Χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν σε διαδηλώσεις στις 17 Νοεμβρίου, τιμώντας τους νεκρούς της εξέγερσης του 1973 όταν φοιτητές δολοφονήθηκαν από τη στρατιωτική–αποικιακή δικτατορία. Στην Αθήνα, πάνω από 6.000 αστυνομικοί των ΜΑΤ αναπτύχθηκαν συνοδεία θωρακισμένων οχημάτων στη διαδήλωση προς την πρεσβεία των ΗΠΑ με δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις πριν ακόμη αρχίσει η κινητοποίηση.

Δύο ημέρες νωρίτερα, περίπου 150 μέλη της μαοϊκής οργάνωσης ΑΡΑΣ εισέβαλαν στον χώρο του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για τις εκδηλώσεις μνήμης. Η οργάνωση περικύκλωσε μια μικρή ομάδα αναρχικών και αντιεξουσιαστών φοιτητών και εξαπέλυσε οργανωμένη επίθεση, τραυματίζοντας σοβαρά περισσότερους από δώδεκα ανθρώπους — χτυπώντας ακόμη και ενώ κάποιοι ήταν αναίσθητοι. Οι πύλες ήταν κλειδωμένες και οι υπόλοιπες αριστερές συλλογικότητες που βρίσκονταν στον χώρο ήταν αδύνατο να παρέμβουν. Η επίθεση καταδικάστηκε σχεδόν από το σύνολο της αριστεράς και του αναρχικού χώρου.

Η βίαιη επίθεση της ΑΡΑΣ δεν αποτελεί απλώς στιγμιότυπο μιας “εσωτερικής” σύγκρουσης, αλλά στρατηγική απόπειρα συμβολικής και υλικής επικράτησης. Όποιος ελέγχει τον χώρο του Πολυτεχνείου δεν κατέχει απλώς ένα πανεπιστημιακό χώρο· επιχειρεί να καθορίσει το νόημα της εξέγερσης του ’73 και, μαζί με αυτό, το τι νοείται σήμερα ως «κοινωνικός αγώνας». Η ΑΡΑΣ έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια μια αυταρχική πρακτική μέσα σε τμήματα των φοιτητικών χώρων, αναπαράγοντας μοτίβα που θυμίζουν κάτι από την ηγεμονική κουλτούρα του ΚΚΕ: οργανωτικός έλεγχος, επιτήρηση της διαφωνίας, καχυποψία απέναντι στη σύγκρουση με την εξουσία, και η γνωστή αφήγηση ότι οι ταραχές είναι πάντα έργο «προβοκατόρων» ή της Ασφάλειας.

Η επίθεση αυτή πρέπει να ιδωθεί στο καταθλιπτικό πλαίσιο της μετα-2008 εποχής. Μια γενιά ενηλικιώθηκε μετά την εξέγερση που συγκλόνισε την αστική και πολιτική τάξη — μόνο για να βιώσει την απογοήτευση της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ, κατά την οποία η κοινωνική προσδοκία οδηγήθηκε στην κόπωση και στην «αριστερή διακυβέρνηση» που μετατράπηκε αναπόφευκτα σε τεχνοκρατική διαχείριση. Η επακόλουθη παλινόρθωση της δεξιάς ενέτεινε με ένα επιθετικό πλέον τρόπο το δόγμα ΤΙΝΑ («δεν υπάρχει εναλλακτική») και μια αντι-εξεγερτική στρατηγική μηδενικής ανοχής στην αντιμετώπιση των κινημάτων, με κλιμάκωση της αστυνομικής βίας και εκκενώσεις καταλήψεων συμπεριλαμβανομένου και μέσα στα πανεπιστήμια με τη συνεργασία της ακαδημαϊκής διοίκησης.

Σε αυτό το περιβάλλον, τα αυταρχικά και πατριαρχικά μοτίβα επιμένουν, πηγάζοντας όχι μόνο από τα πάνω αλλά και μέσα από τους χώρους των αριστερών οργανώσεων με κομμάτια τους να λειτουργούν ως εσωτερικοί μηχανισμοί φραγμού και απορρόφησης κοινωνικής οργής, εμποδίζοντας την ανάδυση αυτόνομων χώρων δράσης. Η επίθεση της ΑΡΑΣ δεν ήταν παρά αναπαραγωγή αυτής της ευρύτερης τάσης: η εσωτερίκευση της κρατικής λογικής από μια αριστερή οργάνωση που διψά για αναγνώριση και ισχύ. Η προσπάθεια να διατηρήσει την επιρροή και την πολιτική της επιβίωση μέσα σε ένα ασφυκτικό κινηματικό τοπίο κορυφώθηκε σε μια γκροτέσκα ρήξη με το πνεύμα του Πολυτεχνείου — ένα αυταρχικό θέαμα που μιμήθηκε τις ίδιες δυνάμεις απέναντι στις οποίες είναι αφιερωμένη η επέτειος.

Τα κινήματα έχουν πολλά να φοβούνται όταν στο όνομα της «ενότητας» νομιμοποιούνται τέτοιες συγκροτήσεις και τους προσφέρεται ηθικό άλλοθι.

Επιπλέον, η αγριότητα της επίθεσης ήταν κάτι περισσότερο από μια σεχταριστική ενέδρα· φανέρωσε μια ιεραρχική πολιτική κουλτούρα διαμορφωμένη από αυταρχικές πατριαρχικές συμπεριφορές — που σαπίζουν μέσα σε τμήματα της ελληνικής αριστεράς και του πολιτικού φάσματος γενικότερα, συμπεριλαμβανομένου του Α/Α χώρου — και σήμερα ενθαρρύνονται από μια κυβέρνηση που φετιχοποιεί την πειθαρχία, την τιμωρία και την υπακοή.

Για δεκαετίες, το Πολυτεχνείο έχει παραμείνει ανοιχτό χάρη και σε κομμάτια των κινημάτων που απορρίπτουν αυτές τις αφηγήσεις περί “τάξης” και της αναπόφευκτης κρατικής πραγματικότητας. Λίγες μόνο από τις πολιτικές τάσεις που παρευρίσκονται υπήρξαν ποτέ «μη βίαιες» με τον ηθικολογικό τρόπο που προωθούν κράτη και φιλελεύθερες φωνές. Έχουν υπερασπιστεί καταλήψεις, συγκρουστεί με την αστυνομία, μπλοκάρει εξορύξεις, και χτίσει δομές αλληλοφροντίδας υπό ασφυκτική πίεση. Η μαχητικότητά τους είναι συλλογική και ριζωμένη στην αμοιβαία προστασία. Η βία της ΑΡΑΣ ήταν το αντίθετο: αυταρχική επιβολή μεταμφιεσμένη σε πειθαρχία, ένα πατριαρχικά διαποτισμένο θέατρο ελέγχου που υποδύθηκε τον κοινωνικό αγώνα.

Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη. Πολιτικοί σχηματισμοί που αναπαράγουν ιεραρχικές και πατριαρχικές αυταρχικές δομές δεν αντανακλούν απλώς τη βία του κράτους — τη νομιμοποιούν. Όταν μια ανδροκρατούμενη σέχτα εισβάλλει στο Πολυτεχνείο σαν ιδιωτικός λόχος καταστολής, λειτουργεί ως ανεπίσημη προέκταση της καταστολής που η κυβέρνηση κλιμακώνει επί χρόνια, πνίγοντας τους χώρους του κινήματος και επεκτείνοντας τις αστυνομικές εξουσίες υπό τη σημαία του «αναπόφευκτου». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επίθεση της ΑΡΑΣ μοιάζει λιγότερο με σεχταρισμένη παράνοια και περισσότερο με μια γκροτέσκα, ερασιτεχνική εκδοχή της κρατικής αφήγησης: «η τάξη πρέπει να αποκατασταθεί· οι εναλλακτικές να συντριβούν». Ένα βίαιο ηχόχρωμα της καπιταλιστικής ΤΙΝΑ που ισχυρίζονται ότι αντιμάχονται.

