θα ωφεληθούν από την προσθήκη ενός σταθμού σε μια περιοχή πού ήδη εξυπηρετείται από σταθμούς οι οποίοι είναι ήδη σε μικρή απόσταση (Ομόνοια, Βικτώρια και Πανεπιστήμιο), αλλά και από δύο νέους που προστίθενται με τη γραμμή 4 (Μουστοξύδη και Ακαδημίας), καθώς και από γραμμές λεωφορείων (πολύ περισσότερες ευκαιρίες μετακίνησης από εκείνες που παρέχονται σε πολλές αντίστοιχες γειτονιές). Τα Εξάρχεια με έναν σταθμό φυτεμένο στο κέντρο τους (αν ποτέ υλοποιηθεί) θα είναι μετά από χρόνια ακόμη ένας κρίκος στην τουριστικοποίηση της πόλης.

Στο όνομα ενός τέτοιου «αναπτυξιακού» μέλλοντος ένας σημαντικός και εμβληματικός ανοιχτός χώρος της πόλης μετατράπηκε σε ιδιωτικό τσιφλίκι, απαγορεύοντας στους πολίτες της Αθήνας ακόμη και να δουν στο εσωτερικό του. Γιατί χρειάζεται να μείνει αθέατο το έγκλημα που διαπράττουν καταμεσής στον Αύγουστο, τώρα που η πόλη είναι άδεια. Οι «λαμαρίνες της ντροπής» όμως μάταια προσπαθούν να κρύψουν το πετσόκομμα και τον θάνατο των ψηλών δέντρων. Η πρωτοφανής καταστροφή, όσα ΜΑΤ και να επιστρατεύσουν, όσες λαμαρίνες κι αν υψώσουν, θα τους χαρακτηρίζει και θα τους στιγματίζει εσαεί. Εκδικητική πολεοδόμηση, τιμωρητική επέλαση σε έναν τόπο που χρόνια τρέφει την αμφισβήτηση και την εναλλακτική παραγωγή της τέχνης και του πολιτισμού, έμπρακτη αναπαραγωγή επιλογών που διευρύνουν τη «χωρική αδικία» και τον χωρικό στιγματισμό.

Κάνεις να στρίψεις στη γωνία και αντικρίζεις τα βλοσυρά βλέμματα των αστυνομικών που στέκουν πάνοπλοι, κοιτάζοντάς σε εξονυχιστικά από πάνω ώς κάτω, ως εν δυνάμει ύποπτο, ως παράνομο, κάτι σαν τους «εσωτερικούς εχθρούς» που παρακολουθούν και κρυφακούνε στου Μαξίμου. Θαρρείς και ζεις σε μια κατεχόμενη και όχι ελεύθερη χώρα, όπου οι πάμπολλοι αστυνομικοί που περιπολούν σε κάνουν να αισθάνεσαι ξένος και ανεπιθύμητος στην ίδια σου τη γειτονιά. Κάθε τόσο δημιουργούν εντάσεις δίχως λόγο, προσπαθώντας εναγωνίως να στρέψουν τα φώτα της δημοσιότητας στα δήθεν επεισόδια των Εξαρχείων, ελπίζοντας ότι έτσι θα ξεχαστεί το μέγα σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων που έχει συνταράξει το πανελλήνιο και έχει κάνει διεθνώς ρεζίλι τη χώρα μας.

Ομως ακριβώς ίδια είναι η αιτία της δημοκρατικής εκτροπής τόσο όσον αφορά τις «επισυνδέσεις» (ο πρόσφατος ευφημισμός των υποκλοπών) όσο και τον αφανισμό των τελευταίων υπαίθριων χώρων αναπνοής και πρασίνου της πρωτεύουσας. Οπως καταστρατηγείται η ατομική ελευθερία και τα προσωπικά δεδομένα πολιτικών, δημοσιογράφων και ποιος ξέρει πόσων άλλων ακόμη, έτσι καταλύεται και το δημοκρατικό δικαίωμα του δημότη της Αθήνας να έχει λόγο για την πόλη του και να αγωνίζεται για την προάσπισή της. Τα «λαμαρινένια τείχη» της ντροπής ήδη έχουν καταρρεύσει ως χάρτινοι πύργοι στα μάτια των πολιτών, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι το εργοτάξιο στην πλατεία φρουρείται και φυλάσσεται ακριβώς απ’ αυτούς που υποτίθεται ότι έρχεται να εξυπηρετήσει και να διευκολύνει.

Τι κι αν διαδηλώνουν οι κάτοικοι της γειτονιάς: η οικογένεια που μένει στο πάνω διαμέρισμα, οι γείτονες από το απέναντι νεοκλασικό, οι φίλοι που κατοικούν λίγα στενά πιο πάνω; Κανείς δεν άκουσε τα αιτήματά τους, κανείς δεν συζήτησε μαζί τους στο παρελθόν, δεν ακολούθησε δηλαδή τον δημοκρατικό δρόμο του διαλόγου (όταν πρόκειται για δημόσια έργα) και όχι εκείνον του «αποφασίζουμε και διατάζουμε» που παραπέμπει στα πιο σκοτεινά αυταρχικά καθεστώτα. Η επιβολή διά της βίας των σχεδίων που η κυβέρνηση επιχειρεί να εφαρμόσει, δηλώνει έμπρακτα πια και με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον «σεβασμό» που επιδεικνύει στη γνώμη και τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών. Δηλώνει την πλήρη απαξίωση κάθε προοπτικής συμμετοχής των ενεργών πολιτών και των συλλογικοτήτων τους στον σχεδιασμό της πόλης που σημαίνει: μαζί με τους κατοίκους και όχι απέναντι σ’ αυτούς, για τις ανάγκες και τα όνειρα των πολλών και όχι για τα κέρδη των λίγων! Παράλληλα, με τη συστηματική παραπληροφόρηση και προπαγάνδα επιχειρεί να επιβάλει το ψεύδος ως αλήθεια: ότι δήθεν μια μικρή μόνο μειοψηφία δεν θέλει τον σταθμό στην πλατεία και πως άλλοι είναι οι λόγοι της αντίδρασης των κατοίκων.

Οι κάτοικοι όμως με την καθημερινή παρουσία τους έξω από τα «λαμαρινένια τείχη» φωνάζουν και διαδηλώνουν για το αίσχος που συντελείται στην ιστορική πλατεία τους και την κατασυκοφαντημένη γειτονιά τους. Με τα κείμενα και τις αφίσες που τοιχοκολλούν στις πόρτες των σπιτιών, με τις ανοιχτές συνελεύσεις που οργανώνουν κάθε βδομάδα εδώ και μήνες, με τις δημόσιες συζητήσεις και τώρα τελευταία με τις μαύρες σημαίες που κρεμάνε στα μπαλκόνια τους ως ένδειξη πένθους για τον οριστικό θάνατο του μοναδικού πνεύμονα πρασίνου που τους είχε απομείνει.

Η αυτοοργάνωση των κατοίκων μέσα από ακηδεμόνευτες συνελεύσεις και δράσεις αλληλεγγύης και συντροφικότητας, είναι η μόνη ελπίδα ότι τίποτε δεν έχει χαθεί ακόμη. Και είναι οι πολλοί αυτοί που στέκονται εμπόδιο στον πρόσκαιρο, αλλά κυρίως μακροπρόθεσμο και οριστικό εξευγενισμό της γειτονιάς τους. Μόνο μέσα από τον αγώνα των «ενεργών πολιτών» μπορεί να διασφαλιστεί η λειτουργία της δημοκρατίας, αλλά και το μέλλον της πόλης όπως το ονειρεύονται και το υπερασπίζονται οι κάτοικοί της.

Γιατί τι άλλο είναι η πόλη από αυτούς τους ίδιους τους κατοίκους της;

_________

Τάσης Παπαϊωάννου– Αρχιτέκτων-ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ
Σταύρος Σταυρίδης– Αρχιτέκτων-καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

ΠΗΓΗ: https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/356449_oi-lamarines-tis-ntropis-stin-plateia-exarheion

The post Δύο καθηγητές του ΕΜΠ για τις «λαμαρίνες της ντροπής» στα Εξάρχεια appeared first on Void Network.

Η πρόταση αυτή θα κατατεθεί στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου την Δευτέρα 28/3, 3μμ.

Η σύμβαση αποκαλεί το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ “Μίσθιο” και αναφέρεται με απαξιωτικούς όρους για την πολύχρονη και κοινωφελή συμβολή του Αυτοδιαχειριζόμενου εγχειρήματος θεάτρου ΕΜΠΡΟΣ λέγοντας: «Το Μίσθιο τελεί κατά καιρούς υπό κατάληψη από αυτοαποκαλούμενες “πολιτιστικές ομάδες”, οι οποίες το χρησιμοποιούν για εκδηλώσεις.»
Η σύμβαση στο όνομα «της φύλαξης, της ασφάλειας, της τάξης και της υγιεινής του χώρου» ετοιμάζει την αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης ενώ προαναγγέλλει και δίκες στις οποίες θα εμπλακεί και η ΕΤΑΔ!

Είναι ώρα να υπερασπιστούμε την αυτοδιαχειριζόμενη δράση των καλλιτεχνών και των δημιουργών που δε χωρά στην εμπορευματοποίηση της πόλης μας και τον “πολιτισμό” της άγριας τουριστικοποίησης!

ΚΑΛΟΥΜΕ: Την Δευτέρα 28/3 – ώρα 15.00
Διαμαρτυρία ενάντια στα σχέδια καταστροφής του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός μπροστά στο Δημαρχείο της Αθήνας, στην πλατεία Κοτζιά, την ώρα του δημοτικού συμβουλίου.

Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ καλεί άμεσα όλους και όλες σε αγώνα υπεράσπισης του Εμπρός ως έναν ελεύθερο και ζωντανό δημόσιο χώρο, ανοιχτό και προσβάσιμο τα τελευταία 11 χρόνια, ο οποίος λειτουργεί μέσα από την ανοιχτή Κυριακάτικη συνέλευση του, με την συνεπιμέλεια, τη φροντίδα και την συνδιαχείριση όλων μας.

