4/10/2026 ΓΑΛΛΙΑ: ΟΙ μαθητές στους δρόμους. Η ΓΕΝΙΑ Ζ αρνείται το παρόν και το μέλλον που μας επιβλήθηκε.

Από τις 21 Σεπτέμβρη ένα κύμα μαθητικών καταλήψεων και διαδηλώσεων απλώνεται σε ολόκληρη τη Γαλλία. Ό,τι ξεκίνησε από ένα λύκειο στο Créteil, στα προάστια του Παρισιού, έχει μετατραπεί μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες σε μαζική κινητοποίηση χιλιάδων μαθητών.

Οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους και συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις του κράτους γιατί γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει η διάλυση του δημόσιου σχολείου: τάξεις με πάνω από 30 μαθητές, διαρκείς και επίπονες εξετάσεις, ελλείψεις εκπαιδευτικών, καθηγητές που απουσιάζουν χωρίς να αντικαθίστανται, ανεπαρκείς και εγκαταλελειμμένες υποδομές, εξαντλητικά ωράρια και μια καθημερινότητα που κάνει τη μόρφωση όλο και πιο δύσκολη.

Στο επίκεντρο των διεκδικήσεών τους βρίσκονται οι μαζικές προσλήψεις εκπαιδευτικών, μικρότερα τμήματα, ανθρώπινα ωράρια και ένα σχολείο με πραγματικούς πόρους και υποδομές.

Στις 29 Σεπτέμβρη, η μαθητική κινητοποίηση συναντήθηκε με τη μεγάλη πανεθνική απεργία και τις διαδηλώσεις των εργαζομένων. Από εκεί και πέρα η κατάσταση πήρε νέα διάσταση. Οι καταλήψεις και τα μπλοκαρίσματα εξαπλώθηκαν από τα προάστια του Παρισιού σε πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα. Περισσότερα από 1.000 λύκεια έχουν ήδη επηρεαστεί από τις κινητοποιήσεις, ενώ οι νεότερες καταγραφές ανεβάζουν τον αριθμό των σχολείων που έχουν βρεθεί μέσα στην κινητοποίηση σε πάνω από 1.200.

Και όσο η κινητοποίηση μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει και η καταστολή.

Οι συλλήψεις έχουν ξεπεράσει πλέον τις 5.000, στην πλειονότητά τους έφηβοι, ενώ δεκάδες άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και τους τραυματίες βρίσκονται μαθητές, εκπαιδευτικοί και άλλοι διαδηλωτές. Η αστυνομική καταστολή αποτελεί πλέον κομμάτι της καθημερινότητας των κινητοποιήσεων.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει τις κινητοποιήσεις κυρίως ως ζήτημα «δημόσιας τάξης». Όμως πίσω από τις συγκρούσεις υπάρχει μια πραγματική κοινωνική συνθήκη: μια γενιά που βλέπει το σχολείο της να υποβαθμίζεται και το μέλλον της να καταστρέφεται. Η Γενιά Ζ αντιδρά σε μια κοινωνική συνθήκη που προξενεί απελπισία, μια ζωή μηχανικής επανάληψης καταναγκασμών και υποχρεώσεων.

Και αυτό δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη πολιτική που εφαρμόζεται. Ο προϋπολογισμός του 2027 προβλέπει 43 δισ. ευρώ νέων περικοπών, με το συνολικό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής να φτάνει τα 54 δισ. ευρώ. Την ίδια στιγμή, προβλέπονται μέτρα που επιβαρύνουν τους εργαζόμενους και περιορίζουν τις δημόσιες δαπάνες. Η επίθεση στο σχολείο είναι κομμάτι μιας ευρύτερης επίθεσης στις κοινωνικές ανάγκες.

Και όταν ένα κράτος φτάνει στο σημείο να επιτεθεί μαζικά με αστυνομικές δυνάμεις στους εφήβους της επικρατείας του, αυτό φανερώνει ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει αποτύχει παταγωδώς.

Γι’ αυτό και η σύγκρουση των μαθητών δεν αφορά μόνο το σχολείο.

Αφορά όλους, όλες και όλα μας σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Οι μαθητές που καταλαμβάνουν τα σχολεία τους δεν περιμένουν να τους εξηγήσουν γιατί πρέπει να συνηθίσουν την υποβάθμιση και τον αποκλεισμό. Βλέπουν καθημερινά τι σημαίνει να μεγαλώνεις μέσα σε μια κοινωνία όπου οι ανάγκες σου μπαίνουν διαρκώς σε δεύτερη μοίρα.

Και αντιδρούν.

Η αυθόρμητη σύγκρουση της νεολαίας με την εξουσία έχει ακριβώς αυτή την κοινωνική σημασία: όταν μια γενιά αισθάνεται ότι μας κλέβουν το παρόν και μας στερούν ένα μέλλον που να αξίζει να το ζήσουμε, η εξέγερση είναι η μόνη προοπτική για μια καλύτερη ζωή.

Και η σύγκρουση αυτή δεν φαίνεται να τελειώνει εδώ.

Μετά τη συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας, οι μαθητικές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι δεν έλαβαν συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή μέτρα για τα αιτήματά τους και καλούν σε συνέχιση των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων τις επόμενες ημέρες.

Η συνέχεια λοιπόν θα δοθεί στους δρόμους και στα σχολεία.

Από τη Γαλλία έρχεται ένα μήνυμα που ξεπερνά τα σύνορα της χώρας: η νεολαία δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί ως «κανονικότητα» ένα μέλλον φτιαγμένο από περικοπές, επισφάλεια, υποβάθμιση και καταστολή.

Οι εξεγέρσεις της Γενιάς Ζ απλώνονται τα τελευταία χρόνια από τη Σερβία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία μέχρι τη Παλαιστίνη, τη Σρι Λάνκα, το Νεπάλ και την Ινδονησία, από το Περού μέχρι την Ινδία, τις Φιλιππίνες και το Μπαγκλαντές, την Κένυα, το Σουδάν, την Νιγηρία και το Μαρόκο.

Το μέλλον δεν είναι υπόθεση αυτών που το σχεδιάζουν στις τράπεζες και τα υπουργεία. Είναι δική μας υπόθεση!

Είναι η ζωή μας!

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

7/10/2026

ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αν παρακολουθεί κανείς τα διεθνή και τα ντόπια ΜΜΕ, θα μπορούσε να νομίζει ότι αυτές τις μέρες στη Γαλλία συμβαίνει απλώς μια σειρά από «επεισόδια», βανδαλισμοί, φωτιές σε κάδους και συγκρούσεις με την αστυνομία.

Όμως πίσω από τις εικόνες που επιλέγουν οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης να μας δείξουν, υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά που εξεγείρεται.

Οι μαθητικές καταλήψεις που ξεκίνησαν στα τέλη του Σεπτέμβρη έχουν πλέον μετατραπεί σε ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα. Οι μαθητές συνεχίζουν να μπλοκάρουν τα σχολεία τους, οι φοιτητές μπαίνουν στη μάχη, εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί τους και η αστυνομική καταστολή δεν καταφέρνει να σταματήσει την κινητοποίηση.

Η 6η Οκτώβρη 2026 ήταν η τρίτη μεγάλη πανεθνική ημέρα κινητοποίησης, το λεγόμενο Acte III.

Σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών, 266.000 άνθρωποι διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα. Η συνδικαλιστική ένωση CGT δίνει πολύ μεγαλύτερο αριθμό, 450.000 διαδηλωτές. Όποιον αριθμό κι αν κρατήσει κανείς, ένα πράγμα είναι αδιαμφισβήτητο: η κινητοποίηση ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας «μαθητικής διαμαρτυρίας» ή μιας νεολαΐστικης έκρηξης επεισοδίων. Μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και εργαζόμενοι βρέθηκαν μαζί στους δρόμους.

Στο Παρίσι, στη Λυών, στη Μασσαλία, στην Τουλούζη, στο Μπορντό, στη Ναντ και σε δεκάδες ακόμη πόλεις, οι δρόμοι γέμισαν ξανά από νεολαία. Μπροστά στα σχολεία και στα πανεπιστήμια στήθηκαν μπλόκα, ενώ οι συγκεντρώσεις βρέθηκαν επανειλημμένα απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Εικόνες από όλη τη χώρα δείχνουν μαθητές να στέκονται απέναντι στις αστυνομικές δυνάμεις, να φωνάζουν, να οργανώνονται, να αντεπιτίθεται και να υπερασπίζονται τους χώρους τους.

Την ίδια ημέρα καταγράφηκαν 488 συλλήψεις, ενώ εκατοντάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις. Οι αναφορές κάνουν λόγο για 215 τραυματισμένους μαθητές και δεκάδες τραυματισμένους εκπαιδευτικούς, την ώρα που και εκατοντάδες αστυνομικοί τραυματίστηκαν.

Η αστυνομική βία έχει γίνει κεντρικό ζήτημα της κινητοποίησης, με οργανώσεις δικαιωμάτων να ζητούν έρευνες για τη χρήση βίας απέναντι σε ανήλικους.

Και ο συνολικός αριθμός των συλλήψεων από την έναρξη του κινήματος έχει πλέον ξεπεράσει τις 6.500, σύμφωνα με τις τελευταίες αναφορές.

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τη λέξη «ταραχές».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΟΡΓΗ

Το κίνημα έχει αποκτήσει οργανωμένη πλευρά μέσα από δίκτυα και συνελεύσεις.

Η Union Syndicale Lycéenne (USL) και άλλες μαθητικές οργανώσεις συντονίζουν κινητοποιήσεις, μπλοκαρίσματα και συνελεύσεις. Οι μαθητές έχουν συγκεκριμένα αιτήματα: περισσότερους εκπαιδευτικούς και προσωπικό, μικρότερα τμήματα, αντικατάσταση των καθηγητών που απουσιάζουν, επισκευή και αναβάθμιση των σχολικών κτιρίων, περισσότερες θέσεις εργασίας στην εκπαίδευση, ανθρώπινες συνθήκες φοίτησης, κατάργηση του Parcoursup, του συστήματος που ρυθμίζει την πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και μετατρέπει την επιλογή των σπουδών σε έναν ακόμη μηχανισμό ανταγωνισμού και αποκλεισμού.

Η CGT αναφέρει επίσης ως βασικές αιτίες της κινητοποίησης τις υπερπλήρεις τάξεις, την υποστελέχωση, τις υποβαθμισμένες συνθήκες σπουδών και την αυξανόμενη επισφάλεια των νέων και των οικογενειών τους.

Όλα αυτά δείχνουν πως υπάρχει κάτι πολύ πιο βαθύ στις κινητοποιήσεις που συνεπαίρνουν πολλές χιλιάδες ανθρώπους.

Οι εικόνες των συγκρούσεων δεν δημιουργούν το κίνημα. Το κίνημα υπάρχει επειδή υπάρχει μια πραγματική κοινωνική συνθήκη που γεννά οργή.

Οι μαθητές δεν κατεβαίνουν στους δρόμους επειδή κάποιος τους είπε να το κάνουν. Δεν συγκρούονται με πάνοπλους αστυνομικούς από έναν “παράλογο” φετιχισμό της βίας και της αναταραχής.

Κατεβαίνουμε στους δρόμους γιατί ξέρουμε ότι αν μείνουμε απαθείς η ζωή μας μέρα με την ημέρα θα γίνεται όλο και χειρότερη. Ξέρουμε τι σημαίνει να κάθεσαι σε μια τάξη με περισσότερους από 30 μαθητές. Ξέρουμε τι σημαίνει να μην υπάρχει καθηγητής ή οι εργαζόμενοι να είναι δυστυχισμένοι, συμβασιούχοι, επισφαλείς. Να περιμένεις μήνες για να αντικατασταθει ένας καθηγητής που περίμενε χρόνια για να προσληφθεί. Να περνάς μέσα από ένα σχολείο που καταρρέει. Να ζεις μια εκπαίδευση όλο και πιο εντατική, όλο και πιο αγχωτική, ανταγωνιστική, όλο και λιγότερο προσανατολισμένη στις ανάγκες σου.

Και κυρίως ξέρουμε κάτι ακόμη:

Ότι μετά το σχολείο δεν μας περιμένει κάποιο λαμπρό μέλλον. Μας περιμένει η επισφάλεια, η ακριβή ζωή, η εργασιακή ανασφάλεια, το στεγαστικό πρόβλημα, η διαρκής αξιολόγηση, ο ανταγωνισμός και η αίσθηση ότι πρέπει να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να μπορούνμε να ζουμε όλο και λιγότερο.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πότε θα ξυπνήσουν οι εργάτες της Ευρώπης από το λήθαργο δεκαετιών;

Το μαθητικό κίνημα δεν δημιουργήθηκε από τα συνδικάτα.

Ξεκίνησε από τους ίδιους τους μαθητές και από την πραγματικότητα που βιώνουν στα σχολεία τους.

Όμως πλέον ένα σημαντικό τμήμα του συνδικαλιστικού κινήματος έχει σταθεί ανοιχτά δίπλα τους.

Για την 6η Οκτώβρη, οι FSU, CGT, FO, CFDT, UNSA, SUD και Solidaires, μαζί με τις εκπαιδευτικές τους ομοσπονδίες, κάλεσαν σε κινητοποίηση στο πλευρό των μαθητών και των φοιτητών. Η CGT ανακοίνωσε ότι θα διαθέσει τις εργατικές της δομές και χώρους ώστε οι μαθητές να μπορούν να συνεδριάζουν και να οργανώνονται, ενώ δήλωσε ότι θα στηρίξει πρακτικά την οργάνωση των κινητοποιήσεων, σεβόμενη την αυτονομία των μαθητικών και φοιτητικών οργανώσεων.

Τα αιτήματα της νεολαίας και των εργαζομένων συναντιούνται.

Δημόσια εκπαίδευση, μισθοί, συνθήκες εργασίας, κοινωνικές παροχές, επισφάλεια, περικοπές, αγώνας για ένα πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο μέλλον.

Όλα αυτά είναι διαφορετικές όψεις της ίδιας κοινωνικής πραγματικότητας που αφορά όλους μας σε κάθε γωνιά της Γης.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Η κυβέρνηση προσπάθησε να απαντήσει στην κινητοποίηση με καταστολή, αποκλεισμούς σχολείων και εκκλήσεις για «επιστροφή στην κανονικότητα». Παράλληλα, άνοιξε διαδικασία συλλογής προτάσεων από τους μαθητές και ανακοίνωσε ορισμένες παρεμβάσεις, όμως οι μαθητικές και φοιτητικές οργανώσεις δεν θεωρούν ότι αυτά απαντούν στα βασικά αιτήματα του κινήματος.

Και έτσι η κινητοποίηση συνεχίζεται.

Ήδη η USL και η Union Étudiante έχουν καλέσει σε νέα μπλοκαρίσματα και σε “Acte IV” την Πέμπτη 8 Οκτώβρη. Οι οργανώσεις δεν θεωρούν ότι η κινητοποίηση τελείωσε με τη μαζική διαδήλωση της 6ης Οκτώβρη. Αντίθετα, καλούν τον κόσμο να συνεχίσει στους δρόμους και στα σχολεία.

Και αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.

Αν η οργή των μαθητών παραμείνει περιορισμένη μέσα στα σχολεία, το κράτος θα προσπαθήσει να την απομονώσει.

Αν όμως τα σχολεία συναντήσουν τα πανεπιστήμια, οι μαθητές τους εργαζόμενους, οι εκπαιδευτικοί τους γονείς και οι δρόμοι τις συνελεύσεις, τότε αυτό που σήμερα μοιάζει με μαθητική εξέγερση μπορεί να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο.

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ;

Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία δεν είναι ένα μακρινό γαλλικό πρόβλημα.

Είναι η ίδια πραγματικότητα που μεγαλώνει παντού.

Μια νεολαία που καλείται να σπουδάσει περισσότερο, να δουλέψει περισσότερο, να χρεωθεί περισσότερο και να ζήσει με λιγότερα.

Μια κοινωνία που ακούει διαρκώς ότι πρέπει να κάνει υπομονή. Να γίνει πιο ανταγωνιστική. Να προσαρμοστεί. Να αποδεχτεί ότι δεν υπάρχουν λεφτά για σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές ανάγκες, καλύτερους μισθούς και αξιοπρεπή ζωή.

Αλλά υπάρχουν πάντα λεφτά για την ασφάλεια, την καταστολή, την αστυνομία, τη βιομηχανία όπλων και τη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης.

Κάποια στιγμή όμως η υπομονή μας τελειώνει.

Η αξία αυτής της εξέγερσης δεν βρίσκεται μόνο στα αιτήματα που καταθέτουν οι μαθητές.

Βρίσκεται στο γεγονός ότι χιλιάδες νέοι άνθρωποι ανακαλύπτουν μέσα από τη σύγκρουση κάτι που η κοινωνία προσπαθεί καθημερινά να τους κρύψει:

ότι η ζωή που τους προσφέρεται δεν είναι η μόνη δυνατή ζωή.

Ότι η «κανονικότητα» δεν είναι φυσικός νόμος, η μιζέρια δεν είναι μοίρα, το μέλλον μας δεν είναι κάτι που πρέπει απλώς να περιμένουμε καρτερικά.

Η εξουσία αδιαφορεί για τις ανάγκες μας, είμαστε αριθμοί σε προϋπολογισμούς και στατιστικές, στοιχεία σε υπολογισμούς πληθωρισμού και ανάπτυξης. Το κράτος δεν θα υπηρετήσει ποτέ την κοινωνία – θα υπηρετεί πάντα τα συμφέροντα των ισχυρών. Η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να υπακούει την εξουσία.

Η εξέγερση είναι η στιγμή που οι άνθρωποι παύουν να ζητούν άδεια για να αλλάξουν τη ζωή τους.

Γι’ αυτό η Γαλλία μας αφορά. Γιατί εμείς στην Ελλάδα και πολλοί άλλοι άνθρωποι στις περισσότερες χώρες ζούμε πολύ χειρότερα από ότι οι νέοι στη Γαλλία, έχουμε χιλιάδες περισσότερους λόγους να εξεγερθούμε.

Η εξάπλωση της εξέγερσης στην Ευρώπη είναι ο μόνος τρόπος για βελτίωση της ζωής μας.

Και γι’ αυτό έχει σημασία τι θα συμβεί τις επόμενες ημέρες στη Γαλλία.