Αν τα κινήματα θέλουν να επιβιώσουν αυτή την αυταρχική περίοδο — της ποινικοποίησης της διαφωνίας, του θέατρου του «καλού» και «κακού» διαδηλωτή, της αστυνόμευσης της πολιτικοποίησης της νεολαίας — πρέπει να αντιμετωπίσουν τις συνθήκες που επέτρεψαν αυτή την επίθεση. Όχι μέσω βεντέτας ή εκκαθαρίσεων που αναπαράγουν το ίδιο αυταρχικό κύκλωμα, αλλά αρνούμενα να ανεχθούν στους δικούς τους χώρους τις ιεραρχίες, τις τοξικές αρρενωπότητες και τις συνήθειες επιβολής που καθιστούν τέτοιους είδους βία δυνατή. Η μετασχηματιστική δικαιοσύνη δεν είναι «ήπια» εναλλακτική της μαχητικότητας· είναι ο μόνος τρόπος η μαχητικότητα να παραμένει ριζωμένη στην απελευθέρωση και να μην εκφυλίζεται στη λογική της κυριαρχίας.

Αν το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου παραμένει ισχυρό είναι επειδή απέρριψε την ιεραρχία, τον πατριαρχικό αυταρχισμό και τη λογική του αναπόφευκτου. Ήταν χύμα, πολυσυλλεκτικό και γεμάτο αντιφάσεις — και γι’ αυτό πραγματικά εξεγερτικό. Αυτό που συνέβη φέτος ήταν μια βεβήλωση αυτής της μνήμης από ανθρώπους που αναπαράγουν τη λογική του κράτους πιο πιστά απ’ ό,τι η ίδια η αστυνομία του. Το καθήκον μας τώρα δεν είναι μόνο να υπερασπιστούμε τους χώρους μας από την εξωτερική καταστολή, αλλά να προφυλάξουμε τις πολιτικές μας κουλτούρες από την εσωτερική σήψη. Κανένα κίνημα που καλλιεργεί τον αυταρχισμό — είτε κρατικό είτε μιμητικό — δεν θα μπορέσει να χτίσει τον κόσμο που ισχυρίζεται ότι παλεύει να δημιουργήσει.

__

Κείμενο: Blade Runner

Η αρχική μορφή του κειμένου στα Αγγλικά δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Freedom News: https://freedomnews.org.uk/2025/11/18/a-left-that-carries-the-state-inside-it/

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Πολυτεχνείο 2025- Μια Αριστερά που κουβαλάει το κράτος μέσα της appeared first on Void Network.

Ημέρα Δράσης για την Ελευθερία της Έκφρασης στα Πανεπιστήμια

Παρασκευή 9 Μάη 2025

ώρα έναρξης 14.00

στο Κάτω Πολυτεχνείο

14.00 – Εκδήλωση Συζήτηση:

Πολυτεχνείο Ελεύθερο και ανοιχτό στην Κοινωνία ή μαγαζί συμφερόντων;

Συμμετέχουν:

Μαρία Μάρκου (Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ)

Τάσης Παπαϊωάννου (Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ)

Κώστας Βουρεκάς (Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Αττικής)

Θανάσης Μουτσόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής ΕΜΠ)

προπτυχιακοί- μεταπτυχιακές – και υποψήφιοι διδάκτορες.

17.00 Συλλογική Κουζίνα

* Έκθεση πολιτικού υλικού

* Χαριστικό και ανταλλακτικό bazaar ρούχων & βιβλίων

* Αυτοοργανωμένο τουρνουά ποδοσφαίρου

19.00 BAR κάλυψης δικαστικών εξόδων για συλληφθέντα “Βραδιάς Ερευνητή ΕΜΠ” & φοιτητών/τριων που διώκει η Πρυτανεία

DJ sets:

Hip Hop: Ψ / TNT / Gzas / Dimi Apri

Punk Against Capitalism

Minimal Synth: Crystal Zero

+ ολοήμερη Έκθεση Φωτογραφίας και ντοκυμαντέρ από εξεγέρσεις, καταλήψεις και δράσεις στις ΗΠΑ: Occupy Oakland, εξέγερση George Floyd, Block the Boat, People’s Park Berkeley, καταλήψεις και κατασκηνώσεις Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων για την υπεράσπιση της Παλαιστίνης.

Διοργάνωση:

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων

Η κρατική καταστολή έχει αναβαθμιστεί, χτυπώντας και τους ελάχιστους δημόσιους χώρους της πόλης μας. Οι κλούβες τωΝ μπάτσων είναι εκεί για να σπάσουν κάθε εκδήλωση που γίνεται σε πλατείες, πανεπιστήμια, και πάρκα. Από αυτοοργανωμένες συναυλίες και θεατρικά μέχρι προβολές πολιτικών ταινιών και πάρτι για δικαστικά έξοδα, η γραμμή τους είναι ξεκάθαρη. Δεν υπάρχει χώρος για ό,τι δεν είναι μπίζνα του κεφαλαίου. Το δόγμα “καταστολή, νόμος και τάξη” έρχεται πλέον να επιβληθεί σε οτιδήποτε αποκλίνει από το κυρίαρχο αφήγημα του Κράτους, το οποίο φροντίζει να μας το θυμίζει με την βία.

Τα Πανεπιστήμια πέρα από ζωτικός δημόσιος χώρος των πόλεων, γεννούν νέες ιδέες και κοινωνικούς αγώνες, όντας θεμελιωμένα στην κριτική αμφισβήτηση και την ελευθερία έκφρασης. Στις μέρες μας, η κληρονομιά αυτή απειλείται από τον αυταρχισμό των φιλοκυβερνητικών πρυτάνεων αλλά και από τις κυρίαρχες κεφαλαιαγορές, που στρέφουν τις πανεπιστημιακές υποδομές, την έρευνα και την εκπαίδευση σε εκμετάλλευση προς χάριν της κερδοφορίας τους. Για αυτό πασχίζουν να κάμψουν τα νεολαιίστικα κινήματα.

Για αυτό τα πανεπιστήμια μετατρέπονται σε πεδία αστυνομικής τρομοκρατίας, τόποι εντατικής επιτήρησης με κάμερες και λουκέτα, χώροι αποστειρωμένοι από πολιτικά ή αυθόρμητα μηνύματα. Για αυτό οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις απ’το φοιτητικό σώμα ή την κοινωνία ευρύτερα απαγορεύονται, εκτός κι αν εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα ή την ακαδημαϊκή και πολιτική ελίτ…

Ειδικότερα, στο Πολυτεχνείο επιχειρείται η αλλαγή παραδείγματος για το ελληνικό πανεπιστήμιο: από σύμβολο κοινωνικής αντίστασης και νεανικών αγώνων οργανώνεται η μετατροπή του σε κλειστό “μαγαζί” κατάρτισης, με εταιρικό παρουσιαστικό και οργάνωση. Από την καταλυτική περίοδο της πανδημίας περιστέλλονται οι ακαδημαϊκές ελευθερίες και εφαρμόζεται το δόγμα σοκ και δέος για να καμφθούν οι αντιστάσεις. Διαμορφώνεται έτσι ένα τοπίο ακαδημαϊκής τρομοκρατίας, διώξεων συνδικαλιστών και φοιτητριών, σε συνδυασμό με την έφοδο νέων επιχειρηματικών συμφερόντων: Τα πρυτανικά σχέδια αποστείρωσης και εμπορευματοποίησης του κάτω Πολυτεχνείου (όπως η μετατροπή του κτιρίου Γκίνη σε συνεδριακό κέντρο με roof garden εστιατόριο, η τοποθέτηση καμερών και η διεξαγωγή εκδηλώσεων με αντίτιμο) συνεργούν με την ευρύτερη τουριστικοποίηση της Αθήνας και τον εξευγενισμό των Εξαρχείων, εκτοπίζοντας τελικά το φοιτητικό σώμα και τους “από τα κάτω” από το κέντρο προς όφελος του τουριστικού κεφαλαίου.

