The economic system is incompatible with the survival of life on Earth. It is time to design a new one.

By George Monbiot / theguardian.com

For most of my adult life I’ve railed against “corporate capitalism”, “consumer capitalism” and “crony capitalism”. It took me a long time to see that the problem is not the adjective but the noun.

While some people have rejected capitalism gladly and swiftly, I’ve done so slowly and reluctantly.

Part of the reason was that I could see no clear alternative: unlike some anti-capitalists, I have never been an enthusiast for state communism.

I was also inhibited by its religious status. To say “capitalism is failing” in the 21st century is like saying “God is dead” in the 19th: it is secular blasphemy. It requires a degree of self-confidence I did not possess.

But as I’ve grown older, I’ve come to recognise two things. First, that it is the system, rather than any variant of the system, that drives us inexorably towards disaster. Second, that you do not have to produce a definitive alternative to say that capitalism is failing. The statement stands in its own right. But it also demands another, and different, effort to develop a new system.

Capitalism’s failures arise from two of its defining elements. The first is perpetual growth. Economic growth is the aggregate effect of the quest to accumulate capital and extract profit. Capitalism collapses without growth, yet perpetual growth on a finite planet leads inexorably to environmental calamity.

Those who defend capitalism argue that, as consumption switches from goods to services, economic growth can be decoupled from the use of material resources. Last week a paper in the journal New Political Economy, by Jason Hickel and Giorgos Kallis, examined this premise. They found that while some relative decoupling took place in the 20th century (material resource consumption grew, but not as quickly as economic growth), in the 21st century there has been a recoupling: rising resource consumption has so far matched or exceeded the rate of economic growth. The absolute decoupling needed to avert environmental catastrophe (a reduction in material resource use) has never been achieved, and appears impossible while economic growth continues. Green growth is an illusion.

A system based on perpetual growth cannot function without peripheries and externalities. There must always be an extraction zone – from which materials are taken without full payment – and a disposal zone, where costs are dumped in the form of waste and pollution. As the scale of economic activity increases until capitalism affects everything, from the atmosphere to the deep ocean floor, the entire planet becomes a sacrifice zone: we all inhabit the periphery of the profit-making machine.

This drives us towards cataclysm on such a scale that most people have no means of imagining it. The threatened collapse of our life-support systems is bigger by far than war, famine, pestilence or economic crisis, though it is likely to incorporate all four. Societies can recover from these apocalyptic events, but not from the loss of soil, an abundant biosphere and a habitable climate.

The second defining element is the bizarre assumption that a person is entitled to as great a share of the world’s natural wealth as their money can buy. This seizure of common goods causes three further dislocations. First, the scramble for exclusive control of non-reproducible assets, which implies either violence or legislative truncations of other people’s rights. Second, the immiseration of other people by an economy based on looting across both space and time. Third, the translation of economic power into political power, as control over essential resources leads to control over the social relations that surround them.

In the New York Times on Sunday, the Nobel economist Joseph Stiglitz sought to distinguish between good capitalism, which he called “wealth creation”, and bad capitalism, which he called “wealth grabbing” (extracting rent). I understand his distinction. But from the environmental point of view, wealth creation is wealth grabbing. Economic growth, intrinsically linked to the increasing use of material resources, means seizing natural wealth from both living systems and future generations.

To point to such problems is to invite a barrage of accusations, many of which are based on this premise: capitalism has rescued hundreds of millions of people from poverty – now you want to impoverish them again. It is true that capitalism, and the economic growth it drives, has radically improved the prosperity of vast numbers of people, while simultaneously destroying the prosperity of many others: those whose land, labour and resources were seized to fuel growth elsewhere. Much of the wealth of the rich nations was – and is – built on slavery and colonial expropriation.

Like coal, capitalism has brought many benefits. But, like coal, it now causes more harm than good. Just as we have found means of generating useful energy that are better and less damaging than coal, so we need to find means of generating human wellbeing that are better and less damaging than capitalism.

There is no going back: the alternative to capitalism is neither feudalism nor state communism.

Soviet communism had more in common with capitalism than the advocates of either system would care to admit.

Both systems are (or were) obsessed with generating economic growth. Both are willing to inflict astonishing levels of harm in pursuit of this and other ends. Both promised a future in which we would need to work for only a few hours a week, but instead demand endless, brutal labour. Both are dehumanising. Both are absolutist, insisting that theirs and theirs alone is the one true God.

So what does a better system look like? I don’t have a complete answer, and I don’t believe any one person does. But I think I see a rough framework emerging.

Part of it is provided by the ecological civilisation proposed by Jeremy Lent, one of the greatest thinkers of our age. Other elements come from Kate Raworth’s doughnut economics and the environmental thinking of Naomi Klein, Amitav Ghosh, Angaangaq Angakkorsuaq, Raj Patel and Bill McKibben.

Part of the answer lies in the notion of “private sufficiency, public luxury”. Another part arises from the creation of a new conception of justice based on this simple principle: every generation, everywhere, shall have an equal right to the enjoyment of natural wealth.

I believe our task is to identify the best proposals from many different thinkers and shape them into a coherent alternative. Because no economic system is only an economic system but intrudes into every aspect of our lives, we need many minds from various disciplines – economic, environmental, political, cultural, social and logistical – working collaboratively to create a better way of organising ourselves that meets our needs without destroying our home.

Our choice comes down to this. Do we stop life to allow capitalism to continue, or stop capitalism to allow life to continue?

George Monbiot is a Guardian columnist

The post Dare to Declare Capitalism Dead – Before It Takes Us All Down With It appeared first on Void Network.

Κείμενο: Peter Gelderloos

https://petergelderloos.substack.com/p/geopolitics-for-2024

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης / Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Γεωπολιτική για αναρχικούς;

Η γεωπολιτική τείνει να είναι ένα πεδίο ανάλυσης για ειδικούς και δημοσιογράφους που ενδιαφέρονται για τoυς ανταγωνισμούς και τις τύχες των εθνών-κρατών, τις συμμαχίες τους και τους θεσμούς τους. Προσεγγίζουν το θέμα με ένα επίπεδο στρατηγικής παρόμοιο με αυτό των αθλητικών σχολιαστών στο κυριακάτικο ποδόσφαιρο: κατανοούν το ρεπερτόριο των παιγνιδιών, τα δυνατά και αδύνατα σημεία, αλλά ποτέ δεν θα αποδομήσουν την ιστορία του παιχνιδιού, ποτέ δεν θα αναρωτηθούν για τη σχέση μεταξύ του πάγκου και του γηπέδου, του προπονητή και του ιδιοκτήτη, των θεατών και των παικτών (δηλαδή, πέρα από ένα δημοκρατικό θέαμα: τα πάνε καλά μεταξύ τους; είναι οι οπαδοί ευχαριστημένοι με την ομάδα τους;) Δεν θα αναλύσουν την αρχιτεκτονική του σταδίου ή το διαφημιστικό διάλειμμα και σίγουρα δεν θα αναρωτηθούν αν υπάρχει κάποιο άλλο είδος παιχνιδιού που θα μπορούσαμε να παίζουμε. Χρειάζονται το παιχνίδι να συνεχίζεται για πάντα. Αν το παιχνίδι σταματήσει, θα εξαφανιστούν.

Μερικοί αναρχικοί μπορεί να σκεφτούν, ότι αφού θέλουμε να καταργήσουμε τα έθνη-κράτη, γιατί να ασχολούμαστε με τα ασήμαντα στρατηγικά τους παιχνίδια; Γιατί να θέλουμε να τα κατανοήσουμε με τους δικούς τους όρους;

Είναι απολύτως αληθές ότι οι αναρχικοί δεν θα εμφανιστούν ποτέ ως παίκτες στο ταμπλό του γεωπολιτικού Μεγάλου Ρίσκου. Έχουμε βγει εντελώς από αυτόν τον χάρτη. Και έτσι πρέπει να είναι. Αν είμαστε αναρχικοί, είναι γιατί προσεγγίζουμε τη στρατηγική και την εξουσία από μια εντελώς διαφορετική σκοπιά, και με εντελώς διαφορετικές επιθυμίες και μεθόδους.

Αλλά προς το παρόν, είναι το γεωπολιτικό σύστημα των κρατών και του καπιταλισμού που είναι το πιο ενεργό στην παραγωγή του μέλλοντος μέσα στο οποίο θα αναγκαστούμε να κατοικήσουμε. Η γνώση του εύρους των πιθανών μελλοντικών εξελίξεων μας βοηθά να κατανοήσουμε το σύστημα με το οποίο βρισκόμαστε αντιμέτωποι και να προετοιμαστούμε για όσα πρόκειται να αντιμετωπίσουμε.

Αν νομίζεις ότι μια ταινία αποκαλυπτικής καταστροφής με ζόμπι —ή πραγματικά οποιαδήποτε άλλη ταινία “αποκάλυψης”— παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό σενάριο για το πώς μοιάζει η συστημική κατάρρευση, τότε θα χαραμίσεις τον χρόνο σου άδικα σε λάθος τρόπους προετοιμασίας για τις επερχόμενες καταστροφές.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχω ακούσει πολλούς αναρχικούς να κάνουν σοβαρές προβλέψεις για το πού κατευθυνόμασταν και ποιους κινδύνους αντιμετωπίζαμε. Αυτές οι προβλέψεις είναι τολμηρά εγχειρήματα και χρήσιμα, γιατί μας επιτρέπουν να δοκιμάζουμε τις θεωρίες μας.

Πολλές προβλέψεις που θυμάμαι έχουν αποδειχθεί λανθασμένες.

• Ο Τραμπ δεν έκανε πραξικόπημα: στην πραγματικότητα, ο Τζον Μπόλτον μιλούσε από εμπειρία όταν έλεγε ότι ένα πραξικόπημα απαιτεί πολύ περισσότερη οργάνωση.
• Οι φασίστες δεν κατέκτησαν την εξουσία- αποτελούν όμως κίνδυνο κυρίως για τους ανθρώπους σε επίπεδο δρόμου και στον τρόπο με τον οποίο ωθούν την κεντροδεξιά προς τα δεξιά όσον αφορά την αποδεκτή πολιτική που μπορεί να εφαρμόσει μια δημοκρατική κυβέρνηση. (ΣτΜ: από τότε που γράφτηκε το άρθρο υπήρξαν εξελίξεις στην Ιταλία που είτε περιπλέκουν τα πράγματα, είτε ενισχύουν αυτό το σημείο σαν μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα…)
• Η προώθηση του αντιφασισμού εν μέσω ενός αναπτυσσόμενου αντιρατσιστικού κινήματος ήταν σφάλμα, ένα βήμα προς τα πίσω. Όπως έκανε και στις προηγούμενες εκδοχές του, ο αντιφασισμός έβγαλε από το επίκεντρο της συζήτησης τα ζητήματα της λευκής υπεροχής και της αποικιοκρατίας και επέτρεψε στην Αριστερά να κερδίσει έδαφος σε κινήματα που προηγουμένως ήταν αντι-κρατικά: μας άφησε απροετοίμαστους τη στιγμή που ο πραγματικός φασισμός υποχωρούσε ενώ το δημοκρατικό Κράτος έκανε βήματα εμπρός και εναντίον μας.
• Η Δημοκρατία αντιμετωπίζει κρίση, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για εμάς: η ευρύτερη διάδοση αυτής της επίγνωσης θα μπορούσε να είχε σώσει μερικά από τα πιο ισχυρά μας κινήματα — στη Χιλή και στην Ελλάδα — από το να πέσουν σε θανατηφόρα στρατηγικά αδιέξοδα. Θα είχε επίσης βελτιώσει την αρχική διατύπωση των κινημάτων Occupy και 15M (ΣτΜ: το “Κίνημα των Αγανακτισμένων” της Ισπανίας), επιτρέποντάς τα να αναπτυχθούν σε πολύ πιο ριζοσπαστικές κατευθύνσεις.
• Ο “ύστερος καπιταλισμός” ή το “τελικό στάδιο του καπιταλισμού” που διακηρύχθηκε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εξακολουθεί να αργοσέρνεται. Η απόρριψη του Μαρξισμού θα μας επέτρεπε να δούμε πιο καθαρά το ζωτικό στρατηγικό, κρατικοκίνητο στοιχείο του καπιταλισμού: τα κράτη και οι θεσμοί τους κατακτούν νέες περιοχές προληπτικά, για να εξασφαλίσουν την καπιταλιστική επέκταση.
• Αν ήμασταν σε επιφυλακή για αυτά τα νέα μέτωπα θα είχαμε κερδίσει ένα προβάδισμα και θα είχαμε εντοπίσει έγκαιρα το κυρίαρχο ρεύμα του κλιματικού κινήματος και της πράσινης ενέργειας ως τις μεγαλύτερες απειλές για τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη. Τώρα, πρέπει να προσπαθήσουμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος.

Με ανησυχεί πάρα πολύ ότι, απ’ όσο έχω δει, οι άνθρωποι που έκαναν λανθασμένες προβλέψεις δεν παραδέχτηκαν τα λάθη τους. Θα ήταν θαρραλέο, ειλικρινές, και θα μας είχε ενισχύσει πάρα πολύ, δίνοντάς μας περισσότερες ευκαιρίες να ακονίσουμε τα θεωρητικά μας εργαλεία, να καλλιεργήσουμε την στρατηγική μας διαίσθηση.

Και νομίζω ότι το Εγώ, αυτή η τυφλή αποφυγή των λαθών μας, ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που οδήγησε τους ριζοσπαστικούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο σε ακόμη μεγαλύτερα, προφανή λάθη. Οι απογοητευμένοι υποψήφιοι επαναστάτες, στρέφονται σε μονοθεματικούς ακτιβισμούς, αμεσοδημοκρατικές κοινότητες, ή στις τελευταίου τύπου σταλινικές σέχτες με αυστηρά καθορισμένες οργανώσεις, προσεκτικά επιλεγμένο προλεταριακό μάτσο ανδρισμό και χωρίς πραγματική εμπλοκή ή σχέση με την ίδια την κοινωνική σύγκρουση.

Προς ποια κατεύθυνση κινείται το παγκόσμιο σύστημα;

Συνοψίζοντας, το παγκόσμιο σύστημα κατανοεί τον εαυτό του ως παγκόσμιο και διαμεσολαβεί σε πολιτικές συγκρούσεις και στη ροή πόρων και πληροφοριών σύμφωνα με μια ορισμένη λογική. Κάθε διαδοχικό παγκόσμιο σύστημα έχει ένα ηγετικό κράτος, αλλά αυτός ο ηγέτης δεν έχει τη δύναμη να ελέγχει τα πάντα που συμβαίνουν στο παγκόσμιο σύστημα: αντίθετα, είναι ο αρχιτέκτονας που σε μια κρίσιμη στιγμή αποκτά τη δύναμη και τη νομιμοποίηση, την ηγεμονία, να σχεδιάσει ένα νέο παγκόσμιο σύστημα στο οποίο όλοι οι άλλοι κυρίαρχοι παίκτες συμφωνούν να συμμετάσχουν.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ ανέλαβαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και έγιναν οι αρχιτέκτονες του επόμενου παγκόσμιου συστήματος, επικεντρωμένο σε μια υποτιθέμενη παγκόσμια τάξη κρατών που κυβερνάται από τον ΟΗΕ, με έδρα στη Νέα Υόρκη, και ένα καπιταλιστικό καθεστώς ελεύθερου εμπορίου και επενδύσεων που εποπτεύεται από τα ιδρύματα του Μπρέτον Γουντς όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι ΗΠΑ και οι πιο στενοί τους σύμμαχοι δεν είναι πλέον οι κύριες κινητήριες δυνάμεις της οικονομικής ανάπτυξης και το μερίδιο των νέων επενδύσεων που καταλαμβάνουν μειώνεται. Πολιτικά, το μπλοκ του ΝΑΤΟ είχε επεκτείνει τον ιστό των συμμαχιών του σε περιοχές που ανήκαν εδώ και καιρό στη ρωσική σφαίρα επιρροής. Η Ρωσία αντεπιτίθεται στην Ουκρανία, αλλά οι διαιρέσεις εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ έχουν πρόσφατα ακινητοποιήσει αυτές τις συμμαχίες, έτσι ενώ η Ρωσία συνεχίζει να λαμβάνει οπλισμό και οικονομική υποστήριξη από τους συμμάχους της, η δυτική χρηματοδότηση για την Ουκρανία έχει σταματήσει να παίζει τον κρίσιμο ρόλο.

Αλλού, η Ρωσία έχει υποστεί ταπεινωτικές ήττες, όπως με την αδυναμία της να υποστηρίξει την Αρμενία ενάντια στον επεκτατισμό του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο υποστηρίζεται από την Τουρκία. Όταν η Τουρκία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αυτό ήταν μια μεγάλη νίκη για τη στρατιωτική συμμαχία καθώς επέφερε μερική περικύκλωση της Ρωσίας. Αλλά τώρα, η Τουρκία ενεργεί σε στρατηγικό επίπεδο σαν μια αδέσμευτη χώρα, ακόμη και αν συνεχίζει να διατηρεί το δικαίωμα του βέτο εντός του ΝΑΤΟ.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι αδέσμευτες χώρες αποτελούνταν από κράτη που ήταν πολύ πιο αδύναμα οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, αλλά που μπορούσαν σταδιακά να βελτιώσουν τη θέση τους κρατώντας ανοιχτές τις πόρτες τους και στα δύο μπλοκ, ουσιαστικά πηγαίνοντας με όποιον θα τους έδινε την καλύτερη συμφωνία.

Έτσι, η Τουρκία εξυπηρετεί ουσιαστικά τα δικά της συμφέροντα, ενάντια τόσο στις ΗΠΑ/ΕΕ όσο και στη Ρωσία, καθώς και σε άλλους μεσαίους αντιπάλους προς τα νότια και ανατολικά της, για παράδειγμα με τον τρόπο που έχει χρησιμοποιήσει σουνιτικές φονταμενταλιστικές ομάδες σχετιζόμενες με το Ισλαμικό Κράτος ενάντια τόσο στο Ιράν όσο και στους Κούρδους.

Τα μέλλοντα

Όταν ένα παγκόσμιο σύστημα παραπαίει, οι γενικές επιλογές είναι:

α) το σύστημα ανανεώνεται και επανεφευρίσκεται με επιτυχία, με τον παλιό ηγέτη να λανσάρει μια αναμορφωμένη αρχιτεκτονική

β) ένας νέος ηγέτης εξασφαλίζει την εξουσία και τη νομιμοποίηση να κερδίσει την υποστήριξη μιας νέας αρχιτεκτονικής, αρχίζοντας ένα νέο παγκόσμιο σύστημα

γ) οι άνθρωποι αυξάνουν τις ικανότητες τους για αντίσταση στο Κράτος και κερδίζουμε μια παγκόσμια επανάσταση, καταστρέφοντας το παγκόσμιο σύστημα και αποτρέποντας τη δημιουργία ενός νέου

δ) το τρέχον παγκόσμιο σύστημα παραμένει στη θέση του, διαβρώνεται και διολισθαίνει όλο και περισσότερο σε παγκόσμιο πόλεμο μέχρι τελικά να συμβεί η επιλογή α, β ή γ.