Θα μείνουν οι μαθητές μόνοι;

Θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι να συναντηθούν πραγματικά μαζί τους;

Θα μετατραπούν οι δρόμοι σε χώρους συνάντησης, οργάνωσης και αλληλεγγύης;

Ή θα καταφέρει η εξουσία να ξανακλείσει όλους και όλες πίσω από τις πόρτες των σχολείων, των πανεπιστημίων και των χώρων εργασίας;

Αυτό δεν έχει κριθεί ακόμη.

Η εξέγερση της νεολαίας δεν ζητά απλώς ένα καλύτερο σχολείο.

Ζητά μια ζωή που να αξίζει να τη ζήσεις.

Το μέλλον δεν είναι υπόθεση αυτών που το σχεδιάζουν στις τράπεζες, στα υπουργεία και στα γραφεία τους.

Είναι δική μας υπόθεση.

Είναι η ζωή μας.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

The post ΓΑΛΛΙΑ 2026- Η Γενιά Ζ εξεγείρεται. appeared first on Void Network.

Τρίτη 14 Απριλίου 2026

Ώρα 20.00

Ομιλία / Ανοιχτή Συζήτηση

με τον συγγραφέα του βιβλίου Black Power, ραδιοφωνικό παραγωγό και δημοσιογράφο Θανάση Μήνα

Εισαγωγή: Γιάννης Ραουζαίος (κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας / μέλος της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο)

Μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης ο Θανάσης Μήνας θα παίξει DJ SET με μουσικές επιλογές εμπνευσμένες από τις κουλτούρες του βιβλίου

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ Ρ. Παλαμήδη 2, Ψυρρή- Αθήνα

«Χρειαζόμαστε περισσότερη Δύναμη. Μαύρη Δύναμη!»

Η ιστορία των εξεγέρσεων είναι ένας υπόγειος ποταμός: από τις πρώτες εξεγέρσεις των καταπιεσμένων μέχρι τα σύγχρονα κινήματα, από τη μουσική μέχρι τους δρόμους, από τη μνήμη μέχρι το σώμα. Το βιβλίο του Θανάση Μήνα BLACK POWER ξεδιπλώνει τη συνέχεια των αντιστάσεων της Μαύρης Υπερηφάνειας, τις αόρατες συνδέσεις ανάμεσα σε κοινότητες, κουλτούρες και επιθυμίες ελευθερίας. Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν ξεκινά από το μηδέν· κάθε ρήξη κουβαλά μέσα της συσσωρευμένους χρόνους, ήττες και νίκες, φροντίδα και οργή.

Σε μια εποχή διάχυτης αποξένωσης και ελέγχου, εκεί όπου η εξουσία θέλει να προγραμματίσει ακόμα και τα όνειρά μας, η ίδια η ζωή αντιστέκεται. Οι κοινότητες αγώνα, οι συλλογικές εμπειρίες, οι σχέσεις αλληλεγγύης και δημιουργίας ανοίγουν ρωγμές. Οι επαναστάσεις είναι στιγμές που το αδύνατο γίνεται αναγκαίο.

Ως Κενό Δίκτυο, συναντιόμαστε γύρω από αυτό το βιβλίο για να το μοιραστούμε: ως εργαλείο, ως έμπνευση, ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε τις μορφές ζωής και αγώνα που έχουμε ανάγκη σήμερα. Γιατί μέσα στον θόρυβο της εποχής, εκεί που όλα μοιάζουν κατακερματισμένα, συνεχίζει να υπάρχει κάτι που μας ενώνει:
η επιθυμία για ελευθερία, για κοινότητα, για έναν κόσμο χωρίς κυριαρχία.

Και αυτή η επιθυμία —όπως και οι εξεγέρσεις— δεν προγραμματίζεται. Καλλιεργείται. Μοιράζεται. Και κάποια στιγμή, ξεσπά.

Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Το βιβλίο BLACK POWER του Θανάση Μήνα παρακολουθεί γραμμικά τα αφροαμερικανικά κινήματα, με τα διακριτά χαρακτηριστικά τους: από τους πρώτους υπέρμαχους της κατάργησης της δουλείας, τους λεγόμενους Abolitionists, στο Black Power των 60’s και από εκεί έως το πρόσφατο Black Lives Matter.  Το «κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα» δεν είναι ενιαίο∙ είναι ένα πολυπλόκαμο άθροισμα κινημάτων, που διακρίνονται μεταξύ τους ανάλογα με την ιδεολογία, τις πρακτικές, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τους επιμέρους στόχους που βάζουν στο τραπέζι της συζήτησης.

Το βιβλίο του Θανάση Μήνα εστιάζει στις προσωπικότητες που τέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή αυτών των κινημάτων. Όχι κατ’ ανάγκη επειδή ήταν χαρισματικές∙ οι μεμονωμένες προσωπικότητες λειτουργούν περισσότερο ως ωροδείκτες, ως συμβολικοί αντιπρόσωποι των συλλογικών αγώνων ενός καταπιεσμένου λαού. Πάντα υπό το πρίσμα του Black Power, το βιβλίο αυτό μιλάει για πρώιμες φεμινίστριες όπως η Ida B. Wells, αμπολισιονιστές όπως ο Frederic Douglas, ερμηνεύτριες του blues που διεκδίκησαν τη σεξουαλική τους ελευθερία όπως η Bessie Smith, πρωτοπόρους συνδικαλιστές όπως ο A. Philip Randolph, νομικούς όπως η Pauli Murray, διανούμενους όπως ο W. E. B. Du Bois και ο Langston Hughes, παναφρικανιστές όπως ο Marcus Garvey, δημοσιογράφους όπως η Ella Baker, πρωτοπόρους ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές όπως ο Bayard Rustin, ακτιβιστές της Πολιτικής Ανυπακοής όπως η Rosa Parks, εκπαιδευτικούς όπως ο Medgar Evers, μαρξίστριες όπως η Angela Davis, πολιτικοποιημένους ιερείς όπως ο Jesse Jackson, αθλητές που ήρθαν σε σύγκρουση με το κατεστημένο όπως ο Muhammad Ali ή οι Tommie Smith και John Carlos, οξυδερκείς συγγραφείς όπως ο Ralph Ellison, η Toni Morrison ή ο John Edgar Wideman, ριζοσπάστες μουσικούς της jazz όπως ο John Coltrane ή ο Archie Shepp και της soul όπως ο Curtis Mayfield, κινηματογραφιστές όπως ο Spike Lee∙ αναφέρεται επίσης σε κινήματα όπως ο Παναφρικανισμός ή η Αναγέννηση του Χάρλεμ, σε πασιφιστικές θρησκευτικές συσπειρώσεις όπως η Southern Christian Leadership Conference, φοιτητικές ενώσεις όπως η Student Nonviolent Coordinating Committee και σε μαχητικές οργανώσεις όπως το Black Panther Party.

Στον πυρήνα του βιβλίου ξεδιπλώνεται η διαλεκτική σχέση (και όχι απλώς αντιπαράθεση) ανάμεσα στον Martin Luther King και στον Malcolm X∙ η μεταξύ τους διαλεκτική ώθησε το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στο απώγειό του, την περίοδο από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως το τέλος της δεκαετίας του 1960.

Στην εποχή μας, η αγωνιστική κουλτούρα που κληροδότησε το Black Lives Matter παραμένει πάντα ζωντανή, σαν φλόγα που σιγοκαίει∙ όσο συνεχίζονται οι φυλετικές και ταξικές ανισότητες και η αστυνομική βία, το BLM απειλεί και πάλι να θεριέψει.

Right On!

Ο Θανάσης Μήνας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε δημοσιογραφία. Παρουσιάζει εκπομπές στο ραδιόφωνο και αρθρογραφεί κυρίως για θέματα σχετικά με τη μουσική και το βιβλίο. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες Αυγή (ένθετο Αναγνώσεις), Εποχή (ένθετο Εποχή των Βιβλίων) και Athens Voice, στα περιοδικά Ποπ + Ροκ, Jazz + Τζαζ, Διαβάζω, Fractal Press, Zoo, Οξύ, Γαλέρα, Πολάρ και στα ηλεκτρονικά περιοδικά Ο Αναγνώστης, ΧΡΟΝΟΣ, The Zone και Avopolis.gr. Έχει συνεργαστεί με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Rock Fm, Ρόδον 94,4 και Εν Λευκώ. Από το 2007 παρουσιάζει την εκπομπή «Inner City Blues» στον ραδιοφωνικό σταθμό 105,5 Στο Κόκκινο. Από τις Εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί το βιβλίο του Για τον Pynchon (2023), συλλογή δοκιμίων με θέμα τα έργα του Αμερικανού συγγραφέα Thomas Pynchon.

The post Black Power- Θανάσης Μήνας- Παρουσίαση βιβλίου ΤΡ. 14/4/2026 appeared first on Void Network.

Κείμενο: Blade Runner– πρώτη δημοσίευση στην ιστοσελίδα της αυτόνομης- αντιεξουσιαστικής Αγγλικής συλλογικότητας PlanC

Η χρονιά ξεκίνησε με νέα αιματοχυσία στο Ιράν και τη Συρία, καθώς η καταστροφή στη Γάζα συνεχίζεται. Η Μέση Ανατολή, όπως έχει υποστηρίξει ο Abdullah Öcalan — ιδεολογικός ηγέτης του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος — αποτελεί το λίκνο του πολιτισμού του έθνους-κράτους. Από το σουμεριακό ζιγκουράτ έως τη σημερινή καπιταλιστική νεωτερικότητα, η περιοχή γνώρισε επί μακρόν την ανάδυση πατριαρχικών και ιεραρχικών δομών, βαθιά ενσωματωμένων στην κρατική εξουσία. Οι Κούρδοι, που έχουν βιώσει γενοκτονία στην ιστορία τους και παραμένουν ένα έθνος χωρίς κράτος, αντιμετωπίζουν σήμερα μια νέα υπαρξιακή απειλή στη Ροζάβα. Ένοπλες τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές, υποστηριζόμενες από το τουρκικό κράτος, επιτίθενται ανενόχλητες στις περιοχές της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης της Βορειοανατολικής Συρίας (DAANES). Στο Ιράν, μια εξέγερση με πρωταγωνιστές τη νεολαία και τα μεσαία στρώματα συντρίβεται βίαια από το ισλαμιστικό καθεστώς, με τις κουρδικές περιοχές να πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα σε αίμα.

Αυτές οι εξελίξεις αποκαλύπτουν ένα βαθύτερο ρήγμα στη δυτική αριστερά: κάποιοι δίνουν έμφαση στους απελευθερωτικούς αγώνες από τα κάτω, ενώ άλλοι εστιάζουν στη γεωπολιτική και στις ισορροπίες των μεγάλων δυνάμεων. Παρ’ όλα αυτά, και οι δύο πλευρές αναγνωρίζουν την έξαρση της στρατιωτικοποίησης — ριζωμένη στα σχέδια λευκών ανδρών στην εξουσία, που οχυρώνουν τα κάστρα τους καθώς ο κόσμος καίγεται.

Η τραμπική εκδοχή του φασισμού, βασισμένη στη διακυβέρνηση μέσω ωμής ισχύος, έδωσε νέα έκφραση σε μια παλιά κοσμοαντίληψη της λευκής υπεροχής: ότι η ηγεμονία είναι αρετή και η κρατική βία δεδομένη. Στις ΗΠΑ, ευάλωτες κοινότητες δέχονται επίθεση τόσο στο επίπεδο του νόμου όσο και στην καθημερινή ζωή, ενώ οι ομοσπονδιακοί θεσμοί απογυμνώνονται και αναδιαμορφώνονται από ακροδεξιούς δρώντες που εκμεταλλεύονται τη στρατηγική κατάρρευση της κυβερνητικής αριστεράς. Καθώς ο καπιταλισμός προσκρούει στα οικολογικά και υλικο-ενεργειακά όρια του πλανήτη, οι ελίτ σκληραίνουν τη στάση τους και παίζουν το χαρτί του φασισμού, καθώς το σύστημά τους ραγίζει μαζί με το οικοσύστημα.

Μεγάλο μέρος της δυτικής αριστεράς παραμένει παγιδευμένο σε ένα πλαίσιο κληρονομημένο από τον μεταπολεμικό συμβιβασμό, όπου το επαναστατικό δυναμικό ανταλλάχθηκε με κοινωνική ειρήνη και το κράτος πρόνοιας έγινε το πεδίο της σύγκρουσης. Αυτό το στρατηγικό κενό συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Πώς φτάσαμε εδώ;

Η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου από τη δεκαετία του ’80, μέσω της ψηφιοποίησης και της χρηματιστικοποίησης, αποσύνδεσε τη ζωή από τη συλλογική λήψη αποφάσεων. Πάνω σε μια δραστική τεχνική μετατόπιση, ο νεοφιλελεύθερος πολιτικός σχεδιασμός επέβαλε τη συγχώνευση κράτους και κεφαλαίου σε μια μηχανή διατήρησης της ιεραρχίας: προστατεύει την πυραμιδική δομή οικονομίας και εξουσίας και ταυτόχρονα παράγει εξάρτηση από αυτήν. Η νεοφιλελεύθερη επίθεση στην εργατική τάξη, κάτω από τη μαρκίζα του «λιγότερου κράτους», έστησε ένα θέαμα μέσα στο οποίο τα συνδικάτα διαπραγματεύονται εν μέσω ενός λυσσαλέου κοινωνικού πολέμου που διεξάγεται ενάντια στα κατώτερα στρώματα. Υπάρχει εδώ μια βαθύτερη συνέχεια που παραμένει θωρακισμένη: η ίδια η αρχιτεκτονική του κράτους πρόνοιας είναι δεμένη με τη συσσώρευση κεφαλαίου και την κρατική κυριαρχία.

Οι μεταρρυθμίσεις, όσο καλοδεχούμενες κι αν είναι, δεν μπορούν να διαβρώσουν ουσιαστικά τις βασικές του λειτουργίες πειθάρχησης, ελέγχου και διαχείρισης πληθυσμών.

Το κράτος πρόνοιας, ακόμη και στα καλύτερά του, δεν παρείχε ποτέ αυτονομία. Σήμερα βρισκόμαστε να υπερασπιζόμαστε ψίχουλα, ενώ αδυνατούμε να αντικαταστήσουμε το μοντέλο με υποδομές από τα κάτω που δεν βασίζονται στην εξαγωγή υπεραξίας ή στην υπακοή. Έχει συντελεστεί μια μεγάλη στροφή προς την καταναλωτική αφθονία: έξυπνα τηλέφωνα, επώνυμα ρούχα, φορητοί υπολογιστές, οχήματα, ταξίδια είναι πλέον προσβάσιμα σε ευρύτερα στρώματα από ποτέ. Ή τουλάχιστον αυτή είναι η υπόσχεση που οικοδομήθηκε πάνω σε δεκαετίες αστικού εξευγενισμού και επέκτασης της οικονομίας των υπηρεσιών. Τα μεσαία στρώματα είναι βαθιά επενδεδυμένα σε αυτό το υλιστικό κοινωνικό συμβόλαιο, σε σημείο που ο ελεύθερος χρόνος αντικαθίσταται πρόθυμα από εμπορική «επιχειρηματικότητα». Για πολλούς ακτιβιστές της λευκής μεσαίας τάξης, τα όρια ανάμεσα στον «αγώνα» ή τη «δράση» και μια αμειβόμενη σχέση με φιλανθρωπίες ή ΜΚΟ γίνονται ολοένα και πιο θολά. Αυτή η νέα πραγματικότητα βαφτίστηκε «ελευθερία», για να δικαιολογήσει τη θωράκιση των δυτικών κέντρων μέσω στρατιωτικοποιημένων συνόρων και τεχνοκρατικής διαχείρισης. Το κράτος πρόνοιας και η υπόσχεση της καταναλωτικής αφθονίας δεν είναι πια λειτουργία μιας κοινωνίας αλληλεγγύης, αλλά ένα μαλακό εσωτερικό σύνορο που αντικατοπτρίζει την αγκαθωτή, εξωτερική του όψη.

Σε αυτό το πλαίσιο, το κυρίαρχο αφήγημα παρουσιάζει τις εξεγέρσεις της δεκαετίας του 2010 ως κατάλοιπα ή ως παραδείγματα προς αποφυγή. Όμως οι εξεγέρσεις που καθοδηγούνται από τη Gen Z σε όλη την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική αποτελούν μια πραγματική αφύπνιση: η οριζόντια, μαζική, μαχητική δράση στον δρόμο όχι μόνο παραμένει εφικτή, αλλά συνεχίζει να ξεσπά ως η πιο ξεκάθαρη απειλή για τα καθεστώτα όταν η εκλογική πολιτική βαλτώνει. Αυτό σηματοδοτεί μια μετατόπιση από αιτήματα ένταξης και ενσωμάτωσης προς την αντι-ιεραρχική συμμετοχή και την οικοδόμηση νέων αυτόνομων χώρων — μορφές αντίστασης που δεν στοχεύουν στη βελτίωση των κρατικών λειτουργιών, αλλά στην παράκαμψη ή την αντικατάστασή τους.

Γενοκτονία στα σύνορα[1]

Τα ρήγματα στη σημερινή δυτική αριστερά αντανακλούν το βαθύτερο πλανητικό χάσμα. Η νεοφιλελεύθερη εποχή της πληροφορίας όξυνε τον διαχωρισμό ανάμεσα στα οχυρωμένα δυτικά κράτη-φρούρια και τη στρατιωτικοποιημένη περιφέρεια. Στον παγκόσμιο Νότο, ο πόλεμος είναι καθημερινή πραγματικότητα για πολλούς και το τίμημά του το πληρώνουν πιο βάναυσα οι γυναίκες — με απαγωγές, βιασμούς και εκτελέσεις στα χέρια φυλάρχων και τζιχαντιστών. Μια πατριαρχική τρομοκρατία που μοιάζει με ταξίδι στον Μεσαίωνα ευδοκιμεί κάτω από δομές που στηρίζονται από τη φιλελεύθερη Δύση.