Να μην αφήσουμε τις σχολές μας να γίνουν αποστειρωμένες σαν ιδιωτικά ιδρύματα.

Πανεπιστήμια, πάρκα, και πλατείες μας ανήκουν.

Εκεί γνωριζόμαστε, εκεί αλληλεπιδρούμε, κι εκεί προτάσσουμε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης – πέρα από τον πολιτισμό της κυριαρχίας, του κεφαλαίου και του κράτους.

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων:

Πρωτοβουλία ΜΠΤΧ & ΥΔ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Punk Against Capitalism

Κενό Δίκτυο / Indie Free Festival

El Chef -Συλλογική Κουζίνα.

Κουζίνα Αλληλεγγύης Βύρωνα “Οδυσσέας”

Athens Antifa League

Underground Union Athens Crew

Festival Galopar

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

Mano Aperta

440 Sound

Marusya Press

Σύντροφοι/ισσες/ια

Κάλεσμα σε επόμενη ανοιχτή Συνέλευση ατόμων και συλλογικοτήτων:

Κυρ.18 Μάη 2025- ώρα 17.00- Λόφος Στρέφη

The post Εδώ Πολυτεχνείο! Ημέρα Δράσης- Παρ. 9/5/2025- Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων appeared first on Void Network.

Δικτατορία , δημοκρατία και η εξέγερση του Πολυτεχνείου

Μισός αιώνας έχει σχεδόν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 και την κατάρρευση του χουντικού καθεστώτος το 1974. Ενός καθεστώτος που επιβλήθηκε από τον ελληνικό στρατό, τον “προστάτη των συνόρων και του πολιτεύματος“, σε αγαστή συνεργασία με το συμμαχικό κράτος των ΗΠΑ και τμήμα του ντόπιου κεφαλαίου. Οι “προστάτες του έθνους” δεν δίστασαν να βάλουν μια ολόκληρη κοινωνία στον “γύψο” προκειμένου να την “προστατέψουν” από τον ίδιο της τον εαυτό. Η απόδοση της αποκλειστικής ευθύνης στις ΗΠΑ για την εγκαθίδρυση ενός χουντικού καθεστώτος στην Ελλάδα, ουσιαστικά αθωώνει το ελληνικό βαθύ κράτος και συσκοτίζει τις ευθύνες του ίδιου του κρατικού μηχανισμού και των διαχρονικών επιλογών του. Η κρατική προσπάθεια να παρουσιαστεί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ως “γιορτή της Δημοκρατίας” θέλει να αποκρύψει τον κατασταλτικό ρόλο της μετεμφυλιακής δημοκρατίας κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν της δικτατορίας (αλλά και διαχρονικά) και να την εκθειάσει ως το βέλτιστο δυνατό καθεστώς.

Κατά τη διάρκεια της επταετούς στρατιωτικής δικτατορίας εντάθηκαν και διευρύνθηκαν οι βασανισμοί αγωνιστ(ρι)ών, οι φυλακίσεις και οι εξορίες. Απαγορεύτηκαν καθολικά οι συγκεντρώσεις και οι συναθροίσεις, ενώ οι παρακολουθήσεις και η λογοκρισία κυριαρχούσαν σε όλους του τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Κυρίαρχο ιδεολογικό δόγμα υπήρξε ο εθνικισμός και η πατριαρχία που συμπυκνώθηκαν μέσα από τα τρίπτυχα `Ελλάς-ελλήνων-χριστιανών“ και “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια“. Αποτέλεσμα της ασφυκτικής αυτής κατάστασης ήταν οι μειοψηφικές κοινωνικές αντιστάσεις καθ`όλη τη διάρκεια της επταετίας, να γιγαντωθούν μέχρι την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξέγερση που παρά τον αρχικά φοιτητικό χαρακτήρα της, πολύ γρήγορα πλαισιώθηκε και στηρίχτηκε αυθόρμητα από ευρύτερα κοινωνικά τμήματα των καταπιεσμένων. Ειδικά κομμάτια νεολαίας σε συνέχεια κινημάτων όπως του Μάη του `68 που δεν θέλησαν να ενσωματωθούν στις κυρίαρχες κοινωνικές νόρμες, οι οποίες επέβαλλαν το πώς θα ντύνονται, το πώς θα ζουν, το πώς και ποιο θα ερωτεύονται, το πώς θα ονειρεύονται, πλαισίωσαν και πρωτοστάτησαν στα οδοφράγματα και την κοινωνική ανυπακοή.

Οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς της Χούντας στην Αθήνα αλλά και σε πόλεις της επαρχίας πυροδότησαν την εξέγερση. Τις ημέρες εκείνες στήθηκαν οδοφράγματα και διεξήχθησαν οδομαχίες. Στρατιώτες και αστυνομικοί έβαλαν με πραγματικά πυρά κατά αγωνιζόμενων στο χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο, αλλά και στην υπόλοιπη Αθήνα με αποτέλεσμα τις δεκάδες κρατικές δολοφονίες. Η εξέγερση του Νοέμβρη ήταν η αρχή του τέλους της στρατιωτικής δικτατορίας οδηγώντας στην τελική της πτώση ένα χρόνο αργότερα. Καθοριστικό γεγονός υπήρξε το πραξικόπημα ενάντια στον Μακάριο οργανωμένο από το ελληνικό κράτος και τους κύπριους εθνικιστές και η στρατιωτική εισβολή του τουρκικού κράτους στο νησί.

Δημοκρατική νομιμότητα και «η συνέχεια του κράτους»

Όταν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ξεκινούν, τα κόμματα της αριστεράς προσπάθησαν να εμποδίσουν την κατάληψη. Αργότερα καταδικάζουν, αφού πρέπει να αποδείξουν ότι είναι πιστά σε μια προοπτική ομαλής μετάβασης στην δημοκρατία ( πχ ανακοινώσεις ΚΚΕ εσωτερικού και του ΚΚΕ με το περιβόητο φύλλο Νο 8 της Πανσπουδαστικής Γενάρης-Φλεβάρης του `74) . Μετέπειτα, επιχειρούν να αγιοποιήσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου και να την καταστήσουν ιδιοκτησία τους. Πράγμα που την έφερε σε συχνή σύγκρουση με τον αναρχικό χώρο και την ανυπότακτη νεολαία {Πολυτεχνείο `80 (Κουμής, Κανελλοπούλου),`85 (Καλτεζάς),`95,`98) που προσπάθησε και προσπαθεί, να διατηρήσει ζωντανό τον αντικρατικό χαρακτήρα της. Από τότε έως και σήμερα και ειδικά σε προεκλογικές περιόδους, η αριστερά όποτε ασκείται έντονη καταστολή από κάποια κυβέρνηση την κατηγορεί πως διολισθαίνει προς ένα χουντικό καθεστώς. Φυσικά με αυτό τον τρόπο, ξεπλένουν την δημοκρατία παρουσιάζοντάς την ως ένα «δίκαιο και ανεκτικό πολίτευμα», στην όποια υποτίθεται πως δεν χωράει η καταστολή. Όταν η δημοκρατία επανήλθε το 1974 το σύνολο σχεδόν των πρωταγωνιστών αλλά και των βασανιστών της Χούντας αθωώθηκαν και ο κρατικός μηχανισμός στο σύνολό του παρέμεινε άθικτος. Τα πρόσωπα του κρατικού μηχανισμού δεν άλλαξαν, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι το κράτος έχει συνέχεια, ανεξαρτήτως κυβέρνησης ή ακόμα και πολιτεύματος.