Ένας Νέος Αμερικανικός Αιώνας

Αναφέρομαι στο Σχέδιο για Έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα (Project for a New American Century- PNAC), την ομάδα νεοσυντηρητικών διανοούμενων που υποστήριξαν τον Μπους ΙΙ και πίστευαν ότι είχαν το στρατηγικό σχέδιο για την αναζωογόνηση των ΗΠΑ ως αδιαμφισβήτητο ηγέτη του κόσμου. Η ειρωνεία είναι ότι κανένας άλλος παίκτης δεν έχει κάνει περισσότερα από τις ΗΠΑ για να υπονομεύσει την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Η εξωτερική και οικονομική πολιτική που υποστηρίχθηκε από τον Μπους ΙΙ και συνεχίστηκε με κάποιους τρόπους από τον Τραμπ και άλλους τρόπους από τον Μπάιντεν, πιθανόν έχει καταστρέψει οποιαδήποτε πιθανότητα έχουν οι ΗΠΑ να αποκαταστήσουν την παγκόσμια αρχιτεκτονική που καθιέρωσαν μετά την νίκη τους επί των Ναζί.

Το γεγονός ότι κανένας στην αμερικανική ή βρετανική πολιτική ελίτ δεν φαίνεται να κατανοεί αυτό το γεγονός, απλά το επιβεβαιώνει. Και παρόλο που το επίπεδο της αυτοκαταστροφικής άγνοιας είναι εκπληκτικό, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη, καθώς οι καπιταλιστές συνήθως κατανοούν τον καπιταλισμό σε επιφανειακό επίπεδο, όπως και οι κρατιστές κατανοούν το Κράτος σε επιφανειακό επίπεδο, παρόμοια με τους σχολιαστές αθλητικών που αναλύουν κυρίως τις φάσεις των πιο πρόσφατων αγώνων.

Όταν οι ΗΠΑ ήταν στην στιγμή της μεγαλύτερης ισχύος τους, στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στη δεκαετία του ’90, αμέσως μετά τη νίκη τους στον Ψυχρό Πόλεμο, η υπεροψία του νεοσυντηρητικού κινήματος στην πολιτική τάξη και η ανεξέλεγκτη απληστία της νεοφιλελεύθερης τεχνοκρατίας μεταξύ των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, κατέστρεψαν άμεσα τη βάση της ηγεμονίας των ΗΠΑ.

Το ΔΝΤ, οι G7, και όλο το τσίρκο των ανθρωπιστικών ΜΚΟ και διεθνών επενδυτών επωφελήθηκαν κατάφωρα από τη διαφθορά, τα αυταρχικά καθεστώτα και τους εμφύλιους πολέμους σε πρόσφατα αποαποικιοποιημένες χώρες. Αυτό που εννοούσαν όταν μίλαγαν για “ανάπτυξη” ήταν η απόλυτη εξάρτηση από ένα μόνο εξαγώγιμο προϊόν, έτσι ώστε κάθε φτωχή χώρα να μην είναι μόνο εντελώς ευάλωτη στην πολιτική πίεση από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά και να βυθίζεται στην πείνα ανάλογα με τις διακυμάνσεις της αγοράς συναλλάγματος. Μετά τη δεκαετία του ’70, αυτό που τους ενδιέφερε περισσότερο ήταν να βγάζουν κέρδη με κάθε τρόπο βασιζόμενοι σε καθαρή χρηματοοικονομική κερδοσκοπία παρά σε οποιαδήποτε παραγωγική ανάπτυξη που, από καπιταλιστική άποψη, θα μπορούσε να θεωρηθεί βιώσιμη. Με άλλα λόγια, όλη η πτέρυγα οπαδών του Λόρενς Σάμερς δεν έκρυβε το γεγονός ότι ήταν βρικόλακες που δεν πίστευαν καν το δικό τους δόγμα, ενώ η πλευρά των Ράμσφελντ και Μπόλτον αδυνατούσε να κρύψει την άγνοιά της για τον κόσμο, για την πολιτική και για τις χώρες στις οποίες πίστευαν ότι μπορούσαν να κυριαρχήσουν.

Η όλη ηγεμονία των ΗΠΑ στη παγκόσμια πολιτική σκηνή ήταν γενικότερα κατάφωρη.

Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσαν να είχαν αποδεχτεί περιστασιακές παραχωρήσεις, μη επιτυγχάνοντας πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα στις διεθνείς συγκρούσεις. Αυτό το θέατρο του «παίζοντας δίκαια» θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει ευρεία πίστη και εξάρτηση από το πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών. Και αυτό θα είχε ενισχύσει τη δύναμη των ΗΠΑ μακροπρόθεσμα, αφού ο ΟΗΕ δημιουργήθηκε από τις ΗΠΑ και έχει την έδρα της παγκόσμιας πολιτικής στη Νέα Υόρκη. Αλλά αντίθετα, δεν κατανόησαν τη ηγεμονική και σχεσιακή φύση της εξουσίας και πίστευαν ότι η κατοχή μιας άνευ προηγουμένου ποσότητας ισχύος σήμαινε ότι μπορούσαν να δρουν μονομερώς χωρίς να υπονομεύσουν την ίδια τη βάση αυτής της ισχύος.

Αυτό θα ήταν σαν η Apple να είχε καταφέρει να χρησιμοποιούν όλοι στον κόσμο υπολογιστές Apple, αλλά να μην επέτρεπε στους ανθρώπους να παράγουν οτιδήποτε μέσα σε έναν υπολογιστή Apple που να κριτικάρει την Apple. Τι σημασία έχει αν μιλάς άσχημα για το Twitter X, αν το μόνο φόρουμ για να το κάνεις είναι το Twitter X;

Εισβάλλοντας αυθαίρετα στο Ιράκ δύο φορές και δολοφονώντας εκατομμύρια ανθρώπους, ανατρέποντας σοσιαλδημοκρατικά (αλλά καπιταλιστικά!) καθεστώτα επειδή αυτά δεν ευνοούσαν μια λίστα Δυτικών επενδυτών, προστατεύοντας το Ισραήλ από την οποιαδήποτε ελάχιστη επίπληξη μέχρι το σημείο όπου σχεδόν το σύνολο της ισραηλινής κοινωνίας να αισθάνεται πως έχει το δικαίωμα να διαπράττει γενοκτονία — όχι στα κρυφά, όπως μερικές φορές κάνουν οι ΗΠΑ, αλλά φανερά μπροστά στις κάμερες τηλεοπτικών καναλιών, χαμογελώντας και κάνοντας αστεία, με τις ίδιες τις ΗΠΑ να κρατούν τις κάμερες — οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν καταστρέψει την νομιμοποίηση και την λειτουργικότητα του ίδιου τους του πολιτικού εργαλείου. Οι ΗΠΑ (και υπό την προστασία τους, το Ισραήλ) αγνοούν κατάφωρα και αυθαίρετα τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Δρουν σαν “κράτος-παρίας” μέσα στο διακρατικό σύστημα που οι ίδιες σχεδίασαν, αν και το σχεδίασαν προς όφελός τους. Και αυτή η καουμπόικη στάση πάντα χαρακτήριζε την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (εκτός, ίσως, υπό τον Ρούζβελτ), αλλά επιταχύνθηκε υπό τον Ρέιγκαν και ειδικά τον Μπους ΙΙ.

Ο Τραμπ μιμήθηκε αυτή την αλαζονεία με αρκετές μονομερείς κινήσεις, ενισχύοντας για παράδειγμα την εν λευκώ υποστήριξη προς το Ισραήλ, και αποσυρόμενος από το ίδιο το ζήτημα της στρατηγικής με μια τάση μη-επέμβασης που άφησε τους κύριους συμμάχους των ΗΠΑ ξεκρέμαστους. Η διοίκηση του Μπάιντεν εντωμεταξύ, προσπαθεί να κάνει επανεκκίνηση της στρατηγικής σκέψης, αλλά ενεργεί σαν να βρισκόμαστε στο 1996.

Το Ισραήλ ήταν κάποτε ένα σημαντικό στρατιωτικό εργαστήριο για τις ΗΠΑ και μια πυρηνική επιλογή στην κύρια περιοχή πετρελαϊκής παραγωγής του κόσμου, σε μια εποχή που μια παναραβική συμμαχία απειλούσε με τον έλεγχο τόσο του πετρελαίου όσο και της διώρυγας του Σουέζ. Τώρα, το Ισραήλ είναι σε μεγάλο βαθμό ένα βαρίδιο. Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Ιράν προσπαθούν να ξανασχεδιάσουν τις γραμμές εξουσίας στη Δυτική Ασία με επιθετικό τρόπο και κανένας από αυτούς δεν βασίζεται αποκλειστικά στις ΗΠΑ για την προστασία τους. Η Υεμένη απειλεί ουσιαστικά τη ναυσιπλοΐα μέσω της διώρυγας του Σουέζ και το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου της Δυτικής Ασίας εξάγεται προς την Ινδία και τις οικονομίες της Ανατολικής Ασίας, κυρίως την Κίνα.

Καθώς το Ισραήλ συνεχίζει την κατάφωρη γενοκτονία των Παλαιστινίων, ο ΟΗΕ αποδεικνύεται ανίκανος να παρέχει ακόμη και ανθρωπιστική βοήθεια και σχεδόν αγνοείται ως δυνητικός διαμεσολαβητής. Οι μόνοι παίκτες που μπορούν να απειλήσουν πραγματικά το Ισραήλ είναι η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και οι ένοπλες πολιτοφυλακές που συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Ο κύριος παίκτης στη διαδικασία διαμεσολάβησης είναι το Κατάρ. Με άλλα λόγια, οι μόνοι παίκτες που κερδίζουν σε νομιμοποίηση και ισχύ είναι σύμμαχοι του Ιράν, το οποίο είναι η μόνη από τις τρεις περιφερειακές δυνάμεις με την οποία οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία σχέση επιρροής ή συμμαχίας.

Εντωμεταξύ, οι ΗΠΑ υποσκάπτουν τη σχέση τους με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ο Τραμπ συγκεκριμένα έδειξε στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ ότι δεν μπορούν πλέον να θεωρούν τις ΗΠΑ αξιόπιστο εταίρο τους, και αυτό είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα της δυσλειτουργίας της δημοκρατίας καθώς το παγκόσμιο σύστημα καταρρέει. Οι δημοκρατικοί μηχανισμοί εξακολουθούν να παρέχουν έναν σημαντικό μηχανισμό αποσυμπίεσης που μπορεί να καθησυχάζει και να ενσωματώνει τα κινήματα αντίστασης πριν αυτά γίνουν επαναστατικά. Αλλά στις ΗΠΑ, τη Βραζιλία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι εκλογικές νίκες των δεξιών λαϊκιστών έδειξαν ότι στην πραγματικότητα η δημοκρατία είναι επικίνδυνη για την εξουσία επειδή δεν είναι εντελώς προσχηματική. Μέχρι τώρα, οι εκλογικές υποσχέσεις ήταν όλες για τα σκουπίδια γιατί καμία νέα πολιτική διοίκηση δεν έθετε σε κίνδυνο τις υποκείμενες οικονομικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού. Οι τεχνοκράτες δεν έπρεπε να ανησυχούν: η μηχανή τους θα συνέχιζε να λειτουργεί αδιάλειπτα.

Ακόμη και οι εκλογικές νίκες προοδευτικών κομμάτων στην Ελλάδα, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και αλλού έδιναν στους καπιταλιστές να καταλάβουν ότι δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν. Και τα δημοκρατικά κράτη αποδείχθηκαν ικανά να διαλύσουν πραγματικά φασιστικά κινήματα όπως η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, πριν αυτά αποδειχθούν πραγματική απειλή. Αλλά οι δεξιοί λευκοί λαϊκιστές όπως ο Τραμπ, ο Μπολσονάρο, ο Όρμπαν και ο Τζόνσον, όχι μόνο διέβρωσαν τη λειτουργικότητα της δημοκρατικής διακυβέρνησης, αλλά απείλησαν και τη σταθερότητα του τεχνοκρατικού status quo, τρομάζοντας τους επενδυτές που ζούσαν μέχρι τότε σε έναν παράδεισο φτιαγμένο μόνο για αυτούς, και έκαναν κομμάτια την υποτιθέμενη ανθεκτικότητα βασικών πολιτικών σχηματισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση ή η συμμαχία ΗΠΑ-Ευρώπης.

Η Ευρώπη— έχοντας αποτελέσει για καιρό τον πολύτιμο φορέα πολιτιστικής και πολιτικής νομιμοποίησης, δεδομένης της λευκής υπεροχής στην καρδιά του παγκόσμιου συστήματος— έχει για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα αναγκαστεί να διαχωρίσει τα συμφέροντά της, και αυτό φαίνεται ήδη σε μια εμφανώς διαφορετική προσέγγιση προς την Κίνα. Στις ΗΠΑ, η πολιτική ελίτ ήδη θεωρεί την Κίνα ισότιμο αντίπαλο για ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο, ενώ στην Ευρώπη η Κίνα θεωρείται ως ένας εν μέρη αξιόπιστος στρατηγικός εταίρος. Αν δεν αλλάξει κάτι γρήγορα, οι ΗΠΑ θα υποβαθμιστούν στην ίδια κατάσταση.

Και χωρίς αξιόπιστη υποστήριξη από τις ΗΠΑ, η ΕΕ θα πρέπει να ετοιμαστεί για πόλεμο, για να μπορέσει να αποτρέψει τη Ρωσία από περαιτέρω εισβολές. Για να βρεθεί μια ισορροπία που η Ρωσία δεν θα ρισκάρει να διαταράξει, αυτό μπορεί να σημαίνει να εγκαταληφθεί η Ουκρανία σε έναν μόνιμο διαμελισμό.

Από την προοπτική της αμερικανικής ισχύος, τίποτα από αυτά δεν φαίνεται να είναι για καλό. Για να έχουν την οποιαδήποτε πιθανότητα να ανανεώσουν το παγκόσμιο σύστημα που δημιούργησαν, οι ΗΠΑ θα πρέπει να κάνουν φιλόδοξες κινήσεις για να εξιλεώσουν την κακή τους φήμη:

• να υποστηρίξουν την δημιουργία Παλαιστινιακού Κράτους και να διακόψουν επίσημα την υποστήριξη της τρέχουσας κυρίαρχης τάξης του Ισραήλ καταστρέφοντας με αυτόν τον τρόπο την ισραηλινή οικονομία
• να εξομαλύνουν τις σχέσεις με την Κίνα και το Ιράν, εξασφαλίζοντας όμως ευνοϊκές επενδυτικές και εμπορικές συμφωνίες με τα κατ’όνομα δημοκρατικά καθεστώτα όπως της Ινδίας, της Ταϊβάν και της Νότιας Κορέας
• να κάνουν μια πειστική, ουσιαστική πρόταση για αναδιάταξη των διεθνών επενδύσεων που να διαφέρει από τη μισθοφορική νομισματική πολιτική του ΔΝΤ, διασφαλίζοντας περισσότερη αυτονομία για τη “βιώσιμη ανάπτυξη”, που θα καθοδηγείται από τις τοπικές κυρίαρχες τάξεις των πρώην αποικιοκρατούμενων χωρών, κλπ.
• να παρουσιάσουν ένα πειστικό σχέδιο για μια παγκόσμια μετάβαση στη πράσινη ενέργεια που θα επιταχύνει το τρέχον κύμα κερδοφόρων επενδύσεων, εξόρυξης και παραγωγής, ενώ επίσης θα περιλαμβάνει ένα στοιχείο “παγκόσμιας δικαιοσύνης”που θα παρέχει ουσιαστικούς πόρους σε φτωχές χώρες για να συμμετάσχουν στη μετάβαση και να βελτιώσουν την οικονομική τους θέση

Και εσωτερικά:

• να υιοθετήσουν την κατάργηση των φυλακών για δεύτερη φορά (η πρώτη φορά ήταν το 1865^[1]) με την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, την κατάργηση της ποινής της κάθειρξης για όλους τους μη βίαιους παραβάτες και την επέκταση της χρήσης άοπλων περιπολικών γειτονιάς
• να θεσπίσει υγειονομική περίθαλψη για όλους

Η πιθανότητα να συμβούν αυτά φαίνεται ωστόσο ελάχιστη, δεδομένου του πόσο μικρή είναι η επίγνωση που έχει η σημερινή άρχουσα τάξη για όλους τους τρόπους με τους οποίους υπονομεύει η ίδια την εξουσία της.

Μοιάζουν να πιστεύουν ακόμα ότι η προβολή δύναμης είναι ο τρόπος για να παραμείνουν στην εξουσία. Αλλά κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι ΗΠΑ έχουν τον ισχυρότερο στρατό στον κόσμο. Δεν χρειάζεται. Το μόνο που χρειάζεται να δείξουν οι αντίπαλοι είναι ότι ο στρατός των ΗΠΑ αδυνατεί να φέρει εις πέρας αυτά που επιθυμεί η άρχουσα τάξη. Αυτό αποδείχθηκε τόσο στο Αφγανιστάν όσο και στο αδιέξοδο του Ιράκ. Και τώρα οι ΗΠΑ κόβουν βόλτες πάνω κάτω στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Μεσόγειο εκτοξεύοντας πυραύλους στην Υεμένη, τη Συρία και το Ιράκ, φουσκώνοντας το στήθος τους και δείχνοντας ότι αν με χτυπήσεις με ένα άχυρο θα σε χτυπήσω με ένα σφυρί, αλλά αυτό που πραγματικά δείχνουν είναι η αναποτελεσματικότητά τους, η προθυμία τους να προκαλέσουν αποσταθεροποίηση της περιοχής από καθαρή αλαζονεία, και η μόνιμη περιφρόνησή τους για τα κυριαρχικά δικαιώματα οποιασδήποτε άλλης χώρας, ακόμα και των συμμάχων τους.

Αυτό βλάπτει σοβαρά την πίστη στις ΗΠΑ ως τον εν δυνάμει παγκόσμιο ηγέτη, γιατί μία από τις βασικές αλλαγές από το βρετανικό παγκόσμιο σύστημα στο αμερικανικό ήταν η αποαποικιοποίηση, καθώς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ προβλήθηκαν ως εγγυητές της ελευθερίας απέναντι τόσο σε δικτατορίες όσο και σε επιθετικά κράτη.

Η αμερικανική ισχύς ακυρώνεται από την πραγματικότητα. Για δύο χρόνια, η Ουκρανία πολεμά επί ίσοις όροις τη Ρωσία, τη δεύτερη ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, καταστρέφοντας ρωσικά τανκς εκατομμυρίων δολαρίων με drones αξίας μερικών χιλιάδων δολαρίων. Οι Χούθι τώρα χρησιμοποιούν drones απειλώντας τη ναυσιπλοΐα σε μία από τις πιο σημαντικές εμπορικές υδάτινες οδούς της παγκόσμιας οικονομίας. Η αποτελεσματικότητα των αμερικανικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι απλώς μέτρια. Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές πυραυλικές επιθέσεις από βάσεις, πλοία και αεροπλάνα σε όλη την περιοχή είναι κάτι παρά πάνω από αναποτελεσματικές, επειδή ενισχύουν τους αντιπάλους και αναγκάζουν τις μη συμμαχικές χώρες να επανατοποθετήσουν τους εαυτούς τους σε απόσταση ασφαλείας από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Αντί να προβάλλουν ισχύ, οι ΗΠΑ χρειάζονται να προβάλλουν νοημοσύνη, δημιουργώντας λύσεις για τις πολλές κρίσεις που πλήττουν το παγκόσμιο σύστημα. Η σημερινή αμερικανική κυρίαρχη τάξη δεν βλέπει τα πραγματικά προβλήματα και δεν προτείνει καμία πραγματική λύση. Η πιθανότητα αλλαγής φρουράς που θα ωθήσει τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές ελίτ σε μια πιο έξυπνη στάση είναι εξαιρετικά χαμηλή, κοιτώντας τον εκλογικό χάρτη.

