Προσφέρουν όμως το περίγραμμα ενός οράματος που το κάθε κόμμα ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί. Οι αναρχικοί έχουν διαφορετική προσέγγιση: αντί να προσφέρουμε ένα προκατασκευασμένο σχέδιο, προτείνουμε να δημιουργήσουμε ένα μαζί, δυναμικά, σύμφωνα με τις αρχές της αυτοδιάθεσης, της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης, δηλαδή οριζόντια και εξισωτικά. Βλέπουμε, πως όταν οι άνθρωποι συναντούν τις αναρχικές ιδέες για πρώτη φορά, πάντα εμφανίζεται μια μερίδα ατόμων που απαιτούν ένα ξεκάθαρο, σαφές πρότυπο που να απαντά στα ζητήματα της κοινωνικής οργάνωσης. Ως μια απάντηση από μεριάς των αναρχικών στα εύλογα ερωτήματα για την οργάνωση της ζωής και της κοινωνίας σύμφωνα με τα αναρχικά ιδεώδη, ένας από τους συντρόφους μας έχει συνθέσει ένα προσχέδιο αναρχικού προγράμματος – ένα δείγμα από ένα σύνολο προτάσεων που θα μπορούσαν να τεθούν σε εφαρμογή κατά τη διάρκεια μιας επανάστασης – ως μια ευφάνταστη άσκηση, μια μέθοδος ώστε ο καθένας να μπορεί να κατανοήσει πιο άμεσα τις πρακτικές αλλαγές που δυνητικά στοχεύουν να εφαρμόσουν οι αναρχικοί.

Για να είμαστε σαφείς, αυτό το πρόγραμμα δεν αντιπροσωπεύει τη συλλογικότητα μας στο σύνολό της, ούτε το διεθνές αναρχικό κίνημα. Θα πρέπει κανονικά να διακηρυχτούν τόσα προγράμματα όσοι είναι και οι αναρχικοί σε αυτόν τον κόσμο. Καθώς διαβάζεις όμως αυτό το πρόγραμμα, σκέψου από μεριάς σου τί σε εκφράζει από όλα αυτά και τι όχι – τι έχει σημασία τελικά και τι είναι ασήμαντο για εσένα; Σκέψου τις αλλαγές που θέλεις να κάνεις ο ίδιος στον κόσμο που ζούμε και ποια είναι τα μέσα που πρέπει να χρησιμοποιηθούν ώστε αυτή η αλλαγή να είναι συνεπής με τις αξίες και τις επιθυμίες σου.

Τρόπος χρήσης αυτού του προγράμματος

Αυτό που ακολουθεί είναι το αντίθετο ενός συνηθισμένου πολιτικού προγράμματος. Δεν περιλαμβάνει αιώνιες αρχές. Δεν προσποιείται ότι αντιπροσωπεύει μια γενική βούληση, ότι εκπροσωπεί το “κοινό”, τον “λαό”, τους “ανθρώπους”, ή οποιαδήποτε τέτοια αφαίρεση.

Οι αναρχικοί κατανοούν την ελευθερία έτσι όπως αυτή προκύπτει μέσα από μια συνεχή διαδικασία. Η ελευθερία είναι κάτι που δημιουργούμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο κάθε μέρα στη ζωή μας. Κατά την άποψή μας, δεν μπορεί να οριστεί μέσω μιας ιερής περγαμηνής ή να μας χορηγηθεί από ένα ισχυρό θεσμικό όργανο. Κάθε είδους τέτοια πρακτική καταστρέφει πραγματικά την ελευθερία. Πιστεύουμε επίσης ότι το να καθορίσουμε το περιεχόμενο της ελευθερίας μας και να κατακτήσουμε οι ίδιοι την ελευθερία για τον εαυτό μας συνιστά την καλύτερη εγγύηση της ευημερίας μας.

Οι αναρχικές αναλύσεις ενάντια στον καπιταλισμό, το κράτος, την πατριαρχία και την αποικιοκρατία έχουν αποδειχθεί χρήσιμες σε αμέτρητους κοινωνικούς αγώνες τις τελευταίες δεκαετίες, όπως και οι κριτικές μας ενάντια στο ρεφορμισμό, την αυταρχική επανάσταση και τη θεσμική Αριστερά. Ίσως οι πιο σημαντικές συνεισφορές μας βρίσκονται μέσα στις πρακτικές της αμοιβαιότητας, της αλληλοβοήθειας και της αυτοοργάνωσης. Οι αναρχικές μορφές πάλης έχουν επίσης αποδειχθεί συμβατές με μια σειρά άλλων αγώνων που έχουν αφήσει το σημάδι τους στον κόσμο, επηρεάζοντας και ανανεώνοντας τον Αναρχισμό ως μια ζωντανή ιδέα.

Δεν παρουσιάζουμε ένα πρόγραμμα με την προϋπόθεση ότι θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε την απόλυτη αλήθεια, ούτε ότι αυτό το πρόγραμμα θα μπορούσε να εκφράσει όλα τα οράματα της απελευθέρωσης με τα οποία είμαστε ενεργά αλληλέγγυοι/ες. Χωρίς να είναι στους στόχους μας η παρουσίαση ενός “πλήρους οράματος”, εξακολουθούμε να θεωρούμε απαραίτητη την απόπειρα να εκφράσουμε τις ιδέες μας για τον κόσμο, τη ζωή και τις κοινότητες των ανθρώπων, ανεξάρτητα από το πόσο μερική ή αποσπασματική μπορεί να είναι αυτή η έκφραση. Η πρόσφατη εμπειρία έχει δείξει ότι δεν μπορούμε να κερδίσουμε μια επανάσταση που δεν είμαστε καν σε θέση να φανταστούμε.

Αυτός είναι ο πρωταρχικός σκοπός αυτής της διακήρυξης: να αποσαφηνίσουμε προς ποια κατεύθυνση εργαζόμαστε αυτή τη στιγμή, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να φανταστούμε τί είδους αλλαγές θα εφαρμόζαμε αν μπορούσαμε να καταργήσουμε την κυβέρνηση ή να δημιουργήσουμε μια αυτόνομη ζώνη. Καμία από αυτές τις ιδέες δεν είναι απόλυτες αλήθειες που θα θέλαμε να επιβάλουμε, εξαναγκάζοντας όλους να υποστηρίξουν ένα ενιαίο όραμα ελευθερίας και επανάστασης. Αντίθετα, αυτό το πρόγραμμα προσφέρει έναν τρόπο να οραματιστούμε και να στοχαστούμε πάνω σε αρχές και στόχους για τους οποίους πολλοί/ές από εμάς επιθυμούμε να αγωνιστούμε μαζί.

Αναπόφευκτα πολλοί από αυτούς τους στόχους θα αλλάξουν και θα αναπτυχθούν στην πορεία καθώς μπαίνουμε σε σύγκρουση αλλά και σε διάλογο με άλλους ανθρώπους και οράματα. Το θέμα δεν είναι να πείσουμε τους πάντες ότι το όραμά μας για την ελευθερία είναι το σωστό. Θα είμαστε πιο ελεύθεροι όταν ο καθένας μας μπορεί να φανταστεί τον καλύτερο δυνατό κόσμο σε κάθε δεδομένη στιγμή.

Ούτε καν οι άνθρωποι που γράφουν και δημοσιεύουν αυτό το κείμενο πιστεύουν ότι αυτό το έγγραφο είναι ένα έγκυρο πρόγραμμα ή μια ολοκληρωμένη πρόταση. Η ελπίδα μας είναι ότι θα χρησιμεύσει ως σημείο εκκίνησης για γόνιμες συζητήσεις, με τις ανάλογες διαφωνίες και συμφωνίες, βοηθώντας όμως τους ανθρώπους να αρθρώσουν παρόμοιες σκέψεις, αντίθετα οράματα ή οράματα που είναι απλώς διαφορετικά.

Όσο περισσότεροι είμαστε αυτοί που στοχαζόμαστε τον κόσμο που ονειρευόμαστε να ζήσουμε και προβληματιζόμαστε για τον τρόπο με τον οποίο αμέτρητοι τέτοιοι κόσμοι μπορούν να χωρέσουν σε έναν κόσμο, τόσο περισσότερο θα απομακρυνόμαστε από τον μονοδιάστατο Δυτικό τρόπο σκέψης, και τόσο μεγαλύτερη θα καθίσταται η συλλογική νοημοσύνη μας.

Αυτό το πρόγραμμα ασχολείται επίσης με κάποια οδυνηρά ζητήματα για τα οποία καμία συλλογικότητα δεν έχει το δικαίωμα να πάρει αποφάσεις για αυτά. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι θα ήταν λιγότερο επιζήμιο να αντιμετωπίσουμε αυτά τα θέματα ατελώς από το να τα αποφύγουμε και να προσποιηθούμε ότι δεν υπάρχουν. Ελπίζουμε ότι οι ανεπαρκείς προσπάθειές μας θα εμπνεύσουν άλλους να συνεχίσουν καλύτερα από εμάς.

Οι ελλείψεις αυτού του προγράμματος εκφράζουν μια θεμελιώδη αρχή των αναρχικών: Κανείς δεν μπορεί ποτέ να εκφράσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες όλων. Ό,τι κι αν σκεφτείς πως λείπει, είναι χρέος σου να το συμπληρώσεις, και χρέος όλων μας να υποστηρίξουμε ο ένας τον άλλον μέσω της διαδικασίας να το πραγματώσουμε μαζί.

_________

Στο τέλος του κειμένου υπάρχει ένα σύντομο γλωσσάριο όρων.

Ένα Αναρχικό Πρόγραμμα

0. Οι στόχοι είναι τα μέσα

Εκείνοι/ες που υποστηρίζουν ένα αναρχικό πρόγραμμα ζουν και οργανώνονται με τρόπο που καθιστά το πρόγραμμα άμεσα δυνατό, όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον, μετά από την κατάκτηση της εξουσίας από ένα δικτατορικό κόμμα. Αυτή η αρχή των αναρχικών αντιπροσωπεύει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο δημιουργικής δράσης που ξεκινά από το ΤΩΡΑ.

Τίποτα σε αυτό το πρόγραμμα, ούτε καν η κατάργηση του κράτους, δεν μπορεί να δικαιολογήσει μέσα πάλης που απορρίπτουμε και θέλουμε να καταργήσουμε στον κόσμο που θέλουμε να κατοικήσουμε. Επίσης δεν θα αναβάλουμε ή θα παραμερίσουμε τα ζητήματα της ελευθερίας και της ευημερίας για αργότερα – επιβάλλοντας μια κατάσταση εξαίρεσης που θα έχει το προσωπείο κάποιας “επανάστασης”.

1. Αμοιβαία επιβίωση

Υπό την κυριαρχία του καπιταλισμού, κανείς δεν έχει δικαίωμα στην επιβίωση. Είμαστε όλοι αναγκασμένοι να πληρώσουμε για τα μέσα της επιβίωσης μας – και μερικοί από εμάς αδυνατούν να το πράξουν. Εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από αιτίες που είναι εύκολο να προληφθούν. Δισεκατομμύρια ζουν στη δυστυχία επειδή στερούνται τα μέσα για μια υγιή, αξιοπρεπή ζωή. Αυτό θα τελειώσει ΤΩΡΑ.

A. Κάθε άνθρωπος και κάθε κοινότητα έχει δικαίωμα στα μέσα που χρειάζεται για την επιβίωση του.

B. Επομένως, γίνεται φανερό πως τα άτομα και οι κοινότητες που επιλέγουν να συγκροτηθούν με τρόπους που καταστρέφουν τα μέσα επιβίωσης των άλλων ή που παρακρατούν αυτά τα μέσα με αντάλλαγμα κάποια υπηρεσία, παράγοντας δηλαδή συνθήκες εκμετάλλευσης, καταστρέφουν τη δυνατότητα αμοιβαίας επιβίωσης. Ως εκ τούτου, ο «τρόπος ζωής» τους δεν μπορεί να αποτελεί τρόπο επιβίωσης – αφού ακριβώς θέτει σε κίνδυνο την αμοιβαία επιβίωση.

Γ. Τα πρόσωπα και οι κοινότητες έχουν δίκιο να υπερασπίζονται τον εαυτό τους από την εκμετάλλευση ή από ότι απειλεί τα μέσα επιβίωσης τους, κατά προτίμηση πείθοντας εκείνους που τους απειλούν ή τους εκμεταλλεύονται να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους σε ένα πιο αρμονικό, αμοιβαία εφικτό πρότυπο – αλλά και, εάν είναι απαραίτητο, με τη χρήση της βίας.

Δ. Η σύγκρουση και ο θάνατος ήταν πάντα μέρος της ζωής, και θα παραμείνουν έτσι για το άμεσο μέλλον. Με τις τρέχουσες τεχνολογίες, οι προσπάθειες για την αποτροπή του θανάτου βασίζονται στον πολλαπλασιασμό των θανάτων μεταξύ εκείνων που δεν έχουν πρόσβαση σε τέτοιες τεχνολογίες. Επομένως, η επιβίωση δεν είναι η απουσία θανάτου, αλλά η δυνατότητα για μια υγιή και ικανοποιητική ζωή, καθώς και η δυνατότητα να περάσει κάτι από αυτή τη ζωή στις μελλοντικές γενιές.