Αυτή η συνέχεια του κρατικού μηχανισμού φάνηκε και στην περίοδο αποκατάστασης της δημοκρατίας. Στη μεταπολίτευση όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές κεντρώες και αριστερές, αναπαρήγαγαν τον κόσμο της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, της πατριαρχίας, του ρατσισμού, του μιλιταρισμού και ενέτειναν τη καταστολή όσων αγωνίζονται. Επιτέθηκαν στο άσυλο, αναδιάρθρωσαν με επιθετικούς όρους τα πανεπιστήμια, και υποστήριξαν την είσοδο των μπάτσων σε αυτά. Έστρωσαν τον δρόμο, ώστε σήμερα το κτήριο Γκίνη να είναι σφραγισμένο και απρόσιτο σε όσους/ες δεν ανήκουν στην ακαδημαϊκή κοινότητα και με τρέχοντα σχέδια για την άμεση μουσειοποίηση του. Όλα αυτά είναι εφικτά με την προστασία ενός στρατού από μπάτσους να επιτηρούν όλη τη περιοχή των Εξαρχείων .

Σε μια περίοδο γενικευμένης κρατικής-καπιταλιστικής κρίσης και με τον πόλεμο στην Ουκρανία να φέρνει ένα ντόμινο εξελίξεων, τα έθνη – κράτη και το κεφάλαιο ανά τον κόσμο θωρακίζονται. Παράλληλα, εντείνεται η ληστρική επίθεση των αφεντικών στις ζωές μας και η εργασιακή εκμετάλλευση. Βασικά αγαθά γίνονται δυσπρόσιτα για μεγάλα κομμάτια των από τα κάτω και απειλούμαστε από την ένταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης, λόγω της ενεργειακής κρίσης στο χειμώνα που έρχεται. Με πρόσχημα την καταπολέμηση της πανδημίας covid-19, επιταχύνθηκε η ψήφιση νομοσχεδίων ώστε να ενισχυθούν τα συμφέροντα των αφεντικών και επιβλήθηκαν περιορισμοί και απαγορεύσεις κυκλοφορίας. Παράλληλα, εντάθηκε η προσπάθεια από την εξουσία επιβολής «κοινωνικής ειρήνης» με μπάτσους να καταστέλλουν αγώνες, να ελέγχουν αν παραβιάστηκαν οι απαγορεύσεις και να τιμωρούν τους παραβάτ(ρι)ες. Το κράτος για να προστατευτεί από μια συνολική πολιτική αμφισβήτηση και κοινωνική εξέγερση χρησιμοποιεί τα ψίχουλα επιδομάτων ως καρότο και ταυτόχρονα επιτίθεται άγρια μέσω των κατασταλτικών μηχανισμών του σε όλο το φάσμα της καθημερινότητάς μας. Σε αυτήν την καθημερινότητα η βία της πατριαρχίας όχι μόνο δεν απουσιάζει αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Τα περιστατικά γυναικοκτονιών και έμφυλης βίας, με πιο πρόσφατα τον βιασμός της 19χρονης στο α.τ. ομόνοιας και η μαστροπεία του 12χρονου κοριτσιού, κάθε άλλο παρά μεμονωμένα είναι, συμπυκνώνοντας τη σαπίλα του πατριαρχικού κόσμου στον οποίο ζούμε. Του εξουσιαστικού κόσμου που παράγει ανισότητες, συγκαλύπτει, ξεπλένει βιαστές και διαιωνίζει την φτώχεια, την έμφυλη βία και την καταπίεση.

Ο στρατός, ο πιο βίαιος μηχανισμός του κράτους και πρωταγωνιστής στην επιβολή της δικτατορίας, τα τελευταία χρόνια έχει ισχυροποιηθεί ιδιαίτερα. Εν μέσω πολεμικών συρράξεων και με την απειλή ξεσπάσματος νέων μένει έξω από κάθε κριτική, ως ο προστάτης της κοινωνίας και αφήνεται ανενόχλητος να παράγει την λατρεία της βίας, της εξουσίας, την πατριαρχία, τον ρατσισμό. Ισχυροποιείται υλικά με μια εκρηκτική αύξηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων και με την αναβάθμιση της ισχύος, τόσο των ξένων όσο και των ντόπιων στρατιωτικών βάσεων. Ταυτόχρονα, μπροστά στον εξωτερικό και εσωτερικό εχθρό ο στρατός παρουσιάζεται ως εγγυητής της διασφάλισης της ειρήνης και του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος. O στρατός επιχειρείται να εμφανιστεί ως σωτήρας της κοινωνίας για να ξεπλυθεί ο δολοφονικός του ρόλος η άμεση και έμμεση συμμετοχή του σε διακρατικούς πολέμους στις δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στον Έβρο και στο Αιγαίο. Διεθνώς, ο ρόλος του στρατού αναβαθμίζεται και βγαίνει στο δρόμο ενισχύοντας ή και υποκαθιστώντας την αστυνομία, με ποικίλα προσχήματα (απειλή τρομοκρατικών χτυπημάτων, πανδημία Covid19, βίαιη απομάκρυνση μεταναστ(ρι)ών από τα σύνορα, σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός κλπ). Στον ελλαδικό χώρο η παρουσία του στρατού στο δρόμο είναι περιορισμένη, στρατιωτικοποιούνται ακόμα περισσότερο όμως, τα σώματα ασφαλείας.

Ταυτόχρονα βλέπουμε την άνοδο ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων και την ένταση του εθνικιστικού και πολεμικού παροξυσμού. Σε εγχώριο επίπεδο, η νομική καταδίκη των εθνικιστών-νεοναζί της Χρυσής Αυγής δεν πρέπει με κανένα τρόπο να δημιουργεί εφησυχασμό. Το κράτος και η δημοκρατία μέσω της καταδίκης των νεοναζί επιχείρησαν αφενός να συσκοτίσουν και να αποκρύψουν τη διαχρονική σχέση και συνδιαλλαγή μεταξύ τους, αφετέρου να εμφανιστούν ως θεματοφύλακες του υπάρχοντος πολιτεύματος και της πολιτικής ΄ομαλότητας΄. Ο φασισμός παράγεται από το κράτος, το κεφάλαιο και την πατριαρχία και γεννιέται σε συνθήκες δημοκρατίας. Είναι οι ίδιοι αυτοί θεσμοί και ιδεολογήματα που αν νιώσουν ότι η εξουσία τους απειλείται τον τροφοδοτούν και τον ενισχύουν. Ο φασισμός δεν νικιέται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Ο αγώνας εναντίον του οφείλει να στρέφεται ενάντια στην πραγματική του ρίζα, ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία και το σύνολο του εξουσιαστικού κόσμου.