Από τους Τραμπικούς, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, μέχρι τους Μπάιντεν, που δοκιμάζουν τις ίδιες παλιές τεχνικές ελπίζοντας σε διαφορετικά αποτελέσματα, το πολιτικό κατεστημένο βρίσκεται σε πόλεμο με τον εαυτό του. Πολιτικοί, τεχνοκράτες και επενδυτές εκλαμβάνουν προτάσεις που είναι πραγματικά αναγκαίες για να σωθεί το τρέχον παγκόσμιο σύστημα σαν ένα παράξενο μείγμα προδοσίας, προοδευτικών ανοησιών και σοσιαλιστικής επανάστασης.

Ο δρόμος των BRICS

Σε αυτό το σημείο φαίνεται απίθανο ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να διασώσουν το σχέδιό τους για παγκόσμια κυριαρχία, αλλά μέχρι να εμφανιστεί ένας αποτελεσματικός νέος ηγέτης με μια πειστική νέα αρχιτεκτονική, αυτό σημαίνει ότι το τρέχον σύστημα θα συνεχίσει να υφίσταται, παρακμάζοντας όλο και περισσότερο με συγκρούσεις, πολέμους και ακόμη και νεοφασιστικά καθεστώτα σε ορισμένες περιοχές, μέχρι να συμβεί μια αποφασιστική αλλαγή προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Στο δοκίμιο «Αναρχία στα Παγκόσμια Συστήματα», ο Alex Gorrion υποστηρίζει ότι ο επόμενος παγκόσμιος αρχιτέκτονας θα είναι πιθανώς η Κίνα ή ενδεχομένως η Ινδία.

Πριν εξετάσουμε αυτές τις πιθανότητες, ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα χαρακτηριστικό του θεωρητικού πλαισίου που χρησιμοποιούμε, το παγκόσμιο σύστημα. Ο πιο σχετικός θεωρητικός είναι ο Τζιοβάνι Αρίγκι, ο οποίος συνδύαζε μια κατά κύριο λόγο υλιστική ανάλυση των παγκόσμιων οικονομικών ροών με μια κατά κύριο λόγο αναρχική ανάλυση της εξουσίας και του κοινωνικού σχεδιασμού υπό το σύγχρονο κράτος. Φυσικά δεν αποδίδει τα εύσημα στους αναρχικούς, αλλά είναι ακαδημαϊκός, οπότε αυτό είναι αναμενόμενο.

Στην πρώτη έκδοση του βιβλίου του ” Τα μονοπάτια του Κεφαλαίου”, που δημοσιεύθηκε το 1994, ο Αρίγκι κάνει αυτό το τολμηρό βήμα: μια πρόβλεψη. Και το παίρνει εντελώς λάθος, λέγοντας ότι η Ιαπωνία θα είναι ο αρχιτέκτονας και ηγέτης του επόμενου παγκόσμιου συστήματος. Σε μια μεταγενέστερη έκδοση του βιβλίου ωστόσο, κάνει το σωστό και αναγνωρίζει ότι έκανε λάθος και ότι πιθανότατα η ηγέτιδα δύναμη του μέλλοντος θα είναι η Κίνα. Ωστόσο, δεν προσφέρει μια πειστική ανάλυση για το ποιο ελάττωμα της θεωρίας τον οδήγησε να κάνει αρχικά αυτό το λάθος.

Στο κείμενο «Αναρχία στα Παγκόσμια Συστήματα» υποστηρίζεται ότι το λάθος του Αρίγκι προκύπτει από την προτίμηση του προς την υλιστική πλευρά του δικού του θεωρητικού εργαλείου, έναντι της αναρχικής οπτικής. Η συσσώρευση κεφαλαίου δεν είναι η κινητήρια δύναμη του παγκόσμιου συστήματος. Είναι ένα αναγκαίο καύσιμο, αλλά η συσσώρευση κεφαλαίου δεν συμβαίνει χωρίς την αρχιτεκτονική και τον στρατηγικό σχεδιασμό των κρατών. Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο προφανές θα έπρεπε να είναι αυτό, αν αφήσουμε τους εαυτούς μας να δουν εκ των υστέρων το πόσο γελοία ήταν η πρόβλεψη ότι η Ιαπωνία θα ήταν η νούμερο ένα παγκόσμια δύναμη. Αυτή η πρόβλεψη βασιζόταν σε στατιστικά στοιχεία για την οικονομική ανάπτυξη της Ιαπωνίας, αφήνοντας έξω τον μη ποσοτικοποιήσιμο παράγοντα: τον στρατηγικό σχεδιασμό και τις διαμάχες εξουσίας των κρατών.

Η Ιαπωνία δεν θα μπορούσε να είναι ο επόμενος παγκόσμιος αρχιτέκτονας, διότι δεν είχε κερδίσει ποτέ έναν πόλεμο ενάντια στον παλιό ηγέτη, τις ΗΠΑ, και έτσι δεν είχε αποκτήσει κάποιο χώρο αυτονομίας μέσα στον οποίο θα μπορούσε να αρχίσει να κατασκευάζει έναν νέο σχεδιασμό. Μόλις η Ιαπωνία αμφισβήτησε τις ΗΠΑ— σε καθαρά οικονομικό επίπεδο— στη δεκαετία του ’80, οι Αμερικανοί σχεδιαστές απλώς έκοψαν την παροχή χρήματος. Μετά τον Πόλεμο της Κορέας όμως, η Κίνα είχε αυτή τη στρατιωτική νίκη έναντι των ΗΠΑ, και άρα έναν χώρο περιφερειακής αυτονομίας.

Θα μπορούσε λοιπόν η Κίνα να είναι ο αρχιτέκτονας του επόμενου παγκόσμιου συστήματος, και πώς θα μπορούσε αυτό να μοιάζει;

Για αρχή, η Κίνα δεν φαίνεται να έχει τη στρατιωτική δύναμη που απολάμβαναν οι προηγούμενοι αρχιτέκτονες του παγκόσμιου συστήματος. Τον 18ο και 19ο αιώνα, οι Βρετανοί είχαν τον πιο ισχυρό στόλο του κόσμου, πράγμα που τους έδινε παγκόσμια στρατιωτική εμβέλεια. Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι ΗΠΑ είχαν τον πιο αποτελεσματικό στρατό, τον μεγαλύτερο στόλο αεροπλανοφόρων, πυρηνικές βόμβες, βομβαρδιστικά μεγάλων αποστάσεων, και στρατιωτικές βάσεις με διαδρόμους προσγείωσης αρκετά μεγάλους για αυτά τα βομβαρδιστικά, σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα, η Κίνα κατέχει προηγμένη τεχνολογία, αλλά μόλις πρόσφατα απέκτησε έναν στόλο ανοιχτής θάλασσας και πολύ πιο πρόσφατα επεκτάθηκε σε διαπλανητικό επίπεδο, στήνοντας τις πρώτες στρατιωτικές βάσεις στην ανατολική Αφρική. Ωστόσο, αυτή η διάκριση μπορεί να μην είναι τόσο σημαντική όσο ήταν στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει κράτος που η κινεζική κυβέρνηση θα πρέπει να ανατρέψει ή να κατακτήσει για να πάρει τη θέση του ως παγκόσμιος αρχιτέκτονας (η Ταϊβάν μοιάζει να είναι αυτό το κράτος, αν και για λόγους πολύ πιο σχετικούς με την ιδεολογία της Κινεζικής άρχουσας τάξης παρά με την θέση της Κίνας στην παγκόσμια σκηνή· η Ταϊβάν, στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να γίνει το Ισραήλ της Κίνας). Στο τρέχον σύστημα, ο ανοιχτός πόλεμος έχει δείξει φθίνουσες αποδόσεις. Καμία μεγάλη δύναμη δεν έχει συγκρουστεί ανοιχτά από το 1945 και όλες οι μεγάλες επεμβάσεις των δύο παγκόσμιων δυνάμεων (Βιετνάμ για τις ΗΠΑ και τους Σοβιετικούς, Αφγανιστάν για τους Σοβιετικούς, Αφγανιστάν και Ιράκ για τις ΗΠΑ) τους κόστισαν τελικά περισσότερα από όσα κέρδισαν.

Η μόνη στρατιωτική ικανότητα που πιθανώς θα χρειαζόταν η Κίνα για να αναλάβει τον ρόλο του παγκόσμιου ηγέτη είναι η επιχειρησιακή ικανότητα για αποτροπή και σταθεροποίηση. Αποτροπή σημαίνει απλώς ότι η Κίνα θα αποτελεί στρατιωτική απειλή αρκετά ισχυρή ώστε κανένα άλλο κράτος να μην τολμά να της επιτεθεί ανοιχτά σε αυτήν ή στα μικρότερα κράτη που η ίδια θεωρεί ως την κύρια ζώνη επιρροής της. Οι επιχειρήσεις σταθεροποίησης θα απαιτούσαν από την Κίνα να προβάλει τη δύναμη της διεθνώς για να προστατεύσει τη ροή του εμπορίου και τις μεγάλες επενδύσεις. Οι βάσεις της στην Ανατολική Αφρική είναι καλά τοποθετημένες για να βοηθήσουν στην αστυνόμευση των διαδρομών προς την Ερυθρά Θάλασσα και τη Διώρυγα του Σουέζ μέσω των οποίων ρέει μεγάλο μέρος του εμπορίου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.

Ωστόσο, αν προχωρήσουμε αυτή την ανάλυση περαιτέρω, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι απαιτείται ένα μόνο κράτος να είναι η μοναδική στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη για να ξεκινήσει ένα νέο παγκόσμιο σύστημα. Από τη Βεστφαλιανή κυριαρχία^[2] μέχρι τα Ηνωμένα Έθνη, όλα τα προηγούμενα παγκόσμια συστήματα βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στη συνεργασία (μεταξύ των εθνών-κρατών) και αν όχι στη συναίνεση, τότε τουλάχιστον στη συγκατάθεση.

Αυτό μπορούμε να το δούμε πιο καθαρά με τις χώρες του συνασπισμού BRICS, ένα σχήμα που προδιαγράφει καλύτερα ένα πιθανό νέο παγκόσμιο σύστημα. Οι BRICS, μαζί με την Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα και άλλους συνδεδεμένους θεσμούς, αποτελούν έναν αντίβαρο στο G7 και το ΔΝΤ. Πρόκειται για τις υπερδυνάμεις του λεγόμενου αναπτυσσόμενου κόσμου: Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα όταν ξεκίνησε το 2009, με τη Νότια Αφρική να προστίθεται έναν χρόνο αργότερα. Στην αρχή αυτού του έτους εντάχθηκαν η Αίγυπτος, η Αιθιοπία, το Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Σαφώς, οι BRICS επιτυγχάνουν σημαντική ανάπτυξη με τις αρχικές πέντε χώρες να αποτελούν το 45% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 33% του παγκόσμιου ΑΕΠ (ή 27% αν δεν προσαρμοστεί σύμφωνα με την αγοραστική δύναμη). Αυτά σε σύγκριση με το ΝΑΤΟ (το οποίο είναι στρατιωτική συμμαχία και όχι οικονομική όπως οι BRICS), με 31 μέλη που αντιπροσωπεύουν το 55% των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών, το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το ένα τρίτο του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Εντωμεταξύ, η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα με έδρα τη Σαγκάη, έχει συνολικά κεφάλαια 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με 34 δισεκατομμύρια δολάρια σε εγκεκριμένα δάνεια ετησίως. Αυτό είναι πολύ λιγότερο από τα 932 δισεκατομμύρια δολάρια που αποτελούν τους συνολικούς πόρους του ΔΝΤ, αλλά δεν είναι και αμελητέο ποσό.

Τόσο ο ΟΗΕ όσο και το ΔΝΤ ιδρύθηκαν στις ΗΠΑ (με την πρώτη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να συγκαλείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον στενότερο σύμμαχο των ΗΠΑ). Ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ, συμπεριλήφθηκε στον ΟΗΕ μιας και ο σκοπός του ήταν να αποτελεί ένα παγκόσμιο οργανισμό που να περιλαμβάνει όλα τα σύγχρονα κράτη, αλλά οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τον ΟΗΕ συστηματικά για να περιορίσουν τους αντιπάλους τους, ή τον αποδυνάμωσαν όταν δεν μπορούσαν να επιβληθούν. Και αρχικά η ΕΣΣΔ δεν συμπεριλήφθηκε στο ΔΝΤ και σε παρόμοιους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς, αν και με την πάροδο του χρόνου προσκλήθηκε και ενσωματώθηκε. Με άλλα λόγια, το σύστημα των ΗΠΑ υποστήριζε ότι είναι παγκόσμιο αλλά το έκανε με τρόπους που ωφελούσαν διακριτικά τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους.

Οι BRICS, από την άλλη πλευρά, ακολουθούν μια διαφορετική στρατηγική. Η συμμαχία δίνει στον εαυτό της τη δυνατότητα να είναι αντιηγεμονική, χωρίς να προσποιείται ότι είναι παγκόσμια. Είναι πολύ ξεκάθαρα ένα αντίβαρο στους κυρίαρχους οικονομικούς θεσμούς και συμμαχίες (το G7 και το ΔΝΤ). Και όμως, προσφέρεται για πιο ουσιαστική συνεργασία. Ειδικά κατά την ίδρυσή της το 2009, η Κίνα αποτελούσε την οικονομική δύναμη της συμμαχίας. Η Κίνα έχει συνεχιζόμενες πολιτικές και οικονομικές αντιπαλότητες καθώς και συνοριακές διαφορές, τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ινδία. Και όμως, και οι δύο αυτές χώρες προσκλήθηκαν να αποτελέσουν την αρχική βάση και η ιδρυτική σύνοδος κορυφής πραγματοποιήθηκε όχι στην Κίνα αλλά στη Ρωσία (αν και όχι χωρίς σημασία, στο Γεκατερίνμπουργκ, που βρίσκεται στην Ασία).

Δεν υπάρχει τίποτα επαναστατικό στο σύστημα που σχεδιάζει η Κίνα. Είναι απολύτως μια συνέχεια του παγκόσμιου συστήματος του καπιταλισμού, που κυβερνά τον κόσμο με όλο και πιο σφιχτό έλεγχο από τον 16ο αιώνα. Ωστόσο, επιδεικνύει ορισμένες διαφορετικές οργανωτικές αρχές.

Στο σύστημα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, μπορούμε να εντοπίσουμε τις εξής αρχές.

Αποαποικιοποίηση των Εθνών: οι ΗΠΑ διαφοροποιήθηκαν από τη Μεγάλη Βρετανία, την μεγαλύτερη αποικιοκράτική δύναμη στην παγκόσμια ιστορία, υποστηρίζοντας την “αποαποικιοποίηση”… μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Κάθε έθνος-κράτος θα πρέπει να έχει μια κυβέρνηση κατά τα δυτικά πρότυπα, αλλά οι αποικισμένοι πληθυσμοί δεν επιτρέπεται να αυτοκαθοριστούν. Τα σύνορα συνήθως σχεδιάστηκαν από τους πρώην αποικιοκράτες και η ανεξαρτησία θα δινόταν μόνο όταν οι πρώην αποικιοκράτες και οι ΗΠΑ αποφάσιζαν ότι μια νέα (τοπική) άρχουσα τάξη ήταν έτοιμη να αναλάβει την εξουσία. Έτσι, οι περισσότερες καταπιεστικές δυναμικές εξουσίας της αποικιακής εποχής επιβίωσαν μετέπειτα στην εποχή της αποαποικιοποίησης.

Νεοφιλελευθερισμός: η Διεθνής Νομισματική Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ώθησαν τις παγκόσμιες οικονομίες μακριά από τον προστατευτισμό και προς την απελευθέρωση της νομισματικής πολιτικής έτσι ώστε, θεωρητικά, οι καπιταλιστές οπουδήποτε στον κόσμο να μπορούν να επενδύσουν οπουδήποτε το επιθυμούν. Η έννοια της «ελεύθερης αγοράς» ήταν καθαρή μυθολογία, καθώς οι μεγάλες επενδύσεις σε φτωχότερες χώρες τείνουν να έχουν μονοπωλιακά χαρακτηριστικά και οι ισχυρές χώρες μπορούσαν να καταστρέψουν τα νομίσματα των λιγότερο ισχυρών χωρών. Επιπλέον, οι επενδύσεις σε πρώην αποικισμένες χώρες τείνουν να επιτυγχάνουν κέρδη με καθαρά κερδοσκοπικό, χρηματοοικονομικό τρόπο ή/και ενισχύοντας οικονομίες εξαγωγών/εξορύξεων/φυτειών.

Δημοκρατία και Ανθρώπινα Δικαιώματα: οι ΗΠΑ προώθησαν την καθολική δημοκρατία με εγγυήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο, από όλες τις οργανωτικές αρχές αυτές αποδείχθηκαν οι πιο ατελείς. Οι επενδυτές συχνά διαπίστωναν ότι ήταν πιο βολικό να συνεργάζονται με δικτατορίες, ειδικά όταν ο στόχος τους ήταν το γρήγορο κέρδος ή η κατασκευή εξαιρετικά καταστροφικών μεγάλων έργων. Και οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Ολλανδία και η Βελγική πολιτική ελίτ ήταν πολύ ζηλότυπες με την εξουσία τους για να επιτρέψουν ελεύθερες εκλογές, όταν αυτό σήμαινε ότι μια τοπική κυβέρνηση θα κέρδιζε σε δύναμη και θα την έκανε την χώρα λιγότερο υπάκουη, ή όταν η νέα κυβέρνηση δεν ευνοούσε τους ενδεδειγμένους επενδυτές. Ως εκ τούτου, αυτά τα κράτη του ΝΑΤΟ ιδίως, εμπλέκονταν σε πραξικοπήματα και υποστήριζαν δικτατορίες σε όλο τον κόσμο, στην «πίσω αυλή της Αμερικής» ή στις πρώην αποικίες σε όλη την Αφρική και την Ασία, αντίστοιχα. Όσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποδείχθηκε ότι ήταν μια έννοια σε μεγάλο βαθμό χωρίς περιεχόμενο στις ιεραρχικές κοινωνίες που παράγουν τεράστιες ανισότητες.

Θα χρειαζόμασταν εδώ μια καλύτερη ανάλυση, αλλά πιστεύω ότι οι οργανωτικές αρχές που προωθεί η Κίνα μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

Κρατική Κυριαρχία: αν και η Κίνα ασκεί σε μεγάλο βαθμό πολιτικές εθνοκάθαρσης και θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως κράτος εποικισμού σε τουλάχιστον τα μισά από τα εδάφη που την απαρτίζουν, και ο ίδιος ο Σι θα μπορούσε να περιγραφεί ακριβέστερα ως ένας βαθιά εθνικιστής σοσιαλιστής, η Κίνα δεν δίνει έμφαση στο έθνος-κράτος ως οργανωτική αρχή σε παγκόσμιο επίπεδο. Πολύ πιο σημαντική αρχή αποτελεί η κρατική κυριαρχία: εντός των συνόρων του, το κάθε κράτος έχει τη νομιμοποίηση να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να επιβάλει εθνική ομοιογένεια, μπορεί να καταργήσει τις ιδέες περί έθνους εντελώς. Το τι κάνει είναι δική του δουλειά και κανενός άλλου. Υποθετικά, διαφωνίες γύρω από τα υπάρχοντα σύνορα μεταξύ κυρίαρχων κρατών θα πρέπει να επιλύονται μέσω διμερούς διπλωματίας. Επίσης υποθετικά, καθώς θα αυξάνεται η στρατιωτική ισχύς, η Κινεζική άρχουσα τάξη θα υποστηρίζει πραξικοπήματα και αλλαγές καθεστώτος σε ασθενέστερες χώρες σε όλη την Ασία, την Ωκεανία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, αλλά θα χρειάζεται να βρίσκει έναν αποτελεσματικό τρόπο διακυβέρνησης ή δικαιολόγησης αυτών των έκτακτων ενεργειών.