E. Υπό αυτή την έννοια, το αντίθετο της ζωής δεν είναι ο θάνατος, αλλά η εξόντωση, η ολοκληρωτική εξαφάνιση μιας ομάδας, συμπεριλαμβανομένης ακόμη και της καταστροφής της μνήμης αυτής της ομάδας. Η δυνατότητα εξόντωσης ανήκει μόνο στο κράτος. Για αυτό το λόγο είναι ξεκάθαρο πως το κράτος αποκλείει την πιθανότητα αμοιβαίας επιβίωσης.

2. Αποαποικιοποίηση

Η αποικιοκρατία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια εξάπλωση του καπιταλισμού και την καταστροφή της ζωής που αυτός έχει προκαλέσει. Αυτή η καταστροφή είχε συνεχείς επιπτώσεις σε κάθε επίπεδο. Ο αποικισμός αποτέλεσε τα θεμέλια των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ήταν επίσης θεμελιώδης για τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη που λειτούργησαν ως αρχιτέκτονες του τρέχοντος παγκόσμιου συστήματος, ενός συστήματος κρατισμού και καπιταλισμού. Οι επαναστάσεις του 20ού αιώνα δεν κατάφεραν να αλλάξουν τα βασικά αποικιακά πλαίσια που κληρονόμησαν. Όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν.

Α. Οι αποικιοκρατούμενοι λαοί έχουν το δικαίωμα να αναμορφώσουν τις κοινότητές τους, τις γλώσσες τους, τα εδάφη τους, τα εκπαιδευτικά και οργανωτικά τους συστήματα. Όλα αυτά είναι ρευστές πραγματικότητες που τα μέλη αυτών των κοινοτήτων θα τα προσαρμόσουν στις σημερινές τους ανάγκες.

Β. Οι αποικιοκρατικές κοινωνίες πρέπει να καταστραφούν. Επειδή είναι τόσο βαθιά ριζωμένες ιστορικά, η κατάργησή τους δεν μπορεί να αποζημιώσει μέσα σε μια στιγμή τους λαούς για όλα τα δεινά που τους επέφερε η αποικιοκρατία. Αυτή θα είναι μια περίπλοκη και εξελισσόμενη διαδικασία. Οι αυτόχθονες ιθαγενικές κοινότητες θα πρέπει να είναι σε θέση να δουν την απελευθέρωση τους από την αποικιοκρατία ως μια διαδικασία ενδυνάμωσης και θεραπείας των κοινοτήτων τους που μπορεί να επέλθει μόνο μέσα από την κατάργηση, για παράδειγμα, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Χιλής, της Αυστραλίας και άλλων εθνών-κρατών. Αυτό είναι επίσης απαραίτητο για να απαλλαχθούμε μια για πάντα από τη διπλωματία των κανονιοφόρων που έχει χαρακτηρίσει μεγάλο μέρος της αποικιοκρατίας.

Γ. Εξ ορισμού, δεν μπορούμε και δεν πρόκειται να θέσουμε τα όρια της απο-αποικιοποίησης μέσα στην παρούσα στιγμή, μέσα από την πραγματικότητα μιας αποικιοκρατικής κοινωνίας. Και οι αναρχικοί και οι ιθαγενικοί πληθυσμοί εξίσου προτιμούν μοντέλα αποαποικιοποίησης που σπάνε την αποικιακή λογική και αποκηρύσσουν τα έθνη-κράτη, τον εθνοτικό ουσιοκρατισμό, τις τιμωρητικές και γενοκτονικές πρακτικές, ή απλές μεταρρυθμίσεις που εστιάζουν μόνο στο ποιος κατέχει την κρατική εξουσία.

Δ. Οι κοινότητες των εποίκων που ιστορικά και μέχρι σήμερα έπαιξαν τον ρόλο ενός επιθετικού και εχθρικού γείτονα, βοηθώντας στην αστυνόμευση και την εκμετάλλευση των αυτόχθονων κοινοτήτων, θα πρέπει να διαλυθούν και θα αντιμετωπίζονται ως παραστρατιωτικές ομάδες εάν επιδιώκουν να συνεχίσουν οποιαδήποτε μορφή εχθροπραξίας. Όλα τα «στρατόπεδα ανδρών»[1] θα διαλυθούν αμέσως και όλοι οι πόροι τους θα χρησιμοποιηθούν για να βοηθηθούν αυτόχθονες γυναίκες και lgtbqi αυτόχθονα άτομα[2].

Ε. Πανεπιστήμια, μουσεία και άλλοι φορείς θα επιστρέψουν όλα τα αγάλματα, τα κομμάτια αγαλμάτων, τα καλλιτεχνικά έργα και τα αντικείμενα που έκλεψαν από τις αυτόχθονες κοινότητες.

ΣΤ. Οι αυτόχθονες, ιθαγενικοί πληθυσμοί έχουν το δικαίωμα να ανακτήσουν όσο έδαφος χρειάζονται για την πλήρη υλική, πολιτισμική και πνευματική τους επιβίωση.

Ζ. Προτεραιότητα μπορεί να δοθεί στην ανάκτηση γης με πνευματική σημασία –γης που ανήκε στην κυβέρνηση–και μεγάλων εμπορεύσιμων περιουσιών, αλλά και πάλι, δεν θα πρέπει να τεθούν προκαθορισμένοι περιορισμοί στο πώς οι αυτόχθονες θα προβούν στην απο-αποικιοποίησή τους. Η. Κοινότητες αποικιοκρατούμενων σε χώρες που διατηρούσαν αποικίες (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία, Γαλλία) θα διευκολύνουν μια ευρείας κλίμακας μεταφορά χρήσιμων πόρων που απαλλοτριώθηκαν από τις καταργηθείσες κυβερνήσεις, τους πλούσιους και τους θεσμούς που υπήρχαν για να εξυπηρετήσουν τους πλούσιους (π.χ. ιδιωτικά νοσοκομεία). Αυτοί οι πόροι θα διατεθούν σε κοινότητες στις πρώην αποικίες.

[1]Τα στρατόπεδα ανδρών είναι προσωρινές εγκαταστάσεις στέγασης που έχουν κατασκευαστεί κυρίως για άνδρες εργαζόμενους σε έργα στις βιομηχανίες πετρελαίου, αγωγών, εξόρυξης, υδροηλεκτρικής και ξυλείας κοντά στη γη αυτόχθονων πληθυσμών. Οι αναφορές δείχνουν μια άμεση συσχέτιση μεταξύ αυτών των καταυλισμών και της έμφυλης βίας κατά των αυτόχθονων γυναικών και lgtbqi αυτόχθονων στον Καναδά και στην Βόρεια Ντακότα. Πηγή: Συνέλευση των αυτόχθονων Secwepemc της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά (SECWEPEMCUL’ECWASSEMBLY).

[2]Στα αγγλικά ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις lgtbqi ιθαγενείς ταυτότητες είναι two spirit people. Είναι ο τρόπος που επιλέγουν να αυτοπροσδιορίσουν τη σεξουαλική ταυτότητα και το φύλο τους τα non binary ιθαγενή άτομα διαφοροποιώντας τις ταυτότητές τους από τις λευκές δυτικές αποικιοκρατικές ομόφυλες ταυτότητες.

3. Αποζημιώσεις και κατάργηση του μίσους προς τους Μαύρους

Το μίσος προς τους Μαύρους και άλλες μορφές φυλετικού ρατσισμού είναι θεμελιώδους σημασίας για την παρούσα δομή εξουσίας.

Εξ αρχής, γιγαντώθηκαν μέσα από την αποικιοκρατία και τον καπιταλισμό, σε τέτοιο βαθμό που ο καπιταλισμός κατέστη αδιαχώριστος από τον ρατσισμό, αν και ο ρατσισμός μπορεί να πάρει διάφορες μορφές. Είναι αδύνατο να καταργηθούν πλήρως αυτές οι δομές εξουσίας χωρίς να χτυπήσουμε τα ιστορικά θεμελιωμένα κληροδοτήματα του ρατσισμού.

Α. Οι κοινότητες ανθρώπων που κατάγονται από τους επιζώντες της δουλείας έχουν δικαίωμα να αναλάβουν μεγάλες εκτάσεις γης που προηγουμένως ήταν φυτείες, καθώς και τον τεράστιο πλούτο οικογενειών και θεσμών που επωφελήθηκαν από τη δουλεία. Αυτή η αναδιανομή πλούτου θα πρέπει να πραγματοποιείται σε κοινοτική παρά σε ατομική βάση, για να αποφεύγεται η ενθάρρυνση δημιουργίας ταυτοτήτων που ορίζουν τα άτομα ως νόμιμα ή παράνομα βάσει αφηρημένων κριτηρίων. Εκείνοι που οργανώνουν μια συλλογική ή κοινοτική απαλλοτρίωση έχουν το δικαίωμα να αποσαφηνίσουν τις δικές τους εμπειρίες και το πώς η καταπίεση τους επηρέασε ιστορικά, καθώς και να επιλέξουν τον τρόπο με τον οποίο θα ανασυγκροτηθούν και ποιους επιθυμούν να συμπεριλάβουν στην κοινότητά τους.

Β. Ιστορικές περιοχές ή γειτονιές των μαύρων και άλλων φυλών που έχουν υποστεί εκτεταμένες αναπλάσεις είναι πιθανό να ανακτηθούν. Επειδή, προ ανάπλασης, σε πολλές γειτονιές ζούσαν άνθρωποι της εργατικής τάξης από διάφορες φυλές που έχασαν τα σπίτια τους, ίσως είναι απαραίτητο όσοι/ες κατά τη διάρκεια της επανάστασης εμπλέκονται σε στεγαστικούς και αντιρατσιστικούς αγώνες να σχηματίσουν συνελεύσεις που θα οργανώσουν τη διαδικασία πρόσκλησης ανθρώπων στις γειτονιές που ανακτήθηκαν. Για παράδειγμα, θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα σε πρώην κατοίκους ή τα παιδιά τους, και να βρεθούν τρόποι για να υπάρξει μια ισορροπία μεταξύ της αναζωογόνησης του Μαύρου Κινήματος και τη συνύπαρξή του με άλλες κουλτούρες αντίστασης. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί δημιουργώντας πρακτικές διαφυλετικής αλληλεγγύης που εξουδετερώνουν τους φυλετικούς διαχωρισμούς και τον ρατσισμό.

Γ. Άτομα σε γειτονιές που πάσχουν από έλλειψη υγειονομικών συνθηκών, που πάσχουν από περιβαλλοντικό ρατσισμό ή άλλες επιβλαβείς συνθήκες, οι οποίες θα συνεχίσουν να προκαλούν προβλήματα υγείας στο άμεσο μέλλον, μπορούν να μετακινηθούν σε πλούσιες γειτονιές (κατά προτίμηση στοχεύοντας τις πλουσιότερες). Οι κάτοικοι των πλούσιων γειτονιών μπορούν να μετακινηθούν στην κενές, κατώτερες γειτονιές με στόχο να τις βελτιώσουν με τη δική τους προσπάθεια, ή μπορεί να μετακινηθούν σε άλλα αχρησιμοποίητα σπίτια, τα οποία υπάρχουν σε αφθονία, χάρη στις καπιταλιστικές αγορές ακινήτων.

Δ. Όπλα που ελήφθησαν από την κατεστραμμένη αστυνομία και τον στρατό θα διανεμηθούν μεταξύ των Μαύρων, των ιθαγενών, των άλλων φυλετικών κοινοτήτων και των εθελοντικών πολιτοφυλακών που πολέμησαν αναμφισβήτητα στην αντιρατσιστική πλευρά καθ’ όλη τη διάρκεια της επαναστατικής σύγκρουσης. Οι κοινότητες θα αποφασίσουν τι πρέπει να γίνει με τα όπλα – εάν θα τα διανείμουν, θα τα αποθηκεύσουν ή θα τα διαλύσουν.

E. Πόροι που σχετίζονται με την εκπαίδευση και την υγεία, θα απαλλοτριωθούν από τις πλούσιες γειτονιές ώστε να ωφεληθούν οι γειτονιές που έχουν υποστεί φυλετικό ρατσισμό.

ΣΤ. Το καθήκον των λευκών αντικαπιταλιστών, ή πιο ορθά, των αντικαπιταλιστών που έρχονται σε συνειδητή ρήξη με τη λευκή ταυτότητα, είναι να συνεργαστούν με άλλους λευκούς ώστε να επιτύχουν μια όσο το δυνατόν πιο ειρηνική διαδικασία αποκατάστασης, βοηθώντας τους τελευταίους να μετακινηθούν σε άλλες γειτονιές ή περιοχές σε περίπτωση που εκδιωχθούν, διευκολύνοντας την εγκατάστασή τους, και βοηθώντας τους να βρουν τα μέσα για αξιοπρεπή επιβίωση, χωρίς να δημιουργήσουν δυσαρέσκεια ή παγιωμένες ταυτότητες που θα ενθάρρυναν τις διαγενεακές συγκρούσεις ή θα διατηρούσαν ζωντανή τη διαχωρισμένη λευκή ταυτότητα.

