15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

Ο πόλεμος κατά του Ιράν και η καταστροφή της Γάζας είναι μόνο η αρχή. Καλώς ήρθατε στη νέα παγκόσμια τάξη. Στην εποχή της τεχνολογικά εξελιγμένης βαρβαρότητας. Δεν υπάρχουν κανόνες για τους ισχυρούς, μόνο για τους αδύναμους. Αν αντιταχθείς στους ισχυρούς, αν αρνηθείς να υποκύψεις στις ιδιότροπες απαιτήσεις τους, θα σε κατακλύσουν πύραυλοι και βόμβες.

Νοσοκομεία, δημοτικά σχολεία, πανεπιστήμια και συγκροτήματα διαμερισμάτων μετατρέπονται σε ερείπια. Γιατροί, φοιτητές, δημοσιογράφοι, ποιητές, συγγραφείς, επιστήμονες, καλλιτέχνες και πολιτικοί ηγέτες — συμπεριλαμβανομένων των επικεφαλής των διαπραγματευτικών ομάδων — δολοφονούνται κατά δεκάδες χιλιάδες από πυραύλους και δολοφονικά drones.

Οι πόροι — όπως γνωρίζουν οι Βενεζουελάνοι — κλέβονται ανοιχτά. Τα τρόφιμα, το νερό και τα φάρμακα, όπως και στην Παλαιστίνη, χρησιμοποιούνται ως όπλα.

Ας φάνε χώμα.

Διεθνείς οργανισμοί όπως τα Ηνωμένα Έθνη είναι μια παρωδία, άχρηστα παραρτήματα μιας άλλης εποχής. Η ιερότητα των ατομικών δικαιωμάτων, τα ανοιχτά σύνορα και το διεθνές δίκαιο έχουν εξαφανιστεί. Οι πιο διεφθαρμένοι ηγέτες της ανθρώπινης ιστορίας, εκείνοι που μετέτρεψαν πόλεις σε στάχτη, οδήγησαν αιχμαλώτους πληθυσμούς σε χώρους εκτέλεσης και γέμισαν τις περιοχές που κατέλαβαν με μαζικούς τάφους και πτώματα, έχουν επιστρέψει με μανία.

Εκτοξεύουν τα ίδια υπεραρρενωπά κλισέ. Εκτοξεύουν τα ίδια άθλια, ρατσιστικά κλισέ. Εκτοξεύουν την ίδια μανιχαϊστική αντίληψη για το καλό και το κακό, το μαύρο και το άσπρο. Εκτοξεύουν την ίδια παιδαριώδη γλώσσα της απόλυτης κυριαρχίας και της ανεξέλεγκτης βίας.

Δολοφόνοι κλόουν. Παλιάτσοι. Ηλίθιοι. Έχουν καταλάβει τα ηνία της εξουσίας για να υλοποιήσουν τις παράφρονες και τα καρτουνίστικα οράματά τους, ενώ λεηλατούν το κράτος για δικό τους πλουτισμό.

«Αφού έγιναν μάρτυρες βάρβαρων μαζικών δολοφονιών επί μήνες, γνωρίζοντας ότι αυτές σχεδιάστηκαν, εκτελέστηκαν και υποστηρίχθηκαν από ανθρώπους πολύ παρόμοιους με τους ίδιους, οι οποίοι τις παρουσίασαν ως συλλογική αναγκαιότητα, νόμιμη και μάλιστα ανθρωπιστική, εκατομμύρια άνθρωποι αισθάνονται πλέον λιγότερο άνετα στον κόσμο», γράφει ο Pankaj Mishra στο βιβλίο του «The World After Gaza» (Ο Κόσμος μετά τη Γάζα).

«Το σοκ από αυτή την ανανεωμένη έκθεση σε ένα ιδιόμορφο σύγχρονο κακό – το κακό που στην προ-σύγχρονη εποχή διαπράττονταν μόνο από ψυχοπαθή άτομα και που τον περασμένο αιώνα εξαπολύθηκε από ηγέτες και πολίτες πλούσιων και υποτίθεται πολιτισμένων κοινωνιών – δεν μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική εκτίμηση. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική εκτίμηση η ηθική άβυσσος που αντιμετωπίζουμε».

Οι υποταγμένοι αποτελούν ιδιοκτησία, εμπορεύματα προς εκμετάλλευση για κέρδος ή ευχαρίστηση. Τα αρχεία Epstein αποκαλύπτουν την αρρώστια και την σκληρότητα της άρχουσας τάξης. Φιλελεύθεροι. Συντηρητικοί. Πρυτάνεις πανεπιστημίων. Ακαδημαϊκοί. Φιλάνθρωποι. Τιτάνες της Wall Street. Διασημότητες. Δημοκρατικοί. Ρεπουμπλικάνοι.

Βυθίζονται σε έναν ανεξέλεγκτο ηδονισμό. Φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία και διαθέτουν ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη. Ζουν κλεισμένοι σε φυσαλίδες που δημιουργούν οι ίδιοι, περιτριγυρισμένοι από κόλακες, δημοσιογράφους, οικονομικούς συμβούλους, δικηγόρους, υπηρέτες, σοφέρ, γκουρού της αυτοβοήθειας, πλαστικούς χειρουργούς και προσωπικούς γυμναστές.

Διαμένουν σε αυστηρά φυλασσόμενες κατοικίες και κάνουν διακοπές σε ιδιωτικά νησιά. Ταξιδεύουν με ιδιωτικά τζετ και γιγαντιαία γιοτ. Ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα, αυτό που ο δημοσιογράφος του Wall Street Journal Ρόμπερτ Φρανκ αποκαλεί τον κόσμο του «Richistan», έναν κόσμο ιδιωτικών Xanadu όπου διοργανώνουν όργια σαν του Νέρωνα, συνάπτουν τις δόλιες συμφωνίες τους, συσσωρεύουν τα δισεκατομμύριά τους και απορρίπτουν όσους χρησιμοποιούν, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, σαν να είναι σκουπίδια. Κανείς σε αυτόν τον μαγικό κύκλο δεν λογοδοτεί. Κανένα αμάρτημα δεν είναι πολύ διεφθαρμένο. Είναι ανθρώπινα παράσιτα. Εκσπλαχνίζουν το κράτος για προσωπικό κέρδος. Τρομοκρατούν τις «κατώτερες φυλές της γης». Κλείνουν τα τελευταία, αναιμικά απομεινάρια της ανοιχτής κοινωνίας μας.

«Δεν θα υπάρχει περιέργεια, καμία απόλαυση της διαδικασίας της ζωής», όπως γράφει ο Τζορτζ Όργουελ στο «1984». «Όλες οι ανταγωνιστικές απολαύσεις θα καταστραφούν. Αλλά πάντα — μην το ξεχνάς αυτό, Γουίνστον — πάντα θα υπάρχει η μέθη της εξουσίας, που αυξάνεται συνεχώς και γίνεται συνεχώς πιο λεπτή. Πάντα, κάθε στιγμή, θα υπάρχει η συγκίνηση της νίκης, η αίσθηση του να ποδοπατάς έναν εχθρό που είναι αβοήθητος.

Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει πάνω σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο — για πάντα».

Ο νόμος, παρά τις λίγες γενναίες προσπάθειες μιας χούφτας δικαστών — οι οποίοι σύντομα θα εκκαθαριστούν — αποτελεί όργανο καταστολής. Το δικαστικό σώμα υπάρχει για να σκηνοθετεί εικονικές δίκες. Πέρασα πολύ χρόνο στα δικαστήρια του Λονδίνου καλύπτοντας την φαρσοκωμωδία που θύμιζε έργα του Ντίκενς κατά τη διάρκεια της δίωξης του Τζούλιαν Ασάνζ. Μια «Λουμπιάνκα στον Τάμεση». Τα δικά μας δικαστήρια δεν είναι καλύτερα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης μας είναι μια μηχανή εκδίκησης.

Μασκοφόροι, οπλισμένοι μπράβοι πλημμυρίζουν τους δρόμους των Ηνωμένων Πολιτειών και δολοφονούν αμάχους, συμπεριλαμβανομένων [Αμερικανών] πολιτών. Οι κυβερνώντες μανδαρίνοι ξοδεύουν δισεκατομμύρια για να μετατρέψουν αποθήκες σε κέντρα κράτησης και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επιμένουν ότι θα στεγάσουν μόνο τους χωρίς χαρτιά, τους εγκληματίες, αλλά η παγκόσμια άρχουσα τάξη μας ψεύδεται όπως αναπνέει. Στα μάτια τους, είμαστε παράσιτα, είτε τυφλά και αδιαμφισβήτητα υπάκουα είτε εγκληματίες. Δεν υπάρχει τίποτα ενδιάμεσα.

Αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου δεν υπάρχει δίκαιη δίκη και οι άνθρωποι εξαφανίζονται, έχουν σχεδιαστεί για εμάς. Και με «εμάς» εννοώ τους πολίτες αυτής της νεκρής δημοκρατίας. Ωστόσο, παρακολουθούμε, έκπληκτοι, δύσπιστοι, περιμένοντας παθητικά τη δική μας υποδούλωση.

Δεν θα αργήσει.

Η βαρβαρότητα στο Ιράν, τον Λίβανο και τη Γάζα είναι η ίδια βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουμε και στη χώρα μας. Όσοι διαπράττουν τη γενοκτονία, τις μαζικές σφαγές και τον αδικαιολόγητο πόλεμο εναντίον του Ιράν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που διαλύουν τους δημοκρατικούς μας θεσμούς.

Ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Arjun Appadurai αποκαλεί αυτό που συμβαίνει «μια τεράστια παγκόσμια μαλθουσιανή διόρθωση» που «αποσκοπεί στο να προετοιμάσει τον κόσμο για τους νικητές της παγκοσμιοποίησης, χωρίς τον ενοχλητικό θόρυβο των ηττημένων της».

Ω, λένε οι επικριτές, μην είστε τόσο απαισιόδοξοι. Μην είστε τόσο αρνητικοί. Πού είναι η ελπίδα; Αλήθεια, δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα.

Αν το πιστεύετε αυτό, είστε μέρος του προβλήματος, ένα άθελά σας γρανάζι στο μηχανισμό του φασιστικού κράτους μας που εδραιώνεται με ταχείς ρυθμούς.

Η πραγματικότητα τελικά θα καταρρίψει αυτές τις «ελπιδοφόρες» φαντασιώσεις, αλλά μέχρι τότε θα είναι πολύ αργά.

Η αληθινή απόγνωση δεν είναι αποτέλεσμα της ακριβούς ανάγνωσης της πραγματικότητας. Η αληθινή απόγνωση προέρχεται από την παράδοση, είτε μέσω της φαντασίας είτε της απάθειας, σε μια κακοήθη εξουσία. Η αληθινή απόγνωση είναι αδυναμία. Και η αντίσταση, η ουσιαστική αντίσταση, ακόμα κι αν είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι καταδικασμένη, είναι ενδυνάμωση. Προσδίδει αυτοεκτίμηση. Προσδίδει αξιοπρέπεια. Προσδίδει ικανότητα δράσης. Είναι η μόνη πράξη που μας επιτρέπει να χρησιμοποιούμε τη λέξη ελπίδα.

Οι Ιρανοί, οι Λιβανέζοι και οι Παλαιστίνιοι γνωρίζουν ότι αυτά τα τέρατα δεν κατευνάζονται. Οι παγκόσμιες ελίτ δεν πιστεύουν σε τίποτα. Δεν αισθάνονται τίποτα. Δεν είναι αξιόπιστες. Εμφανίζουν τα βασικά χαρακτηριστικά όλων των ψυχοπαθών — επιφανειακή γοητεία, μεγαλομανία και αλαζονεία, ανάγκη για συνεχή διέγερση, τάση για ψέματα, εξαπάτηση, χειραγώγηση και αδυναμία να νιώσουν τύψεις ή ενοχή. Περιφρονούν ως αδυναμία τις αρετές της ενσυναίσθησης, της ειλικρίνειας, της συμπόνιας και της αυτοθυσίας. Ζουν με το δόγμα του «Εγώ. Εγώ. Εγώ».

«Το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τα ίδια ελαττώματα δεν μετατρέπει αυτά τα ελαττώματα σε αρετές, το γεγονός ότι μοιράζονται τόσα λάθη δεν μετατρέπει τα λάθη σε αλήθειες, και το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τις ίδιες μορφές ψυχικής παθολογίας δεν κάνει αυτούς τους ανθρώπους λογικούς», γράφει ο Έρικ Φρομ στο βιβλίο του «Η Υγιής κοινωνία».

Είμαστε μάρτυρες του κακού εδώ και σχεδόν τρία χρόνια στη Γάζα. Το βλέπουμε τώρα στο Λίβανο και στο Ιράν. Βλέπουμε αυτό το κακό να δικαιολογείται ή να καλύπτεται από πολιτικούς ηγέτες και τα μέσα ενημέρωσης.

Η εφημερίδα «New York Times», σε μια κίνηση που θυμίζει Όργουελ, έστειλε ένα εσωτερικό σημείωμα με το οποίο ζητούσε από τους δημοσιογράφους και τους συντάκτες να αποφεύγουν τους όρους «στρατόπεδα προσφύγων», «κατεχόμενα εδάφη», «εθνοκάθαρση» και, φυσικά, «γενοκτονία» όταν γράφουν για τη Γάζα. Όσοι ονομάζουν και καταγγέλλουν αυτό το κακό, δυσφημίζονται, μπαίνουν σε μαύρες λίστες και απομακρύνονται από τα πανεπιστημιακά campus και τη δημόσια σφαίρα. Συλλαμβάνονται και απελαύνονται. Μια αποθαρρυντική σιωπή πέφτει πάνω μας, η σιωπή όλων των αυταρχικών κρατών. Αν δεν εκπληρώσετε το καθήκον σας, αν δεν υποστηρίξετε τον πόλεμο κατά του Ιράν, θα δείτε την άδεια εκπομπής σας να ανακαλείται, όπως πρότεινε ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) Μπρένταν Καρ.

Έχουμε εχθρούς. Δεν βρίσκονται στην Παλαιστίνη. Δεν βρίσκονται στο Λίβανο. Δεν βρίσκονται στο Ιράν. Βρίσκονται εδώ. Ανάμεσά μας. Καθορίζουν τις ζωές μας. Είναι προδότες των ιδανικών μας. Είναι προδότες της χώρας μας. Οραματίζονται έναν κόσμο σκλάβων και αφεντικών. Η Γάζα είναι μόνο η αρχή. Δεν υπάρχουν εσωτερικοί μηχανισμοί για μεταρρύθμιση. Μπορούμε να αντισταθούμε ή να παραδοθούμε.

Αυτές είναι οι μόνες επιλογές που μας απομένουν.

__

ΠΗΓΗ: https://chrishedges.substack.com/p/the-world-according-to-gaza

Μετάφραση: Anar Isil

The post Ο Κόσμος Σύμφωνα με τη Γάζα- Chris Hedges appeared first on Void Network.

Κείμενο: Blade Runner– πρώτη δημοσίευση στην ιστοσελίδα της αυτόνομης- αντιεξουσιαστικής Αγγλικής συλλογικότητας PlanC

Η χρονιά ξεκίνησε με νέα αιματοχυσία στο Ιράν και τη Συρία, καθώς η καταστροφή στη Γάζα συνεχίζεται. Η Μέση Ανατολή, όπως έχει υποστηρίξει ο Abdullah Öcalan — ιδεολογικός ηγέτης του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος — αποτελεί το λίκνο του πολιτισμού του έθνους-κράτους. Από το σουμεριακό ζιγκουράτ έως τη σημερινή καπιταλιστική νεωτερικότητα, η περιοχή γνώρισε επί μακρόν την ανάδυση πατριαρχικών και ιεραρχικών δομών, βαθιά ενσωματωμένων στην κρατική εξουσία. Οι Κούρδοι, που έχουν βιώσει γενοκτονία στην ιστορία τους και παραμένουν ένα έθνος χωρίς κράτος, αντιμετωπίζουν σήμερα μια νέα υπαρξιακή απειλή στη Ροζάβα. Ένοπλες τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές, υποστηριζόμενες από το τουρκικό κράτος, επιτίθενται ανενόχλητες στις περιοχές της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης της Βορειοανατολικής Συρίας (DAANES). Στο Ιράν, μια εξέγερση με πρωταγωνιστές τη νεολαία και τα μεσαία στρώματα συντρίβεται βίαια από το ισλαμιστικό καθεστώς, με τις κουρδικές περιοχές να πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα σε αίμα.

Αυτές οι εξελίξεις αποκαλύπτουν ένα βαθύτερο ρήγμα στη δυτική αριστερά: κάποιοι δίνουν έμφαση στους απελευθερωτικούς αγώνες από τα κάτω, ενώ άλλοι εστιάζουν στη γεωπολιτική και στις ισορροπίες των μεγάλων δυνάμεων. Παρ’ όλα αυτά, και οι δύο πλευρές αναγνωρίζουν την έξαρση της στρατιωτικοποίησης — ριζωμένη στα σχέδια λευκών ανδρών στην εξουσία, που οχυρώνουν τα κάστρα τους καθώς ο κόσμος καίγεται.

Η τραμπική εκδοχή του φασισμού, βασισμένη στη διακυβέρνηση μέσω ωμής ισχύος, έδωσε νέα έκφραση σε μια παλιά κοσμοαντίληψη της λευκής υπεροχής: ότι η ηγεμονία είναι αρετή και η κρατική βία δεδομένη. Στις ΗΠΑ, ευάλωτες κοινότητες δέχονται επίθεση τόσο στο επίπεδο του νόμου όσο και στην καθημερινή ζωή, ενώ οι ομοσπονδιακοί θεσμοί απογυμνώνονται και αναδιαμορφώνονται από ακροδεξιούς δρώντες που εκμεταλλεύονται τη στρατηγική κατάρρευση της κυβερνητικής αριστεράς. Καθώς ο καπιταλισμός προσκρούει στα οικολογικά και υλικο-ενεργειακά όρια του πλανήτη, οι ελίτ σκληραίνουν τη στάση τους και παίζουν το χαρτί του φασισμού, καθώς το σύστημά τους ραγίζει μαζί με το οικοσύστημα.

Μεγάλο μέρος της δυτικής αριστεράς παραμένει παγιδευμένο σε ένα πλαίσιο κληρονομημένο από τον μεταπολεμικό συμβιβασμό, όπου το επαναστατικό δυναμικό ανταλλάχθηκε με κοινωνική ειρήνη και το κράτος πρόνοιας έγινε το πεδίο της σύγκρουσης. Αυτό το στρατηγικό κενό συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Πώς φτάσαμε εδώ;

Η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου από τη δεκαετία του ’80, μέσω της ψηφιοποίησης και της χρηματιστικοποίησης, αποσύνδεσε τη ζωή από τη συλλογική λήψη αποφάσεων. Πάνω σε μια δραστική τεχνική μετατόπιση, ο νεοφιλελεύθερος πολιτικός σχεδιασμός επέβαλε τη συγχώνευση κράτους και κεφαλαίου σε μια μηχανή διατήρησης της ιεραρχίας: προστατεύει την πυραμιδική δομή οικονομίας και εξουσίας και ταυτόχρονα παράγει εξάρτηση από αυτήν. Η νεοφιλελεύθερη επίθεση στην εργατική τάξη, κάτω από τη μαρκίζα του «λιγότερου κράτους», έστησε ένα θέαμα μέσα στο οποίο τα συνδικάτα διαπραγματεύονται εν μέσω ενός λυσσαλέου κοινωνικού πολέμου που διεξάγεται ενάντια στα κατώτερα στρώματα. Υπάρχει εδώ μια βαθύτερη συνέχεια που παραμένει θωρακισμένη: η ίδια η αρχιτεκτονική του κράτους πρόνοιας είναι δεμένη με τη συσσώρευση κεφαλαίου και την κρατική κυριαρχία.

Οι μεταρρυθμίσεις, όσο καλοδεχούμενες κι αν είναι, δεν μπορούν να διαβρώσουν ουσιαστικά τις βασικές του λειτουργίες πειθάρχησης, ελέγχου και διαχείρισης πληθυσμών.

Το κράτος πρόνοιας, ακόμη και στα καλύτερά του, δεν παρείχε ποτέ αυτονομία. Σήμερα βρισκόμαστε να υπερασπιζόμαστε ψίχουλα, ενώ αδυνατούμε να αντικαταστήσουμε το μοντέλο με υποδομές από τα κάτω που δεν βασίζονται στην εξαγωγή υπεραξίας ή στην υπακοή. Έχει συντελεστεί μια μεγάλη στροφή προς την καταναλωτική αφθονία: έξυπνα τηλέφωνα, επώνυμα ρούχα, φορητοί υπολογιστές, οχήματα, ταξίδια είναι πλέον προσβάσιμα σε ευρύτερα στρώματα από ποτέ. Ή τουλάχιστον αυτή είναι η υπόσχεση που οικοδομήθηκε πάνω σε δεκαετίες αστικού εξευγενισμού και επέκτασης της οικονομίας των υπηρεσιών. Τα μεσαία στρώματα είναι βαθιά επενδεδυμένα σε αυτό το υλιστικό κοινωνικό συμβόλαιο, σε σημείο που ο ελεύθερος χρόνος αντικαθίσταται πρόθυμα από εμπορική «επιχειρηματικότητα». Για πολλούς ακτιβιστές της λευκής μεσαίας τάξης, τα όρια ανάμεσα στον «αγώνα» ή τη «δράση» και μια αμειβόμενη σχέση με φιλανθρωπίες ή ΜΚΟ γίνονται ολοένα και πιο θολά. Αυτή η νέα πραγματικότητα βαφτίστηκε «ελευθερία», για να δικαιολογήσει τη θωράκιση των δυτικών κέντρων μέσω στρατιωτικοποιημένων συνόρων και τεχνοκρατικής διαχείρισης. Το κράτος πρόνοιας και η υπόσχεση της καταναλωτικής αφθονίας δεν είναι πια λειτουργία μιας κοινωνίας αλληλεγγύης, αλλά ένα μαλακό εσωτερικό σύνορο που αντικατοπτρίζει την αγκαθωτή, εξωτερική του όψη.

Σε αυτό το πλαίσιο, το κυρίαρχο αφήγημα παρουσιάζει τις εξεγέρσεις της δεκαετίας του 2010 ως κατάλοιπα ή ως παραδείγματα προς αποφυγή. Όμως οι εξεγέρσεις που καθοδηγούνται από τη Gen Z σε όλη την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική αποτελούν μια πραγματική αφύπνιση: η οριζόντια, μαζική, μαχητική δράση στον δρόμο όχι μόνο παραμένει εφικτή, αλλά συνεχίζει να ξεσπά ως η πιο ξεκάθαρη απειλή για τα καθεστώτα όταν η εκλογική πολιτική βαλτώνει. Αυτό σηματοδοτεί μια μετατόπιση από αιτήματα ένταξης και ενσωμάτωσης προς την αντι-ιεραρχική συμμετοχή και την οικοδόμηση νέων αυτόνομων χώρων — μορφές αντίστασης που δεν στοχεύουν στη βελτίωση των κρατικών λειτουργιών, αλλά στην παράκαμψη ή την αντικατάστασή τους.

Γενοκτονία στα σύνορα[1]

Τα ρήγματα στη σημερινή δυτική αριστερά αντανακλούν το βαθύτερο πλανητικό χάσμα. Η νεοφιλελεύθερη εποχή της πληροφορίας όξυνε τον διαχωρισμό ανάμεσα στα οχυρωμένα δυτικά κράτη-φρούρια και τη στρατιωτικοποιημένη περιφέρεια. Στον παγκόσμιο Νότο, ο πόλεμος είναι καθημερινή πραγματικότητα για πολλούς και το τίμημά του το πληρώνουν πιο βάναυσα οι γυναίκες — με απαγωγές, βιασμούς και εκτελέσεις στα χέρια φυλάρχων και τζιχαντιστών. Μια πατριαρχική τρομοκρατία που μοιάζει με ταξίδι στον Μεσαίωνα ευδοκιμεί κάτω από δομές που στηρίζονται από τη φιλελεύθερη Δύση.

Αυτή η τρομοκρατία φτάνει στις ακτές της «Ευρώπης-Φρούριο». Δεκάδες χιλιάδες μετανάστες πεθαίνουν κάθε χρόνο προσπαθώντας να φτάσουν στην ασφάλεια, κυρίως στη θάλασσα. Πάνω από 10.000 άνθρωποι πέθαναν καθ’ οδόν προς την Ισπανία μόνο το 2024. Ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερος, καθώς αυτές οι μετακινήσεις είναι δύσκολο να καταγραφούν. Το 2023, το Ελληνικό Λιμενικό άφησε περισσότερους από 600 ανθρώπους να πνιγούν σε ένα μόνο ναυάγιο, ως άμεσο αποτέλεσμα της άτυπης πολιτικής επαναπροωθήσεων. Θανατηφόρα περιστατικά από βίαιες επιχειρήσεις push-back καταγράφονται κάθε χρόνο. Η Frontex, ουσιαστικά η ευρωπαϊκή ICE, έχει γίνει η πιο βαριά χρηματοδοτούμενη υπηρεσία της ΕΕ, με δικά της πλοία, αεροσκάφη, drones και όπλα. Το Σώμα Μόνιμης Ανάπτυξης των 10.000 ατόμων είναι η πρώτη και μοναδική πανευρωπαϊκή ένοπλη δύναμη, με προϋπολογισμό που ανταγωνίζεται εκείνους μικρών κρατών.