Από το 2011 έως σήμερα, εκατοντάδες καλλιτέχνες παρουσίασαν αφιλοκερδώς & με ελεύθερη είσοδο 500 διαφορετικά θεατρικά έργα σε περισσότερες από 2000 παραστάσεις. Έγιναν συναυλίες 600 συγκροτημάτων, εκδηλώσεις ενίσχυσης αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, κινηματικών πρωτοβουλιών και καλλιτεχνικών ομάδων, πάνω από 300 ομιλίες και διαλέξεις για όλα τα ζητήματα της καθημερινότητας, ενώ μέσα από τα διεθνή καλέσματα και τα φεστιβάλ, καλλιτέχνες από 70 χώρες παρουσίασαν το έργο τους στο Εμπρός. Εκατοντάδες συνελεύσεις, εκθέσεις, φεστιβάλ ποίησης, λογοτεχνίας, εργαστήρια, ενημερωτικές εκδηλώσεις, μια θάλασσα συναντήσεων και δημιουργίας, μια ανάσα ελευθερίας και έκφρασης στο κέντρο της πόλης.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΜΠΡΟΣ
Δεν θα εγκαταλείψουμε τα όνειρα μας στο σκοτάδι!

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

Θόδωρος Τερζόπουλος, Σκηνοθέτης θεάτρου
Κώστας Φέρρης, Σκηνοθέτης

Ντίνα Αβαγιάνου, Ηθοποιός
Γιάννης Αγγελάκας, Μουσικός
Ιωάννα Αγγελίδη, Ηθοποιός
Αντώνης Αθανασόπουλος, Καλλιτέχνης
Νίκος Αλεξανδράτος, Σύμβουλος 6ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Βαγγέλης Αμπατζής, Ηθοποιός
Σία Αναγνωστοπούλου, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, πρώην αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας
Νίκος Αναστασόπουλος, Ηθοποιός – Μέλος Δ.Σ. Εθνικού Θεάτρου
Μιχαέλα Αντωνίου, ΕΔΙΠ Τμήμα Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ – Σκηνοθέτις
Παναγιώτης Αντωνίου, Δικηγόρος – Δημοτικός Σύμβουλος Αγίας Παρασκευής
Θοδωρής Αντωνόπουλος, Δημοσιογράφος
Γιάννης Αποστολίδης, Ηθοποιός
Ιάσονας Αποστολόπουλος, Διασώστης- συντονιστής πλοίων έρευνας και διάσωσης
Ευγενία Αποστόλου, Ηθοποιός
Έλενα Αρβανίτη, Ηθοποιός
Αναστασία Αρέθα, Χορεύτρια – Χορογράφος – Δασκάλα χορού & Τάι Τσι
Ίριδα Ασημακοπούλου, Μουσικός
Ιφιγένεια Αστεριάδη, Ηθοποιός
Χριστίνα Αζοπούλου, Κοινωνική Λειτουργός – Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια
Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Ηθοποιός
Γιώργος Βδοκάκης, Φωτογράφος
Νίκος Βελιώτης, Μουσικός
Σόνια Βλάχου, Εκπαιδευτικός
Ναταλία Βογιατζόγλου, Ηθοποιός – Χορογράφος
Γιώργος Βουδικλάρης, Πολιτιστικός Συντάκτης
Αλέξανδρος Βούλγαρης, Σκηνοθέτης
Τάνια Βριζάκη, Σύμβουλος 2ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Αντώνης Γαλέος, Σκηνοθέτης – Μεταφραστής
Γεράσιμος Γεννατάς, Ηθοποιός
Ηλίας Γεωργαντάς, Πανεπιστημιακός
Έφη Γιαννοπούλου, Μεταφράστρια-Δημοτική Σύμβουλος με την Ανοιχτή Πόλη στην Αθήνα
Ιωάννης Γκαντήραγας, Μουσικός
Μαρία Γκασούκα, Πανεπιστημιακή – Συγγραφέας
Τιμολέων Γκέτσος, Καλλιτέχνης
Μπρικένα Γκίστο, Ηθοποιός
Σωζήτα Γκουντούνα, Διδάκτωρ – Καθηγήτρια Ιστορίας Τέχνης, Πανεπιστήμιο CUNY, Νέα Υόρκη, πολιτιστική πλατφόρμα GREECE IN USA
Κάτια Γκουλιώνη, Ηθοποιός
Μικές Γλύκας, Ηθοποιός – Μουσικός
Μαρία Γοργία, Χορογράφος
Οδυσσέας Γράμμας, Μουσικός
Τάσος Γραμματικός, Διοργανωτής συναυλιών
Σπύρος Γραμμένος, Μουσικός
Κλέων Γρηγοριάδης, Ηθοποιός
Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Χορευτής
Ήρα Δαμίγου, Ηθοποιός
Φοίβος Δεληβοριάς, Τραγουδοποιός
Παντελής Δεντάκης, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Σπύρος Δέτσικας, Ηθοποιός
Πηγή Δημητρακοπούλου, Σκηνοθέτιδα
Τάσος Δημητρόπουλος, Ηθοποιός
Βασιλική Διαλυνά, Ηθοποιός
Σίσσυ Δουτσίου, Ηθοποιός – Ποιήτρια
Γιώργος Δραγατάκης, μουσικές παραγωγές
Αγγελική Δράκου, Εικαστικός
Ειρήνη Δρίβα, Δημοσιογράφος
Κωστής Δρυγιαννάκης, Μουσικός
Ρέινα Εσκενάζυ, Σκηνοθέτης
Ελένη Ευθυμίου, Σκηνοθέτρια – Ηθοποιός
Τζίμης Ευθυμίου, Εικαστικός – Μουσικός
Ματούλα Ζαμάνη, Τραγουδοποιός- Τραγουδίστρια
Χρήστος Ζαραλίκος, Κωμικός
Έλενα Ζερβού, Εκπαιδευτικός
Θοδωρής Ζιούτος, Μουσικός
Ντίνος Ζούμπερης, Μουσικός
Νάσος Ηλιόπουλος, Επικεφαλής Ανοικτής Πόλης
Σίσσυ Θεοδοσίου, Κοινωνική Ανθρωπολόγος
Φάνος Θεοφάνους, Ηθοποιός
Παύλος Ιορδανόπουλος, Ηθοποιός
Δημήτρης Ιωάννου, Αρχιτέκτων
Βάσω Καβαλιεράτου, Ηθοποιός
Διονύσης Καβαλλιεράτος, Εικαστικός
Ειρήνη Καζάκου, Ηθοποιός
Πέτρος Κακολύρης, Εκδότης
Ηλίας Καλαμάρας, Νομικός
Κώστας Καλδάρας, Συνθέτης/Στιχουργός – Εικαστικός
Κώστας Καλημέρης, Κριτικός λογοτεχνίας- Συγγραφέας
Τζένη Καλιπόζη, Εκπαιδευτικός
Θανάσης Καμπαγιάννης, Δικηγόρος
Νίκος Καναρέλης, Εικαστικός
Μαρία Κανελλοπούλου, Ηθοποιός
Διαμαντής Καράβολας, εκδόσεις Φαρφουλάς
Μαρία Καρακίτσου, Ηθοποιός
Χρυσιάνα Καραμέρη, Ηθοποιός
Χρήστος Καρανάτσης, Σκηνοθέτης – Περφόρμερ
Δημήτρης Καραντζάς, Σκηνοθέτης
Βαγγέλης Καρέλης, Ανάπηρος ακτιβιστής
Ιωάννα Καρυστιάνη, Συγγραφέας
Γιάννης Κασταναράς, Περιοδικό Merlin’s Music Box
Δημήτρης Καστανιάς, Ηθοποιός
Γιώργος Κατσής, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Δημήτρης Κατσίκης, Ψυχοθεραπευτής-Ψυχολόγος (RT, RL, PhD)
Αθανασία Κατσούλη, Σύμβουλος 5ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Μανώλης Κιλισμανής, Συγγραφέας
Δημήτρης Κίτσος, Συγγραφέας
Στυλιανή Κλείδωνα, Ηθοποιός
Βασίλης Κλεφτάκης, Μουσικός
Γιώργος Κόης, Μουσικός
Θάνος Κόης, Μουσικός
Αναστάσιος Κολοβός, Ηθοποιός
Παναγιώτα Κοτσέτα, Μουσικός παραγωγός
Ανδρέας Κουζέλης, Κοινωνιολόγος – Συγγραφέας
Βασίλης Κουκαλάνι, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Ελένη Κουκουρούζη, Κοινωνική Λειτουργός
Αυγουστίνος Κούμουλος, Ηθοποιός
Νίκος Κουραχάνης, Επίκουρος Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ευανθία Κουρμούλη, Ηθοποιός
Διονυσία Κούτση, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτρια
Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος – Σκηνοθέτης κινηματογράφου
Θανάσης Κουτσοκλένης, Επίκουρος Καθηγητής, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Κώστας Κουτσολέλος, Ηθοποιός
Κωνσταντίνα Ματουάλι Κουτουλάκη, Ηθοποιός
Γιώργος Κτενάς, Δημοσιογράφος
Αχιλλέας Κυριακίδης, Συγγραφέας – Μεταφραστής
Γιώργος Κωνσταντίνου, Γραφίστας
Πέτρος Κωνσταντίνου, Δημοτικός Σύμβουλος Αθήνας
Φωτεινή Λαμπρίδη, Στιχουργός – Δημοσιογράφος
Σοφία Λαμπροπούλου, Μουσικός, Βιέννη
Ευριπίδης Λασκαρίδης, Σκηνοθέτης – Ερμηνευτής
Δάφνη Λιαννάκη, Ηθοποιός
Δανάη Λιοδάκη, Σκηνοθέτης
Αντώνης Λιβιεράτος, Μουσικός
Ιωάννα Λιούτσια, Ηθοποιός – Συγγραφέας
Αλέξανδρος Λογοθέτης, Ηθοποιός
Μαρία Λούκα, Δημοσιογράφος
Χρύσα Λύκου, Δημοσιογράφος