Ζ. Οι συνελεύσεις των ατόμων που έχουν δεσμευτεί να διεκπεραιώσουν τα παραπάνω κατά τη διάρκεια της επανάστασης, θα συγκροτήσουν επιτροπές ειλικρίνειας και συμφιλίωσης ώστε να αντιμετωπίσουν κάθε μορφή ρατσιστικής βίας. Θα εξαφανιστούν για πάντα μορφές ρατσισμού, όπως οι εξαναγκαστικές στειρώσεις που επιβλήθηκαν σε μετανάστες πριν μερικά χρόνια στις εγκαταστάσεις της Τελωνειακής και Συνοριακής Υπηρεσίας του κράτους των ΗΠΑ (U.S. Immigration and Customs Enforcement). Οι διαδικασίες για την αποκάλυψη της αλήθειας αυτών των φρικαλεοτήτων και την επίτευξη κάποιου είδους συμφιλίωσης δεν θα είναι καθαρά συμβολικές, ούτε όμως θα οδηγήσουν σε εκδικητικές πρακτικές. Θα στοχεύσουν σε κάποια μορφή συλλογικής θεραπείας και μετασχηματιστικής δικαιοσύνης και όχι σε αντίποινα και τιμωρητικά μέτρα.

_________________________

Όλα τα ακόλουθα σημεία του προγράμματος εξαρτώνται από τα σημεία 1 έως 3 και τον τρόπο με τον οποίο αυτά τίθενται σε κίνηση ώστε να είναι ικανοποιητικά για εκείνους/ες που έχουν υποστεί τη λευκή υπεροχή, τον αποικισμό, και τον ρατσιστικό καπιταλισμό.

Τα δικαιώματα και οι αρχές στο 4^ο κεφάλαιο, για παράδειγμα, που αφορούν την πρόσβαση στη γη, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για να αποτρέψουν τις προσπάθειες των αυτόχθονων, ιθαγενικών κοινοτήτων να ανακτήσουν τη γη τους.

4. Γη

Ο τρόπος με τον οποίο ο καπιταλισμός – και ο δυτικός πολιτισμός- μας έχουν διδάξει να σκεφτόμαστε τη γη και να της συμπεριφερόμαστε, μας έχει φέρει στο χείλος της καταστροφής. Το αφήγημα της γης ως ιδιοκτησίας, ως πόροου που πρέπει να εκμεταλλευτούμε, είναι ταυτόχρονα αποτυχία και τρέλα. Η εμπορευματοποίηση της γης υπήρξε καθοριστική για την αποικιοκρατία και την εκμετάλλευση, ενώ η μέτρηση, οριοθέτηση και ο ισχυρισμός κυριαρχίας επί της γης υπήρξε κεντρική έννοια για τη δημιουργία του κράτους καθ ‘όλη τη διάρκεια της ιστορίας του.

A. Η Γη είναι ζωντανό Όν. Δεν είναι δυνατή η αγορά και πώληση γης.

Β. Η γη ανήκει σε εκείνους/ες που της ανήκουν, δηλαδή σε εκείνους/ες που τη φροντίζουν και βασίζουν την επιβίωση τους σε αυτήν.

Γ. Η γη πρέπει να γίνεται σεβαστή. Οι κοινότητες πρέπει να λάβουν υπόψη την ατομικότητα της γης και όλων των άλλων όντων που υπάρχουν σε αυτήν. Η ιδέα ότι μόνο το ανθρώπινο είδος έχει ατομικότητα ευθύνεται για ένα μεγάλο μέρος της καταστροφής που αντιμετωπίζουμε.

Δ. Η γη είναι η βάση για την επιβίωση, και όλη η γη είναι διασυνδεδεμένη.

Ε. Επομένως, η υπεράσπιση της γης είναι αυτοάμυνα και άρα είναι σωστή.

ΣΤ. Μια κοινότητα που υπάρχει σε μια οικεία, τοπική σχέση με τη γη, ή μια κοινότητα που ιστορικά είχε μια τέτοια σχέση και αποδείχθηκε ότι ήταν καλή φύλακας της γης, πιθανότατα θα γνωρίζει καλύτερα πώς να συσχετιστεί με μια συγκεκριμένη περιοχή. Σε άλλους θα πρέπει να ανατεθούν ζητήματα σχετικά με την υπεράσπιση και τη φροντίδα της γης.

Ζ. Είναι ευθύνη όλων των κοινοτήτων να βοηθούν και να συνοδεύουν τη γη καθώς εκείνη θα θεραπεύεται από τους καταστροφικούς αιώνες του καπιταλισμού και του κράτους.

5. Νερό

Το νερό είναι ζωή.

A. Όλες οι κοινότητες πρέπει να επιστρέψουν το νερό που χρησιμοποιούν στον ποταμό, τη λίμνη ή τον υδροφόρο ορίζοντα, τόσο καθαρό όσο το βρήκαν.

Β. Όλες οι κοινότητες έχουν την ευθύνη να βοηθήσουν τις λεκάνες απορροής των ποταμών τους να επουλωθεί και να καθαριστεί μετά από αιώνες καπιταλιστικής επιδρομής.

Γ. Λαμβάνοντας υπόψη την κλιματική αλλαγή, την ερημοποίηση και όλες τις άλλες μορφές καταστροφών στον πλανήτη, όλες οι κοινότητες έχουν την ευθύνη να προσαρμόσουν τους τρόπους ζωής τους σε περίπτωση λειψυδρίας και να βοηθήσουν η μία την άλλη να μεταναστεύσει εάν η αύξηση της λειψυδρίας και η ερημοποίηση καταστήσει αδύνατη την αξιοπρεπή επιβίωση.

Δ. Σε περίπτωση λειψυδρίας, προτεραιότητα για τη χρήση νερού δίνεται στις τοπικές μορφές αειφόρου γεωργίας και στη διατήρηση των οικοτόπων και άλλων μορφών ζωής.

Ε. Η μόλυνση του νερού ή η αρπαγή τόσο μεγάλου όγκου, σε βαθμό που άλλοι/ες σε χαμηλότερα υψίπεδα ή άλλοι/ες στον ίδιο υδροφόρο ορίζοντα δεν έχουν αρκετή ποσότητα για αξιοπρεπή επιβίωση, συνιστά πράξη επιθετικότητας.

ΣΤ. Οι κοινότητες πρέπει να ανταποκρίνονται στις επιθέσεις στο νερό τους με απόπειρες διαλόγου και διαπραγμάτευσης, αλλά εάν αυτές οι προσπάθειες είναι άκαρπες, έχουν δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

6. Σύνορα

Το παγκόσμιο σύστημα που καταργούμε βασίζεται σε κράτη που διεκδικούν κυριαρχία πάνω σε σαφώς οριοθετημένα σύνορα, που συνεργάζονται ή ανταγωνίζονται στην καπιταλιστική συσσώρευση και στον πόλεμο. Τα έθνη-κράτη οδηγούσαν πάντοτε σε πολιτιστική και γλωσσική ομογενοποίηση και γενοκτονία, και έχει ήδη αποδειχθεί ότι τα σύνορα γίνονται όλο και πιο δολοφονικοί μηχανισμοί. Όλα αυτά, στο εξής, καταργούνται.

Α. Οι άνθρωποι και οι κοινότητες, από κοινού, αποφασίζουν σε ποιες κοινότητες θέλουν να ανήκουν και πώς επιθυμούν να συγκροτηθούν, αντίστοιχα. Αυτή είναι η αρχή της εθελούσιας συνένωσης.

Β. Όλοι μαζί, όσο καλύτερα μπορούμε, θα αναπτύξουμε τις αρχές της Ελευθερίας Κινήσεων, ισορροπημένες πάνω στον σεβασμό για τις κοινότητες που είναι οι θεματοφύλακες των εδαφών που κάποιοι επιθυμούν να διασχίσουν ή να επισκεφθούν. Αυτές οι δύο αρχές απαιτούν την κατάργηση των συνόρων, από τη μια, και την κατάργηση του ατομικιστικού τουρισμού από την άλλη. Είναι λογικό για τις κοινότητες, που υπάρχουν σε σχέση με μια συγκεκριμένη περιοχή, να περιμένουν ησυχία καθώς και σεβασμό από τους επισκέπτες. Ταυτόχρονα, είναι καλό για τους ανθρώπους να μπορούν να κινούνται ελεύθερα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή ή ακόμα και απλά επειδή η κίνηση τους φέρνει χαρά και ευεξία. Αυτά τα δύο δικαιώματα, ως έχουν, μπορεί να έρχονται σε σύγκρουση. Οι κοινότητες και τα άτομα δεσμεύονται να επιλύσουν τέτοιες συγκρούσεις όσο πιο εποικοδομητικά γίνεται.

Γ. Οι κοινότητες δεσμεύονται να παρέχουν βασική και ασφαλή φιλοξενία στους μετανάστες. Στους τελευταίους μπορεί να συμπεριλαμβάνονται άνθρωποι που επιθυμούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, οι οποίοι είχαν εξαναγκαστεί να μεταναστεύσουν από τις επιπτώσεις του καπιταλισμού. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη μετανάστευση ολόκληρων κοινοτήτων που μετακινούνται για να αποφύγουν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του περιβαλλοντικού ρατσισμού.

Δ. Οι κοινότητες θα συντονίζονται μεταξύ τους ανάλογα με τις ανάγκες τους. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει ομοσπονδίες που οργανώνονται με βάση την ομιλούσα γλώσσα (για λόγους ευκολίας), συντονιστικούς φορείς σε μια κοινή λεκάνη απορροής υδάτων και πολλά άλλα. Οι αναρχικοί έχουν να προτείνουν πληθώρα αλληλεπικαλυπτόμενων μορφών οργάνωσης, καθώς και τη συμμετοχή του ατόμου σε πολλές διαφορετικές κοινότητες, για να αντισταθούν σε μια ενδεχόμενη αναπαραγωγή στρατιωτικών συνοριακών μονάδων ή ουσιοκρατικών ταυτοτήτων.

7. Στέγαση

Ακόμη και κυβερνήσεις που κατοχυρώνουν το δικαίωμα στέγασης στα συντάγματά τους δεν έχουν εγγυηθεί αυτή τη βασική ανάγκη – την ανάγκη για στέγαση. Όπως επεσήμανε ο Malatesta, ο καπιταλισμός είναι το σύστημα στο οποίο οι οικοδόμοι καταλήγουν άστεγοι επειδή υπάρχουν πάρα πολλά σπίτια.

A. Τα σπίτια ανήκουν σε εκείνους/ες που ζουν σε αυτά.

Β. Κανένας/μία δεν έχει δικαίωμα σε περισσότερα σπίτια από όσα χρειάζεται. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να περιοριστεί σε μια αρχή του τύπου «μία οικογένεια, ένα σπίτι», λόγω του κινδύνου ομαλοποίησης ενός μοντέλου της οικογένειας, αλλά και διότι ορισμένες δυναμικές οικογένειες περιλαμβάνουν μετακινήσεις μεταξύ πολλαπλών κόμβων, στο πλαίσιο ποιμαντικών, νομαδικών ή άλλων κοινωνιών που οργανώνονται γύρω από εποχιακές μεταναστεύσεις. Αυτό σημαίνει ότι εξοχικές κατοικίες των πλουσίων είναι δίκαιο να απαλλοτριωθούν για όσους/ες χρειάζονται πρόσβαση σε γη ή αξιοπρεπή στέγαση.

Γ. Η στέγαση δεν είναι εμπόρευμα προς αγορά ή πώληση.

Δ. Οι κοινότητες θα διασφαλίσουν ότι όλα τα μέλη τους θα έχουν αξιοπρεπή στέγαση και, στη συνέχεια, θα βοηθήσουν γειτονικές κοινότητες να βρουν τους πόρους που χρειάζονται για να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες στέγασης.

Ε. Οι αναρχικοί θα ενθαρρύνουν τη μετατροπή και τον επανασχεδιασμό της στέγασης, την οποία η καπιταλιστική ανάπτυξη ακινήτων και ο πολεοδομικός σχεδιασμός χρησιμοποίησε για την προώθηση πατριαρχικών πυρηνικών οικογενειών. Οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να αλλάξουν τους ζωτικούς τους χώρους με τρόπο που επιτρέπει περισσότερες κοινοτικές πρακτικές συγγένειας, πρακτικές ανατροφής παιδιών που δεν βασίζονται στο ετεροφυλόφιλο ζευγάρι και αυτόνομους χώρους για γυναίκες και για άτομα που δεν προσδιορίζονται από κάποιο φύλο.

ΣΤ. Οι αναρχικοί θα καταστήσουν προτεραιότητα την παροχή ασφαλούς στέγασης σε άτομα που φεύγουν από καταχρηστικές ή καταπιεστικές σχέσεις και περιστάσεις.