Όμως η κρατική βία στα σύνορα είναι μόνο μία όψη μιας συστημικής κατάρρευσης. Πίσω της βρίσκεται μια βαθύτερη αντίφαση: ο καπιταλισμός αναδύθηκε από μια κατά βάση αγροτοκτηνοτροφική κοινωνία. Το αγροτικό ζήτημα παραμένει δομικά άλυτο: πώς μπορεί το κεφάλαιο να απορροφήσει, να πειθαρχήσει ή να διαλύσει την αγροκτηνοτροφική παραγωγή, ενώ ταυτόχρονα να αποτρέψει τους πληθυσμούς της υπαίθρου που καθίστανται πλεονάζοντες από το να γίνουν πηγή αστάθειας; Τι συμβαίνει με τη γη, τα ζωντανά, την εργασία, τα συστήματα τροφής και τις κοινωνικές σχέσεις όταν το κέρδος απαιτεί ατέρμονη επέκταση σε έναν κόσμο πεπερασμένων πόρων;

Καθώς τα οικοσυστήματα καταρρέουν και η αγροκτηνοτροφία αποτυγχάνει, όλο και περισσότεροι άνθρωποι εξαναγκάζονται σε μετακίνηση — κάποιοι φεύγουν λόγω ξηρασίας και ερημοποίησης, άλλοι ωθούνται από πλημμύρες, πυρκαγιές ή την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η κλιματική εκτόπιση πληθυσμών είναι εδώ και θα γίνει ολοένα και πιο καθοριστικός παράγοντας της παγκόσμιας μετανάστευσης. Η άνιση επίπτωση της οικολογικής κατάρρευσης αντικατοπτρίζει και ενισχύει το χάσμα ανάμεσα στην οχυρωμένη δυτική ακρόπολη και τη στρατιωτικοποιημένη, αναλώσιμη περιφέρεια. Είναι συντριπτικά οι φτωχότεροι που εξαναγκάζονται να μετακινηθούν, ενώ οι πλουσιότεροι οχυρώνονται πίσω από σύνορα, αναχώματα και ζώνες απαγόρευσης με drones.

Κατά κάποιον τρόπο, τα ανθρώπινα ποτάμια επιστρέφουν στην πηγή και κλείνουν έναν άπειρο βρόχο, οξύνοντας ακόμη περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στον αναγεννώμενο εθνικισμό και την απελευθερωτική πολιτική. Και δεν υπάρχει πια «Νέος Κόσμος» για να αποικιστεί με τις λεγόμενες «επικίνδυνες τάξεις» της Ευρώπης — τους πλεονάζοντες φτωχούς, τους εκτοπισμένους και τους ριζοσπαστικοποιημένους. Όλο και περισσότερο, η μόνη εναπομείνασα «λύση» του καπιταλισμού φαίνεται να είναι ο μαζικός θάνατος. Η συστηματική σφαγή μεταναστών στις ευρωπαϊκές ακτές δεν είναι δυσλειτουργία, αλλά δομική έκφραση ενός αδιεξόδου.

Οι αγροκτηνοτρόφοι στην Ευρώπη ένιωσαν κι αυτοί αυτό το αδιέξοδο: ότι συγκαταλέγονται σε όσους προορίζονται για θυσία. Η Ελλάδα, μαζί με χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και το Βέλγιο, γνώρισε μία από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, καθώς οι αγροτοκτηνοτρόφοι αντιμετωπίζουν εκτόξευση του κόστους καυσίμων, ζωικές ασθένειες και δεκαετίες αγροτικής εγκατάλειψης. Τα αιτήματά τους υπερβαίνουν τις επιδοτήσεις, ζητώντας την ανατροπή ολόκληρου του νεοφιλελεύθερου σχεδιασμού της ΕΕ. Η καταστολή υπήρξε σφοδρή και αντιμετωπίστηκε με ευρεία αλληλεγγύη από εργαζόμενους, φοιτητές, αναρχικούς και τοπικές κοινότητες. Ο αγροτοκτηνοτροφικός τομέας αποτελεί ακόμη ένα μέτωπο στη γενικευμένη κατάρρευση των εξορυκτικών οικονομιών υπό το κλιματικό στρες που δημιουργούν κράτος και κεφάλαιο.

Οι γενοκτονίες τείνουν να γίνουν μόνιμη κατάσταση σε ένα σύστημα που, έχοντας εκμεταλλευτεί τον πλανήτη μέχρι τα όριά του, στρέφεται τώρα προς τα μέσα, καταναλώνοντας τον ίδιο του τον πλεονάζοντα πληθυσμό σε μια μάταιη προσπάθεια επιβίωσης. Η νεοαποικιοκρατία καθυστέρησε αυτή την κρίση εξάγοντας την κοινωνική σύγκρουση και λεηλατώντας την περιφέρεια για να χτίσει κράτος πρόνοιας στον πυρήνα. Αυτό κατεύνασε τις εργατικές τάξεις της Δύσης. Όμως η μετανάστευση αναιρεί αυτή τη ρύθμιση, αντιστρέφει τη ροή και φέρνει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό.

Ο φασισμός επέστρεψε από την ανάγκη της άρχουσας τάξης να διατηρήσει τον έλεγχο, καθώς ο παλιός συμβιβασμός έχει παύσει να λειτουργεί. Η σοσιαλδημοκρατία είναι απολύτως ακατάλληλη για τη σημερινή στιγμή, εγκλωβισμένη σε πολιτικές εσωτερικής αναδιανομής ενώ το ίδιο το παγκόσμιο σύστημα σαπίζει. Τα εκλογικά αποτελέσματα σε όλη την Ευρώπη επιβεβαιώνουν αυτή την ασημαντότητα.

Αυτό που ήταν πάντα ένας εύθραυστος συμβιβασμός βρίσκεται πλέον σε τελική παρακμή. Η γενοκτονία των μεταναστών δεν είναι απλώς συνέπεια, αλλά έκφραση αυτής της αργής αποσύνθεσης. Η δυτική εξωτερική πολιτική εστιάζει ολοένα και περισσότερο στη συγκράτηση της μετανάστευσης στην πηγή. Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να επιλύσουν το παγκόσμιο αγροκτηνοτροφικό ζήτημα. Έτσι, η κρατική βία στα σύνορα, η γενοκτονία και η στρατιωτικοποίηση απορρέουν όλες από την ίδια σάπια ρίζα.

Το σύστημα λειτουργεί πλέον στο σημείο βρασμού. Στο εσωτερικό, η μαζική ριζοσπαστικοποίηση οδηγεί σε κλιμακούμενη καταστολή. Η διαφωνία ποινικοποιείται, η ριζοσπαστική άμεση δράση τίθεται εκτός νόμου ως «εγχώρια τρομοκρατία» και η μηδενική ανοχή γίνεται δόγμα.

Η στρατιωτικοποίηση, επομένως, γίνεται η νέα οργανωτική λογική. Το ιδεολογικό επίχρισμα του Ψυχρού Πολέμου έχει λιώσει. Αυτό που απομένει είναι ανοιχτός ανταγωνισμός, ωμή βία και εντατικοποιημένη καταστολή της διαφωνίας. Η λογική που ισοπεδώνει τη Γάζα και απειλεί τους Κούρδους στη Ροζάβα είναι η ίδια λογική που πνίγει μετανάστες στη Μεσόγειο, δολοφονεί αυτούς και τους υποστηρικτές τους στις ΗΠΑ, δαιμονοποιεί τους μετανάστες στη Βρετανία, ποινικοποιεί την άρνηση και αναδεικνύει αφηγήσεις λευκής υπεροχής.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Όλοι οι κρατικοί δρώντες — παρά τις τακτικές διαφορές — εντέλει ενισχύουν την ίδια καταπιεστική καπιταλιστική νεωτερικότητα και ευθυγραμμίζονται στην προσπάθεια να συντρίψουν κάθε εναλλακτική. Το καθήκον μας, ως ελευθεριακή, αντι-εξουσιαστική κομμουνιστική τάση, είναι να αποκαλύπτουμε αυτή τη μηχανή και να στεκόμαστε στο πλευρό όσων βρίσκονται στις πρώτες γραμμές της αντίστασης — από το Λονδίνο έως τη Μινεάπολη, από το Ιράν έως τη Σρι Λάνκα, από τη Γάζα έως το Περού, και οπουδήποτε αλλού.

Οι ΗΠΑ μπορεί σύντομα να χάσουν τον ρόλο του κεντρικού αρχιτέκτονα του παγκόσμιου συστήματος — και δεν θα πέσουν αθόρυβα. Για εμάς, αυτό μπορεί να είναι και μια ευκαιρία. Ο ρόλος μας είναι να αρθρώσουμε και να εκφράσουμε μια ελευθεριακή κομμουνιστική προοπτική: την καταστροφή του κράτους και τη δημιουργία οριζόντιας συνεργασίας μεταξύ κοινοτήτων από τα κάτω. Η δράση σημαίνει υιοθέτηση ποικιλίας τακτικών, στήριξη όσων στοχοποιούνται από κρατική επιτήρηση και σωφρονιστική βία, και οικοδόμηση δεσμών εμπιστοσύνης με κοινότητες που δέχονται επίθεση. Πρέπει να χαράξουμε χώρους άρνησης όπου η στρατηγική μπορεί να διαμορφώνεται από κοινού και η διαφωνία δεν διαλύει την αλληλεγγύη. Χρειαζόμαστε τοπικές δομές άμυνας και αλληλοβοήθειας ριζωμένες στην καθημερινή ζωή, αντί να τρέχουμε πίσω από αντιδραστικά και ακροδεξιά αφηγήματα και την έκθεση στο μιντιακό θέαμα.

Κάποιες τάσεις της αριστεράς συνεχίζουν να στηρίζουν αυταρχικά καθεστώτα απλώς και μόνο επειδή αντιτίθενται στη Δύση. Όμως ο αληθινός αντιιμπεριαλισμός δεν είναι να διαλέγεις πλευρά σε μια γεωπολιτική σκακιέρα, αλλά να στηρίζεις τους φτωχούς, τους αποικιοκρατούμενους, τα μη δυαδικά άτομα, τις γυναίκες, τους μη λευκούς, τα παιδιά, τους «από κάτω» που υποφέρουν κάτω από κάθε καθεστώς. Πρέπει να συνεχίσουμε να γειώνουμε τις προσπάθειές μας στις ζωές και τις αντιστάσεις των εκτοπισμένων, των εκμεταλλευόμενων και των εξόριστων. Για να χτίσουμε εμπιστοσύνη στις κοινότητές μας, οφείλουμε να παρουσιαζόμαστε ως σύμμαχοι και συνωμότες απέναντι στους εχθρούς στην κορυφή. Και χρειάζεται να ξανασκεφτούμε τις ιδεολογικές μας συνήθειες που μας απομονώνουν και μας κάνουν να μοιάζουμε με lifestyle σέχτα αντί για πολιτική δύναμη.

Υπάρχει μια επίμονη τάση τόσο στον φιλελεύθερο όσο και στον ριζοσπαστικό ακτιβισμό να αντιμετωπίζονται ζητήματα όπως η Παλαιστίνη ή η κλιματική κατάρρευση ως απομονωμένες «υποθέσεις», καθεμία με το δικό της branding, τις τακτικές και τα αποδεκτά αφηγήματα. Στους χώρους αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, οι μαζικές πορείες είναι — δικαίως — καλοδεχούμενες, αλλά οι αποκλίνουσες τακτικές συχνά αστυνομεύονται. Διαδηλωτές που απορρίπτουν την πασιφιστική, χορογραφημένη δράση παρουσιάζονται ως απειλή για την «ενότητα», αποκαλύπτοντας μια πρωτοποριακή εμμονή με την ευπρέπεια και τη μη βία. Παράλληλα, στα περιβαλλοντικά κινήματα, η αστική συμβολική δράση που οδηγεί σε συλλήψεις — με ελάχιστο στρατηγικό αντίκτυπο — έχει κάνει δημοφιλές ένα μοντέλο δράσης χαμηλού φραγμού και φιλικού στα μέσα. Αυτό το θέαμα είχε κόστος: εκατοντάδες φυλακίστηκαν, η στήριξη της κοινής γνώμης μειώθηκε και η μακροπρόθεσμη οργάνωση βάσης παραμερίστηκε. Για όλη την ορατότητα, ο υλικός αντίκτυπος στις εκπομπές, την εξόρυξη ή τις ροές κεφαλαίου παραμένει αμελητέος μπροστά στην επιταχυνόμενη οικοκτονία.

Η Palestine Action απαγορεύτηκε επειδή οι στοχευμένες τακτικές της — όπως το κλείσιμο ή η κατάληψη εργοστασίων όπλων — άρχισαν να διαταράσσουν την λειτουργία των εταιριών και να επηρεάζουν σοβαρά την παραγωγή οπλισμού. Αντίστοιχα, στη Γερμανία, οι μαζικοί αποκλεισμοί λιγνιτικών/ανθρακικών υποδομών από την Ende Gelände έχουν επανειλημμένα διαταράξει την εξόρυξη και τις μεταφορές, σπρώχνοντας την έξοδο από τον άνθρακα στο πολιτικό mainstream. Οι μορφές δράσεις που ποινικοποιούνται, συχνά, είναι ακριβώς αυτές που έχουν δραστικό αποτέλεσμα.

Δεν θα μείνουμε παθητικοί παρατηρητές της οδύνης και της κατάρρευσης. Το σύστημα ραγίζει. Το καθήκον μας δεν είναι να το επιδιορθώσουμε — αλλά να αντισταθούμε με μια μεγάλη ποικιλία τακτικών — και να χτίσουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας πριν αυτό καταρρεύσει.

___

NOTES

1. Η ενότητα αυτή αντλεί στοιχεία και επιχειρήματα από εδώ: https://mronline.org/2025/06/18/the-migrant-genocide-toward-a-third-world-analysis-of-european-class-struggle/

The post Ο κόσμος αυτός ραγίζει- Πρέπει να αρχίσουμε να χτίζουμε appeared first on Void Network.

Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν ένα ακόμα σχίσμα διαφαίνεται στον κινηματικό χώρο. Ένα σχίσμα που κλιμακώνεται σε λεκτική σύγκρουση μέσα στο εξόχως πυρετικό καταπιεστικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Κείμενο: Θανάσης Κοσμόπουλος / RisingUtopia

Αν τουλάχιστον όσοι από εμάς εκφέρουν άποψη από κινηματικές επάλξεις, καταφέρναμε να απαλλάξουμε τη σκέψη μας από την εμπύρετη συμπίεση των καιρών και την ανταγωνιστική –ναρκισσιστική κουλτούρα που μας έχουν εμποτίσει -πιθανά χωρίς να το συνειδητοποιούμε, θα μπορούσαμε να παράξουμε αποτελέσματα μέσα από γόνιμες διαφωνίες.

Το σχίσμα συνίσταται στην οπτική της κατάστασης. Άλλοι προτάσσουν τη σημασία της εξέγερσης στο Ιράν, ως έκφραση απελευθέρωσης από τη θεοκρατική εξουσία με κύριες αιτίες τη φτώχεια και την καταπίεση, ενώ οι «απέναντι» προτάσσουν την γεωπολιτική διάσταση ερμηνεύοντας την εξέγερση ως υποκινούμενη από τον Αμερικανο-σιωνιστικό ιμπεριαλισμό, προκειμένου να υπονομεύσουν το θεοκρατικό καθεστώς και να επαναφέρουν την δικτατορία των Παχλεβί.

Το γεγονός ότι η κάθε πλευρά εστιάζει μόνο στο ένα άκρο (η εξέγερση των από τα κάτω), ενώ η άλλη στο εντελώς άλλο (η εξέγερση ως σχεδιασμένη υπονόμευση) λαμβάνοντας θέση στα πιο άκρα, δείχνει πόσο έχει εμφυλλοχωρήσει η ανταγωνιστική λογική και η αυτοανάδειξη μέσα από τη διαφωνία, σε ανθρώπους που και συγκρότηση έχουν και ξέρουν να συζητούν όταν βρεθούν από κοντά. Οπότε σαν φυλακισμένα ποντίκια τρωγόμαστε μεταξύ μας ο καθείς περιχαρακωμένος στον ναρκισσισμό του.

Αντιπαρερχόμενος όμως τα «ψυχοδυναμικά» πεδία του εκτονωτηρίου που γράφεται αυτή η ανάρτηση, θα πρέπει να πάρουμε μια θέση για τα γεγονότα στο Ιράν αυτόν τον καιρό. Και η θέση λέει πως μια μαζική κοινωνική εξέγερση είναι μια πραγματικότητα όπου τα πράγματα διαταράσσονται ξαφνικά και για πολλοστή φορά στη σχέση μεταξύ κοινωνίας κι εξουσίας. Αυτή η μαζικής μορφής εξέγερση με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες δεν μπορεί να συμβαίνει εν αιθρία με όρους μόχλευσης από τον εξωτερικό παράγοντα. Οι Αμερικανοί είναι εξπέρ σε πραξικοπήματα, σε απαγωγές και σε πραξικοπηματικές πρακτικές για την αλλαγή καθεστώτων όπου δεν τους ταίριαζαν, ακόμα και σε μίνι εξεγέρσεις όπως αυτή του Μαϊντάν, που δεν ήταν παρά η επίφαση -αφορμή πολιτειακών ανατροπών που είχαν ήδη προετοιμαστεί στο πολιτικό παλκοσένικο της Ουκρανίας από πολύ πιο πριν.

Εδώ δεν είναι το ίδιο με την Ουκρανία. Καμία ξένη δύναμη δεν μπορεί να «στήσει» στο Ιράν μια μαζική κοινωνική εξέγερση με αυτό το βωμό αίματος. Πόσο μάλλον να τη μετασχηματίσει έτσι ώστε μια κοινωνία των 92 εκατομμυρίων να συναινεί στην αλλαγή, από την 47ετή θεοκρατική εξουσία προς στην δικτατορία των όποιων Παχλεβί. Στο Ιράν σήμερα τα αντιαμερικανικά αισθήματα είναι κατά πολύ περισσότερα από τα αντικαθεστωτικά. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι ακόμα και με ένα πιο εύκολο επιτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα οι Ιρανοί δύσκολα θα δεχθούν την αμερικανική ηγεμονία. Το ενδεχόμενο αποτυχίας μιας υποκινούμενης πρακτικής είναι πολύ σοβαρό.

Υπάρχει ένα φορτίο που κινεί την Ιρανική κοινωνία να παίζει το κεφάλι της στους δρόμους των Ιρανικών πόλεων. Και όπως πάντα μια από τις κύριες αιτίες κι αφορμές των μεγάλων εξεγέρσεων είναι η αιφνίδια μείωση του εισοδήματος και η απουσία ελευθερίας. Τότε κανείς δεν μπορεί να υποβαθμίσει μια μαζική κοινωνική εξέγερση γιατί είναι αυθόρμητη. Δεν είναι υποκινούμενη.

Κάποιοι σχολιαστές αναδεικνύοντας τις συνέπειες του χρόνιου εμπάργκο για τη δυσχερή θέση των φτωχών στρωμάτων αποδίδουν πάλι την ευθύνη της κοινωνικής εξέγερσης στη Δύση και στις κυρώσεις της, ως έμμεση «χειραγώγηση» για εξέγερση. Ναι και αυτό το επιχείρημα έχει μια βάση αλλά το εμπάργκο δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα στο κράτος να βρει τρόπο να διορθώσει το πρόβλημα αυτό. Άλλωστε το Ιράν έχει πολύ στενές σχέσεις με την Κίνα συμμετέχοντας στην συμμαχία της Σαγκάης.

Οπότε εδώ υπάρχει ένα ζήτημα: από ποια σκοπιά βλέπουμε τα πράγματα κι από ποια σκοπιά είναι τα πράγματα.

Μια εξέγερση οφείλει να αναλύεται με βάση τη σκοπιά των εξεγερμένων σε όποιον θέλει να έχει την αναρχική/ελευθεριακή πολιτική ταυτότητα, . Η ελευθερία, ο άνθρωπος, η κοινότητα, η κοινωνία, είναι προτεραιότητα, αξιακή, ηθική, τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. Ακόμη κι αν το γεωπολιτικό βαραίνει περισσότερο στις εξελίξεις όπως στην Ουκρανία, εμείς σαν ελευθεριακοί αναρχικοί οφείλουμε να βλέπουμε τα δεινά των κοινωνιών που υποφέρουν από αυτόν τον πόλεμο ΠΡΩΤΑ! Την δυνατότητα παρέμβασης του κοινωνικού παράγοντα ΠΡΩΤΑ! Αυτό είναι επιταγή της κοσμοθεώρησής μας. Αυτό μας έκανε να είμαστε με τους Παλαιστίνιους ΠΡΩΤΑ! Είμαστε με τους Παλαιστίνιους και όχι με τις σημαίες τους. Αυτό μας κάνει να είμαστε με τους εξεγερμένους Ιρανούς ΠΡΩΤΑ! Και όχι με τις σημαίες του κράτους που είναι υπήκοοι. Αυτή είναι η σκοπιά μας. Η ηθική των αξιών μας πάνω από τους όποιους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

Αντίθετα, στην περίπτωση που βλέπουμε την εξέγερση αυτή από τη γεωπολιτική σκοπιά, είναι μοιραίο αυτή να υποβαθμίζει τους εξεγερμένους, να τους εκλαμβάνει σαν υποκινούμενα πιόνια, να προσβάλλει ανθρώπους που δίνουν και το αίμα τους στον αγώνα ενάντια στις δυνάμεις καταστολής του κράτους. Με αυτή τη λογική καμία εξέγερση δεν μπορεί να μην είναι υποκινούμενη, αφού όλες οι εξεγέρσεις γίνονται σε ενεργό γεωπολιτική συνθήκη. Και η εξέγερση του Αλέξη το 2008 από κάποιους θεωρήθηκε υποκινούμενη από την Ρωσία ενώ από άλλους από την Τουρκία. Δεν νομίζω ότι αυτός είναι ο τρόπος που αντιστοιχεί στην σκοπιά όλων όσων είμαστε συμμέτοχοι της υπόθεσης του κοινωνικού αναρχισμού. Θεωρώ ότι εστιάζοντας στο γεωπολιτικό, έχουμε ενσωματώσει μια διαχειριστική αντίληψη των κινημάτων που αποικεί στις επικυρίαρχες λογικές “διαχείρισης των μαζών”, καθώς και των αποστασιοποιημένων παιγνίων της γεωπολιτικής σκακιέρας των συσχετισμών.

Εξηγώντας τη στάση αρκετών συντροφισσών και συντρόφων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θεωρώ πως το προηγούμενο διάστημα με τη γενοκτονία στη Γάζα κάποιες και κάποιοι από εμάς πέρα από την ιστορική διάσταση της Νάκμπα ανακαλύψαμε όψιμα και την γεωπολιτική διάσταση των πραγμάτων. Η τραγικότητα της γενοκτονίας όχι μόνο έβαλε την Αμερικανο-σιωνιστική επιθετικότητα στο κάδρο της πολιτικής μας κριτικής, αλλά και πολύ σωστά την στόχευσε ως άξονα του κακού, -μια πλέον παγιωμένη αντίληψη που επιβεβαιώνεται από την «πραγματικότητα Τραμπ» κάθε μέρα.

Συνεπώς η Γάζα άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική μας αντίληψη, μια διάσταση που οι παλιότεροι-ες την είχαμε στα υπόψη ούτως ή άλλως αλλά όμως οι νεότερες –οι δεν την είχαν, μιας που ο χώρος ελάχιστα ασχολούνταν με τα γεωπολιτικά. Η νέα αυτή «ανακάλυψη» εκλήφθη ως «είδα το φως μου», ενώ στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν συμβαίνει αυτό αλλά μπορεί και το αντίθετο: ότι στην πραγματικότητα το «καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω» πράγμα που “τυφλώνει” ακόμα χειρότερα μέσα από την εξιδανίκευσή του. Κι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε αυτό που αγνοούσαμε σαν μια «αποκάλυψη»,, ενώ πρόκειται για κάτι πάρα πάρα πολύ παλιό και αρκετά αριστερό. Γιατί μια ανάλυση που βάζει τις κοινωνίες στο περιθώριο απαξιώνοντάς τες σαν απόλυτα ελεγχόμενες και χειραγωγούμενες, που αν δεν τις ταυτίζει με τα κράτη και τις θεωρεί υπομόχλια γεωπολιτικών συμφερόντων, δεν είναι παρά μια αριστερή ανάλυση βγαλμένη από το πνεύμα του σταλινισμού, και μετά στον καιρό του ψυχρού πολέμου.

Ας πάψουμε να «ανακαλύπτουμε τον τροχό» εξιδανικεύοντας «το κοσκινάκι μας» λόγω της προγενέστερης άγνοιάς μας. Είναι λάθος ο τρόπος πρόσληψης των πραγμάτων αυτός. Ας κάνουμε μια ενδοσκόπηση να δούμε όλα εκείνα τα “μοτίβα” που λειτουργούν πάγια στην αντίληψή μας, κι ας απαλλαγούμε από αυτά, αν θέλουμε να γίνουμε επικίνδυνες-οι απέναντι στο κράτος. Είναι πρόβλημα όταν το γεωπολιτικό μπαίνει πιο μπροστά από το κοινωνικό. Οι υπερδυνάμεις, οι περιφερειακές δυνάμεις, τα κράτη και οι κινήσεις τους, πολύ λογικά μπαίνουν στο επίκεντρο της σκοπιάς μας μέσα από την βαθύτερη επιθυμία να τιμωρηθούν οι γενοκτόνοι, με συνέπεια όμως, να υποβαθμίζουμε το υποκείμενο που μας ενδιαφέρει, δηλαδή αυτό της χειραφετητικής εξέγερσης ή της αντίστοιχης κοινωνικής επανάστασης.