Επενδύσεις σε υποδομές: η Κίνα θα συνεχίσει να υποστηρίζει το παγκόσμιο ελεύθερο εμπόριο, ισορροπώντας ως συνήθως μεταξύ της παροχής στρατηγικής υποστήριξης σε σημαντικές εγχώριες εταιρείες και της διασφάλισης της δυνατότητας για τις κυβερνήσεις να προσελκύουν επενδύσεις από οπουδήποτε στον κόσμο, το δικαίωμα των επενδυτών να επενδύουν οπουδήποτε στον κόσμο. Αλλά σε αντίθεση με την έμφαση στο καθαρό κέρδος, όπως στο αμερικανικό σύστημα, μπορεί να υπάρξει μια πραγματική στροφή προς την προώθηση της βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, που επιτυγχάνεται αρχικά μέσω μεγάλων έργων «βελτίωσης» των υποδομών στις μετα-αποικιακές χώρες. Με άλλα λόγια, η Κίνα -και η Ινδία και η Βραζιλία- πιθανότατα θα επιδιώξουν να επιτύχουν μια επέκταση της πραγματικής παραγωγής, όχι μόνο της εγχώριας αλλά σε όλο τον κόσμο.

Ποιότητα ζωής: Δεδομένου του τεχνοκρατικού υποβάθρου της, η Κινεζική άρχουσα τάξη είναι πιθανό να προκρίνει την έμφαση στην ποιότητα ζωής έναντι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ποιότητα ζωής, σύμφωνα με τη θρησκεία του καπιταλισμού, είναι κάτι που μπορεί να μετρηθεί ποσοτικά, σε αντίθεση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και η προώθηση αυτής της αντίληψης της ποιότητας ζωής συνάδει με την αυξημένη επένδυση στην ανάπτυξη των υποδομών, ενώ η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενθαρρύνει παραβιάσεις της κυριαρχίας άλλων κρατών. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ένα υπόλειμμα του πατερναλισμού των αποικιοκρατικών, χριστιανικών χωρών που χρειάζονται να βεβαιωθούν ότι οι αποικιοκρατούμενοι λαοί έχουν μάθει να απαγγέλουν τα κατάλληλα δόγματα πριν μπορέσουν να τους εμπιστευθούν την ανεξαρτησία τους. Η ποιότητα ζωής, ωστόσο, μπορεί να αποτελέσει ένα κοινό σημείο μεταξύ διπλωματών που εργάζονται για μια πολιτική τάξη η οποία βασίζεται στην απόλυτη κρατική κυριαρχία και τεχνοκρατών- επενδυτών που επιδιώκουν την οικονομική ανάπτυξη μέσω επενδύσεων σε υποδομές. Η υπόσχεση για υψηλότερη ποιότητα ζωής μπορεί επίσης να αποτελέσει μια αποτελεσματική στρατηγική για τον κατευνασμό πιθανών απειλητικών λαϊκών κινημάτων.

Τόσο το παράδειγμα όσο και οι πόροι που προσφέρουν οι BRICS αποδεικνύονται ελκυστικά. Μόνο φέτος, το Ιράν ήταν μία από τις πολλές νέες χώρες που εντάχθηκαν στις BRICS, παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ να απομονώσουν την Τεχεράνη.

Πώς θα έμοιαζε το σημείο καμπής, που θα προαναγγέλλει την αρχή ενός νέου παγκόσμιου συστήματος;

Οι BRICS δεν θα ήταν απαραίτητα το όχημα για το νέο παγκόσμιο σύστημα, ειδικά επειδή η συμμαχία σχεδιάστηκε ως ένα οικονομικό και πολιτικό αντίβαρο μέσα στο τρέχον παγκόσμιο σύστημα. Αλλά, παρόμοια με τη σχέση μεταξύ της Κοινωνίας των Εθνών και των Ηνωμένων Εθνών, δίνει μια καλή ένδειξη για το πώς θα έμοιαζε το νέο σύστημα.

Θα μπορούσε εύκολα να ξεκινήσει ως συμμαχία ή κάποιου είδους συνθήκη, μετά από μια παγκόσμια ύφεση και την εξάπλωση ενός ή δύο περιφερειακών πολέμων. Η συνθήκη ή η συμμαχία θα μπορούσε να μίλαγε μια γλώσσα που να αναφέρεται στον σεβασμό των συνόρων και της εσωτερικής κυριαρχίας των κρατών και στη δέσμευση για διαμεσολάβηση αντί του πολέμου. Θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως ένα win-win (αντί για το αρνητικό άθροισμα του ανοιχτού πολέμου) εάν ήταν η επέκταση μιας ήδη υπάρχουσας, επιτυχημένης συμμαχίας μεταξύ οικονομικών μεγάλων δυνάμεων. Αυτή η συμμαχία θα έστελνε ανοιχτή πρόσκληση σε όλες τις άλλες χώρες, απαιτώντας μια ανανέωση της δέσμευσης για ελεύθερο εμπόριο, ενώ θα ανακοίνωνε μεγάλες επενδύσεις ως κίνητρο. Αντί για τον επιθετικό δανεισμό του ΔΝΤ, αυτές οι επενδύσεις θα σχεδιάζονταν φαινομενικά για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών σε όλο τον κόσμο και την αύξηση της ποιότητας ζωής.

Οι αρχικοί υπογράφοντες αυτής της συμμαχίας θα πρέπει πιθανώς να περιλαμβάνουν την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία, τη Νότια Αφρική, την Ινδονησία, την Αίγυπτο, ίσως την Αργεντινή και τη Σαουδική Αραβία, και— κρίσιμα— την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή τουλάχιστον τη Γερμανία και τη Γαλλία. Όπως σημειώθηκε, η ΕΕ έχει ήδη αρχίσει να απομακρύνεται από τις ΗΠΑ και να διατηρεί ανοιχτές προοπτικές για χτίσιμο καλών σχέσεων με την Κίνα.

Μια σημαντική αλλαγή που θα μπορούσε να γείρει την πλάστιγγα, θα ήταν μια πιθανή χρεωκοπία των ΗΠΑ σε μια μελλοντική ύφεση, ή το να εξακολουθήσουν οι ΗΠΑ τη αχαλίνωτη στρατιωτική επιθετικότητα σε όλο τον κόσμο, χωρίς μια αντίστοιχη δέσμευση προς τους ιστορικούς συμμάχους τους.

Η νέα συμμαχία θα ξεκινούσε αυτοβούλως μεταξύ μιας ομάδας χωρών, αλλά θα επεκτεινόταν παγκοσμίως και θα ξεπερνούσε γρήγορα τον ΟΗΕ και το ΔΝΤ σε νομιμοποίηση, λειτουργικότητα και πόρους.

Ποιες θα ήταν οι πρώτες εντάσεις που θα αντιμετώπιζε ένα τέτοιο παγκόσμιο σύστημα; Δεν τίθεται θέμα πως η Συμφωνία του Παρισιού ή ο ΟΗΕ έχουν οποιαδήποτε πραγματικά θετική επίδραση στην αντιμετώπιση της πλανητικής καταστροφής, αλλά η έμφαση των BRICS στη χρήση «κυρίαρχων πόρων» (ορυκτών καυσίμων) για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης και την πληρωμή μιας ενεργειακής μετάβασης αποκλείει άμεσα οποιεσδήποτε πραγματικές εναλλακτικές για τον πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι η επιταχυνόμενη και καταστροφική κλιματική αλλαγή θα είναι το σκηνικό του νέου παγκόσμιου συστήματος. Οι αλλαγές καιρού αποδεικνύονται πιο καταστροφικές για τις χώρες της εύκρατης ζώνης, αλλά αυτές είναι οι ίδιες χώρες που πρέπει να αναλάβουν το βάρος της εγκαινίασης ενός νέου παγκόσμιου συστήματος.

Οι Κινεζικές και Ινδικές επενδύσεις στην Αφρική πιθανότατα θα διατηρήσουν έναν απροκάλυπτα αποικιακό χαρακτήρα (περισσότερο, για παράδειγμα, από τις Βραζιλιάνικες επενδύσεις στη Λατινική Αμερική), εμποδίζοντας το νέο σύστημα να επωφεληθεί από τις αλλαγές βιτρίνας (ΣτΜ: change in branding στο πρωτότυπο) ή να αυξήσει την νομιμοποίηση του.

Οι αγώνες εξουσίας μεταξύ των πιο ισχυρών μελών της συμμαχίας θα μπορούσαν να αποδειχθούν αποσταθεροποιητικοί, ειδικά καθώς η Ινδία (μια δεξιά δημοκρατία) ξεπερνά την Κίνα σε οικονομική ανάπτυξη. Όπως έδειξε το κίνημα αντίστασης στο Χονγκ Κονγκ, η Κίνα, ως απολυταρχία, έχει λιγότερες επιλογές για την ενσωμάτωση της εξέγερσης. Στην ενδεχόμενη αδυναμία να καταστείλει ένα υπονομευτικό κίνημα με χρήση αστυνομικής βίας, η ηγεσία του ΚΚΚ θα μπορούσε να διασπαστεί και το σύστημα θα διαλυόταν.

Επίσης, οι δικτατορικές μορφές διακυβέρνησης σπάνια επιβιώνουν από ισχυρούς ηγέτες. Βέβαια, ο Σι δεν είναι δικτάτορας με τον τρόπο που ήταν ο Χίτλερ και ο Φράνκο. Υπάρχει ένας πολύ ισχυρός κομματικός μηχανισμός πίσω του και έχει εδραιώσει την εξουσία του στο Κόμμα την τελευταία δεκαετία.

Η Ινδία δεν θα διαλυθεί μετά τον Μόντι, αλλά η Ρωσία θα μπορούσε εύκολα να διαλυθεί μετά τον Πούτιν. Με την Κίνα, είναι δύσκολο να πει κανείς, επειδή οι προηγούμενες διοικήσεις του ΚΚΚ δεν είχαν την πολιτική ευστροφία του Σι, την ικανότητά του να κάνει επιθετικούς υπολογισμούς που να επικεντρώνονται στο πώς το κινεζικό κράτος θα μπορούσε να αυξήσει την ισχύ του χωρίς να αποδεχθεί καμία από τις διαθέσιμες επιλογές (π.χ. ούτε Μαοϊσμός, ούτε νέα Πολιτική Ανοικτών Θυρών).

Με άλλα λόγια, ο Σι και οι σύμβουλοί του έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν επινοητικά, ένα χαρακτηριστικό απαραίτητο για το σχεδιασμό ενός νέου παγκόσμιου συστήματος. Αλλά μέρος του συστήματος διακυβέρνησης του Σι έχει απαιτήσει μηδενική ανοχή σε οποιαδήποτε ανυπακοή ή διαφωνία, κάτι που θα δυσκολέψει σημαντικά μια αποτελεσματική διαδοχή όταν ο Σι δεν θα είναι πια παρών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι, αν υπάρχει ο χώρος για διάλογο μακριά από τη δημοσιότητα στα ανώτερα και μεσαία επίπεδα του ΚΚΚ, προβάλλοντας δημοσίως συναίνεση και ενότητα; Ή η μέθοδος διακυβέρνησης του Σι δημιουργεί μια κουλτούρα υποτακτικών γραφειοκρατών που δεν μπορούν να αμφισβητήσουν μια κακή ιδέα; Αν ισχύει το δεύτερο, η Κίνα ίσως μπορέσει να βοηθήσει στην εκκίνηση ενός νέου παγκόσμιου συστήματος όσο ο Σι είναι επικεφαλής, αλλά μπορεί να μην παραμείνει το κυρίαρχο μέλος της κεντρικής συμμαχίας του συστήματος.

Μιλώντας για επανάσταση

Ειλικρινά, ο μόνος λόγος που αύξησα την πιθανότητα μιας επιτυχούς παγκόσμιας επανάστασης είναι επειδή τα παγκόσμια συστήματα εξουσίας αντιμετωπίζουν περισσότερες τριβές και γίνονται ανίκανα να προβάλουν τη σταθερότητα. Όχι επειδή γινόμαστε πιο δυνατοί.

Και ο κύριος λόγος που δεν γινόμαστε πιο δυνατοί από μόνοι μας, είναι επειδή έχουμε χάσει τη μνήμη και τη φαντασία μας.

Μέσα στην ένδεια βιωμάτων και την αλλοτρίωση που επιβάλλει ο καπιταλισμός, σπάνια γνωρίζουμε πώς να επιτύχουμε την οποιαδήποτε συνέχεια από τη μια γενιά στην άλλη, οπότε επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. Και λειτουργώντας υπό την αποικιακή νοοτροπία του ορθολογισμού έχουμε ξεχάσει ότι ο πραγματικός κόσμος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους κόσμους της φαντασίας. Αφήνουμε τον καπιταλισμό να τα φαντάζεται όλα για εμάς κι έχει ατροφήσει η δική μας φαντασία, έτσι ώστε να μην μπορούμε πλέον να στραφούμε στην επανάσταση ως μια σημαντική, ουσιαστική έννοια- επειδή ελάχιστοι γνωρίζουν πλέον πώς να φανταστούν μια επανάσταση.

Μόλις ξεπεράσουμε τις πρώτες στιγμές της επανάστασης- όπου μπορούμε να στηριχτούμε αποκλειστικά στο πάθος, την αυθόρμητη νοημοσύνη και τις καινοτόμες τακτικές μας-, από εκεί και πέρα, δεν έχουμε φανταστεί ποια βήματα θα κάνουμε στη συνέχεια. Έτσι, δεν κάνουμε καθόλου βήματα. Είτε γινόμαστε παθητικοί, είτε εξαντλούμαστε, είτε προσπαθούμε να επαναλάβουμε τις ίδιες χορευτικές κινήσεις που μας έφεραν σε εκείνο το σημείο. Ή δοκιμάζουμε ένα αντίθετο σύνολο χορευτικών κινήσεων (που συνήθως μας οδηγεί σε πολύ χειρότερο σημείο).

Αυτό είναι κρίμα γιατί έχουμε τη μεγαλύτερη ευχέρεια να χτίσουμε μια επανάσταση σε μια στιγμή όπως αυτή, όταν ένα παγκόσμιο σύστημα καταρρέει, και πριν αναζωογονηθεί ή πριν το επόμενο σύστημα έχει την ευκαιρία να εκκινήσει πλήρως την αντικατάστασή του.

Για να μην σπαταλήσουμε τις ευκαιρίες μας, όμως, πρέπει να θυμηθούμε πολλά πράγματα:

• Η Δημοκρατία είναι ο εχθρός μας. Η υποστήριξη της Δημοκρατίας, μας μετατρέπει μόνο σε καινοτόμους σχεδιαστές για την αναζωογόνηση του αμερικανικού σχεδίου.
• Η Δεξιά και η Αριστερά είναι τα δύο χέρια του Κράτους, εξίσου επικίνδυνα. Η πραγματική γραμμή σύγκρουσης βρίσκεται ανάμεσα στους πάνω και στους κάτω. Ωστόσο, η Δεξιά και η Αριστερά δεν είναι το ίδιο. Οι ακόλουθοι της Αριστεράς είναι κυρίως ειλικρινείς. Πρέπει να είμαστε παρόντες για να βοηθούμε με την συμμετοχή μας να διαδοθούν ουσιαστικές μορφές εξέγερσης, και πρέπει να μπορούμε κάθε φορά να καταδείξουμε στους Αριστερούς ψηφοφόρους την αληθινή φύση των ηγετών τους. Όσον αφορά τη Δεξιά, πρέπει πάντα να επιτιθέμεθα στα ψέματα και τις παρανοϊκές ιδέες της. Το κλειδί είναι να αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή για τους ακόλουθους της Δεξιάς ώστε αυτοί να έχουν την ευκαιρία να προδώσουν την εξουσία, αλλά ποτέ να μην ενστερνιζόμαστε τις ανησυχίες τους. Πρέπει να χτίζουμε δύναμη βασισμένη στην εκτεταμένη αλληλεγγύη για να τους δείχνουμε τον δικό μας τρόπο, αλλά θα πρέπει και οι ίδιοι να μπορούν να κάνουν το κατάλληλο βήμα και να εγκαταλείψουν τις κοινωνικές ταυτότητες που βασίζονται στην καταπίεση.
• Ο μαρξισμός πρόδωσε τα ισχυρότερα επαναστατικά κινήματα του 19ου και 20ού αιώνα. Δεν αξίζει άλλες ευκαιρίες. Οι πρωτοπορίες, τα εξουσιαστικά κόμματα και οι ρεφορμισμοί πρόδωσαν τα ισχυρότερα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων 100 ετών. Δεν αξίζουν άλλες ευκαιρίες.
• Η κατάργηση των φυλακών συνέβη ήδη στο παρελθόν, αλλά επειδή έμεινε ανολοκλήρωτη, άλλαξε μόνο τον τρόπο λειτουργίας των ιδρυμάτων της καταπίεσης χωρίς να τερματίσει την ίδια την καταπίεση. Η ουσιαστική κατάργηση πρέπει να εντοπίσει τη κοινή ρίζα της εκμετάλλευσης και της λευκής υπεροχής (πολλοί από τους σημερινούς υποστηρικτές της κατάργησης των σχέσεων σύγχρονης δουλείας και εκμετάλλευσης (abolitionists) προετοιμάζουν ήδη το έδαφος για μια δεύτερη μεγάλη ήττα μας- μέσα στη δική τους “νίκη”).
• Η αποαποικιοποίηση συνέβη ήδη. Αλλά επειδή ήταν πολιτική και όχι κοινωνική, η αποικία ουσιαστικά εξαπλώθηκε, εκπαιδεύοντας τους αποικιοποιημένους να ενεργούν όπως οι αποικιοκράτες τους. Για να καταστρέψουμε την αποικιοκρατία, πρέπει να καταστρέψουμε τις ρίζες, τις αρχές και τις μεθόδους της- την προσαρμογή, την υποταγή και την αφομοίωση.
• Μια επανάσταση πρέπει να θεσμίσει την αλληλεγγύη μεταξύ όλων των ανθρώπων, αλλά οι άνθρωποι πρέπει να είναι ειλικρινείς για τις καταβολές και την καταγωγή τους. Οι άνθρωποι που φέρουν μέσα τους μια κουλτούρα μεσαίας τάξης πρέπει να την ξεμάθουν, να την αποκηρύξουν, καθώς αυτή εκδηλώνεται μέσω μιας πολιτικής μορφής προνομίων και ανέσεων: χτίζοντας άτυπη κοινωνική εξουσία, εξομαλύνοντας αντιθέσεις και αποφεύγοντας τη σύγκρουση. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια σταυροφορία για να καταστραφούν οι πρακτικές της μετασχηματιστικής δικαιοσύνης – και οι δύσκολες εμπειρίες από τις οποίες προέρχονται αυτές οι πρακτικές – υπέρ εκείνων των ειδικών συμπεριφορών (ταυτόχρονα εύθραυστες και κακόβουλες) που ευδοκιμούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
• Η επανάσταση είναι ζήτημα οργάνωσης, αλλά σχεδόν όλοι όσοι το θέτουν με αυτόν τον τρόπο περιορίζονται ήδη σε μια αντεπαναστατική ιδέα της οργάνωσης.
• Υπάρχει ένας άλλος τρόπος οργάνωσης του εαυτού μας, σχεδιασμού της δράσης και στρατηγικών βημάτων. Και υπήρχε από πάντα.