Ζ. Οι κοινότητες θα ξεκινήσουν αμέσως, με βάση τις δυνατότητές τους, να τροποποιήσουν τη στέγαση ώστε αυτή να καταστεί οικολογικά βιώσιμη, καθώς και τα πρότυπα οικισμών ώστε οι κυψέλες στέγασης να ανταποκρίνονται στις οικολογικές και πολιτιστικές ανάγκες. Στόχος είναι η απομάκρυνση από την παρούσα πραγματικότητα στην οποία η στέγαση αντιστοιχεί στις επιταγές του καπιταλισμού. Καθώς αυτή η διαδικασία θα διαρκέσει δεκαετίες, οι κοινότητες θα πρέπει να αναπτύξουν σχέδια και να μοιραστούν ιδέες για την οργάνωση της μετάβασης, λαμβάνοντας υπόψη ότι θα υπάρξει μια γρήγορη μετατόπιση από τα ορυκτά καύσιμα προς άλλες μορφές ενέργειας, καθώς και αλλαγές στη διαθεσιμότητα δομικών υλικών.

Η. Η απομάκρυνση των ανθρώπων από τα σπίτια τους είναι μια συναισθηματικά τραυματική πράξη που δεν θέλουμε να αποτελέσει μέρος του κόσμου που χτίζουμε. Ωστόσο, πολλές ιστορικά καταπιεσμένες κοινότητες επί του παρόντος ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, ενώ η αριστοκρατική στέγαση των πλούσιων αντιπροσωπεύει γενιές συσσωρευμένων λεηλασιών. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι καλύτερο για τους αποκλεισμένους να πάρουν τη στέγη εκείνων που επωφελήθηκαν από τη δυστυχία τους παρά να συνεχίσουν να ζουν στη δυστυχία. Υπό την κυριαρχία του καπιταλισμού, δεν προστατεύεται κάποιου είδους αναφαίρετο δικαίωμα στη στέγαση που να μας επιτρέπει να παραμείνουμε σε ένα συγκεκριμένο σπίτι. Δεν σκοπεύουμε να πραγματοποιήσουμε μια επανάσταση προκειμένου να παρέχουμε δικαιώματα σε πλούσιους ανθρώπους που δεν τα διεκδίκησαν καν στο πλαίσιο του δικού τους συστήματος.

8. Τροφή

Μια βασική πτυχή της καπιταλιστικής συσσώρευσης ήταν η εκβιομηχάνιση και η υπερεκμετάλλευση από μεριάς των παραγωγών τροφίμων, τόσο των ανθρώπων όσο και των άλλων μορφών ζωής, με στόχο να αποσπαστεί ένα συνεχώς αυξανόμενο πλεόνασμα. Αυτό έχει οδηγήσει σε πράξεις γενοκτονίας που σχετίζονται με την εμπορευματοποίηση της γης, την πλήρη καταστροφή των αγροτικών κοινωνιών, την αποψίλωση δασών, αλλά και την ερημοποίηση εξαιτίας της μονοκαλλιέργειας, τη μαζική πείνα, τη μαζική εξαφάνιση, τη ρύπανση, την κλιματική αλλαγή, τις νεκρές ζώνες στον ωκεανό, την καταστροφή και εμπορευματοποίηση κοινοτήτων διαφορετικών ζωντανών όντων, την καταστροφή εδαφών, και τη συστηματοποιημένη φυλάκιση και βασανισμό ζώων. Η τροφοδοσία μας είναι ένας συνδυασμός του τρόπου με τον οποίο οργανώνουμε την κοινωνία μας και των σχέσεων που δημιουργούμε με το ευρύτερο οικοσύστημα.

Α. Ο καθένας έχει δικαίωμα στα τρόφιμα που χρειάζεται για μια υγιή, αξιοπρεπή ζωή.

Β. Η εξασφάλιση ότι ο καθένας έχει αρκετό φαγητό αποτελεί συλλογική ευθύνη.

Γ. Η αυθαίρετη επιβολή ορίων και η καταστροφή του εφοδιασμού τροφίμων από την οποία εξαρτώνται άλλοι, αποτελεί επίθεση στην επιβίωσή τους. Μπορεί να ανταποκριθούν σε αυτό με νόμιμη αυτοάμυνα.

Δ. Οι εργαζόμενοι στις βιομηχανίες παραγωγής τροφίμων κατά τη στιγμή της επανάστασης θα κοινωνικοποιήσουν τα μέσα παραγωγής, τα οποία θα περάσουν υπό τον έλεγχό τους με σκοπό να διασφαλίσουν την πρόσβαση όλων στην τροφή.

Ε. Οι κοινότητες θα εκκινήσουν μια διαδικασία ανακατανομής μεγάλων εκτάσεων καλλιεργήσιμης γης αλλά και ανάκτησης περιοχών στο αστικό περιβάλλον, ώστε να επιτύχουν επισιτιστική αυτάρκεια και να μοιραστούν μεταξύ τους την πρόσβαση στα μέσα παραγωγής της τροφής.

ΣΤ. Η γεωργία θα μεταβεί από το υπάρχον, έντονα βιομηχανοποιημένο μοντέλο, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πετρέλαιο, σε ένα μοντέλο τοπικού και οικολογικού χαρακτήρα, το οποίο θα είναι σχεδιασμένο να εκπληρώνει δύο σκοπούς: τη διασφάλιση της επισιτιστικής ασφάλειας και την αποκατάσταση της υγείας του πλανήτη. Η ανθρώπινη διατροφή θα αποτελέσει μια μορφή φροντίδας του οικοσυστήματος.

Ζ. Ιδιαίτερα επιζήμιες τεχνολογίες, όπως τα φαλαινοθηρικά, τα γιγαντιαία αλιευτικά και οι μονάδες φυλάκισης και εκτροφής ζώων για βιομηχανική παραγωγή κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων, θα αποσυναρμολογηθούν το συντομότερο δυνατό.

9. Υγειονομική περίθαλψη

Υπό τη κυριαρχία του καπιταλισμού και του κράτους σε όλο τον κόσμο, η υγειονομική περίθαλψη έχει χρησιμοποιηθεί συχνά ως μια μορφή εκβιασμού για να κρατήσει τους φτωχούς ανθρώπους στη δυστυχία και το χρέος, να παρακολουθεί, να πειθαρχεί και να ελέγχει τα σώματά μας, ιδίως να βασανίζει και να ελέγχει γυναίκες, τρανς και άτομα με μη δυική ταυτότητα φύλου, άτομα που υπόκεινται σε φυλετικές διακρίσεις, άτομα με διαφορετικές ικανότητες και με διαφορά στην ψυχική υγεία. Ένα από τα πιο καταδικαστικά κατηγορητήρια του παρόντος συστήματος είναι το γεγονός ότι οι πρακτικές που πρέπει να επικεντρώνονται στη θεραπεία και τη φροντίδα λειτουργούν ως τόπος σκληρότητας και κερδοσκοπίας.

A. Όλοι/ες έχουν δικαίωμα στις προληπτικές θεραπείες και στις συνθήκες διαβίωσης που εγγυώνται την καλύτερη δυνατή υγεία.

Β. Καθένας έχει το δικαίωμα να ορίσει για τον εαυτό του τι συνιστά υγεία, σε διάλογο με την κοινότητά του. Άτομα που μοιράζονται μια συλλογική εμπειρία ή ταυτότητα που σχετίζεται με το φύλο, τη σεξουαλικότητα, τη σωματική ικανότητα, την ψυχική υγεία, την εθνικότητα ή οτιδήποτε άλλο, μπορούν να αναπτύξουν τον δικό τους ορισμό ή ιδεώδες για την υγεία. Τα μέλη αυτών των ομάδων είναι ελεύθερα να αποδεχτούν ή όχι αυτούς τους ορισμούς.

Γ. Όλοι έχουν δικαίωμα να αλλάξουν το σώμα τους, σύμφωνα με την έκφραση του φύλου τους ή για οποιονδήποτε άλλον λόγο, κατά το δοκούν. Οι άνθρωποι έχουν απεριόριστο δικαίωμα πρόσβασης σε μεθόδους αντισύλληψης και άμβλωσης.

Δ. Οι εργαζόμενοι/ες στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης δεν μπορούν να εξαναγκαστούν να εκτελέσουν μια διαδικασία με την οποία δεν συμφωνούν, αλλά η άρνηση πρόσβασης σε μια ιατρική φροντίδα αποτελεί επίθεση στην σωματική αυτονομία του ατόμου. Η εκπαίδευση σε δεξιότητες που σχετίζονται με την υγειονομική περίθαλψη θα εξαπλωθεί όσο το δυνατόν ευρύτερα, ώστε κανείς να μην είναι ποτέ σε θέση να ελέγχει την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.

Ε. Καθένας/μία έχει το δικαίωμα στο πλήρες μέγεθος και διάρκεια της θεραπείας που έχει στη διάθεσή της η κοινότητα, ή να ταξιδεύει αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ή καλύτερες επιλογές θεραπείας.

ΣΤ. Οι εργαζόμενοι/ες στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης κατά τη διάρκεια της επαναστατικής διαδικασίας θα κοινωνικοποιήσουν τα νοσοκομεία και άλλα ιδρύματα και υποδομές που έχουν στη διάθεσή τους, και θα καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, να καθιερώσουν και να βελτιώσουν την καθολική πρόσβαση και την ποιότητα της θεραπείας, αποκαθιστώντας έτσι τη θεραπεία ιστορικά περιθωριοποιημένων πληθυσμών, να διευκολύνουν τις διαδικασίες συμφιλίωσης για την αντιμετώπιση της κακομεταχείρισης τέτοιων πληθυσμών από το ιατρικό επάγγελμα, καθώς και να αναδιοργανώσουν συνολικά το επάγγελμά τους με σκοπό να εξαλείψουν όλες τις καπιταλιστικές επιρροές και την ταξική οργάνωση, ενώ θα εξακολουθούν να ενθαρρύνουν την εκπαίδευση και την απόκτηση σχετικής εμπειρίας.

Ζ. Η εμπορία υγειονομικής περίθαλψης, συμπεριλαμβανομένης της απειλής για στέρηση υγειονομικής περίθαλψης, συνιστά πράξη επιθετικότητας.

Η. Ως μέρος της διαδικασίας αυτοπροσδιορισμού της υγείας, οι αναρχικοί θα ενθαρρύνουν τον σχηματισμό συνελεύσεων οι οποίες θα επικεντρώνονται στις ανάγκες και τις εμπειρίες των ανθρώπων, σπάζοντας την παράδοση που καθιερώνει τους επαγγελματίες του τομέα της υγείας ως πρωταγωνιστές και τους ασθενείς ως απλά δοχεία για ασθένεια ή θεραπεία. Οι άνθρωποι συνολικά, θα μοιραστούν και θα αυξήσουν τη γνώση που έχουν για τα σώματά τους, εκμεταλλευόμενοι τα εργαλεία πρόληψης, ώστε να εξασφαλίζουν τη μεγαλύτερη δυνατή υγεία και ευημερία.

10. Εκπαίδευση

Η δημόσια εκπαίδευση έχει χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει υπάκουους πατριώτες, υπερασπιστές της λευκής υπεροχής, δημοσίους υπαλλήλους, στρατιώτες και πολίτες. Για ακόμη μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί της Καθολικής Εκκλησίας στην Ευρώπη και στις αποικίες χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την αποικιοκρατία και την κρατική εξουσία. Τόσο η δημόσια όσο και η ιδιωτική εκπαίδευση συνδέονται με τη συστηματική κακοποίηση παιδιών. Σε αντίθεση με τα ταξικά στερεότυπα, τα άτομα με υψηλότερη επίσημη εκπαίδευση απορρίπτουν πιο συχνά τα δεδομένα που έρχονται σε αντίθεση με τις προκαταλήψεις ή την κοσμοθεωρία τους. Η εκπαίδευση ως έχει αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της καταπίεσης. Αντιθέτως, η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι μια ατελείωτη διαδικασία ανάπτυξης και αυτοπραγμάτωσης. Οι αναρχικοί ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή του πειραματισμού με μοντέλα απελευθέρωσης της εκπαίδευσης που έρχονται σε ρήξη με την τυπική πατριωτική, πατριαρχική, αποικιοκρατική, καπιταλιστική εκπαίδευση.

A. Η γνώση ανήκει στην κοινότητα και πρέπει να παρέχεται δωρεάν.

Β. Όλοι/ες πρέπει να έχουν πρόσβαση σε οποιεσδήποτε εκπαιδευτικές ευκαιρίες επιθυμούν. Οι αναρχικοί θα ενθαρρύνουν συγκεκριμένα προγράμματα που βάζουν τέλος στην καταπίεση και στον περιορισμό της πρόσβασης στην εκπαίδευση λόγω φύλου, σεξουαλικότητας, φυλής, τάξης ή άλλων μορφών διαίρεσης ή διαχωρισμού. Τα παραδείγματα μπορεί να περιλαμβάνουν εντατική εκπαίδευση σε τομείς όπως τα Μαθηματικά, τις Επιστήμες και τη Μηχανική για άτομα από ομάδες που ιστορικά έχουν αποθαρρυνθεί από το να εμπλακούν σε αυτούς τους τομείς ή σε μαθήματα Ιστορίας και Λογοτεχνίας που επικεντρώνονται στις φωνές και τις εμπειρίες άλλων κοινωνικών ομάδων, πέραν των ετεροφυλόφιλων λευκών της ανώτερης τάξης. Στο πλαίσιο τέτοιων προγραμμάτων θα αναπτυχθούν επίσης ποικίλα μαθησιακά περιβάλλοντα, τα οποία δεν θα υπαγορεύουν ένα ενιαίο, κανονιστικό πρότυπο φυσικών και διανοητικών ικανοτήτων.