Θα έλεγα λοιπόν, αναγνωρίζοντας ότι στον ιστορικό χρόνο μιας εξέγερσης, λαμβάνει χώρα και η γεωπολιτική διάσταση, -είναι μάλλον απίθανο κλιμάκια της Mossad να μην βρίσκονται στο πεδίο, εμείς οφείλουμε να επικεντρώνουμε στο πρωτεύον, που δεν είναι παρά η αλληλεγγύη σε μια κοινωνία που εξεγείρεται για μια καλύτερη ζωή και για την ελευθερία της. Αυτό από μόνο του έχει αξία. Αυτός είναι αξιακά ο δικός μας ελευθεριακός τρόπος να βλέπουμε την πραγματικότητα, χωρίς να αγνοούμε την οικονομική την γεωπολιτική, τη θρησκευτική, πολιτισμική ή ιστορική διάσταση των ζητημάτων. Αποδίδοντας τιμή και σεβασμό στην κουλτούρα των ανθρώπων της ανατολής απεμπολώντας από την κριτική μας στάση τα όποια αποικιοκρατικά δυτικά προνόμια.

Συμπερασματικά, το να ενδιαφερόμαστε πρώτιστα για τα επίδικα των «κινούμενων» κοινωνιών δεν αποκλείει να παίρνουμε θέση για τα γεωπολιτικά επίδικα αλλά και για κάθε άλλη διάσταση των θεμάτων. Πρώτα και κύρια μας ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που εξεγείρονται και η ευόδωση του αγώνα τους για μια καλύτερη ζωή, δευτερευόντως μας ενδιαφέρουν οι γεωπολιτικές συγκρούσεις που τις κρίνουμε πρώτιστα με βάση το καλό των κοινωνιών, που στην πραγματικότητα αυτό δημιουργεί κι εκείνο τον αντιαποικιοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό αξιακό κώδικα.

Ναι σήμερα ο Αμερικανοσιωνισμός είναι μήτρα και πηγή κρατικής τρομοκρατίας, νεοφασισμού και πολέμων. Είναι πηγή καταπίεσης και δυστυχίας και καταδυνάστευσης πολλών κοινωνιών ανά τον κόσμο. Δε θα απεμπολίσουμε τον αξιακό μας κώδικα υποστηρίζοντας τους αντιπάλους του κι ανεβάζοντας σημαίες καταπιεστικών καθεστώτων στο κατά τα άλλα αναρχικό προφίλ μας. Η στάση μας δεν μπορεί να ετεροκαθορίζεται από τις γεωπολιτικές δυναμικές, ούτε από το μίσος που έχουμε για τους αντιπάλους. Ο αντίπαλος του αντιπάλου μου δεν μπορεί να είναι φίλος μου.

Το αξιακό μας σύστημα έχει επίκεντρο την κοινωνική επανάσταση για την ελευθερία, τη κοινοκτημοσύνη, την ισότητα, την οριζοντιότητα. Δηλαδή την κοινωνική χειραφέτηση, που σαν πολικό αστέρι διαμορφώνει σε μια ευθεία γραμμή μιαν αξιακή κατεύθυνση. Ο ιμπεριαλισμός, η αποικιοκρατία, τα εθνικά κράτη είναι μορφές καταπίεσης κι εκμετάλλευσης. Μπορούν μάλιστα και να συνυπάρχουν. Μπορούμε λοιπόν κι εμείς να σταθούμε ενάντιά τους κάνοντας κριτική χωρίς όμως να προδίδουμε τις αρχές μας.

Με αυτόν τον τρόπο οφείλουμε να συναντηθούμε με τους αγώνες των Ιρανών όπως και όλων των εξεγερμένων ενάντια στο σύστημα κράτος/κεφάλαιο.

___

Πηγή / Κείμενο: Θανάσης Κοσμόπουλος / RisingUtopia

The post Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν appeared first on Void Network.

Χωρίς την ικανότητα για προφητικά οράματα, είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς ποιες μορφές θα πάρει ο Αναρχισμός στον 21ο αιώνα, καθώς αυτό εξαρτάται από το γεωγραφικό, πολιτισμικό, πολιτικό, κοινωνικό και χρονικό πλαίσιο. Αναμφίβολα, οι αγώνες για τη διεύρυνση των χώρων ελευθερίας, για την ισότητα μέσα στη διαφορετικότητα και για την ατομική και συλλογική αλληλεγγύη—(συμπεριλαμβανομένης και κυρίως αυτήν μεταξύ αγνώστων) θα συνεχίσουν να αποτελούν τους άξονες γύρω από τους οποίους θα περιστρέφονται οι κατάλληλες κατά περίπτωση μορφές και τρόποι σύγκρουσης, σύμφωνα με το εκάστοτε πλαίσιο του Αναρχισμού—ή μάλλον των Αναρχισμών.

Θα επικεντρωθώ, εν συντομία, σε τρία παγκόσμια σενάρια, όχι πολύ μακριά μεταξύ τους, αλληλοδιαπλεκόμενα και χωρίς ιεραρχική κατάταξη, μέσα στα οποία οι Αναρχικοί του 21ου αιώνα θα προσπαθήσουν να εντοπίσουν τις καταλληλότερες μορφές δράσης. Υπάρχει προφανώς και ένα τέταρτο που συνδέεται με τα ζητήματα φύλου, όμως υπάρχουν άλλες, πολύ καλύτερες αναλύσεις που μας προσφέρουν τα γενικά και ειδικά χαρακτηριστικά και τους εκάστοτε στόχους αυτού του μετώπου. Φυσικά, αυτά τα σενάρια δεν αποκλείουν ούτε υποτιμούν τα πιο συνηθισμένα, καθημερινά και ίσως πιο τοπικά πεδία αγώνα, η σημασία των οποίων είναι καθοριστική για το ρίζωμά μας στους τόπους όπου ζούμε. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, τα παγκόσμια σενάρια θα «υπερκαθορίσουν» και τις τοπικές ή παραδοσιακές συγκρούσεις, αλλάζοντας τις μορφές και τις μεθόδους τους και προσδίδοντάς τους σημαντικές μετατοπίσεις.

Το πρώτο ζήτημα είναι η κλιματική αλλαγή, η οποία μεταβάλλει τις συνθήκες ζωής στον πλανήτη θέτοντας σε κίνδυνο την επιβίωση των οικοσυστημάτων και επιφέρει δημογραφικές συγκρούσεις, μεταναστευτικές ροές και βίαιη εκμετάλλευση των πόρων (καλλιεργήσιμη γη, νερό κ.λπ.). Ο νομαδισμός χαρακτηρίζει, από πάντα, το ανθρώπινο είδος και η πίεση της μετανάστευσης προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής είναι τέτοια που δεν μπορεί να ανακοπεί από κρατικά ή «φυσικά» σύνορα. Αν δεν αντιστραφεί ο ρυθμός εκμετάλλευσης των πόρων της ανθρωπότητας (πρώτα και κύρια της γης και του νερού), ολοένα και πιο αιματηρές συγκρούσεις θα ξεσπούν, αν αναλογιστούμε ότι το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού είναι σε ηλικία εργασίας και το ένα τέταρτο ζει σε αγροτικές περιοχές, όπου συγκεντρώνεται το 80% της παγκόσμιας φτώχειας. Και αυτό χωρίς να υπολογίσουμε την άτυπη, σκοτεινή και αόρατη εργασία που διαφεύγει από τα στατιστικά της ΔΟΕ ή της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Σε αυτές τις συνθήκες—που θα ήταν ευτελές να τις ονομάσουμε «έκτακτες», τόσο ενδημικές και επαναλαμβανόμενες, λόγω των δυναμικών σχέσεων εξουσίας και της ανισότητας σε παγκόσμια κλίμακα—η προσέγγιση των προβλημάτων δεν μπορεί παρά να βασιστεί στην αυτοοργάνωση της κοινωνικής βάσης, ώστε να μετριαστούν οι καταστροφικές συνέπειες των σημερινών κλιματικών πολιτικών που ακολουθούν οι ανάλγητες κρατικές και επιχειρηματικές ελίτ.

Ακριβώς από αυτή την πρακτική αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης σφυρηλατείται το αναρχικό ήθος: ένα εργαστήρι δημιουργικότητας που παράγει οριζόντιες λύσεις προβλημάτων, οι οποίες σταδιακά θα επεκταθούν στην πλήρη αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής σύμφωνα με τις ελευθεριακές πρακτικές και τους ανάλογους τρόπους ζωής.

Είναι λοιπόν καιρός η επιβιώση του πλανήτη και η ζωή των όντων να μπουν αποφασιστικά στην πολιτική ατζέντα του Κοινωνικού Αναρχισμού, καθώς δεν μπορούμε να υπολογίζουμε ότι μετά την καταστροφή θα ανήκουμε στις ελίτ που θα μεταναστεύσουν στη Σελήνη ή στον Άρη ακολουθώντας τον Elon Musk και τους ομοίους του.

Το δεύτερο παγκόσμιο σενάριο είναι η προσφυγή στον πόλεμο ως μέσο διεκδίκησης της παγκόσμιας ηγεμονίας στον 21ο αιώνα, με τους κινδύνους πυρηνικής εξόντωσης και μαζικής εξολόθρευσης που αυτό συμπεριλαμβάνει.

Ήδη στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας, πολλοί αμερικανοί μελετητές αναρωτιόνταν ποια θα είναι η παγκόσμια ηγεμονική δύναμη στο δεύτερο μισό του 21ου αιώνα, βλέποντας την Κίνα και τους συμμάχους της (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας) ως τον πιο πιθανό ανταγωνιστή, απέναντι στον οποίο θα έπρεπε να εφαρμοστούν πολιτικές ανάσχεσης και επιθετικής εξισορρόπησης. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην Κίνα, μόνο που οι αναλύσεις και οι μελέτες εκεί δεν είναι εύκολα προσβάσιμες, πόσο μάλλον αναγνώσιμες. Άλλωστε, η Ιστορία δεν γνώρισε ποτέ ομαλές και ειρηνικές διαδοχές της παγκόσμιας ηγεμονίας—το αντίθετο μάλιστα.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ούτε μόνο σημερινό φαινόμενο, ότι γινόμαστε μάρτυρες μιας αυξανόμενης στρατιωτικοποίησης των κοινωνιών, η οποία ήδη οδηγεί άμεσα στη διάλυση δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με κόπο, ακόμη και χωρίς να χάνεται το πρόσχημα της (ψευδο)δημοκρατικής εκπροσώπησης, με τη μετατροπή των συνταγματικών κρατών σε εκλογικο-κοινοβουλευτικές απολυταρχίες. Η ελευθερία δράσης, λόγου και έκφρασης, η δυνατότητα να διαμορφώνει κανείς τη ζωή του όπως ο ίδιος επιθυμεί, καθώς και η υιοθέτηση αντιαυταρχικών ηθών και παραδόσεων, είναι πρακτικές που κατακτήθηκαν με δυσκολία από τις προηγούμενες γενιές—και σε ορισμένες περιπτώσεις από ανθρώπους που ακόμη βρίσκονται εν ζωή. Το αν αυτές κατοχυρώνονται συνταγματικά ή μεταφράζονται σε νομικούς κανόνες έχει μικρή σημασία: το θετικό δίκαιο παραχωρείται και αφαιρείται ανάλογα με τις λιγότερο ή περισσότερο ενισχυμένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Είναι η εξέλιξη των κοινωνικών αγώνων αυτή που κάνει τη διαφορά.

Με τον όρο στρατιωτικοποίηση δεν πρέπει και δεν μπορούμε να εννοούμε μόνο την ορατή παρουσία των συμβόλων της ένοπλης εξουσίας (στρατός, αστυνομία, εξοπλισμοί, πολεμικές βιομηχανίες κ.λπ.). Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την εσωτερίκευση μιας πολεμοχαρούς και φιλοπόλεμης κουλτούρας, η οποία οπλίζει τις συνειδήσεις από πολύ νεαρή ηλικία με βίαια πρότυπα για την επίλυση των καθημερινών προβλημάτων και την υπέρβαση των εμποδίων που μας θέτει η ζωή σε κάθε μας βήμα.

Πολιτισμικά πρότυπα στα οποία η βία εξυμνείται επειδή είναι προσομοιωμένη—game over και πάλι από την αρχή —η ζωή ως βιντεοπαιχνίδι όπου σκοτώνεις και σκοτώνεσαι, αλλά μετά ανασταίνεσαι σε μια ατέρμονη και απεριόριστη μάχη. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ψυχαγωγικά βιντεοπαιχνίδια τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται με τη σειρά τους από στρατιωτικές προσομοιώσεις, αυτόνομα και αυτοματοποιημένα οπλικά συστήματα που μετασχηματίζουν τις μορφές του πολέμου, αναισθητοποιώντας τις πληγές και τα σωματικά τραύματα , μετατοπίζοντας τα στη σφαίρα του ψυχικού. Αυτό ισχύει φυσικά, μόνο για όσους επιτίθενται από θέση τεχνολογικής υπεροχής, και όχι για όσους υφίστανται τις συνέπειες, όπως γνωρίζει πολύ καλά κάθε θύμα πολέμου.

Δεν πρέπει επίσης να υποτιμούμε ή να ελαχιστοποιούμε την υβριδική στρατιωτικοποίηση που διεισδύει από τον κυβερνοχώρο στις τσέπες μας μέσω των ψηφιακών συσκευών. Αυτές οι συσκευές δεν αποτελούν μόνο πηγή καπιταλιστικής επιτήρησης για σκοπούς εμπορικού μάρκετινγκ, αλλά και—κυρίως—μέσο ελέγχου από κυβερνήσεις και ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες πλέον κατέχουν μια άπειρη ποσότητα γνώσεων σχετικά με τα γούστα μας, τις πράξεις μας, τις επιλογές μας, τις σωματικές και εικονικές εμπειρίες μας, και οι οποίες μετατρέπονται σε αριθμητικά δεδομένα εύκολα επεξεργάσιμα από αλγορίθμους, καταλήγοντας σε μια χαρτογράφηση μαζική αλλά ταυτόχρονα εξατομικευμένη—και αυτό να μην μας φαίνεται αντιφατικό— χρήσιμη για την πρόβλεψη και ακόμη και την καθοδήγηση της μελλοντικής μας συμπεριφοράς.

Και έτσι φτάνουμε στο τρίτο παγκόσμιο σενάριο: την έλευση των ψηφιακών τεχνολογιών, και ειδικότερα της τεχνητής νοημοσύνης, που κυριολεκτικά επαναστατικοποιεί τον τρόπο ζωής στις κοινωνίες μας, όχι μόνο στους τομείς της ζωντανής εργασίας, η οποία μπορεί να αντικατασταθεί από ρομπότ και διάφορες μηχανές, ούτε μόνο στους τρόπους με τους οποίους διοχετεύονται και διαδίδονται οι «πολιτικές» απόψεις κατά τη διάρκεια των εκλογών.

Η διάκριση ανάμεσα στη σωματική, «πραγματική» σφαίρα και την «εικονική» διάσταση—της οποίας τα αποτελέσματα είναι εξίσου πραγματικά—δεν οδηγεί σε έναν απλό διαχωρισμό· αντίθετα, οι επιδράσεις των δύο πλευρών διαπλέκονται, διαμορφώνοντας μια υποκειμενικότητα πολύ διαφορετική από εκείνη με την οποία έχουμε συνηθίσει να ζούμε στο υλικό έδαφος των κοινωνικών τάξεων και των ενσώματων συσχετισμών δύναμης.

Σε μια εποχή ακραίου ατομικισμού, που προωθήθηκε και ενθαρρύνθηκε από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών, η συλλογική σφαίρα έχει θρυμματιστεί για να «αναστηθεί» στη σχέση ανάμεσα στο εγώ και την οθόνη της ψηφιακής μου συσκευής. Η φυσική κοινωνικότητα έχει κατά κάποιον τρόπο εξατμιστεί προς όφελος μιας εικονικής «κοινωνικότητας», διαχειριζόμενης από ιδιόκτητες πλατφόρμες, μέσα στις οποίες αναπαρίσταται μια μυθοπλασία επικοινωνίας και διαλόγου με τόσα άλλα εγώ, το καθένα συνδεδεμένο μέσω της δικής του οθόνης. Η ψευδαίσθηση ότι έχουμε ένα πλήθος ακολούθων, ότι έχουμε εκατοντάδες ή χιλιάδες φίλους: στην πραγματικότητα, βρισκόμαστε εν αγνοία μας βυθισμένοι σε μια φούσκα, μέσα στην οποία οι απόψεις μου αντηχούν και μετατρέπονται σε πεποιθήσεις μόλις τις δω να επιβεβαιώνονται από άλλους που σκέφτονται ακριβώς όπως εγώ.

Ζούμε το τέλος του πλουραλισμού των ιδεών, αποκλεισμένοι μέσα σε θαλάμους αντήχησης της γνώμης μας (echo chambers)· το τέλος της ανάδυσης της διαφωνίας· το τέλος του διαλόγου και της αντιπαράθεσης μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων. Και όταν αυτές οι εικονικές εκτοπίσεις επανεμφανίζονται στον χωροχρόνο της ενσώματης ύπαρξης, η έλλειψη εξοικείωσης με το διαφορετικό μετατρέπεται σε άσκοπη, παράλογη και απρόσμενη βία, η οποία θα μπορούσε και νοηθεί ως «αμυντική» μορφή μιας ψυχολογίας απογυμνωμένης από πραγματική κοινωνικότητα, ακριβώς επειδή είναι εμποτισμένη με «κοινωνικά» υποκατάστατα.

Ο νεοφιλελεύθερος ατομικισμός, περαιτέρω μετεγκατεστημένος στο ψηφιακό σύμπαν, παράγει συμμορφωμένα άτομα, διαφοροποιημένα αντίγραφα μιας μηχανικής μήτρας, για τα όρια και τις τεχνολογικές προόδους της οποίας έχουμε πιθανότατα καταστεί προσθετικά μέλη, δοκιμαστικά πειραματόζωα. Νομίζουμε ότι εμείς χρησιμοποιούμε τις συσκευές, αλλά ίσως να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Απομακρυσμένοι από κάθε κοινότητα αναφοράς, αποπροσανατολισμένοι και εκσφενδονισμένοι από πλατφόρμα σε πλατφόρμα, τι είδους υποκειμενικότητα θα παγιωθεί τελικά; Ποια κοινότητα θα μπορούσε να γεννήσει τον κομμουνισμό των αγαθών και των υπηρεσιών; Ποια κριτική ικανότητα και ποιο πολύμορφο υποκείμενο θα μπορούσε να αναδυθεί στη διαρκώς πιο πιεστική σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη μηχανή;

Οι νέοι τρόποι με τους οποίους βιώνουμε τον εαυτό μας ως υποκείμενα, συνειδητά και κριτικά απέναντι στην πραγματικότητα, μας ωθούν να εμβαθύνουμε και να διαφοροποιήσουμε τα αναλυτικά μας εργαλεία, να αρπάξουμε νέες ευκαιρίες για «κοινωνικές» συνδέσεις, μέσα από τις οποίες μπορούμε να ανασυστήσουμε μια ισχυρή αντικυριαρχική κοινότητα, ικανή να φανταστεί—και άρα να δοκιμάσει στην πράξη—συλλογικές ουτοπίες οργανωμένες γύρω από τον άξονα της απουσίας της εξουσίας.

___

Κείμενο: Salvo Vaccaro, Umanità Nova

Μετάφραση- επιμέλεια: Blade Runner – Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Περίληψη εισήγησης στο Συνέδριο της Καρράρα (11–12 Οκτωβρίου 2025), με αφορμή τα 80 χρόνια της Ιταλικής Αναρχικής Ομοσπονδίας.

ΠΗΓΗ:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Αναρχισμός στον 21ο Αιώνα- Salvo Vaccaro / Umanità Nova appeared first on Void Network.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα του άρθρου: Ο Arthur Moura είναι σκηνοθέτης και ιστορικός, με μεταπτυχιακό στην Εκπαίδευση και υποψήφιος διδάκτορας στην Κοινωνική Ιστορία. Έχει δημιουργήσει πολλές ταινίες, ανάμεσά τους: As Palavras de um Faminto (2005), De Repente: Poetas de Rua (2009), Paralelo 14 (2011), Casa Félix (2014), Funk Acari (2016), O Som do Tempo (2017) και Los Hombres de los sin Nombre (2023). Είναι επίσης παραγωγός μουσικής, με πολλά rap albums, singles και instrumentals, και συγγραφέας των βιβλίων: O Ciclo dos Rebeldes: processos de mercantilização do rap no Rio de Janeiro και Esboço para uma teoria do cinema de guerrilha (2023). Τέλος, ως υπότροφος της FAPERJ (Ίδρυμα για την Υποστήριξη της Έρευνας στο Ρίο ντε Τζανέιρο), συνεχίζει να ερευνά τη σχέση τέχνης, κοινωνίας και ιστορίας μέσα από τον κινηματογράφο και τη μουσική.

Ο τίτλος με τον οποίο αρχικά δημοσιεύθηκε το άρθρο στην Βραζιλία ήταν:

Από το Zacarezinho στην Penha: Tο ναρκοκράτος στην ωριμότητά του¹

Στις 5 Μαΐου 2021, η σφαγή του Ζακαρεζίνιο αποτέλεσε ένα συμβολικό σημείο καμπής: για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, το βραζιλιάνικο κράτος έδρασε χωρίς καμία συστολή, αποκαλύπτοντας ανοιχτά το κατασταλτικό του πρόσωπο. Σε εκείνο το επεισόδιο, είκοσι οκτώ άνθρωποι εκτελέστηκαν υπό το πρόσχημα μιας επιχείρησης «ενάντια στο εμπόριο ναρκωτικών» αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που παρακολουθήσαμε ήταν η τελική πρόβα μιας νέας μορφής διακυβέρνησης: μιας διακυβέρνησης μέσω του θανάτου. Το κείμενο που είχα γράψει τότε, με τίτλο «Ζακαρεζίνιο και το ναρκοκράτος»², ήδη κινούνταν προς αυτή την κατεύθυνση: το κράτος δεν “αποτυγχάνει” όταν σκοτώνει· αντιθέτως, εκπληρώνει τη δομική του λειτουργία, δηλαδή την υπεράσπιση των συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων, μετατρέποντας τον κοινωνικό έλεγχο σε πηγή κέρδους και εξουσίας. Η θανατοπολιτική δεν είναι σφάλμα· είναι λογιστική μέθοδος του συστήματος τάξης.

Εκείνη η σφαγή υπήρξε το εργαστήριο του δόγματος που θα ωρίμαζε τέσσερα χρόνια αργότερα, στις φαβέλες της Πένια και του Αλεμάο. Αυτό που άλλαξε από το 2021 ως το 2025 δεν ήταν η φύση της βίας, αλλά η διαχείρισή της: ο θάνατος μετατράπηκε σε ένα διαχειριστικό δεδομένο, σχεδιασμένο, μετρημένο, νομιμοποιημένο ως δημόσια πολιτική. Αυτό που άλλοτε θεωρούνταν «υπερβολή», έγινε μέθοδος· αυτό που ήταν «παράνομο», έγινε κανόνας. Από το Ζακαρεζίνιο ως την Πένια, διανύουμε ολόκληρη τη διαδρομή ενός κράτους που, μέσα στην δομική κρίση του εξαρτημένου καπιταλισμού, δεν κρύβει πια τη σύμφυσή του με τις δυνάμεις του εγκλήματος, της παραστρατιωτικής βίας και του κεφαλαίου. Η καταστολή δεν είναι η απάντηση στην αταξία· είναι η ίδια η μέθοδος παραγωγής της τάξης. Και αυτή η «τάξη» οικοδομείται πάνω στον καθημερινό αφανισμό του μαύρου και περιφερειακού πληθυσμού, απογόνων των quilombos³ και των senzalas⁴, που σήμερα είναι εγκλωβισμένος σε εγκαταλειμμένα εδάφη, όπου το Κράτος απουσιάζει ως δικαίωμα και επανεμφανίζεται ως σφαίρα όπλου. Αν το Ζακαρεζίνιο ήταν η πρόβα, η Πένια είναι η ωρίμανση του ναρκοκράτους: η στιγμή όπου η βαρβαρότητα παύει να είναι εξαίρεση και μετατρέπεται στη διοικητική γλώσσα της εξουσίας.