Αυτή η τρομοκρατία φτάνει στις ακτές της «Ευρώπης-Φρούριο». Δεκάδες χιλιάδες μετανάστες πεθαίνουν κάθε χρόνο προσπαθώντας να φτάσουν στην ασφάλεια, κυρίως στη θάλασσα. Πάνω από 10.000 άνθρωποι πέθαναν καθ’ οδόν προς την Ισπανία μόνο το 2024. Ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερος, καθώς αυτές οι μετακινήσεις είναι δύσκολο να καταγραφούν. Το 2023, το Ελληνικό Λιμενικό άφησε περισσότερους από 600 ανθρώπους να πνιγούν σε ένα μόνο ναυάγιο, ως άμεσο αποτέλεσμα της άτυπης πολιτικής επαναπροωθήσεων. Θανατηφόρα περιστατικά από βίαιες επιχειρήσεις push-back καταγράφονται κάθε χρόνο. Η Frontex, ουσιαστικά η ευρωπαϊκή ICE, έχει γίνει η πιο βαριά χρηματοδοτούμενη υπηρεσία της ΕΕ, με δικά της πλοία, αεροσκάφη, drones και όπλα. Το Σώμα Μόνιμης Ανάπτυξης των 10.000 ατόμων είναι η πρώτη και μοναδική πανευρωπαϊκή ένοπλη δύναμη, με προϋπολογισμό που ανταγωνίζεται εκείνους μικρών κρατών.

Όμως η κρατική βία στα σύνορα είναι μόνο μία όψη μιας συστημικής κατάρρευσης. Πίσω της βρίσκεται μια βαθύτερη αντίφαση: ο καπιταλισμός αναδύθηκε από μια κατά βάση αγροτοκτηνοτροφική κοινωνία. Το αγροτικό ζήτημα παραμένει δομικά άλυτο: πώς μπορεί το κεφάλαιο να απορροφήσει, να πειθαρχήσει ή να διαλύσει την αγροκτηνοτροφική παραγωγή, ενώ ταυτόχρονα να αποτρέψει τους πληθυσμούς της υπαίθρου που καθίστανται πλεονάζοντες από το να γίνουν πηγή αστάθειας; Τι συμβαίνει με τη γη, τα ζωντανά, την εργασία, τα συστήματα τροφής και τις κοινωνικές σχέσεις όταν το κέρδος απαιτεί ατέρμονη επέκταση σε έναν κόσμο πεπερασμένων πόρων;

Καθώς τα οικοσυστήματα καταρρέουν και η αγροκτηνοτροφία αποτυγχάνει, όλο και περισσότεροι άνθρωποι εξαναγκάζονται σε μετακίνηση — κάποιοι φεύγουν λόγω ξηρασίας και ερημοποίησης, άλλοι ωθούνται από πλημμύρες, πυρκαγιές ή την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η κλιματική εκτόπιση πληθυσμών είναι εδώ και θα γίνει ολοένα και πιο καθοριστικός παράγοντας της παγκόσμιας μετανάστευσης. Η άνιση επίπτωση της οικολογικής κατάρρευσης αντικατοπτρίζει και ενισχύει το χάσμα ανάμεσα στην οχυρωμένη δυτική ακρόπολη και τη στρατιωτικοποιημένη, αναλώσιμη περιφέρεια. Είναι συντριπτικά οι φτωχότεροι που εξαναγκάζονται να μετακινηθούν, ενώ οι πλουσιότεροι οχυρώνονται πίσω από σύνορα, αναχώματα και ζώνες απαγόρευσης με drones.

Κατά κάποιον τρόπο, τα ανθρώπινα ποτάμια επιστρέφουν στην πηγή και κλείνουν έναν άπειρο βρόχο, οξύνοντας ακόμη περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στον αναγεννώμενο εθνικισμό και την απελευθερωτική πολιτική. Και δεν υπάρχει πια «Νέος Κόσμος» για να αποικιστεί με τις λεγόμενες «επικίνδυνες τάξεις» της Ευρώπης — τους πλεονάζοντες φτωχούς, τους εκτοπισμένους και τους ριζοσπαστικοποιημένους. Όλο και περισσότερο, η μόνη εναπομείνασα «λύση» του καπιταλισμού φαίνεται να είναι ο μαζικός θάνατος. Η συστηματική σφαγή μεταναστών στις ευρωπαϊκές ακτές δεν είναι δυσλειτουργία, αλλά δομική έκφραση ενός αδιεξόδου.

Οι αγροκτηνοτρόφοι στην Ευρώπη ένιωσαν κι αυτοί αυτό το αδιέξοδο: ότι συγκαταλέγονται σε όσους προορίζονται για θυσία. Η Ελλάδα, μαζί με χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και το Βέλγιο, γνώρισε μία από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, καθώς οι αγροτοκτηνοτρόφοι αντιμετωπίζουν εκτόξευση του κόστους καυσίμων, ζωικές ασθένειες και δεκαετίες αγροτικής εγκατάλειψης. Τα αιτήματά τους υπερβαίνουν τις επιδοτήσεις, ζητώντας την ανατροπή ολόκληρου του νεοφιλελεύθερου σχεδιασμού της ΕΕ. Η καταστολή υπήρξε σφοδρή και αντιμετωπίστηκε με ευρεία αλληλεγγύη από εργαζόμενους, φοιτητές, αναρχικούς και τοπικές κοινότητες. Ο αγροτοκτηνοτροφικός τομέας αποτελεί ακόμη ένα μέτωπο στη γενικευμένη κατάρρευση των εξορυκτικών οικονομιών υπό το κλιματικό στρες που δημιουργούν κράτος και κεφάλαιο.

Οι γενοκτονίες τείνουν να γίνουν μόνιμη κατάσταση σε ένα σύστημα που, έχοντας εκμεταλλευτεί τον πλανήτη μέχρι τα όριά του, στρέφεται τώρα προς τα μέσα, καταναλώνοντας τον ίδιο του τον πλεονάζοντα πληθυσμό σε μια μάταιη προσπάθεια επιβίωσης. Η νεοαποικιοκρατία καθυστέρησε αυτή την κρίση εξάγοντας την κοινωνική σύγκρουση και λεηλατώντας την περιφέρεια για να χτίσει κράτος πρόνοιας στον πυρήνα. Αυτό κατεύνασε τις εργατικές τάξεις της Δύσης. Όμως η μετανάστευση αναιρεί αυτή τη ρύθμιση, αντιστρέφει τη ροή και φέρνει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό.

Ο φασισμός επέστρεψε από την ανάγκη της άρχουσας τάξης να διατηρήσει τον έλεγχο, καθώς ο παλιός συμβιβασμός έχει παύσει να λειτουργεί. Η σοσιαλδημοκρατία είναι απολύτως ακατάλληλη για τη σημερινή στιγμή, εγκλωβισμένη σε πολιτικές εσωτερικής αναδιανομής ενώ το ίδιο το παγκόσμιο σύστημα σαπίζει. Τα εκλογικά αποτελέσματα σε όλη την Ευρώπη επιβεβαιώνουν αυτή την ασημαντότητα.

Αυτό που ήταν πάντα ένας εύθραυστος συμβιβασμός βρίσκεται πλέον σε τελική παρακμή. Η γενοκτονία των μεταναστών δεν είναι απλώς συνέπεια, αλλά έκφραση αυτής της αργής αποσύνθεσης. Η δυτική εξωτερική πολιτική εστιάζει ολοένα και περισσότερο στη συγκράτηση της μετανάστευσης στην πηγή. Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να επιλύσουν το παγκόσμιο αγροκτηνοτροφικό ζήτημα. Έτσι, η κρατική βία στα σύνορα, η γενοκτονία και η στρατιωτικοποίηση απορρέουν όλες από την ίδια σάπια ρίζα.

Το σύστημα λειτουργεί πλέον στο σημείο βρασμού. Στο εσωτερικό, η μαζική ριζοσπαστικοποίηση οδηγεί σε κλιμακούμενη καταστολή. Η διαφωνία ποινικοποιείται, η ριζοσπαστική άμεση δράση τίθεται εκτός νόμου ως «εγχώρια τρομοκρατία» και η μηδενική ανοχή γίνεται δόγμα.

Η στρατιωτικοποίηση, επομένως, γίνεται η νέα οργανωτική λογική. Το ιδεολογικό επίχρισμα του Ψυχρού Πολέμου έχει λιώσει. Αυτό που απομένει είναι ανοιχτός ανταγωνισμός, ωμή βία και εντατικοποιημένη καταστολή της διαφωνίας. Η λογική που ισοπεδώνει τη Γάζα και απειλεί τους Κούρδους στη Ροζάβα είναι η ίδια λογική που πνίγει μετανάστες στη Μεσόγειο, δολοφονεί αυτούς και τους υποστηρικτές τους στις ΗΠΑ, δαιμονοποιεί τους μετανάστες στη Βρετανία, ποινικοποιεί την άρνηση και αναδεικνύει αφηγήσεις λευκής υπεροχής.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Όλοι οι κρατικοί δρώντες — παρά τις τακτικές διαφορές — εντέλει ενισχύουν την ίδια καταπιεστική καπιταλιστική νεωτερικότητα και ευθυγραμμίζονται στην προσπάθεια να συντρίψουν κάθε εναλλακτική. Το καθήκον μας, ως ελευθεριακή, αντι-εξουσιαστική κομμουνιστική τάση, είναι να αποκαλύπτουμε αυτή τη μηχανή και να στεκόμαστε στο πλευρό όσων βρίσκονται στις πρώτες γραμμές της αντίστασης — από το Λονδίνο έως τη Μινεάπολη, από το Ιράν έως τη Σρι Λάνκα, από τη Γάζα έως το Περού, και οπουδήποτε αλλού.

Οι ΗΠΑ μπορεί σύντομα να χάσουν τον ρόλο του κεντρικού αρχιτέκτονα του παγκόσμιου συστήματος — και δεν θα πέσουν αθόρυβα. Για εμάς, αυτό μπορεί να είναι και μια ευκαιρία. Ο ρόλος μας είναι να αρθρώσουμε και να εκφράσουμε μια ελευθεριακή κομμουνιστική προοπτική: την καταστροφή του κράτους και τη δημιουργία οριζόντιας συνεργασίας μεταξύ κοινοτήτων από τα κάτω. Η δράση σημαίνει υιοθέτηση ποικιλίας τακτικών, στήριξη όσων στοχοποιούνται από κρατική επιτήρηση και σωφρονιστική βία, και οικοδόμηση δεσμών εμπιστοσύνης με κοινότητες που δέχονται επίθεση. Πρέπει να χαράξουμε χώρους άρνησης όπου η στρατηγική μπορεί να διαμορφώνεται από κοινού και η διαφωνία δεν διαλύει την αλληλεγγύη. Χρειαζόμαστε τοπικές δομές άμυνας και αλληλοβοήθειας ριζωμένες στην καθημερινή ζωή, αντί να τρέχουμε πίσω από αντιδραστικά και ακροδεξιά αφηγήματα και την έκθεση στο μιντιακό θέαμα.

Κάποιες τάσεις της αριστεράς συνεχίζουν να στηρίζουν αυταρχικά καθεστώτα απλώς και μόνο επειδή αντιτίθενται στη Δύση. Όμως ο αληθινός αντιιμπεριαλισμός δεν είναι να διαλέγεις πλευρά σε μια γεωπολιτική σκακιέρα, αλλά να στηρίζεις τους φτωχούς, τους αποικιοκρατούμενους, τα μη δυαδικά άτομα, τις γυναίκες, τους μη λευκούς, τα παιδιά, τους «από κάτω» που υποφέρουν κάτω από κάθε καθεστώς. Πρέπει να συνεχίσουμε να γειώνουμε τις προσπάθειές μας στις ζωές και τις αντιστάσεις των εκτοπισμένων, των εκμεταλλευόμενων και των εξόριστων. Για να χτίσουμε εμπιστοσύνη στις κοινότητές μας, οφείλουμε να παρουσιαζόμαστε ως σύμμαχοι και συνωμότες απέναντι στους εχθρούς στην κορυφή. Και χρειάζεται να ξανασκεφτούμε τις ιδεολογικές μας συνήθειες που μας απομονώνουν και μας κάνουν να μοιάζουμε με lifestyle σέχτα αντί για πολιτική δύναμη.

Υπάρχει μια επίμονη τάση τόσο στον φιλελεύθερο όσο και στον ριζοσπαστικό ακτιβισμό να αντιμετωπίζονται ζητήματα όπως η Παλαιστίνη ή η κλιματική κατάρρευση ως απομονωμένες «υποθέσεις», καθεμία με το δικό της branding, τις τακτικές και τα αποδεκτά αφηγήματα. Στους χώρους αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, οι μαζικές πορείες είναι — δικαίως — καλοδεχούμενες, αλλά οι αποκλίνουσες τακτικές συχνά αστυνομεύονται. Διαδηλωτές που απορρίπτουν την πασιφιστική, χορογραφημένη δράση παρουσιάζονται ως απειλή για την «ενότητα», αποκαλύπτοντας μια πρωτοποριακή εμμονή με την ευπρέπεια και τη μη βία. Παράλληλα, στα περιβαλλοντικά κινήματα, η αστική συμβολική δράση που οδηγεί σε συλλήψεις — με ελάχιστο στρατηγικό αντίκτυπο — έχει κάνει δημοφιλές ένα μοντέλο δράσης χαμηλού φραγμού και φιλικού στα μέσα. Αυτό το θέαμα είχε κόστος: εκατοντάδες φυλακίστηκαν, η στήριξη της κοινής γνώμης μειώθηκε και η μακροπρόθεσμη οργάνωση βάσης παραμερίστηκε. Για όλη την ορατότητα, ο υλικός αντίκτυπος στις εκπομπές, την εξόρυξη ή τις ροές κεφαλαίου παραμένει αμελητέος μπροστά στην επιταχυνόμενη οικοκτονία.

Η Palestine Action απαγορεύτηκε επειδή οι στοχευμένες τακτικές της — όπως το κλείσιμο ή η κατάληψη εργοστασίων όπλων — άρχισαν να διαταράσσουν την λειτουργία των εταιριών και να επηρεάζουν σοβαρά την παραγωγή οπλισμού. Αντίστοιχα, στη Γερμανία, οι μαζικοί αποκλεισμοί λιγνιτικών/ανθρακικών υποδομών από την Ende Gelände έχουν επανειλημμένα διαταράξει την εξόρυξη και τις μεταφορές, σπρώχνοντας την έξοδο από τον άνθρακα στο πολιτικό mainstream. Οι μορφές δράσεις που ποινικοποιούνται, συχνά, είναι ακριβώς αυτές που έχουν δραστικό αποτέλεσμα.

Δεν θα μείνουμε παθητικοί παρατηρητές της οδύνης και της κατάρρευσης. Το σύστημα ραγίζει. Το καθήκον μας δεν είναι να το επιδιορθώσουμε — αλλά να αντισταθούμε με μια μεγάλη ποικιλία τακτικών — και να χτίσουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας πριν αυτό καταρρεύσει.

___

NOTES

1. Η ενότητα αυτή αντλεί στοιχεία και επιχειρήματα από εδώ: https://mronline.org/2025/06/18/the-migrant-genocide-toward-a-third-world-analysis-of-european-class-struggle/

The post Ο κόσμος αυτός ραγίζει- Πρέπει να αρχίσουμε να χτίζουμε appeared first on Void Network.

Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν ένα ακόμα σχίσμα διαφαίνεται στον κινηματικό χώρο. Ένα σχίσμα που κλιμακώνεται σε λεκτική σύγκρουση μέσα στο εξόχως πυρετικό καταπιεστικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Κείμενο: Θανάσης Κοσμόπουλος / RisingUtopia

Αν τουλάχιστον όσοι από εμάς εκφέρουν άποψη από κινηματικές επάλξεις, καταφέρναμε να απαλλάξουμε τη σκέψη μας από την εμπύρετη συμπίεση των καιρών και την ανταγωνιστική –ναρκισσιστική κουλτούρα που μας έχουν εμποτίσει -πιθανά χωρίς να το συνειδητοποιούμε, θα μπορούσαμε να παράξουμε αποτελέσματα μέσα από γόνιμες διαφωνίες.

Το σχίσμα συνίσταται στην οπτική της κατάστασης. Άλλοι προτάσσουν τη σημασία της εξέγερσης στο Ιράν, ως έκφραση απελευθέρωσης από τη θεοκρατική εξουσία με κύριες αιτίες τη φτώχεια και την καταπίεση, ενώ οι «απέναντι» προτάσσουν την γεωπολιτική διάσταση ερμηνεύοντας την εξέγερση ως υποκινούμενη από τον Αμερικανο-σιωνιστικό ιμπεριαλισμό, προκειμένου να υπονομεύσουν το θεοκρατικό καθεστώς και να επαναφέρουν την δικτατορία των Παχλεβί.

Το γεγονός ότι η κάθε πλευρά εστιάζει μόνο στο ένα άκρο (η εξέγερση των από τα κάτω), ενώ η άλλη στο εντελώς άλλο (η εξέγερση ως σχεδιασμένη υπονόμευση) λαμβάνοντας θέση στα πιο άκρα, δείχνει πόσο έχει εμφυλλοχωρήσει η ανταγωνιστική λογική και η αυτοανάδειξη μέσα από τη διαφωνία, σε ανθρώπους που και συγκρότηση έχουν και ξέρουν να συζητούν όταν βρεθούν από κοντά. Οπότε σαν φυλακισμένα ποντίκια τρωγόμαστε μεταξύ μας ο καθείς περιχαρακωμένος στον ναρκισσισμό του.

Αντιπαρερχόμενος όμως τα «ψυχοδυναμικά» πεδία του εκτονωτηρίου που γράφεται αυτή η ανάρτηση, θα πρέπει να πάρουμε μια θέση για τα γεγονότα στο Ιράν αυτόν τον καιρό. Και η θέση λέει πως μια μαζική κοινωνική εξέγερση είναι μια πραγματικότητα όπου τα πράγματα διαταράσσονται ξαφνικά και για πολλοστή φορά στη σχέση μεταξύ κοινωνίας κι εξουσίας. Αυτή η μαζικής μορφής εξέγερση με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες δεν μπορεί να συμβαίνει εν αιθρία με όρους μόχλευσης από τον εξωτερικό παράγοντα. Οι Αμερικανοί είναι εξπέρ σε πραξικοπήματα, σε απαγωγές και σε πραξικοπηματικές πρακτικές για την αλλαγή καθεστώτων όπου δεν τους ταίριαζαν, ακόμα και σε μίνι εξεγέρσεις όπως αυτή του Μαϊντάν, που δεν ήταν παρά η επίφαση -αφορμή πολιτειακών ανατροπών που είχαν ήδη προετοιμαστεί στο πολιτικό παλκοσένικο της Ουκρανίας από πολύ πιο πριν.