Μάριος Λώλος, Φωτορεπόρτερ
Γιάννης Μάγγος, Εκπαιδευτικός
Δημήτρης Μακρής, Φωτογράφος
Άννα Μαρία Ελευθερια Μαντζουράνη, Ηθοποιός
Βασίλης Μάραντος, Σύμβουλος 7ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Βαρδής Μαρινάκης, Σκηνοθέτης
Γιώργος Μαρινόπουλος, Δημοσιογράφος
Σπύρος Μαρκέτος, Πολιτικός Επιστήμονας ΑΠΘ
Ευαγγελία Μάστορα, Ερευνήτρια
Μανώλης Μαυροματάκης, Ηθοποιός
Πέτρος Μαυρόπουλος, Μουσικός
Μάνος Μαύρος, Σκηνοθέτης – Συγγραφέας
Ερρίκος Μηλιάρης, Ηθοποιός
Δημήτρης Μητσοτάκης, Τραγουδοποιός
Γιώργος Μικάλεφ, Εικαστικός
Γιάννης Μισουρίδης, Σκηνοθέτης
Δέσποινα Μιτσιάλη, Θεατροπαιδαγωγός – Εκπαιδευτικός
Κωσταντής Μιχαήλ, Μουσικός
Κωνσταντίνος Μίχος, Χορογράφος
Στέλιος Μοίρας, Ηθοποιός
Μαρίνα Μουρατίδου, Εκπαιδευτικός
Παναγιώτης Μούρτζης, Επικοινωνία – Διαφήμιση
Θανάσης Μουτσόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρητης
Κατερίνα Μπαζίγου, Εκπαιδευτικός
Αργύρης Μπακιρτζής, Μουσικός
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Συγγραφέας
Βασίλης Μπαμπούνης, τραγουδοποιός
Σωτήρης Μπέκας, Δημοσιογράφος Βιέννη
Βασίλης Μπισμπίκης, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Αντώνης Μπούγιας, αρθρογράφος-ακτιβιστής
Νατάσα Μποφίλιου, Τραγουδίστρια
Όλγα Μπρούμα, Σκηνογράφος
Αντώνης Μπρούμας, Δικηγόρος
Δημήτρης Μυστακίδης, μουσικός
Σπύρος Νάκας, εικαστικός
Γιώργος Νοτόπουλος, Μουσικός
Αλέξανδρος Ντούτσης, Μουσικός
Κώστας Ξυκομηνός, Ηθοποιός
Γιάννης Παναγόπουλος, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Αλέγια Παπαγεωργίου, Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος
Κώστας Παπαδάκης, Δικηγόρος
Μάκης Παπαδημητράτος, Σκηνοθέτης – Ηθοποιός
Μάνια Παπαδημητρίου, Ηθοποιός
Λάμπρος Παπαλέξης, Τραγουδοποιός
Δημήτρης Παντελιάς, Σκηνοθέτης
Θοδωρής Παπαδόπουλος, Διευθυντής Κέντρου Ανάλυσης Κοινωνικής Πολιτικής- Univeristy of Bath (UK)
Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Πολιτικός Επιστήμονας
Κατερίνα Παπαντωνίου, Δικηγόρος – Συγγραφέας
Ιωάννα Παππά, Ηθοποιός
Μαρία Παππά, Δημοσιογράφος
Bασίλης Παπασταμόπουλος, Μουσικός
Αντουάν Παρίνης, Μουσικός, Μόναχο
Κώστας Περήφανος, Διδάκτωρ ΕΚΠΑ
Γιάννος Περλέγκας, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Ανδρέας Πετρόπουλος, Δημοσιογράφος
Γιάννης Πέτσας, Εικαστικός
Στέφανος Πιτούλης, Μοντέλο
Γιάννης Πλιάκης, Ηθοποιός
Σάββας Πογιατζής, Ηθοποιός
Σήφης Πολυζωίδης, Ηθοποιός
Μαριάννα Πολυχρονίδη, Ηθοποιός – Τραγουδίστρια
Κωνσταντίνος Πουλής, Δημοσιογράφος
Δημήτρης Πουλικάκος, Μουσικός
Μάνος Πυροβολάκης, Τραγουδοποιός- Τραγουδιστής
Νόρα Ράλλη- Δημοσιογράφος
Ναταλία Ρασούλη, Μουσικός-ερμηνεύτρια
Αντώνης Ρέλλας, Σκηνοθέτης – Ανάπηρος Ακτιβιστής
Γαβριήλ Ρεμούνδος, Ηχολήπτης
Γεωργία Σαγρή, Εικαστικός Καλλιτέχνις- Καθηγήτρια, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών
Τάσος Σαγρής, Σκηνοθέτης, Ποιητής
Μαρίνα Σαμάρκου, Ηθοποιός
Νίκος Σαμουρίδης, Ηθοποιός – Χορευτής
Ρένα Σανταμούρη, Αρχιτέκτονας – Σκηνογράφος
Ταξιάρχης Σαραντόπουλος, Δικηγόρος
Γιώτα Σερεμέτη, Σκηνοθέτις – Ηθοποιός
Τριαντάφυλλος Σιδερίδης, Ηθοποιός – Θεατρολόγος
Φώτης Σιώτας, Μουσικός
Σωσώ Σκαλιδάκη, D.J.
Τατιάνα Σκανάτοβιτς, Ηθοποιός – Σκηνοθέτις
Θέμος Σκανδάμης, Μουσικός
Νίκος Σκλαβενίτης, Σύμβουλος 4ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Ευαγγελία Σκρομπόλα, Επικοινωνια θεατρικών παραστάσεων
Έρη Γεωργία Σκυργιάννη, Εικαστικός
Θοδωρής Σκυφτούλης, Ηθοποιός
Πέλα Σουλτάτου, Συγγραφέας
Εύα Σπαθάρα, Συγγραφέας
Ελένη Σπετσιώτη, Ιστορικός- Θεατρολόγος
Χάρης Σταματόπουλος, Μουσικός
Γιάννης Στάνκογλου, Ηθοποιός – Σκηνοθέτης
Σταύρος Σταυρίδης, Καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο
Αναστασία Σταυροπούλου, Δικηγόρος Αθηνών
Όλγα Στέφου, Δημοσιογράφος
Βαλάντης Στιχοιμα (xplicit), Μουσικός
Σάββας Στρούμπος, Σκηνοθέτης
Μαργαρίτα Συγγενιώτου, Λυρική τραγουδίστρια
Δανάη Σύρου, Εικαστικός
Αλέξανδρος Σχισμένος, Μεταδιδακτορικός Ερευνητής
Τάσος Σωτηράκης, Ηθοποιός – Μουσικοσυνθέτης
Κοραλία Σωτηριάδου, Μεταφράστρια
Σωκράτης Ταγκόπουλος, Σύμβουλος 1ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Γιάννης Ταυλάς, Τραγουδοποιός – Μαέστρος
Σωτήρης Ταχτσόγλου, Ηθοποιός
Δήμητρα-Δώρα Τελώνη, Επίκουρη Καθηγήτρια ΠΑΔΑ
Φώτης Τερζάκης, Συγγραφέας
Μιράντα Τερζοπούλου, Εθνολόγος
Δήμητρα Τζανάκη, Διδάσκουσα – ΚΕΔΙΒΙΜ – ΕΚΠΑ
Μιχάλης Τζανόγλος, Περιοδικό Merlin’s Music Box
Χρήστος Τζιτζιμίκας, Μουσικός
Οδυσσέας Τζιρίτας, Μουσικός
Ελένη Τζιρτζιλάκη, Αρχιτέκτων
Χάρης Τζωρτζάκης, Ηθοποιός
Αγγελική Τόμπρου, Ηθοποιός – Θεατροπαιδαγωγός
Κατερίνα Τριανταφυλλοπούλου, Μεταπτυχιακή φοιτήτρια
Μαργαρίτα Τρίκκα, Χορεύτρια – Χορογράφος
Βαγγέλης Τριμπόνιας, Δικηγόρος Αθηνών
Διονύσης Τσακουμακόπουλος, Μουσικός
Απολλωνία Τσαντά, Θεατρολόγος- Σεναριογράφος
Θέκλα Τσελεπή, ραδιοφωνική παραγωγός
Νικόλας Τσιλογιάννης, Μουσικός – Εικαστικός, Ουτρέχτη
Γιώργος Τσιμουρής, Κοινωνικός Ανθρωπολόγος
Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Ηθοποιός
Γιάννης Τσίρμπας, Πεζογράφος – πανεπιστημιακός
Κατερίνα Τσιώλη, Βοηθός σκηνοθέτη – Συνθέτρια – Στιχουργός
Ελεάννα Τσώλη, εκπρόσωπος 3ης δημοτικής κοινότητας Αθήνας
Γιάννης Τσούτσιας, Ηθοποιός
Ξενοφών Υφαντής, Μουσικός
Νεφέλη Φασούλη, Τραγουδίστρια
Φαίδων Φαρίντ, Ηθοποιός – Τραγουδιστής
Κώστας Φιλίππογλου, Σκηνοθέτης – Ηθοποιός
Στέβη Φόρτωμα, Ηθοποιός
Δημήτρης Φουρλής – Ηθοποιός
Φαιη Φραγκισκάτου, Μουσική Παραγωγός
Άγγελος Φραντζής, Σκηνοθέτης
Λέανδρος Φράτνικ, Μουσικός
Χριστίνα Φυλακτοπούλου, Φωτογράφος – Φωτίστρια
Κατερίνα Φώτη, Χορεύτρια – Χορογράφος
Μενέλαος Χαραλαμπίδης, Ιστορικός
Γιάννης Χασανάκος, Ραδιοφωνικός Παραγωγός
Μάριος Χατζηπροκοπίου, Ερευνητής
Άρης Χατζηστεφάνου, Δημοσιογράφος
Βαγγέλης Χατζησίμος, Λυρικός Καλλιτέχνης
Άννα Χατζησοφιά, Συγγραφέας – Ηθοποιός
Κωνσταντίνος Χειλάς, Ηθοποιός
Γιώργος Χρηστάκης, Χορογράφος – Χορευτής σε αμαξίδιο – Κοινωνικός Ψυχολόγος
Γιάννης Χριστοδούλου, Διδάσκων- Διοικηση Επιχειρήσεων και Οργανισμών, ΕΚΠΑ
Κωστής Χριστουδούλου, Αρχαιολόγος
George Bar, Μουσικός
Alexis Drossos, Μουσικός, Παρίσι
HenkSpies, Μουσικός, Ουτρέχτη
Alex Piechowniac, Ηθοποιός – Αρχιτέκτονας

___________

Επόμενο βήμα η δράση όλων μας για την υπεράσπιση του ΕΜΠΡΟΣ και όλων των άλλων ελεύθερων και αυτοοργανωμένων δημόσιων χώρων.