Η οργή των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευομένων και το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, δεν καταπνίγεται ούτε καταστέλλεται. Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τον Νοέμβριο του ’73 χαρακτηρίζονται από τους κυρίαρχους ως η απαρχή της αποκατάστασης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, διαστρεβλώνοντας την πραγματική τους σημασία και τον εξεγερτικό τους χαρακτήρα. Για εμάς η εξέγερση του Νοέμβρη με τα πηγαία αντικρατικά χαρακτηριστικά της, είναι κοινωνική παρακαταθήκη για μελλοντικούς αγώνες. Ως αναρχικοί, αναρχικές κι αναρχικά, ούτε γιορτάζουμε, ούτε έχουμε ανάγκη από ήρωες. Μέλημά μας είναι η διάσωση της εξεγερσιακής και κινηματικής μνήμης, η άντληση γνώσης κι έμπνευσης από αυτήν για τις μελλοντικές εξεγέρσεις, για την κοινωνική επανάσταση.

Κάλεσμα στην πορεία της 17 Νοέμβρη- Πέμπτη 17/11 στις 15.00 στην πλατεία Κλαυθμώνος

Ενάντια σε κράτος καπιταλισμό και πατριαρχία

Αγώνας ενάντια στον υπάρχοντα κόσμο χωρίς καμία υποταγή κι ανάθεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας

Αντικρατικός αγώνας και εξέγερση στο εδώ και στο τώρα

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, κοινωνικής αλληλεγγύης, για την Αναρχία

_______

Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών για την Πορεία της 17 Νοέμβρη 2022

The post Πολυτεχνείο 2022- Ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία, αντικρατικός αγώνας για την Αναρχία appeared first on Void Network.

Η κυβέρνηση αξιοποιώντας προς όφελός της στο έπακρο την πανδημία, εξακολουθεί να λεηλατεί με αμείωτη ένταση τη φύση με την ψήφιση αντιπεριβαλλοντικών νόμων, πολλές φορές εν κρυπτώ, που ισοπεδώνουν βουνά και δηλητηριάζουν νερό, γη και αέρα. Σε τόπους σπάνιας και ανέγγιχτης ομορφιάς σχεδιάζονται εξορύξεις και μεταλλεία, καταστρέφονται αρχαιολογικοί χώροι, οικοσυστήματα και κοινόχρηστα δημόσια αγαθά παραχωρούνται σε κάθε είδους επενδυτές. Ανανεώνονται άδειες για αυθαίρετες εγκαταστάσεις μονάδων αποτέφρωσης απορριμμάτων σε κατοικημένες περιοχές. Με αποικιακές συμβάσεις μεταξύ δημοσίου και ιδιωτών παραχωρούνται χιλιάδες στρέμματα γης, με την απουσία οποιασδήποτε περιβαλλοντικής άδειας.Τα υδάτινα αποθέματα εκχωρούνται στα χέρια επιχειρηματιών μετατρέποντας ένα κοινωνικό αγαθό σε αντικείμενο κερδοσκοπίας…

Έπειτα από ένα ΄΄μαύρο΄΄ καλοκαίρι, για ολόκληρη τη χώρα, με τις πυρκαγιές που κατέκαψαν σχεδόν 1,5 εκατομμύριο στρέμματα δασικών εκτάσεων, φάνηκε η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος επέλεξε να μεταφέρει πόρους απ’ τη δασοπροστασία προς την αστυνομία, και την αγορά εξοπλισμού για την καταστολή του κόσμου που αντιστέκεται, παραχωρώντας ταυτόχρονα τομείς πυρασφάλειας και δασοπροστασίας σε επιχειρηματικούς ομίλους.

Εδώ και καιρό παρακολουθούμε έκπληκτοι την προσπάθεια φίμωσης της ανεξάρτητης ενημέρωσης, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τη διαγραφή διαφόρων σελίδων και ιστότοπων που δεν ανήκουν στα καλοταϊσμένα παπαγαλάκια της κυβέρνησης. Η λογοκρισία σε δημοσιεύσεις προσώπων ή ομάδων γίνεται καθημερινό φαινόμενο.. 

Εγκλωβισμένη στο ολοκληρωτικό αφήγημα της άριστης κυβέρνησης, που συγκαλύπτει παιδεραστές και χαϊδολογεί φασίστες, είδαμε τους κυβερνήτες να παραδίδουν το υπουργείο υγείας σε έναν επικίνδυνο ομοφοβικό ρατσιστή και ακούσαμε τον πρωθυπουργό, εν μέσω πανδημίας, να ισχυρίζεται ότι έχουμε περίσσευμα σε δημόσια νοσοκομεία, προαναγγέλλοντας νέα αποψίλωση του δημόσιου συστήματος υγείας.

Ταυτόχρονα είδαμε την χώρα να συγκαταλέγεται, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, στη λίστα χωρών που καταπατούν δικαιώματα και ελευθερίες, έπειτα από πλήθος καταγγελιών για παράνομες επαναπροωθήσεις και δολοφονίες στα σύνορα, θανάτους νέων ανθρώπων στα στρατόπεδα προσφύγων και τα κέντρα κράτησης μεταναστών.

Σε όλα τα παραπάνω παρακολουθούμε με οργή την αστυνομία να συνεχίζει να χτυπάει και να διαλύει αδιακρίτως και δολοφονικά οποιαδήποτε διαδήλωση ή διαμαρτυρία. Ακραία βία και καταστολή απέναντι σε χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες που βγήκαν στο δρόμο ενάντια στο εκτρωματικό νομοσχέδιο για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, για τους κατοίκους περιοχών που αντιστέκονται στην καταστροφή του τόπου τους από εταιρείες “κολοσσούς” επενδύσεων, για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που ζητούν δημόσια δωρεάν υγεία, τους εποχικούς πυροσβέστες οι οποίοι με κίνδυνο της ζωής τους έλαβαν μέρος στην κατάσβεση των πυρκαγιών, σε κατοίκους περιοχών που διαμαρτύρονται για αναίτιες προσαγωγές και συλλήψεις συμπολιτών τους.

Θα συνεχίσουμε να δίνουμε τους αγώνες μας στους δρόμους, σε κάθε πλατεία, σε κάθε τόπο,  να εναντιωνόμαστε με κάθε τρόπο στον αυταρχισμό, να υπερασπιζόμαστε τη Γη και την ελευθερία, μαζί με κάθε πλάσμα που υποφέρει.

《 Στον κόσμο αυτό αν ήρθες μόνο για να μετρήσεις τα χρόνια σου και να ζήσεις μιαν ήσυχη και φρόνιμη ζωή, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Ποτέ τους φρόνιμους ανθρώπους δεν τους πείραξε κανείς. Μα αν είναι να χαθεί κάποτε ο κόσμος, θα χαθεί από τους φρόνιμους. Γιατί αυτοί με τη φρονιμάδα τους, βοήθησαν τους ισχυρούς να γίνουν ακόμα ισχυρότεροι. 》(Μενέλαος Λουντέμης)

Καλούμε σε συγκέντρωση και πορεία στις 17 Νοέμβρη 2021 στις 15:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος. 

SUPPORT EARTH

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post H ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ- Κάλεσμα 17 Νοέμβρη 2021 Support Earth appeared first on Void Network.