Η επιχείρηση που ονομάστηκε «Περιορισμός», ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου 2025 στα συγκροτήματα Αλεμάο και Πένια στο Ρίο ντε Τζανέιρο, απαντά σε μια δυναμική που επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο έγκειται μόνο στην κλίμακα, στο μέγεθος του “κρατικού” μηχανισμού, στον αριθμό των νεκρών και στην προβολή από τα ΜΜΕ· ο πυρήνας όμως της δράσης παραμένει αμετάβλητος: ο παλιός πόλεμος ενάντια στο “εμπόριο ναρκωτικών”, οι φατριές και οι “παράλληλες εξουσίες”. Αυτό που αλλάζει — και αλλάζει με ένταση — είναι ότι αυτός ο πόλεμος έχει πλέον μετατραπεί σε κρατική πολιτική. Για να τον κατανοήσουμε, πρέπει να μετακινήσουμε το βλέμμα από τη συγκυριακή σύγκρουση προς τη δομική της βάση: Γιατί αυτός ο πόλεμος είναι ζωτικός για το Κράτος; Γιατί διεξάγεται στα περιφερειακά εδάφη; Ποιοι είναι οι πραγματικοί του φορείς — όχι μόνο εκείνοι που φαίνονται στα φώτα των μέσων ενημέρωσης, αλλά και εκείνοι που παραμένουν αόρατοι επειδή αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της λειτουργίας του συστήματος;

Το αστικό κράτος, ως πολιτική μορφή του κεφαλαίου, έχει ως θεμελιώδη αρχή την υπεράσπιση των συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων και των βοηθητικών τους στρωμάτων. Ο κατασταλτικός μηχανισμός, επομένως, αποτελεί μια συνήθης συνιστώσα του. Η Επιχείρηση “Περιορισμός” αποκαλύπτει λιγότερο τη “αφηρημένη νομιμοποίηση” της θανατηφόρας βίας και περισσότερο ένα καθεστώς διοικητικής νομιμότητας: νομικές διατάξεις, επιχειρησιακά μέτρα και διοικητικές ρουτίνες που μετατρέπουν τον θάνατο και την καταπίεση σε δείκτες απόδοσης. Οι δηλώσεις του γραμματέα της Πολιτικής Αστυνομίας, Felipe Curi, όχι μόνο νομιμοποιούν τη θανατηφόρα βία, αλλά την ενσωματώνουν σε ένα κυβερνητικό σχέδιο στο οποίο οι συλλήψεις, οι αρχειοθετημένες καταγραφές αντιστάσεων, οι “εξουδετερώσεις”, οι αφηγήσεις για τη “ναρκοτρομοκρατία” και η δια-θεσμική συνεργασία λειτουργούν ως τα βασικά στοιχεία έγκρισης για τον προϋπολογισμό, τις δημόσιες προμήθειες, την πολιτική θωράκιση και την τεχνολογική επέκταση. Με το να δηλώνει ότι το Ρίο “ζει σε κατάσταση πολέμου”, ο Curi εκφέρει ένα δόγμα εδαφικής διαχείρισης: απουσία κοινωνικής οργάνωσης και συνοχής (χωρίς ολοήμερα σχολεία, παιδικούς σταθμούς, υπηρεσίες υγείας, εισοδήματα, πολιτισμό) και υπερ-παρουσία της αστυνομίας ως τεχνολογία ελέγχου. Αυτή η ρύθμιση παράγει αναλώσιμους εχθρούς (τα εργατικά χέρια της μαύρης νεολαίας) και επικαλυπτόμενες κυριαρχίες (Πολιτική Αστυνομία, Στρατιωτική Αστυνομία, Ομοσπονδιακή Αστυνομία Αυτοκινητοδρόμων, Ένοπλες Δυνάμεις, Δημόσια Εισαγγελία και Δικαστική Εξουσία) που χορηγούν κανόνες εξαίρεση, καθιστώντας τους νόμιμους και επαναλήψιμους.

Σε υλικούς όρους, αυτό αναδιατάσσει τον αστικό χώρο (εκλεκτική ανατίμηση γης, αργοί εκτοπισμοί, καταγραφή άτυπων υπηρεσιών) και παρέχει ροή εσόδων για την οικονομία της ασφάλειας. Η φαβέλα, ως σύγχρονο κιλόμπο (κοινότητα δραπετών σκλάβων) της μαύρης επιβίωσης, αποτελεί προνομιακό στόχο, επειδή το ίδιο το Κράτος αποσύρθηκε ως εγγυητής δικαιωμάτων και εμφανίζεται εκ νέου ως διαχειριστής κινδύνου και τιμωρίας, επιβάλλοντας στη μαύρη νεολαία, που μεγαλώνει κυρίως με μονογονεϊκές μητέρες, με γονείς νεκρούς ή φυλακισμένους, ένα μενού ισοδύναμων εκμεταλλεύσεων: υποβαθμισμένη υποαπασχόληση ή στράτευση σε ένοπλες οργανώσεις που ανταγωνίζονται με το Κράτος στην εξαγωγή αξίας από τα ίδια τους τα σώματα.

Η θανατοπολιτική δεν είναι ένα λάθος· είναι ένα λογιστικό μέσο της τάξης. Η χρήση της έκφρασης “κατάσταση πολέμου” είναι επίσης αποκαλυπτική. Νομιμοποιεί τη ολική στρατιωτικοποίηση της αστικής ζωής, την πρακτική αναστολή των συνταγματικών εγγυήσεων και την εγκαθίδρυση ενός μόνιμου καθεστώτος εξαίρεσης στα περιφερειακά εδάφη. Με το να δηλώνει ο Curi ότι “o υψηλός βαθμός θανάτων ήταν προβλέψιμος, αλλά όχι επιθυμητός”, ουσιαστικά φυσικοποιεί τη σφαγή. Η προβλεψιμότητα του θανάτου αποτελεί γι’ αυτόν ένα λειτουργικό δεδομένο, ένα είδος αποδεκτών παράπλευρων συνεπειών μέσα στη λογική της ασφάλειας. Αυτή η φράση συμπυκνώνει όλη την ουσία της εργαλειακής λογικής που κυριαρχεί στο καπιταλιστικό Κράτος σε κρίση: ο θάνατος δεν είναι λάθος, αλλά υπολογισμένο κόστος, εγγεγραμμένο στη λογιστική της κοινωνικής διαχείρισης.

Η δήλωση ότι “τα θύματα αυτής της επιχείρησης ήταν οι στρατιωτικοί νεκροί ή τραυματίες” αποτελεί την πλήρη απο-ανθρωποποίηση. Η μείωση δεκάδων πολιτών που εκτελέστηκαν σε “εγκληματίες που επέλεξαν να μην παραδοθούν” είναι μια σύγχρονη μορφή πολιτικής ευγονικής. Η λέξη “επιλογή” μεταφέρει την ευθύνη αλλού: οι νεκροί γίνονται ένοχοι για την ίδια τους την εκτέλεση. Η νεκροπολιτική του κράτους μετατρέπει την δύναμη του να σκοτώνεις σε διοικητική πράξη. Ο Curi ενισχύει επίσης το παλιό επιχείρημα ότι η κρατική κυβέρνηση ενεργεί “μόνο” κατά της εγκληματικότητας, παραπονούμενος για την έλλειψη ομοσπονδιακής υποστήριξης. Αυτή η ρητορική είναι στρατηγική: δημιουργεί την εικόνα ενός Κράτους ηρωικού και εγκαταλελειμμένου που μάχεται ενάντια σε ανώτερες δυνάμεις. Στην πραγματικότητα, όμως, κρύβει την πραγματική εγκατάλειψη: αυτή του φτωχού πληθυσμού, των φαβέλων, των επισφαλώς εργαζόμενων που ζουν υπό πολιορκία. Η σύγκρουση ανάμεσα στην κρατική και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι μόνο μια διαμάχη για τη διαχείριση της βαρβαρότητας. Καμία από τις δύο πλευρές δεν αμφισβητεί την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ασφάλειας: ότι η ζωή στα περιφερειακά εδάφη είναι αναλώσιμη και ότι ο λαϊκός χώρος αποτελεί στρατιωτικοποιημένη ζώνη.

Όταν ο Curi δηλώνει ότι η επιχείρηση ήταν “σχεδιασμένη” και ότι “συμμορφώθηκε με τους νομικούς κανονισμούς”, γινόμαστε μάρτυρες της νομιμοποίησης του παραλόγου.
Η συμμόρφωση με το νόμο ενώ εκτελούνται δεκάδες άνθρωποι αποτελεί σαφή ένδειξη ότι η νομιμότητα έχει πλέον πλήρως απορροφηθεί από τη λογική της εξαίρεσης. Το πρόβλημα δεν είναι η συμμόρφωση με τον νόμο, αλλά ότι ο ίδιος ο νόμος έχει πλέον ενσωματώσει το έγκλημα ως λειτουργικό του στοιχείο. Η αστική νομική νεωτερικότητα συνυπήρχε πάντα με τη βία ως θεμέλιο· τώρα όμως, υπό τη διάλυση του αστικού κράτους, αυτή η βία αναδύεται στο φως της ημέρας ως οργανωτικό πρότυπο. Ο νόμος και το τουφέκι είναι συμπληρωματικά εργαλεία της ίδιας λογικής ελέγχου. Η ρητορική του Felipe Curi δεν διαφέρει ουσιαστικά από τις αντιεξεγερτικές δοξασίες που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας. Έννοιες όπως “εχθρικά εδάδη”, “εσωτερικός πόλεμος”, “παράλληλες εξουσίες” και “εξόντωση του εχθρού” παραμένουν οι ίδιες. Αυτό που άλλαξε είναι μόνο το σκηνικό και η σημασιολογία. Ο εχθρός, που παλιότερα αναγνωριζόταν ως “ανατρεπτικός”, σήμερα είναι ο “διακινητής”, ο “εγκληματίας”, ο “ναρκοτρομοκράτης”. O πολιτικός στόχος είναι ο ίδιος: να διατηρεί τον πληθυσμό σε τρόμο, να νομιμοποιεί τον πολεμικό προϋπολογισμό, να διασφαλίζει την πειθαρχία της εργατικής δύναμης και να αποτρέπει την αυτόνομη οργάνωση των υποτελών τάξεων. Η φαβέλα αντιμετωπίζεται ως μια εσωτερική αποικία, χώρος κατοχής και λεηλασίας, εργαστήριο πολιτικής εξαίρεσης.

Όταν ο γραμματέας λέει ότι “το Ρίο ζει σε κατάσταση πολέμου”, δεν λέει ψέματα· απλώς δεν αποκαλύπτει ποιος κήρυξε αυτόν τον πόλεμο. Δεν ήταν οι κάτοικοι που εισέβαλαν στις θεσμικές δομές· ήταν το Κράτος που εισέβαλε στα σπίτια των εργαζομένων. Ο πόλεμος δεν είναι ανάμεσα στο “καλό και το κακό”, όπως επαναλαμβάνει ο Τύπος, αλλά ανάμεσα στο κεφάλαιο και τη ζωή. Οι κατασταλτικές δυνάμεις είναι ο ένοπλος βραχίονας της συσσώρευσης, απαραίτητες για να περιορίσουν το ανθρώπινο πλεόνασμα που το κεφάλαιο δεν απορροφά. Γι’ αυτό, αυτός ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Είναι ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία του συστήματος. Ανανεώνει τη νομιμοποίηση των κυβερνήσεων που στηρίζονται στον φόβο και την υπόσχεση τάξης και κινεί ολόκληρη μια παράλληλη οικονομία ασφάλειας, όπλων, τεθωρακισμένων, παρακολούθησης, επιχορηγήσεων και διαφθοράς. Η ρητορική του Curi αποτελεί παράδειγμα μιας κυρίαρχης τάξης που κυβερνά μέσω της βίας και του ψεύδους. Συνδυάζει τεχνοκρατία και βαρβαρότητα, ηθικισμό και κυνισμό. Με το να δικαιολογεί τη σφαγή στο όνομα της νομιμότητας, επιβεβαιώνει το κεντρικό δόγμα του αστικού Κράτους: τη διατήρηση της ιδιοκτησίας και της κοινωνικής ιεραρχίας πάνω από τη ζωή. Στην ουσία, αυτό που ο Santos ονομάζει “περιορισμό” είναι η διαχείριση της μιζέριας. Είναι η διαχείριση του ανθρώπινου πλεονάσματος που παράγεται από την δομική κρίση του εξαρτημένου καπιταλισμού. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το Κράτος ρυθμίζει τη ροή της βαρβαρότητας που το ίδιο παράγει.

Ο αστικός πόλεμος είναι το εργαλείο περιορισμού του ενεργού υπερπληθυσμού, μιας μάζας επισφαλών εργαζομένων, φυλετικοποιημένων και περιορισμένων στα περιφερειακά εδάφη, των οποίων η ύπαρξη ξεπερνά τις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου, αλλά που η πειθαρχία τους είναι ζωτικής σημασίας για τη σταθερότητα της τάξης. Αυτό που ονομάζεται “μάχη κατά της διακίνησης ναρκωτικών” είναι η ιδεολογική μάσκα αυτής της καταστολής: μια διάταξη που μετατρέπει τη φτώχεια σε απειλή και τη μιζέρια σε εχθρό. Ο πόλεμος κατά της Comando Vermelho είναι η πρόφαση που νομιμοποιεί την κοινωνική και χωρική αναδιάταξη που απαιτεί το κεφάλαιο, επαναοργανώνει τον αστικό χώρο, αναβαθμίζει τις αξίες της γης, μετακινεί πληθυσμούς, αναδιαμορφώνει τις τοπικές εξουσίες και ανανέώνει τη συμφωνία μεταξύ κράτους, παραστρατιωτικών οργανώσεων και αγοράς. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, όπως δείχνουν οι μελέτες του Loïc Wacquant και άλλων, ο κρατικός μηχανισμός αντιμετωπίζει τις φαβέλες ως ζώνες εξαίρεσης: εσωτερικές αποικιακές περιοχές όπου ασκείται η κυριαρχία της εξόντωσης.

Αυτό που έχουμε μπροστά μας, επομένως, είναι ένα κράτος που έχει εσωτερικεύσει τη νεκροπολιτική· ο αποκαλούμενος “πόλεμος κατά των ναρκωτικών” είναι μια μέθοδος διακυβέρνησης, μια θανατοπολιτική που ασκείται στο όνομα της τάξης. Γιατί λαμβάνει χώρα αυτή η σύγκρουση και, ακόμη περισσότερο, γιατί συγκεντρώνεται σε περιοχές όπως τα Alemão/Penha; Αυτοί οι χώροι είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα: πυκνοκατοικημένες περιφερειακές ζώνες, πληθυσμός κυρίως μαύρος, εισόδημα ανά κάτοικο χαμηλότερο από τον μέσο όρο της πόλης, ανεπαρκείςς δημόσιες υποδομές και ιστορικά υπό τον έλεγχο, μερικός ή πλήρης, φατρίων (όπως η Comando Vermelho)⁵ ή από στρατιωτικές ομάδες που προέκυψαν λόγω του κενού του κράτους. Αυτός ο συνδυασμός άτυπης οικονομικής, απουσίας του κράτους και οργανωμένης βίας είναι εκτενώς τεκμηριωμένος. Εκεί έχει εγκαθιδρυθεί μια παράλληλη διακυβέρνηση, εγκληματική, πολιτική και οικονομική, και το Kράτος, μακριά από το να την εξαφανίσει μετωπικά, επιλέγει είτε να τη διαχειριστεί είτε να συγχωνευτεί μαζί της.

Το έδαφος της φαβέλας συνιστά, επομένως, ένα εργαστήριο συσσώρευσης της εξαίρεσης: σε αυτό, ο πληθυσμός αποτελεί αντικείμενο στρατιωτικοποιημένης επιτήρησης, απώλειας εγγυήσεωνς, υψηλής θνησιμότητας και κερδοφορίας μέσω της εκμετάλλευσης (άμεσης ή έμμεσης) των ζωών του. Ας δούμε τη συγκεκριμένη δυναμική της επιχείρησης: χιλιάδες πράκτορες (2.500 σύμφωνα με τις πηγές) κινητοποιημένοι με θωρακισμένα οχήματα, drones, αυτόματα όπλα· η κυβερνητική διεκδίκηση της “ναρκωτρομοκρατίας”· πολλαπλά πτώματα εγκαταλελειμμένα στους δρόμους· σχολεία κλειστά· διακοπές στις μεταφορές. Αυτό αποκαλύπτει ότι η επιχείρηση δεν στρεφόταν μόνο στους ηγέτες της διακίνησης ναρκωτικών, αλλά στοχεύε ολόκληρο το έδαφος στο σύνολό του. Σε μια τέτοια επιχείρηση, ο θάνατος αποτελεί μέρος του σχεδιασμού. Η συνέχεια του έργου του Κράτους-πολέμου γίνεται ορατή.

Αυτό που συνέβη στις 5 Μαΐου 2021 στο Ζακαρεζίνιο ήταν, επομένως, ένα πείραμα: η ωρίμανσή του επαληθεύεται τώρα. Πρόκειται για μια πολιτική ενεργητικής καταστολής, όχι για ένα απλό έμπλαστρο δημόσιας ασφάλειας. Ο κατασταλτικός μηχανισμός συμπίπτει με το “καθεστώς” του ναρκοκράτους: το κράτος, οι παραστρατιωτικές ομάδες/φατρίες, το ακίνητο κεφάλαιο και η γραφειοκρατία της ασφάλειας υποτάσσονται στη λογική της μόνιμης εξαίρεσης.

Αυτό που το κράτος ονομάζει “έδαφος σε σύγκρουση” είναι, στην πραγματικότητα, χώροι μαύρης επιβίωσης, αυθεντικά σύγχρονα quilombos, ανεγερμένα πάνω στα ερείπια μιας αποστερημένης πολιτότητας. Ιστορικά, οι φαβέλες υπήρξαν καταφύγιο για τους απογόνους της δουλείας, οι οποίοι εκδιώχθηκαν στους λόφους και τις παρυφές των πόλεων από ένα συστηματικό σχέδιο αποκλεισμού. Καθ’ όλη τη διάρκεια δεκαετιών, η κρατική εξουσία αποσύρθηκε από αυτούς τους χώρους, εγκαταλείποντας ολόκληρες γενιές στην επιβίωση και την καθημερινή βία. Όπου το κράτος δεν χτίζει σχολεία πλήρους ωραρίου, δεν εξασφαλίζει παιδικούς σταθμούς, δεν προσφέρει εναλλακτικές πηγές εισοδήματος ή ψυχαγωγίας, εγκαθίσταται ο νόμος της απελπισίας. Οι νέοι μαύροι μεγαλώνουν μεταξύ δύο μοναδικών επιλογών: της άμεσης εκμετάλλευσης από το κεφάλαιο, σε εργασίες υποτιμημένες και χωρίς μέλλον, ή της εκμετάλλευσης από εγκληματικές οργανώσεις που διεκδικούν τον έλεγχο της περιοχής αντιπαραθέτοντας το ίδιο το κράτος. Και οι δύο λειτουργούν σύμφωνα με την ίδια λογική: την αξιοποίηση της ζωής και της ενέργειας των αναλώσιμων μαύρων σωμάτων. Η απουσία δημόσιων πολιτικών δεν είναι παράλειψη, είναι μέθοδος. Η εγκατάλειψη είναι μορφή κυριαρχίας. Η φαβέλα, που έχει μετατραπεί σε πολεμικό πεδίο, αποτελεί επίσης την πιο ριζοσπαστική έκφραση της αποτυχίας – ή, μάλλον, της επιτυχίας – της καπιταλιστικής τάξης στο να κρατά τον πληθυσμό υπό έλεγχο μέσω της έλλειψης.

Αλλά γιατί υπάρχει αυτή η αντιπαράθεση, πέρα από την ιδεολογική κάλυψη της “μάχης κατά της διακίνησης ναρκωτικών”; Επειδή το περιφερειακό έδαφος εξυπηρετεί δύο λειτουργίες για το κεφάλαιο: τη λειτουργία αποθεματικού ζωής και τη λειτουργία συσσώρευσης μέσω της επισφάλειας. Το κράτος – κεφάλαιο, σε δομική κρίση, χρειάζεται να πειθαρχήσει το ανθρώπινο πλεόνασμα που το οικονομικό σύστημα δεν έχει απορροφήσει: απορριφθέντες νέοι μαύροι, άνεργοι, υποαπασχολούμενοι. Η φαβέλα, επομένως, παύει να είναι μόνο σκηνικό “εγκλήματος” και γίνεται σκηνικό αναδιοργάνωσης της εργατικής δύναμης, ανατίμησης της ακίνητης περιουσίας στις πλαγιές της και άμεσης εξαγωγής εσόδων, μέσω παράνομων ή ημι-νόμιμων υπηρεσιών, όπως μεταφορές, προμήθεια αερίου και ηλεκτρισμού, που διαχειρίζονται οι παραστρατιωτικές ομάδες ή οι διακινητές. Η βίαιη καταστολή εξυπηρετεί τον έλεγχο αυτού του πλεονάσματος και την πειθαρχική αναδιοργάνωση της περιφέρειας. Έτσι, η αντιπαράθεση αυτή αποτελεί δομικό στοιχείο της καθυστερημένης νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης σε εξαρτημένα πλαίσια όπως αυτό της Βραζιλίας. Η ιδεολογία του “πολέμου κατά των ναρκωτικών” λειτουργεί ως μηχανισμός φυλετικοποίησης των περιφερειών, νομιμοποιώντας τη σφαγή σωμάτων ως κρατική πολιτική. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο πόλεμος δεν “καταπολεμά το έγκλημα”, αλλά παράγει το έγκλημα ως εργαλείο πειθαρχίας. Αυτό που αποκαλείται “οργανωμένο έγκλημα” είναι ταυτόχρονα οικονομικός παράγοντας και εργαλείο διακυβέρνησης.

Μάλιστα, η αντιπαράθεση συγκεντρώνεται σε περιοχές όπως τα Alemão/Penha, επειδή εκεί η θεσμική αντίσταση είναι αδύναμη, η κρατική παρουσία εύθραυστη, η γραφειοκρατία περιορισμένη και η υποδομή ελλιπής. Η φατρία κυριαρχεί, ναι, αλλά ακριβώς επειδή το κράτος επέτρεψε την ύπαρξη κενού. Προτάσεις όπως οι Μονάδες Ειρηνευτικής Αστυνομίας (UPP) αποτέλεσαν απόπειρες ειρηνευτικής κατοχής, σε σχέση με τις μέγα – επιχειρήσεις, αλλά δεν τροποποίησαν βαθιά τους δομικούς μηχανισμούς, με την επιστροφή της βίας και της στρατιωτικοποιημένης καταστολής. Η αντιπαράθεση αυξάνεται ακριβώς όταν το κράτος αποφασίζει ότι δεν θα ανεχθεί πλέον την παράλληλη αυτονομία – ύπαρξη της φατρίας, όχι για να “απελευθερώσει” την περιοχή, αλλά για να αναλάβει ή να ενσωματώσει την κυριαρχία της και να την εντάξει στη συσσώρευση του εξαρτημένου καπιταλισμού.

Η φατρία είναι μέρος του μηχανισμού: διακίνηση ναρκωτικών, παραστρατιωτικές ομάδες, αγορά ακινήτων, παράνομες μεταφορές, όλα αυτά εντάσσουν τη φαβέλα σε έναν αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο. Η επίθεση, επομένως, δεν στρέφεται καθαρά ενάντια στην “εγκληματικότητα”, αλλά σε έναν ανταγωνιστή που πρέπει να πειθαρχηθεί ώστε να συνεχίσει η λειτουργική τάξη. Ωστόσο, αυτή η καταστολή δεν συμβαίνει σε ένα κενό δραστηριοτήτων: συμβαίνει μέσω της νομιμοποίησης της εξαίρεσης. Η επιχείρηση επιβεβαιώνει ότι το κράτος λειτουργεί με νέα λογική: η εξαίρεση δεν αναστέλλεται, αλλά εσωτερικεύεται. Το δημοκρατικό δίκαιο και η πολιτική δικαιοδοσία μετατρέπονται σε εξαρτήματα.

Όπως αναλύει η κριτική θεωρία της νεκροπολιτικής, το κράτος ορίζει ποιος “μπορεί να ζήσει” και ποιος “πρέπει να πεθάνει”. Αυτό γίνεται ορατό στις φαβέλες, όπου νέοι μαύροι σκοτώνονται σε αστυνομικές επιχειρήσεις χωρίς σχεδόν κανένας να αναλαμβάνει την ευθύνη. Οι μηχανισμοί διασφάλισης δικαιωμάτων και θεσμικών εγγυήσεων επίσης δεν λειτουργούν πλήρως. Η ατιμωρησία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος: η υψηλή θνησιμότητα νομιμοποιείται λόγω της απουσίας πραγματικών συνεπειών. Είναι τόσο βέβαιο όσο ότι ανατέλλει ο ήλιος ότι οι υπεύθυνοι θα μείνουν ατιμώρητοι. Η επιχείρηση του 2025 το επιβεβαιώνει: φονική επιλεκτικότητα + ατιμωρησία = καθεστώς μόνιμου πολέμου.

Σε αυτό το σημείο γίνεται σαφές: ούτε η θεσμική Αριστερά ούτε η Δεξιά θα λύσουν το πρόβλημα, γιατί και οι δύο αποτελούν μέρος της λογικής της εγκληματικής βαρβαρότητας που προωθεί το Κράτος. Η Δεξιά αποτίει φόρο τιμής στον εξολοθρευτή, η Αριστερά ζητά «λιγότερη θανατηφόρα βία», «αστυνομική μεταρρύθμιση», «περισσότερα ανθρώπινα δικαιώματα», αλλά διατηρεί ακέραιη την ιδέα ότι το Κράτος ασφάλειας μπορεί να θεραπεύσει το κοινωνικό κακό. Αυτή η πεποίθηση είναι ψευδής.