Γ. Οι αναρχικοί θα βοηθήσουν να διασφαλιστεί ότι ιστορικά περιθωριοποιημένες ομάδες θα μπορούν να αποκτήσουν τους πόρους που χρειάζονται για να προσδιορίσουν και να αναπτύξουν την γνώση που τους είναι χρήσιμη, και εν συνεχεία να τη διαδώσουν όπως κρίνουν καταλληλότερα.

Δ. Τα παιδιά είναι ελεύθερα να συμμετέχουν σε όποιο εκπαιδευτικό περιβάλλον κρίνουν κατάλληλο, σε συνεννόηση με τις κοινότητες τους. Τα ελεύθερα παιδιά που έχουν όλες τις βασικές τους ανάγκες καλυμμένες, απασχολούνται συνεχώς με την δική τους εκπαίδευση, ανεξαρτήτως από το αν αυτό γίνεται στο πλαίσιο ενός επίσημου εκπαιδευτικού περιβάλλοντος ή με άλλους τρόπους.

Ε. Εκπαιδευτικοί και καθηγητές που θέλουν να συνεχίσουν να εργάζονται ως έχει, μπορούν να αναλάβουν την οργάνωση της βασικής εκπαίδευσης, αλλά οι αναρχικοί θα ενθαρρύνουν την εμφάνιση νέων προγραμμάτων που θα βασίζονται σε απελευθερωτικά μοντέλα εκπαίδευσης και όχι σε μοντέλα απομνημόνευσης ή ολοκλήρωσης προκαθορισμένων ενοτήτων. Τη θέση τους θα πάρουν κυρίως συλλογικά αυτοοργανωμένα εκπαιδευτικά προγράμματα.

ΣΤ. Επαγγέλματα που αποδεικνύονται χρήσιμα και επιθυμητά μετά την κατάρρευση του καπιταλισμού θα οργανώνουν εκπαιδευτικά προγράμματα με σκοπό την κατάρτιση νέων μελών του επαγγέλματος, απαλλοτριώνοντας πόρους από πρώην σχολεία και πανεπιστήμια ή δημιουργώντας διδακτικούς χώρους εντός των χώρων εργασίας, σε συνεννόηση με άλλα επαγγέλματα.

Ζ. Οι επιστημονικοί οργανισμοί θα μπορούν να παρέχουν επαγγελματική κατάρτιση στα πανεπιστήμια, να συντηρούν εργαστήρια και ομότιμες, ανοιχτά προσβάσιμες, επιστημονικές διατριβές. Θα συζητούν τρόπους συγκέντρωσης των απαραίτητων πόρων για τη συντήρηση εργαστηρίων και απαιτούμενων τεχνολογιών, χωρίς κεφαλαιοποίηση των διαδικασιών παραγωγής γνώσης. Μια πιθανή λύση είναι ότι ο επιστημονικός πειραματισμός θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε μεγάλο βαθμό στις ανάγκες που εκφράζουν οι κοινότητες στο σύνολό τους.

Η. Η ανώτατη εκπαίδευση που απαιτείται για να γίνει κάποιος επιστήμονας είναι ένα δώρο από την κοινότητα στο άτομο. Η γνώση που οι επιστήμονες βοηθούν να παραχθεί είναι ένα δώρο πίσω στην κοινότητα. Οι επιστήμονες θα πρέπει επίσης να τιμήσουν την υποχρέωσή τους να μοιράζονται όσο το δυνατόν ευρύτερα τα σχετικά εκπαιδευτικά εργαλεία. Η επιστημονική γνώση και η κατάρτιση δεν θα πρέπει να συγκεντρωθούν σε μερικά μόνο χέρια. Η καλή επιστήμη ευδοκιμεί με την ευρεία συμμετοχή στη διαδικασία έρευνας και αναθεώρησης. Για να ευδοκιμήσει η επιστήμη, οι επιστήμονες πρέπει να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τους άλλους ανθρώπους ως αντικείμενα σε ένα μικροσκόπιο και να επικεντρωθούν στο να τους δώσουν τα εφόδια για να συμμετάσχουν στη διαδικασία της γνώσης.

Θ. Επιστήμονες, δάσκαλοι και άλλοι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να διευκολύνουν τις διαδικασίες συμφιλίωσης ώστε να αντιμετωπιστούν μορφές κατάχρησης εξουσίας στις οποίες ενδέχεται να είχαν εμπλακεί πριν από την επανάσταση. Τέτοιες περιπτώσεις περιλαμβάνουν από την αποδοχή ή και διευκόλυνση της αστυνομικής βίας εναντίον των μαθητών και φοιτητών έως τη συνεργασία με εταιρείες που προκάλεσαν βλάβη σε ανθρώπους και άλλα είδη ζωής. Διαπιστευμένοι επιστήμονες που χρησιμοποίησαν τις γνώσεις τους για να βοηθήσουν τις βιομηχανίες ορυκτών καυσίμων, όπλων ή πήραν μέρος σε άλλες παρόμοιες καταστροφικές πράξεις θα πρέπει να απονομιμοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο που οι γιατροί μπορούν να εκδικαστούν για ιατρική αμέλεια.

Ι. Ενώσεις επιστημόνων θα αποφασίσουν εάν πρέπει πραγματικά να χρησιμοποιήσουν κάποια μορφή αδειοδότησης για να διασφαλίσουν την ποιότητα της εργασίας τους. Η απάντηση μπορεί να μην είναι ίδια ακριβώς και για τους καρδιοχειρουργούς και για τους βοτανολόγους. Αυτό συνεπάγεται μια ισορροπία μεταξύ των αναγκών των επιστημόνων για διασφάλιση πρωτοκόλλων πιστοποίησης ποιότητας, από την μια και, από την άλλη, των συμφερόντων των ανθρώπων, προς αποτροπή εμφάνισης μονοπωλίων ή ελεγκτικών μηχανισμών που περιορίζουν την πρόσβαση στη γνώση και την κατάρτιση. Θα προστατεύεται επίσης η ανάγκη των ανθρώπων για διαφάνεια – διασφαλίζοντας, για παράδειγμα, ότι αυτοί/ες στους οποίους εμπιστευόμαστε την ιατρική μας περίθαλψη ή τα τεχνολογικά μας προγράμματα, δεν ήταν επικίνδυνα αμελείς στο παρελθόν, μολύνοντας για παράδειγμα το περιβάλλον. Λαϊκές ενώσεις θα οργανωθούν επίσης για να εξετάσουν αυτές τις αποφάσεις.

11. Παραγωγή

Υπό συνθήκες κυριαρχίας του καπιταλισμού, η παραγωγή συνιστά κυρίαρχη πηγή συσσώρευσης κεφαλαίου για τους πλούσιους, μέσω της απομονωμένης εργασίας, της εκμετάλλευσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής. Στην αναρχία, η μοναδική ερώτηση είναι πώς θα ικανοποιηθούν οι κοινωνικά προσδιορισμένες ανάγκες, οι οποίες περιλαμβάνουν τα πάντα, από την αμοιβαία επιβίωση μέχρι την ανάγκη που νιώθει ο άνθρωπος να μεγαλώσει και να χαρεί τη ζωή.

Α. Οι πρώην εργαζόμενοι/ες θα καταλάβουν τους χώρους εργασίας τους, μόλις αυτό καταστεί εφικτό, μελετώντας κατά πόσο ο εργασιακός χώρος (εργοστάσιο, εργαστήριο, γραφείο, κατάστημα, εστιατόριο κλπ) μπορεί να προσαρμοστεί ώστε να παράγει κάτι χρήσιμο, με κοινωνικούς όρους και με έναν υγιή τρόπο. Αν αυτό δεν είναι εφικτό, ο χώρος εργασίας θα διαλύεται και οι πόροι του θα διανέμονται στους πρώην εργαζόμενους/ες, σε γειτονικές κοινότητες και σε άλλους, χρήσιμους χώρους εργασίας.

Β. Οι πρώην εργαζόμενοι/ες, αποκλείοντας τα διευθυντικά στελέχη και καλωσορίζοντας ανέργους/ες με δεξιότητες σχετικές με το αντικείμενο εργασίας, οι οποίοι/ες έχουν στερηθεί το δικαίωμα στην εργασία υπό συνθήκες καπιταλισμού, θα δημιουργήσουν κάποιας μορφής συνεργατική ένωση, κολεκτίβα, κοοπερατίβα, συνεταιρισμό ή άλλου τύπου κοινωνική δομή, για την οργάνωση των χώρων εργασίας, δημιουργώντας παράλληλα ομοσπονδίες με άλλους σχετικούς εργασιακούς χώρους, ώστε να εποπτεύουν συνολικά την παραγωγή κοινωνικά χρήσιμων αγαθών.

Γ. Στο πλαίσιο αυτών των ομοσπονδιών, οι αντιπρόσωποι των εργασιακών χώρων θα πρέπει να λειτουργούν κατ’ εντολή της κολεκτίβας που αντιπροσωπεύουν (προωθώντας τις θέσεις που προκύπτουν στην αντίστοιχη συνέλευση βάσης), θα πρέπει να είναι άμεσα ανακλητοί σε περίπτωση που παραβούν την εντολή της κολεκτίβας που αντιπροσωπεύουν, ενώ θα συνεχίσουν να ασκούν την εργασία τους. Οι συνελεύσεις των εργασιακών χώρων θα αποφασίζουν αν οι αντιπρόσωποι θα πρέπει να επιτελούν την κανονική εργασία τους σε καθημερινή βάση ή αν θα απαλλάσσονται για έναν ορισμένο αριθμό μηνών πριν επιστρέψουν στην εργασία τους, ανάλογα με τις συνθήκες της εργασίας τους και τις ανάγκες του ομοσπονδιακού εργατικού δυναμικού (για παράδειγμα, αντιπρόσωποι μπορεί να χρειαστεί να ταξιδέψουν σε μεγάλες αποστάσεις και να μην δύνανται να εργαστούν για συγκεκριμένες περιόδους).

Δ. Όσοι/ες επιθυμούν να είναι “επαγγελματίες αντιπρόσωποι”, έχοντας αποκλειστικά κάποιο γραφειοκρατικό ρόλο, μπορούν να σχηματίσουν τις δικές τους ομοσπονδίες αντιπροσώπων στις οποίες θα αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους και άλλους όσο καλύτερα μπορούν. Για τον σκοπό αυτόν, συστήνεται να βάφουν τα πρόσωπά τους λευκά, να φοράνε μπερέδες και ριγέ πουκάμισα, να ταξιδεύουν από κοινότητα σε κοινότητα, και να διεξάγουν τις συναντήσεις τους ανοιχτές στο κοινό. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται γραφειοκράτες – αλλά πάντα χρειάζονται διασκέδαση!

Ε. Κανένας δεν πρέπει να εργάζεται καταναγκαστικά. Οι κοινότητες και οι παραγωγικές ομοσπονδίες θα κάνουν το καλύτερο δυνατόν να λειτουργούν με όρους αφθονίας, παρά με όρους ανεπάρκειας και μονοπωλίου. Όσοι/ες επιθυμούν να εργαστούν σε παραγωγικό ή δημιουργικό επίπεδο με περισσότερο ατομικούς όρους (περιβάλλον, μορφή εργασίας) θα μπορούν να το κάνουν στο βαθμό του εφικτού λαμβάνοντας τους πόρους που χρειάζονται, παρότι σε περιόδους απόλυτης ανεπάρκειας, όπως σε δύσκολα μεταβατικά χρόνια, οι κοινότητες ενδεχομένως να προτιμήσουν πιο αποτελεσματικούς συνεργατικούς χώρους εργασίας που ανταποκρίνονται άμεσα στις ανάγκες της κοινότητας.

ΣΤ. Καταργείται οποιαδήποτε έμφυλη κατηγοριοποίηση των διάφορων παραγωγικών δραστηριοτήτων. Οι αναρχικοί/ες ενθαρρύνουν τις κοινότητες τους να αναλογιστούν το πώς διαφορετικές χρήσιμες, απαραίτητες και επωφελείς εργασίες, επί του παρόντος, δεν αναγνωρίζονται επί ίσοις όροις και εν τέλει αμείβονται με βάση το κύρος, και να προτείνουν πρωτοβουλίες ή νέες παραδόσεις ώστε να εξαλειφθούν τα ίχνη της πατριαρχίας.

Ζ. Οι πρώην εργαζόμενοι/ες θα ενθαρρύνονται να μετασχηματίσουν πλήρως τους εργασιακούς χώρους τους, αποσυναρμολογώντας μηχανικό εξοπλισμό εφόσον απαιτείται ώστε να εργάζονται σε πιο ασφαλές περιβάλλον, καθώς και πιο υγιεινούς χώρους όσον αφορά στον θόρυβο, τη ποιότητα αέρα, την παρουσία χημικών στον χώρο, καθώς και σε αρνητικές επιπτώσεις από επαναλαμβανόμενη εργασία.