Εδώ δεν είναι το ίδιο με την Ουκρανία. Καμία ξένη δύναμη δεν μπορεί να «στήσει» στο Ιράν μια μαζική κοινωνική εξέγερση με αυτό το βωμό αίματος. Πόσο μάλλον να τη μετασχηματίσει έτσι ώστε μια κοινωνία των 92 εκατομμυρίων να συναινεί στην αλλαγή, από την 47ετή θεοκρατική εξουσία προς στην δικτατορία των όποιων Παχλεβί. Στο Ιράν σήμερα τα αντιαμερικανικά αισθήματα είναι κατά πολύ περισσότερα από τα αντικαθεστωτικά. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι ακόμα και με ένα πιο εύκολο επιτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα οι Ιρανοί δύσκολα θα δεχθούν την αμερικανική ηγεμονία. Το ενδεχόμενο αποτυχίας μιας υποκινούμενης πρακτικής είναι πολύ σοβαρό.

Υπάρχει ένα φορτίο που κινεί την Ιρανική κοινωνία να παίζει το κεφάλι της στους δρόμους των Ιρανικών πόλεων. Και όπως πάντα μια από τις κύριες αιτίες κι αφορμές των μεγάλων εξεγέρσεων είναι η αιφνίδια μείωση του εισοδήματος και η απουσία ελευθερίας. Τότε κανείς δεν μπορεί να υποβαθμίσει μια μαζική κοινωνική εξέγερση γιατί είναι αυθόρμητη. Δεν είναι υποκινούμενη.

Κάποιοι σχολιαστές αναδεικνύοντας τις συνέπειες του χρόνιου εμπάργκο για τη δυσχερή θέση των φτωχών στρωμάτων αποδίδουν πάλι την ευθύνη της κοινωνικής εξέγερσης στη Δύση και στις κυρώσεις της, ως έμμεση «χειραγώγηση» για εξέγερση. Ναι και αυτό το επιχείρημα έχει μια βάση αλλά το εμπάργκο δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα στο κράτος να βρει τρόπο να διορθώσει το πρόβλημα αυτό. Άλλωστε το Ιράν έχει πολύ στενές σχέσεις με την Κίνα συμμετέχοντας στην συμμαχία της Σαγκάης.

Οπότε εδώ υπάρχει ένα ζήτημα: από ποια σκοπιά βλέπουμε τα πράγματα κι από ποια σκοπιά είναι τα πράγματα.

Μια εξέγερση οφείλει να αναλύεται με βάση τη σκοπιά των εξεγερμένων σε όποιον θέλει να έχει την αναρχική/ελευθεριακή πολιτική ταυτότητα, . Η ελευθερία, ο άνθρωπος, η κοινότητα, η κοινωνία, είναι προτεραιότητα, αξιακή, ηθική, τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. Ακόμη κι αν το γεωπολιτικό βαραίνει περισσότερο στις εξελίξεις όπως στην Ουκρανία, εμείς σαν ελευθεριακοί αναρχικοί οφείλουμε να βλέπουμε τα δεινά των κοινωνιών που υποφέρουν από αυτόν τον πόλεμο ΠΡΩΤΑ! Την δυνατότητα παρέμβασης του κοινωνικού παράγοντα ΠΡΩΤΑ! Αυτό είναι επιταγή της κοσμοθεώρησής μας. Αυτό μας έκανε να είμαστε με τους Παλαιστίνιους ΠΡΩΤΑ! Είμαστε με τους Παλαιστίνιους και όχι με τις σημαίες τους. Αυτό μας κάνει να είμαστε με τους εξεγερμένους Ιρανούς ΠΡΩΤΑ! Και όχι με τις σημαίες του κράτους που είναι υπήκοοι. Αυτή είναι η σκοπιά μας. Η ηθική των αξιών μας πάνω από τους όποιους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

Αντίθετα, στην περίπτωση που βλέπουμε την εξέγερση αυτή από τη γεωπολιτική σκοπιά, είναι μοιραίο αυτή να υποβαθμίζει τους εξεγερμένους, να τους εκλαμβάνει σαν υποκινούμενα πιόνια, να προσβάλλει ανθρώπους που δίνουν και το αίμα τους στον αγώνα ενάντια στις δυνάμεις καταστολής του κράτους. Με αυτή τη λογική καμία εξέγερση δεν μπορεί να μην είναι υποκινούμενη, αφού όλες οι εξεγέρσεις γίνονται σε ενεργό γεωπολιτική συνθήκη. Και η εξέγερση του Αλέξη το 2008 από κάποιους θεωρήθηκε υποκινούμενη από την Ρωσία ενώ από άλλους από την Τουρκία. Δεν νομίζω ότι αυτός είναι ο τρόπος που αντιστοιχεί στην σκοπιά όλων όσων είμαστε συμμέτοχοι της υπόθεσης του κοινωνικού αναρχισμού. Θεωρώ ότι εστιάζοντας στο γεωπολιτικό, έχουμε ενσωματώσει μια διαχειριστική αντίληψη των κινημάτων που αποικεί στις επικυρίαρχες λογικές “διαχείρισης των μαζών”, καθώς και των αποστασιοποιημένων παιγνίων της γεωπολιτικής σκακιέρας των συσχετισμών.

Εξηγώντας τη στάση αρκετών συντροφισσών και συντρόφων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θεωρώ πως το προηγούμενο διάστημα με τη γενοκτονία στη Γάζα κάποιες και κάποιοι από εμάς πέρα από την ιστορική διάσταση της Νάκμπα ανακαλύψαμε όψιμα και την γεωπολιτική διάσταση των πραγμάτων. Η τραγικότητα της γενοκτονίας όχι μόνο έβαλε την Αμερικανο-σιωνιστική επιθετικότητα στο κάδρο της πολιτικής μας κριτικής, αλλά και πολύ σωστά την στόχευσε ως άξονα του κακού, -μια πλέον παγιωμένη αντίληψη που επιβεβαιώνεται από την «πραγματικότητα Τραμπ» κάθε μέρα.

Συνεπώς η Γάζα άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική μας αντίληψη, μια διάσταση που οι παλιότεροι-ες την είχαμε στα υπόψη ούτως ή άλλως αλλά όμως οι νεότερες –οι δεν την είχαν, μιας που ο χώρος ελάχιστα ασχολούνταν με τα γεωπολιτικά. Η νέα αυτή «ανακάλυψη» εκλήφθη ως «είδα το φως μου», ενώ στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν συμβαίνει αυτό αλλά μπορεί και το αντίθετο: ότι στην πραγματικότητα το «καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω» πράγμα που “τυφλώνει” ακόμα χειρότερα μέσα από την εξιδανίκευσή του. Κι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε αυτό που αγνοούσαμε σαν μια «αποκάλυψη»,, ενώ πρόκειται για κάτι πάρα πάρα πολύ παλιό και αρκετά αριστερό. Γιατί μια ανάλυση που βάζει τις κοινωνίες στο περιθώριο απαξιώνοντάς τες σαν απόλυτα ελεγχόμενες και χειραγωγούμενες, που αν δεν τις ταυτίζει με τα κράτη και τις θεωρεί υπομόχλια γεωπολιτικών συμφερόντων, δεν είναι παρά μια αριστερή ανάλυση βγαλμένη από το πνεύμα του σταλινισμού, και μετά στον καιρό του ψυχρού πολέμου.

Ας πάψουμε να «ανακαλύπτουμε τον τροχό» εξιδανικεύοντας «το κοσκινάκι μας» λόγω της προγενέστερης άγνοιάς μας. Είναι λάθος ο τρόπος πρόσληψης των πραγμάτων αυτός. Ας κάνουμε μια ενδοσκόπηση να δούμε όλα εκείνα τα “μοτίβα” που λειτουργούν πάγια στην αντίληψή μας, κι ας απαλλαγούμε από αυτά, αν θέλουμε να γίνουμε επικίνδυνες-οι απέναντι στο κράτος. Είναι πρόβλημα όταν το γεωπολιτικό μπαίνει πιο μπροστά από το κοινωνικό. Οι υπερδυνάμεις, οι περιφερειακές δυνάμεις, τα κράτη και οι κινήσεις τους, πολύ λογικά μπαίνουν στο επίκεντρο της σκοπιάς μας μέσα από την βαθύτερη επιθυμία να τιμωρηθούν οι γενοκτόνοι, με συνέπεια όμως, να υποβαθμίζουμε το υποκείμενο που μας ενδιαφέρει, δηλαδή αυτό της χειραφετητικής εξέγερσης ή της αντίστοιχης κοινωνικής επανάστασης.

Θα έλεγα λοιπόν, αναγνωρίζοντας ότι στον ιστορικό χρόνο μιας εξέγερσης, λαμβάνει χώρα και η γεωπολιτική διάσταση, -είναι μάλλον απίθανο κλιμάκια της Mossad να μην βρίσκονται στο πεδίο, εμείς οφείλουμε να επικεντρώνουμε στο πρωτεύον, που δεν είναι παρά η αλληλεγγύη σε μια κοινωνία που εξεγείρεται για μια καλύτερη ζωή και για την ελευθερία της. Αυτό από μόνο του έχει αξία. Αυτός είναι αξιακά ο δικός μας ελευθεριακός τρόπος να βλέπουμε την πραγματικότητα, χωρίς να αγνοούμε την οικονομική την γεωπολιτική, τη θρησκευτική, πολιτισμική ή ιστορική διάσταση των ζητημάτων. Αποδίδοντας τιμή και σεβασμό στην κουλτούρα των ανθρώπων της ανατολής απεμπολώντας από την κριτική μας στάση τα όποια αποικιοκρατικά δυτικά προνόμια.

Συμπερασματικά, το να ενδιαφερόμαστε πρώτιστα για τα επίδικα των «κινούμενων» κοινωνιών δεν αποκλείει να παίρνουμε θέση για τα γεωπολιτικά επίδικα αλλά και για κάθε άλλη διάσταση των θεμάτων. Πρώτα και κύρια μας ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που εξεγείρονται και η ευόδωση του αγώνα τους για μια καλύτερη ζωή, δευτερευόντως μας ενδιαφέρουν οι γεωπολιτικές συγκρούσεις που τις κρίνουμε πρώτιστα με βάση το καλό των κοινωνιών, που στην πραγματικότητα αυτό δημιουργεί κι εκείνο τον αντιαποικιοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό αξιακό κώδικα.

Ναι σήμερα ο Αμερικανοσιωνισμός είναι μήτρα και πηγή κρατικής τρομοκρατίας, νεοφασισμού και πολέμων. Είναι πηγή καταπίεσης και δυστυχίας και καταδυνάστευσης πολλών κοινωνιών ανά τον κόσμο. Δε θα απεμπολίσουμε τον αξιακό μας κώδικα υποστηρίζοντας τους αντιπάλους του κι ανεβάζοντας σημαίες καταπιεστικών καθεστώτων στο κατά τα άλλα αναρχικό προφίλ μας. Η στάση μας δεν μπορεί να ετεροκαθορίζεται από τις γεωπολιτικές δυναμικές, ούτε από το μίσος που έχουμε για τους αντιπάλους. Ο αντίπαλος του αντιπάλου μου δεν μπορεί να είναι φίλος μου.

Το αξιακό μας σύστημα έχει επίκεντρο την κοινωνική επανάσταση για την ελευθερία, τη κοινοκτημοσύνη, την ισότητα, την οριζοντιότητα. Δηλαδή την κοινωνική χειραφέτηση, που σαν πολικό αστέρι διαμορφώνει σε μια ευθεία γραμμή μιαν αξιακή κατεύθυνση. Ο ιμπεριαλισμός, η αποικιοκρατία, τα εθνικά κράτη είναι μορφές καταπίεσης κι εκμετάλλευσης. Μπορούν μάλιστα και να συνυπάρχουν. Μπορούμε λοιπόν κι εμείς να σταθούμε ενάντιά τους κάνοντας κριτική χωρίς όμως να προδίδουμε τις αρχές μας.

Με αυτόν τον τρόπο οφείλουμε να συναντηθούμε με τους αγώνες των Ιρανών όπως και όλων των εξεγερμένων ενάντια στο σύστημα κράτος/κεφάλαιο.

___

Πηγή / Κείμενο: Θανάσης Κοσμόπουλος / RisingUtopia

The post Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν appeared first on Void Network.

Μετάφραση / επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

_______

Είμαστε ΕΔΩ. Στο τέλος του μέλλοντος. Ακόμα και η Αποκάλυψη κλάπηκε από τα χέρια μας. Η δυστυχία είναι ταυτόχρονα προφανής και εύκολο να αγνοηθεί. Τα φώτα του καρναβαλιού μας αποσπούν την προσοχή. Γιατί να αγωνίζεσαι, να αναρωτιέσαι και να ψάχνεσαι, όταν το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι το πεδίο της μάχης στην οποία ηττηθήκαμε και την αδυναμία μας να αντιστρέψουμε αυτή την κατάσταση; Ο ζωώδης εαυτός μας όμως, είναι ακόμα ζωντανός. Το βλέπουμε αυτό στις εκρήξεις οργής που κατακλύζουν όλο και πιο συχνά ακόμη και τις πιο πολιτισμένες πόλεις. Μόνο που δεν έχουμε βρει ακόμα τον τρόπο να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας και να συντονιστούμε με όσα είναι μέσα μας κάθε στιγμή έτοιμα να εξοργιστούν, να ανατιναχτούν. Ο εξεγερτισμός φτάνει στο τέλος του, επισκιασμένος από μια διαρκή αποτυχία συντονισμού και επικοινωνίας. Η εξέγερση ήταν εύκολη. Η συνάντηση μεταξύ μας όμως, αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη υπόθεση.

Ανάμεσα στις λαμπερές βιτρίνες που αναβοσβήνουν υπνωτιστικά και τις εκρήξεις του πολέμου, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάνει ήδη την πιο εύκολη επιλογή. Το ίδιο θα έκαναν πάντα, ανά πάσα στιγμή στην ιστορία. Χάρη σε αυτή την τεμπελιά επιβιώνουν τα είδη του ζωικού βασιλείου. Μήπως όμως, όλες αυτές οι επιλογές που πάρθηκαν με μόνο κριτήριο την επιβίωση, είναι που μας οδηγούν τώρα στον αφανισμό; Είμαστε φοβισμένοι- και αυτό δεν θα είναι καθόλου απλό ζήτημα.

Οι πιο ρομαντικοί από όσους έριξαν τη ζωή τους στον κοινωνικό αγώνα, επέλεξαν να πιστεύουν ότι τα ορυκτά καύσιμα είναι η κορυφή του παγόβουνου στο τεχνολογικό ρεπερτόριο του καπιταλισμού, και ως εκ τούτου η κατάρρευση είναι αναπόφευκτη.

Ένα μέλλον κατάρρευσης και μαζικής πείνας άλλωστε, μοιάζει πολύ πιο ανακουφιστικό να το φανταζόμαστε από εκείνο το σενάριο όπου η Μηχανή συνεχίζει να λειτουργεί για πάντα, εφευρίσκοντας διαρκώς νέους τρόπους ανάπτυξης και διαφυγής από τις παγίδες που παράγει η ίδια για τον εαυτό της.

Οι πιο κοινωνικοί μετατρέπουν το πεδίο της μάχης σε κήπο, δημιουργώντας το μικρό τους κομμάτι αναρχίας, για να το μοιραστούν με τους γείτονες τους και να μπορούν να κοιμηθούν ήσυχοι το βράδυ, χωρίς να σκέφτονται αυτούς που πυροβολήθηκαν ή εκείνους που κλείστηκαν στην φυλακή.

Οι πιο πραγματιστές, που έχουν αποκηρύξει τις ελπίδες και τους περισπασμούς, εξακολουθούν να αναζητούν κάποια συμμαχία με την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων. Αναζητούν πλήθη για να κρύψουν την απομόνωσή τους, χρησιμοποιούν τα εργαλεία που τους δίνει η Μηχανή για να προσομοιώσουν την αδυναμία τους.

Και οι πιο αποφασισμένοι μπορούν να μιλήσουν μόνο για την καταστροφή των πάντων, για μια μάχη που εξελίσσεται πάντα μόνο στο σήμερα – γιατί πονάει πάρα πολύ να ελπίζουμε στο απίθανο, να φανταζόμαστε ένα μέλλον στο οποίο δεν μπορούμε να πιστέψουμε ούτε εμείς οι ίδιοι.

Ακόμη και όσοι από εμάς επιλέξαμε να επαναστατήσουμε, έχουμε κάνει τις πιο εύκολες πιθανές επιλογές μέσα στην εξέγερσή μας. Τελικά δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ από την πλειοψηφία. Αυτό κατά κάποιο τρόπο είναι ανακουφιστικό. Υπάρχει μια αόρατη δύναμη που μας αλυσοδένει σε αυτή τη δυστυχία. Το βάθος της ήττας μας, μπορεί να περιγραφεί σαν μια εξόρυξη που έγινε ερήμην μας και έχει υποσκάψει την ζωή μας πολύ πιο βαθιά από ό,τι έχουμε φανταστεί, και μας έχει ξεριζώσει από το παρελθόν μας περισσότερο από ποτέ. Η απελπισία δεν είναι κάτι καινούργιο. Αλλά η απουσία των ονείρων μας, κάποιες φορές μας χτυπάει δυνατά σαν κεραυνός μες στο σκοτάδι.

Οι κυβερνήτες κατέκτησαν τα πάντα, εισέβαλαν ακόμα και στην τελευταία γωνία του κόσμου, και όμως μετά δεν σταμάτησαν τις εχθροπραξίες, δεν αποστρατεύτηκαν. Τα πολεμικά μέτρα μόνο εντάθηκαν. Αλλά που εισβάλουν πλέον, όταν όλος ο κόσμος έχει ήδη κατακτηθεί;

Το κλειδί για τη συνεχιζόμενη νίκη τους κρύβεται μέσα σε ένα αρχαίο ψέμα. Προετοίμασαν αυτό το πεδίο μάχης, εδώ και πολύ καιρό, τυφλώνοντάς μας ώστε να μην μπορούμε να το δούμε. Ο πιο εύκολος πόλεμος για να κερδίσεις είναι αυτός που ο εχθρός σου δεν γνωρίζει καν ότι τον διεξάγεις εναντίον του.

Ο υλικός κόσμος κατακτήθηκε, και τώρα εισβάλλουν στον κόσμο της φαντασίας μας- για τον οποίο έχουμε εξαπατηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε ξεχάσαμε την ύπαρξη του, και κάθε χρόνο αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο από τις ήττες μας, που δεν ξέρουμε καν ότι συμβαίνουν.