Η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποτελεί για εμάς ημέρα μνήμης των βασάνων που υπέφεραν οι λαοί από αυταρχικά καθεστώτα και απόδοσης τιμής σε όσους και όσες επέλεξαν να τους αντισταθούν βάζοντας μπροστά τα κορμιά τους και πληρώνοντας βαρύ τίμημα. Ταυτόχρονα αποτελεί και μια υπόσχεση ελευθερίας, την οποία ανανεώνουμε κάθε χρόνο με τους αγώνες μας.

Πλησιάζοντας στο τέλος μιας χρονιάς που στιγματίστηκε από αναρίθμητα περιστατικά αστυνομικής βίας, στο στόχαστρο της οποίας βρέθηκαν και τα περιβαλλοντικά κινήματα δεν γίνεται να επιδείξουμε ηρεμία και απάθεια.Ο χουντικής έμπνευσης νόμος της κυβέρνησης που στην ουσία απαγορεύει τις διαδηλώσεις, οι ποινικές διώξεις σε βάρος ακτιβιστ(ρι)ών που αγωνίζονται ενάντια στην εγκατάσταση αιολικών στα Άγραφα, οι συλλήψεις των άγρυπνων πολιτών στο Σύνταγμα, η άγρια καταστολή των διαμαρτυρόμενων κατοίκων σε Τήνο και Βόλο, καθώς και η συνεχής επίθεση στη νεολαία, με αποκορύφωμα τον ξυλοδαρμό του αδικοχαμένου Βασίλη Μάγγου, δεν μας επιτρέπουν να παραμείνουμε μια τέτοια μέρα σιωπηλοί, μακριά από τον δημόσιο χώρο.

Παράλληλα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν. Από τον Μάρτιο του 2020 ολόκληρη η υφήλιος βρίσκεται στη δίνη της πανδημίας του κορωνοϊού με πρωτοφανή περιοριστικά μέτρα να υιοθετούνται για την καταπολέμηση της εξάπλωσης της νόσου.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση επέλεξε να επενδύσει στο αφήγημα της ατομικής ευθύνης και στη συνεχή, με εξαίρεση το τουριστικό διάλειμμα του καλοκαιριού, αυστηροποίηση των μέτρων, αντί να ενισχύσει την υγεία, την παιδεία και τις δημόσιες μεταφορές. Φρόντισε να περιστείλει εργασιακά δικαιώματα, αδιαφόρησε για τις ανάγκες ολόκληρων κλάδων, όπως των εργαζομένων στον χώρο του πολιτισμού, προανήγγειλε μέτρα φτωχοποίησης μέσα από την έκθεση Πισσαρίδη και φυσικά δεν παρέλειψε να χορηγήσει οριζόντια απαλλαγή από την εισφορά αλληλεγγύης στον ιδιωτικό τομέα και να αναθέσει μέσα από σκιώδεις διαδικασίες συμβάσεις εκατομμυρίων σε “ημέτερους”.

Ως Support Earth αφιερώνουμε σημαντικό μέρος των δράσεων και της κριτικής μας στην ανάδειξη των υγειονομικών επιπτώσεων που έχει η οικονομική ανάπτυξη και η σχετική με αυτήν περιβαλλοντική διαχείριση. Με οργή λοιπόν παρακολουθούμε, εν μέσω πανδημίας και ενώ η δημόσια υγεία προβάλλεται καθημερινά στον δημόσιο λόγο ως το υπέρτατο αγαθό, την κυβέρνηση να προωθεί σειρά αντιπεριβαλλοντικών νομοθετημάτων και αποφάσεων, οι οποίες σαφέστατα την πλήττουν. Τα εικοσιπενταετούς λειτουργίας εργοστάσια καύσης απορριμμάτων που προβλέπει το νέο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων, η αδειοδότηση της Oil One για ρίψη πετρελαιοειδών αποβλήτων στον θαλάσσιο χώρο της Δραπετσώνας, η επέκταση του λιμανιού στον Πειραιά, η επί τα χείρω αναθεώρηση των δασικών χαρτών, το εγκληματικό Kassiopi Project στον Ερημίτη της Κέρκυρας είναι όλα χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου που αντιλαμβάνεται την αξιοποίηση του περιβάλλοντος η Νέα Δημοκρατία. Και σαν να μην αρκούσαν τα παραπάνω, η κυβέρνηση αξιοποιεί τις περιόδους καραντίνας ως όπλο, προκειμένου να επιταχύνει τις σχετικές διαδικασίες όσο αυτοί και αυτές που θα κινητοποιούνταν για να τις εμποδίσουν βρίσκονται έγκλειστοι/ες στα σπίτια τους.

H ρύπανση του αέρα, του εδάφους και της θάλασσας καθώς και η συστηματική καταστροφή των φυσικών οικοσυστημάτων κοστίζουν εκατομμύρια ανθρώπινες και όχι μόνο ζωές, οι οποίες προστίθενται στους νεκρούς του Covid-19, ενώ οι δυσμενείς συνέπειες της προκαλούμενης υποβάθμισης δεν γίνεται να αποτραπούν με έναν ολιγόμηνο εγκλεισμό ή τη χορήγηση ενός νέου φαρμάκου. Μέσα σε αυτή τη συγκυρία είναι επιβεβλημένο να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για έναν ελεύθερο, δίκαιο και βιώσιμο κόσμο, για τα Πολυτεχνεία που κρατάμε μέσα μας και που δεν εκκενώνονται ποτέ.

Καλούμε σε συγκέντρωση και πορεία στις 17 Νοέμβρη 2020 στην Πλατεία Κλαυθμώνος στις 14:00 μ.μ.

Υπερασπιζόμαστε τη Γη, γιατί σ’ αυτή χτίζουμε τις ζωές μας.

# Support Earth

The post SUPPORT EARTH- Πολυτεχνείο 2020- Κάλεσμα στη Διαδήλωση appeared first on Void Network.

Αποτελεί άραγε η φετινή επέτειος άλλη μια τέτοια περίσταση ή λόγω της έκτακτης συγκυρίας της πανδημίας θα πρέπει να ακυρωθούν οι κατ’ έθιμον εκδηλώσεις; Εάν κανείς αποκριθεί στο ερώτημα έχοντας ως αφετηρία (αλλά και ως τελικό σημείο) της σκέψης του ένα υγειονομικό επιχείρημα – περί αποφυγής της εξάπλωσης του ιού υπό συνθήκες συνάθροισης πλήθους που μεγεθύνει το κίνδυνο, τότε η απάντηση θα πρέπει να είναι αναμφισβήτητα η ακύρωση των συγκεντρώσεων. Σε έναν τέτοιο συλλογισμό η υγειονομική διάσταση της πανδημίας θεωρείται σημαντικότερη όλων των άλλων πτυχών και ιεραρχείται πρώτη ως κριτήριο λήψης απόφασης.

Εάν, από την άλλη μεριά, ο κίνδυνος του covid19 θεωρηθεί λιγότερο σημαντικός από το ευρύτερο κοινωνικό επίδικο της εποχής μας, τότε η επέτειος της εξέγερσης πρέπει να τιμηθεί κανονικά. Εάν δηλαδή εκτιμήσουμε πως αφήνοντας την εξουσία να κυβερνά ερήμην της κοινωνίας και να αποφασίζει ανεξέλεγκτα βλάπτουμε μακροχρόνια πολύ περισσότερο την υγεία μας και τη ζωή μας, καθώς εν δυνάμει στερούμαστε κατακτήσεις αγώνων  που δόθηκαν μέσα στις δεκαετίες, τότε η απόφαση να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μπαίνει σε πρώτη μοίρα, ειδικά για όσους από εμάς δεν ανήκουμε σε ευπαθείς ομάδες ή δεν έχουμε στο κοντινό μας περιβάλλον ανθρώπους που κινδυνεύουν άμεσα.