Αυτό που έχουμε είναι το ίδιο το Κράτος ασφάλειας να ενεργεί ως διαχειριστής της βίας και της κοινωνικής πειθαρχίας. Η θεσμική Αριστερά επαναλαμβάνει την εμπιστοσύνη της στο Κράτος και στη φόρμουλα της αστυνομικής επιτήρησης, απλώς με διαφορετικό χρώμα. Η Δεξιά επαναλαμβάνει τα ίδια με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Σε κάθε περίπτωση, αναπαράγεται το ίδιο το ναρκοκράτος. Όταν εξετάζουμε τη διακυβέρνηση του Cláudio Castro στο Ρίο ντε Τζανέιρο, αντιλαμβανόμαστε ότι εκείνος δεν εγκαινιάζει το μοντέλο, αλλά το εμβαθύνει. Δεν είναι η αιτία, αλλά ο συνειδητός χειριστής της ωριμότητας του μοντέλου. Κυβερνά μέσω του πολέμου, καθιστά την «φονική επιχείρηση» ως το σήμα κατατεθέν του, καταμετρά τους νεκρούς ως τρόπαια εξουσίας. Και το πιο σημαντικό: θεσμοποιεί τη λογική της εξαίρεσης.

Τα μέσα ενημέρωσης ανακοινώνουν «τη μεγαλύτερη επιχείρηση των τελευταίων 15 ετών», οι εφημερίδες επαινούν τον μηχανισμό, οι αναλυτές μιλούν για «σόκ της τάξης».  Αλλά, η αλήθεια είναι ότι αυτή η επιχείρηση λέει πολύ λιγότερα για μια συγκεκριμένη κυβέρνηση και πολύ περισσότερα για την ώριμη λειτουργία του εξαρτημένου καπιταλιστικού καθεστώτος της Βραζιλίας — ενός καθεστώτος όπου η περιφέρεια αποτελεί ζώνη θυσίας, εξόρυξης και πειραματισμού στη διακυβέρνηση της εξαίρεσης. Η θανατηφόρα βία δεν είναι αποτυχία της δημοκρατίας· είναι κομμάτι του ίδιου του κατασταλτικού της ιστού.

Πέραν αυτού, αυτό το μοντέλο ελέγχου και εξαίρεσης είναι εγγενώς συνδεδεμένο με την καπιταλιστική συσσώρευση: κτηματομεσιτικός τομέας, μεταφορές, άτυπες υπηρεσίες, παράνομο δίκτυο φυσικού αερίου και ηλεκτρισμού. Οι φατρίες και οι παραστρατιωτικές μαφίες λειτουργούν με τη σιωπηρή στήριξη ή την ανεκτικότητα του κράτους. Προσφέρουν δίκτυα κέρδους, ελέγχουν εδάφη, εγγυώνται “υπηρεσίες” και απορροφούν το πλεόνασμα. Όταν το κράτος επεμβαίνει με μια “επιχείρηση”, δεν το κάνει για να εξαλείψει αυτό το σύστημα, αλλά για να το αναδιοργανώσει υπό την κηδεμονία του ή υπό μια νέα ηγεμονία. Η Επιχείρηση Περιορισμός είναι η στιγμή όπου το κράτος διεκδικεί αυτό το έδαφος ως δικό του και διακηρύσσει τη λογική “ή το Κράτος ή ο εγκληματίας” — αλλά ο εγκληματίας ήδη αποτελεί μέρος του κράτους.

Αυτό που ανακοινώνεται, λοιπόν, είναι: “Αναλαμβάνουμε τον έλεγχο”. Και ο έλεγχος απαιτεί θέαμα, φονικότητα, επιτήρηση και φόβο. Για τους κατοίκους της φαβέλας, αυτός ο πόλεμος δεν σημαίνει ασφάλεια, αλλά τρόμο. Για το κεφάλαιο, σημαίνει ευκαιρίες: οι αξίες των ακινήτων στις “επικίνδυνες” πλαγιές πέφτουν, οι επενδυτές κερδοσκοπούν, το άτυπο σύστημα μεταφορών ελέγχεται, η βία δημιουργεί ζήτηση για ιδιωτική ασφάλεια, και ο κατασταλτικός μηχανισμός νομιμοποιεί κονδύλια, νέες προσλήψεις και μπίζνες αστικού πολέμου. Στο τέλος, η φαβέλα εκμεταλλεύεται διπλά: από τη φατρία/αγορά και από το νεκροπολιτικό κράτος. Η “θεραπεία” που υπόσχονται δεν έρχεται ποτέ, γιατί η επιλεγμένη οδός είναι του πολέμου, όχι της ένταξης.

Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι “λιγότερη φονικότητα” ή “καλύτερη αστυνομία”: είναι η υπέρβαση του καθεστώτος ασφάλειας ως μορφής κοινωνικής πολιτικής. Η λύση δεν βρίσκεται στο κράτος, αλλά ενάντια στο κράτος ασφάλειας. Το καθήκον της πολιτικής πρωτοπορίας δεν είναι να “μεταρρυθμίσει” την αστυνομία, αλλά να υπερβεί το καθεστώς συσσώρευσης και πειθαρχίας που δικαιολογεί τη φονικότητά της.

Ο εχθρός δεν είναι μόνο ο ναρκοέμπορος ή ο αστυνομικός, αλλά η ίδια η διάταξη που μετατρέπει τα σώματα — κυρίως τα μαύρα και περιθωριοποιημένα σώματα — σε έδαφος πολέμου, κέρδους και ατιμωρησίας.

Η Επιχείρηση Περιορισμός αποδεικνύει ότι η εποχή του ναρκοκράτους έχει πλέον ωριμάσει: δεν είναι ένα ρήγμα ούτε εξαίρεση, αλλά μορφή διακυβέρνησης. Είναι κρίσιμο να το αναγνωρίσουμε αυτό, ώστε να μπορέσουμε να σκεφτούμε μια έξοδο που θα σπάσει τη λογική της “περιοριστικής” διαχείρισης και θα αντικαταστήσει τον πόλεμο με μια ουσιαστική δημοκρατία, την επανόρθωση, τον δομικό μετασχηματισμό και τον πρωταγωνισμό της περιφερειακής εργατικής τάξης. Χωρίς αυτό, θα συνεχίσουμε να ζητάμε “λιγότερη φονικότητα” ενώ ο πόλεμος θα προελαύνει· και θα μετράμε τα πτώματα χωρίς ποτέ να ερευνούμε το σύστημα που τα παράγει.

Δεν υπάρχει τρόπος να καταπολεμηθεί αυτή η λογική μέσω «μεταρρυθμίσεων». Η θεσμική αριστερά, όταν ζητά «βελτίωση της αστυνομίας», «σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα» ή μια «νέα πολιτική ασφάλειας», δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ενισχύει το ίδιο το οικοδόμημα της κυριαρχίας. Θέλουν να εξανθρωπίσουν τη βαρβαρότητα χωρίς να καταργήσουν την αιτία της. Η δεξιά, από την άλλη, κάνει τη βαρβαρότητα σημαία της· απαιτεί περισσότερα όπλα, περισσότερα τουφέκια, περισσότερο αίμα. Και οι δύο πλευρές είναι όψεις του ίδιου σχεδίου: της διατήρησης της καπιταλιστικής τάξης και της διαιώνισης της εξαθλίωσης. Η έξοδος δεν βρίσκεται ανάμεσα σε αυτές τις δύο επιλογές. Η έξοδος βρίσκεται στην ριζική απόρριψη αυτής της δομής, στην αυτόνομη οργάνωση των εργαζομένων και των περιφερειακών λαών, στη δημιουργία μιας πολιτικής απελευθέρωσης που δεν θα εξαρτάται από το κράτος, αλλά που θα το αντιμετωπίζει ως εχθρό. Η ιστορία θα αποκτήσει βαρύ τίμημα για αυτήν την κανονικοποίηση του τρόμου.

Όταν το κράτος αποκαλεί «πόλεμο» αυτό που είναι  σφαγή, «περιορισμό» αυτό που είναι εξόντωση, «σχεδιασμό» αυτό που είναι βαρβαρότητα, δεν μένουν πια αμφιβολίες για την κατεύθυνση που έχει πάρει. Το Ρίο ντε Τζανέιρο, υπό τον Κλάουδιο Κάστρο και τον Φελίπε Κούρι, έχει μετατραπεί στον πιο καθαρό καθρέφτη της αποσύνθεσης του βραζιλιάνικου αστικού κράτους: ένα καθεστώς ασφάλειας που δεν προστατεύει, μια δημοκρατία που δολοφονεί, ένας νόμος που δικαιολογεί την εξαίρεση. Κι όσο δεν σπάμε αυτόν τον φαύλο κύκλο, ολόκληρη η χώρα θα συνεχίσει να κυβερνάται από τον θάνατο.

Οι ένοπλες δυνάμεις, ενταγμένες σε αυτή τη διαδικασία, λειτουργούν ως φύλακες της ιδιοκτησίας και της “κοινωνικής σταθερότητας”, όχι ως υπερασπιστές του λαού. Ο ρόλος τους είναι να διασφαλίζουν ότι ο εσωτερικός πόλεμος θα παραμένει εγκλωβισμένος μέσα στα αόρατα σύνορα που χωρίζουν τον «νόμιμο κόσμο» από τον αναλώσιμο κόσμο. Αυτές ορίζουν πού επιτρέπεται να χυθεί αίμα και πού πρέπει να επικρατεί σιωπή. Αυτή η δομή έχει εξευγενιστεί με τον χρόνο. Από τις αποικιακές εκστρατείες μέχρι σήμερα, οι ένοπλες δυνάμεις του κράτους έχουν στραφεί όχι προς την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά προς την καταστολή των εσωτερικών εξεγέρσεων. Είναι ένας στρατός στραμμένος προς τα μέσα, αφιερωμένος στον έλεγχο του ίδιου του πληθυσμού. Η επιχείρηση του 2025 είναι απλώς η επικαιροποιημένη εκδοχή αυτής της ιστορικής λειτουργίας. Ο πραγματικός ρόλος των ενόπλων δυνάμεων σε αυτόν τον πόλεμο είναι, επομένως, πολιτικός. Δεν καταπολεμούν τα ναρκωτικά, ούτε υπερασπίζονται ζωές· εγγυώνται τη διατήρηση ενός καθεστώτος κυριαρχίας. Λειτουργούν ως διαμεσολαβητές ανάμεσα στις οικονομικές ελίτ, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Η παρουσία τους αποτελεί εγγύηση ότι η βία δεν θα ξεφύγει από τον έλεγχο, ότι η λαϊκή εξέγερση δεν θα βρει ρωγμή, ότι ο πόλεμος θα παραμένει ελεγχόμενος και παραγωγικός.

Η στρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής είναι η προληπτική απάντηση στην εν δυνάμει απειλή της κοινωνικής ανυπακοής. Είναι ένας τρόπος ουδετεροποίησης κάθε δυνατότητας ρήξης. Ο τρόμος είναι μέθοδος. Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ότι η οικονομία του εμπορίου ναρκωτικών και η επίσημη οικονομία δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι. Το χρήμα του εμπορίου κυκλοφορεί στις τράπεζες, χρηματοδοτεί προεκλογικές εκστρατείες, αγοράζει ακίνητα, συντηρεί εταιρείες-βιτρίνες. Το σύνορο ανάμεσα στο «νόμιμο» και το «παράνομο» είναι απλώς μια ιδεολογική σύμβαση. Αυτό που υπάρχει στην πράξη είναι μια λειτουργική διαίρεση της βίαιης εργασίας: το κράτος ρυθμίζει ποιος μπορεί να σκοτώνει, ποιος μπορεί να κερδίζει και ποιος πρέπει να πεθαίνει. Αυτή η νεκροπολιτική ρύθμιση είναι η καρδιά της πολιτικής ασφάλειας. Γι’ αυτό οι αστυνομικές επιχειρήσεις δεν φτάνουν ποτέ στους ανώτερους κύκλους του ναρκοεμπορίου: ο πόλεμος διεξάγεται ενάντια στον πιο αδύναμο κρίκο, ενάντια στην επισφαλή εργατική δύναμη, ενάντια στο σώμα που εξυπηρετεί ως ασπίδα της οικονομίας του θανάτου.

Η αναδιοργάνωση που προωθεί το Κράτος μέσω της Επιχείρησης Περιορισμού αποτελεί μια αναπροσαρμογή της τοπογραφίας της εξουσίας. Δεν πρόκειται για «αποκατάσταση της τάξης», αλλά για αναδιανομή του χάους. Με κάθε σφαγή, επανασχεδιάζονται οι γραμμές διοίκησης, αναδομούνται οι συμμαχίες και το ισοζύγιο ισχύος επανέρχεται σε νέα ισορροπία. Αυτό που παρουσιάζεται ως «νίκη» είναι, στην πραγματικότητα, η διατήρηση του ίδιου συστήματος πάνω σε νέες βάσεις. Η επιχείρηση λειτουργεί ως τελετουργία κάθαρσης: το κράτος επιδεικνύει τη δύναμή του, τα μέσα ενημέρωσης το δοξάζουν, η μεσαία τάξη νιώθει «προστατευμένη» και το κεφάλαιο ανασαίνει με ανακούφιση. Η βία επιτελεί τη συμβολική της λειτουργία: ανανεώνει την πίστη στην εξουσία, ενώ ταυτόχρονα αναδιατάσσει τις σχέσεις ισχύος στο εσωτερικό της κρατικής μηχανής. Ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» είναι μια απαραίτητη μυθοπλασία: τροφοδοτεί το μύθο της ηθικής αυθεντίας και την πίστη στην ουδετερότητα των θεσμών. Αυτό όμως που κρύβεται κάτω από αυτή τη ρητορική είναι ο παλιός μηχανισμός ταξικής κυριαρχίας: η επιλεκτική βία ως εργαλείο διακυβέρνησης. Η επιχείρηση δεν πολεμά το έγκλημα· πολεμά τη δυνατότητα χειραφέτησης. Με κάθε σώμα που πέφτει, με κάθε σπίτι που παραβιάζεται, το κράτος επαναβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την επιτήρησή του. Ο πόλεμος είναι ο τρόπος να αποτραπεί η συνειδητοποίηση ότι ο πραγματικός εχθρός είναι το ίδιο το σύστημα που εξοντώνει τον λαό στο όνομα της τάξης.

Η “περιοριστική” πολιτική, επομένως, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πολιτική «ασφάλειας» — είναι ταξική πολιτική. Ο στόχος της δεν είναι να προστατεύει, αλλά να διατηρήσει. Να διατηρήσει τα κέρδη, τον φόβο, τη σιωπή. Το Κράτος ανασυντάσσεται κάθε φορά που οι κοινωνικές αντιφάσεις απειλούν να ξεφύγουν από τον έλεγχό του· αναπροσαρμόζει τα γρανάζια του, μεταθέτει την κρίση από την οικονομία στον “εσωτερικό εχθρό” και προσφέρει στην κοινωνία το θέαμα του πολέμου ως κάθαρση. Κάθε επιχείρηση είναι μια παιδαγωγική της υποταγής: διδάσκει ότι η ειρήνη είναι προνόμιο, η ζωή παραχώρηση, και ο θάνατος, τιμωρία. Στο τέλος, αυτό που αποκαλύπτει η Επιχείρηση Περιορισμός είναι το γυμνό πρόσωπο της εξουσίας: το κράτος ως διαχειριστής του εγκλήματος, ο στρατός ως κηδεμόνας της τάξης, η αστυνομία ως μεσολαβητής μεταξύ του νόμιμου και του παράνομου. Και όσο η κοινωνία συνεχίζει να πιστεύει ότι το πρόβλημα είναι «το εμπόριο ναρκωτικών» και όχι το σύστημα που το παράγει και το ρυθμίζει, η βαρβαρότητα θα συνεχίζει να είναι η επίσημη γλώσσα της πολιτικής. Ο πραγματικός περιορισμός είναι εκείνος του λαού — περιορισμός λόγω φόβου, φτώχειας και θανάτου. Αυτή είναι η σιωπηλή νίκη του Κράτους επί της ζωής.

Ο πόλεμος στο εσωτερικό της Βραζιλίας δεν είναι έργο μιας κυβέρνησης, αλλά έργο του Κράτους. Η διάρκειά του επί δεκαετίες αποδεικνύει ότι η καταστολή αποτελεί λειτουργική αναγκαιότητα. Το κεφάλαιο χρειάζεται τάξη για να συνεχίσει να υπάρχει, και το κράτος — η πολιτική του μορφή — αναλαμβάνει να εγγυηθεί αυτή την τάξη μέσω της νομιμοποιημένης βίας. Οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται, οι ρητορικές μεταβάλλονται, αλλά η δομή παραμένει ανέπαφη. Όταν γίνεται λόγος για «δυνάμεις ασφαλείας», μιλάμε για τη ραχοκοκαλιά της αστικής κυριαρχίας· το πραγματικό μόνιμο κόμμα του κράτους. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, σε κάθε της εκδοχή, δεν περιορίστηκε απλώς στην αναπαραγώγή αυτής της δομής — την επέκτεινε. Η πίστη ότι η «ενίσχυση των θεσμών της δημοκρατίας» θα οδηγούσε σε πιο ανθεκτική δημοκρατία, λειτούργησε ως δικαιολόγηση για τη διεύρυνση του κατασταλτικού μηχανισμού. Κατά τα χρόνια της «αναπτυξιακής ευφορίας», η στρατηγική ήταν σαφής: θωράκιση του κράτους απέναντι σε κάθε πιθανότητα κοινωνικής ρήξης. Όταν η Ντίλμα Ρουσέφ εγκαινίασε τη λεγόμενη «Πόλη της Αστυνομίας», δεν προωθούσε τον τεχνικό εκσυγχρονισμό ή την διοικητική αποτελεσματικότητα· εδραίωνε την κεντρικοποίηση του αστυνομικού και στρατιωτικού ελέγχου επί του αστικού χώρου. Αυτό το σύμπλεγμα ειδικών τμημάτων, εργαστηρίων και τακτικών δυνάμεων συμπύκνωνε το πολιτικό σχέδιο του βραζιλιάνικου κράτους μετά το 2003: εξευγενισμένη καταστολή με το προσωπείο της “διαχείρισης”.

Η κατασκευή της «Πόλης της Αστυνομίας» παρουσιάστηκε ως σύμβολο ορθολογισμού και αγώνα κατά της διαφθοράς εντός των σωμάτων ασφαλείας. Όμως αυτό που στην πραγματικότητα θεσμοθετήθηκε ήταν ένα μοντέλο ολοκλήρωσης ανάμεσα στην Διεύθυνση Διαχείρισης και Ανάλυσης Πληροφοριών, τη δικαστική εξουσία και τη στρατιωτική τεχνολογία — ένα ποιοτικό άλμα στην συντονισμένη δράση των κατασταλτικών δυνάμεων. Με το πρόσχημα της πάλης κατά του οργανωμένου εγκλήματος, το κράτος οργάνωσε τη δική του δομή μόνιμου πολέμου. Η θεσμική αριστερά το ονόμασε «ασφάλεια των πολιτών»· η δεξιά, «τάξη και πρόοδος». Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για τη συσπείρωση της επιτήρησης πάνω στα σώματα και τις φωνές που απειλούσαν τη σταθερότητα της συσσώρευσης. Το πολιτικό σχέδιο «εξομάλυνσης» των περιφερειακών εδαφών, οι UPP, και οι επενδύσεις σε αστυνομικές υποδομές ήταν όψεις του ίδιου νομίσματος. Η φερόμενη κοινωνική ένταξη των φαβέλων λειτούργησε ως εργαστήριο για τη στρατιωτική διαχείριση της φτώχειας.

Η δέσμευση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς τις Ένοπλες Δυνάμεις ποτέ δεν ήταν εναντιωματική· ήταν συμφιλιωτική και ανταποδοτική. Ο προϋπολογισμός άμυνας, καθ’ όλη τη διάρκεια δύο δεκαετιών, αυξήθηκε εκθετικά. Κανένα κυβερνών σώμα δεν τόλμησε να μειώσει την πολιτική επιρροή των στρατιωτικών· αντιθέτως, όλοι επιχείρησαν να τη μετατρέψουν σε δύναμη σταθεροποίησης. Οι Ένοπλες Δυνάμεις παρέμειναν ως κηδεμονική εξουσία της δημοκρατίας. Έλαβαν κονδύλια, αξιώματα, τιμές και κεντρικό ρόλο στη ηθική νομιμοποίηση του κράτους. Η παλιά ένστολη κάστα ενσωματώθηκε στη διοικητική μηχανή ως σύμβολο αποδοτικότητας και πατριωτισμού, κρύβοντας την πραγματική της λειτουργία: να διασφαλίζει ότι ο λαός θα παραμείνει στη θέση του. Η ενίσχυση των κατασταλτικών δομών, σ’ αυτό το πλαίσιο, δεν αποτελεί αποτυχία των «λαϊκών» κυβερνήσεων, αλλά την εσωτερική τους αντίφαση.

Προσπαθώντας να κυβερνήσουν για όλους, διατήρησαν αλώβητες τις βάσεις της ταξικής κυριαρχίας. Η συμφιλίωση με τον στρατό και την αστυνομία ήταν το τίμημα για τη διατήρηση της θεσμικής σταθερότητας. Αλλά το κόστος ήταν βαρύ: η στρατιωτικοποίηση της ζωής. Η ρητορική της «οπλισμένης πολιτειότητας» και ο «πόλεμος κατά του εγκλήματος» αντικατέστησαν τον ορίζοντα της χειραφέτησης με την υπόσχεση της τάξης. Έτσι, το κράτος διεύρυνε τα μέσα ελέγχου του επάνω στις μάζες ενώ παρουσιαζόταν ως προστάτης τους. Η καταστολή έπαψε να είναι αποκλειστικό γνώρισμα της δεξιάς και μετατράπηκε σε πολιτική κράτους.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση λειτουργεί ως ηθικός εγγυητής και χρηματοδότης αυτής της δομής. Είναι εκείνη που εξασφαλίζει τη ροή πόρων, τα προγράμματα εκσυγχρονισμού, τις τεχνολογικές συμφωνίες και την πολιτική κάλυψη για τις εσωτερικές πολεμικές επιχειρήσεις. Ακόμη κι όταν επικρίνει τις σφαγές, το κάνει μέσα στα όρια της νομιμότητας που η ίδια συντηρεί. Οι προοδευτικές και οι συντηρητικές κυβερνήσεις διαφοροποιούνται στη ρητορική, αλλά συναντιούνται στην πράξη: καμία δεν έσπασε την ένοπλη συμφωνία. Ο στρατός συνεχίζει να ελέγχει τον Αμαζόνιο κάτω από τη λογική της εθνικής ασφάλειας, οι αστυνομίες παραμένουν στρατιωτικοποιημένες και τα αστικά εδάφη συνεχίζουν να επιτηρούνται από κάμερες, drones και κινητές βάσεις. Το δημοκρατικό κράτος δικαίου είναι, στην πράξη, η διαχείριση του Κράτους εξαίρεσης. Σε αυτό το πλαίσιο, ο κυβερνήτης του Ρίο ντε Τζανέιρο, Cláudio Castro, δεν είναι παρά η περιφερειακή προσωποποίηση αυτού του μηχανισμού. Δικηγόρος, μανιώδης καθολικός και οργανικός σύμμαχος της ακροδεξιάς, ο Castro αποτελεί την πιο καθαρή έκφραση της συναίνεσης μέσω της καταστολής. Κληρονόμησε τη θέση μετά την καθαίρεση του Witzel και επανεξελέγη με την υποστήριξη παραστρατιωτικών πολιτικών οργανώσεων, ιδιοκτητών εταιρειών ασφάλειας και του φονταμενταλιστικού κλήρου. Η διακυβέρνησή του στηρίζεται σε τρεις άξονες: ένοπλη καταστολή, θρησκευτικός ηθικισμός και συμμαχία με το κτηματομεσιτικό κεφάλαιο. Κυβερνά μέσω του πολέμου και διαμέσου της πίστης. Κάθε αστυνομική επιχείρηση είναι ένα κήρυγμα πάνω στην ανάγκη του θανάτου για να εξασφαλιστεί η ειρήνη.

Ο Κάστρο κυβερνά ως εκπρόσωπος του ναρκοκράτους. Διαχειρίζεται το σύμφωνο ανάμεσα στο επίσημο κράτος και τις παράνομες δυνάμεις που στην πραγματικότητα ελέγχουν την επικράτεια. Ο ρόλος του είναι να συντονίζει τη συνύπαρξη ανάμεσα στην αστυνομία, τη μαφία και τις φατρίες, εξισορροπώντας συμφέροντα και αναδιανέμοντας τα κέρδη. Όταν ένα από αυτά τα στοιχεία γίνεται δυσλειτουργικό, όταν η βία ξεφεύγει από τα επιτρεπόμενα όρια, όταν το εμπόριο ναρκωτικών αμφισβητεί την ιεραρχία ή όταν η κοινή γνώμη απαιτεί θέαμα, ο κυβερνήτης εγκρίνει τη σφαγή. Η Επιχείρηση Περιορισμός αποτελεί μέρος αυτού του μηχανισμού ρύθμισης. Με το πρόσχημα της καταπολέμησης της ναρκοτρομοκρατίας, το κράτος επανακαθορίζει τα σύνορα της κυριαρχίας του και αποκαθιστά την ιεραρχία του φόβου.

Η μορφή του Κλάουντιο Κάστρο αντιπροσωπεύει την τέλεια σύνθεση του αστικού κράτους στη φάση της ηθικής του αποσύνθεσης. Ένας άνθρωπος της πίστης που ευλογεί το όπλο, ένας διαχειριστής που μετατρέπει τη σφαγή σε στατιστική, ένας πολιτικός που κυβερνά με το ευαγγέλιο στο ένα χέρι και το διάταγμα θανάτου στο άλλο. Η ρητορική του περί «δίκαιου πολέμου» νομιμοποιεί τη γενοκτονία και δίνει στην αγριότητα την όψη της αρετής. Παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της τάξης, αλλά η τάξη του είναι το διαχειριζόμενο χάος. Είναι η ίδια λογική που διαποτίζει ολόκληρο το σύστημα: η εξουσία δεν επιδιώκει να εξαλείψει τη βία, αλλά να την μονοπωλήσει.