Η Μηχανή έχει καταφέρει να αποτυπώσει ακόμα και στα όνειρά μας την αίσθηση ότι ο θρίαμβος της είναι μόνιμος. Αν και όλες οι μηχανές μπορούν λίγο ή πολύ να λειτουργούν αυτόματα, με τα δικά τους αποθέματα καυσίμων για κάποιο χρονικό διάστημα, χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι αυτό το σύστημα δεν έχει μηχανικούς, ότι όλοι είμαστε ανίσχυρα πιόνια μιας έξω-ανθρώπινης δύναμης που ονομάζεται “Ιστορία”. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν μηχανικοί, υπάρχουν άνθρωποι που είναι απίστευτα ισχυροί. Όπως και εμείς όμως, έτσι και αυτοί, δεν είναι ελεύθεροι.

Αυτή η ελίτ παίρνει τη δύναμή της ακριβώς από την ικανότητά της να επιδιορθώνει και να βελτιώνει τη Μηχανή. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ενωμένοι μεταξύ τους, παρά μόνο επειδή όλοι τους είναι αλυσοδεμένοι στη Μηχανή, και δεν είναι μια σκιώδης, παντοδύναμη συνωμοσία, ωστόσο συνωμοτούν τακτικά κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Είναι απλοί άνθρωποι σαν εμάς, αλλά σε θέσεις επιρροής, όπου μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις, να ολοκληρώνουν τεχνικές μετρήσεις και προσχέδια για τη συντήρηση ή την επέκταση του συστήματος.

Όπως και εμείς, έτσι και αυτοί ζουν μέσα στην πραγματικότητα, η οποία είναι το προϊόν της Μηχανής. Αλλά εμείς, σε αντίθεση με αυτούς, δεν πιστεύουμε σε όσα πιστεύουν και οι επιθυμίες μας δεν συμμορφώνονται με τις επιταγές τους.

Γνωρίζεις ήδη πως ονομάζεται η λογική της λειτουργίας αυτού του συστήματος, είναι
πολύ φανερό: λέγεται Έλεγχος. Ο έλεγχος είναι το μάτι που βλέπει τα πάντα, η
εσωτερικευμένη συλλογική μνήμη του βούρδουλα, της αλυσίδας και του μαστίγιου.
Είναι ο μπάτσος στο κεφάλι σου που δεν χρειάζεται ποτέ να σε τιμωρήσει, επειδή εσύ
κάνεις ήδη αυτό που πρέπει. Τώρα που η Μηχανή έχει κατακτήσει πλέον ολόκληρη την
υδρόγειο, οι ανεξέλεγκτοι κόσμοι υπάρχουν μόνο στην φαντασία μας.

Δυστυχώς όμως για τη Μηχανή, το φαντασιακό θα συνεχίζει να εκπηγάζει αιώνια. Δεν ανταποκρίνεται στα ορθολογικά όρια και η σχέση του με τον υλικό κόσμο δεν είναι μηχανική. Κάθε πραγματικότητα που προσποιείται πως είναι καθολική αντιμετωπίζει διαρκώς την απειλή να εκτεθεί ως απάτη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Μηχανή εισβάλλει στις ίδιες περιοχές ξανά και ξανά, κάθε φορά για να οργώσει βαθύτερα και να καταστρέψει τις ρίζες της εξέγερσης.

Όσοι από εμάς ζούμε σήμερα, έχουμε αποικιστεί και επαναποικιστεί πολλές φορές, τα όρια του κόσμου έχουν χαραχτεί ξανά και ξανά μέσα στον καθένα μας, μας έχουν διασχίσει επανειλημμένα. Και όμως, ακόμα αντιστεκόμαστε. Αλλά το κάνουμε χωρίς ελπίδα. Αν και το φαντασιακό είναι ανίκητο, αυτή τη φορά έχουν κατακτήσει την φαντασία μας, και πραγματικά δεν μας έχει απομείνει τίποτα. Τίποτα άλλο παρά η φτωχή επιλογή, ανάμεσα στο να αποφύγουμε να κοιτάξουμε της δική μας κατεστραμμένη απελπισία ή να προσκολληθούμε στους μύθους και τις φαντασιώσεις για μια άλλη, επερχόμενη γενιά εξεγερμένων. Και οι δύο επιλογές που μας προσφέρονται είναι εντελώς ανεπαρκείς για την εποχή που μας έλαχε να ζήσουμε.

Τι πυρσό, τι φλόγα, θα παραδώσουμε σε αυτούς που θα συνεχίσουν το αγώνα μετά από εμάς;

Εάν μπορούμε να επιτύχουμε τουλάχιστον ένα πράγμα, αυτό θα πρέπει να είναι να διαδώσουμε τη συνειδητοποίηση ότι αν και η κυρίαρχη πραγματικότητα πιστεύει πολύ στον εαυτό της, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια κατασκευή.

Η ανάπτυξη και η επέκτασή της είναι το αποτέλεσμα συνεχούς προσπάθειας των ίδιων εκείνων μηχανικών που είναι εθισμένοι στην ύπαρξη της. Είναι, με άλλα λόγια, μια διεστραμμένη φαντασίωση που εθίζει όσους έχουν καταστρέψει την σύνδεση τους με τον υπαρκτό κόσμο και ξέχασαν τον δρόμο της επιστροφής τους σε αυτόν.

Κάθε φορά που η Μηχανή εισβάλει εκ νέου σε μια περιοχή, η προέλασή της αποφασίζεται, διοικείται και κατευθύνεται από τους μηχανικούς της. Αυτοί αξιολογούν και βελτιώνουν τις στρατηγικές της Μηχανής από τα διάφορα τμήματα διοίκησης τους—στρατηγικές μάρκετινγκ, επενδυτικά σχέδια, μέθοδοι αστυνομικού ελέγχου. Δεν έχουν επίγνωση πια, της επινοημένης φύσης των πράξεων τους, όπως ο Στρατηγός δεν γνωρίζει την κοινωνικοπολιτική διαδικασία που οδήγησε στην δημιουργία του στρατού που διοικεί.

Ωστόσο, ένας στρατός δεν είναι μια ασυνείδητη, αυτόματη δύναμη- τόσο μηχανική και τυφλή όσο συνήθως θέλουν να πιστεύουν αυτοί που τον συγκροτούν ή τον διοικούν. Ούτε είναι δεδομένο και αναπόφευκτο το γεγονός πως οι άνθρωποι συνδέονται και ταυτίζουν τους εαυτούς τους με τη Μηχανή. Η πραγματικότητα που τους οδηγεί σε αυτή την επιλογή δεν δημιουργείται ούτε αυτόματα, ούτε στα τυφλά. Μπορεί να κατανοηθεί, να αποδομηθεί και να διαλυθεί από όσους βλέπουμε και καταλαβαίνουμε ξεκάθαρα τους λόγους αυτής της επιλογής.

Είναι καιρός να ξυπνήσουμε ξανά μέσα στο Όνειρο. Να φωνάξουμε «φωτιά!» μέσα στο θέατρο, όχι σαν μια φάρσα, αλλά σαν μια υπόσχεση. Να δώσουμε την μάχη και στους δύο κόσμους ταυτόχρονα- και στον υλικό κόσμο και στον κόσμο της φαντασίας. Να αναιρέσουμε την προφανή μας ήττα. Η Μηχανή δεν μπορεί ποτέ να υπαγορεύσει τους όρους με τους οποίους εμείς θα παραδοθούμε – εφόσον οι λόγοι για τους οποίους επαναστατούμε θα παραμένουν πάντα ακατανόητοι για αυτήν.

Το να μας αφανίσουν παραμένει πάντα η τελευταία καταφυγή της καταστολής, γιατί συνεχίζουμε να είμαστε ο πολυτιμότερος πόρος της Μηχανής. Έχει ευδοκιμήσει ταυτίζοντας την επιβίωσή της με την δικιά μας. Αν όμως εμείς ορίσουμε την επιβίωση μας όχι με υλικούς όρους αλλά ως την συνέχιση της εξέγερσης, την επίτευξη ενός ονείρου, μιας Ιδέας, τότε γινόμαστε ο λύκος στο κοπάδι τους, η ζάχαρη που διαλύει την ατμομηχανή τους, το τέρας που σπάει τα γρανάζια τους.

Με κάποιο τρόπο πρέπει να βρούμε το κουράγιο να είμαστε απελπισμένοι. Να έρθουμε αντιμέτωποι με την ήττα μας και να συνεχίσουμε να πολεμάμε, αλλά αυτή τη φορά με όλη μας την καρδιά, με τυφλή οργή και συγχρόνως με διορατικότητα.

Σε αντίθεση με τους τόπους μας, σε αντίθεση με τους αγαπημένους, τις σχέσεις μας, τα δάση, την υγεία μας, τα έθιμα και τις κοινότητες μας, η φαντασία μας δεν μπορεί να κατακτηθεί με τη βία. Μπορούμε μόνο εμείς οι ίδιοι να την παραδώσουμε, αλλά ανά πάσα στιγμή, μπορούμε να την ανακτήσουμε ξανά. Η φαντασία είναι το μικροσκοπικό όπλο που μπήκε λαθραία στη φυλακή, το ελάχιστο απαραίτητο εργαλείο για την συνωμοσία μιας μεγαλειώδους απόδρασης

Απειροελάχιστοι, ηττημένοι, αφοπλισμένοι, αλυσοδεμένοι, έχουμε φτάσει στη στιγμή της τρέλας, πέρα από τις δύσκολες και τις εύκολες επιλογές. Είναι καιρός να εξαπολύσουμε μια αντεπίθεση και στους δύο κόσμους ταυτόχρονα- και στον κόσμο της φαντασίας και στον υλικό κόσμο.

Για την μεγαλύτερη μερίδα των άναρχων χρόνων της ανθρώπινης ιστορίας, οι άνθρωποι συνήθως έκαναν την ευκολότερη επιλογή, αποφεύγαν το κράτος, τρέχοντας προς τα βουνά. Τώρα δεν υπάρχει κανένας τόπος για να τρέξουμε προς τα εκεί.

Όταν είσαι αποκλεισμένος στην γωνία, πέρνα στην αντεπίθεση.

Επίθεση- μόνο επίθεση.

_____

The post Ένα όνειρο που τελειώνει με ουρλιαχτά appeared first on Void Network.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο lundi.am/#390, 3 Ιουλίου 2023 κατά τη διάρκεια των σφοδρών συγκρούσεων και διαδηλώσεων που ξέσπασαν σε όλη τη Γαλλία μετά την δολοφονία του 17χρονου Ναέλ Μερζούκ από αστυνομικούς.

Η μετάφραση και επιμέλεια έγινε από τη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο.

Στο Vitry-sur-Seine (Val-de-Marne) τα νοτιοανατολικά περίχωρα του Παρισιού, κατά τη διάρκεια μιας ακολουθίας ταραχών την Πέμπτη 29 Ιουνίου, ένα οπλοστάσιο λεηλατήθηκε και τουλάχιστον δύο κυνηγετικά όπλα και τρία κυνηγετικά τουφέκια κλάπηκαν. Η Mafia K’1 Fry, τα περισσότερα μέλη της οποίας προέρχονται ακριβώς από το Vitry-sur-Seine, ανακοίνωσε πριν από δεκαπέντε χρόνια σε ένα διάσημο ραπ: τραγούδι «It’s war!».

Εδώ είμαστε.

«Άρνηση συμμόρφωσης», το επιχείρημα που σκοτώνει. Υπάρχει ακόμη και νόμος, που ψηφίστηκε το 2017, ο οποίος το επισημοποιεί. Έτσι, στις 14 Ιουνίου, στην πόλη της Angoulême, ο Alhoussein Camara, ένας 19χρονος από τη  Γουινέα, πυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου καθώς πήγαινε στη δουλειά του στις 4 το πρωί, χωρίς να υπάρχουν μάρτυρες εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες. Συγκλονιστική λεπτομέρεια που λέει πολλά για την υποτιθέμενη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης: ενώ ο θάνατος ενός ατόμου οδηγεί αυτόματα στην διακοπή της δίωξης του, η εισαγγελία της Ανγκουλέμ άνοιξε αμέσως έρευνα εναντίον του θανόντος για «άρνηση συμμόρφωσης και βία με όπλο», μετά από τη ξεκάθαρη προσπάθεια των μέσων ενημέρωσης για τη συκοφάντηση του θύματος και τη δικαιολόγηση αυτού του φόνου. Στις 27 Ιουνίου στη Ναντέρ, για κακή τύχη των μπάτσων, βρέθηκε κάποιος να κινηματογραφήσει και να ηχογραφήσει αυτά τα λόγια: “Μην κουνηθείς αλλιώς θα φας μια σφαίρα στο κεφάλι”, “Ρίξτε του!”.  

Είναι πόλεμος.

Είναι και εμφύλιος πόλεμος. Διότι καθημερινά από τις 27 Ιουνίου, οι μέσοι Γάλλοι που υποστηρίζουν τη δολοφονία του Nahel ξεσπούν στα κοινωνικά δίκτυα τον ρατσισμό και τις νευρωτικές τους ανασφάλειες και η απλή συμβίωση με τέτοιους ανθρώπους γίνεται όλο και πιο προβληματική. Έτσι,  όταν οργανώθηκε έρανος προς τον δολοφόνο του, συγκεντρώθηκαν τελικά 850.000 ευρώ , με αρχικό  στόχο τις 50.000 ευρώ.

Σε μια χώρα όπου τύποι σαν τον Cyril Hanouna και τον Éric Zemmour εκτινάσσουν τα νούμερα ακροαματικότητας, δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι άλλο από το να τους ακούσουμε να επαναλαμβάνουν εν χορώ, όπως τα αδέσποτα σκυλιά του Παβλώφ, το ποιηματάκι τους για τους νεαρούς εξεγερμένους των προαστίων που είναι ντίλερ.  Τα αφεντικά του άνθρακα ανέκαθεν ήταν αντίθετα στις εξεγέρσεις  που διαταράσσουν τις επιχειρήσεις τους. Δεν τολμάμε καν να φανταστούμε σε τι πειρασμό θα μπουν ορισμένοι μπάτσοι αν το μήνυμα που περνάει είναι ότι σκοτώνοντας κάποιον θα κερδίσουν ένα έπαθλο αξίας ενός εκατομμυρίου ευρώ.

Δύο πολύ διαφορετικές σκηνές διαδέχονται  η μία την άλλη στη Γαλλία από τις αρχές του τρέχοντος έτους. Τους πρώτους μήνες, έγιναν μαζικές διαδηλώσεις κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος, η οποία απορρίφθηκε από τα τρία τέταρτα του πληθυσμού σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Οι διαδηλώσεις αυτές, δρομολογημένες σε συμφωνημένα μονοπάτια και σύμφωνα με γνωστές μεθόδους, επαναλαμβάνονται κάθε μήνα, κάθε μέρα δράσης, μέχρι την αναπόφευκτη και τόσο αναμενόμενη εξάντληση τους.

Εκτός από μερικές εκτροπές σε αυθόρμητες συγκεντρώσεις και κάποια μπλοκαρίσματα, όλα λειτούργησαν όπως είχαν προγραμματιστεί- σε σημείο που η κυβέρνηση ήθελε να χαιρετίσει την ευγένεια των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Το θέαμα μιας αξιοπρεπούς και υπεύθυνης διαμαρτυρίας, που εκφράστηκε με κάθε ευγένεια και κάθε νομιμότητα, έδωσε στην κυβέρνηση όλο το περιθώριο να εγκρίνει το νομοσχέδιο της, προσφέροντας στον εαυτό της την πολυτέλεια να περιφρονεί ανοιχτά την εθνική εκπροσώπηση και τους δύστυχους ψηφοφόρους της, οι οποίοι απλώς πρέπει να καταπιούν τη ντροπή τους.

Και ξαφνικά, στις αρχές του καλοκαιριού, η αναπάντεχη εμφάνιση μιας ανεξέλεγκτης εξέγερσης, μετά από ένα ακόμα αστυνομικό έγκλημα, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι,  που ξεπερνά την επιβολή του νόμου και άφησε στην άκρη όλες τις πολιτικούς εκβιασμούς. Δεν πρόκειται πλέον για διαμαρτυρία,  όλα συμβαίνουν για εκδίκηση, παντού. Και σε αντίθεση με ό,τι συνέβη το 2005, όλη αυτή η κατάσταση ξεφεύγει από τις συνοικίες, τα προάστια και εξαπλώνεται στις πόλεις, χτυπά και στο κέντρο των πόλεων, ακόμη και στις μικρές πόλεις. Αστυνομικά τμήματα πυρπολήθηκαν σε 5000 διαφορετικές κατοικήσιμες περιοχές. Μια εξέγερση που έχει τη συμπάθεια μεγάλου μέρους της νεολαίας, όχι μόνο στις εργατικές συνοικίες, προκαλεί ανησυχία σε ορισμένους ενήλικες.

Είναι ότι, όπως παρατήρησε ένας σύντροφος, «τα παιδιά έχουν μια τρελή ικανότητα να σκέφτονται έξω από τις συμβολικές δομές που μας περιορίζουν». Αυτή η ικανότητα ξεφεύγει από τους εκβιασμούς, ακόμα κι αν αναπόφευκτα θα εξαντληθεί ενόψει της αστυνομικής καταστολής. Έκφραση μιας κάτι παραπάνω από θεμιτής οργής, αυτή η συλλογική απελευθέρωση έχει και καρναβαλικές πτυχές, που τονίζονται από τα πυροτεχνήματα και τη χαρά της λεηλασίας.

Η καλοπροαίρετη Γαλλία μπορεί να θρηνήσει λίγο για το θάνατο του Nahel -ακόμη και ο Macron είπε ότι η δολοφονία του ήταν «ασυγχώρητη»!- αλλά κρίνει αυστηρά το ξέσπασμα που ακολούθησε.

«Αν είσαι θυμωμένος, είναι επειδή δεν είσαι ικανός να συλλογιστείς λογικά, αφού, τουλάχιστον στη Δύση, ο θυμός είναι ο εχθρός του προβληματισμού, αυτό ξέρεις, είναι ένα πατερναλιστικό πράγμα, αυτοί οι τρόποι να λες ξερά ότι είσαι πρωτόγονος, ότι δεν ξέρεις πώς να οργανώσεις τις σκέψεις σου, αυτός είναι ένας τρόπος απαξίωσης του εαυτού σου, απαξίωσης του λόγου και είναι επίσης ένας τρόπος να εξασφαλίσεις μια κάποια ευκολία, δηλαδή θέλω να σε ακούσω, αλλά πες μου το ευγενικά για να μην νιώθω άβολα. Όχι μερικές φορές θέλω  να σε φτύσω κατάμουτρα για να καταλάβεις, ότι όλα αυτά συμβαίνουν στα αλήθεια…» έλεγε η ράπερ Casey πριν από μερικά χρόνια.