The post 277 καλλιτέχνες και ακαδημαϊκοί υπογράφουν ενάντια στο σχέδιο Μπακογιάννη για εκκένωση του ΕΜΠΡΟΣ appeared first on Void Network.

Με «δούρειο ίππο» τα αντιπλημμυρικά έργα ξεκινά η ανάπλαση του λόφου Στρέφη σε λίγες βδομάδες, σύμφωνα με το σχέδιο του Δήμου Αθηναίων και την ανάθεση του έργου ανάπλασης στην κτηματομεσιτική εταιρεία επενδύσεων Prodea Investments και στην εταιρεία UNISON Facilities Services.

Ο Δούρειος Ίππος της ιδιωτικοποίησης

Μετά από χρόνια εγκατάλειψης και αγνόησης των αιτημάτων των κατοίκων και του γειτονικού σχολείου για αντιπλημμυρικά έργα και στήριξη των πρανών, ο Δήμος Αθηναίων βρίσκει την ευκαιρία για να ξεκινήσει τα έργα ανάπλασης με πρόφαση τις πρόσφατες έντονες βροχοπτώσεις. Η ανάληψη του αντιπλημμυρικού έργου από την Prodea Investments συνιστά πρόκληση για τον κοινό νου.

Δεν έχει καμιά δουλειά μια ιδιωτική κτηματομεσιτική εταιρεία επενδύσεων να αναλαμβάνει έργα του δημοσίου και να παρακάμπτει τις διαδικασίες προκήρυξης διαγωνισμού για τις μελέτες, τις εργασίες, την επιλογή των υλικών κλπ. με πρόφαση μια δωρεά.

Τα αντιπλημμυρικά έργα και η στήριξη των πρανών είχαν προγραμματιστεί από το 2019 και είχαν συμπεριληφθεί στο τεχνικό πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων για το 2021. Για έναν «ανεξήγητο λόγο» όμως εξαφανίστηκαν από τον προγραμματισμό του Δήμου απ’ όταν «υιοθετήθηκε» ο Λόφος απ’ την κτηματομεσιτική εταιρία Prodea, με νονό τον δήμαρχο Κώστα Μπακογιάννη.

Ούτε ένα δέντρο κομμένο!

Σύμφωνα με την τεχνική μελέτη της εταιρείας, τα αντιπλημμυρικά έργα περιλαμβάνουν κόψιμο και αποψίλωση δέντρων για την τοποθέτηση γεωπλεγμάτων. Επίσης, η φυτοτεχνική μελέτη προβλέπει το κόψιμο δέντρων στην παιδική χαρά, σε μέρη με πυκνή βλάστηση και στο θεατράκι για λόγους επιτήρησης, με το πρόσχημα την ασφάλεια των επισκεπτών.

Πέραν ότι παραβιάζει κάθε κανόνα λογικής, είναι εγκληματική πράξη -κυρίως εν μέσω κλιματικής κρίσης- το κόψιμο έστω και ενός δέντρου σε μια πόλη με μακράν τη μικρότερη αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο πανευρωπαϊκά. Όταν το όριο που θέτει ο ΠΟΥ είναι 9 m²/κάτοικο, η Αθήνα έχει μόλις 0,96 m².

Ο Δήμαρχος προσπαθεί να νομιμοποιήσει την κοπή των δέντρων με το επιχείρημα του «πράσινου ισοζυγίου», αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα φυτευτούν νέα δέντρα στην ίδια περιοχή που ξηλώνονται. Ιδιαίτερα οι κάτοικοι του γκρίζου κέντρου της Αθήνας, πρέπει να διεκδικήσουμε περισσότερο πράσινο και όχι να αρκεστούμε στο 1:1.

Ιδιωτικοποίηση – Περίφραξη – Επιτήρηση

Η Prodea Investments είναι η μεγαλύτερη εγχώρια εταιρεία επενδύσεων ακίνητης περιουσίας. Πρόκειται για συνέχεια της αμαρτωλής ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΝΓΑΙΑ (θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας) με τις 22 ποινικές διώξεις εναντίον στελεχών της για το οικονομικό έγκλημα της κατάχρησης Δημοσίου χρήματος. Οι διωκόμενοι τη γλίτωσαν λόγω παραγραφής όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη πέρασε φωτογραφική Π.Ν.Π εν μέσω πανδημίας.

Η Prodea ως εταιρεία real estate, σκοπεύει αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση των ιδιωτικών συμφερόντων της και στην ανατίμηση των αξιών γης στη ζώνη που δραστηριοποιείται. Με τις μελέτες που εκπόνησε η ίδια, καθόρισε ταυτόχρονα τη φυσιογνωμία και τη μελλοντική χρήση του Λόφου ως ενός πολυτελούς προορισμού.

H UNISON Facilities Services, η οποία αναλαμβάνει ως εργολάβος τις εργασίες του Δήμου, δραστηριοποιείται σε πολλά πεδία, ανάμεσά τους η καθαριότητα, η φύλαξη/ασφάλεια και η διαχείριση εστιατορίων. Η εταιρεία αποτελεί μετονομασία της «δουλεμπορικής» εταιρείας ενοικίασης εργαζόμενων ISS, γνωστή για την απειλητική επίθεση με βιτριόλι που δέχτηκε η συνδικαλίστρια-καθαρίστρια Βενετία Μανωλοπούλου το 2009, ένα χρόνο μετά την αντίστοιχη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Η UNISON – ISS έχει προνομιακή σχέση με το Δήμο Αθηναίων και επί δημαρχίας Μπακογιάννη έχει αναλάβει σχεδόν όλα τα έργα του. Πιθανότατα θα της παραχωρηθεί το Βυζαντινό, η καθαριότητα και η επιτήρηση του Λόφου. Αφού θα έχει προηγουμένως τσιμεντώσει μονοπάτια, κόψει δέντρα, τοποθετήσει κάμερες, κάγκελα και φυλάκια για τον έλεγχο της εισόδου θα μπορεί ανεμπόδιστα να εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους/ες και να επιτηρεί τους χώρους γύρω απ’ το μαγαζί της.

Η ενορχήστρωση της ιδιωτικοποίησης απ’ το Δήμο Αθηναίων

Ο Δήμος Αθηναίων με την ανάπλαση του Στρέφη στοχεύει να αλλάξει το δημόσιο χαρακτήρα του Λόφου και να τον μετατρέψει σ’ ένα περιφραγμένο οικόπεδο ιδιωτικών συμφερόντων.

Με πρόσχημα τη βελτίωση του λόφου και τα αντιπλημμυρικά, ανοίγει τις πόρτες σε πολυεθνικές να αναλάβουν όχι μόνο τα έργα αλλά και τη διαχείρiση των δημόσιων χώρων. Το δημοτικό πρόγραμμα «Υιοθέτησε τη πόλη σου» μέσα από το οποίο γίνεται η ανάπλαση του Λόφου, δημιουργεί συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) και όπως αντίστοιχα προγράμματα νεοφιλελεύθερης κοπής, κοινωνικοποιεί τα κόστη και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη.

Ο πολιτικός σκοπός του Δήμου είναι ο εξευγενισμός των Εξαρχείων, η πολιτική απονέκρωσή τους και η εκδίωξη των φτωχότερων κατοίκων και θαμώνων. Η αύξηση των ενοικίων, οι εξώσεις, η αστυνομοκρατία, η μουσειοποίηση του ΕΜΠ, τα airbnb, τα ανεξέλεγκτα μαγαζιά της εστίασης, ο σταθμός του μετρό είναι εκφράσεις της ίδιας στρατηγικής. Ο Μπακογιάννης σχεδιάζει το μέλλον της πόλης από κοινού με τις μεγάλες κτηματομεσιτικές εταιρίες για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου, των ιδιοκτητών και των αφεντικών.

Ο Λόφος Στρέφη θα παραμείνει ανοιχτός, δημόσιος, ελεύθερος και άγριος

Ο Δήμος προαναγγέλει την έναρξη των εργασιών μέχρι το τέλος του χρόνου. Ωστόσο, μέχρι να ολοκληρωθεί το έργο, έχει να μπει μπόλικο νερό στ’ αυλάκι. Αυτό σημαίνει πως ο Λόφος θα πρέπει πρώτα να νεκρώσει, να αποστειρωθεί απ’ τις υφιστάμενες χρήσεις του και ο κόσμος να αποξενωθεί από την παλιά εικόνα του. Τα πρώτα – σημαντικά- βήματα έχουν ήδη γίνει με τη διαρκή και προκλητική παρουσία των ΔΡΑΣΗ και ΟΠΚΕ, που τραμπουκίζουν συστηματικά όποια παρουσία στο Λόφο δεν ταιριάζει με τα κυρίαρχα πρότυπα.

Αν τα έργα ξεκινήσουν, τότε με πρόσχημα την προστασία των μηχανημάτων και την ασφάλεια των επισκεπτών από τα έργα, ο Λόφος θα μετατραπεί σε ένα απέραντο εργοτάξιο, περιφραγμένο με λαμαρίνες, αντίστοιχο με τα εργοτάξια για την κατασκευή των σταθμών μετρό. Μπροστά σε αυτήν την επικίνδυνη εξέλιξη, είναι στο χέρι μας να αντισταθούμε σε οποιαδήποτε προσπάθεια περίφραξης και αποκλεισμού μας από το Λόφο και να μπλοκάρουμε την ανάπλαση πριν ξεκινήσουν τα έργα.

Θέλουμε έναν ανοιχτό Λόφο Στρέφη, ελεύθερα προσβάσιμο για δημόσια χρήση ντόπιων και μεταναστών δίχως αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Θα υπερασπιστούμε την άγρια φύση του: άγρια για τα ζώα που ζουν ελεύθερα και όχι σε κλουβιά, άγρια για τους ανθρώπους που βρίσκουν ένα καταφύγιο στην μητρόπολη, άγρια σε αντίθεση με την κόμμενη και ραμμένη στα μέτρα του κυριλέ αστικού πάρκου μόνο για “εξημερωμένους”.