Προσπαθώ να αναπτύξω αυτά τα επιχειρήματα στα γραπτά μου και θα εστιάσω εκεί στα μελλοντικά μου έργα.

https://petergelderloos.substack.com

Επίλογος

Επιπλέον, κάτι στο οποίο δεν μπορώ να συνεισφέρω και πολύ: οι Μαύροι και οι Ιθαγενείς αναρχικοί χρειάζονται περισσότερο χώρο και υποστήριξη. Για να είναι πραγματικά επιτυχημένη, οποιαδήποτε επαναστατική προσέγγιση πρέπει να είναι πλουραλιστική, να είναι αντι-αποικιακή και να κατανοεί τις ρίζες της καταπίεσης. Η συγκεκριμένη ιστορική γενεαλογία του αναρχισμού που κατάγεται από την Ευρώπη δεν είναι επαρκής, ούτε για εμάς που είμαστε παγιδευμένοι μέσα στη λευκή υπεροχή και σίγουρα ούτε για όλους τους υπόλοιπους.

Για περισσότερα σχετικά με αυτές τις κατευθύνσεις, δείτε:

Klee Benally, “No Spiritual Surrender: Indigenous Anarchy in Defense of the Sacred”

Modibo Kadalie, “Intimate Direct Democracy”

Zoe Samudzi και William C. Anderson, “As Black As Resistance”

William C. Anderson, “The Nation on No Map”

Τέλος, ένα άρθρο που δίνει τροφή για σκέψη και αλληλεγγύη τόσο προς τους Κούρδους όσο και προς τους Παλαιστινίους – δύο λαούς που αντιμετωπίζουν γενοκτονία – και μία πρόσκληση για διεθνισμό από τα κάτω και όχι για διεθνισμό που ευνοεί τον κρατικό παράγοντα:

Ozlem Goner, “Internationalism beyond the Geopolitics of States and Solidarity in ‘Complex’ Situations“

^[1] ΣτΜ: με την κατάργηση της δουλείας στις ΗΠΑ

^[2] ΣτΜ: Σε διπλωματικό επίπεδο, η Συνθήκη της Βεστφαλίας λειτούργησε ως εφαλτήριο μιας νέας δυναμικής στην πολιτική σκηνή της κεντρικής Ευρώπης, η μετέπειτα λεγόμενη Βεστφαλιανή κυριαρχία, δυναμική η οποία εστιάζει στη συνύπαρξη κυρίαρχων κρατών. Βάσει αυτού, οι όποιες εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους αφορούν το ίδιο το κράτος και συνεπώς οι παρεμβάσεις από τρίτους αποτελούν σφάλμα. Καθώς η ευρωπαϊκή πολιτική λογική εδραιώθηκε σε όλο τον κόσμο, τα Βεσταφαλιανά αυτά ιδεώδη, ειδικότερα δε η ιδέα του κυρίαρχου κράτους, αποτέλεσαν κεντρικό πυλώνα του διεθνούς δικαίου και της ανερχόμενης τάξης πραγμάτων. Πηγή: Wikipedia

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Αναρχική Επαναστατική Γεωπολιτική 2024- Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Breaking with his principal focus on Southeast Asia, in September of last year, he published his ninth book, Against the Grain: A Deep History of the Earliest States. In it, he interrogates long-held beliefs about how early civilizations formed. The book also serves as a blistering critique of the supposed function of states as “civilizing” instruments. Scott, who is the Sterling Professor of Political Science and director of the Agrarian Studies Program at Yale University, lives on a farm outside of New Haven, Connecticut, where he tends to his hens and Highland cattle.

¤

FRANCIS WADE: What first drew you to your field of inquiry — the question of how states develop, how they control their subjects, and how they are then resisted?

JAMES C. SCOTT: Originally, this goes way back to my period as a graduate student and a Southeast Asianist when I was speaking against the Vietnam War. I was mesmerized by Sékou Touré, Ho Chi Minh, Mao Zedong, and others, and it was only toward the end of the 1960s that I realized that all these kinds of revolutionary struggles led to a stronger state that was able to batten itself on the population in a more authoritarian way than the state that it replaced. My first book, The Moral Economy of the Peasant, was an effort to understand peasant rebellion. That led to subsequent works on forms of resistance that were not revolutionary — everyday forms of resistance. Most recently I’ve become interested in the deep history of the state, and a previous book relevant to that question was a history of the hill people in Southeast Asia. Against the Grain was a natural progression from this, but I wanted also to give an ecological side to this. Scholarly work is infused these days with a deep sense of doubt about the place we’ve gotten to, and how we’ve gotten there — whether it’s global warming or extinction of species. Just this morning I was thinking that all the studies on how animals think and reason, and how they are agents, provides an interesting angle for a species — ourselves — who think of themselves as a class apart in terms of our intelligence. At some deep level I share this worry that the state forms and ecology of agrarian life that prevailed until fossil fuels were used are partly responsible for some of the problems we now face. So I was determined to go back as far as I could to look at how this thing called the state and its concentration of animals and crops and people in sedentary spaces got established in the first place.

Some reviews of Against the Grain have accused it of going too hard on the state. Can the state be the provider of freedoms as much as it can limit them?

I try to think about this question carefully in terms of the French Revolution, because that was the first time that an entire, at least male, adult population was enfranchised. And it was the first time that anyone anywhere in France, no matter their estate or property or occupation, was equal before national French law. France after the revolution was a great emancipatory state, but prior to it, the state only had access to the population through the different parliaments and different estates of the feudal order. Once the revolution occurred, the state for the first time had direct access to every citizen. That was the birth of citizenship, and that made possible the total mobilization of the population under Napoleon. So you had organization and mobilization of total war and emancipation being linked integrally to the achievements of the French Revolution.

What I object to in some of the critical reviews of Against the Grain is that they seem to assume that hunters and gatherers had the option of either continuing with their existence or joining the Danish welfare state. They’re choosing, or more likely being forced to join, an agrarian autocracy of one kind or another. Insofar as the state has any welfare aspects, it’s only what is necessary to hold a population at the center that can be useful for them.

Weapons of the Weak explores the material and ideological ways in which elite power is resisted by society’s most vulnerable. Had you gone to this Malaysian village specifically to look at these tools of resistance?

Actually in some respects Weapons of the Weak is the book I’m proudest of, partly because it’s based on two years of fieldwork in this Malaysian village where nothing revolutionary was happening. And I found that it’s not just ideological, subtle ways of resistance that the villagers were using. Struggles for people with no citizenship rights, which is to say most of the world’s population most of the time, are always material in a sense. Between 1650 and 1850 the most popular crime in the United Kingdom was poaching. And there were never any great marches on London, no parliamentary petitions, no riots — this was a struggle over common property that went on for two centuries and yielded real benefits on a daily basis for the peasantry. Similarly, look at the difference between a land invasion on the one hand, and squatting: squatters don’t make any public claim; they’re interested in de facto results. The same is true for army desertions as opposed to mutiny, because mutiny makes a public claim. So it dawned on me that most resistance in history did not speak its name, and actually a lot of it was cloaked by an apparent loyalty to the king or the tsar. It seems to me that the historians, by paying attention to formal organization and public demonstrations, have missed most acts of resistance throughout history.

Are these everyday “weapons” used by the Malaysian villagers — foot-dragging, evasion, gossip — in use at home too, in a developed country like the United States with robust political institutions?

If we’re talking about developed countries, we’re talking about an overall alienation from politics and an unwillingness to give one’s heart and soul to struggle in an arena that one sees as deeply corrupted and compromised. That alienation and withdrawal are the most common forms of resistance. In Eastern Europe they used to call it internal migration — you’d find something else to think about because it was hopeless to think about the public sphere. It was Hobsbawm who said that the peasants’ goal is to work the system to their minimum disadvantage — they can’t beat it but they can nibble around the edges. The other thing I discovered in this Malaysian village is the way in which people misrepresent themselves before different audiences — how the poor misrepresent their agreements and complicity with the elite of the village, how they talk among themselves as opposed to how they talk to power. This is something that happens in daily life everywhere. When the disparities in power are great, the misrepresentation is correspondingly greater. These are the “hidden transcripts” I’ve written of.

But remember that foot-dragging is not just a skill of the powerless; it’s used by bureaucracies too. A long time back in Massachusetts the state government decided it wanted to reduce welfare expenditures. But it didn’t have the courage to do so openly, and it would’ve been too politically difficult to formally change the welfare criteria and welfare stipend. So what they did was to essentially make the bureaucratic process so onerous by using lengthy forms, to make the opening hours of the welfare office as inconvenient as possible for mothers with children — to use a whole series of subtle obstacles, or everyday resistance by elites, if you like, to make sure most people never made it to the candy store. So while that kind of resistance may be the only weapon of the powerless, it is one of the many weapons that elites have.

You’ve devoted entire books to exploring state resistance in Southeast Asia. But I often sense an almost conditioned desire among some communities there for strong authority, without which society might break apart. Thailand and the Philippines are two recent examples that come to mind.

I don’t claim to be a specialist on public opinion but it strikes me that the cosmopolitan, educated middles classes of Thailand have turned against a populist, elected government and are very happy to have military rule. Likewise, the fact that there’s not an uprising against Duterte in the Philippines is part of the same desire for law and order at the expense of democratic freedoms. In Myanmar, one of the military’s long-range goals, in terms of public opinion, is to make people fear the country will fall apart unless a strong military is confirmed in power and has a free hand. This desire is cultivated from the top. I have a feeling that Aung San Suu Kyi wanted to extend ceasefires to all the peripheral nationalities because she wanted that major issue of national security under control and I think the military was perfectly happy to have that break down and conflicts flare — it was in their interests to have it so.

Can these supposedly benevolent campaigns — ceasefires in Myanmar; Duterte’s war on drugs in the Philippines — instead be strategies to project state power into regions of these countries where it lacks?

Every state intervention and extension of power is seen by state elites as a benevolent move in the interest of the population. Even if the rationale is not cynical, it is still likely to result in an amplification of state power at the expense of its subjects. In the Philippines the effort to extend state power in Mindanao and the Sulu Archipelago is something that characterizes Philippine regimes back to President Magsaysay in the 1950s and the relocation of peasants into previously Islamic areas. So this effort to move what are seen to be friendly populations to the periphery of a state, among people who are seen as potentially hostile, happens all over Southeast Asia. You saw it with the transmigration efforts in Indonesia, and the efforts of the Vietnamese to move the Kinh majority ethnic group into the hills. This is something that is almost national policy. Some of it is stimulated and subsidized, some is voluntary.

Early states had to deal with a periphery of other peoples, with which they either had to make allies, or turn into mercenaries, or keep at arm’s length. Now, the population explosion of the last century and a half has meant there are land-starved lowland populations that can be used both to create plantations in the hills and new settlements and so on. In a sense the periphery can be controlled in large part through transplanting majority populations to the periphery. But now, modern technology and roads and transport allows the state to project its power in ways that weren’t previously possible. I think the degree to which the state has this control however varies a good deal across Southeast Asia. Most of Laos, for example, except for a few valley areas, is a non-state space.

Could there be something in the early processes of state formation there that accounts for this frequent pendulum swing between authoritarianism and democracy in Southeast Asia?

I guess if I were to address this question I’d want to look at World War II and postwar early independence history. In Myanmar in particular, it’s clear that military mobilization was an absolutely crucial part of the early creation of the Burmese state. Some of that is true in Indonesia too, and in spades in Vietnam. It seems that a lot of these places got a kind of muscle-bound military early on in the game that was accustomed to rule and in many cases to running the economy. They are the major economic interest as well. In that respect I think there’s an institutional military dominance that goes back a long way and the military then represents itself as the savior and soul of nation.

With that swing comes acute anxieties about the stability of society, and nationalist leaders are skilled at propagandizing on the fear that democracy will upend longstanding social orders, whether ethnic, religious, and so on. We’re seeing the lethal results of that in Myanmar right now.

If you ask which countries have the deepest and longest experience of open democratic politics in Southeast Asia, the answers would have to be the Philippines and Thailand, and Indonesia to some considerable extent now as well. The point is that a longer experience of relative stability under peaceful democratic political competition will reduce the fear that the nation will fall apart. I think of open democratic politics as a process of gradual education. On the other hand, if you have a continuous period of authoritarian rule then the only forms of opposition have to be deeply subversive or armed, and that’s a self-fulfilling prophecy if the only kind of opposition that the Burmese military permits to its rule is armed secessionist movements. Then, in fact, the country will fall apart. It is, in a sense, a characteristic of politics that military rule has itself created.

On the question of Myanmar, this so-called pacted transition to democracy that Suu Kyi hopes to preside over raises a problem: the military has leased much of the natural resources to foreign companies, and they have grabbed lands and enterprises all over the country and deeded it to themselves and officers. It’s not clear to me, even if this transition were successful over the next eight years or so, that there would be a lot left that hadn’t been seized and made the property of the military or foreign companies with long leases. It’s turned out to be a bad bargain for the democrats.

You’re a longtime Myanmar watcher. Are you surprised at the intensification of ethno-religious violence there during democratization?

I have always remarked ever since I first went to Burma on what I thought as an irrational fear of Muslims in general. It’s a kind of hysteria — that these people are stealing our women, as if women are the property of Burmans [majority ethnic group] only. There’s a deep cultural fear of extinction, especially linked to males and Buddhism in its Burma guise, and it always seemed to be totally out of proportion to any real danger that the Burmese state faced.

There is no doubt that we have a massive humanitarian tragedy unfolding, the likes of which Southeast Asia has not seen at least since the massacres after 1965 in Indonesia. It seems to me that the Indonesians will be dealing with those massacres as a national stain for the next century, in the way that the Turks have to deal with the Armenian massacre. Whatever else one has to say about the Rohingya, they are human beings and they have been treated like cattle or worse — more than half a million have been driven away, their houses burned, their lives destroyed. When the dust settles, any Burmese regime is going to have to deal with this huge humanitarian tragedy for which the military and their allied militias will always be held responsible. This is one of those national stains. I’m not speaking from a positon of a nation that doesn’t have lots of genocides that it has to explain — the United States certainly does. But Burma has a genocide it needs to explain as well.

How does such a vast cross-section of a population come to rally in support of ethnic cleansing? It can’t just emerge from thin air.

I’m actually mystified by the deep suspicion and fears of Muslims that goes back long before the Rohingya crisis. I confess to not understanding this. There are all these links to the Indian population in Rangoon and dockworkers strikes and violence during the colonial period. There is a history there, but I am mystified by such a widespread fear of Muslims among ordinary Burmans, so I throw up my hands. But it’s been fanned and cultivated and whipped up by Buddhist nationalists who have their own particular agenda, and by Rakhine who have their own history and anxieties that are deeply rooted and realistic, and by the military, for whom all this helps to solidify their claims to power and control of the economy and state. These attitudes are there and they are deeply rooted but they have been politically mobilized like no one has ever seen. The Rohingya were quite passive historically but now they have become a point of public mobilization. Yet if one wanted to get upset about an “outside” economic threat in Myanmar then the Yunnan Chinese population, and the Chinese companies that control all of northern Burma, would be the source of a more realistic and palpable concern of economic domination than the Muslims have ever posed.

Is this perhaps a by-product of the creation of a new society — statecraft as pursued by a majority long denied the capacity to do so?

There are lots of groups in Southeast Asia that, like the Rohingya, spill over national boundaries. Outside of Southeast Asia, the Kurds are the most striking contemporary example. It seems to me that if you don’t want wars of secession then the only way to avoid them is for the international system to invent forms of association across borders on questions like culture, language, education, and so on — a whole series of issues that have to do with the cultural cohesion of a people that do not threaten the sovereignty of the nations across whose borders they spread. We need to invent something like that for the Kurds, the Rohingya, the Hmong, and lots of smaller ethnic groups.

The Burmese military could have gotten away with this assault on the Rohingya 30 years ago and the international press would have scarcely noticed. But the world is more closely integrated, such that every nation is going to have to answer for their treatment of helpless minority populations. The only thing that offers an even minor restraint on what is happening in Myanmar is this international scrutiny, and the more scrutiny the better. When it comes to the violation of essential human rights, there should be no place to hide.

¤

Francis Wade is a journalist and author of Myanmar’s Enemy Within: Buddhist Violence And The Making Of A Muslim Other (Zed Books).

_____

source: https://lareviewofbooks.org/article/most-resistance-does-not-speak-its-name-an-interview-with-james-c-scott/

The post Most Resistance Does Not Speak Its Name: An Interview with James C. Scott appeared first on Void Network.

Jovenel Moïse, the corrupt US backed president of Haiti, is faced with a rapidly spreading insurrection. The population had resoundingly rejected his claim to authority by repudiating the voting process, rising up during the elections, and now fighting for the president’s immediate removal.

The people in Haiti have been in near constant revolt since colonization and slavery. Resisting the French, the Americans, and the Duvalier dictatorship, Haitians have resisted all forms of subjugation, colonial and indigenous. After the US kidnapping of popular president, Aristide, the Haitian political system has been generally unpopular and, ultimately, a client of the US government.

Moïse was “elected” under the shadow of rebellion. Each step he took closer to political power was met with widespread popular disdain. His party, the right wing Tèt Kale (PHTK), was renowned for its corruption and incompetence. Moïse declared, “I alone have the solution for the question of corruption,” while he assumed power under an indictment for money laundering. He put several new PHTK politicians in positions of power while they were suspected of financial transgressions.

Last summer, the government implemented an IMF austerity program that raised the price of gasoline, diesel, and kerosine to almost 50%. This draconian attack was met with fierce resistance.

As the resistance tapered off the scope of the capitalist attack on the poor became clear. The Venezuelan government established a fund called PetroCaribe that offered revenue for Haiti. The program was promoted as a program of “economic solidarity,” valued at $3.8 billion dollars. The fund was supposed to help restore the country after the hurricane, and generally increase the standard of living for the poor. This money, in actuality, was squandered and embezzled. The resistance to the state immediately intensified and has never subsided. What began as a movement against state corruption has now morphed into resistance against the president and his party. Militants are not articulating piecemeal demands but are calling for the overthrow of the ruling party.

On February 9th revolutionaries blocked the roads to the president’s home and stoned his property. Thousands of people poured into Port-au-Prince demanding the overthrow of the regime, and the state has begun killing protesters.

Anarchists, revolutionaries, and internationalists have a responsibility. When the poor is under assault, fighting to regain dignity, and overthrow right wing forces revolutionaries must move in tandem. As the US state is impulsively trying to organize a coup, and destroy the communal/revolutionary process in Venezuela it is also propping up a corrupt, far right government in Haiti that is directly looting the oil revenue that was gifted from Venezuela.

Revolutionaries have an opportunity to increase international connections, participate in anti-colonial, anti-imperialist struggle, and combat the fascist momentum in the Americas.

Revolutionary action against Haitian state institutions is of utmost importance now, and small acts of solidarity can have a huge impact. The time to act is now!

source: Abolition Media Worldwide 

READ also

The Haitian Times

Mass Protests In Haiti, Like France’s Yellow Vests, Threaten Modern Oligarchic Structure

by Whitney Webb

MintPress News 

Haitian Authorities Arrest Americans Transporting Cache of Weapons amid Uprising

“President Jovenel Moise has brought home mercenaries to assassinate not only a desperate people who are clamoring for his resignation by demonstrating peacefully but especially his political opponents.” — Haitian online publication Vedeth

The post Haiti: Prelude to a Revolution-Mass Protests, Like in France, Threaten Modern Oligarchic Structure appeared first on Void Network.