Είμαστε εκεί, με όλους αυτούς τους σωστούς ανθρώπους στη θέση τους, να αποδοκιμάζουν το θάνατο του Nahel αλλά να καταδικάζουν και τη βία. Θα ήθελαν μετά την συνοπτική εκτέλεση ενός 17χρονου πιτσιρικά, οι νέοι να πήγαιναν να συναντήσουν τους μπάτσους με ένα κλαδί ελιάς στα χέρια; Μετά από όλους αυτούς τους θανάτους, τι ακριβώς θέλεις να κάνουν αυτοί οι σακατεμένοι; Με το να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, το κάλεσμα για ηρεμία, τελικά απλά ξεθωριάζει.

Μετά από κάθε αστυνομική δολοφονία, βλέπουμε να αναδύονται οι υποστηρικτές του status quo, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες διαμεσολαβητές  – το  SOS Racisme φυσικά, που δεν παρέλειψε να εκδώσει το δικό του δελτίο τύπου, υπογεγραμμένο από ανθρώπους που δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να φωνάζουν ψυχραιμία για σαράντα χρόνια. Δεν περνάει σχεδόν μήνας χωρίς οι μπάτσοι, που τους έχει δοθεί κάθε δικαίωμα να κάνουν οτιδήποτε, να εκτελέσουν κάποιον, σχεδόν πάντα μαύρο, με την υποστήριξη των συναδέλφων τους και όλης της ιεραρχίας.

Η βία δεν θα επαναφέρει τον Nahel στη ζωή, ακούμε να επαναλαμβάνεται. Αλλά θα έχει τουλάχιστον τη δύναμη να θρέφει τη μνήμη, και αυτό είναι ήδη αρκετό για να εγκαινιάσει μια πολιτική παράδοση των εξεγερμένων. Διαφορετικά, ποιος θα θυμόταν ακόμα τον Ζιέντ και την Μπούνα και όλους τους άλλους που δολοφόνησαν οι μπάτσοι;  Οι ενήλικες που είναι τόσο λογικοί και στην πραγματικότητα τόσο παραιτημένοι, αποδοκιμάζουν την τυφλή βία της εξέγερσης, αλλά τι έχουν μεταδώσει στους νέους, σε αυτή τη γενιά που εξεγέρθηκε για το θάνατο ενός δικού τους; Τίποτα άλλο παρά ένα απόλυτο πολιτικό κενό που ακυρώνει αμέσως τις ηθικολογικές παραινέσεις  τους.

Στη Μασσαλία, η εξέγερση οδήγησε σε ένα κύμα συστηματικής λεηλασίας, που σύμφωνα με τον Τύπο, εξόργισε ακόμη και ανθρώπους που πιστεύαμε ότι ήταν κοντά μας. “Bad boys from Marseille”, τραγούδησαν οι ραπερ της Μασσαλίας πριν από τριάντα χρόνια: εδώ είναι, τα εν λόγω κακά αγόρια, στο δρόμο, και πόσοι άνθρωποι, ακόμη και μέσα από το ραπ, τους αποκηρύσσουν τώρα για τις υπερβολές τους; Το ραπ αντιπροσωπεύει πολλα, σύμφωνα με μια έκφραση τόσο συνηθισμένη στους κύκλους του hip-hop, αλλά εδώ δεν είμαστε  πια στην αναπαράσταση, εδώ το ραπ βιώνεται άμεσα.

Ακούμε λοιπόν διάφορους να κλαψουρίζουν για τους εμπόρους ναρκωτικών, που ως επί το πλείστον δεν έχουν δει ποτέ τίποτα πέρα ​​από τα περιεχόμενα του συρταριού τους και δεν χάνουν ευκαιρία να καλέσουν ακόμη περισσότερη αστυνομία: αλλά δεν τους ακούσαμε τότε, εκείνους που τώρα ζητούν ηρεμία και αξιοπρέπεια, που θρηνούν τα σπασμένα τζάμια και τα λεηλατημένα αγαθά, για τη δολοφονία της Zineb Redouane από τα γαλλικά ΜΑΤ την 1η Δεκεμβρίου 2018, κατά τη διάρκεια μιας άλλης εξέγερσης στην πόλη. Ωστόσο, η ανάμνηση είναι ακόμα ζωντανή, μαζί μας…

Από την άλλη πλευρά, ακούμε ανθρώπους να παραπονιούνται για τα super market που λεηλατούνται ή καίγονται στα προάστια αυτές τις μέρες, με το επιχείρημα ότι πιθανότατα υπάρχουν άνθρωποι από εργατικές γειτονιές που εργάζονται εκεί: είναι αστείο γιατί αυτό το ίδιο επιχείρημα μπορεί να καταλήξει στο αντίθετο συμπέρασμα, δηλαδή, ότι ορισμένοι από τους πλιατσικολόγους και τους εμπρηστές έδρασαν τόσο μεθοδικά ακριβώς ΓΙΑΤΙ ΔΟΥΛΕΥΑΝ ΕΚΕΙ. Τυφλή καταστροφή; Ωστόσο, στις βόρειες συνοικίες, νεαροί έβαλαν φωτιά σε ένα πολυεθνικό super market Aldi και επιτέθηκαν στο εμπορικό κέντρο Grand Littoral, αλλά κανείς δεν άγγιξε το After-M, που άνοιξε εκεί που παλιά υπήρχε McDonalds . Ας εκμεταλλευτούμε επίσης αυτή την ευκαιρία για να χαιρετίσουμε τη συστηματική καταστροφή των βίντεο-καμερών παρακολούθησης.

Ακούμε αυτές τις πράξεις να καταδικάζονται επειδή καταστρέφουν «τη γειτονιά». Σαν να αποτελούσε η γειτονιά μια ευλογημένη Αρκαδία, σαν να μην είναι και εδώ ο τόπος της σύγκρουσης, όπου ασκείται εκμετάλλευση και βασιλεύει η απογοήτευση. Δεν είναι όμως και τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι για τους νέους των προαστίων, αυτά τα μεγάλα εκπτωτικά καταστήματα συνθέτουν ένα εχθρικό περιβάλλον, όπου το βλέμμα των σεκιουριτάδων και οι κάμερες τους καθιστούν ύποπτους με το που θα μπουν μέσα σε αυτά,  καταδικασμένους να  ξαναβγούν χωρίς να έχουν ικανοποιήσει τις στοιχειώδεις επιθυμίες τους. Τα καταστήματα είναι τόποι της στέρησης που γίνονται όλο και  πλουσιότεροι. Ας γλυτώσουμε όσους παραπονιούνται για τις λεηλασίες από ηθικά διδάγματα πιο απρεπή από ποτέ, που προέρχονται από ανθρώπους που δεν τους έλειψε ποτέ τίποτα.

Επιπλέον, οι εξεγερμένοι δεν αρκέστηκαν απλά στο να αρπάξουν επίπεδες οθόνες και ζευγάρια Nike.  Στο Montreuil όπου λεηλατήθηκαν όλα τα σούπερ μάρκετ, οι ενήλικες καταθέτουν: «Τους είδα χθες το βράδυ, πολύ νέους ανθρώπους, να βγαίνουν κουβαλώντας σακούλες με φαγητό γεμάτες μέχρι το χείλος, ήταν εντυπωσιακό. “Σαν να ψώνιζαν για τη μαμά τους!”».

Σε αυτό το διάστημα, ακούμε άλλους νέους, που όμως δεν έχουν το ίδιο προφίλ, να εκφράζονται: «Όλα καταρρέουν», «Είμαι στο τέλος της ζωής μου»… όχι λόγω του δολοφονημένου Nahel, αλλά επειδή λόγω των ταραχών ακυρώθηκε η συναυλία της Mylène Farmer. «Mylène γύρνα κοντά μας γρήγορα, είμαι λυπημένη και τόσο συντετριμμένη, δεν έχω σταματήσει να κλαίω από την Παρασκευή»… Με τέτοια γεγονότα μετριέται η αχρειότητα, η αθλιότητα  μιας εποχής. Συμπεριλαμβάνοντας φυσικά και  τζακ ποτ για τον αστυνομικό δολοφόνο.

Τα τεθωρακισμένα στους δρόμους, είχαμε αρχίσει να τα συνηθίζουμε, από την επίθεση στο ZAD την άνοιξη του 2018 και την καταστολή των Κίτρινων Γιλέκων. Αλλά περάσαμε  σε άλλο επίπεδο  με την παρέμβαση του RAID, μιας εξειδικευμένης μονάδας κατά των τρομοκρατών. Έτσι, πλέον βλέπουμε ρομπότ εξοπλισμένα με πολυβόλα υψηλής τεχνολογίας να παρεμβαίνουν για να συλλάβουν παιδιά που μόλις είχαν βουτήξει καραμέλες και αναψυκτικά σε ένα κατάστημα που μόλις είχε λεηλατηθεί!

«Είναι πόλεμος!»

Αυτοί οι ίδιοι μπάτσοι που είχαν το  δικαίωμα να διαδηλώσουν στο Παρίσι, πριν από λίγο καιρό, μέσα στη νύχτα, κουκουλοφόροι και με τα υπηρεσιακά τους όπλα, στο κάλεσμα των ανοιχτά φατριακών συνδικάτων τους, απαιτώντας για άλλη μια φορά το δικαίωμα να σκοτώσουν και να λάβουν για αυτό την υποστήριξη σχεδόν όλων των εκλεγμένων αξιωματούχων, από τον Éric Ciotti έως τον Fabien Roussel. Τα κακομαθημένα παιδιά αυτού του καθεστώτος, που επιδίδονται σε κάθε κατασταλτικό καπρίτσιο τους και προικίζονται με όλα τα τελευταία τεχνολογικά παιχνίδια για να ακρωτηριάσουν και να σκοτώσουν.

Αυτή η αστυνομική δύναμη, η οποία γίνεται όλο και περισσότερο αυτόνομη δύναμη μέσα στο ίδιο το κράτος και διεκδικεί πλήρεις εξουσίες σε ένα δικαστικό σύστημα που βρίσκεται ήδη υπό τις διαταγές της, θα επωφεληθεί στο δρόμο από την ενίσχυση των φασιστικών ομάδων (Identitaires, GUD, AF κ.λπ.) . Σε αρκετές πόλεις, ιδιαίτερα στη Δύση, ομάδες «πατριωτών» οργάνωσαν επιδρομές για να συμπληρώσουν τις υπερβολικές αστυνομικές δυνάμεις, και έκαναν ακόμη και συλλήψεις. Όταν γνωρίζουμε επίσης τη διαπλοκή της ακροδεξιάς και ορισμένων μπάτσων με το εμπόριο όπλων, σε ένα πλαίσιο ιδεολογικής συνενοχής, έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε.

Αλλά όπως λέει μια πινακίδα σε μια συγκέντρωση στο Σεντ Ντενί στις 30 Ιουνίου, «θα είναι πολύπλοκο να διαλυθούν τα προάστια». Ειδικά επειδή αυτή η συνθήκη έχει επιτρέψει να σχηματιστούν περιστασιακές συμμαχίες. Ήδη η διαδήλωση της προηγούμενης ημέρας στη Ναντέρ, που κάλεσε η μητέρα του Ναχέλ, είχε συγκεντρώσει ένα πολύχρωμο και ανάμεικτο πλήθος: αν ο φρικτός θάνατος του Ζιέντ και της Μπούνα τον Οκτώβριο του 2005 δεν φαινόταν να ξεφεύγει από τα όρια των προαστίων, αυτός του Ναέλ είχε αμέσως μεγάλη απήχηση σε πολύ ευρύτερο πεδίο.

Χαιρετίζουμε εν πάση περιπτώσει το πολιτικό θάρρος των συμμετεχόντων στο ματαιωμένο Marseille Pride, που διαδήλωσαν αυτή την Κυριακή παρά τη νομαρχιακή απαγόρευση. “Δεν είναι πάρτι, είμαστε σε πένθος”: συγκεντρωμένοι στο Porte d’Aix, οι συμμετέχοντες έκαναν πορεία στην πόλη πίσω από ένα πανό: “No pride for the cops and no cops in our Prides (“Καμιά υπερηφάνεια για τους μπάτσους και κανένας μπάτσος στις διαδηλώσεις περηφάνιας μας” και φωνάζοντας “Nahel, Souheil , Ζινέμ και Αδάμα, δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε», «Δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη. Θάνατος στο αστυνομικό κράτος», «Νταρμανίν είσαι ανεπιθύμητος από τη Μασσαλία μέχρι το Μαγιότ», συνθήματα που μερικές φορές επαναλαμβάνονται και από τους περαστικούς στο πλάι της πορείας.

Από τα Κίτρινα Γιλέκα έως τη διαδήλωση του Sainte Soline, η εμπειρία της κρατικής βίας διαμοιράζεται πλέον ευρέως και είναι μια βάση πάνω στην οποία είναι δυνατή η οικοδόμηση συμμαχιών. Γιατί αυτή η βία δεν είναι ανεπίσημη, όπως θα ήθελαν να πιστέψουμε όσοι ζητούν ηρεμία και εκλιπαρούν για μια δημοκρατική και φιλική προς τους πολίτες αστυνομία. Η αστυνομία, που ποτέ δεν ήταν κάτι περισσότερο από την ένοπλη πτέρυγα της άρχουσας τάξης, αποτελεί τον απόλυτο πυλώνα αυτών των αποδυναμωμένων φιλελεύθερων-αυταρχικών καθεστώτων.

Θα δεχθούμε τις ενστάσεις, ότι δηλαδή δεν είναι το ίδιο να υφίσταται κανείς αστυνομική παρενόχληση σε καθημερινή βάση και να βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο σε κάθε αστυνομικό έλεγχο, με το να υφίσταται καταστολή κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων ενεργειών όπως η διαδήλωση των κίτρινων γιλέκων ή το μπλοκάρισμα ενός εργοτάξιου που συντελεί μια οικολογική καταστροφή. Αλλά για τους ανθρώπους που έχουν παραμορφωθεί ή ακρωτηριαστεί κατά τη διάρκεια όλων αυτών των διαμαρτυριών- και θα φέρουν αυτή τη βλάβη για όλη τους τη ζωή, όπως και για τους φίλους τους, τους αγαπημένους τους, και τους συντρόφους τους, όλα αυτά δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Η εξέγερση που ξέσπασε σε πολλές πόλεις της Βόρειας Αμερικής μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ τον Μάιο του 2020 οδήγησε στο δημόσιο αίτημα για τη διάλυση της αστυνομίας. Στη Γαλλία αυτό είναι ένα αίτημα που κανείς δεν τολμάει να ξεστομίσει ακόμα, και είναι κρίμα. Διότι όταν ένα καθεστώς βασίζεται μόνο στην αστυνομία του για να επιβιώσει, σημαίνει ότι σύντομα θα έρθει μια αποφασιστική, καθοριστική στιγμή-  και ότι αυτή τη  στιγμή πρέπει να την ετοιμάσουμε εμείς, χωρίς καμία καθυστέρηση.

Alèssi DELL’UMBRIA, 1 Ιουλίου 2023.

________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post «ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!» – Γαλλία / Καλοκαίρι 2023 – Alèssi Dell’Umbria appeared first on Void Network.

Πρόκειται ομολογουμένως για μια εργώδης απόπειρα να οριστεί η μη βία, ως εκείνη η πρακτική που απορρέοντας από ένα σύνολο αξιών και αντιλήψεων εκ φεύγει της καθεστηκυίας τάξης συνιστώντας ταυτόχρονα το μέσο για την εκβολή στο πεδίο της πραγματικότητας μιας βιωματικής εμπειρίας που φέρεις εντός της την δυνητικότητα ενός διαφορετικού/ανταγωνιστικού κόσμου. Πρόκειται όπως ήδη ελέχθη, για μια απόπειρα αρκετά ενδιαφέρουσα προκειμένου να οριστεί η μη βία στον αντίποδα της κρατικής-κυριαρχικής βίας, παραμένοντας ωστόσο μια προσπάθεια που πολιτικά κινείται εντός των ορίων μιας ανώριμης σοσιαλδημοκρατίας ενώ στο επίπεδο της πολιτικής θεωρίας τεκμαίρεται ως μια οπτική, πρόδηλα λανθασμένη και εκκωφαντικά ανερμάτιστη, απόρροια της έκδηλης αδυναμίας κατανόησης εκ μέρους της Μπάτλερ, των νημάτων που συνδέουν την καπιταλιστική κυριαρχία με την βία και την βία με τις ζώνες πραγμάτωσης της εξουσίας του καθεστώτος.

Η μη βία καταρχάς σε καμία περίπτωση δεν συνιστά μια πρακτική αποκρυστάλλωσης μιας ριζοσπαστικής κριτικής στον ατομικισμό, ακριβώς γιατί η μη βία ως ατομική επιλογή, καθώς μόνο ως τέτοια μπορεί να ιδωθεί, εκρέει από τους πόρους της καπιταλιστικής κυριαρχίας η οποία προωθεί την πλατφόρμα της μη βίας για τους κυριαρχούμενους διατηρώντας το δικαίωμα άσκησης της νόμιμης βίας για τον εαυτό της, δεδομένου ότι η άσκηση βίας ή η απειλή άσκησης βίας εκ της κυριαρχίας, δεν συνιστά μια ανωμαλία που αγκιστρώνεται τεχνητά στον κανονισμό πραγματοποίησης της , αλλά ανάστροφα, αποτελεί αναπόδραστη όπως και οργανική λειτουργία της. Ως εκ τούτου, η αποδοχή της μη βίας σε ατομικό επίπεδο, συνιστά ουσιαστικά υιοθέτηση εκ μέρους των κυριαρχούμενων των σκοπών, των επιδιώξεων και του κανονιστικού πλαισίου πραγματοποίησης της πολιτικής όπως διαμορφώνεται από την καπιταλιστική κυριαρχία ως εκβολή του ιστορικού συσχετισμού δύναμης, ο οποίος έλλογα αποκρύβεται από τον Μπάτλερ, καθώς προτιμά να ερμηνεύει την πολιτική στο πεδίο ενός μοριακού ανταγωνισμού, καταλήγοντας σχεδόν τελεολογικά σε ένα ηθικοπλαστικό ηθικισμό, όσο και αν επίμονα τον ξορκίζει.