Καλούμε σε πορεία το Σάββατο 13 Νοέμβρη, 13:00 στην πλατεία Εξαρχείων. Η πορεία θα καταλήξει στο λόφο Στρέφη όπου θα γίνει ενημέρωση για τις εξελίξεις και θα ακολουθήσει συζήτηση για τη διοργάνωση μελλοντικών δράσεων, στις 15:00 στο θεατράκι Στρέφη.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΕΞΩ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠ’ ΤΟ ΣΤΡΕΦΗ

_______

Ανοιχτή Συνέλευση για την υπεράσπιση του Λόφου Στρέφη

ενημέρωση / δράσεις / συντονισμός: https://lofosstrefi.noblogs.org

The post Κάτω τα ξερά σας από τον Λόφο Στρέφη- Πορεία από Πλατεία Εξαρχείων- Σάββατο 13/11/2021 appeared first on Void Network.

Τα αιτήματά μας

Το σχέδιο της Προγραμματικής Σύμβασης για την “αναβάθμιση του αρχαιολογικού χώρου της Ακαδημίας Πλάτωνος”, μεταξύ υπουργείου Πολιτισμού, Δημοτικής και Περιφερειακής αρχής, διαπιστώνουμε πως δεν έχει καμία σχέση με την ανάδειξη της ιστορικής περιοχής. Ο σχεδιασμός τους δημιουργεί μια σύγχρονη υποβάθμιση για τους κατοίκους και τους πολίτες της Αθήνας.

“Αρχαιολογικό Άλσος”, είναι ο όρος που αρμόζει στο χώρο. Κατοχυρώθηκε από την επιμονή της φύσης να ενσωματώσει, να φροντίσει, να πολλαπλασιάσει και να πλουτίσει όσα της δόθηκαν από τις μέχρι σήμερα ελάχιστες παρεμβάσεις. Αποτελεί συνέχεια του χαρακτήρα του από αρχαιοτάτων χρόνων ως χώρος “κάλλους”, πράσινος και ελεύθερος στη λειτουργία της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Από το σχέδιο κυβέρνησης και δημοτικής διοίκησης αντιμετωπίζεται μόνο ως ευκαιριακή συνθήκη επιχειρηματικής τουριστικής ατραξιόν και ανάπτυξης real estate, χωρίς συνολικό σχέδιο και όραμα.

Διαπιστώνουμε πως θα κοπούν 580 δέντρα ζωτικής σημασίας για το πάρκο, όπου μεταξύ άλλων φιλοξενείται πληθώρα διαφορετικών ειδών πτηνών (κοτσύφια, παπαγάλοι, καρακάξες, κουκουβάγιες, γκιώνηδες, τσαλαπετεινοί κ.α) καθιστώντας το ένα ζωντανό οικοσύστημα. Μια κίνηση εκτός πραγματικότητας, εν μέσω κλιματικής αλλαγής και στο κέντρο της πρωτεύουσας, που βρίσκεται σταθερά κάτω από το ελάχιστο όριο τμ πρασίνου/κάτοικο.

Από τα 100 στρέμματα του πάρκου θα αποκοπούν από τη δημόσια χρήση πάνω από τα 3/10, με τη χωροθέτηση του Μουσείου της Πόλης των Αθηνών εντός του, την περίφραξη 10 στρεμμάτων από το χώρο του Περιστυλίου και την αποκοπή 5 στρεμμάτων από το χώρο της Ιεράς Οικίας.

Με την ενοποίηση και τις ανασκαφές στους χώρους του Γυμνασίου, της Παλαίστρας, του Περιστυλίου, ο χώρος θα αλλάξει χαρακτήρα ζημιώνοντας περαιτέρω την ελεύθερη χρήση.

Αντί της ολικής ανασκαφής και αποχωμάτωσης των σκαμμάτων για την τυχόν ανακάλυψη νέων ευρημάτων προτείνουμε τη μέθοδο της γεωφυσικής διασκόπισης εδάφους, που είναι μη επεμβάτικη μέθοδος για την ανακάλυψη τυχόν θαμμένων οικοδομικών λειψάνων στο υπέδαφος χωρίς τη διατάραξη του υφιστάμενου οικοσυστήματος.

Παράλληλα, θα εξαφανιστούν δυο γήπεδα που καλύπτουν τις ανάγκες αθλητικών σωματείων και κατοίκων.

Δεν τίθεται όμως ζήτημα για την υποβαθμισμένη γύρω από το Πάρκο περιοχή, πρώην και νυν ΒΙΟΠΑ, τους αδιάνοιχτους δρόμους, τις ρυπογόνες δραστηριότητες, τα πλημμυρικά φαινόμενα, την υποβάθμιση της λαϊκής γειτονιάς κατοικίας γύρω από το Αρχαιολογικό Πάρκο. Εμφανίζουν ως δέλεαρ για τους κατοίκους την ανακαίνιση της παιδικής χαράς, έτσι και αλλιώς μικρής σε σχέση με την επισκεψιμότητά της, την χάραξη μονοπατιών, τη φύτευση 334 νεαρών δέντρων ή θάμνων, που σε τίποτα δεν θα εξισορροπήσουν το ήδη χαμηλό ισοζύγιο πρασίνου σε σχέση με τα δέντρα πολλά άνω των 4 μέτρων που σχεδιάζουν να κοπούν. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για καθολική προσβασιμότητα στο βόρειο τμήμα του πάρκου, ούτε μπάρες αποτροπής διέλευσης μηχανοκίνητων εντός του. Πλήρης είναι και η απουσία κυκλοφοριακής/συγκοινωνιακής μελέτης με οδούς που τέμνουν το πάρκο να παραμένουν ως έχουν μετά τον περίφημο σχεδιασμό.

Το σχέδιο τους απορρίπτεται, ως προβληματικό, ελλιπές έργο που θέτει σε κίνδυνο το μέλλον του αρχαιολογικού Άλσους ως Κοινό Αγαθό, τη μοναδική λειτουργία του σαν ελεύθερο ανοιχτό χώρο συνύπαρξης αρχαιοτήτων και Πράσινου, ενσωματωμένου στην καθημερινή κοινωνική ζωή κατοίκων και επισκεπτών.

Στη θέση του του αναχρονιστικού και περιβαλλοντικά βλαπτικού σχεδίου τους, προτείνουμε:  

• Καμία κοπή δέντρου. Να γίνει εκτεταμένη δενδροφύτευση
• Το Μουσείο της Πόλης των Αθηνών να επαναχωροθετηθεί στο πρώην οικόπεδο της Reds (κενό αρχαιοτήτων) και στις αποθήκες του υπουργείου Πολιτισμού. Όχι εντός του πάρκου.
• Αντισταθμιστικές απαλλοτριώσεις των εκτάσεων προς απόσπαση από την ελεύθερη χρήση του πάρκου προκαταβολικά δυτικά και βόρεια
• Κυκλοφοριακή και συγκοινωνιακή μελέτη με άμεση κατάργηση της οδού Δράκοντος και τμημάτων της Μοναστηρίου
• Προσάρτηση του ΒΙΟΠΑ δυτικά του πάρκου στο αρχαιολογικό άλσος
• Άμεση απομάκρυνση των λαμαρίνων από τις αποθήκες της αρχαιολογίας
• Να απομακρυνθεί η περίφραξη της Ιεράς Οικίας
• Χώροι άθλησης (διαδρομή για τρέξιμο, ποδηλατόδρομος, πολύζυγα, skate park) και συνομιλία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με το πάρκο
• Ανοιχτούς αρχαιολογικούς χώρους εντός του Άλσους με καθολική και ελεύθερη πρόσβαση
• Μεγαλύτερη παιδική χαρά για όλα τα παιδιά, ανάπηρα και τυπικής ανάπτυξης
• Αναβάθμιση των βασικών υποδομών, καθολική προσβασιμότητα, μπάρες αποτροπής διέλευσης μηχανοκίνητων, σημάνσεις και διαγραμμίσεις, βρύσες, τουαλέτες, ανακατασκευή αμφιθεάτρου και επιστρώσεις με υδατοδιαπερατά υλικά.
• Ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων, διασύνδεση με το λόφο του Κολωνού. Διασύνδεση με ποδηλατόδρομο μέσω οδού Αμφιαράου με Καπνεργοστάσιο και μετρό Σεπολίων
• Τέλος, εκκινούμε τη συζήτηση για τη χάραξη νέας κοίτης με φυσικά πρανή σε ένα τμήμα του Κηφισού ποταμού που να συνομιλεί με τον αρχαιολογικού χώρο. Αντιπροτείνουμε στον πρόχειρο σχεδιασμό της προγραμματικής σύμβασης τόσο το όραμα, όσο και τις καθημερινές ανάγκες κατοίκων και επισκεπτών, όπως τις βιώνουμε από την καθημερινή χρήση.

Απαιτούμε την ανάδειξη της Ακαδημίας Πλάτωνα με συνολική μελέτη και σχεδιασμό!

Πρωτοβουλία Αγώνα για το Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα

E-mail: info@saveplatosacademy.gr

FB: https://tinyurl.com/2a6kpu7v

Site: saveplatosacademy.gr

The post Ακαδημία Πλάτωνα – Τι προτείνουν οι κάτοικοι; appeared first on Void Network.

«…Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα»

Walter Benjamin, Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας ΙΧ

Πρόσφατα στο Bristol, στο πλαίσιο κινητοποιήσεων που συντελούνται ενάντια στο εκτεταμένο και συστηματικό gentrification, ένα από τα συνθήματα που διατυπώθηκαν ήταν το “Leave Bristol shitty” («Αφήστε το Μπρίστολ χάλια»)! Παρά τη ρητορική του αμεσότητα, το σύνθημα λειτουργούσε σε πολλαπλά επίπεδα. Καταρχάς, ήταν μια υπενθύμιση ότι αυτό που στα μάτια ορισμένων είναι άσχημο και παρωχημένο για άλλους είναι ένας τόπος κατοικίας. Κατ’ επέκταση, το σύνθημα λειτουργούσε ως κριτική στον εκσυγχρονιστικό λόγο που τροφοδοτεί τη νεοφιλελεύθερη  μηχανή ανάπτυξης και καθιστά τη «μεταρρύθμιση» και την «αλλαγή» κάτι σαν κατηγορικές προσταγές του λόγου και, επομένως, σαν αυταπόδεικτά ορθές και θεμιτές πρακτικές. Αντιστρόφως, το σύνθημα υπογράμμιζε ότι, ενίοτε, για να βελτιώσουμε κάτι πρέπει πρώτα από όλα να υπερασπιστούμε την ύπαρξη του.