Η. Οι χώροι εργασίας θα στοχεύσουν σε μια ισορροπία μεταξύ της παραγωγικής και της δημιουργικής τάσης όσων δραστηριοποιούνται σε αυτούς, τις ανάγκες γειτονικών κοινοτήτων και τις ανάγκες της κοινωνίας συνολικά. Αυτό σημαίνει ότι θα ενθαρρύνουν τους/ις τεχνίτες/ριες στη δημιουργική τους ανάπτυξη, θα διασφαλίζουν ότι δεν θα μολύνουν τις γειτονικές κοινότητες με επιβλαβή χημικά ή ηχορύπανση, και θα επιζητούν τη δημιουργία προϊόντων χρήσιμων στο κοινωνικό σύνολο. Η υιοθέτηση τη λογικής της αφθονίας σημαίνει ότι στην έννοια της αφθονίας μπορεί να αποδοθεί η ευρύτερη δυνατή ερμηνεία, εκτός περιπτώσεων έντονης ανεπάρκειας που θέτει σε κίνδυνο την αμοιβαία επιβίωση.

Θ. Οι καταστροφικές ενεργειακές υποδομές θα καταργηθούν βαθμιαία. Εμπειρογνώμονες από σχετιζόμενα γνωστικά πεδία θα επιβλέψουν το κλείσιμο πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, σύμφωνα με ένα πρόγραμμα το οποίο αφήνει το μικρότερο δυνατό ραδιενεργό υπόλειμμα, καθώς και το σφράγισμα πετρελαιοπηγών ώστε να μη μολύνουν τα υπόγεια ύδατα.

Ι. Σε μια λιγότερο επείγουσα βάση, οι κοινότητες θα διερευνήσουν τον παροπλισμό καταστροφικών υποδομών «πράσινης ενέργειας», οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο παραποτάμιους πληθυσμούς πανίδας, πληθυσμούς μεταναστευτικών πουλιών κλπ. Αυτό το εγχείρημα θα βασιστεί στην ανάπτυξη τοπικής, οικολογικής παραγωγής ενέργειας, καθώς και στη δραστική μείωση της συνολικής ενεργειακής κατανάλωσης, μέρος της οποίας συνιστά ο επανασχεδιασμός κτηρίων ώστε να επιτρέπουν την παθητική ηλιακή θέρμανση/ψύξη, ένα απαιτητικό εγχείρημα το οποίο δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε μία δεκαετία.

K. Οι κοινότητες θα αποφασίσουν ποιες τεχνολογίες και ποια είδη επιστημονικού πειραματισμού και ανάπτυξης θα υποστηρίζουν. Σε κάθε περίπτωση, οι κοινότητες και οι εμπλεκόμενοι επιστημονικοί οργανισμοί θα πρέπει να είναι σε θέση να απορροφήσουν ή να αποκαταστήσουν τις όποιες αρνητικές επιπτώσεις. Δεν υπάρχει καμία δικαιολόγηση για εξορύξεις σε περιοχές που ανήκουν σε άλλους ή για παραγωγή τοξικών ουσιών τις οποίες θα πρέπει να επωμιστούν μελλοντικές γενιές.

12. Διανομή, Επικοινωνία, Μεταφορές

Η τοπικοποίηση της εξουσίας ανθρώπων και κοινοτήτων έχει ως παρελκόμενο την οργάνωση των υλικών μέσων επιβίωσης σε όσο το δυνατόν πιο τοπικό επίπεδο, για παράδειγμα μέσω αρχών όπως η επισιτική αυτάρκεια. Ωστόσο, ο κίνδυνος της εξάρτησης από ένα εκμεταλλευτικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα μειώνεται δραματικά όταν οι άνθρωποι μπορούν να ικανοποιήσουν τις περισσότερες ανάγκες επιβίωσης μέσω των πόρων και της δραστηριότητας ενός μικρού τοπικού δικτύου κοινοτήτων. Για τις υπόλοιπες ανάγκες επιβίωσης, καθώς και για όλα αυτά που κάνουν τη ζωή πιο ευχάριστη, μπορεί να χρειαστεί να συγκροτηθεί δίκτυο διανομής μεταξύ ευρύτερων περιοχών μιας ηπείρου ή και διηπειρωτικά. Επιπρόσθετα, το ταξίδι είναι πολύ σημαντικό σε μια αναρχική κοινωνία για την ενστάλαξη μιας καθολικής συνείδησης, την ενθάρρυνση της αμοιβαιότητας και της αλληλεγγύης, την αποτροπή της ανάδυσης συνόρων και την κολεκτιβοποίηση της γνώσης.

Α. Καταργούνται όλα τα εθνικά νομίσματα. Ακυρώνονται όλα τα χρέη.

Β. Η ανταλλαγή προϊόντων μεταξύ κοινοτήτων θα γίνεται με όσο το δυνατόν πιο δίκαιους όρους. Οι κοινότητες που διατηρούν στενή επαφή μεταξύ τους ενδέχεται να προτιμήσουν ένα μοντέλο δωρεάν ανταλλαγής ή οικονομίας-του-δώρου[1] και της δωρεάν διανομής. Κοινότητες που δεν βασίζονται στην εμπιστοσύνη, που καθιστά ευκολότερη την εφαρμογή της οικονομίας-του-δώρου, μπορεί να αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν μια μορφή ανταλλαγής είδους προς είδος, αλλά η κερδοσκοπική ανταλλαγή ή ο δανεισμός προϊόντων με χρέωση τόκου μπορεί να θεωρηθούν απόπειρες καταναγκασμού και εκμετάλλευσης.

Γ. Οι κοινότητες θα πρέπει να επιζητούν την επισιτική αυτάρκειά τους, καλύπτοντας την πλειονότητα των αναγκών επιβίωσής τους σε τοπική βάση, αλλά πέρα από αυτό, οι υποδομές θα πρέπει να διατηρηθούν ώστε να ενθαρρύνονται οι ανταλλαγές και τα ταξίδια.

Δ. Οι εργαζόμενοι/ες στις μεταφορές, μαζί με τις εμπλεκόμενες κοινότητες, θα συνεργαστούν για να μετασχηματίσουν τις υπάρχουσες υποδομές μεταφορών ώστε να καταστούν όσο το δυνατόν οικολογικά βιώσιμες, ενώ άλλες υποδομές (π.χ. αεροδρόμια, εθνικές οδοί) θα αποξηλωθούν.

Ε. Τα ήδη εξορυγμένα αποθέματα ορυκτού καυσίμου και οι υπάρχουσες υποδομές θα διαμοιραστούν, ενώ θα δοθεί προτεραιότητα στη μετάβαση στην αγροτική παραγωγή, στην αποκατάσταση των παγκόσμιων πόρων, και στη διατήρηση της συνδεσιμότητας με περιοχές της υπαίθρου που δεν διαθέτουν εναλλακτικές μετακίνησης.

ΣΤ. Οι κοινότητες, οι εργαζόμενοι/ες στις μεταφορές, και όσοι/ες μάχονται ενάντια στην πατριαρχική βία στον καιρό της επανάστασης θα συνεργαστούν για να διασφαλίσουν ότι οι άνθρωποι θα μπορούν να ταξιδεύουν ελεύθερα και με ασφάλεια ανεξαρτήτως φύλου. Κάθε κοινότητα η οποία επιτρέπει τη βία ενάντια σε γυναίκες ή ΛΟΑΤΚΙ άτομα που εισέρχονται ταξιδεύοντας στην επικράτειά της, θα θεωρείται εχθρική απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο. Ζ. Οι απανταχού κοινότητες θα κάνουν ό,τι δυνατόν να διατηρήσουν τις υπάρχουσες υποδομές επικοινωνιών ώστε να διατηρήσουν επαφή μεταξύ τους και να μοιράζονται τις εμπειρίες από τις αντίστοιχες επαναστατικές διαδικασίες τους. Μακροπρόθεσμα, οι κοινότητες θα διερευνήσουν τρόπους να συντηρήσουν τις υποδομές που θεωρούν χρήσιμες με χρήση ανακυκλώσιμων ή μη ζημιογόνων υλικών. Επιπλέον, θα εξετάσουν κατά πόσο εξαρτητικές και καταθλιπτικές συμπεριφορές που σχετίζονται με τεχνολογίες κοινωνικής δικτύωσης είναι εγγενείς στη χρήση αυτών των τεχνολογιών ή μια δυσπροσαρμοστική αντίδραση στην αποξένωση που επιφέρει ο καπιταλισμός.

[1] Η οικονομία δώρων ή η οικονομία του δώρου -από την αγγλική gift economy- είναι ένας τρόπος συναλλαγής κατά τον οποίο τα τιμαλφή δεν εμπορεύονται, δεν ανταλλάσσονται ή πωλούνται, αλλά παραδίδονται δωρεάν (δώρο) χωρίς κάποια ρητή ή άρρητη συμφωνία άμεσων ή μελλοντικών ανταμοιβών. Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Gift_economy

13. Επίλυση Συγκρούσεων και Μετασχηματιστική Δικαιοσύνη

Οι φυλακές και η αστυνομία υπάρχουν εδώ και πάρα πολύ καιρό, καταστρέφοντας ανθρώπους και κοινότητες. Υπάρχουν τρόποι διαχείρισης των αναπόφευκτων συγκρούσεων στο πλαίσιο της κοινωνικής συνύπαρξης, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως ικανό για εξέλιξη, εξιλέωση και θεραπεία, και οι οποίοι ικανοποιούν τις ανάγκες της κοινότητας, αντί να προστατεύουν ένα σύστημα καταπίεσης και ανισότητας. Η επανάσταση είναι μια διαδικασία κατάλυσης της κρατικής εξουσίας. Είναι επίσης μια διαδικασία αναγέννησης των πραγματικών κοινοτήτων. Ο καπιταλισμός μας έχει αναγκάσει να εξαρτόμαστε από τους μηχανισμούς του για την επιβίωσή μας, αλλά όταν καταργηθεί, η επιβίωσή μας θα καταστεί ξανά αντικείμενο συλλογικής δημιουργίας.

Α. Οι κοινότητες θα ανασυσταθούν μέσα από συνελεύσεις και άλλους χώρους οργάνωσης της επικράτειάς τους και της επιβίωσης των μελών τους. Μεταξύ άλλων αυτό σημαίνει ότι καλούμαστε να φέρουμε ευθύνη απέναντι στην κοινότητα από την οποία εξαρτάται η επιβίωσή μας, και να συμμετέχουμε στην υγιή επίλυση συγκρούσεων, στην επούλωση πληγών και στην αποκατάσταση διαπροσωπικών σχέσεων.

Β. Οι κοινότητες θα κάνουν ό,τι δυνατόν για να ενεργοποιήσουν ρευστούς τρόπους συνύπαρξης και συσχέτισης οι οποίοι θα σπάσουν τις κλειστές πατριαρχικές μικρο-καταπιεστικές δομές που υπάρχουν παραδοσιακά σε πολλά μέρη. Ωστόσο, δεν χρειάζεται να δοθεί κανένα περιθώριο στην κυρίαρχη αντίληψη της ρευστότητας του όψιμου καπιταλισμού κατά την οποία οι άνθρωποι μετακινούνται στον χώρο χωρίς ποτέ να αντιλαμβάνονται τις σχέσεις τους, την επίδραση που έχουν στους άλλους ή την απλή ιδέα ότι η επιβίωσή τους δεν είναι προσωπική υπόθεση.

Γ. Όσοι/ες εμπλέκονται στη διαμεσολάβηση, στην επίλυση συγκρούσεων και στη μετασχηματιστική δικαιοσύνη θα ενθαρρύνουν τις κοινότητες να διαχειρίζονται τις συγκρούσεις και τις ζημίες με μια λογική αποκατάστασης η οποία θα προωθεί την ίαση και τη συμφιλίωση. Επίσης θα διασφαλίζεται ότι το βάρος αυτού του έργου δεν θα κατανέμεται δυσανάλογα σε σχέση με το φύλο.

Δ. Οι κοινότητες θα ορίσουν κανόνες και όρια γύρω από επιβλαβείς συμπεριφορές, αλλά οι αναρχικοί θα ενθαρρύνουν τις κοινότητες να αναπτύξουν πρακτικές οι οποίες εστιάζουν στον διάλογο και σε διαδικασίες ίασης και συμφιλίωσης, παρά στην κωδικοποίηση απαγορευμένων συμπεριφορών και τιμωρίας.

Ε. Οι κοινότητες που έχουν ήδη παράδοση στη διαμεσολάβηση και σε διαδικασίες συμφιλίωσης είναι ευπρόσδεκτες να μοιραστούν την εμπειρία τους.

ΣΤ. Όλες οι φυλακές θα αποξηλωθούν, και οι κοινότητες θα αναλάβουν να δουλέψουν μαζί με πρώην κρατούμενους που είχαν καταδικαστεί επειδή έβλαψαν άλλους ανθρώπους, πάνω στη διερεύνηση των συνθηκών της πράξης τους.

Ζ. Κοινότητες ανθρώπων με εμπειρία στη μετασχηματιστική δικαιοσύνη θα δουλέψουν με πρώην κρατούμενους που δεν υποστηρίζονται από κάποια κοινότητα, σε συνεργασία με τις κοινότητες που έχουν βλαφθεί από αυτούς, με σκοπό την εύρεση λύσης.