Επιπρόσθετα η άσκηση βίας εκ μέρους της καπιταλιστικής κυριαρχίας δεν συνιστά μια λανθασμένη ηθικά επιλογή, ή μια συγκυριακή πρακτική που προκύπτει ως ανοίκεια στιγμή του καθεστώτος, καθώς ουσιαστικά η κρατική βία συνιστά συμπεριληπτική έκφραση της καπιταλιστικής κυριαρχίας και συσσωματωμένη συνισταμένη της, η οποία εξασφαλίζει την διατήρηση και την διαιώνιση της, ως διηνεκής αυτοεκπλήρωση. Στον αντίποδα η βία που ασκείται από τους κυριαρχούμενους, δηλαδή από τους απόκληρους της καπιταλιστικής επικράτειας, δεν συνιστά το ανεστραμμένο είδωλο της κρατικής βίας όπως υπόρρητα και δειλά συμπεραίνει η Μπάτλερ, και ακριβώς για αυτό η άσκηση βίας εκ μέρους των απόκληρων δεν επιβαρύνει στα πλαίσια μιας ιλαρής ποσόστωσης με επιπλέον βία τον κόσμο που ζούμε καθιστώντας τον αβίωτο, δεδομένου ότι η βία των αποσυνάγωγων είναι η βία που διεκδικεί την ζωή, την ελευθερία, την αποκαθήλωση της καθεστηκυίας τάξης, προκειμένου να απαλλαγεί και να απαλλάξει τον κόσμο από την βία της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Υπό αυτή την οπτική η θέση της Μπάτλερ ότι εκδοχές μη βίας μπορεί να αποτελέσουν η απεργία ή το μποϊκοτάζ ως “στρατηγικές κατεδάφισης” λειτουργιών του καθεστώτος αν και θα μπορούσε να προσπεραστεί ως έκδηλα ανεδαφική ακόμα και από κάποιον που έχει παρατηρήσει μια απεργία από απόσταση ασφαλείας, θα επιμείνουμε, γιατί οι περιβόητες “στρατηγικές κατεδάφισης” διεκδικώντας στα πλαίσια ενός θεωρητικού παραλογισμού δάφνες πρωτοτυπίας, δεν συνιστούν παρά την εξωραϊσμένη εκδοχή μιας συστημικής διαπραγμάτευσης των αποσυνάγωγων με το καθεστώς, προκειμένου στα πλαίσια μιας συναινετικής διαδικασίας όπου και τα δύο μέρη θα έχουν αποκηρύξει την βία, θα οδηγηθούν σε μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία.

Επισημαίνεται εδώ, ότι κάθε μορφή κινήματος που δεν εντάσσεται εντός των πλαισίων της θεσμικής πολιτικής, συνιστά εκφορά μιας πρωτογενούς βίας με την έννοια ότι απορρίπτει τις κόκκινες ζώνες της οποιαδήποτε διαπραγμάτευσης και επιπρόσθετα δεν απεμπολεί το αναφαίρετο δικαίωμα του να αξιοποιήσει ποιοτικά και ποσοτικά εκείνες τις μορφές βίας που αντιστοιχούν στο οντολογικό φορτίο της κινητοποίησης. Έλλογα ένα κίνημα που διεκδικεί καινούργιες μοκέτες και φρέσκο καφέ στην αίθουσα δεξιώσεων στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, μετέρχεται προφανώς μορφές μη βίας για την ικανοποίηση των αιτημάτων του. Βέβαια δεν μπορεί να οριστεί ως κίνημα παρά μάλλον ως ομάδα πίεσης για την βελτίωση των συνθηκών ψυχαγωγίας της υψηλής διανόησης, προκειμένου η τελευταία, να αναλύσει με την απαραίτητη ευθυκρισία τις δέουσες πολιτικές πρακτικές τη μη βίας. Στην πραγματική ζωή ωστόσο όπου το ταξικό φορτίο είναι αφόρητο ακόμα και για τους εθελοτυφλούντες, ένα κίνημα όπως το Black Lives Matter ή όπως το κίνημα στην Χιλή, ή όπως οι Μαύροι Πάνθηρες, θα ήταν και είναι το λιγότερο τραγελαφικό να υπογράψουν εκ των προτέρων δήλωση νομιμοφροσύνης και απεμπόλησης κάθε μορφή βίας, συμβάλλοντας έτσι σύμφωνα με την Μπάτλερ στην μη υπερθέρμανση του πλανήτη από νέες ποσότητες βίας που θα κάνουν την ζωή μας αφόρητη. Μα επειδή η ζωή είναι αφόρητη οι κυριαρχούμενοι μετέρχονται και θα μετέρχονται ποικίλες μορφές βίας προκειμένου να διαρρήξουν τα σύνορα που τους χωρίζουν από ένα κόσμο που μπορεί δυνητικά να υπάρξει μόνο πάνω στα συντρίμμια της υπάρχουσας κυριαρχίας, με την προϋπόθεση ότι αυτή η κυριαρχία θα αναγνωριστεί όπως πραγματικά είναι : Καθολική, μονολιθική, και ακραία κανιβαλική.

Εδώ φυσικά έγκειται και η δεσπόζουσα διαφοροποίηση της Μπάτλερ όπως και άλλων θεωρητικών της ίδιας σχολής : Αδυνατούν ή επιλέγουν να λησμονήσουν το καπιταλιστικό κράτος ως κύριο φορέα και επιτελεστικό μέσο μιας άκρατης, αέναης και αδιάλειπτης βίας που συνιστά πυλώνα της κυριαρχίας, την θρέφει, ενώ θρέφεται συνάμα από τον πασιφισμό, την συνθηκολόγηση και την ήττα των κυριαρχούμενων. Η βία, η επαναστατική βία, που αρνείται το υπάρχον δίκαιο και την υπάρχουσα κυριαρχία, θέτει νέο δίκαιο και διεκδικεί μια νέα κυριαρχία, ως το ολιστικά αντίρροπο της υφιστάμενης. Ακριβώς για αυτό, η βία των αποσυνάγωγων δεν αναζητά οάσεις ελευθερίας εντός του καθεστώτος, δεν εκλιπαρεί πολιτικά και θεωρητικά για μια κάποια ομαλή μετάβαση σε ένα καλύτερο κόσμο, δεν υποκύπτει σε θεωρητικές παραδοξολογίες όπως της Μπάτλερ, που ουσιαστικά εξωραΐζουν την συνθηκολόγηση εμφανίζοντάς την κυβίστηση ως εμπνευσμένη θεωρία, δεν εγκλωβίζεται σε ένα θεωρητικό όπως και πολιτικό πλαίσιο που εντός μιας αλυσιτελούς ονείρωξης φαντασιώνεται πως οι φρουροί του καθεστώτος θα παραδώσουν στους έγκλειστους τα κλειδιά του Πανοπτικού στα πλαίσια μιας ομαλής γραμμικής μετάβασης σε μια νέα ειδυλλιακή κατάσταση.

Ουσιαστικά και σε τελική ανάλυση, η θεώρηση της Μπάτλερ, οδηγεί στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής, σε δημιουργία μαρτύρων, καλώντας τα κοινωνικά κινήματα να αυτοχειριαστούν, στα πλαίσια μιας μεταμοντέρνας θεολογίας που εικάζει ότι οι μοριακές, διάσπαρτες και απροσανατόλιστες δράσεις που θα αγνοούν επιδεικτικά την βία που τις κατέστησε εφικτές όπως και το φορέα αυτής της βίας, θα μπορέσουν να υποσκελίσουν την ισχύ του πραγματικού παραμένοντας δέσμιοι ενός κοινωνικού συμβολαίου που είναι πλέον νεκρό γράμμα.

Το μόνο που τελικά θα απομείνει, θα είναι το ακατάλυτο πένθος και οι φλύαρες νεκρολογίες, για μια μάχη που δεν ξεκίνησε ποτέ.

______

KEIMENO: Χρήστος Μιάμης – υπ. Διδάκτορας Πολιτικής Φιλοσοφίας, Πάντειο πανεπιστήμιο.

ΠΗΓΗ: https://manifestusorg.wordpress.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Judith Butler: Η Ισχύς της Μη Βίας / Μια κριτική απάντηση- Χρήστος Μιάμης appeared first on Void Network.

Δικτατορία , δημοκρατία και η εξέγερση του Πολυτεχνείου

Μισός αιώνας έχει σχεδόν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 και την κατάρρευση του χουντικού καθεστώτος το 1974. Ενός καθεστώτος που επιβλήθηκε από τον ελληνικό στρατό, τον “προστάτη των συνόρων και του πολιτεύματος“, σε αγαστή συνεργασία με το συμμαχικό κράτος των ΗΠΑ και τμήμα του ντόπιου κεφαλαίου. Οι “προστάτες του έθνους” δεν δίστασαν να βάλουν μια ολόκληρη κοινωνία στον “γύψο” προκειμένου να την “προστατέψουν” από τον ίδιο της τον εαυτό. Η απόδοση της αποκλειστικής ευθύνης στις ΗΠΑ για την εγκαθίδρυση ενός χουντικού καθεστώτος στην Ελλάδα, ουσιαστικά αθωώνει το ελληνικό βαθύ κράτος και συσκοτίζει τις ευθύνες του ίδιου του κρατικού μηχανισμού και των διαχρονικών επιλογών του. Η κρατική προσπάθεια να παρουσιαστεί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ως “γιορτή της Δημοκρατίας” θέλει να αποκρύψει τον κατασταλτικό ρόλο της μετεμφυλιακής δημοκρατίας κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν της δικτατορίας (αλλά και διαχρονικά) και να την εκθειάσει ως το βέλτιστο δυνατό καθεστώς.

Κατά τη διάρκεια της επταετούς στρατιωτικής δικτατορίας εντάθηκαν και διευρύνθηκαν οι βασανισμοί αγωνιστ(ρι)ών, οι φυλακίσεις και οι εξορίες. Απαγορεύτηκαν καθολικά οι συγκεντρώσεις και οι συναθροίσεις, ενώ οι παρακολουθήσεις και η λογοκρισία κυριαρχούσαν σε όλους του τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Κυρίαρχο ιδεολογικό δόγμα υπήρξε ο εθνικισμός και η πατριαρχία που συμπυκνώθηκαν μέσα από τα τρίπτυχα `Ελλάς-ελλήνων-χριστιανών“ και “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια“. Αποτέλεσμα της ασφυκτικής αυτής κατάστασης ήταν οι μειοψηφικές κοινωνικές αντιστάσεις καθ`όλη τη διάρκεια της επταετίας, να γιγαντωθούν μέχρι την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που παρά τον αρχικά φοιτητικό χαρακτήρα της, πολύ γρήγορα πλαισιώθηκε και στηρίχτηκε αυθόρμητα από ευρύτερα κοινωνικά τμήματα των καταπιεσμένων. Ειδικά κομμάτια νεολαίας σε συνέχεια κινημάτων όπως του Μάη του `68 που δεν θέλησαν να ενσωματωθούν στις κυρίαρχες κοινωνικές νόρμες, οι οποίες επέβαλλαν το πώς θα ντύνονται, το πώς θα ζουν, το πώς και ποιο θα ερωτεύονται, το πώς θα ονειρεύονται, πλαισίωσαν και πρωτοστάτησαν στα οδοφράγματα και την κοινωνική ανυπακοή.

Οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς της Χούντας στην Αθήνα αλλά και σε πόλεις της επαρχίας πυροδότησαν την εξέγερση. Τις ημέρες εκείνες στήθηκαν οδοφράγματα και διεξήχθησαν οδομαχίες. Στρατιώτες και αστυνομικοί έβαλαν με πραγματικά πυρά κατά αγωνιζόμενων στο χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο, αλλά και στην υπόλοιπη Αθήνα με αποτέλεσμα τις δεκάδες κρατικές δολοφονίες. Η εξέγερση του Νοέμβρη ήταν η αρχή του τέλους της στρατιωτικής δικτατορίας οδηγώντας στην τελική της πτώση ένα χρόνο αργότερα. Καθοριστικό γεγονός υπήρξε το πραξικόπημα ενάντια στον Μακάριο οργανωμένο από το ελληνικό κράτος και τους κύπριους εθνικιστές και η στρατιωτική εισβολή του τουρκικού κράτους στο νησί.

Δημοκρατική νομιμότητα και «η συνέχεια του κράτους»

Όταν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ξεκινούν, τα κόμματα της αριστεράς προσπάθησαν να εμποδίσουν την κατάληψη. Αργότερα καταδικάζουν, αφού πρέπει να αποδείξουν ότι είναι πιστά σε μια προοπτική ομαλής μετάβασης στην δημοκρατία ( πχ ανακοινώσεις ΚΚΕ εσωτερικού και του ΚΚΕ με το περιβόητο φύλλο Νο 8 της Πανσπουδαστικής Γενάρης-Φλεβάρης του `74) . Μετέπειτα, επιχειρούν να αγιοποιήσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου και να την καταστήσουν ιδιοκτησία τους. Πράγμα που την έφερε σε συχνή σύγκρουση με τον αναρχικό χώρο και την ανυπότακτη νεολαία {Πολυτεχνείο `80 (Κουμής, Κανελλοπούλου),`85 (Καλτεζάς),`95,`98) που προσπάθησε και προσπαθεί, να διατηρήσει ζωντανό τον αντικρατικό χαρακτήρα της. Από τότε έως και σήμερα και ειδικά σε προεκλογικές περιόδους, η αριστερά όποτε ασκείται έντονη καταστολή από κάποια κυβέρνηση την κατηγορεί πως διολισθαίνει προς ένα χουντικό καθεστώς. Φυσικά με αυτό τον τρόπο, ξεπλένουν την δημοκρατία παρουσιάζοντάς την ως ένα «δίκαιο και ανεκτικό πολίτευμα», στην όποια υποτίθεται πως δεν χωράει η καταστολή. Όταν η δημοκρατία επανήλθε το 1974 το σύνολο σχεδόν των πρωταγωνιστών αλλά και των βασανιστών της Χούντας αθωώθηκαν και ο κρατικός μηχανισμός στο σύνολό του παρέμεινε άθικτος. Τα πρόσωπα του κρατικού μηχανισμού δεν άλλαξαν, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι το κράτος έχει συνέχεια, ανεξαρτήτως κυβέρνησης ή ακόμα και πολιτεύματος.

Αυτή η συνέχεια του κρατικού μηχανισμού φάνηκε και στην περίοδο αποκατάστασης της δημοκρατίας. Στη μεταπολίτευση όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές κεντρώες και αριστερές, αναπαρήγαγαν τον κόσμο της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, της πατριαρχίας, του ρατσισμού, του μιλιταρισμού και ενέτειναν τη καταστολή όσων αγωνίζονται. Επιτέθηκαν στο άσυλο, αναδιάρθρωσαν με επιθετικούς όρους τα πανεπιστήμια, και υποστήριξαν την είσοδο των μπάτσων σε αυτά. Έστρωσαν τον δρόμο, ώστε σήμερα το κτήριο Γκίνη να είναι σφραγισμένο και απρόσιτο σε όσους/ες δεν ανήκουν στην ακαδημαϊκή κοινότητα και με τρέχοντα σχέδια για την άμεση μουσειοποίηση του. Όλα αυτά είναι εφικτά με την προστασία ενός στρατού από μπάτσους να επιτηρούν όλη τη περιοχή των Εξαρχείων .

Σε μια περίοδο γενικευμένης κρατικής-καπιταλιστικής κρίσης και με τον πόλεμο στην Ουκρανία να φέρνει ένα ντόμινο εξελίξεων, τα έθνη – κράτη και το κεφάλαιο ανά τον κόσμο θωρακίζονται. Παράλληλα, εντείνεται η ληστρική επίθεση των αφεντικών στις ζωές μας και η εργασιακή εκμετάλλευση. Βασικά αγαθά γίνονται δυσπρόσιτα για μεγάλα κομμάτια των από τα κάτω και απειλούμαστε από την ένταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης, λόγω της ενεργειακής κρίσης στο χειμώνα που έρχεται. Με πρόσχημα την καταπολέμηση της πανδημίας covid-19, επιταχύνθηκε η ψήφιση νομοσχεδίων ώστε να ενισχυθούν τα συμφέροντα των αφεντικών και επιβλήθηκαν περιορισμοί και απαγορεύσεις κυκλοφορίας. Παράλληλα, εντάθηκε η προσπάθεια από την εξουσία επιβολής «κοινωνικής ειρήνης» με μπάτσους να καταστέλλουν αγώνες, να ελέγχουν αν παραβιάστηκαν οι απαγορεύσεις και να τιμωρούν τους παραβάτ(ρι)ες. Το κράτος για να προστατευτεί από μια συνολική πολιτική αμφισβήτηση και κοινωνική εξέγερση χρησιμοποιεί τα ψίχουλα επιδομάτων ως καρότο και ταυτόχρονα επιτίθεται άγρια μέσω των κατασταλτικών μηχανισμών του σε όλο το φάσμα της καθημερινότητάς μας. Σε αυτήν την καθημερινότητα η βία της πατριαρχίας όχι μόνο δεν απουσιάζει αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Τα περιστατικά γυναικοκτονιών και έμφυλης βίας, με πιο πρόσφατα τον βιασμός της 19χρονης στο α.τ. ομόνοιας και η μαστροπεία του 12χρονου κοριτσιού, κάθε άλλο παρά μεμονωμένα είναι, συμπυκνώνοντας τη σαπίλα του πατριαρχικού κόσμου στον οποίο ζούμε. Του εξουσιαστικού κόσμου που παράγει ανισότητες, συγκαλύπτει, ξεπλένει βιαστές και διαιωνίζει την φτώχεια, την έμφυλη βία και την καταπίεση.