Octavio Alberola, Revolución o colapso

What follows is an exercise in the sharing of ideas, of visions.  The most recent essay by the invisible committee, NOW, continues a reflection-intervention that began with The Coming Insurrection and To Our Friends, and offers a powerful critique of contemporary politics, along with a defense of “autonomy”.  What is proposed here then is a partial translation, summary, and occasionally a commentary and exemplification, or simply a montage, of some of the ideas that animate their vision of our times.

It also may be taken as a commentary on our recent posts dedicated to Eduardo Viveiros de Castro and Jacques Rancière, as well as on Spain´s 15th of May movement.

The apparently seamless order of the our world belies its tattered fragments.  The promised unity of a global order is sustained only in the realm of illusion by the flickering of screens bleating forth a continuous flow of images.  The content of the latter is meaningless, it is the flow that matters, that there be images, the spectacle of our own ongoing passivity.  But all about us are the shards of “society”, “science”, “labour”, “states”.  The seeming homogeneity of desires is fractured by unmanageable spaces, proliferating knowledges, precarious, uncertain ways of survival and sovereign authorities that exist only through open or less than hidden states of exception. Fragmentation devours all that is solid in its path, like the touch of a King Midas of instability.

“Wage labour explodes in all sorts of niches, of exception, in conditions of anomaly.  The idea of the “precariat” opportunely conceals that there is simply no longer any common experience of work, even precarious.  So that as well there can no longer be any common experience of its cessation, and the old myth of the general strike can be placed on the shelf of useless accessories.  Western medicine is reduced to tinkering with techniques that explode its doctrinal unity, such as acupuncture, hypnoses or magnetism.  Beyond the usual parliamentary fiddling, there is no longer, politically, any majority for anything.  The wisest political commentary, during the conflict generated by the Labour Law of the spring of 2016 [France], noted that two minorities, a government minority and a demonstrating minority, clashed with each other before a theatre of spectators.” (the invisible committee, Now, 19-20)*

Even our own selves dissolve in a confusing stream of disconnected feelings, experiences, thoughts, held together again in the delusion that meaning is to be found in the blind collecting of consumed experiences.

“The contemporary experience of life in a world comprised of circulation, telecommunications, networks, a chaos of information in real time and of images aiming to capture our attention is fundamentally discontinuous.” (20)

The presumed general interest dissolves and states can do no more than call upon their militarised police and their policing military to see through even the most modest of plans (e.g., Val de Suse, Gezi Park, the airport at Notre-Dame-des-Landes, Standing Rock, and the like); each “public” investment, each infrastructure project, is seen for what it is, criminal theft.

The unities of the past, the person, the nation, the state, the society and economy, and so on, were always fictions, but they were effective fictions.  “What is for sure is that the illusion of unity no longer succeeds in making illusory, in reigning in, in disciplining.  In everything, hegemony is dead and the singularities become savage: they carry with them their own meaning, and await no general order.  The little overlooking point of view that allowed anyone with a little authority to act as ventriloquist  for everyone else, to judge, to classify, to hierarchise, to moralise, to notify each person what they must do and how they should do it, has become inaudible.  All of the things that “must” be done have been laid low.” (21)

History, progress, the roots of tradition and the hopes of the future fall away.  The fragments that remain reduce our temporality to the present, to a now.  The authority of states and all that they command must thus force the illusions of History evermore, but in so doing, only further reveal the emptiness of what is supposed to seduce.  History is nothing before the latest, new and improved, consumer object/relation/experience that is condemned to obsolescence in the very moment of its consumption.  If the State’s ambition is to manage, and to manage the totality of the social life that it gives form to/creates, then it is an ambition that is increasingly strained, depending on ever greater violence and police rule; the more it tightens its hold, the more “society” implodes at its base.

“Of unity, only nostalgia remains, but it speaks louder and louder.  Everywhere candidates present themselves to restore national grander, to “Make America great again” or “bring order back to France”.  At the same time, when one is nostalgic for French Algeria, what can one be nostalgic for?  Everywhere, one promises then to remake by force the lost unity.  Only that the more one “cleaves” by discoursing on the “sentiment of belonging”, the greater the certainty that one does not belong to any of this spreads.  To mobilise the panic to restore order, is to miss what is essentially dispersive in panic.  The process of general fragmentation is so unstoppable that all of the brutalities which will be used to remake the lost unity will only accelerate it, rendering it more profound and more irreversible.  When there is no longer any common experience, except that found in front of screens, one may well create brief moments of national communion after “terrorist” attacks by deploying an array of drooling sentimentality, false and empty, one can decree all manner of “wars on terrorism”, one can promise to retake control of all “no-go areas” that one wants, all this remains a newsflash on BFM-TV, at the back end of a kebab shop, and whose sound can’t be heard.  This kind of nonsense is like medication: for it to remain effective, the dosage has to be continuously increased, until the final neurasthenia.  Those who look favourably on the perspective of ending their existence in a cramped and over-militarised citadel, even one as large as France, while all around, the water rises, carrying the bodies of the unlucky, may very well call “National traitors” all of those who displease them.  In their barking, nothing but their powerlessness is heard.” (27)

And for those who would contest, struggle against, this established order, to appeal to the same false unties that underlie capitalism would be to contribute to those same illusions, restraining what is possible within the frame of those illusions and a future order, or said differently, making possible the capture of struggles by the State.

Everything becomes plural, local, situated; paradoxically sharing the common trait of flight.  “It is not only that the people are wanting … they have already made their suitcases, in a thousand unsuspected directions.  They are not only abstentionist, in retreat, nowhere to be found: they are in flight, even if their flight would be nothing but interior or immobile.  They are already elsewhere.” (28)  And it will not be the new populists of the left, a Mélenchon or Iglesias, who will bring them back.  “What is called ‘populism’ is not only the glaring symptom of the disappearance of the people, it is a desperate attempt to hold on to what remains of the haggard and disoriented.” (29)

In the tired marches and demonstrations of labour unions and left-wing political parties, those who parade are like marionette ghosts, repeating gestures and slogans mechanically, lifelessly.  The Internationale falls like a corpse from their lips, to be swept up by the municipal street cleaners who follow.  What life erupts from these pacified processions of the living dead does so, as it did in France during the 2016 Spring, when the head of the marches were “taken” by those desirous to break with the imposed sleep, by the casseurs, the “violent rioters” quickly labelled “anarchists” and “black blocks”.  But the names hide more than they reveal, for what happened on these occasions, and again the French example is helpful, “is that a certain number of deserters created a political space where to compose their heterogeneity, an ephemeral space certainly, insufficiently organised undoubtedly, but attainable and, for the duration of a Spring, really existing.” (Now, 30)  Our fragmented world is acephalous, mirrored and multiplied in endless forms, including in the futile and paralysed left.  But those who took the “head” of the protests in Paris, for example, did not do so to provide them with a new leadership, but rather to unleash the autonomous multiple gestures that they harboured and rendered possible.

These last months, a remarkable wind of protest rose against labour law.
Facing it, the government, its ministers , its president and its police, have opted for political and police repression , at a rare level and multiplied the blows of force to quell the movement . Normalising, social violence and media manipulation are all so many symptoms that reflect the massive discomfort of a society where the people are strategically muzzled . This film is the voice of those who revolt, whoever they are, and especially those we never hear, despised by authorities, mass media and dominant discourse.]

[Gloss: The “global” occupy movement of 2011, beginning with the Arab Spring and seemingly replicating itself in numerous other countries and cities, is the most significant “social-political movement” of our time. To speak in the singular here though is to suggest a unity of intention and/or ideology across these movements which does not exist. And yet their shared occupation of city squares intimates some commonality, to be sought at other levels of lived reality. Tomás Ibáñez, writing of the Spanish movement 15M of 2011, states that it “marked in a clear way a before and an after in the scenario of protests and collective conflict.” (Anarquismos a contratiempo, 263) Ibáñez’s judgement may not be extendable to other countries for various reasons, but in the Spanish context, it echos true. However, the intensity and resonances of the movement are not due to any unified organisation, ideology or aim born with 15M. The “movement” was and remains as fragmented as the politics that it emerged to challenge. Its force, its radicalness, must therefore be found elsewhere. And for Ibáñez, everything changes the moment we focus on 15M’s organisational forms and practices of struggle, conceived and put into effect without any conscious appeals to past ways of doing politics (15M is a movement of the radical present, for good or ill).

“The originality of 15M consisted in the fact that it was an event, in the full sense of the word, that introduced new things into the political scenario charged with an unquestionable political radicalness, that curiously contrasted with the absence of any radicalness in its explicit demands.” (266) Instead of merely expressing opposition and through protest seeking change, typically at the level of State policy, 15M was much more. “Even though in the beginning, it was the usual popular concentration to express a protest and make a demand, this very quickly transformed itself into a different phenomenon. The thousands of people who invaded the streets and squares did not do so only to demonstrate against this or in favour of that, but they did so also to institute themselves or, more precisely, to self-institute themselves as subjects in a political process.” (267)

…

“This process of self-institution required that the people organise themselves, debate, elaborate collectively their own political discourse, and construct in common the necessary elements to make possible the maintenance of the mobilisation and the development of political action.”

“The importance that the rejection of representation acquired in the heart of the movement – the famous ‘they don’t represent us’, of course, but also accompanied by the refusal to be represented by any permanent entities: ‘no one can claim the right to represent us’ – indicates what the novelty was that the movement introduced into the conventional political game. In effect, a radical rupture was produced with practices that consisted of responding to agendas elaborated externally, that is by others who basically were not among the mobilised. In the public squares, diverted from its conventional and authorised uses, the imagination set to work to create spaces, construct conditions and elaborate procedures that would permit people to elaborate by themselves and collectively their own agenda, at the margin of pre-established and imported ideologies.”

“From the moment that the rejection of representation constituted itself as the active principle of the action of 15M, the only discourses, the only compromises, that were recognised and that were assumed as legitimate, were those that came from the very interior of the movement, those generated from within. Only what the movement produced through and by itself was accepted, autonomously, following the rules of free debate in a non-hierarchical frame.” (268)

The extraordinary significance of 15M thus lies not in what it promised for the future, nor in any rehabilitation of some glorious revolutionary past, ideological or practical, but in what it realised in the present. “If anything profoundly characterised 15M, it was its unyielding will for autonomy, a generalised demand for autonomy and self-determination that imposed the fixing of its own objectives and the determination of its own ways of being, as well as the rejection of domination, not allowing itself to be lead by any external entity, and to decide to act for itself.” (268)

As a political movement, an essentially plural movement, 15M sought not to weld the fragments of social life into a new, false unity, but to create a space of passage, a threshold, through and from which different agencies could enter, gain sustenance, and depart, to possibly return again. If 15M resonated and resonates still in the country, it is because its political children are many. And at its most intense, it not only shared ideas, but bodies. That is, for very, very many who came to the occupied squares of Spain’s cities, what they found was not a politics segregated from all other spheres of life, “politics” as usual, but a politics embedded in life and the care that makes possible the reproduction of forms of life in radical opposition to capitalism, if any such opposition is to be true. 15M was not ideology, organisation, fixed practices, leadership, representatives, but the sharing, to speak metaphorically, of wine and bread in a life giving meal that could be re-enacted and edified into a form of life.

Podemos is Judas at this supper, but the murder that it desires and with which it is complicitous has so far failed.

The invisible committee is critical of Nuit Debout, France’s incarnation of the “occupy movement”, precisely for its fetishism of form, democratic form, voting upon matters that could have no possible execution and which in the end only served to domesticate the occupation. If it too was lacking in any homogeneity, if unplanned gatherings and demonstrations also gestated in its midst, if it also contributed to making the movement against the proposed labour law reform of 2016 in France much more than simply another protest movement, it came to grief on the separation of politics from life and the presumed and desired sovereignty of the former; the belief that life can be governed, mirrored in the image of government of the self. (Now, 52-6)

The invisible committee’s argument here takes us further than most of the political readings of the occupy movements. For what emerges from their considerations is a re-thinking of the very concept of autonomy. So often imagined in terms of self-possession, it finds expression in the State and in the person in the concept of sovereignty. Neither of the two, State or person, are conceivable without it. But then neither are imaginable without violence, the violence that represses and/or destroys that which escapes rule. The task then is to think and live autonomy beyond sovereignty; a sovereignty which in any case has been irretrievably lost in the debris of capitalism’s disaster. The anonymous many who have filled streets and city squares are the uprooted and disoriented offspring of the disaster, who gather not as the “people united”, but as a community of the nameless.]

If any semblance of unity continues to structure State authority, it is only through fear, surveillance and the physical presence of police.  The law, the armour of declared and legislated rights that is supposed to protect each citizen’s moral and physical integrity, and thus the guarantor of social unity, is an edifice of ruins.  Indeed, as far as the invisible committee is concerned, the Law no longer exists. (33)

“As long as the security of our fellow citizens justifies it, as long as administrative search warrants [passed without a judicial decision] that only the state of emergency allow are indispensable, it is advisable to maintain the state of emergency.”  The words were proffered by Emmanuel Macron during the French presidential election campaign and they are now confirmed by his desired extension of the legal exception until the 1st of November, bringing the state of emergency in France up to two years.  Whatever hesitations he may have had in the past have vanished (“We cannot live permanently in a regime of exception.  It is necessary to return to ordinary law … and to act with the right instruments.  We have the legislative apparatus permitting us to respond, over time, to our situation”).  And in parallel, there is a proposal for a new and additional anti-terrorist law. (Liberation 24/05/2017)  As such laws multiply, both in France and elsewhere, states of emergency in fact cease to be exceptional; such laws create distinct legal subjects with different rights and duties.  And as they do so, the diminished rights of suspected criminals and terrorists seep into the fabric of general law, rendering everyone a potential suspect.

The German legal theorist Günther Jakobs elaborated a distinction between two criminal laws: one for “citizens” and another for “enemies”.  For Jakobs, the latter includes the rabble, radical opponents, thugs and rogues, “terrorists”, “anarchists”, in sum, all of those who fail to sufficiently respect the reigning democratic order and thereby represent a “danger” to the “normative structure of society”.  Should not then such “dangerous individuals” be treated as enemies of society? Do they not exclude themselves from ordinary criminal law, justifying the elaboration of a criminal law for enemies? (33)  But to elaborate a law for enemies, is to erase the Schmittian distinction of friend-enemy, which places the enemy outside a constituted sovereignty.  That is, it makes all of us potential enemies, it renders the exception normal, thus destroying “normal” criminal law altogether.  (The example of the increasing criminalisation of dissent in Spain in the wake of 15M, with the law of Citizen Security of 2013 and the recent police operations, pandoraand piñata, against anarchists, is but one example among many today).

“However paradoxical this affirmation may appear, we live in the time of the abolition of the Law.  The metastatic proliferation of laws is nothing but one aspect of this abolition.  If each law had not become insignificant in the rococo of contemporary law, would it be necessary to produce so many?  Would it be necessary to communicate, with each event, by means of the enactment of new legislation?  The aim of the great legal reforms over the last years in France amount almost all to the abolition of current laws, to the progressive dismantling of all judicial guarantees.  So much so that the Law, which professed to protect men/women and things before the hazards of the world, has instead become what adds to their precariousness.”  The state of exception today reigns “under the form of the law.” (34-5)

[Gloss: “The tradition of the oppressed teaches us that the “emergency situation” in which we live is the rule. We must arrive at a concept of history which corresponds to this. Then it will become clear that the task before us is the introduction of a real state of emergency; and our position in the struggle against Fascism will thereby improve.” Walter Benjamin, Theses on the Philosophy of History]

There are two ways to respond to the state of emergency, we are told by the invisible committee.  The first is to denounce it and call for the return of a state of law; an illusory exercise that calls for what never really existed, because the law depends upon the exception, on the constitution of those who are outside the law.  There is no law without the violence of separation and that violence is always potentially and in fact directed at the body constituted by the State. The second response is to assume the exception of the law.  If the State frees itself from its laws under the exception, then it is for those who contest the State to do the same.  “There are those who protest against a phantom, the state of emergency, and there are those who take action and deploy from their own state of exception.” (38)

Before the permanent state of exception, “the maintenance of order is the principle activity of an already failed order”. (109)  And the greater the fragmentation of social order, the greater is the presence of an increasingly militarised police.

The loss of all hope among the increasingly superfluous many is also the condition for pure revolt, a “revolt that no longer seeks support in what it denies and which is its own self-authorisation”. (110)  Before such disobedience, potential or active, politics is reduced to a vast, daily police operation. (110)  And thus rebellion can only direct itself at the body of the State, namely, the police.  In Paris, the slogan was, “Everyone hates the police”.

That this statement should appear shocking to some is testimony to the successful imposition of sovereignty by modern State power.  At the beginning of the 17th century, for the first thinkers on sovereignty, the police were held to be the very constitution of the State, its very form, rather than a mere instrument of State authority.  The police was thus “all that can give ornament, form and splendour to the city” (Turquet de Mayerne), “the ensemble of means that serve the splendor of the whole State and the happiness of all of its citizens” (Hohenthal).  Its role is to “lead man to the most perfect felicity that he may enjoy in this life” (Delmare). (111-2)  The police then are the government of all of the conditions that render this felicity possible, from the cleanliness of streets to the imprisonment of vagabonds. (112)  It is the police as identical with to be policed, that is, ordered, administered, governed by policy, belonging to the city, the polis, the realm of the civilised, in contrast to the savage, those outside the city, inhabitants of unpolicedforests.  The police in this instance are the very end of sovereignty: the ideal, legal and ultimately fictional order of the world.  The police however must also assure that the order is real, or as real as possible.  And here it appears as a means to its own ideal end.  Yet without the former, the latter reveals itself as a fiction, and thus “the function of the police as a means is to ensure that from the outside the order desired appears to reign”.  Failure however haunts its double role.  To act from the “outside” with “necessary” violence is to act from outside the law, to act illegally, to preserve the law.  The police is the very embodiment of the paradox of sovereignty, the paradox that the sovereign who defines the legal order does so in an initial act that is a-legal; that the sovereign who defends the constituted order does so through illegalacts.  The police “are the proof that the legal is not the real, that order does not reign, that society does not hold because it does not hold by itself“; that all are the work and consequence of their force, a permanent agency of exception in the heart of constituted and “constitutional” political authority.  “If the state of exception is this temporary suspension of the law that permits re-establishing, by the most arbitrary and bloody measures, the condition for the rule of law, the police is what remains of the state of exception when these conditions have been restored.  The police, in their daily functioning, is what persists of the state of exception in normal circumstances.  It is why its sovereign functioning is itself so hidden.” (113)

A French CRS police officer, after arresting someone for no reason during the Paris Spring protests states: “I do what I want.  You see, it’s anarchy for me also!” (113)

“The police thus ensure an apparent order that is from within only disorder.  It is the truth of a world of lies, and by continuous lies.  It confirms that the reigning order is artificial, and that it will sooner or later be destroyed.” (114)

The police is unmasked.  It is not that everyone in fact hates the police.  They do not.  But for those who cry out loudly that they do, they have excellent reasons for doing so.  The fragmentation of State power and authority however changes the relation between government and police.  Once the mere instruments of politicians, the generalised discredit of the latter renders the police the very condition of government.  It is the politicians who now turn to them before any crisis, and cede to them on every demand.  Few police bodies would be able, or even willing, to assume openly political autonomy; and for such a body to do so would be to engender a government at war with all or a part of its population. (115-8)

And in response: “It would be senseless to seek a military victory over the police. … The police is a target and not an objective, an obstacle and not an adversary.  Whoever takes the cops for an adversary prohibits themselves  from breaking through the obstacle that they are.  To be able to sweep them aside, one has to aim beyond.  Against the police, there is only political victory.  Disorganise their ranks, strip them of all legitimacy, reduce them to impotence, hold them at a good distance, grant oneself a larger margin of manoeuvre at the desired moment, as in the chosen places: thus is the police destituted.” (118)

Suffered, the processes of fragmentation may push us towards misery, isolation, schizophrenia.  Life may be lived as a pure waste.  Nostalgia then possesses us; nostalgia for family, nation, or so many other fictions of wholeness.  For is not belonging the only thing that remains to those who no longer have anything?  Yet this same fragmentation can also be a starting point, it may also give rise to an intensification and pluralisation of the “relations that make us.” (41)  Perhaps then we may see finally that it was our “integration in society” that was “a slow loss of being, a continuous separation, a slipping towards ever greater vulnerability, and an ever more disguised vulnerability.” (41)

“There is in the fragmentation something that points towards what we call ‘communism’: it is the return to earth, the ruin of everything made equivalent, the restitution of all singularities to themselves, the failure of subsumption, abstraction, the fact that moments, places, things, beings and animals all acquire their own name – their own name.  Every creation is born of a rupture with the whole. … If the Earth is so rich in natural milieus, it is in virtue of is complete absence of uniformity.  To realise the promise of communism held within the fragmentation of the world calls for a gesture, a gesture to be repeated interminably, a gesture that is life itself: that of to provide passages between the fragments, to put them into contact, to organise their encounter, to open the paths that lead from one friendly bit of the world to another without passing through hostile territory, that of establishing the good art of distances between the worlds.” (43)

What these connected fragments are remains open, changing.  But they are held together in moving affinities of plural forms of life, archipelagos of life beyond the politics of institutionalised and enforced spectacular commoditification.