Μέσα από μια ανάλογη προοπτική μπορούμε να δούμε και τις αλλαγές στα πανεπιστήμια που νομοθετήθηκαν προ ημερών. Στην ουσία της, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση στην ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί στιγμή μιας συνολικής αναδιάρθρωσης του κοινωνικού χώρου, που προωθείται εντατικά από την κυβέρνηση της ΝΔ, μα εκτυλίσσεται με διακυμάνσεις εδώ και πολλά χρόνια. Ο χαρακτήρας του νομοσχεδίου ίσως δεν ήταν πάντα πρόδηλος, επειδή ο λόγος που διαμεσολάβησε τη ψήφιση συνέπλεκε την εκσυγχρονιστική ρητορική με μία δεξιά ρητορική «νόμου και τάξης», ενώ συγχρόνως διαποτιζόταν από τη μνησικακία της ελληνικής Δεξιάς ενάντια στη Μεταπολίτευση και την περιβόητη «ηγεμονία της Αριστεράς». Επίσης, ένα κομμάτι της κριτικής εστίασε στα συμφέροντα που εξυπηρετούνταν από το νομοσχέδιο, παρουσιάζοντας το ως εξυπηρέτηση των ιδιωτικών κολλεγίων. Ενώ όμως η μηχανή της ανάπτυξης λειτουργεί μέσα από την συνάρμοση και ικανοποίηση διακριτών συμφερόντων, αν το νομοσχέδιο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια εξυπηρέτηση λίγων σχολαρχών δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει ευρύτερη κοινωνική νομιμοποίηση. Γενικά μιλώντας, για να μπορέσει μια ιδέα να λειτουργήσει ως πυκνωτής συμφερόντων, τα οποία είναι πάντα πολλαπλά και ετερογενή, πρέπει να διατηρεί μια αυτοτέλεια σε σχέση με αυτά.

Όπως και σε κάθε άλλο κοινωνικό πεδίο που αναδιαρθρώνεται, οι αλλαγές στα πανεπιστήμια προωθούνται επειδή το κράτος -διατηρώντας ως τρόπο αναπαραγωγής του πάντοτε ενεργή τη δυνατότητα να αναγνωρίζει και να ονοματίζει τα διάφορα «προβλήματα»- διακηρύσσει εν προκειμένω πως το πρόβλημα είναι η ανομία, οι αιώνιοι φοιτητές και οι χαμηλές βάσεις. Μάλιστα, σε αντίθεση με τα δύο τελευταία ζητήματα, η ανομία αναγνωρίστηκε ως πρόβλημα και από την αντιπολίτευση, του Σύριζα περιλαμβανομένου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η διαφωνία στην κεντρική πολιτική σκηνή τέθηκε κυρίως με όρους αποτελεσματικότητας, χωρίς να αμφισβητείται ότι υπάρχει ανάγκη για «ασφάλεια». Ειρήσθω εν παρόδω, όσοι ψαρεύουν στα νερά της περιλάλητης «μεσαίας τάξης», θα ήταν καλό να θυμούνται ότι αν το ζητούμενο είναι η ασφάλεια, η Δεξιά αυτομάτως βρίσκεται σε προνομιακό πεδίο άσκησης της δικής της πολιτικής και του δικού της λόγου· καθείς στο είδος του.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, λαμβάνοντας υπόψη τη τρέχουσα διαχείριση της πανδημίας, δεν πρέπει να εκπλήσσει ότι παρόμοια λογική αποτυπώθηκε στο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση. Ακριβώς όμως, το γεγονός ότι το συγκεκριμένο μέτρο εντάσσεται στον ευρύτερο μηχανισμό ασφάλειας που τα σύγχρονα αστικά κράτη έχουν δημιουργήσει και συστηματικά επεκτείνουν, σημαίνει ότι δεν πρέπει να κατανοήσουμε το νέο αστυνομικό σώμα με στενά κατασταλτικούς όρους. Στην πραγματικότητα, η προσδοκία της κυβέρνησης είναι το πανεπιστήμιο να γίνει το αντίστοιχο της οδού Ερμού, όπου η μόνιμη παρουσία αστυνομίας εμφανίζεται ως φυσικό στοιχείο του χώρου, ο εγγυητής της απρόσκοπτης ροής εμπορευμάτων και καταναλωτικής απόλαυσης που συνοψίζουν την κυρίαρχη νοηματοδότηση της ελευθερίας σήμερα. Η αντίληψη αυτή ουδόλως αντιφάσκει στον συντηρητισμό της κυβέρνησης. Το αντίθετο, η θέσπιση αστυνομικής παρουσίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της νεοφιλελευθεροποίησης του πανεπιστήμιου. Για αυτό και ο επιδιωκόμενος εκσυγχρονισμός της ανώτατης εκπαίδευσης μπορεί να φέρει την υπογραφή μιας θεούσας βγαλμένης από τα κιτάπια του εθνικόφρονος κιτς της ελληνικής Δεξιάς.

Και το «πρόβλημα της ανομίας»; Ως προς αυτό πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ένα φαινόμενο δεν στοιχειοθετεί αυτομάτως κάποιο συγκεκριμένο «πρόβλημα», παρά οριοθετείται ως τέτοιο μέσω από τη μεσολάβηση ενός ορισμένου λόγου. Όπως λοιπόν η προσπάθεια ανθρώπων να αλλάξουν χώρα δεν αποτελεί κάποιο φυσικό «μεταναστευτικό πρόβλημα» ούτε η ανισότητα είναι απαραίτητα πρόβλημα «κοινωνικής συνοχής», έτσι και οι όποιες βιαιοπραγίες (πόσο μάλλον συνολικά οι διάφορες παρεμβάσεις και άμεσες δράσεις) έχουν γίνει μέσα στα πανεπιστήμια δεν στοιχειοθετούν εξ ορισμού ένα «πρόβλημα ανομίας». Αντιθέτως, μπορεί να τεθούν ως ζήτημα πολιτικής κουλτούρας, το οποίο ανοίγει ένα διαφορετικό φάσμα απαντήσεων και προβληματικών. Η οροθέτηση του ζητήματος ως «πρόβλημα ανομίας» και η συναφή οριοθέτηση του εντός ενός πλέγματος ασφάλειας, επί της ουσίας αποσκοπεί να στιγματίσει την ίδια τη δυνατότητα αυτών των δράσεων ως σύμπτωμα της «υπερβολικής ελευθερίας» που υπάρχει στα πανεπιστήμια. Και εφόσον η ελευθερία αυτή πηγάζει από τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, η καταγγελλόμενη ανομία, όπως και σε πολλές άλλες ανάλογες περιπτώσεις (εσχάτως στο Λόφο του Στρέφη στα Εξάρχεια) λειτουργεί ως όχημα στιγματισμού του δημοσίου χώρου.

Ο δημόσιος αυτός χαρακτήρας δεν αποτελεί κάποιο περιφερειακό στοιχείο του ελληνικού Πανεπιστημίου. Αντιθέτως, ένα από τα ιδιαίτερα και καθοριστικά χαρακτηριστικά των Πανεπιστημίων στην Ελλάδα είναι ότι έχουν παραμείνει δημόσια με την ουσιαστική έννοια του όρου, δηλαδή χώροι ανοιχτοί στις κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές ζυμώσεις και δραστηριότητες. Οι δημόσιες ανοιχτές συνελεύσεις, οι ομιλίες, οι πολιτικές εκδηλώσεις, οι συναυλίες, τα πάρτυ, οι κινηματογραφικές προβολές αποτελούν σημαίνουσες όψεις του ελληνικού πανεπιστημίου, κομμάτια της ιστορίας του αλλά και ζωντανά κομμάτια μνήμης και εμπειρίας για χιλιάδες ανθρώπους που έχουν περάσει από αυτά, είτε είχαν πανεπιστημιακή ιδιότητα είτε όχι.

Κατά αυτόν τον τρόπο, στην Ελλάδα έχει αποτυπωθεί έμπρακτα η διαφορά δημόσιου και κρατικού, στοιχείο που κομμάτια της Αριστεράς ενίοτε λησμονούν. Σε σημαντικό βαθμό το πανεπιστήμιο δεν ήταν απλά κρατικό αλλά άνηκε (ως αξία χρήσης) στο «Δήμο», δηλαδή σε όλους μας.

Αυτό έχει δημιουργήσει και μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαλεκτική μεταξύ του κοινωνικού και του ακαδημαϊκού πεδίου, που εμπόδιζε το τελευταίο να περικλειστεί σε μια διακριτή σφαίρα παραγωγής εξειδικευμένης γνώσης. Επίσης, το γεγονός ότι τα πανεπιστήμια είναι δημόσιος χώρος έχει επιτρέψει κάτι ακόμα πιο σκανδαλώδες στα μάτια της Δεξιάς: να μετατρέπονται σε πεδία και κέντρα κοινωνικού αγώνα. Για να μην πάμε ακόμα πιο πίσω στην ιστορία, από το Πολυτεχνείο του 1973 μέχρι τις καταλήψεις του Δεκέμβρη του 2008 και από την 12η Φεβρουαρίου του 2012 έως τις 22 Φεβρουαρίου του 2021 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τα πανεπιστήμια αποτελούν εδαφικοποίηση μιας ιστορίας πολιτικών συγκρούσεων και ταξικών-κοινωνικών αγώνων. Και αυτή είναι μια ιστορία που η Δεξιά σιχαίνεται και φθονεί. Στον βαθμό που η Αριστερά έθρεψε και υπερασπίστηκε τον δημόσιο χαρακτήρα των ελληνικών πανεπιστήμιων, η αναδιάρθρωση που προωθείται αναμενόμενα διαμεσολαβείται από την προσπάθεια διάλυσης της «αριστερής ηγεμονίας» εντός της ακαδημίας που στοιχειώνει το δεξιό φαντασιακό.