Οι δυνάμεις του Κράτους, της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και της κεντρικής κυβέρνησης συνδέονται μέσω μιας διαίρεσης καθηκόντων. Η κεντρική κυβέρνηση παρέχει το νομικό πλαίσιο, τη χρηματοδότηση και τη ρητορική της «εκσυγχρονισμένης» διοίκησης. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση εκτελεί, με ωμή βαρβαρότητα, την πολιτική του περιορισμού. Οι Ένοπλες Δυνάμεις εγγυώνται το ηθικό υπόβαθρο και το συμβολικό κύρος της εξουσίας. Αυτή η διαίρεση διατηρεί την ισορροπία ανάμεσα στις κυρίαρχες τάξεις, καταστέλλοντας κάθε κίνηση ρήξης. Η βία κατανέμεται με ορθολογικό τρόπο: το κέντρο σχεδιάζει, η περιφέρεια πεθαίνει. Αυτή η δομή αποκαλύπτει τη βαθιά δέσμευση του κράτους απέναντι στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Το σύμφωνο είναι απλό: σταθερότητα με αντάλλαγμα την αυτονομία. Ο στρατός διατηρεί την επιρροή του, τη δομή του, τα προνόμιά του και τον ρόλο του διαιτητή· σε αντάλλαγμα, εγγυάται ότι η δημοκρατία δεν θα διαρραγεί από ανεξέλεγκτες λαϊκές δυνάμεις. Αυτό το σύμφωνο, που υπογράφηκε κατά τη δημοκρατική μετάβαση και επιβεβαιώθηκε από όλες τις επόμενες κυβερνήσεις, είναι η ραχοκοκαλιά του καθεστώτος. Εξηγεί γιατί η στρατιωτικοποίηση της πολιτικής είναι τόσο βαθιά και γιατί οι σφαγές επαναλαμβάνονται με γραφειοκρατική κανονικότητα. Το κράτος έχει μάθει να κυβερνά μέσω της εξαίρεσης.

Μέσα σε αυτό το γρανάζι, ο λαός είναι το υλικό της θυσίας. Κάθε αστυνομική επιχείρηση είναι μια τελετουργία: γιορτάζει την ένωση του έθνους γύρω από τη βία και ανανεώνει την πίστη στις θεσμικές εξουσίες. Η εικόνα των στρατιωτών που περιπολούν στις φαβέλες, των ελικοπτέρων στον ουρανό και των τεθωρακισμένων στους δρόμους λειτουργεί ως θέαμα ισχύος. Ο φόβος μετατρέπεται στο ιδεολογικό συγκολλητικό της κοινωνίας. Ο εργάτης, ο κάτοικος, το μαύρο και φτωχό σώμα είναι το τίμημα της σταθερότητας. Το Κράτος, σκοτώνοντας, επιβεβαιώνει τη νομιμότητά του. Όσο η κοινωνία πιστεύει ότι η αλλαγή θα έρθει μέσα από αυτή τη δομή, ο πόλεμος θα παραμείνει η επίσημη πολιτική. Η δέσμευση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς τις Ένοπλες Δυνάμεις είναι η δέσμευση του κεφαλαίου προς τη δική του φρουρά. Ο ρόλος του κυβερνήτη είναι αυτός του τοπικού διαχειριστή της βίας, και ο ρόλος του λαού, επιβεβλημένος με τη βία, είναι εκείνος του θεατή και του θύματος.

Ο αληθινός αγώνας δεν διεξάγεται ανάμεσα στο κράτος και το εμπόριο ναρκωτικών, αλλά ανάμεσα στην κυριαρχία και την απελευθέρωση, ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Και σε αυτό το πεδίο, το Κράτος έχει επιλέξει πλευρά εδώ και πολύ καιρό.

Κείμενο: Arthur Moura

Μετάφραση: Ασκάσο Ιούλιος

___

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Δημοσιεύτηκε αρχικά στα πορτογαλικά στις 30 Οκτωβρίου 2025 ︎
2. Βλέπε: https://medium.com/basemao/jacarezinho-e-o-narcoestado-por-arthur-moura-9e6f2b948272 ︎
3. Τα κιλόμπο στη Βραζιλία ήταν αυτοοργανωμένες κοινότητες που ιδρύθηκαν από φυγάδες σκλάβες και σκλάβους, οι οποίοι, αντιστεκόμενοι στη δουλεία, εγκαθίσταντο σε απομακρυσμένα μέρη, δημιουργώντας κέντρα πολιτικής και πολιτισμικής αντίστασης, συχνά αυτάρκη. Οι ιστορικές τους εκφάνσεις υπήρξαν επίσημα έως την κατάργηση της δουλείας το 1888, αν και μέχρι και σήμερα υπάρχουν κοινότητες κιλόμπο, τόσο αστικές όσο και αγροτικές. [ΣτΜ]. ︎
4. Τα senzalas ήταν ανθυγιεινές συλλογικές παράγκες, όπου στοιβάζονταν οι σκλάβοι και οι σκλάβες αφρικανικής καταγωγής στις φυτείες και τα κτήματα της αποικιακής Βραζιλίας και της Αυτοκρατορίας. [ΣτΜ] ︎
5. Η Comando Vermelho – CV [Κόκκινη Διοίκηση] είναι μια εγκληματική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1979 ως ομάδα αυτοάμυνας απέναντι στις κακοποιήσεις στις φυλακές, στο εσωτερικό της φυλακής Ilha Grande, από τη σύγκλιση ποινικών και αριστερών πολιτικών κρατούμενων της Falange Vermelha [Κόκκινη Φάλαγγα]. Σήμερα ασχολείται με διακίνηση ναρκωτικών, εκβιασμούς, κλοπές, απαγωγές και συμβόλαια θανάτου. Πρόκειται για την ισχυρότερη εγκληματική φατρία στην πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο, ελέγχοντας εδαφικά πολλές φαβέλες, ενώ έχει εξαπλωθεί και σε άλλες πόλεις της Βραζιλίας, λειτουργώντας ως “εταιρικό δίκτυο” του οργανωμένου εγκλήματος. Υπολογίζεται ότι διαθέτει χιλιάδες οπλισμένους στρατιώτες, κυρίως έφηβους και νεαρούς με ρατσιστικά στιγματισμένο προφίλ, ομάδα πληθυσμιακά πλεονάζουσα και περιττή για το κεφάλαιο, οι οποίοι στρατολογούνται μαζικά λόγω της απουσίας προοπτικής για το μέλλον. [ΣτΜ] ︎

The post Βραζιλία: Tο ναρκοκράτος στην ωριμότητά του appeared first on Void Network.

Είναι η γενοκτονία κόκκινη γραμμή ή κάτι που μάθαμε να αποδεχόμαστε;

Κείμενο: Peter Gelderloos

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης

__________

Πρόσφατα είδα άλλη μια προοδευτική φωνή με τεράστια απήχηση να ισχυρίζεται πως ο διαρκής εφιάλτης της διακυβέρνησης Τραμπ αποδεικνύει ότι θα έπρεπε όλοι να είχαμε κάνει περισσότερα για να εξασφαλιστεί η εκλογή της Καμάλα Χάρις. Αυτό το είδος ιστορικής αμνησίας —είτε οφείλεται σε σκόπιμη χειραγώγηση είτε σε πανικόβλητη μυωπία— μου προκαλεί αναγούλα. Θέλω να αφιερώσω λίγο χρόνο για να εξηγήσω το γιατί.

Δεν μπορούμε να επικαλούμαστε το «μικρότερο κακό» όταν η απόσταση ανάμεσα στα δύο κακά δεν επαρκεί για να διασφαλίσει την ίδια μας την επιβίωση. Όταν η επιλογή ανάμεσα σε δύο εκδοχές της εξουσίας δεν αρκεί για να κρίνει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, έχουμε την ηθική υποχρέωση να απορρίψουμε και τις δύο και να δημιουργήσουμε άλλες δυνατότητες.

Αν οι Ρεπουμπλικάνοι υπό τον Τραμπ εφευρίσκουν νέους τρόπους για να τρομοκρατούν μετανάστες και να ξηλώνουν τα ήδη ανεπαρκή μέτρα προστασίας από τις απελάσεις, αλλά οι Δημοκρατικοί καταφέρνουν, αριθμητικά, να απελάσουν περισσότερους, τότε η μόνη συνεπής πολιτική και ηθική απάντηση είναι να αντισταθούμε τόσο στα δύο κόμματα όσο και στο σύστημα που από κοινού εκπροσωπούν.

Οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου έχουν υπερβεί κρίσιμα όρια ανεξαρτήτως του αν είναι στην εξουσία η Δεξιά ή η Αριστερά. Σε τέτοιο βαθμό που όλο και περισσότεροι επιστήμονες αναγκάζονται πλέον να παραδεχτούν αυτό που αναρχικοί και άλλοι ριζοσπάστες προειδοποιούν εδώ και χρόνια: ότι μέσα στις επόμενες δεκαετίες υπάρχει πραγματικός και άμεσος κίνδυνος να πεθάνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι,¹ καθώς εξελίσσεται ένα γεγονός μαζικής εξαφάνισης που μπορεί να αφανίσει πάνω από τα μισά είδη του πλανήτη. Σε αυτές τις συνθήκες, όποιος παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως «το μικρότερο κακό» που μπορεί τάχα να μεταρρυθμιστεί και να γίνει βιώσιμος, είτε αγνοεί επικίνδυνα την πραγματικότητα είτε έχει την ψυχοπαθητική ικανότητα να ανταλλάσσει αφάνταστο ανθρώπινο πόνο για πρόσκαιρο κέρδος.

Και έπειτα έρχεται το ζήτημα της συνεχιζόμενης γενοκτονίας. Θα ήθελα να μπορούσαμε να στραφούμε ευθέως σ’ αυτούς τους «προοδευτικούς» και να τους ρωτήσουμε: για εσάς δεν είναι η γενοκτονία κόκκινη γραμμή; Πιστεύετε στ’ αλήθεια πως η πολιτική Αριστερά, είτε στη Βόρεια Αμερική είτε στην Ευρώπη, όταν βρέθηκε στην εξουσία, δεν υποστήριξε ή διευκόλυνε τη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων;

Είναι ολοφάνερο ότι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ολλανδία και η Γερμανία εξοπλίζουν απευθείας και συμμετέχουν στρατιωτικά στη γενοκτονία. Η αντισημιτική κυβέρνηση της Ουγγαρίας παρέχει μαζική πολιτική στήριξη στο Ισραήλ, ενώ ο Νετανιάχου συγκαλύπτει τον αντισημιτισμό του Όρμπαν. Παράλληλα, η γερμανική κυβέρνηση —με τον αντι-αντιφασιστικό, αντι-Ρομά χαρακτήρα της— αποδεικνύει πως στην πραγματικότητα δεν έχει μάθει τίποτα από το Ολοκαύτωμα, προσφέροντας τη δική της, ωφελιμιστική και αυτάρεσκη επιδοκιμασία στα διαρκή εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ.

Οι Σοσιαλιστές στην Ισπανία εξέφρασαν κάποιες διαμαρτυρίες και καθυστέρησαν μία ή δύο αποστολές οπλικών συστημάτων, αλλά στο τέλος δεν έκαναν τίποτα παραπάνω από έναν συμβολικό ψίθυρο διαμαρτυρίας.

Τι στο διάολο συμβαίνει σ’ αυτόν τον κόσμο, όπου πέρα από όλα τα υπόλοιπα φριχτά που συμβαίνουν, πρέπει να υπενθυμίζουμε ότι μια συνεχιζόμενη γενοκτονία απαιτεί κάτι παραπάνω από συμβολικές ή ειρηνικές διαμαρτυρίες για να εμποδιστεί; Και τι στο διάολο συμβαίνει με όλους όσους έχουν ήδη ξεχάσει πως το μεγαλύτερο ειρηνικό κίνημα διαμαρτυρίας στην ανθρώπινη ιστορία —ενάντια στην εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003— αυτοκαταστράφηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες λόγω της αναποτελεσματικότητάς του, χωρίς να καταφέρει το παραμικρό, χωρίς να μπορέσει να επιβραδύνει ή να σταματήσει τη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων Ιρακινών από ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Αυστραλία;²

Πρόσφατα, η εφημερίδα Boston Globe —η πιο προοδευτική εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας των ΗΠΑ— αναδημοσίευσε άρθρο των New York Times για τη δολοφονία δύο υπαλλήλων της ισραηλινής κυβέρνησης έξω από το προξενείο στην Ουάσιγκτον. Το άρθρο εξέφρασε ανησυχία πως «οι δολοφονίες των εργαζομένων της Ισραηλινής Πρεσβείας […] ρίχνουν ένα σκληρό φως στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα στις ΗΠΑ και στο πώς ακόμη και ειρηνικές διαμαρτυρίες ίσως επηρεάζουν αρνητικά τις απόψεις απέναντι σε άτομα συνδεδεμένα με το Ισραήλ. […] Οι δολοφονίες ενέχουν επίσης τον κίνδυνο να βαφτούν όλοι οι φιλοπαλαιστίνιοι ακτιβιστές —η τεράστια πλειονότητα των οποίων δεν χρησιμοποιεί βία— με το ίδιο πινέλο».

Το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων και η οργάνωση Jewish Voice for Peace έσπευσαν από κοινού να εκδώσουν μακροσκελείς καταδίκες της βίας (εννοώντας τη θανάτωση των δύο υπαλλήλων της ισραηλινής κυβέρνησης), λέγοντας φράσεις όπως: «Η ειρηνική διαμαρτυρία, η πολιτική ανυπακοή και η πολιτική συμμετοχή είναι τα μόνα κατάλληλα και αποδεκτά μέσα».

Άκουσα αρκετούς να ισχυρίζονται ότι τα δύο άτομα που σκοτώθηκαν δεν συμμετείχαν στη γενοκτονία του Ισραήλ. Για να είμαστε σαφείς: ο ένας ήταν στρατιώτης του Ισραηλινού Στρατού που εργαζόταν πάνω σε “πολιτική έρευνα” για λογαριασμό της ισραηλινής κυβέρνησης. Η άλλη, η Sarah Milgrim, εργαζόταν στην “δημόσια διπλωματία” και αυτοπαρουσιαζόταν ως υπέρμαχος του “διαλόγου” και της “οικοδόμησης ειρήνης”. Δεν μπορώ να το πω πιο καθαρά: αυτό είναι ξέπλυμα. Κάθε μεγάλη πρεσβεία των ΗΠΑ στον κόσμο έχει παρόμοιες αποστολές, ακόμη και σε χώρες όπου ο αμερικανικός στρατός υποστηρίζει τάγματα θανάτου ή διαπράττει εγκλήματα πολέμου: ο στόχος είναι πάντα να βελτιωθεί η εικόνα της χώρας, ώστε να μπορεί να συνεχίζει τις θηριωδίες της με λιγότερες αντιδράσεις. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση η ισραηλινή κυβέρνηση να πλήρωνε κάποιον για “δημόσια διπλωματία” αν αυτό περιλάμβανε έστω και την παραμικρή παραδοχή της εν εξελίξει γενοκτονίας.

Πιο κάτω στην ιστοσελίδα της η Boston Globe δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο: «Τουλάχιστον 60 άνθρωποι σκοτώθηκαν από ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Γάζα, ενώ το Ισραήλ επιτρέπει ελάχιστη ανθρωπιστική βοήθεια»

Το άρθρο διαστρεβλώνει την πραγματικότητα με πολλούς τρόπους. Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ έχει επιβάλει στη Λωρίδα της Γάζας συνθήκες λιμοκτονίας, χρησιμοποιώντας την πείνα ως πολεμικό όπλο — κάτι που συνιστά έγκλημα πολέμου και μορφή γενοκτονίας. Άλλοτε επιτρέπει την είσοδο ελάχιστης ποσότητας τροφίμων, άλλοτε καμία. Το μικροσκοπικό κομβόι που επέτρεψε την περασμένη εβδομάδα δεν ήταν απλώς «ελάχιστο» — ήταν εντελώς ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει την πείνα που είχε ήδη προκαλέσει το δίμηνο πλήρους αποκλεισμού τροφίμων. Οι κάτοικοι της Γάζας δεν «κινδυνεύουν από λιμό», όπως ισχυρίζεται το άρθρο· υποφέρουν ήδη από λιμό για πάνω από έναν χρόνο. Το Ισραήλ έχει μεθοδικά σχεδιάσει αυτές τις συνθήκες και χιλιάδες Παλαιστίνιοι έχουν ήδη πεθάνει από ασιτία. Μόνο μέσα σε δύο μέρες —την ίδια εβδομάδα με την επίθεση στο ισραηλινό προξενείο— πέθαναν 29 άνθρωποι στη Γάζα από ασιτία, ενώ εκτιμάται πως 71.000 Παλαιστίνια παιδιά κάτω των πέντε ετών πάσχουν από σοβαρό υποσιτισμό, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρο θάνατο, αναπηρία εφ’ όρου ζωής ή χρόνιες παθήσεις.

Ας δούμε τώρα αυτά τα δύο άρθρα μαζί. Κάποιος σκοτώνει δύο υπαλλήλους της ισραηλινής κυβέρνησης, οι οποίοι αμείβονταν πλουσιοπάροχα για να βοηθούν στην επικοινωνιακή συγκάλυψη μιας εν εξελίξει φρίκης και να ενισχύουν τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ τη στιγμή που το ίδιο δηλώνει ρητά ότι σκοπεύει να συνεχίσει τις δολοφονίες. Σύμφωνα με τις κυρίαρχες προοδευτικές φωνές, ακόμη κι αν πάνω από 300.000 Παλαιστίνιοι έχουν πιθανότατα σκοτωθεί από βόμβες, σφαίρες, πείνα και εκρηκτική εξάπλωση ασθενειών —στο πλαίσιο μιας συστηματικά οργανωμένης γενοκτονίας— δεν δικαιολογείται να σκοτωθούν δύο πρόσωπα που συμμετείχαν ενεργά σε αυτήν τη γενοκτονία. Ακόμη κι έπειτα από έναν χρόνο ειρηνικών καταλήψεων πανεπιστημίων με αίτημα την απόσυρση επενδύσεων από τη γενοκτονία, χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Όχι μόνο αυτό, αλλά η ένοπλη ενέργεια έξω από το προξενείο, που έγινε από ένα μόνο άτομο, βαφτίζεται ντροπή για το κίνημα και ενδεχόμενος λόγος για την πλήρη αποδιάρθρωσή του.

Και την ίδια εκείνη εβδομάδα, ο ισραηλινός στρατός σκοτώνει 60 Παλαιστινίους αμάχους σε μια περιοχή όπου κρατά δύο εκατομμύρια ανθρώπους σκόπιμα σε συνθήκες λιμού — κι όμως οι υποστηρικτές και οι επιχειρηματικοί εταίροι του Ισραήλ δεν στιγματίζονται καθόλου. Κυκλοφορούν άνετοι, με το κεφάλι ψηλά.

Ακολουθούν κάποια ουσιώδη δεδομένα για τη γενοκτονία που σπάνια αναφέρονται στις κυρίαρχες συζητήσεις.

• Σε εβδομαδιαία βάση, το ισραηλινό κράτος, σε συνεργασία με παραστρατιωτικούς εποίκους, κατεδαφίζει παλαιστινιακές κατοικίες, καταστρέφει ελαιώνες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις, και καταπατά παλαιστινιακά εδάφη. Κατά μέσο όρο, κάθε χρόνο καταστρέφονται πάνω από 1.000 κατοικίες Παλαιστινίων και αρπάζονται τουλάχιστον 2.000 εκτάρια παλαιστινιακής γης, ενώ περίπου 12.000 Ισραηλινοί έποικοι εγκαθίστανται σε αυτές τις περιοχές κάθε χρόνο. (Για να γίνει αντιληπτή η έκταση: 2.000 εκτάρια ισοδυναμούν σχεδόν με 20.000 στρέμματα ή 3.700 γήπεδα ποδοσφαίρου.)
• Κατά τη δεκαετία πριν από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, ο ισραηλινός στρατός είχε σκοτώσει περίπου 1.000 παλαιστίνια παιδιά και πάνω από 4.000 άμαχους συνολικά. Πάνω από 100.000 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν, πολλοί από αυτούς με μόνιμες αναπηρίες.
• Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, το Ισραήλ έχει σκοτώσει πάνω από 16 φορές περισσότερους Παλαιστίνιους απ’ όσους Ισραηλινούς έχουν σκοτωθεί, και έχει τραυματίσει 30 φορές περισσότερους Παλαιστίνιους. Δηλαδή, οι Παλαιστίνιοι δεν είναι οι επιτιθέμενοι: ο αριθμός των Ισραηλινών που σκοτώθηκαν από Παλαιστίνιους είναι ελάχιστος, και όλες αυτές οι επιθέσεις έλαβαν χώρα σε παλαιστινιακή γη — γη στην οποία οι Ισραηλινοί έχουν εισβάλει.
• Ο ίδιος ο ΟΗΕ παραποιεί τα δεδομένα υπέρ του Ισραήλ, εφαρμόζοντας χαμηλότερα κριτήρια για την καταγραφή τραυματισμών Ισραηλινών και παραδεχόμενος ότι δεν καταμετρά θύματα που πλήττονται δυσανάλογα οι Παλαιστίνιοι, όπως οι θάνατοι από καθυστερήσεις πρόσβασης σε ιατρική περίθαλψη (π.χ. ασθενοφόρα που σταματούν στα checkpoints) ή από μη εκραγέντα πυρομαχικά. Με άλλα λόγια, η πραγματική αναλογία είναι πιο κοντά στο 20 προς 1: είκοσι Παλαιστίνιοι σκοτώνονται για κάθε έναν Ισραηλινό.

Αυτή δεν είναι μια γενοκτονία που τελείται στα κρυφά. Το Ισραήλ κάθε άλλο παρά επιχειρεί να την συγκαλύψει αποτελεσματικά. Μόλις τη Δευτέρα 26 Μαΐου, Ισραηλινοί πραγματοποίησαν την ετήσια, κρατικά χρηματοδοτούμενη και προστατευόμενη από την αστυνομία ρατσιστική πορεία μέσα από το Μουσουλμανικό Τετράγωνο της Ιερουσαλήμ, γιορτάζοντας την εθνοκάθαρση του 1967, όταν το Ισραήλ κατέλαβε ολόκληρη την Παλαιστίνη. Κατά τη διάρκεια της πορείας, φώναζαν συνθήματα υπέρ της γενοκτονίας όπως «η Γάζα είναι δική μας», «θάνατος στους Άραβες» και «να καούν τα χωριά τους!», ενώ βανδάλιζαν και λεηλατούσαν παλαιστινιακά μαγαζιά και σπίτια.

Οι μόνοι που δεν μπορούν να παραδεχτούν πως το Ισραήλ είναι ο ξεκάθαρος επιτιθέμενος είναι οι υπερασπιστές της λευκής ανωτερότητας που αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι οι παλαιστινιακές ζωές έχουν αξία.

Από την επίθεση της Χαμάς στη Γάζα στις 7 Οκτωβρίου 2023 και μετά, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής άρχισαν να σκοτώνουν πολύ περισσότερα παιδιά και στη Δυτική Όχθη —μια περιοχή που ελέγχεται από την Παλαιστινιακή Αρχή (PLO), έναν φορέα εχθρικό προς τη Χαμάς και χωρίς καμία σχέση με τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου. Παράλληλα, το Ισραήλ επιτάχυνε τις διαδικασίες αρπαγής γης και βίαιου εκτοπισμού —πράξεις που επίσης συνιστούν γενοκτονία— στη Δυτική Όχθη.

Το να πει κανείς ότι το Ισραήλ «εκμεταλλεύεται τον πόλεμο» για να διαπράξει εθνοκάθαρση είναι παραπλανητικό. Η πραγματικότητα είναι ότι, είτε οι Παλαιστίνιοι εξεγείρονται είτε όχι, η ισραηλινή κυβέρνηση και οι ένοπλοι έποικοι σκοτώνουν Παλαιστίνιους και σφετερίζονται τη γη τους. Δεν έχει υπάρχει ούτε μία χρονιά στον 21ο αιώνα χωρίς το Ισραήλ να έχει διαγράψει παλαιστινιακές κοινότητες μέσω κατεδαφίσεων, λεηλασίας γης, βασανιστηρίων, μαζικών φυλακίσεων και θανατηφόρας καταστολής.

Δεν υπάρχει σύγχρονο Ισραήλ χωρίς εθνοκάθαρση.

(Συνιστώ ανεπιφύλακτα αυτή τη συνοπτική ιστορική παρουσίαση από το Al Jazeera, η οποία περιλαμβάνει πληθώρα χαρτών και οπτικού υλικού που παρουσιάζουν την προοδευτική κατοχή της Παλαιστίνης, καθώς και αυτό το χρονολόγιο της κατοχής και την περιγραφή των 50 χρόνων εκτοπισμού από τη Διεθνή Αμνηστία.)