__________

*Unless otherwise indicated, all references are to the essay Maintenant, published by La fabrique, 2017.

source: http://autonomies.org/2017/05/reading-our-times-with-now-the-invisible-committee/

The post Reading our times with “NOW”: The invisible committee appeared first on Void Network.

This shows that, even with the very latest technologies, no amount of police violence can control a population that is determined to refuse to be dominated. This is good news for partisans of freedom everywhere around the world.

As we compose these lines, the police are storming Schanze with the utmost of brute force, recklessly pointing machine guns at reporters and everyone else, seeking to avenge themselves on those who remain on the streets after most participants have gone home to rest. The special forces units of Hamburg and five other cities are deployed on the streets, as well as Austrian special forces. But no amount of violence and oppression can conceal the fact that they lost control—and more importantly, that they never deserved control in the first place.

Conspiracy theory nuts will allege that the G20 was intentionally placed in Hamburg to provoke the population in order to justify further crackdowns on civil liberties. This is half true: in putting the G20 immediately beside one of the most radical neighborhoods in Germany, the authorities were testing the population to see how much people will put up with. Hamburg is being treated as an experimental laboratory of repression, with police officers brought in from several other nations in the European Union to study repressive techniques.

But if we can make it impossible for the police to control us despite more than one out of every twelve officers in all of Germany being concentrated in a single city, then surely we can defend our freedom from the state as a whole. The point here is that we cannot be cowardly, clinging to the illusion that the state will permit us our freedoms if only we are submissive enough. No people has ever achieved or retained freedom that way.

Things have reached a point of no return: the future will be revolutionary liberation, or it will be a police state. The supposed middle ground, in which limited freedoms are watched over by a state restrained by the will of the people, has always been a myth, an illusion that is harder and harder to maintain.

Let’s look closer at the breakdown of police control. In 1987, the German police began to shift to their current model for crowd control, in order to correct for the ways that crowds had outmaneuvered and defeated them—especially on May Day of that year. The subsequent model of German policing, in which long lines of riot police are supplemented with highly mobile snatch squads that maintain close contact with the crowd, has more or less served to control urban unrest until now. (For a more thorough overview of the recent history of German police tactics, consult this helpful article.)

In 2017, exactly thirty years after the origins of this model, the crowds of Hamburg succeeded in once more outmaneuvering and defeating the police. This time, they did so by spreading the action over a vast area of the city, moving swiftly and focusing on decentralized actions. Whenever the police established a control line, people gathered on the other side of it—not only demonstrators, but also supportive spectators. Small, highly organized and mobile groups of demonstrators were able to identify exit routes and carry out swift attacks, while larger crowds stretched the police one direction, then another. The more territory the police had to control, the more they antagonized the population, and the more demonstrators they had to deal with as their lines became more and more thinly stretched. Finally, they lost control of the most unruly regions and were forced to retreat entirely.

In addition to tactical concerns, however, the most important blow to the police has been that, by going to far in seeking to control the population by brute force, they lost legitimacy in the public eye. Their absurd and unprovoked attack on yesterday’s Welcome to Hell demonstration turned the entire city against them. No wonder they have lost control.

They will surely regain it, probably at the cost of a great deal of suffering inflicted at random on those who remain on the streets. But we should be heartened by the fact that they were beaten, that they could not control the population—and we should be inspired by the tremendous courage that people have shown in Hamburg, standing up to such a powerful adversary and refusing to back down.

Schanze district has been liberated for several hours, with protesters actively defending it at barricades. Within the area are many looted shops, barricades on fire, and people ready to fight. As we write, special police forces are preparing to enter the rebellious zone in huge numbers, armed with water cannons and heavy equipment. As the cops try to remove the barricades, the people of Schanze are fighting back.

Special forces are carrying automatic weapons as they stand on the rooftops across the districts of Schanze. Cops have aimed guns at the press, as well. Weapons with live ammunition are confirmed.

As the night descends on Hamburg, we can see the full moon through the smoke. People are playing volleyball in the street, celebrating their victory over the forces of the G20 and attempted police occupations of their streets. There are even bigger reasons to celebrate as we anticipate a long and rebellious night ahead.

Despite numerous attempts by the police, the state, and mainstream media to divide protesters by framing them as either “violent” or “non-violent,” Hamburg’s message remains clear: solidarity without compromise. When police attack demonstrations with brutal force, without provocation, the people turn against them. The police, working hand in hand with the media, attempted to spread fear by describing hordes of wild, autonomous radicals streaming into Hamburg from across the world, bringing pandemonium. Yet at the end of the day, Hamburg’s own people defended it from police aggression, refusing to give in or give up any of their comrades in black fighting fiercely alongside them for their streets.

As we see how intense and widespread the clashes have been in Hamburg over the last 48 hours, as we witness people’s determination to regather every time the police push them back, and particularly the joy with which they resist when told to stay away, it is clear that this struggle in Hamburg is more than just a struggle against G20.

The post THE POLICE LOST IN HAMBURG: WHY THEY COULDN’T KEEP CONTROL – Πώς το Αμβούργο νίκησε την αστυνομία appeared first on Void Network.

THIS IS HELL – HAMBURG 6-9 JULY 2017 against G20

The residents of Hamburg woke up this morning to the news that a large number of Porsches had been burned in the outskirts last night, giving an indication of the ungovernable energy with which Hamburg would resist this intrusion. Despite the police controlling busses and trains full of activists at the border, they simply could not stop the crowds that gathered in the city center for the Welcome to Hell demonstration. The crowds they had to fear were not a few radical activists listed in the files of the secret police, but the population of Hamburg itself, which came together in opposition to the militarized policing that the G20 forced on the city.

The German police had brought together approximately 20,000 officers, including troops from other EU countries, with the intention of utterly quashing resistance. They brutally raided the camp that activists set up to accommodate protesters, then attacked people who gathered to enjoy themselves in the streets on July 4 and 5. They did everything they could to spread fear, in hopes of intimidating people out of showing up to the demonstrations to express their feelings about capitalism and the state.

It didn’t work. The Welcome to Hell demonstration attracted multigenerational crowds prepared to participate in blocs, black and otherwise. Thousands of people came together with joy, courage, and determination. In response, the police attacked a permitted demonstration without any justification—creating panic, severely injuring many people, and making more than 50 arrests in the first wave of repressive violence.
Yet this only served to foment more outrage against the authorities, which spread all around the city in the form of burning cars, barricades, and multiple simultaneous clashes and demonstrations of thousands. The strategy of terrorizing and kettling people with tremendous numbers of officers using brand-new militarized police equipment and brutal force simply failed. There were too many people on the streets and the police lost control. They report that 76 officers were injuredin Hamburg tonight.

There was a lot at stake today. The German state and the world leaders wanted to show that they are in control, that their reign is popular—or, failing that, that they can successfully dominate the population. They wanted the world to see that they can freely harass, intimidate, and oppress people without consequences. They wanted to flaunt their power by bringing the G20 to a center of resistance. Instead, they demonstrated their weakness.

Tonight, with the help of courageous people from around the world, Hamburg stood up and said Enough. We are humbled and inspired. We will continue tomorrow.

for more info about the riots against G20 in Hamburg:
https://cominsitu.wordpress.com/2017/07/07/welcome-to-hell-g20-hamburg/
https://crimethinc.com/2017/07/05/announcing-continuous-live-coverage-of-the-g20-in-hamburg-with-an-update-from-the-clashes-of-july-4

see also: The Police Lost in Hamburg: Why They Couldn’t keep control 

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ Αμβούργο 6-9 Ιουλίου 2017  Eνάντια στους G20

Οι κάτοικοι του Αμβούργου ξύπνησαν σήμερα το πρωί ακούγοντας στις ειδήσεις ότι ένας μεγάλος αριθμός Porsche είχε καεί στα περίχωρα της πόλης τους χθες το βράδυ, δίνοντας μια ένδειξη για την ανεξέλεγκτη ενέργεια με την οποία το Αμβούργο θα αντισταθεί στην εισβολή των G20. Παρά την απόφαση της αστυνομίας να ελέγχει λεωφορεία και τρένα γεμάτα ακτιβιστές στα σύνορα, απλά δεν μπορούσαν να σταματήσουν τα πλήθη που συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης για την διαδήλωση «Καλώς Ήρθατε στην Κόλαση. Τα πλήθη που φοβόντουσαν δεν ήταν απλά μερικοί ριζοσπάστες ακτιβιστές που απαριθμούνται στους φακέλους της μυστικής αστυνομίας, αλλά ο πληθυσμός του ίδιου του Αμβούργου, ο οποίος συναντήθηκε σε αντιπαράθεση με την στρατιωτική βία της αστυνομίας που εξαπέλυσαν οι G20 στην πόλη.

Η γερμανική αστυνομία είχε συγκεντρώσει περίπου 20.000 αξιωματικούς, συμπεριλαμβανομένων μονάδων από άλλες χώρες της ΕΕ, με σκοπό την πλήρη εξάλειψη της αντίστασης. Εκκένωσαν βίαια τον καταυλισμό που οι ακτιβιστές έστησαν για να φιλοξενήσουν διαδηλωτές και έπειτα επιτέθηκαν σε ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν για να απολαύσουν τους δρόμους στις 4 και 5 Ιουλίου. Έκαναν ό, τι μπορούσαν για να εξαπλώσουν τον τρόμο, ελπίζοντας να εκφοβίσουν τους ανθρώπους ώστε να μην εμφανιστούν στους δρόμους και να μην συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις. Τις διαδηλώσεις που οργανώθηκαν για να εκφράσουμε όλοι μας τα συναισθήματά μας ενάντια στον καπιταλισμό και το κράτος.

Ο εκφοβισμός δεν λειτούργησε. Η διαδήλωση «Καλώς Ήρθατε  στην Κόλαση» προσέλκυσε μεγάλα πλήθη πολλών διαφορετικών γενεών προετοιμασμένα να συμμετάσχουν σε μπλοκ, μαύρα ή και αλλιώς. Χιλιάδες άνθρωποι συναντήθηκαν με χαρά, θάρρος και αποφασιστικότητα. Απαντώντας, η αστυνομία επιτέθηκε σε μια αδειοδοτημένη διαδήλωση χωρίς δικαιολογίες για να δημιουργήσει πανικό, τραυματίζοντας σοβαρά πολλούς ανθρώπους και κάνοντας πάνω από 50 συλλήψεις στο πρώτο κύμα καταπιεστικής βίας.

Ωστόσο, το γεγονός αυτό απλώς προκάλεσε περισσότερη οργή εναντίον των αρχών. Οι ταραχές εξαπλώθηκαν σε όλη την πόλη με τη μορφή καύσης αυτοκινήτων, ξηλώματος οδοστρωμάτων και πολλαπλών ταυτόχρονων συγκρούσεων και διαδηλώσεων χιλιάδων ανθρώπων. Η στρατηγική της τρομοκράτησης των ανθρώπων από την αστυνοία με στην χρήση τεράστιου αριθμού αξιωματικών που χρησιμοποιούν ολοκαίνουργιο στρατιωτικό εξοπλισμό και η βίαιη επίθεση της αστυνομίας απλά απέτυχε. Υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι στους δρόμους και η αστυνομία έχασε τον έλεγχο. Αναφέρουν ότι 76 αστυνομικοί τραυματίστηκαν στο Αμβούργο απόψε.

Υπήρξαν πολλά που διακυβεύονται σήμερα. Το γερμανικό κράτος και οι ηγέτες του κόσμου ήθελαν να δείξουν ότι έχουν τον έλεγχο, ότι η βασιλεία τους είναι δημοφιλής – ή, αν όχι, ότι μπορούν να κυριαρχήσουν με επιτυχία στον πληθυσμό. Ήθελαν να δείξουν στον κόσμο ότι μπορούν ελεύθερα να παρενοχλούν, να εκφοβίζουν και να καταπιέζουν τους ανθρώπους χωρίς συνέπειες. Ήθελαν να καμαρώνουν την εξουσία τους φέρνοντας το G20 σε κέντρο μιας πόλης αντίστασης. Αντ ‘αυτού, απέδειξαν την αδυναμία τους.

Απόψε, με τη βοήθεια θαρραλέων ανθρώπων από όλο τον κόσμο, το Αμβούργο ξεσηκώθηκε και είπε ΑΡΚΕΤΑ. Είμαστε ταπεινοί και εμπνευσμένοι. Θα συνεχίσουμε ξανά από αύριο.

περισσότερες πληροφορίες για τις συγκρούσεις ενάντια στους G20 στο Αμβούργο:
https://cominsitu.wordpress.com/2017/07/07/welcome-to-hell-g20-hamburg/
https://crimethinc.com/2017/07/05/announcing-continuous-live-coverage-of-the-g20-in-hamburg-with-an-update-from-the-clashes-of-july-4

δείτε επίσης: ΠΩΣ ΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ https://voidnetwork.gr/2017/07/10

The post WELCOME TO HELL – G20 in Hamburg 2017 – video archives of a social revolt appeared first on Void Network.

*A joint statement published on the occasion of Obama’s visit to Athens, Greece by Void Network (https://voidnetwork.gr/) and the CrimethInc. ex-Workers’ Collective (USA)

Today, November 14, outgoing US President Barack Obama arrives in Greece. Speaking from both the United States and Greece, we call on every partisan of freedom to participate in the night demonstration called for Athens on November 15 / starts from Athens Polytechnic at 17.30 .

It is symbolic that Obama is visiting Greece on his farewell tour. The Balkans have served as a laboratory for neoliberalism and US military interventions since the late 20th century; Greece in particular has undergone a global experiment of crisis management and repression. As war draws closer and closer—Afghanistan, Iraq, Syria, Ukraine, Turkey—the Balkans are expected to serve Europe and the US as a buffer zone while suffering the same abuse as the periphery.

Now that the pipe dream of universal economic growth has come to an end, giving way to a vista of chaos and climate catastrophe, we can see that the new order will only be stabilized by the empty promises of politicians and the brute force of the police and military: by the ballot and the bullet. The buffer zone is getting smaller and smaller, and the United States is not exempt—the same National Guard sent to Iraq have already been deployed in Baltimore. Now is the time to fight, before the situation grows any worse.

In expressing shock and outrage about the election of Donald Trump, many on the Left have obscured the systemic nature of the problem. By taking action against the Democratic favorite of the US, we show that our opposition is not directed against any particular representative, but against the state and capitalism themselves. In the pleas Clinton and Obama have made for a “peaceful transition of power” to a man they declared unfit to rule, we see the collusion of liberals who would rather preserve the apparatus of the state even in the hands of outright fascists than permit real freedom to emerge.

Indeed, as the candidate of supposed “Hope” and “Change,” Obama not only preserved the structures of power, but persuaded many of the people who are most targeted by the system to invest more faith and resources in those structures—which will now be used to repress them more aggressively than ever. Just as we reject the false solutions of Syriza, we understand that Obama’s reputation as a “good” politician has only made him more dangerous to those he purports to protect. Those who promise a more “inclusive” neoliberalism today pave the way for tomorrow’s fascism.

Obama has deported two and a half million people, as many as all the US Presidents of the 20th century combined—turning Mexico and Central America into a detention center for the population capitalism has no use for. Just as we act in solidarity with those targeted by the so-called “migrant crisis,” a crisis imposed by the borders and wars that are endemic to capitalism, we act against Obama in solidarity with all the people of Mexico, Nicaragua, Honduras, El Salvador, and the world. If we don’t tear down the borders that fence other people out today, who will help us tear down the borders that fence us out tomorrow?

As the first Black President, Obama has served the agenda of those who want to convey the impression that white supremacy is a thing of the past. Yet under his reign, a million Black people have languished in prison while police have murdered Black people in the streets with impunity on a daily basis. Over the past months, we have seen indigenous warriors attacked by the same police for defending the water that gives life to their communities. Inspired by the courageous fighters of Ferguson, Baltimore, Oakland, and Standing Rock, we aim to strike blows against racism, prisons, and police everywhere.

These struggles will not be concluded when Obama leaves Greece, nor when he exits office. As President of the most hegemonic state power of our era, Obama represents the interlaced and mutually reinforcing hierarchies that divide humanity—property, citizenship, gender roles, and every other form of authority—yet he himself is merely a cog in a much greater machine. When he is replaced this coming January, the economic interests that have pulled the strings in his administration will move on to utilizing Donald Trump to the same ends, albeit via a more overtly brutal strategy suitable to these times.

We, too, must update our strategies. Today, fewer and fewer people retain the illusion that voting, party politics, or the state could solve the problems we face. The situation is the same the world over. When we take action against politicians, we must not understand ourselves as engaging in mere protest. We are not simply seeking to obtain leverage by militant means. We are developing forms of self-defense in order to open up liberated spaces in which we can experiment with ways to meet our own needs, directly, rather than being experimented upon.

We have to undertake immediate initiatives to create communities of struggle everywhere—opening spaces and social centers, organizing discussions and demonstrations, liberating public spaces, breaking through apathy and isolation, producing free food, shelter, and culture for all. We have to think freedom and enact emancipation.

The blows we strike in Greece will resonate across the world, from all the other peripheries to the very heart of the United States. Together, let us become ungovernable.

*For international coordination and solidarity in the struggle against global capitalism and the state*

*For anarchy, the perpetual reinvention of our relations in pursuit of freedom*

*For freedom, the collective capacity to fulfill our tremendous potential on our own terms*

Jointly composed and signed—
CrimethInc. ex-Workers’ Collective
Void Network [Theory, Outopia, Empathy, Ephemeral Arts]

Καλώς ήρθες στην Αθήνα Ομπάμα

Κοινή δημόσια ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε με την ευκαιρία της επίσκεψης του Μπάρακ Ομπάμα στην Ελλάδα από το ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ (Αθήνα) και την “Συλλογικότητα πρώην- Εργαζομένων” Crimethinc (ΗΠΑ)

Σήμερα 14 Νοεμβρίου, ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα φτάνει στην Ελλάδα. Οι συλλογικότητες μας καλούν τόσο από τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και από την Ελλάδα κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται  για την ελευθερία να συμμετάσχει στη διαδήλωση το βράδυ της Τρίτης 15 Νοεμβρίου 2016 στους δρόμους της Αθήνας με έναρξη το Πολυτεχνείο στις 5.30 μ.μ.μ.