Όπως όμως κάποιες δεκαετίες νωρίτερα η συντριβή της Αριστεράς δεν ήταν απλά απότοκο της δεξιάς Αντίδρασης αλλά συνδεόταν με μία ευρείας κλίμακας ανασυγκρότηση, το αντί-αριστερό πάθος σήμερα, και η συναφή μνησικακία προς την μεταπολίτευση, δεν αποτελούν έκφραση ενός οπισθοδρομικού σκοταδισμού. Οι αλλαγές αυτές είναι κινητήρια δύναμη της επιτελούμενης αναδιάρθρωσης και επομένως καταλύτες της εκσυγχρονιστικής ορθολογικότητας που συγκροτεί τον μεταρρυθμιστικό λόγο και τις ανάλογες πρακτικές της κυβέρνησης. Για αυτό άλλωστε η Αριστερά και οι αναρχικές ομάδες καταγγέλλονται για οπισθοδρόμηση και παρεμπόδιση της προόδου· «να γίνουν τα πανεπιστήμια όπως στις κανονικές χώρες».

Κάπου εδώ οι αναλογίες με το εξωτερικό που χρησιμοποιήθηκαν στο πλαίσιο ενός αντιπολιτευτικού λόγου βρίσκουν τα όρια τους. Στην Αγγλία (μοντέλο για τον κυβερνητικό εκσυγχρονισμό) όντως δεν υπάρχει αστυνομία αλλά δεν χρειάστηκε κιόλας. Η εν πολλοίς επιτυχημένη διαδικασία νεοφιλελευθεροποίησης των πανεπιστημίων, ανάμεσα σε πλείστους ακόμα κοινωνικούς χώρους, επιτελέστηκε από την ίδια την αγορά (με τις κατάλληλες φυσικά θεσμικές και νομικές ρυθμίσεις) σε μία ήδη ηττημένη από τη Θάτσερ κοινωνία. Στην Ελλάδα κάποια μορφή καταστολής είναι απαραίτητη. Και η αστυνομία είναι προφανώς απείρως πιο ικανό και κατάλληλο όργανο για αυτόν τον σκοπό απ’ ότι οι ιδιωτικές εταιρίες security.

Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται η πραγματική συνάφεια με τον εξευγενισμό του Μπρίστολ. Και στις δύο περιπτώσεις βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν λόγο που συγκροτεί και λειτουργεί μέσα από μια εμπειρία του χρόνου ως πρόοδο, δηλαδή ως γραμμική πορεία βελτίωσης που οδηγεί σε ανώτερες μορφές ζωής. Η ιδιάζουσα αυτή εμπειρία αφενός δικαιολογεί πρακτικές που φαινομενικά μοιάζουν ετερογενείς προς αυτό που τίθεται ως σκοπός της προόδου. Έτσι, όπως η υποδούλωση και ενίοτε η εξόντωση ολόκληρων λαών εμφανίζονταν κάποτε ως απαραίτητες στιγμές της χωρικής επέκτασης της νεωτερικότητας, η παρουσία της αστυνομίας μέσα στα πανεπιστήμια (δηλαδή ένα εξ’ ορισμού αυταρχικό μέτρο) μπορεί να παρουσιάζεται ως «δροσερή πνοή» εκδημοκρατισμού.

Την ίδια στιγμή, η προοδευτική αντίληψη του χρόνου και της ιστορίας απονομιμοποιεί και αποκλείει ένα σύνολο άλλων φαινομένων, λόγων και πρακτικών, τα οποία θεωρούνται «οπισθοδρομικά». Από αυτή τη σκοπιά, η προωθούμενη μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων αποτελεί απτή υπενθύμιση ενός ευρύτερου ιστορικού γεγονότος: η πρόοδος, κάποτε, του αστικού κόσμου και, σήμερα, του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού, δεν εκδηλώνεται δια της ομαλής και γραμμικής αυτοπραγμάτωσης του Ορθού Λόγου μέσα στον κοινωνικό χώρο αλλά μέσα από τον αποικισμό ήδη δομημένων κοινωνικών πεδίων.

Προτού συνεπώς απαντήσουμε «τι πρέπει να γίνει με τα πανεπιστήμια», οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε τι θεωρούμε ως «καλό πανεπιστήμιο». Η κυβέρνηση θέλει ένα πανεπιστήμιο εμποτισμένο από την αγορά και την ορθολογικότητα της, όπου μη-επικερδή τμήματα και σχολές θα έχουν όλο και λιγότερη θέση και όπου προφανώς μαζί με τους «εξωπανεπιστημιακούς» θα έχουν αποβληθεί οι ταξικές-κοινωνικές συγκρούσεις, ο ανταγωνιστικός λόγος και τα πολιτικά υποκείμενα. Η κυβέρνηση εχθρεύεται τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου μαζί με όλα όσα αξίζουν σε αυτό.

Αν από την άλλη θέλουμε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, τα προβλήματα και οι λύσεις είναι διαφορετικά: δημόσια χρηματοδότηση, άνοιγμα θέσεων για νέους επιστήμονες, ενίσχυση της έρευνας και των υποδομών και βέβαια διατήρηση μιας ουσιαστικής αυτοτέλειας. Εξίσου, θέλουμε έναν χώρο ανοιχτό στην κοινωνία, όπου η κυκλοφορία της κριτικής σκέψης μπορεί να μετατραπεί σε κυκλοφορία αγωνιζόμενων σωμάτων. Εν τέλει, αυτή η διαλεκτική λόγου και πράξης αποτελεί για εμάς το πρακτικό μονοπάτι μέσα από το οποίο το δημόσιο πανεπιστήμιο που υπερασπιζόμαστε σήμερα μπορεί να οδηγήσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο που επιθυμούμε να δούμε αύριο. Ένα πανεπιστήμιο που δεν θα υπάγεται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς ούτε θα λειτουργεί ως οργανικός διανοούμενος της κρατικής κυριαρχίας αλλά θα αποτελεί έκφραση και πεδίο εμπλουτισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας και δημιουργικότητας. Όπου η δημόσια εκπαίδευση δεν θα αντιπαρατίθεται στην ιδιωτική ως ο φτωχός συγγενής της, διότι η εκπαίδευση δεν θα είναι πλέον εμπόρευμα. Και όπου η πρόοδος δεν θα φοράει τα σήματα σωμάτων ασφαλείας, αλλά της κοινωνικής αλληλεγγύης ως καταστατική όψη του τι σημαίνει ανώτατη εκπαίδευση. «Μια άλλη δικαιοσύνη, ένας άλλος χώρος, ένας άλλος χρόνος».

Όπως εδώ, έτσι και στις περισσότερες χώρες, η ελευθερία της έκφρασης στον δημόσιο χώρο καταστέλλεται με αστυνομικές επιχειρήσεις και απαγορεύσεις, ενώ η γενική δυσαρέσκεια και απογοήτευση γεννά αναταραχές που ξεσπάνε καθημερινά για όλους τους λόγους του κόσμου. Οι νόμοι της οικονομίας δεν μπορούν να μας υποσχεθούν τίποτα, και ο μόνος δρόμος που απομένει στους κυρίαρχους είναι η αστυνόμευση και η καταστολή κάθε μορφής ελεύθερης ζωής που κατακτήθηκε με τους αγώνες του παρελθόντος. Η ελευθερία πλέον βρίσκεται στους αγώνες που θα δώσουμε στο αβέβαιο παρόν μας για να αντισταθούμε στο εφιαλτικό μέλλον που σχεδιάζεται για όλους και για όλες μας.

Καλούμε τους φίλους και τις φίλες μας να συμμετάσχουν μαζικά στις συνελεύσεις και τις διαδηλώσεις για την υπεράσπιση του ρόλου του πανεπιστημίου ως έναν ελεύθερο δημόσιο χώρο γνώσης, έκφρασης, διαλόγου και αμφισβήτησης.  Γιατί η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν μπορεί να μπει στη γυάλα, η κοινωνία δεν είναι πειραματόζωο στα χέρια των αριστοκρατών, η νεολαία δεν είναι μια μάζα για σφαγή στα χέρια της αστυνομίας.

Κενό Δίκτυο

(Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)

http://voidnetwork.gr

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ- Η μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης ως αποικισμός του δημόσιου χώρου appeared first on Void Network.

Στο πλαίσιο λοιπόν του γενικότερου gentrification το οποίο περνάει, μάλλον βαριά, η πρωτεύουσα, στο πλαίσιο αυτής της πρώτης πραγματικής προσπάθειας εκδυτικοποίησης της (μιας και η άλλη επί Σημίτη έγινε απλά με χάλκευση των αριθμών), αυτοί οι κολασμένοι, δεν έχουν δικαίωμα στον δημόσιο χώρο και τι πιο απλό για να τους αφαιρέσεις αυτό το δικαίωμα, (αντί να βάζεις πάλι μπάτσους να τους δέρνουν μέχρι θανάτου), από το να τους αφαιρέσεις τη δυνατότητα πρόσβασης και παραμονής σε αυτόν.

Όπως οι ολυμπιακοί αγώνες, εξαφάνισαν εν μία νυκτί τα αδέσποτα και τους “αδέσποτους” από την Αττική, έτσι και τώρα επιχειρείται μία νέα επιχείρηση εκτοπισμού εκείνων που είτε δεν κατάφεραν, είτε δεν θέλησαν να μπουν σε αυτό που ονομάζεται “νέα κανονικότητα”. Σε εκείνους που δεν καταγράφονται στις επίσημες στατιστικές. Ο χώρος οριοθετείται και δεν τους χωρά. Μα ούτε και μας. Ο χώρος πλέον λειτουργεί ως θέαμα, καμιά ζωτικότητα δεν έχει.

Την ώρα που έχει ανοίξει αυτή η γιγάντια κουβέντα περί δημοσίων χώρων και δικαιώματος πρόσβασης των ανθρώπων σε αυτούς, την ίδια ώρα η νέα χάραξη της πόλης μάρτυρα το καινούργιο αφήγημα:

“Δυτικός κόσμος” χωρίς δουλειά, δεν γίνεται. Και δουλειά με τόσους ελεύθερους χώρους, πως θα την κάνεις; Κι ύστερα που θα ξοδέψεις;

Κι όλοι αυτοί οι κολασμένοι; Να εξοριστούν, να εξαφανιστούν εν μια νυκτί αν γίνεται, γιατί εδώ μόνο από καταστολή μάθαμε, το αφήγημα μας παπαγαλία το ξέρουμε και τις ζωές μας βλαχομπαροκ εξώφυλλα ιλουστασιόν περιοδικών από εγκαίνια τις φανταζόμαστε.

Κι αλίμονο σε όποιον τολμήσει να μας χαλάσει τη φαντασίωση.