Στην πρώτη περίπτωση, η απόφαση προσανατολίζεται στα άτομα, στις εμπρόσωπες διαδράσεις τους και στην βιολογική υπόστασή τους στο παρόν. Στη δεύτερη, τα άτομα τοποθετούνται μέσα σε πιο περίπλοκες σχέσεις με το κοινωνικό τους περιβάλλον, και τα σώματα πολιτικοποιούνται ρητά συνενώνοντας το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον μέσα από πολιτισμικές σημασίες που παραπέμπουν σε αντιλήψεις και αξίες ενός αντι-ηγεμονικού κόσμου. Εν μέσω πανδημίας και οι δύο απαντήσεις είναι ασφαλώς σεβαστές.

Ωστόσο, το Κενό Δίκτυο, αποφάσισε να ακολουθήσει τη δεύτερη διαδρομή- το ρίσκο της συνέχισης του αγώνα, όχι μόνο γιατί αισθανόμαστε κάπως άβολα με τα κοστούμια των στυγνών ορθολογικών επιλογών. Κυρίως, όμως, επειδή η επέτειος της εξέγερσης επιτρέπει και σε εμάς και σε όλους μας να στοχαστούμε και να εκφράσουμε δημόσια τον αποτροπιασμό μας για τη κρατική διαχείριση της πανδημίας, διατηρώντας συνάμα μια κριτική στάση που θεωρούμε όχι μόνο πολιτικά γόνιμη και ριζοσπαστική, αλλά και ευθυγραμμισμένη με μια ορισμένη γνώση που συσσωρεύεται διαρκώς αναφορικά με τον κόσμο στον οποίο κατοικούμε και τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτόν.

Συναισθανόμενοι τον ανθρώπινο πόνο που προκαλεί η ασθένεια, παρατηρούμε με δέος την απρόβλεπτη τροπή της ιστορίας, αλλά και τα μυστήρια της ζωής. Ωστόσο, η πανδημία του Covid-19 σύντομα θα αρχίσει να υποχωρεί και με τη συμβολή των νέων εμβολίων θα τεθεί υπό έλεγχο. Αυτή τη στιγμή, όμως, πρέπει να κατανοήσουμε το μήνυμα που στέλνει στις κοινωνίες μας. Και το μήνυμα αυτό είναι διπλό.

Από τη μια μεριά, έχει να κάνει με τη χρήση των οικονομικών πόρων για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας. Οι πόροι αυτοί έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε όλους μας. Επομένως, το αίτημα για δημόσια δωρεάν υγεία για όλους, την ουσιαστική ενίσχυση του Ε.Σ.Υ με το απαραίτητο υγειονομικό προσωπικό και επαρκείς υποδομές για τις ανάγκες ιατρικής φροντίδας όλων είναι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, κοινωνικά δίκαιο, λογικά επιβεβλημένο, ηθικά και πολιτικά ορθό. Μια σε βάθος μεταρρύθμιση του Ε.Σ.Υ προς χάριν του δημόσιου, συνολικού και δωρεάν χαρακτήρα παροχής φροντίδας, με δυο λόγια, συνιστά τη διεκδίκηση που κανείς δεν δικαιούται να ξεχνά ή να απεμπολίσει.

Την ίδια στιγμή, δεν θρέφουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε καλά πως ούτε η νεοσυντηρητική κυβέρνηση της Ν.Δ, ούτε οι «αστοί» υποστηρικτές της, ούτε οι κρατικοδίαιτες βδέλες που ξέρουν να πλουτίζουν χωρίς να παράγουν τίποτε θα ενδιαφερθούν για το δημόσιο σύστημα υγείας. Δεν γίνεται να μας πείσουν πως θα στηρίξουν έναν θεσμικό χώρο για να μοιράσουν σε όλους κάτι το οποίο οι ίδιοι δεν θεωρούν πως είναι κοινό, κάτι που πιστεύουν ότι θα έπρεπε να πουλιέται και να αγοράζεται και μάλιστα ακριβά- την ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ. Είναι η απουσία του όρου «ενσυναίσθηση» από το λεξιλόγιό τους που τους κάνει να μην μπορούν να φανταστούν τις αγωνίες και τους φόβους των χαμιλόμισθων, των φτωχών και των αποκλεισμένων. Και αυτή η απουσία συμπόνιας είναι η άλλη όψη του ταξικού ρατσισμού που εκδηλώνεται στις επιλογές τους. Φανερά, ή συγκεκαλυμμένα πάει χέρι-χέρι με τον κοινωνικό δαρβινισμό τους.

Ακόμη κι αν όροι σαν αυτούς (‘ταξικός ρατσισμός’, ‘κοινωνικός δαρβινισμός’) φαντάζουν ξένοι στους νεοσυντηρητικούς, οι αντιλήψεις στις οποίες παραπέμπουν δεν παύουν να αποτελούν μέρος της καθημερινής κοινής τους λογικής, δηλαδή κομμάτι του βιωμένου πολιτισμού τους. Αυτή η υπαρξιακή συνθήκη, σύμφυτη με το ταξικό έθος, είναι στην πραγματικότητα και ο βαθύτερος λόγος που οι εκπρόσωποι της αντίδρασης απεργάζονται ασταμάτητα την αποδιάρθρωση της εργασίας. Πραγματικά πιστεύουν πως κάποιοι άνθρωποι «αξίζουν» και κάποιοι όχι, πως ό,τι δεν φέρνει κέρδος δεν «αξίζει» να υπάρχει.

Από την άλλη μεριά, το μήνυμα του κορωνοϊού συνδέεται με την οικολογική καταστροφή που συντελείται κάθε στιγμή σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο Covid-19 δεν είναι απλώς άλλος ένας δύσκολα αντιμετωπίσιμος ιός της γρίπης που καλεί την επιστήμη να τον «νικήσει» για να επιστρέψουμε μετά όλοι ήσυχοι στις δουλειές μας. Ο τρόπος αρχικής μετάδοσης του ιού και ο τόπος προέλευσής του, δηλαδή η μεταπήδησή του από την ‘άγρια’ ζωή στην κτηνοτροφία και από εκεί στον άνθρωπο, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για την αλληλεξάρτηση ανθρώπου-περιβάλλοντος. Οι κυρίαρχες εκδοχές της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» συναρτώνται με διαφορετικούς τρόπους με την διαδικασία της καταστροφής του περιβάλλοντος και και την εξαφάνιση της βιοποικιλότητας. Εισβάλλοντας σε μέχρι πρότινος ‘ανέγγιχτα’ οικοσυστήματα, η κινητοποιούμενη από το κέρδος τεχνική διαδικασία μαζικής παραγωγής αγαθών και προϊόντων εισβάλλει ταυτόχρονα στα μικροβιολογικά υποστρώματα του περιβάλλοντος και τα επηρεάζει, απειλώντας την ύπαρξή μας με τρόπους πολλαπλούς. Για να το πούμε απλά, ο κορωνοϊός είναι προπομπός των καταστροφικών συνεπειών που επιφέρει η υπερθέρμανση του πλανήτη γιατί δημιουργήθηκε από τις ίδιες διαδικασίες που προκαλούν την κλιματική αλλαγή.