Η. Δεδομένου του ότι η πλήρης εναντίωση στον θεσμό της φυλακής δεν αποτελεί ευρέως αποδεκτή θέση, οι αναρχικοί θα οργανώσουν δημόσιες συζητήσεις πάνω στους πιθανούς τρόπους διαχείρισης των χειρότερων σεναρίων πρόκλησης βλάβης — το μικρό ποσοστό περιπτώσεων, στις οποίες οι άνθρωποι επανειλημμένα σκοτώνουν, κακομεταχειρίζονται οι θυματοποιούν. Μια πιθανή πρόταση είναι να προτάσσεται πάντα η συμφιλίωση, χωρίς ποτέ να απονομιμοποιούνται οι αυτόνομες πράξεις αυτοάμυνας ή εκδίκησης, ειδικά σε περιπτώσεις που η συμφιλίωση δεν αποτελεί ρεαλιστική λύση.

Θ. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί σε πράξεις έμφυλης και σεξουαλικής βίας, ειδικά σε πράξεις που είχαν κανονικοποιηθεί υπό το απερχόμενο πατριαρχικό, τιμωρητικό καθεστώς. Οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται ενάντια σε τέτοιου είδους βία θα προτείνουν στις κοινότητες κατάλληλες δομές και πρακτικές προς υιοθέτηση.

Ι. Σε ένα αναρχικό πλαίσιο, η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία ένοπλης σύγκρουσης, ειδικά όταν μια τέτοια απουσία σύγκρουσης συναινεί σε κάποιας μορφής καταπίεση. Η ειρήνη είναι μια μορφή ανάπτυξης της ευημερίας, της ελευθερίας και της αυτο-πραγμάτωσης, την οποία ελπίζουμε ότι αυτό το πρόγραμμα θα προωθήσει περισσότερο από όσο έχει κάνει ποτέ ο καπιταλισμός. Η ειρήνη είναι μια προσπάθεια πρόληψης. Οι αναρχικοί θα ενθαρρύνουν τις κοινότητες να διασυνδεθούν και να συνεργαστούν με διάφορους τρόπους όχι μόνο με γειτονικές κοινότητες, αλλά και διηπειρωτικά, σε διαδικασίες μοιράσματος και δημιουργίας πολιτιστικών δεσμών, αναπτύσσοντας συγγένειες και φιλίες σε παγκόσμια κλίμακα, ώστε να γίνουν αδιανόητοι οι κατακτητικοί πόλεμοι και οι γενοκτονίες που ασκούν τα κράτη εδώ και χιλιετίες.

14. Ασφάλεια

Το κράτος ευδοκιμεί βασιζόμενο στο ψέμα ότι η ασφάλεια και η ελευθερία αποτελούν μια διχοτομία, ότι είναι δύο διαχωρισμένα πράγματα που υπάρχουν σε αντίστροφη αναλογία και ότι πρέπει να θυσιάσουμε και τα δύο εξίσου για να επιτύχουμε μια ισορροπία μεταξύ τους. Επειδή η ασφάλεια συνδέεται με την επιβίωση, το κράτος μπορεί να μας πείσει ότι δεν είμαστε σε θέση να απολαύσουμε τη μικρή ελευθερία που έχουμε αν δεν θέσουμε σε προτεραιότητα την ασφάλειά μας και δεν αποδεχθούμε το κράτος ως τη βασική μορφή προστασίας της. Στην πραγματικότητα, η επιβίωσή μας, η ασφάλειά μας και η ελευθερία μας εξαρτώνται από το πόσο καλά μπορούμε να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, όχι από το πόσο ψηλά τείχη μπορούμε να χτίσουμε γύρω από τον εαυτό μας. Όσο υπάρχουν κράτη –ακόμη και ως προβολή στο μυαλό των πεινασμένων για εξουσία– θα πρέπει να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς απέναντι σε όσους σκοπεύουν να μας υποτάξουν και να μας εκμεταλλευτούν. Μερικές φορές, θα πρέπει επίσης να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας από εκείνους που προκαλούν βλάβη επειδή δεν αναγνωρίζουν τα όρια των άλλων, δεν συμπάσχουν με τους άλλους, ή δεν συνειδητοποιούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Ο τρόπος με τον οποίο οργανώνουμε την άμυνά μας μπορεί να αποτελεί κίνδυνο για την ελευθερία μας. Είναι επίσης μια πρόκληση να φανταστούμε τους κινδύνους και τις συγκρούσεις με τρόπο που να μετασχηματίζει τόσο εμάς όσο και τους άλλους, αντί να ορίζουμε τους ανταγωνιστές μας ως μόνιμους εχθρούς που πρέπει πάση θυσία να καταστρέψουμε.

A. Όλες οι αστυνομικές δυνάμεις καταργούνται και τα μέλη τους θα πρέπει να συμμετάσχουν σε διαδικασίες συμφιλίωσης για την αντιμετώπιση της βλάβης που έχουν προκαλέσει. Όσοι αρνούνται μπορούν να θεωρηθούν κρατικοί παραστρατιωτικοί – και να καταπολεμηθούν.

Β. Οι κοινότητες μπορούν να δημιουργήσουν κάποιο είδος εθελοντικής υπηρεσίας για την προστασία από διάφορες μορφές επιθετικότητας ή διαπροσωπικής σύγκρουσης. Για να αποφευχθεί η εμφάνιση μιας αστυνομικής δύναμης, όποια μορφή και αν πάρει αυτή η υπηρεσία θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αποκλιμάκωση και τη συμφιλίωση και όχι στην τιμωρία. Θα πρέπει επίσης να αντιμετωπίζει μια σύγκρουση εμπλέκοντας στη διαδικασία και την υπόλοιπη κοινότητα, ενώ οι συμμετέχοντες στην υπηρεσία δεν πρέπει να έχουν ειδικά προνόμια όσον αφορά στο δικαίωμα χρήσης βίας ή πρόσβασης σε όπλα, σε σχέση με την υπόλοιπη κοινότητα.

Γ. Οι κοινότητες θα ενθαρρυνθούν να δημιουργήσουν κάποιο είδος προστατευτικής δομής ή ομάδας ειδικά σχεδιασμένης για την αντιμετώπιση κάθε μορφής έμφυλης βίας. Μπορεί ίσως να επιλέξουν αυτή η ομάδα να αποτελείται από ανθρώπους που δεν είναι cis άνδρες.

Δ. Επειδή το κράτος δεν θα καταργηθεί παντού ταυτόχρονα, και επειδή πολλές κοινότητες με ιεραρχικές αξίες μπορεί να συνεχίσουν να υπάρχουν και μπορεί να προσπαθήσουν να καθυποτάξουν τις γειτονικές κοινότητες, θα υπάρξει ανάγκη να δημιουργηθούν αναρχικές πολιτοφυλακές ή άλλες μάχιμες μονάδες – τόσο για να υπερασπιστούν τα ελεύθερα εδάφη όσο και για να συμμετάσχουν σε επαναστατικό πόλεμο ενάντια σε κρατιστικά, ιμπεριαλιστικά εδάφη. Για να μπορούμε να μιλάμε για “ελεύθερη πολιτοφυλακή” και “επαναστατικό πόλεμο” θα πρέπει αυτές οι μονάδες να είναι προσηλωμένες σε κάποιες βασικές αρχές που θα τις διακρίνουν από τους κρατικούς στρατούς. Το να ανεμίζουμε απλά μια κόκκινη σημαία δεν αρκεί. Οι μαχητές θα πρέπει να είναι εθελοντές, ενώ θα πρέπει να είναι σε θέση να επιλέγουν τους δικούς τους ηγέτες και τις δομές ηγεσίας τους. Δεν πρέπει να υπάρχουν αξιωματικοί με αριστοκρατικά προνόμια. Τα μέλη της μονάδας θα πρέπει να αποφασίζουν από κοινού για τα αποδεκτά μέτρα πειθαρχίας. Οι συνελεύσεις που υπερβαίνουν τις ελεύθερες πολιτοφυλακές –για παράδειγμα, ομοσπονδίες των κοινοτήτων από τις οποίες προέρχονται οι μαχητές– θα αποφασίζουν τους γενικούς στρατηγικούς στόχους και τις κατευθυντήριες γραμμές ανθρωπιστικής συμπεριφοράς. Με άλλα λόγια, οι πολιτοφυλακές δεν πρέπει να είναι πλήρως αυτόνομες: θα υπάρχουν για να υπερασπίζονται τις ανάγκες ευρύτερων κοινοτήτων, και όχι για να κυριαρχούν σε αυτές ή για να προωθούν τα δικά τους συμφέροντα.

Ε. Οι ελεύθερες πολιτοφυλακές θα αποφύγουν τη λογική του επιθετικού πολέμου που στοχεύει στην κατάκτηση μιας περιοχής η οποία ορίζεται ως εχθρικό έδαφος. Σκοπός της συγκρότησής τους θα πρέπει να είναι είτε ο αμυντικός πόλεμος, για την υπεράσπιση των κοινοτήτων και την αποτροπή επιθέσεων, είτε ο επαναστατικός πόλεμος, υποστηρίζοντας ανθρώπους σε μια καταπιεστική κοινωνία που αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Στην τελευταία περίπτωση, η πρωτοβουλία συγκρότησης επαναστατικών πολιτοφυλακών πρέπει να προέρχεται από τους ίδιους τους καταπιεσμένους ανθρώπους, και όχι να οργανώνεται κυρίως από πολιτοφυλακές γειτονικών περιοχών.

ΣΤ. Οι ελεύθερες κοινότητες δεν προσπαθούν να εξαλείψουν ή να εξολοθρεύσουν τους εχθρούς τους. Υπερασπίζονται την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους, υποστηρίζοντας και άλλους που πράττουν ανάλογα, ενώ παράλληλα προσπαθούν να κάνουν φίλους ή τουλάχιστον να κάνουν ειρήνη.

Ζ. Σε ένα αναρχικό πλαίσιο, η ασφάλεια δεν είναι η προστασία των αδυνάτων από τους ισχυρούς, είναι η ενδυνάμωση και η καλλιέργεια της αυτοάμυνας από όλους, με προτεραιότητα σε εκείνους που έχουν αποδυναμωθεί υπό τις παρούσες καταπιεστικές συνθήκες, λόγω έμφυλης κοινωνικοποίησης, φυλετικοποίησης ή σωματικών/ψυχολογικών διαφορών.

15. Κοινοτική οργάνωση και συντονισμός

Σε αντίθεση με την ακούσια υπηκοότητα και τη δικτατορική ή αντιπροσωπευτική λήψη αποφάσεων που επιβάλλει σε ολόκληρη την κοινωνία ομογενοποιητικούς μηχανισμούς απονομής Δικαιοσύνης, ο αναρχισμός υποστηρίζει τις αρχές της εθελοντικής συνένωσης και της αυτοοργάνωσης. Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να σχηματίζουν συλλογικότητες σύμφωνα με τις επιλογές τους, να οργανώνουν αυτές τις ομάδες κατά το δοκούν, και να διαχειρίζονται τις ζωές τους σε καθημερινή βάση με τη συμμετοχή όλων.

A. Κάθε κοινότητα είναι αυτόνομη και ελεύθερη να διαχειρίζεται τις δικές της υποθέσεις. Κάθε κοινότητα πρέπει να αναπτύξει τις δικές της μεθόδους και δομές οργάνωσης και διαβίωσης.

Β. Οι αναρχικοί προκρίνουν τρόπους κοινωνικής οργάνωσης που δίνουν προτεραιότητα στην ευζωία και εμποδίζουν την αναβίωση της κρατικής μηχανής. Προωθούν μοντέλα όπως η οικονομία- του-δώρου, και διάφορες επικαλυπτόμενες μορφές οργάνωσης που συνυπάρχουν στο ίδιο σύστημα, ούτως ώστε να υποβοηθούν και να συμπληρώνουν εποικοδομητικά η μία την άλλη, εμποδίζοντας τη συγκέντρωση εξουσίας. Τέτοιες μορφές είναι οι ομοσπονδιακές ενώσεις περιφερειακών συντονιστικών, οι συνελεύσεις σε χώρους εργασίας, οι συνεργατικές οργανώσεις σε τομείς υποδομών, οι επαγγελματικές και εκπαιδευτικές οργανώσεις κ.α. Ο στόχος είναι η συνένωση των ανθρώπων σε μια πολλαπλότητα οργανωτικών δομών και χώρων. Με αυτόν τον τρόπο, πολλά διαφορετικά οργανωτικά μοντέλα και κουλτούρες μπορούν να μπουν σε εφαρμογή, αφού τίποτα δεν είναι ουδέτερο ή εξίσου προσβάσιμο από όλους. Η σύγκρουση διαμεσολαβείται με τον πολλαπλασιασμό των σχέσεων μέσω πολλών οργανωτικών δομών και δεσμών που έχουν να κάνουν με τον τόπο, τον χώρο και τον χρόνο ενός έργου. Έτσι αποτρέπεται η εμφάνιση μιας πολιτικής τάξης ικανής να χειραγωγεί τις συνελεύσεις, φαινόμενο που συνήθως ευδοκιμεί στην διαχωρισμένη σφαίρα και τον αποξενωμένο χώρο της πολιτικής. Όταν δεν θα υπάρχει πλέον ένα τέτοιου είδους κέντρο εξουσίας όπου όλες οι αποφάσεις νομιμοποιούνται από αυτό, ανεξάρτητα από το πόσο συμμετοχικός προσποιείται ότι είναι αυτός ο χώρος, δεν θα δύναται να συγκροτηθεί και να υπάρξει μια τέτοια εξουσιαστική πολιτική τάξη.