Οι περισσότεροι αριθμοί θυμάτων που αναφέρονται στα ΜΜΕ δεν περιλαμβάνουν τις δεκάδες χιλιάδες Παλαιστινίων που έχουν πεθάνει πρόωρα επειδή ο ισραηλινός στρατός και το καθεστώς απαρτχάιντ τούς αρνούνταν πρόσβαση σε τροφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Συνήθως επίσης δεν περιλαμβάνονται οι Παλαιστίνιοι που αντιστέκονται στο γενοκτονικό καθεστώς του Ισραήλ. Για παράδειγμα, η έρευνα για τα 126 παιδιά που σκοτώθηκαν στη Δυτική Όχθη το 2023 αφήνει έξω τα παιδιά που ήταν «εμπλεκόμενα σε εχθροπραξίες» —όρος που, απ’ όσο φαίνεται, μπορεί να σημαίνει το να πετάξεις πέτρες ή να μεταφέρεις μηνύματα για λογαριασμό αντιστασιακών ομάδων.

Και παρ’ όλα αυτά, οι θάνατοι Ισραηλινών καταμετρώνται ακόμη κι όταν πρόκειται για στρατιώτες που διαπράττουν εγκλήματα πολέμου. Οι Ισραηλινοί παραστρατιωτικοί —έποικοι οπλισμένοι με ούζι και τουφέκια σνάιπερ, που ζουν σε γη που μόλις έχει καταληφθεί— αναφέρονται συστηματικά από τα μέσα ενημέρωσης ως «πολίτες».

Με τη συνενοχή του στρατού, της αστυνομίας και των δεξιών κομμάτων, οι βαριά οπλισμένοι, ρατσιστές και υπερεθνικιστές έποικοι έχουν καταλάβει το κέντρο της ισραηλινής πολιτικής ζωής και πλέον διαμορφώνουν την ατζέντα. Κάνε κλικ στον σύνδεσμο για μια λεπτομερή καταγραφή του πώς φτάσαμε ως εδώ.

Να κάτι που μάλλον δεν γνωρίζεις:

Η Χαμάς δεν σκότωσε 1.195 Ισραηλινούς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Ο βασικός τους στόχος ήταν να συλλάβουν αιχμαλώτους ως μέσο πολιτικής πίεσης. Το ποιος ευθύνεται για πόσους θανάτους παραμένει ασαφές, αλλά υπάρχουν τεκμηριωμένες αποδείξεις —μέσα από βιντεοσκοπημένο υλικό και μαρτυρίες του ίδιου του ισραηλινού στρατού— ότι οι ισραηλινές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον του φεστιβάλ μουσικής, καθώς και εναντίον κομβόι και βάσεων όπου βρίσκονταν αιχμάλωτοι Ισραηλινοί. Αυτό συνάδει με την επίσημη πολιτική των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων: σε καταστάσεις ομηρίας, προτιμούν να σκοτώσουν τους ίδιους τους Ισραηλινούς, προκειμένου να μην αφήσουν περιθώρια διαπραγμάτευσης στον αντίπαλο.

Επίσης, σύμφωνα με τα ΜΜΕ η Χαμάς «απαγάγει» ή «κρατά ομήρους», ενώ το Ισραήλ «συλλαμβάνει» ή «κρατεί», παρότι το Ισραήλ έχει περίπου 10.000 παλαιστινίους «ομήρους» που έχουν απαχθεί εξωδικαστικά από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ — πολλοί από αυτούς είναι παιδιά. Οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι στο Ισραήλ δεν έχουν πρόσβαση σε δίκαιες διαδικασίες, δικάζονται σε «ειδικά στρατοδικεία» με ποσοστά καταδίκης σχεδόν 100%, και υπόκεινται συστηματικά σε βασανιστήρια, ρατσιστική μεταχείριση και σεξουαλική κακοποίηση.

Επιπλέον, ο ισραηλινός στρατός χρησιμοποιεί συστηματικά Παλαιστίνιους —συμπεριλαμβανομένων παιδιών— ως ανθρώπινες ασπίδες: τους αναγκάζει να περπατούν μπροστά από στρατιώτες ή να ανοίγουν πόρτες και τούνελ που μπορεί να είναι παγιδευμένα. Κι όμως, τα μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να χρησιμοποιούν γλώσσα που παρουσιάζει το Ισραήλ και τους θεσμούς του ως «νόμιμους», «δημοκρατικούς» ή «αμυνόμενους».

Αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι μια αλληλουχία από διπλά μέτρα και σταθμά — πολλά από αυτά αναπαράγονται σε όλο το πολιτικό φάσμα — και χρησιμεύουν είτε για να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία είτε για να αποδυναμώσουν και να απονομιμοποιήσουν κάθε πραγματική μορφή αντίστασης.

Το Ισραήλ έχει το «δικαίωμα» να διαθέτει στρατό· αλλά παρότι οι Παλαιστίνιοι ζουν καθημερινά υπό συνθήκες γενοκτονίας, αν κάποιος από αυτούς πιάσει ένα όπλο, χαρακτηρίζεται τρομοκράτης. Κι αν ένα παιδί πετάξει πέτρα, παύει να θεωρείται άμαχος και ο θάνατός του απλώς δεν καταμετράται. Ένας Ισραηλινός «πολίτης», αντίθετα, μπορεί να κυκλοφορεί με ημιαυτόματο όπλο, να επιτίθεται σε άοπλους Παλαιστίνιους, να καταστρέφει περιουσίες, να εκτοξεύει ρατσιστικές απειλές — γνωρίζοντας ότι ο ισραηλινός στρατός κατοχής στη Δυτική Όχθη βρίσκεται εκεί για να προστατεύσει τον ίδιο και τη συστηματική κλοπή γης που υπηρετεί.

Γνωρίζουμε ότι η ειρηνική διαμαρτυρία δεν μπορεί να αλλάξει τις καρδιές και τα μυαλά των Ισραηλινών στρατιωτών ούτε της κυβέρνησής τους. Γνωρίζουμε επίσης ότι είναι ανίκανη να σαμποτάρει, σε κλίμακα που να έχει πραγματικό αντίκτυπο, τη μηχανή του πολέμου.

Μπορούμε να δεχτούμε, ιστορικά, πως όσοι αντιστάθηκαν με όπλα —όσοι σκότωσαν Ναζί— έπραξαν το σωστό. Όταν κοιτάμε προς τον 19ο αιώνα ή παλαιότερα, αρκετοί παραδέχονται πως οι αυτόχθονες λαοί είχαν δικαίωμα στην ένοπλη αυτοάμυνα απέναντι στους αποικιοκράτες που ίδρυσαν τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αργεντινή, τη Χιλή, την Αυστραλία… Λιγότεροι, ωστόσο, εφαρμόζουν την ίδια αρχή σε πιο πρόσφατες περιπτώσεις: π.χ. στους Ιρακινούς που πολέμησαν την εισβολή και κατοχή από τις ΗΠΑ μετά το 2003. Η πιο κοινή εκδοχή του «όχι στην αυλή μου» σήμερα είναι το «όχι στη δική μου εποχή»: τόσοι πολλοί αδυνατούν να παραδεχτούν ότι οι κυβερνήσεις τους είναι πλήρως διεφθαρμένες και αμετανόητα εγκληματικές — ακόμα κι όταν διαπράττουν γενοκτονίες ή, όπως το ΝΑΤΟ, σκοτώνουν εκατομμύρια.

Αντί γι’ αυτό, ισχυρίζονται ότι πρόκειται για «κακώς κείμενα» που μπορούν να διορθωθούν με ψήφο και την επιλογή του λιγότερου κακού. Μα τίποτα σ’ αυτή την αντίληψη δεν είναι λογικό, συμπονετικό ή εναρμονισμένο με την πραγματικότητα. Είναι απλώς μια πανικόβλητη απόσυρση, βασισμένη στον φόβο, την άνεση και το ίδιον συμφέρον.

Πρέπει να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι οι Παλαιστίνιοι όχι μόνο έχουν το δικαίωμα, αλλά και την υπαρξιακή ανάγκη να αντισταθούν ένοπλα. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να μπορούμε να ασκήσουμε κριτική στην Παλαιστινιακή Αρχή (PLO) για τη διαφθορά της, και στη Χαμάς για τον ακροδεξιό, ομοφοβικό, πατριαρχικό και αυταρχικό χαρακτήρα της.

Αν όμως δεν μπορούμε ούτε καν να νομιμοποιήσουμε την παλαιστινιακή αντίσταση και τη διεθνή αλληλεγγύη απέναντι στο ισραηλινό απαρτχάιντ, τότε γινόμαστε συνυπεύθυνοι της κατάστασης στην οποία οι Παλαιστίνιοι υποφέρουν διπλά: από τη διαφθορά και την καταστολή της PLO, από την αυταρχική και θεοκρατική πολιτική της Χαμάς, αλλά —πολύ χειρότερα— από τις μαζικές δολοφονίες, τη μεθοδευμένη πείνα, τα βασανιστήρια, τις αρπαγές γης, τις κατεδαφίσεις σπιτιών, τους βομβαρδισμούς νοσοκομείων, τον ρατσισμό και την ταπείνωση από το κράτος του Ισραήλ.

Η αναγνώριση της παλαιστινιακής αντίστασης, η στήριξη ουσιαστικών και υψηλού αντικτύπου μορφών αλληλεγγύης, και η ενίσχυση των πολυάριθμων πρωτοβουλιών και ομάδων που αγωνίζονται ενάντια στο απαρτχάιντ και για μια ελεύθερη Παλαιστίνη και έναν ελεύθερο κόσμο: αυτή είναι η μόνη ηθική και συνειδητή απάντηση απέναντι στη γενοκτονία, η οποία συνεχίζεται με διάφορες μορφές εδώ και πάνω από 60 χρόνια.

Αν συναντήσεις κάποιον που καταδικάζει αντανακλαστικά την παλαιστινιακή αντίσταση ή υποστηρίζει ότι πρέπει να «στηρίξουμε τους Δημοκρατικούς, τους Φιλελεύθερους, το Εργατικό Κόμμα, το SPD ή τους Πράσινους», παρακαλώ, μίλησέ του. Εξήγησέ του ότι με τα επιχειρήματα του συμβάλλει στην κανονικοποίηση της γενοκτονίας. Κι αν δεν νιώθεις άνετα να το κάνεις κατά μέτωπο, απλώς στείλε του έναν σύνδεσμο προς αυτό το άρθρο.

Κανείς μας δεν είναι ελεύθερος, αν δεν είμαστε όλες και όλοι ελεύθερες κι ελεύθεροι.

_________

Διαβάστε περισσότερα άρθρα του Peter Gelderloos και υποστηρίξτε το υπέροχο έργο του εδώ:

https://petergelderloos.substack.com/p/deadly-double-standards

Ο Peter Gelderloos είναι αναρχικός συγγραφέας και συμμετέχων σε κοινωνικά κινήματα. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων The Solutions are Already Here: Strategies for Ecological Revolution from Below, How Nonviolence Protects the State, Anarchy Works, The Failure of Non-Violence, και Worshiping Power: An Anarchist View of Early State Formation. Έχει συνεισφέρει κεφάλαια σε ανθολογίες Keywords for Radicals και Riots and Militant Occupations. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά, πορτογαλικά, γαλλικά, ιταλικά, ρωσικά, γερμανικά, ελληνικά και σερβοκροατικά.

—

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Αν κάνεις αναζήτηση στο διαδίκτυο για τον προβλεπόμενο αριθμό θανάτων από την κλιματική κρίση, πιθανότατα θα βρεις άρθρα του 2023 που μιλούν για «ένα δισεκατομμύριο» θανάτους μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Ελάχιστα από αυτά αναφέρουν ότι η μελέτη του Αυγούστου 2023, στην οποία βασίζονται, παρουσιάζει το ένα δισεκατομμύριο ως συντηρητική εκτίμηση, ενώ θεωρεί πιο πιθανό σενάριο τον θάνατο αρκετών δισεκατομμυρίων. Συντηρητικά μέσα, όπως το Πανεπιστήμιο του Σικάγο ή το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, περιορίζονται σε δηλώσεις του τύπου «μπορεί να πεθαίνουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ή λίγα εκατομμύρια άνθρωποι τον χρόνο στο μέλλον», αποκρύπτοντας το γεγονός ότι ήδη σήμερα πεθαίνουν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι ετησίως από τις συνδυαστικές επιπτώσεις της οικολογικής κρίσης — κάτι που τεκμηριώνω στο βιβλίο μου The Solutions Are Already Here. ︎
2. Η αυστραλιανή κυβέρνηση συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής και διατηρούσε δεσμούς με τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η αλ Κάιντα — παρά το γεγονός ότι και οι δύο αυτοί ισχυρισμοί ήταν ήδη αποδεδειγμένα ψευδείς πριν καν ξεκινήσει η εισβολή το 2003. ︎

The post Η γενοκτονία και τα ηθικά αδιέξοδα της Αριστεράς – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Η Γυναιολογία – (Κουρδικά: Jineolojî) είναι μια μορφή φεμινισμού και ισότητας των φύλων που υποστηρίζεται από τον Abdullah Öcalan, τον αντιπροσωπευτικό ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και της ευρύτερης ομπρέλας της Ένωσης Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK). Εγκαταλείποντας τους παραδοσιακούς θρησκευτικούς και φυλετικούς κανόνες που βασίζονται στην τιμή και επιβάλλουν περιορισμούς για τις γυναίκες στις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, ο Οτσαλάν είπε ότι «μια χώρα δεν μπορεί να είναι ελεύθερη αν δεν είναι ελεύθερες οι γυναίκες» και ότι το επίπεδο ελευθερίας των γυναικών καθορίζει το επίπεδο ελευθερίας στην κοινωνία γενικότερα. Η “Γυναιολογία” είναι ένα συστατικό του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού, την φιλοσοφία στην οποία στηρίζεται η διακυβέρνηση της Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (γνωστή και ως Rojava) και των Γυναικείων Μονάδων Αυτοάμυνας – YPJ.

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης

_______

Στη Συρία, διεξάγεται ένας πόλεμος ανάμεσα σε δύο κόσμους: «γυναίκα, ζωή, ελευθερία» ενάντια σε «άνδρες, κράτος, βία»

Η εχθρότητα της Τουρκίας και των συμμοριών της εναντίον των γυναικών αποκαλύπτει τον πόλεμο δύο κόσμων στη Συρία. Ο ηγέτης του λαού Αμπντουλάχ Οτζαλάν, προέβλεψε για τον 21ο αιώνα: «Ή Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα». Μπορούμε να το ερμηνεύσουμε ως εξής: ή «Jin, Jiyan, Azadî» (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία) ή «Άνδρες, Κράτος, Βία».

Οι ηγεμονικές δυνάμεις έχουν χρησιμοποιήσει τον συνεχιζόμενο Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, του οποίου το κέντρο είναι η Μέση Ανατολή, για να θέσουν σε εφαρμογή από τις 27 Νοεμβρίου ένα νέο σχέδιο για τη Συρία. Σύμφωνα με πληροφορίες από τοπικές πηγές, οι συμμορίες που διατηρούν στρατόπεδα εκπαίδευσης στο Idlib και το Rehyanli, αναβάθμισαν από το καλοκαίρι την προετοιμασία τους σε επίπεδο εκπαίδευσης και εξοπλισμού και στη συνέχεια εξαπέλυσαν τους εκπαιδευόμενούς τους στο πεδίο στη Συρία.

Τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες ημέρες του 2024 με ιλιγγιώδη ταχύτητα υποδηλώνουν πώς θα εξελιχθεί το έτος 2025. Φυσικά, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε ηγεμονική δύναμη έχει το δικό της σχέδιο. Είναι οι δημοκρατικές δυνάμεις στη Συρία και τη Μέση Ανατολή ικανές να προστατεύσουν τους λαούς τους, τις γυναίκες, τους πολιτισμούς, τη φύση και το μέλλον απέναντι σε αυτά τα σχέδια, ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση; Θα απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα εν καιρώ, αλλά τώρα ας ρίξουμε μια ματιά στις φιλοδοξίες των ηγεμονικών δυνάμεων που προσπαθούν να κατακτήσουν όχι μόνο τη γη μας, αλλά και τις καρδιές και τα μυαλά μας.

Ποιος διεξάγει αυτόν τον πόλεμο; 

Ποιος είναι ο εγκέφαλος πίσω από αυτόν τον στρατό των ανδρών που εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε τόσο καλά; Ποιος τους θέτει σε κίνηση και τι θέλει; Τα πατριαρχικά ηγεμονικά κράτη που όλοι γνωρίζουν και μιλούν σήμερα για αυτά με το όνομα τους, εκατό χρόνια μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο προσπαθούν και πάλι να διαιρέσουν τη Μέση Ανατολή. Αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε το 2011 με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου της Συρίας. Το επίπεδο των συγκρούσεων και οι μέθοδοι του πολέμου έχουν αλλάξει ως αποτέλεσμα των πολέμων δια αντιπροσώπων και των παραστρατιωτικών δυνάμεων που στάλθηκαν να πολεμήσουν σε αυτούς.

Κάθε φορά που αποτύγχαναν, άλλαζαν όνομα και ρούχα 

Από την ημέρα που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι σήμερα, τα εγκλήματα του ISIS, για τα οποία συνευθύνονται οι ιμπεριαλιστικές χώρες και οι επεμβάσεις τους στην περιοχή, διαπράχθηκαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Η Αλ Κάιντα εξελίχθηκε σε Αλ Νούσρα και στη συνέχεια σε Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (“Οργανισμός για την Απελευθέρωση του Λεβάντε”- Hayet Tahrir Al Sham – HTŞ) και ISIS (Ισλαμικό Κράτος). Μετά την ήττα τους από τις δυνάμεις των Γυναικείων Μονάδων Αυτοάμυνας (Yekîneyên Parastina Jin – YPJ) και των Μονάδων Αυτοάμυνας του Λαού (Yekîneyên Parastina Gel – YPG), τα υπολείματα του ISIS και του HTS παραδόθηκαν στον σύμμαχό τους την Τουρκία, όπου και ενώθηκαν με συμμορίες της ίδιας νοοτροπίας. Κάθε φορά που αποτύγχαναν, άλλαζαν όνομα και ρούχα. Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (Free Syrian Army – FSA), ο οποίος συνδέεται με την Τουρκία, «εκπαιδεύτηκε και εξοπλίστηκε» από τις ηγεμονικές δυνάμεις και στη συνέχεια στάλθηκε στην περιοχή με το άλλο του όνομα, τον Συριακό Εθνικό Στρατό (Syrian National Army – SNA). Αποτελείται από περίπου τριάντα διαφορετικές συμμορίες.

Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται πάνω στα σώματα των γυναικών 

Όπου κι αν εισέβαλαν αυτές οι συμμορίες, διεξήγαγαν πόλεμο πάνω στα σώματα των γυναικών και προσπάθησαν να καταλάβουν την περιοχή. Σε αυτή τη χώρα όπου ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμα, είναι αδύνατο να καταγραφούν τα εγκλήματα κατά των γυναικών με δεδομένα ή στατιστικά. Ο ΟΗΕ δήλωσε σε αναφορά που δημοσιεύθηκε το 2018 ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου έχουν βιαστεί χιλιάδες γυναίκες και παιδιά. Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει έδρα στη Βρετανία αποκάλυψε σε αναφορά του ότι από τον Μάρτιο του 2018, 106.000 άμαχοι και συνολικά 353.900 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους. 56.900 άνθρωποι που αγνοούνται και θεωρούνται νεκροί δεν περιλαμβάνονται σε αυτόν τον αριθμό.

Σύμφωνα με αυτήν την υπηρεσία, οι θάνατοι περίπου 100.000 ανθρώπων δεν έχουν καταγραφεί. Εκτιμάται ότι το 40% των νεκρών είναι γυναίκες και παιδιά. Το μισό των Σύρων προσφύγων είναι επίσης γυναίκες. Είναι γνωστό ότι οι γυναίκες πρόσφυγες στις χώρες της Τουρκίας, του Λιβάνου και της Ιορδανίας αναγκάζονται σε πορνεία και πωλούνται σε γάμο για χρήματα.

Έγιναν αγγελιοφόροι του θανάτου, οι γυναίκες έγιναν προστάτες της ζωής 

Σε κάθε πόλη, περιοχή, κωμόπολη και χωριό όπου εισέβαλαν αυτές οι συμμορίες, άφησαν πίσω τους αποκεφαλισμένους ανθρώπους. Οι γυναίκες αντιμετωπίστηκαν σαν λάφυρα και υπέστησαν βιασμό. Κατέστρεψαν τη φύση. Λεηλάτησαν σπίτια και κανείς δεν τόλμησε να τους σταματήσει. Μόνο οι κουρδικές δυνάμεις πολέμησαν και τους σταμάτησαν. Από εκεί αναπτύχθηκε η αντίσταση όλων των πληθυσμιακών ομάδων και των γυναικών ενάντια σε αυτές τις συμμορίες. Αυτή ήταν η στάση όλων των ανδρών και των γυναικών ενάντια σε αυτές τις συμμορίες. Με τη δύναμη της πνεύματος και του παραδείγματος της δράσης του ηγέτη του λαού Αμπντουλάχ Οτσαλάν, για τη δημοκρατία, την οικολογία και την ελευθερία των γυναικών, και έχοντας πίσω τους την 40χρονη παράδοση αντίστασης του PKK και την 30ετή παράδοση του γυναικείου κινήματος ελευθερίας, οι Κούρδοι ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν αυτές τις δυνάμεις κατά μέτωπο. Ταυτόχρονα, με τα επιτεύγματά τους σε κάθε μέτωπο όπου πολέμησαν, διέδωσαν ότι η Μέση Ανατολή δεν έχει ανάγκη από σκοτεινές δυνάμεις.

Ενώ αυτές οι συμμορίες και οι χορηγοί τους σε κάθε μέρος που έφτασαν έφεραν θάνατο και σφαγές, το γυναικείο απελευθερωτικό κίνημα σε κάθε μέρος που έφτασε έφερε ζωή και ελευθερία. Η φιλοσοφία της ζωής στέφθηκε με την Επανάσταση της Ροζάβα και με την Επανάσταση των Γυναικών της Ροζάβα καθορίστηκε. Βήμα προς βήμα μεγάλωσε, από την ισότιμη εκπροσώπηση στη συν-ηγεσία, από την αυτοάμυνα μέχρι τη συμμετοχή στην Αυτόνομη Διοίκηση, αποτελώντας πρότυπο για τις γυναίκες όλου του κόσμου.

Στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, ο λαός της Ροζάβα δεν επέλεξε ούτε τις ξένες δυνάμεις ούτε το αντιδημοκρατικό Συριακό καθεστώς. Επέλεξε τον τρίτο δρόμο βασισμένο στο παράδειγμα της «Δημοκρατικής Αυτονομίας» και του «Δημοκρατικού Έθνους», το οποίο ανέπτυξε ο έγκλειστος ηγέτη του κινήματός μας Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και ξεκίνησε την Επανάσταση της Ροζάβα το 2012. Βήμα προς βήμα, εκδίωξε τις δυνάμεις του Συριακού καθεστώτος από τις πόλεις του και κήρυξε αυτοδιοικούμενα καντόνια. Δημιουργήθηκαν συστήματα αυτοάμυνας και αυτοδιοίκησης. Το στρατιωτικό σώμα αυτοάμυνας των γυναικών YPJ, ανακοίνωσε τη δημιουργία του στις 4 Απριλίου 2013. Η Επανάσταση της Ροζάβα έγινε ένα εναλλακτικό μοντέλο οργάνωσης για τη Μέση Ανατολή και δεν σταμάτησε να αναπτύσσεται ούτε στιγμή. Με την αντίσταση και τη γνώση της ισότιμης εκπροσώπησης και αυτοάμυνας, η Ροζάβα έγινε παράδειγμα συμβίωσης και έτσι ανέλαβε την ιστορική ευθύνη που συνδέεται με αυτή την ορατότητα καθώς όλος ο κόσμος παρακολουθούσε. Είχε μεγάλο αντίκτυπο στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στις γυναίκες.

Η πεταλούδα της ελευθερίας πέταξε από τη Ροζάβα στο ανατολικό Κουρδιστάν και άφησε τη σφραγίδα της στον 21ο αιώνα με τη μαγική φόρμουλα «Γυναίκα – Ζωή – Ελευθερία» (Jin Jiyan Azadi), προκαλώντας αυτό το σύνθημα να γίνει παγκόσμιο. Αυτή η μαγεία, στο μονοπάτι της ελευθερίας των γυναικών, μεταφέρει τη σημασία και τον συμβολισμό ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των γυναικών. Από την Ινδονησία μέχρι την Ινδία, από την Κένυα μέχρι την Καταλονία και την Αμπυα Γιαλά (Λατινική Αμερική), έγινε η μέθοδος και το σύνθημα του αγώνα των λαών ενάντια στην αποικιοκρατία.