____________________

κείμενο: Δημήτρης Γκιούλος

The post Ομόνοια- μια φαντασίωση της νέας κανονικότητας- Δημήτρης Γκιούλος appeared first on Void Network.

Τώρα περισσότερο από ποτέ!… Να συναντηθούμε στα πάρκα και στις πλατείες, στους δρόμους και στις γωνίες, στα δάση και στις παραλίες, να απελευθερώσουμε κάθε σπιθαμή αληθινού εδάφους από το κράτος και την επιχειρηματική δραστηριότητα, να εκδιώξουμε από τον δημόσιο χώρο την αστυνομία και κάθε μορφή οργανωμένης επιτήρησης, στο όνομα της συλλογικής χαράς.

– Κενό Δίκτυο

Στον δρομο θα σπασουμε τον τρομο

Το βράδυ της Παρασκευής 8 Μαϊου, οι βασανιστές των ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ χτύπησαν αιφνιδιαστικά και με ακραίο σαδισμό τους γείτονες μας που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Αποτέλεσμα δεκάδες τραυματισμένοι στα νοσοκομεία, δεκάδες συλληφθείσες στα κρατητήρια.

Το εγκλημά τους ? Η παρουσία τους στην ίδια τους την γειτονιά, εμποδίζει τα κέρδη των μαγαζατόρων – καταπατητών. Το πρόβλημα στην Αγίου Γεωργίου είναι γνωστό. Οι μαγαζάτορες σε συνεργασία με τον δήμο Αθηναίων και την αστυνομία έχουν καταπατήσει την μισή πλατεία και τώρα με αφορμή τον κορωνοϊο εχούν βάλει στόχο να την μετατρέψουν όλόκληρη σε προέκταση της επιχείρησης τους. Οι μιντιακές “ανησυχίες” δήθεν για την δημόσια υγεία είναι τουλάχιστον υποκριτικές. Αυτές οι “ανησυχίες” δεν υπάρχουν όταν πατιόμαστε στο μετρο για να πάμε δουλειά, όταν δουλεύουμε μαζι με άλλους πόσους για τα κέρδη των αφεντικών. Αυτές οι “ανησυχίες” θα εξαφανιστούν όταν σε μια βδομάδα θα πάμε “φρόνιμα” να καταναλώσουμε σε πλατείες γεμάτες τραπεζοκαθίσματα. Πάρτε το χαμπάρι οι γειτονιές ανήκουν στους κατοίκους τους και όχι στα κυκλώματα της νύχτας, ούτε στους κρατικούς προστάτες τους.

Είμασταν και θα είμαστε εδώ, κόντρα στους ενστολους σαδιστές και την μιντιακή παραπληροφόρηση.

Αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές, οι πόλεις μας θα γίνουν μοντέρνες φυλακες!

Πορεία 9/5 πλ. Αγίου Γεωργίου στις 19:00

διαβαστε επίσης:

The post ΠΟΡΕΙΑ Σαββ.9/5- Πλατεία Αγ.Γεωργίου- ΚΥΨΕΛΗ- 19.00 appeared first on Void Network.

Να συναντηθούμε στα πάρκα και στις πλατείες, στους δρόμους και στις γωνίες, στα δάση και στις παραλίες, να απελευθερώσουμε κάθε σπιθαμή αληθινού εδάφους από το κράτος και την επιχειρηματική δραστηριότητα, να εκδιώξουμε από τον δημόσιο χώρο την αστυνομία και κάθε μορφή οργανωμένης επιτήρησης, στο όνομα της συλλογικής χαράς.

Τώρα περισσότερο από ποτέ…

       Να βιώσουμε στο δημόσιο χώρο τη φιλία, την αγάπη και το παιχνίδι, να γνωρίσουμε και να γνωριστούμε με τον ‘άλλο’, να στηρίξουμε τους αδύναμους, να επικοινωνήσουμε χωρίς διαμεσολαβήσεις, να πετάξουμε τα προσωπεία της προσποίησης, να μικρύνουμε τις αποστάσεις που μας χωρίζουν, να συμμαχήσουμε και να οργανώσουμε τις απαντήσεις που τους φοβίζουν, να δημιουργήσουμε, να ανακαλύψουμε και να ζήσουμε τη συνάφεια, στο όνομα της ενότητας που απειλεί τους ισχυρούς.

Τώρα περισσότερο από ποτέ…

       Να επανοικειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο, να επανανακαλύψουμε τα ‘κρυμμένα’ του σημεία και να τον υπερασπιστούμε ως δικό μας. Να αποτυπώσουμε σε αυτόν τα δικά μας νοήματα, να εδαφικοποιήσουμε τις σχέσεις της ισότητας και της αλληλεγγύης, να εξερευνήσουμε εκεί τις δυνατότητες ενός διαφορετικού μέλλοντος, να πλάσουμε αντιηγεμονικούς κόσμους με δικούς μας κανόνες, θεσμούς και τελετουργίες. Στο δημόσιο χώρο ας ονειρευτούμε, λοιπόν, κι ας σχεδιάσουμε ξανά το τέλος του παρόντος κόσμου, στο όνομα της ελευθερίας.

ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [ Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

The post Κενό Δίκτυο- Να απελευθερώσουμε το Δημόσιο Χώρο appeared first on Void Network.

Τα ΜΑΤ μας περίμεναν με ρητές εντολές, όπως μας δήλωσαν, να μην επιτρέψουν να γίνει οποιαδήποτε εκδήλωση που δεν είχε την έγκριση του Δήμου της Αθήνας. Προσπαθήσαμε να βρεθούμε στο θέατρο του Στρέφη από διάφορες μεριές, παρακάμπτοντας τη Διμοιρία που μας είχε μπλοκάρει στο ταρατσάκι του Αστέρα, όμως τα ΜΑΤ με μια τελική έφοδο στο θέατρο μας απομάκρυναν. Κάτω από την πίεση της κατάστασης κι ενώ είχε ήδη περάσει πολλή ώρα, αποφασίσαμε αυθόρμητα να κατευθυνθούμε προς το Πολυτεχνείο στην Πατησίων και να πραγματοποιήσουμε τις παραστάσεις μας εκεί, πράγμα που έγινε. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκινητική και η βραδιά κύλησε χωρίς άλλα απρόοπτα.

Εγείρονται όμως κατά τη γνώμη μας πολύ σοβαρά κοινωνικά, πολιτικά και αισθητικά ζητήματα που μας απασχολούν και που, όπως φαίνεται, θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον.

Κατ’ αρχήν ο δημόσιος χώρος αποτελεί νησίδα ελευθερίας για αυτές και αυτούς που τον χρησιμοποιούν καθημερινά. Για εκείνες και εκείνους για τους οποίους είναι σημείο συνάντησης, δημιουργίας και ζύμωσης μακριά από εμπορευματικές λογικές. Ανήκει σε αυτές και αυτούς που λιώνουν τον παγωμένο χρόνο και χώρο της μητρόπολης και τον κάνουν ζωή.

Αντ’ αυτού, βιώνουμε την καταστολή της ελεύθερης έκφρασης στο δημόσιο χώρο, εκτός αν έχει εγκριθεί από τη δημοτική αρχή. Τι άλλο μπορεί να φέρει όμως συνειρμικά στο μυαλό αυτή η πρακτική, πέρα από τη λογοκρισία και το «γύψο»; Αυτό είναι ένα θέμα βαθιά πολιτικό που ζητάει άμεση απάντηση κοινωνική.

Ο Δήμος Αθηναίων όμως δεν είναι μόνος σ’ αυτόν τον κατήφορο. Ο Καμίνης δεν είναι τίποτα παραπάνω από άλλο ένα γρανάζι στο μηχανισμό καταστολής και ελέγχου των γειτονιών και των κινημάτων. Ουσιαστικά  ο δήμος Αθηναίων ακολουθεί κατά γράμμα τις κεντρικές κυβερνητικές πολιτικές επιλογές όπου οτιδήποτε δεν αναπαράγει χρήμα καταστέλλεται. Μια ατζέντα που προωθεί «άρτο και θεάματα» με χορηγούς τους μεγάλους κεφαλαιοκράτες και με σαφή σκοπό τη χειραγώγηση της κοινωνίας, που συμπιέζει τον πολιτισμό σε ιδρύματα εφοπλιστών και επιτίθεται σε ό,τι ελευθεριακό και αυτοοργανωμένο. Μια δυστοπική εικόνα ενός παρόντος που θα κάνουμε τα πάντα να αλλάξουμε και ενός μέλλοντος που αρνούμαστε να ζήσουμε. Και αυτό είναι ένα θέμα κοινωνικό που ζητάει άμεση απάντηση πολιτική.

Τέλος δεν μπορούμε να μην δηλώσουμε την απέχθειά μας για την εικόνα του υπέροχου υπαίθριου θεάτρου του λόφου του Στρέφη τη στιγμή που αποχωρούν οι θίασοί μας, κουβαλώντας τα κοστούμια και τα σκηνικά, για να πάρουν τη θέση τους τα ΜΑΤ κουβαλώντας τις ασπίδες και τα όπλα τους. Και αυτό είναι ένα θέμα αισθητικό που μας κάνει και ξερνάμε.

Εμείς πιστεύουμε πως τα θέατρα ανήκουν στους θιάσους, όπως η γη στους καλλιεργητές της και τα εργοστάσια στους εργάτες τους και δηλώνουμε πως θα συνεχίσουμε να κάνουμε το θέατρο που πρεσβεύουμε, στο δημόσιο χώρο και στις κινηματικές εκδηλώσεις, κόντρα σε αφεντικά, καταστολή, κεφάλαιο. Πάντα με αγάπη για την τέχνη μας, συντροφικά, ενωτικά, με όπλο την αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό, μέχρι να φτιάξουμε την κοινωνία στην οποία κάθε γειτονιά θα έχει ένα θέατρο στην πλατεία της και κάθε παρέα θα φτιάχνει και θα μοιράζεται με τους άλλους την τέχνη της, πέρα από ειδικούς και αυθεντίες, χωρίς την άδεια κανενός.

Buffonata-Τσιριτσάντσουλες

Ιούλιος 2018

The post Το Θέατρο στο γύψο- Τσιριτσάντσουλες / Buffonata για την απαγόρευση των παραστάσεων από τον Δήμαρχο Αθηναίων Γ.Καμίνη appeared first on Void Network.