Το γεγονός ότι ο Μπάρακ Ομπάμα επισκέπτεται την Ελλάδα στην αποχαιρετιστήρια περιοδεία του αποκτά έντονους συμβολισμούς. Τα Βαλκάνια έχουν υπηρετήσει ως εργαστήριο πειραμάτων για το νεοφιλελευθερισμό και τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ από τα τέλη του 20ου αιώνα. Η Ελλάδα ειδικότερα έχει υποστεί στις μέρες μας ένα παγκόσμιο πείραμα εφαρμογής μοντέλων διαχείρισης κρίσεων και κοινωνικής καταπίεσης. Καθώς ο πόλεμος πλησιάζει όλο και πιο κοντά, στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, την Ουκρανία και την Τουρκία, τα Βαλκάνια αναμένεται να εξυπηρετήσουν την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ως ουδέτερη ζώνη, ενώ θα υπομένουν την ίδια κακοποίηση με όλη την υπόλοιπη περιφέρεια.

Τώρα που η ψευδαίσθηση της καθολικής οικονομικής ανάπτυξης έφτασε στο τέλος της μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ότι η νέα τάξη πραγμάτων θα σταθεροποιηθεί μόνο με τις κενές υποσχέσεις των πολιτικών και την ωμή βία της αστυνομίας και του στρατού: με τα ψηφοδέλτια και τις σφαίρες. Η ουδέτερη ζώνη γίνεται όλο και μικρότερη, και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εξαιρούνται από αυτή την διαδικασία-η ίδια Εθνοφρουρά που περιπολεί απόψε στο Ιράκ έχει ήδη παραταχθεί και στους δρόμους της Βαλτιμόρης. Τώρα είναι η ώρα να πολεμήσουμε, πριν η κατάσταση γίνεται χειρότερη.

Εκφράζοντας σοκ και οργή για την εκλογή του Donald Trump, πολλοί στην Αριστερά έχουν αποκρύψει τη συστημική φύση του προβλήματος. Με την ανάληψη δράσης ενάντια στον Μπαράκ Ομπάμα, τον αγαπημένο πρόεδρο των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, δείχνουμε ότι η αντίθεσή μας δεν στρέφεται εναντίον κάποιου συγκεκριμένου εκπρόσωπου, αλλά εναντίον του κράτους και του ίδιου του καπιταλισμού. Στους πρόσφατους μετεκλογικούς λόγους τους, η Χιλαρι Κλίντον και ο Ομπάμα μίλησαν για μια “ειρηνική μετάβαση της εξουσίας» σε έναν άνθρωπο που έχουν οι ίδιοι χαρακτηρίσει ως ακατάλληλο να κυβερνήσει, αποκαλύπτοντας τη σύμπραξη των φιλελεύθερων, που με σκοπό να διατηρήσουν τη λειτουργία του κράτους είναι πρόθυμοι να παραδώσουν την εξουσία ακόμη και στα χέρια των απροκάλυπτων φασιστών από το να αποδεχθούν την ανάδυση της πραγματικής ελευθερίας.

Πράγματι, ως υποψήφιος της δήθεν “Ελπίδας” και της “Αλλαγής”, ο Ομπάμα όχι μόνο διέσωσε τις δομές εξουσίας, αλλά και έπεισε πάρα πολλούς ανθρώπους που υπομένουν την πιο στοχευμένη επίθεση από το σύστημα να επενδύσουν περισσότερη ακόμα πίστη και πόρους σε αυτές τις δομές- οι οποίες τώρα θα χρησιμοποιηθούν για να τους καταπιέσουν πιο επιθετικά από ποτέ. Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο έχουμε απορρίψει τις ψεύτικες λύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, καταλαβαίνουμε ότι η φήμη του Ομπάμα ως “καλός” πολιτικός τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο για αυτούς που φιλοδοξεί να προστατεύσει. Εκείνοι που υπόσχονται έναν νεοφιλελευθερισμό «χωρίς αποκλεισμούς» σήμερα, είναι αυτοί που ανοίγουν τον δρόμο για τον αυριανό φασισμό.

Ο Ομπάμα έχει απελάσει δυόμιση εκατομμύρια ανθρώπους, ίσο αριθμό με όσους έχουν απελάσει όλοι μαζί οι Πρόεδροι των ΗΠΑ ολόκληρο τον 20ο αιώνα, μετατρέποντας το Μεξικό και την Κεντρική Αμερική σε ένα απέραντο κέντρο κράτησης για τους πληθυσμούς που για τον καπιταλισμό δεν έχουν καμία χρήση. Ακριβώς όπως δρουμε σε αλληλεγγύη με εκείνους που στοχεύονται από τη λεγόμενη “προσφυγική κρίση”, μια κρίση που επιβάλλεται από την ύπαρξη των συνόρων και των πολέμων που είναι ενδημικοί στον καπιταλισμό, δρούμε εναντίον Ομπάμα σε αλληλεγγύη με όλους τους ανθρώπους του Μεξικού, της Νικαράγουας, της Ονδούρας, του Ελ Σαλβαδόρ και όλου του κόσμου. Αν δεν γκρεμίσουμε μαζί τα σύνορα που φυλακίζουν άλλους ανθρώπους σήμερα, ποίοι θα ενωθούν μαζί μας για να γκρεμίσουμε αύριο τα σύνορα και τους φράχτες που κρατάνε εμάς φυλακισμένους;

Ως ο πρώτος μαύρος πρόεδρος, ο Ομπάμα έχει υπηρετήσει την ατζέντα όσων θέλουν να δοθεί η εντύπωση ότι η ρατσιστική “λευκή υπεροχή” είναι ένα πράγμα του παρελθόντος. Ωστόσο, στο πλαίσιο της βασιλείας του, ένα εκατομμύριο μαύροι λιώνουν στις φυλακές, ενώ η αστυνομία δολοφονούσε ατιμώρητη έναν μαύρο στους δρόμους των Η.Π.Α. κάθε μέρα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, έχουμε δει πολεμιστές αμερικανικών ιθαγενικών πληθυσμών να δέχονται επιθέσεις από την ίδια αστυνομία για την υπεράσπιση του νερού που δίνει ζωή στις κοινότητές τους. Εμπνευσμένοι από τους θαρραλέους μαχητές και τις μαχήτριες του Φέργκιουσον, της Βαλτιμόρης, του Oakland, και του Standing Rock, έχουμε ως στόχο να καταφέρουμε και εμείς ισχυρά χτυπήματα κατά του ρατσισμού, των φυλακών και της αστυνομίας παντού.

Φυσικά αυτοί οι αγώνες δεν θα ολοκληρωθούν όταν ο Ομπάμα φύγει από την Ελλάδα, ούτε όταν θα εγκαταλείψει το προεδρικό μέγαρο. Ως Πρόεδρος της πιο ηγεμονικής κρατικής εξουσίας της εποχής μας, ο Ομπάμα προσωποποιεί όλες τις διαπλεκόμενες και αμοιβαία ενισχυόμενες ιεραρχίες που διαχωρίζουν την ανθρωπότητα -την ιδιοκτησία, την ιθαγένεια, τους ρόλους των δύο φύλων, καθώς και κάθε άλλη μορφή εξουσίας- και όμως, ακόμη και ο ίδιος, δεν είναι τίποτα άλλο πάρα ένα γρανάζι σε μια πολύ μεγαλύτερη μηχανή. Όταν αντικατασταθεί τον ερχόμενο Ιανουάριο, τα οικονομικά συμφέροντα που κρατούσαν τα νήματα της διακυβέρνησης του και καθόριζαν τις επιλογές του θα προχωρήσουν αξιοποιώντας τον Donald Trump με τους ίδιους βασικούς στόχους, έστω και μέσω μιας πιο απροκάλυπτα βίαιης στρατηγικής, κατάλληλης για αυτούς τους χρόνους που μας περιμένουν.

Από μεριάς μας και εμείς επίσης, πρέπει να ανανεώσουμε τις στρατηγικές μας. Σήμερα, όλο και λιγότεροι άνθρωποι διατηρούν την ψευδαίσθηση ότι οι εκλογές, το κόμμα, ή το κράτος θα μπορούσαν να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Όταν παίρνουμε μέτρα εναντίον πολιτικών σαν τον Ομπάμα, δεν πρέπει να κατανοούμε τους εαυτούς μας ως συμμέτοχους σε μια απλή διαμαρτυρία. Δεν  επιδιώκουμε απλά να αποκτήσουμε δύναμη με μαχητικά μέσα. Αναπτύσσουμε μορφές αυτο-άμυνας, προκειμένου να δημιουργήσουμε απελευθερωμένους χώρους στους οποίους μπορούμε να πειραματιστούμε με τους δικούς μας τρόπους για να καλύψουμε τις δικές μας ανάγκες, άμεσα, αντί άλλοι να υποβάλλουν τις ζωές μας σε πειράματα.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ. Να πάρουμε άμεσα πρωτοβουλίες, να δημιουργήσουμε κοινότητες αγώνα παντού, να ανοίξουμε χώρους, στέκια, καταλήψεις, σημεία συνάντησης, να καταλάβουμε και να απελευθερώσουμε τον δημόσιο χώρο, να ανοίξουμε συζητήσεις, να οργανώσουμε διαδηλώσεις, να παράγουμε ελεύθερη τροφή, στέγη και κουλτούρα για όλους, σκέψη χειραφέτησης και δράσεις απελευθέρωσης, να συμμετάσχουμε στις κοινωνικές δομές του κινήματος, να σπάσουμε την απάθεια και την ιδιώτευση.

Τα χτυπήματα που θα καταφέρουμε εδώ στην Ελλάδα θα ακουστούν σε όλο τον κόσμο, από τις υπόλοιπες περιφέρειες έως την καρδιά των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μαζί, από όλες τις πλευρές του πλανήτη, να γίνουμε ακυβέρνητοι.

Για τον διεθνή συντονισμό και την παγκόσμια Αλληλεγγύη στον αγώνα ενάντια στο κράτος και τον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Για την Αναρχία, την αέναη επανεφεύρεση των σχέσεών μας με σκοπό την άσκηση της ελευθερίας

Για την Ελευθερία, τη συλλογική ικανότητα να εκπληρώσουμε τις τεράστιες δυνατότητές μας με τους δικούς μας όρους

Κοινή διεθνής ανακοίνωση
Κενό Δίκτυο [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες] / Αθήνα
και Crimethinc Ex Workers Collective (USA)

The post Welcome to Athens, Obama / Kαλώς ήρθες στην Αθήνα Ομπάμα!: Κενό Δίκτυο & Crimethinc (USA) Common Announcement of Void Network (Athens) and Crimethinc (USA) appeared first on Void Network.

The particular understanding I have of men and myself comes from having been born into a working poor context that also happened to be hyper religious.
My marinovio texted me today and said: “I am going out with a friend this upcoming weekend.” This was an FYI text; it was open and clean communication. This was the relationship I signed up for … yet in the back of mind crept up this insecurity that comes from having been born female, poor, brown, and brought up extraordinarily religious—and not just any religion, but charismatic Christian.
When I read this text, the side of me that intentionally picked this man to be my partner, trusted and knew everything was on the up-and-up. Yet the side of me that is insecure about myself, only in so far as I am attached to a man, grew anxious within seconds. That side of me said: aseguraté that nothing is sketchy, and that he is being good to you. As if some way, some how, it is my responsibility to keep my man’s interest on me.

Mi vida entera I have been told, through some indirect or direct way, that a man would be my salvation. And when that feels at risk, I have a powerfully internal response that on the surface looks like insecurities, but deep down inside it is actually rooted in colonialism and sexism. This particular understanding I have of men and myself comes from having been born into a working poor context that also happened to be hyper religious.

Christianity has and always will be externally brought into our communities, by white voluntourists and missionaries with all the privilege of being able to fly in and out of our countries at their leisure. Missionaries were never meant to come into our context and embrace our cultures and somehow use that to elevate their own religions. Instead missionaries have a reputation for going into places and erasing entire cultures for the sake of the mission of the church. The church came into our countries on assumptions of saving us even back when we were not devoid of a spirituality just devoid of THEIR spirituality. The church was never trying to come and save us, they were actually just trying to civilize us.
So when whitewashed Christianity rears its head in our communities it looks a lot like oppression, when you are brown and poor, because this mainstream theology just tells you to trust in God and that whatever you were doing before your salvation was wrong. This all feels particularly suffocating when you’re at the crux of having been born brown, poor, AND female. Because the church also teaches you mainstream theology that does not care to understand your context, but also that you are nothing without a man.

Give me a list of strong, independent, unwed (or devoid of male support) women in the Bible, and I will give you a million dollars. So when these problematic theologies came into our countries what they taught us is that women are in danger, every second that they are unwed and lacking male support.
So here I am, a strong independent Latina immigrant writing about the ills of colonialism, sexism, racism, ethnocentrism, classism, and xenophobia and STILL when my novio says he will be out on a Saturday, I revert to Christianized pastor’s daughter Priscila that was indoctrinated into thinking that a man is her only hope. And then I do this weird dance of reminding myself that I am enough.

I do this interesting little self-talk, where I pull up screenshots of readers emails, scroll through some of my favorite works, and remember that I, and my hermanas, are all I have ever needed. I do this dance of reclaiming myself because I was not born with these inclinations to think of myself as inferior without a man, I was taught this, and so when I reclaim myself I am trying to erase years of propaganda to remind myself that I am enough. I do this dance of forgetting that a man will save me, despite a religion that taught me that a man came down and saved the entire human race. I do this dance of looking at myself in the mirror, and loving who I have become despite men.

Growing up in a country where foreign religious agendas trumped all human dignity of Indigenous persons already living in said country means that the great-great-great-granddaughters of rape, genocide, and theft were inherited colonizing outlooks about our bodies and ourselves. Growing up in a country where foreign policies have allowed the forced removal of our rich resources for the betterment of more deserving countries aka whiter richer countries, means that you begin to think that you as a brown woman are not enough. That even when everything has been taken from you, and then you’ve given the little that is left, you still find yourself doubting your resilience and your strength. Growing up in a country drenched with an externally imposed religion that justifies the mistreatment of women, you begin to start blaming those external forces for your country’s distress. All of this feels particularly suffocating when you’re at the crux of having been born brown, poor, AND female.

Christianity has everything to do with colonialism, and sexism has everything to do with Christianity.

Prisca Dorcas Mojica Rodriguez is a writer, blogger and founder of Latina Rebels.

source: http://www.telesurtv.net/english/opinion/Christianity-Colonialism-and-Sexism-20160809-0020.html

The post Christianity, Colonialism, and Sexism – Prisca Dorcas Mojica Rodriguez appeared first on Void Network.

Sa. 31.10.2015

CROSSING BRIDGES 2015 * 
Party and Politics, Participation, 
Intercultural Exchange, Art and Culture

Zentrum Klapperfeld, 
Klapperfeldstraße 5, 
Frankfurt am Main

Program:

14:00: 
ReCreate Public Space *
Open Street Action, Subversive Sounds and Flashmob
Meeting point: Klapperfeld
– Participate –

16:15:
Temper and movement of an activist
Interactive Body Movement Workshop with Dada Vecerin

17:00:
Social Revolt and Radical Movements in Greece Now!
Open discussion with members of Void Network from Athens.
Moderation: Tasos Sagris (co-editor of the book “We are an image from the future, the Greek Revolt of 2008”), Sissy Doutsiou (activist, poet, actress) and Yiannis Raouzaios (poet, journalist).

18:30:
Exhibition and Guided Tour through the former prison Klapperfeld

19:00 and all around:
– VolXküche
– Fireshow in the yard
– The Fantastic Fauns performance by aFairMix
– Alice Project info booth on drugs, culture and change
– Cinema Area / Films & information
including show of:
Let’s Not Live Like Slaves 
Film-Documentation by Yannis Youlountas
on Resistance in terms of Self-organization, Solidarity and Autonomy.
www.x-pressed.org/?xpd_article=lets-not-live-like-slaves

20:00:
OXI – Does No mean No?
Information & open discussion about 
Revolt and Resignation in Greece and other countries 
with activists from Greece and Martin Glasenapp (Blockupy)
Moderation: Dada Vecerin & Wolfgang Sterneck

22:00:
Faust hoch 3 
Theatre performance by Niklas

23:00 
Armed Words
Void-Network : Multi Media Poetry Action with Sissy Doutsiou, Tasos Sagris, Yiannis Raouzaios 
Sound by Crystal Zero & Sissy Stardust – Visuals by Void Optical Art Laboratory

23:00: 
Party – Rhythm and Change:
DJs, Live acts, Chills, 
Performances, Visuals:
Sissy Stardust,
Raman 
Crystal Zero
(Void Network / Athens)
Omni-Tech 
(Crystallin Music / Crete), 
Yanniz 
(Erdlichter / Athens), 
Yohannes, 
Sonnenzyklus 
Lava 303 Live 
(Crystallin Music / Playground)
Stefan Ludley 
(Psylofant / FfM) 
FlipFlop (FfM) & friends

Visuals by Optikos, 
Global Eye (London Void Network) 
& Void Optical Art Laboratory 

– This event is a collaborative project of a network collective of activists and artists from Germany and Greece. 

More information:
http://voidnetwork.blogspot.de 
* www.theplayground.de 
* www.alice-project.de 
* www.sterneck.net 
* www.faitesvotrejeu.tk 
* www.crystallin.de 
* www.psylofant.de 
* www.rhein-main-psy.de * …..

– Refugees Welcome!

– Participate!

– This is a work in progress – We (incl. YOU) all create it together! 

– We ask you to bring a plastic or cloth bag for your jacket/coat/.. to leave it at our guarded cloakroom.
It might be cold outside, but not inside.

– Entry: Free / Solidarity Donation

-The monetary surplus of this event will be used for refugee projects in and around Frankfurt. 

– Info on Klapperfeld:

The former police prison Klapperfeld in the inner-city of Frankfurt am Main was erected in 1886 and throughout its 115 years of existence was exclusively used for the repression and oppression of people.
The initiative ‘Faites votre jeu!’, which was founded as a autonomous, self-organizing cultural and political initiative, moved into the former prison at the end of April 2009, opening the building to the general public with numerous events, projects and an exhibition gallery. The ‘working group history’ is part of the initiative and it dedicates its work to a critical political approach to the prison’s past.
www.klapperfeld.de/en


…. Crossing Bridges ….


– * –


The night of 31 October in all western lands is celebrated 
as a night where the frontiers between the enforced reality 
and our real desires are abolished. 
This is a night against all kinds of normalities 
where the frozen social roles derive. 

The children become dangerous, 
the poor come out in the streets, 
the rich ones hide themselves terrified under their bed-covers, 
lovers express their uncontrollable sexual passions out in public.

Night of the Dead is also a night of memory 
for all those lost ones, 
all those that left their lives 
without succeeding to materialize their dreams, 
who left their plans unfinished 
and their desires unfulfilled.

Also, it is a long drunken wild late night celebration, 
an awaken night for all those living imprisoned, 
all these living dead buried in deluded needs 
and fake desires. 
This is a night of magic 
where everything we were dreaming of for a long time 
NOW we have to put into practice. 

The days of our apathy and fear are over. 
In the deep darkness you can hear a muffled howl:

  THEY HAVE THE AUTHORITY, WE HAVE THE NIGHT! 

VOID NETWORK

http://voidnetwork.blogspot.com/

www.theplayground.de/crossingbridges2015
www.facebook.com/events/463658263842972
http://voidnetwork.blogspot.com

The post CROSSING BRIDGES International Festival / Frankfurt / 31.10.2015 appeared first on Void Network.