Πιστή στην πολιτισμική της λογική που θέλει τον άνθρωπο εξωτερικό στοιχείο του κόσμου, η καπιταλιστική μεγαμηχανή εξαπολύει την επίθεσή της πάνω στις ψυχές και τη σάρκα των όντων, καταλαμβάνει κάθε σπιθαμή εδάφους και μετατρέπει το φυσικό χώρο σε δικό της διάκοσμο. Ενώ εκμηδενίζει τους ανθρώπινους κόσμους –τους διαφορετικούς τρόπους ύπαρξης και αντίληψης- ο πολιτισμός που καθορίζεται από την ιδέα ότι μπορεί να ελέγξει τα πάντα, κάθε μορφή ζωής και ύλης του περιβάλλοντος, έρχεται αντιμέτωπος με το συμβάν εκείνο που ισοδυναμεί με την ασθένεια και το θάνατο.

Καθώς η ‘έρημος’ συνεχίζει να εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, καθώς τα κορμιά συνεχίζουν να υποτάσσονται στη δύναμη εκείνη που μεθοδικά οργανώνει την απίσχανση του πολιτικού φαινομένου και αποπειράται την εξαφάνιση της πολιτικής σύγκρουσης – μια νέα, δυστοπική πραγματικότητα ανατέλλει ακόμα και όταν ο ακριβής χαρακτήρας της μας διαφεύγει και αδυνατούμε να την προσδιορίσουμε: η κοινωνική επιστροφή στον οίκο, στην ιδιώτευση κυριαρχεί και η πόλη (προσωρινά;) ερημώνει. Από πού άραγε θα αναδυθεί τώρα η σχετική ενότητα του αντι-ηγεμονικού στοιχείου που θα αναμετρηθεί με την πλανητική κυριαρχία;

Υπό συνθήκες πανδημίας η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θέτει ένα ερώτημα που υπερβαίνει τα στενά όρια της ελληνικής πραγματικότητας με ιδιαίτερο τρόπο. Σε έναν όλο και πιο αλληλοσυνδεόμενο κόσμο, πού ακριβώς τελειώνει μια δύσκολη υγειονομική πραγματικότητα και πού ξεκινά η επιθυμία όλων των καταπιεσμένων για σημαντικές αλλαγές σε πλανητική κλίμακα;

Έχει έρθει ίσως η εποχή που η επιθυμία θα αναποδογυρίσει τον κόσμο. Θα χρειαστεί βεβαίως, λίγη ειλικρίνεια. Όπως έγραψαν πρόσφατα οι σύντροφοι της ‘Αόρατης Επιτροπής’ από τη Γαλλία: «Όσο η αλήθεια δεν θα τίθεται ως ζητούμενο, ζητούμενο δεν θα υπάρχει. Τίποτα δεν θα υπάρχει. Τίποτα εκτός από αυτό το διαπλανητικό τρελάδικο. Οι αλήθειες είναι πολλαπλές, το ψέμα όμως είναι ένα, γιατί έχει συνασπιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο ενάντια στην παραμικρή αλήθεια που θα θελήσει να αναδυθεί».

Την ίδια στιγμή, γνωρίζουμε φυσικά πως πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες, σε αυτή την δύσκολη συγκυρία θα επιλέξουν να μείνουν σπίτι και να φροντίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Πολλοί θα επιλέξουν να προστατεύσουν συγγενικά πρόσωπα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, νεογέννητα μωρά και παιδιά αποφεύγοντας να συνευρεθούν στα πλαίσια μιας μεγάλης διαδήλωσης. Τους προτρέπουμε να μετατρέψουν το μπαλκόνι του σπιτιού τους σε κομμάτι της διαδήλωσης, να φτιάξουν το δικό τους πανό- το δικό τους σύνθημα, να το κρεμάσουν από το μπαλκόνι τους στέλνοντας ένα σινιάλο ελευθερίας σε όλους τους γείτονες τους.

Δεν θεωρούμε την απόφαση όσων από εμάς αποφασίσουν να μην διαδηλώσουν ως απολιτίκ ή ηττοπαθή στάση, δεν απαξιώνουμε τις επιλογές τους, δεν έχουμε σκοπό να επιβάλλουμε μια μορφή αγωνιστικού ψυχαναγκασμού. Γνωρίζουμε όμως πως υπάρχουν πολλά πράγματα που ενώνουν εμάς που θα επιλέξουμε να διαδηλώσουμε και όσους θα επιλέξουν να μην κατέβουν στο δρόμο. Όλοι εμείς μοιραζόμαστε την ίδια οργή και την ίδια απελπισία. Οργή για μια νέο-φιλελεύθερη υπερσυντηρητική κυβέρνηση που φαντάζεται πως θα μας σώσει από την επιδημία με γελοίες απαγορεύσεις και υπακοή στους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς. Οργή για ένα σύστημα που παράγει μόνο αυταπάτες, κρίση, επιδημίες, θάνατο, ψευδείς επιθυμίες και σκουπίδια. Οργή και απελπισία.

Απελπισία καθώς βλέπουμε εκατομμύρια ανέργους χωρίς εισόδημα, ηλικιωμένους χωρίς αξιοπρέπεια, νέους χωρίς μέλλον, παιδιά χωρίς χαμόγελο, καλλιτέχνες χωρίς δικαίωμα έκφρασης, λαούς χωρίς δικαίωμα δημόσιας συνάθροισης, σχολεία χωρίς δασκάλους, νοσοκομεία χωρίς νοσοκόμες, πόλεις χωρίς πλατείες, διαβάτες με περιορισμούς κυκλοφορίας, ανθρώπους με άδεια βλέμματα και άδειες τσέπες. Την ίδια στιγμή οι βουνοκορφές και οι θάλασσες ιδιωτικοποιούνται, το πράσινο τσιμέντο φτάνει στις αετοφωλιές και η «πράσινη ανάπτυξη» καταστρέφει το περιβάλλον μας και τα χωριά μας.

Άρα, ό,τι και αν αποφασίσεις για την διαδήλωση της 17 Νοέμβρη ξέρουμε πως καταλαβαίνεις. Η απόφαση μας να αρνηθούμε την απαγόρευση της διαδήλωσης του Πολυτεχνείου και να κατέβουμε στο δρόμο ενάντια στην κρατική διαχείριση της επιδημίας του Covid 19 στέλνει ένα σινιάλο προς τους καταπιεσμένους και τους απελπισμένους. Όταν θα συναντηθούμε πραγματικά κανένας δεν θα μπορεί να αισχροκερδεί εις βάρος μας και να μας διατάζει.

Συνάμα, στέλνουμε και ένα σινιάλο στη κυβέρνηση: 46 χρόνια μετά το τέλος της δικτατορίας ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του νομίζουν πως είναι βασιλιάδες, πως μπορούν να κυβερνάνε με διαταγές χωρίς να λογοδοτούν στη κοινωνία, να επιτρέπουν και να απαγορεύουν τη ζωή μας κατά βούληση. Ξεχνάνε όμως, πως οι βασιλιάδες δεν υπάρχουν πλέον γιατί κόψαμε τα κεφάλια τους.

___________

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

http://voidnetwork.gr

Το Κενό Δίκτυο θα συμμετάσχει στην διαδήλωση του Πολυτεχνείου την Τρίτη 17 Νοέμβρη 2020 στο μπλοκ του οικολογικού δικτύου SUPPORT EARTH

Συγκέντρωση ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ – ΏΡΑ 14.00 μ.μ.

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: Ζούμε για να αφανίσουμε τους δικτάτορες αυτού του κόσμου- Πολυτεχνείο 2020 appeared first on Void Network.