«Εξαγωγή συμμοριών» ενάντια στο μοντέλο της Ροζάβα 

Σε αντίθεση με το μοντέλο της Ροζάβα που έχει γίνει ένα παράδειγμα στη Μέση Ανατολή, έχουν τεθεί σε κίνηση οι θρησκευτικοί φανατισμοί, ο εθνικισμός, ο σεξισμός και οι ιδεολογίες της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Το Τουρκικό κράτος ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία ως εκπρόσωπος αυτής της ιδεολογίας. Έφερε συμμορίες από το εσωτερικό και το εξωτερικό για να υλοποιήσει σε Συριακό έδαφος πολιτικές μισογυνισμού, πολιτικού ισλαμισμού και ρατσιστικών-φασιστικών πολιτικών. Η εξαγωγή αυτών των συμμοριών δεν περιορίζεται μόνο στη Συρία, αλλά και στη Λιβύη, το Σουδάν, τη Σομαλία και σε πολλές άλλες περιοχές του κόσμου. Ο στόχος της ήταν να διαδώσει πολιτικές που δεν είναι τίποτε άλλο παρά εχθρικότητα απέναντι στις γυναίκες και τους ανθρώπους του κόσμου. Δεδομένου ότι δεν είναι το θέμα μας, δεν θα επεκταθούμε σε αυτό, αλλά όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να ερευνήσουν σε ποιες περιοχές της Αφρικής είναι σταθμευμένες οι συμμορίες του Τουρκικού κράτους και πώς διαπράττουν εγκλήματα κατά των λαών. Όλοι γνωρίζουν ότι από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες και υποστηρικτές του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου είναι το Τουρκικό κράτος. Οι πετρελαϊκές και οικονομικές σχέσεις με τζιχαντιστικές συμμορίες έχουν έρθει στο φως, καθώς και οι ιδεολογικοί δεσμοί με αυτές τις συμμορίες, που καταγράφονται σε πολλά έγγραφα διεθνών οργανισμών.

Η Al Nusra, η οποία είχε ηττηθεί από το YPJ, επέστρεψε με το όνομα HTS 

Αυτές τις μέρες, με τη διαδικασία που ξεκίνησε με την κατοχή του Χαλεπίου, πολλά μέρη συμπεριλαμβανομένων και των ευρωπαϊκών χωρών, είδαν το HTS, το οποίο είναι το σημερινό όνομα της Αλ Κάιντα και της Αλ Νούσρα, ως τον «μετριοπαθή» υποψήφιο για να αναλάβει τη Συριακή διακυβέρνηση. Οι πρώτες επιθέσεις αυτής της οργάνωσης πραγματοποιήθηκαν στο Σερεκάνιγιε εναντίον της Ροζάβα και αποκρούστηκαν από τις δυνάμεις αυτοάμυνας, οι οποίες περιελάμβαναν το YPJ. Το ISIS αναδύθηκε και εξαπολύθηκε στη Συρία και με τη βοήθεια των ιμπεριαλιστικών κρατών και των περιφερειακών ηγεμονικών δυνάμεων. Τον Οκτώβριο του 2014 επιτέθηκαν στο καντόνι της Ροζάβα, Κομπάνι. Το YPJ οργανώθηκε ως δύναμη αυτοάμυνας και πήρε θέση στον πόλεμο για να υπερασπιστεί το Κομπάνι. Όταν το Κομπάνι απελευθερώθηκε, η πρώτη σημαία που υψώθηκε ήταν αυτή του YPJ, στο οποίο έχουν συνταχθεί χιλιάδες γυναίκες οργανωμένες για την αυτοάμυνα. Το YPJ πολέμησe εναντίον του ISIS στο Μανμπίτζ, στο Τάμπκα, στη Ράκα και στο Ντεϊρ αλ-Ζορ, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην απελευθέρωση αυτών των πόλεων.

Στην Αφρίν, στοχοποιήθηκε το μέτωπο απελευθέρωσης των γυναικών

Στις 20 Ιανουαρίου 2018, το Τουρκικό κράτος επιτέθηκε στο καντόνι της Αφρίν με την έγκριση των ηγεμονικών δυνάμεων. Η σχέση του Τουρκικού κράτους με τις παραστρατιωτικές δυνάμεις που χρησιμοποίησε στη Συρία αποκαλύφθηκε με την επίθεση στην Αφρίν. Περίπου 25 συμμορίες του ISIS συμμετείχαν επίσης στις επιθέσεις, με το όνομα Ελεύθερος Συριακός Στρατός. Όλος ο κόσμος παρακολούθησε αυτή τη βάναυση κρατική επίθεση εναντίον μιας μικρής πόλης. Η Αφρίν καταλήφθηκε από το Τουρκικό κράτος και τις συμμορίες του στις 18 Μαρτίου. Όπως συμβαίνει παντού αλλού, έτσι συνέβη και στην Αφρίν: οι πρώτοι στόχοι των εισβολέων ήταν οι γυναίκες. Τα βίντεο από τα βασανιστήρια που πραγματοποιήθηκαν στο σώμα της μαχήτριας του YPJ Μπαρίν Κομπάνι κυκλοφόρησαν από το Τουρκικό κράτος και τις συμμορίες που συνεργάζεται. Από αυτά τα πλάνα φάνηκε το μέγεθος της οργής και του μίσους του Τουρκικού κράτους και των συμμοριών του εναντίον των γυναικών. Άγνωστος αριθμός κοριτσιών απήχθησαν στην Αφρίν, γυναίκες βιάστηκαν. Τα περιστατικά εναντίον των γυναικών αυξάνονται με κάθε μέρα που περνά.

Η Οργάνωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Αφρίν ανέφερε ότι το 30% των επιθέσεων στην πόλη αφορούσαν γυναίκες και ανέφερε ότι πολλές από αυτές ήταν κορίτσια. Η έκθεση αναφέρει ότι 500 γυναίκες δολοφονήθηκαν με διάφορους τρόπους και 60 γυναίκες υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Σύμφωνα με την έκθεση, η μοίρα χιλιάδων γυναικών που απήχθησαν από την “στρατιωτική αστυνομία” του Τουρκικού κράτους είναι άγνωστη, μερικές από αυτές απελευθερώθηκαν μετά από λύτρα. Μετά την κατάληψη της πόλης, 500.000 άτομα, από τα οποία οι μισές ήταν γυναίκες, έφυγαν από την πόλη καθώς γνώριζαν την αγριότητα των συμμοριών και συνέχισαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα προσφύγων Σεχμπά-Τιλ Ριφαάτ. Ιδιαίτερα τα μέλη της συμμορίας Σουλτάν Μουράτ διέπραξαν πολλές φρικαλεότητες κατά των Κούρδων γυναικών στην Αφρίν. Γυναίκες και Κούρδοι εγκατέλειψαν την πόλη με αποτέλεσμα να αλλάξει η δημογραφία της. Χιλιάδες γυναίκες βίωσαν βιασμούς, οι γυναίκες δεν μπορούσαν να βγουν χωρίς την άδεια των ανδρών τους και τα εγκλήματα των συμμοριών συνεχίζουν να επεκτείνονται.

Οι δολοφόνοι της Hevrin Khalef είναι στο Χαλέπι

Στις 9 Οκτωβρίου 2019, το Τουρκικό κράτος και οι συμμορίες που συνδέονται με το ISIS, μεταξύ των οποίων ο Συριακός Εθνικός Στρατός (SNA), ξεκίνησαν επίθεση εναντίον των πόλεων Σερκανιέ και Γκιρέ Σπί της Ροζάβα. Το Τουρκικό κράτος και οι συμμορίες του διέπραξαν εγκλήματα πολέμου κατά εκατοντάδων γυναικών. Ας θυμηθούμε κάποια από αυτά. Ο αρχικός στόχος των εισβολέων ήταν ξανά οι γυναίκες. Στις 12 Οκτωβρίου, η συν-πρόεδρος του Κόμματος για τη Μελλοντική Σύρια (Future Syria Party) Χεβρίν Χαλέφ, έπεσε σε ενέδρα στον αυτοκινητόδρομο Μ4 ενώ επέβαινε στο όχημά της και δολοφονήθηκε. Οι συμμορίες δημοσίευσαν το έγκλημα τους σε λογαριασμούς στα ψηφιακά μέσα. Στις εκθέσεις του ΟΗΕ, φαίνεται ότι η Χεβρίν Χαλέφ δολοφονήθηκε από τη συμμορία Αχράρ Σαρκίγιε. Αυτή η συμμορία, που ανήκει στο Τουρκικό κράτος, συμμετέχει σήμερα στον πόλεμο στο Χαλέπι.

Στις 26 Οκτωβρίου, το σώμα της μαχήτριας του YPJ Αμάρα Ρενάς, βασανίστηκε και αυτό καταγράφηκε σε βίντεο από μισθοφόρους που ανήκουν στο Τουρκικό κράτος. Οι ομάδες που εκτέλεσαν και κατέγραψαν αυτό το βασανιστήριο το ανήρτησαν σε λογαριασμούς στα ψηφιακά μέσα. Σύμφωνα με δεδομένα από την Οργάνωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Περιοχής Τζίζρε, πολλές γυναίκες απήχθησαν από χωριά στην περιοχή του Γκιρέ Σπί. Επίσης, επιβλήθηκαν μαύρες μπούρκες στις γυναίκες. Στο Σερκανιέ, όπου άνθρωποι από διαφορετικές εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες ζούσαν ειρηνικά μαζί πριν την κατοχή, 5 Τσετσένες, 50 Αράβισσες και 120 Κούρδισσες γυναίκες απήχθησαν από τις συμμορίες του Τουρκικού κατοχικού κράτους μεταξύ 2019 και 2022, σύμφωνα με εκθέσεις οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Εκείνοι που γιορτάζουν με τους λύκους, κλαίνε με τους βοσκούς 

Στη Συρία, όπου οι ανθρώπινες ζωές μετατρέπονται σε εμπορεύματα και ανταλλάσσονται με σκοπό το κέρδος χωρίς καμιά αίσθηση συμπόνιας, ορισμένες δυνάμεις—που συμμετείχαν ενεργά στην πρόκληση του πολέμου—δημοσιεύουν περιοδικά εκθέσεις υπό το πρόσχημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παρουσιάζοντας τον απολογισμό της σύγκρουσης. Αυτές οι ίδιες δυνάμεις, που ενσαρκώνουν την παροιμία «Εκείνοι που γιορτάζουν με τους λύκους, κλαίνε με τους βοσκούς», αποκαλύπτουν την υποκρισία τους εκδίδοντας εκθέσεις που αποκαλύπτουν το πώς αυτή η γεωγραφική περιοχή έχει μετατραπεί σε ζωντανή κόλαση.

Ο επικεφαλής της Επιτροπής Έρευνας του ΟΗΕ για τη Συρία Παούλο Σέργιο Πινιέιρο, σε συνέντευξή του το 2023 παραδέχτηκε ότι το Τουρκικό κράτος και οι συμμορίες του στόχευσαν τις κουρδικές περιοχές και είπε: «Στην Αφρίν, το Σερκανιέ και στις γύρω περιοχές, ο Συριακός Εθνικός Στρατός που ανήκει στο Τουρκικό κράτος κρατά ανθρώπους ομήρους, διαπράττει αποτρόπαιες πράξεις και διαπράττει εγκλήματα πολέμου όπως βασανιστήρια και βιασμούς εναντίον του πληθυσμού. Πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αεροπορικές και χερσαίες επιθέσεις. Επίσης, στις κουρδικές περιοχές, η λεηλασία, η κατάληψη των σπιτιών των ανθρώπων και η εκδίωξη πληθυσμών συνεχίζονται αδιάκοπα. Όλες οι κοινωνίες σε αυτά τα μέρη και οι υπάρχοντες πολιτισμοί δέχονται επίθεση. Τα μνημεία της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν με μπουλντόζες.»

Σε αυτήν την περιοχή, δεν μπορούν εύκολα να κάνουν ό,τι θέλουν

Πρέπει να τονιστεί καθαρά ότι τα χρονολογικά στατιστικά δεδομένα που έχουμε παραθέσει παραπάνω είναι η κορυφή του παγόβουνου για να δείξουν ποιος μάχεται ενάντια σε ποιον στη Συρία σήμερα. Παρά όλες τις επιθέσεις κατοχής, τις εκτοπίσεις, τις δημογραφικές αλλαγές, τους βιασμούς, τους φόνους, τις απαγωγές και τις φυλακίσεις γυναικών, η επανάσταση της Ροζάβα παραμένει όρθια. Η Αυτόνομη Διοίκηση Βόρειας και Ανατολικής Συρίας έχει αποδείξει ότι η τριάδα άνδρες-κράτος-βία στη Μέση Ανατολή, δεν είναι η μοίρα μας. Ως μέρος αυτής της γραμμής αντίστασης, αναμφίβολα ο αγώνας που διεξάγεται στα βουνά του Κουρδιστάν έχει μεγάλη σύνδεση με τη γραμμή αυτοάμυνας των λαών και των γυναικών. Το Τουρκικό κράτος και οι υποστηρικτικές του δυνάμεις έπρεπε να καταλάβουν για άλλη μια φορά ότι δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν τόσο εύκολα σε αυτή την περιοχή, ειδικά στο Κουρδιστάν.

7 Οκτωβρίου και η νομιμοποίηση της βίας

Ακριβώς σε αυτό το σημείο, όλες οι φασιστικές πατριαρχικές δυνάμεις του κράτους παγκοσμίως βρίσκονται στη διαδικασία ενός νέου πολέμου για τον διαμελισμό της περιοχής με ατελείωτη βία της νοοτροπίας τους κυρίαρχου αρσενικού. Μέσω του Τουρκικού κράτους, που αποτελεί τον φύλακα της ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή, προσπαθούν και πάλι να κρατήσουν αυτή την περιοχή βυθισμένη στη βία. Στην πραγματικότητα, η σπίθα που άναψε αυτή τη διαδικασία ήταν η σύγκρουση Χαμάς- Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, και από τότε η καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η αχαλίνωτη χρήση βίας νομιμοποιούνται όλο και περισσότερο. Με λίγα λόγια, οι κυρίαρχες δυνάμεις σε αυτόν τον πόλεμο συμφώνησαν και παρέχουν μυστική υποστήριξη η μία στην άλλη, με το έμμεσο μήνυμα: “Δεν έχει σημασία τι κάνετε στους ανθρώπους και τις γυναίκες, κανείς δεν θα σας ζητήσει το λόγο”. Μία άλλη διάσταση αυτής της συμφωνίας είναι η ανάπτυξη της πατριαρχίας. Οι δυνάμεις του συστήματος, μέσω της άμεσης συμμετοχής τους σε πολέμους δια αντιπροσώπων και χρησιμοποιώντας πολιτοφυλακές εγκληματικών ομάδων ως μεσάζοντες, ασκούν βία χωρίς περιορισμούς κατά της ανθρωπότητας, επιδιώκοντας να καλλιεργήσουν την πατριαρχία και την ανδρική κυριαρχία πάνω από κάθε άλλη αξία.

Οι γυναίκες γνωρίζουν την αλήθεια για αυτές τις συμμορίες που κρύβονται πίσω από τη νέα τους εικόνα

Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε το αληθινό πρόσωπο του πολέμου που ξεκίνησε στις 26 Νοεμβρίου 2024 κατά του Χαλεπίου, συνεχίστηκε με την κατάληψη της Χάμα και της Χομς και οδήγησε στην πτώση του καθεστώτος του Άσαντ στη Δαμασκό. Οι ηγεμονικές δυνάμεις αναζωογόνησαν τις δυνάμεις των HTS και SNA ανανεώνοντας την εικόνα τους. Θέλουν να καταπνίξουν την Επανάστασης στη Ροζάβα, που άνθησε με τους αγώνες και τις προσπάθειες των γυναικών, και να μετατρέψουν την περιοχή σε κόλαση. Υπάρχει μια παροιμία: «Στους πολέμους, η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα».

Σήμερα, μέσα στη σκόνη και το χάος, πάνω στους χάρτες της περιοχής σχεδιάζεται ένας αγώνας για την απόκτηση εδάφους. Σε αυτούς τους χάρτες και πάνω στις οθόνες, οι περιοχές σημειώνονται με μια κουκκίδα και δίνονται οδηγίες για την κατάκτησή τους. Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε αυτές τις περιοχές, οι οποίες εκπροσωπούνται απλά ως κουκκίδες σε έναν χάρτη, και στο μυαλό του κυρίαρχου άνδρα δεν υπάρχει καμία ανησυχία για αυτούς τους εκατομμύρια ανθρώπους ή για την κατάσταση των γυναικών εκεί. Κανείς δεν νοιάζεται για την αγωνία των εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν εκεί, ειδικά για την κατάσταση των γυναικών. Το μόνο που μετράει είναι τα λάφυρα που θα κερδηθούν από τους εξωτερικούς παίκτες. Αυτή η παλιά μνήμη αυτής της γης, η αρρώστια που τη βασανίζει τόσο καιρό, αυξάνει μόνο την ιμπεριαλιστική όρεξη για περισσότερα.

Από την αρχή του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, αυτή η εικόνα έχει γίνει γνωστή. Τώρα παρουσιάζεται ξανά ως μια ανανέωση της εικόνας των πολεμικών κοπαδιών των αντρών των οποίων τα μούσια έχουν κοπεί λίγο παραπάνω. Αλλά όσο κι αν γίνει δουλειά για την εικόνα, όλοι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή την περιοχή, και ιδιαίτερα οι γυναίκες, αναγνωρίζουν από τη δική τους εμπειρία το μισογυνισμό στη νοοτροπία αυτών των κοπαδιών των αντρών που εκδηλώνεται με εχθρότητα προς τις γυναίκες. Ακόμα κι αν παρουσιάζονται με μια νέα, χρωματισμένη εικόνα.

Παρελθόν και μέλλον συγκρούονται στο παρόν 

Στη Συρία και σε ολόκληρο τον κόσμο, ο συνεχιζόμενος Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος πρέπει να αναλυθεί μέσα από το πρίσμα της πολιτικής του πολέμου, όπου πέρα από τις οικονομικές πτυχές και τις πτυχές που σχετίζονται με τα συμφέροντα, ο μεγαλύτερος αγώνας διεξάγεται μεταξύ δύο αντίθετων φιλοσοφιών ζωής. Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις από το 2011, εξακολουθούν να καταβάλλονται προσπάθειες για επιστροφή στο σημείο εκκίνησης. Ωστόσο, η πρόοδος που έχει σημειωθεί μέχρι στιγμής δείχνει σαφώς ότι καμία άλλη δύναμη στην περιοχή δεν αντιπροσωπεύει τον λαό και τις γυναίκες, εκτός από την Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (AANES), τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και τις Μονάδες Αυτοάμυνας των Γυναικών (YPJ). Όλα αυτά τα οργανωτικά μοντέλα αντιπροσωπεύουν μια τωρινή ενσάρκωση της ιστορίας αντίστασης χιλιάδων ετών. Η συλλογική κοινωνική μνήμη του παρελθόντος και οι προσδοκίες για το μέλλον βρίσκονται στο «παρόν», εγκλωβισμένες σε έντονες συγκρούσεις.

Αυτός ο γεωγραφικός τόπος, όπου ο αγροτικός πολιτισμός των γυναικών στο Τιλ Καλφ συγκρούστηκε πριν από χιλιάδες χρόνια με τον πατριαρχικό πολιτισμό των Αλ Ουμπέιντ, έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Είναι μια γεωγραφία που ήταν και είναι ταυτόχρονα αφιερωμένη στην καλλιέργεια ισότιμων κοινωνιών, αλλά την ίδια στιγμή έχει εγκαθιδρύσει συστήματα σκλαβιάς. Κατανοώντας τα διδάγματα του παρελθόντος και τα τρέχοντα γεγονότα σήμερα, έχουμε την ευκαιρία να διαμορφώσουμε ένα φωτεινότερο μέλλον.

«Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» 

Ο ηγέτης του λαού Αμπντουλάχ Οτσαλάν δήλωσε: «Στον 21ο αιώνα, θα επικρατήσει είτε η βαρβαρότητα είτε ο σοσιαλισμός». Μπορούμε να το ερμηνεύσουμε ες εξής: «Θα επικρατήσει είτε το Jin Jiyan Azadî (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία) είτε το Άνδρες, Κράτος, Βία». Οι ηγεμονικοί πόλεμοι ουσιαστικά αφορούν πάντα το κεφάλαιο και την εξουσία που βασίζεται στην νοοτροπία του κυρίαρχου αρσενικού. Σύμφωνα με αυτή τη νοοτροπία, το χρήμα και η εξουσία αντιπροσωπεύουν το κύριο αντικείμενο της ανθρώπινης γνώσης, του λόγου και κάθε μορφής ανθρώπινης βούλησης. Οι ομάδες που παραμένουν εκτός εξουσίας, όπως είναι οι κοινωνίες και οι γυναίκες, είναι αντικείμενα που μπορούν να αξιοποιηθούν με όλους τους δυνατούς τρόπους. Ο εκτοπισμός εκατομμυρίων ανθρώπων από τα σπίτια και τη γη τους, αποκόπτοντάς τους από την κοινωνικοποίηση και τον πολιτισμό τους, διαλύοντας τις ελπίδες τους και διασκορπίζοντάς τους σε όλες τις γωνιές του κόσμου, όλα αυτά πραγματοποιούνται σκόπιμα, με πρόθεση. Άτομα και κοινότητες που αποστερούνται από πίστη, ελπίδα και πνευματικότητα γίνονται ευάλωτα σε όλες τις μορφές κακών. Σήμερα, ο πόλεμος στη Συρία αποκαλύπτει τις τραγωδίες που ζούμε: τις προσπάθειες να διαλυθεί η δύναμη του κοινωνικού ιστού και να διαγραφεί η ιστορική μνήμη. Μέσα από αυτόν τον πόλεμο, γίνεται προσπάθεια να μετατραπούν οι άνθρωποι σε εχθρούς του εαυτού τους και να καταστραφεί το μέλλον της κοινωνίας, μέσω θυμού και απόγνωσης.

Με τη γνώση ότι αυτοί που αντιστέκονται είναι αυτοί που δημιουργούν πραγματικά την ιστορία, είναι πλέον σαφές ότι η έξοδος από αυτή την κρίση είναι εφικτή μέσω του δημοκρατικού, οικολογικού παραδείγματος βασισμένου στην ελευθερία των γυναικών, και τα σημάδια αυτού εμφανίζονται μέρα με την ημέρα.

Ακαδημία Γυναιολογίας (Jineolojî Academy)

8 Δεκεμβρίου 2024

Πηγή:

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Συρία: «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» ή «Άνδρες, Κράτος και Βία» appeared first on Void Network.

Διαστάσεις της Αποικιοκρατίας
Αποικιοκρατία και Καπιταλιστική Νεωτερικότητα: Μεταξύ Παρελθόντος και Μέλλοντος

ΤΡΙΤΗ 18/6/2024

ΏΡΑ έναρξης 19.00

Αυτοδιαχειριζόμενο Παρκάκι ΤΣΑΜΑΔΟΥ 10- Εξάρχεια

Σε πείσμα των φιλελεύθερων αφηγήσεων, που θέλουν να την παρουσιάζουν σαν ένα «αμφιλεγόμενο» φαινόμενο που ανήκει στο παρελθόν, η αποικιοκρατία είναι εδώ με πολλαπλούς τρόπους. Ως ιστορική κληρονομιά που ακόμα βαραίνει τους τόπους και τους λαούς που την υπέστησαν· ως σύγχρονη μορφή κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, η οποία παράγει διακριτούς και καθορισμένους τρόπους αντίστασης· ως κριτική έννοια που αξιώνει να εκθέσει κάτι ουσιώδες για την καπιταλιστική Νεωτερικότητα και τον Δυτικό πολιτισμό.

Είναι όλες αυτές τις διαστάσεις της αποικιοκρατίας που θέλουμε να προσεγγίσουμε μέσα από μια σειρά ομιλιών. Όχι αξιώνοντας ότι θα εξαντληθεί το θέμα, παρά για να συμβάλουμε στο άνοιγμα της συζήτησης, πέρα από τα στενά όρια ιδεολογικών πολεμικών και παγιωμένων ερμηνευτικών σχημάτων. Το ζητούμενο από την σκοπιά μας εν τέλει είναι απλό: υπάρχει εδραιωμένο καπιταλιστικό σύστημα χωρίς αποικιοκρατία; Αν όχι, τι σημαίνει αυτό για ένα πολιτικό πρόταγμα που αξιώνει την υπέρβαση του καπιταλισμού, όσον αφορά την δική του πρακτική και λόγο, αλλά και τον τρόπο που προσεγγίζει σύγχρονους αντί-αποικιοκρατικούς αγώνες και πολιτικά υποκείμενα;

ΟΜΙΛΙΕΣ / ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Εισαγωγικές θέσεις για την Αποικιοκρατία
Γιώργος Σωτηρόπουλος (Διδάκτορας Πολιτικής Θεωρίας, Κενό Δίκτυο)

Ηafiz Αkif Κhan – Jammu Kashmir National Student Federation (Συνεργαζόμενος με ΟΚΔΕ/ Σπάρτακος)

Ζητήματα τάξης και φυλής στην αποικιακή ανατολική και κεντρική Αφρική
Φώτης Παπαδόπουλος (Υπ. Διδάκτορας Ιστορίας, Κενό Δίκτυο)

Από τον αποικιακό στον μεταποικιακό κόσμο: Τομές και συνέχειες
Κλεονίκη Αλεξοπούλου (Διδάκτορας Ιστορίας, Αναμέτρηση)

Μετα-αποικιοκρατία: Το παράδειγμα της Παλαιστίνης και η σφαγή στην Γάζα
Παναγιώτης Δράκος (Ανεξάρτητος Ερευνητής/Συγγραφέας, Alerta)

Αποικιοκρατία- παλιά και νέα- και Τεχνικός Ολοκληρωτισμός
Γιάννης Ραουζαίος (Κριτικός Κινηματογράφου/Συγγραφέας/Ερευνητής, Κενό Δίκτυο)

Διοργάνωση:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

The post Διαστάσεις της Αποικιοκρατίας | 6 Ομιλίες & Συζήτηση- ΤΡ. 18/6 – Εξάρχεια appeared first on Void Network.