Ο στρατός, ο πιο βίαιος μηχανισμός του κράτους και πρωταγωνιστής στην επιβολή της δικτατορίας, τα τελευταία χρόνια έχει ισχυροποιηθεί ιδιαίτερα. Εν μέσω πολεμικών συρράξεων και με την απειλή ξεσπάσματος νέων μένει έξω από κάθε κριτική, ως ο προστάτης της κοινωνίας και αφήνεται ανενόχλητος να παράγει την λατρεία της βίας, της εξουσίας, την πατριαρχία, τον ρατσισμό. Ισχυροποιείται υλικά με μια εκρηκτική αύξηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων και με την αναβάθμιση της ισχύος, τόσο των ξένων όσο και των ντόπιων στρατιωτικών βάσεων. Ταυτόχρονα, μπροστά στον εξωτερικό και εσωτερικό εχθρό ο στρατός παρουσιάζεται ως εγγυητής της διασφάλισης της ειρήνης και του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος. O στρατός επιχειρείται να εμφανιστεί ως σωτήρας της κοινωνίας για να ξεπλυθεί ο δολοφονικός του ρόλος η άμεση και έμμεση συμμετοχή του σε διακρατικούς πολέμους στις δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στον Έβρο και στο Αιγαίο. Διεθνώς, ο ρόλος του στρατού αναβαθμίζεται και βγαίνει στο δρόμο ενισχύοντας ή και υποκαθιστώντας την αστυνομία, με ποικίλα προσχήματα (απειλή τρομοκρατικών χτυπημάτων, πανδημία Covid19, βίαιη απομάκρυνση μεταναστ(ρι)ών από τα σύνορα, σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός κλπ). Στον ελλαδικό χώρο η παρουσία του στρατού στο δρόμο είναι περιορισμένη, στρατιωτικοποιούνται ακόμα περισσότερο όμως, τα σώματα ασφαλείας.

Ταυτόχρονα βλέπουμε την άνοδο ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων και την ένταση του εθνικιστικού και πολεμικού παροξυσμού. Σε εγχώριο επίπεδο, η νομική καταδίκη των εθνικιστών-νεοναζί της Χρυσής Αυγής δεν πρέπει με κανένα τρόπο να δημιουργεί εφησυχασμό. Το κράτος και η δημοκρατία μέσω της καταδίκης των νεοναζί επιχείρησαν αφενός να συσκοτίσουν και να αποκρύψουν τη διαχρονική σχέση και συνδιαλλαγή μεταξύ τους, αφετέρου να εμφανιστούν ως θεματοφύλακες του υπάρχοντος πολιτεύματος και της πολιτικής ΄ομαλότητας΄. Ο φασισμός παράγεται από το κράτος, το κεφάλαιο και την πατριαρχία και γεννιέται σε συνθήκες δημοκρατίας. Είναι οι ίδιοι αυτοί θεσμοί και ιδεολογήματα που αν νιώσουν ότι η εξουσία τους απειλείται τον τροφοδοτούν και τον ενισχύουν. Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Ο αγώνας εναντίον του οφείλει να στρέφεται ενάντια στην πραγματική του ρίζα, ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία και το σύνολο του εξουσιαστικού κόσμου.

Η οργή των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευομένων και το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, δεν καταπνίγεται ούτε καταστέλλεται. Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τον Νοέμβριο του ’73 χαρακτηρίζονται από τους κυρίαρχους ως η απαρχή της αποκατάστασης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, διαστρεβλώνοντας την πραγματική τους σημασία και τον εξεγερτικό τους χαρακτήρα. Για εμάς η εξέγερση του Νοέμβρη με τα πηγαία αντικρατικά χαρακτηριστικά της, είναι κοινωνική παρακαταθήκη για μελλοντικούς αγώνες. Ως αναρχικοί, αναρχικές κι αναρχικά, ούτε γιορτάζουμε, ούτε έχουμε ανάγκη από ήρωες. Μέλημά μας είναι η διάσωση της εξεγερσιακής και κινηματικής μνήμης, η άντληση γνώσης κι έμπνευσης από αυτήν για τις μελλοντικές εξεγέρσεις, για την κοινωνική επανάσταση.

Κάλεσμα στην πορεία της 17 Νοέμβρη- Πέμπτη 17/11 στις 15.00 στην πλατεία Κλαυθμώνος

Ενάντια σε κράτος καπιταλισμό και πατριαρχία

Αγώνας ενάντια στον υπάρχοντα κόσμο χωρίς καμία υποταγή κι ανάθεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας

Αντικρατικός αγώνας και εξέγερση στο εδώ και στο τώρα

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, κοινωνικής αλληλεγγύης, για την Αναρχία

_______

Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών για την Πορεία της 17 Νοέμβρη 2022

The post Πολυτεχνείο 2022- Ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία, αντικρατικός αγώνας για την Αναρχία appeared first on Void Network.

Δεν φτάνει όμως να μιλάμε απλά και μόνο για τη καταστολή του Κράτους, αλλά κατά τη γνώμη μου χρειάζεται και η αναλυτική σκέψη για αυτή.

Η πραγματικότητα σήμερα μας λέει ότι:

Ένα καθεστώς που πεθαίνει δεν έχει άλλη δικαιολογία για την αυταρχική του φύση παρά μόνο τη παράλογη αποφασιστικότητα του-να παραταθεί. Εδώ και καιρό το πεδίο της νομιμότητας έχει συνδεθεί με τους πολλαπλούς καταναγκασμούς που κάνουν τη ζωή ανυπόφορη.

Εξ’ου και οι τελευταίες σκληρύνσεις της κυριαρχίας: το μέσα της είναι απογυμνωμένο, δεν ωφελεί σε τίποτα να κάνουμε πως δε το βλέπουμε. Οι καιροί της πιο σκληρής καταπίεσης είναι τις πιο πολλές φορές καιροί όπου γίνεται πολύς λόγος για μεγάλα και υψηλά πράγματα. Χρειάζεται θάρρος για να μιλάς σε τέτοιους καιρούς για πράγματα τόσο χαμηλά και τόσο φτηνά, όπως το φαγητό η στέγη, η αποξένωση μέσα σε μια βοή από ξεφωνητά ότι ο σκοπός είναι το πνεύμα της θυσίας.

Ενώ το υπερωκεάνιο βυθίζεται, οι πολιτικοί παίζουν χαρτιά στο σαλόνι, προσπαθώντας έκαστος να εκμεταλλευτεί τις χαρτοπαικτικές αδυναμίες του αντιπάλου. Και οσάκις ο κοινωνικός απόηχος απειλεί να εισβάλει στο σαλόνι της πολιτικής, τότε επιχειρείται αντιπερισπασμός, αποπροσανατολισμός, μέσω σκανδαλολογίας, τρομολαγνείας, εθνικισμού, εσωτερικών κι εξωτερικών εχθρών και ηθικολογίας.

Ο στόχος είναι ο έλεγχος, η εξόντωση του διαφορετικού, η ηγεμονία, το χρήμα. Ο τόπος που καθιστά δυνατή αυτή την κολασμένη μεταμόρφωση είναι η δαιδαλώδης μορφή των θεμελίων του καπιταλισμού. Ένα σύστημα κρυμμένο στο λαβύρινθο της άρχουσας τάξης, το οποίο αφαιρεί από τους ανθρώπους όχι μόνο τις περιουσίες τους, όχι μόνο τις ζωές τους, αλλά την ίδια την ουσία τους.

Η κυριαρχία καθ’όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας έδινε στους όχλους εξιλαστήρια θύματα και αποδιοπομπαίους τράγους. Χώριζε τον λαό σε δεξιούς κι αριστερούς, κόκκινους και κίτρινους, μαύρους και λευκούς, καθαρόαιμους και μπάσταρδους. Όσο αυτοί αλληλοσφάζονταν η κυριαρχία πλούτιζε και νεμόταν τους καρπούς της δουλειάς του λαού. Ακόμα και η μικρότερη αρχική απόκλιση από την αλήθεια, πολλαπλασιάζεται στη συνέχεια επί χίλια.

Η αλήθεια δεν πεθαίνει ποτέ από φυσικά αίτια. Πεθαίνει όταν δεν ξέρουμε πώς να τροφοδοτήσουμε την πηγή της. Πεθαίνει από τύφλωση, από λάθη, από αμνησία και προδοσία. Πεθάνει από την κούραση, την αχρηστία, τη παραίτηση, την ανάθεση.

Πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν σωματικά με την ανυπόφορη φτώχεια κι ύστερα δοκιμάζουν να σε ευνουχίσουν πνευματικά με την επιβαλλόμενη λήθη. Κι αν δεν σπάσεις με κανένα από τα δύο υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι: οι αστυνομικές ράβδοι, τα ψυχιατρικά κελιά, τα δικαστικά έδρανα και τα τείχη του σωφρονισμού, οι σφαίρες των στρατηγών, τα μαχαίρια των μισάνθρωπων, η απόγνωση της ανέχειας, η θηλιά των χρεών, η διαγραφή των συναισθημάτων μετατρέποντας τη ψυχή σε λευκό χαρτί.

Το συναίσθημα της απόλαυσης της ζωής και οι τρόποι που αυτό μπορεί να εφεύρει ώστε να συνεχίσουν οι άνθρωποι να ζουν και όχι απλά να επιβιώνουν, θα παραμένουν άγνωστες λέξεις, όσο οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει πια στην μονοδιάστατη άσκηση του “δούναι και λαβείν”. Της παροχής και αντιπαροχής αντί της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης. Της ανάθεσης αντί της οριζόντιας συμμετοχής στη λήψη της απόφασης και της πράξης. Δεν θα είναι όμως τόσο ζοφερός ο κόσμος εφόσον ξαναθυμηθούμε εκείνα τα μικρά-μεγάλα πράγματα που δημιούργησαν την ανθρώπινη γεωγραφία: Η περιέργεια για το άγνωστο, η εφευρετικότητα και ο πειραματισμός ήταν ανέκαθεν από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια των ανθρώπων και οι άνθρωποι, άσχετα από την ηλικία τους τη χαρά του παιχνιδιού δεν την ξέχασαν ποτέ.

Μπορεί με το βάρος των χρόνων που αναγκάζει τα κορμιά τους να σκύβουν, να τα κλείδωσαν σε ένα μικρο κουτάκι στη συρταριέρα του μυαλού τους ξεχνώντας που έχουν βάλει το κλειδί και τελικά την ίδια την ύπαρξη του κουτιού, άλλα αυτό είναι πάντα εκεί καλά φυλαγμένο.

Το μόνο που περιμένει είναι: είτε το κλειδί που θα ξαναβρεθεί, τυχαία ή ακόμη καλύτερα μετά από την αναζήτησή του να το ξεκλειδώσει, είτε το κατσαβίδι που θα επιστρατευτεί για να παραβιάσει τη κλειδαριά..

Ο μόνος τρόπος για να πολεμήσουμε έναν ανελεύθερο χειραγωγημένο κόσμο, είναι να γίνουμε τόσο απόλυτα ελεύθεροι μέσα μας, ώστε και μόνο η ίδια μας η ύπαρξη να αποτελεί επαναστατική πράξη.

_____

Αντώνης Ζήβας

The post Έχει οξυνθεί η καταστολή το τελευταίο διάστημα; – Αντώνης Ζήβας appeared first on Void Network.

Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονείται από τον Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια. Αμέσως μετά τη γνωστοποίηση της είδησης πλήθος κόσμου σε διάφορα σημεία της Ελλάδας κινητοποιείται για να εκφράσει την οργή του: καταστροφές καταστημάτων, τραπεζών και δημοσίων κτιρίων, συγκρούσεις ευρείας κλίμακας με τις αστυνομικές δυνάμεις, μεγάλες πορείες, μαθητικές και φοιτητικές καταλήψεις αλλά και μια έκρηξη καλλιτεχνικής δημιουργίας σηματοδοτούν τη μεγαλύτερη εξέγερση στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η εξεγερσιακή κατάσταση διαρκεί για πολλές ημέρες ενώ δράσεις αλληλεγγύης πραγματοποιούνται και σε πόλεις του εξωτερικού.

Όπως όμως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η οργή κάποια στιγμή καταλαγιάζει, η δυναμική της εξέγερσης μειώνεται και η κανονικότητα σταδιακά επανέρχεται, παρόλο που αρκετές συνειδήσεις έχουν αλλάξει για πάντα. Από τότε και μέχρι την περσινή χρονιά, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις εμπόδισαν τις σχετικές συγκεντρώσεις με πρόφαση τα μέτρα κατά του Covid-19, η μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου τιμάται και το εξεγερσιακό βίωμα ζωντανεύει κατά τη διάρκεια της επετείου της δολοφονίας, πολλές φορές μέσα σε ένα περιβάλλον ακραίας καταστολής. Εντωμεταξύ, οι δολοφόνοι καταδικάζονται για να κατευναστούν τα πνεύματα αλλά σταδιακά ελαφρυντικά αναγνωρίζονται, τα ισόβια σπάνε και τελικά αφήνονται ελεύθεροι. Δεκατρία χρόνια μετά λοιπόν, μέσα σε μια διαφορετική κοινωνικοπολιτική συγκυρία θέτουμε το ερώτημα: τι σημαίνουν ΣΗΜΕΡΑ για εμάς οι μέρες του Αλέξη;

Η πρώτη σύνδεση της κατάστασης του σήμερα με εκείνες τις μέρες της οδύνης, του πάθους και της σύγκρουσης αναφέρεται στο καθεστώς αστυνομοκρατίας που ζούμε. Η δολοφονία του Αλέξη καταγράφεται ιστορικά ως το αποκορύφωμα της κρατικής βίας που εξαπολύεται απέναντι στη νεολαία και η εξέγερση του Δεκέμβρη συνιστά το πιο ρωμαλέο δείγμα αντίδρασης απέναντι στη βία αυτή. Η αστυνομική βία, ωστόσο, δεν μειώθηκε μετά τη δολοφονία. Σε πορεία για την πρώτη επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη η Αγγελική Κουτσουμπού, στέλεχος του ΕΕΚ, παρασύρεται από μοτοσυκλέτα της ομάδας ΔΡΑΣΗ. Παράλληλα, οι διαδηλώσεις κατά την περίοδο των μνημονίων, όταν ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων αντιτάχθηκε στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, δέχθηκαν πρωτόγνωρη καταστολή, με πιο εκκωφαντικό παράδειγμα τον σχεδόν θανάσιμο τραυματισμό του φωτορεπόρτερ Γιάννη Καυκά. Σήμερα, λίγο πριν την αυγή του 2022, το σύνθημα «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία η Χούντα δεν τελείωσε το ’73» φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Η εικόνα διαδηλωτών που προχωρούν περικυκλωμένοι από τα ΜΑΤ και ο ήχος των ελικοπτέρων που πετούν πάνω από τις γειτονιές της Αθήνας σχεδόν σε καθημερινή βάση αποτελούν την πλήρη αντιστροφή του κοινωνικού κλίματος του Δεκέμβρη του ’08. Οι αστυνομικές δυνάμεις τα τελευταία χρόνια ενισχύθηκαν αριθμητικά και υπερεξοπλίστηκαν ενώ η αστυνόμευση επεκτάθηκε σε νέα πεδία του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου.

Επιπλέον, η ρητορική που χρησιμοποιείται σήμερα από τις κυβερνήσεις και τους πλέον συντηρητικούς κύκλους για να δικαιολογήσει τόσο την κρατική όσο και την κοινωνική βία δεν διαφέρει ουσιαστικά από όσα ακούγαμε και διαβάζαμε τότε. Διατρέχοντας χρόνια και νεκρούς διαπιστώνουμε ότι το «τι δουλειά είχε βράδυ στα Εξάρχεια» για τον Αλέξη έγινε το «τι δουλειά είχε μέσα στο εργοστάσιο» για την οκτάχρονη Όλγα και ότι η δολοφονία χαρακτήρα του νεκρού μαθητή απέκτησε την εμετική συνέχειά της στα ψεύδη που αναπαράχθηκαν για την Ελένη Τοπαλούδη και τη Zackie Oh! κατά την εκδίκαση των αντίστοιχων υποθέσεων. Διαπιστώνουμε επίσης ότι ένα μακρύ νήμα συγκάλυψης κρατικών εγκλημάτων συνδέει τις ανακοινώσεις των υπουργείων και της αστυνομίας και περνάει από τα γεγονότα του Δεκέμβρη μέχρι τον ξυλοδαρμό του Βασίλη Μάγγου, τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη αλλά και τις καθημερινές παράνομες επαναπροωθήσεις μεταναστ(ρι)ων. Κεντρικό ρόλο σε όλη αυτή τη διαδικασία συγκάλυψης διαδραματίζουν πάντοτε τα ΜΜΕ, τα οποία αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν μια παράλληλη πραγματικότητα, μέσα στην οποία η καταστολή δικαιολογείται, η βία συγκαλύπτεται και η κοινωνική καταπίεση φυσικοποιείται. Σε αυτή την αφήγηση οι κυβερνώντες παρουσιάζονται ως άριστοι, η διαχείριση της πανδημίας ως συνετή και υπεύθυνη και η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική ως δίκαιη και αποτελεσματική.

Το ζήτημα που τίθεται είναι πώς μπορούν να αντιμετωπίσουν τα κοινωνικά κινήματα τη σημερινή κατάσταση. Για εμας στο Support Earth ο μοναδικός τρόπος είναι να συνδέσουμε τους αγώνες, να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα των κοινωνικών υποκειμένων που γίνονται αποδέκτες βίας και να σταθούμε δίπλα τους. Εξετάζοντας μέσα από αυτή την οπτική την κλιμάκωση των κοινωνικών συγκρούσεων αντιλαμβανόμαστε ότι, για να παραμείνει η 6η Δεκέμβρη πιστή στο εξεγερσιακό πνεύμα του ’08, οφείλει να γίνει διαθεματική και συμπεριληπτική. Να αποτελέσει δηλαδή μια ημέρα μνήμης και οργής όχι μόνο για τον Αλέξη αλλά και για όλους τους νεκρούς που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της καταστολής, της εργασιακής εκμετάλλευσης, του ρατσισμού, του σεξισμού και της ομοφοβίας. Αυτούς, αυτές και αυτ@ στα οποία τα κινήματα δεν έχουν αφιερώσει κάποια ξεχωριστή ημέρα και που ο θάνατός τους δεν πυροδότησε καμία εξέγερση.

Το Support Earth καλεί σε συμμετοχή στις πορείες την Δευτέρα 6/12.
Στην Αθήνα συγκεντρωνόμαστε στις 18:00 στα Προπύλαια και διαδηλώνουμε μαζί με την Ανοιχτή Ορχήστρα.

SUPPORT EARTH

______________

Το Κενό Δίκτυο καλεί τις φίλες και τους φίλους του να συμμετάσχουν μαζικά στις διαδηλώσεις που οργανώνονται σε όλη την χώρα και να πλαισιώσουν το μπλοκ του Support Earth και της Ανοιχτής Ορχήστρας στην Αθήνα

The post O ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ ’08 ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ – 6/12/21 Κάλεσμα στις διαδηλώσεις – Support Earth appeared first on Void Network.