Αυτή είναι η βασική διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και αναρχίας, για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι ο αναρχισμός ιστορικά αντιτάχθηκε στη δουλεία, τον καπιταλισμό, την πατριαρχία, τον ιμπεριαλισμό και τα συναφή τους, ενώ αντίθετα η δημοκρατία πολλές φορές βασίστηκε σε αυτά.

Γ. Για να αποφευχθεί η επιστροφή της αυταρχικής εξουσίας που μεταμφιέζεται συχνά σε κάποια μορφή “δημοκρατίας”, οι αναρχικοί θα πρέπει να διευκολύνουν τις κοινοτικές διαδικασίες διερευνώντας το πώς επίσημοι και ανεπίσημοι μηχανισμοί λήψης αποφάσεων κατανέμουν άνισα την εξουσία με βάση το φύλο ή με άλλους τρόπους, και πόσο σημαντικά είναι τα άτυπα και μη νομιμοποιημένα πεδία αλληλοσυσχέτισης για την οργάνωση της καθημερινής ζωής ─ αλλά και προσδιορίζοντας ποιοι άτυποι χώροι και τρόποι επιτρέπουν τη συγκέντρωση εξουσίας. Οφείλουμε να μελετήσουμε πώς διαφορετικοί τρόποι οργάνωσης χώρων και λειτουργιών, αλλά και ανοίγματος και διάχυσης της συμμετοχής στα διάφορα οργανωτικά πεδία μπορούν να αποτρέψουν παρά να διευκολύνουν τη συγκέντρωση της εξουσίας.

Δ. Κατά γενικό κανόνα, ο μόνη αποδεκτή μορφή παρέμβασης στις υποθέσεις μιας γειτονικής κοινότητας είναι σε θέματα νόμιμης άμυνας, όταν η συγκεκριμένη κοινότητα δεν σέβεται την ανάγκη για ελευθερία και αξιοπρεπή διαβίωση των γειτόνων της.

Ε. Όταν μια κοινότητα δεν σέβεται τις ανάγκες των μελών της για τροφή, νερό, στέγη, ιατρική περίθαλψη και σωματική ακεραιότητα, είναι καλό οι υπόλοιπες γειτονικές κοινότητες να προσφέρουν υποστήριξη και στέγη σε αυτά τα μέλη. Οι τελευταίες μπορούν να υποστηρίξουν τις ενέργειες των καταπιεσμένων ή εκμεταλλευόμενων μελών της πρώτης με σκοπό τον τερματισμό της καταπίεσης, αλλά η απελευθέρωση πρέπει πάντα να είναι καθήκον εκείνων που πλήττονται άμεσα από την καταπίεση. Οι κοινότητες πρέπει να προσπαθήσουν να αποφύγουν την άμεση ή δυναμική παρέμβαση στις υποθέσεις των γειτόνων τους.

ΣΤ. Οι κοινότητες πρέπει να προσπαθήσουν να αποδεχθούν τις αναπόφευκτες διαφορές που έχουν με τους γείτονές τους, με στόχο την ενίσχυση των σχέσεων διαλόγου και ειρήνης. Σε περίπτωση που κοινότητες δεν σέβονται την αξιοπρέπεια και την επιβίωση των άλλων, μπορεί να είναι προτιμότερο να αναζητηθεί διαμεσολάβηση ή η διακοπή των σχέσεων παρά να κλιμακωθούν φυσικές συγκρούσεις.

Ζ. Πολλές κοινότητες θα έχουν την ανάγκη ή την επιθυμία να συμμετέχουν σε μεγαλύτερες μορφές συνένωσης για θέματα κουλτούρας, παραγωγής και διανομής, και για λόγους διαμοιρασμού των κοινών πόρων. Είναι προτιμότερο να δημιουργηθούν ελεύθερες ομοσπονδίες ή ενώσεις που διατηρούν την ισχύ τους σε τοπικό επίπεδο, ενώ παράλληλα να δημιουργηθούν πολλαπλοί και εγκάρσιοι οργανωτικοί δεσμοί έτσι ώστε κάθε άτομο σε κάθε κοινότητα να είναι μέλος πολλών ομάδων ─ για παράδειγμα, σε ένα συντονιστικό φορέα για την προστασία ενός κοινού ταμιευτήρα νερού, σε μια πολιτισμική-γλωσσική ομαδοποίηση, σε έναν επιστημονικό σύλλογο και σε ένα πανεπιστημιακό σύστημα, σε μια ένωση παραγωγών και καταναλωτών για τον διαμοιρασμό των φυσικών πόρων ή σε μια περιφερειακή συνομοσπονδία. Με αυτόν τον τρόπο, κάθε κοινότητα διατηρεί ένα πλουσιότερο δίκτυο σχέσεων και, σε περίπτωση προστριβής, η διαφωνία δεν διχάζει σε δύο αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά όλοι/ες συνδέονται και με άλλες σχέσεις μεταξύ τους, οπότε υπάρχει πληθώρα διαμεσολαβητών και ευρύτερο ενδιαφέρον για τη διατήρηση της ειρήνης.

16. Πλανήτης

Ο καπιταλισμός έχει φέρει τον πλανήτη στο χείλος της κατάρρευσης. Δεν αρκεί να καταστρέψουμε τον καπιταλισμό. Πρέπει επίσης να ξεριζώσουμε τον καπιταλιστικό δυτικό τρόπο συσχέτισης με τη Γη και να τον αντικαταστήσουμε με υγιείς, οικολογικές σχέσεις αμοιβαιότητας και αλληλοβοήθειας προς όλα τα όντα. Πρέπει να κάνουμε ό, τι είναι δυνατόν για να θεραπεύσουμε τον πλανήτη και όλες τις ζωντανές κοινότητες που τον μοιράζονται.

Α. Είναι δική μας ευθύνη να θεραπεύσουμε τον πλανήτη και να διασφαλίσουμε την επιβίωση και τη συνέχεια όλων των ζωντανών κοινοτήτων και όντων.

Β. Οι κοινότητες θα πρέπει να φροντίσουν τα εδάφη τους όσο καλύτερα μπορούν για να αποκαταστήσουν την καταστροφή και την περιβαλλοντική μόλυνση που έχει προκαλέσει ο καπιταλισμός. Θα πρέπει να εντοπίσουν και να προστατεύσουν τα απειλούμενα είδη και οικοσυστήματα, να προωθήσουν προγράμματα ενδυνάμωσης της φύσης σε υγρότοπους και άλλες περιοχές, και ευρύτερα να αντιληφθούν ότι οι άνθρωποι και οι κοινότητές τους αποτελούν μέρος του οικοσυστήματος.

Γ. Επιστημονικές κοινότητες και ενώσεις θα πρέπει να συγκεντρώνουν πόρους και να μοιράζονται πληροφορίες για την παρακολούθηση προβλημάτων που προξενούν παγκόσμια ανησυχία και αβεβαιότητα, όπως τα δηλητηριώδη αέρια που προξενούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα απειλούμενα είδη, οι νεκρές ζώνες και η ρύπανση στους ωκεανούς από τα πλαστικά, η ραδιενεργή ακτινοβολία και άλλες μορφές μακρόχρονης ρύπανσης. Θα πρέπει να καθορίσουν στόχους και να υποβάλουν προτάσεις σε συγκεκριμένες κοινότητες και περιφερειακές συνομοσπονδίες με τον πληρέστερο και δικαιότερο τρόπο, και με μοναδικό στόχο τη βελτίωση αυτών των προβλημάτων.

Γλωσσάρι

Κοινότητα

Κοινότητα ονομάζουμε μια ομάδα ανθρώπων που ζουν μαζί, δημιουργώντας τις ανάλογες συνθήκες για τη συλλογική, υλική και πολιτιστική τους επιβίωση. Επειδή οι κοινότητες αυτοορίζονται και αυτοοργανώνονται, είναι δύσκολο να τους αποδοθεί ένας συγκεκριμένος ορισμός. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο όρος κοινότητα αναφέρεται σε μια μικρότερη ομάδα, μεταξύ 30-150 ατόμων, η οποία είναι σε θέση να συντονίζει με αποτελεσματικό τρόπο την οργάνωση των καθημερινών της σχέσεων, επωφελούμενη από τον μικρό πληθυσμό και τις αντικειμενικά στενές διαπροσωπικές σχέσεις, έτσι ώστε να παίρνονται αποφάσεις που αφορούν στις σχέσεις αυτών των ατόμων, εύρυθμα και σε οριζόντια βάση. Σε άλλες περιπτώσεις ο όρος μπορεί επίσης να αναφέρεται στην υπερ-κοινότητα πολλών δεκάδων ή ακόμη και εκατοντάδων επί μέρους κοινοτήτων οι οποίες μοιράζονται μία ή περισσότερες κοινές γλώσσες, κοινό πολιτισμό, που ταυτίζονται με μια γεωγραφική περιοχή, και που συχνά συντονίζονται σε θέματα διαχείρισης πόρων επιβίωσης, υποδομής, εκπαίδευσης και άλλων ζητημάτων.

Σε ορισμένες περιπτώσεις στο κείμενο, ο όρος “ζωντανές κοινότητες” δεν αφορά αποκλειστικά τους ανθρώπους αλλά όλα τα έμβια είδη που υπάρχουν σε έναν δίκτυο σχέσεων.

Υπερπλουτισμός

Οι κοινότητες πρέπει να αποφασίσουν από μόνες τους τι συνιστά υπερπλουτισμό ή ποιός/ποιά/ποιό θεωρείται ένα υπερ-πλούσιο άτομο. Σε καμία περίπτωση δεν είναι πρόθεση αυτού του κείμενου να ακολουθήσει τα βήματα του αριστερού λαϊκισμού και να εστιάσει την απαξίωσή του σε δισεκατομμυριούχους ή ακόμη και εκατομμυριούχους. Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε πως ο πήχης πρέπει να βρίσκεται πολύ χαμηλότερα. Για να μπορέσουμε να προσδιορίσουμε την ευπορία, προτείνουμε ως κριτήριο την κατοχή πλούτου (από κάποιο άτομο) τρεις φορές μεγαλύτερου από αυτό που είναι ο μέσος όρος σε μια δεδομένη γεωγραφική περιοχή (π.χ. εκείνοι που είχαν πάνω από τρεις φορές τον μέσο μισθό στη χώρα τους πριν από την κατάργηση του καπιταλισμού και του εθνικού κράτους). Υπερβολικός πλούτος, μετά την κατάργηση του χρήματος, θα θεωρείται οτιδήποτε διαθέτει ένας πλούσιος που δεν είναι αναγκαίο και απαραίτητο για να εξασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση, καθώς και ότι είχε χρησιμοποιηθεί επιδεικτικά για να τον κάνει να ξεχωρίζει εμφανώς από τον μέσο πολίτη.

Διευθυντές / Μάνατζερ

Διευθυντής/μάνατζερ είναι κάποιος του οποίου η επαγγελματική απασχόληση είναι να παρακολουθεί τον ρυθμό εργασίας και να επιβάλει την πειθαρχία σε άλλους εργαζόμενους προκειμένου να αυξήσει την παραγωγικότητά τους και να διευκολύνει την εκμετάλλευσή τους (δηλ. την εξαγωγή υπεραξίας από την δουλειά τους). Σε κάθε χώρο εργασίας, οι εργαζόμενοι μπορούν να αποφασίσουν οι ίδιοι εάν πριν την επανάσταση κάποιος έκανε κάτι ουσιαστικά χρήσιμο για το δημόσιο καλό και κατά πόσο ένα μέρος ή στο σύνολό της η συγκεκριμένη κατηγορία εργασίας απαιτεί κάποια ιδιαίτερη ανταμοιβή.

Δικαιώματα

Σε αυτό το κείμενο, δεν χρησιμοποιούμε τον όρο δικαιώματα σύμφωνα με τη χριστιανική ή τη φιλελεύθερη θεώρηση, δηλαδή, ως ένα σύνολο ιδιοτήτων που εγγυάται ο θεός ή η φύση. Αλλά ούτε και με την κρατιστική έννοια, ως μια λίστα ευκαιριών που ένα κράτος οφείλει να εγγυάται σε όλους τους πολίτες του. Αντιλαμβανόμαστε τα δικαιώματα αυστηρά από την αντι-αυταρχική ηθική σκοπιά. Θεωρούμε τα δικαιώματα νόμιμη αξίωση των ανθρώπων, να τα αποκτούν ή να τα υπερασπίζονται, σε τέτοιο βαθμό που να πολεμάμε στο πλάι τους για να συνδράμουμε στην προστασία τους ή στην επανάκτησή τους όταν αυτά απειλούνται.

Εδαφική ακεραιότητα

Δεν αντιλαμβανόμαστε την εδαφική ακεραιότητα ως έναν μη-οργανικό χώρο, δισδιάστατα οριοθετημένο πάνω στο χάρτη, με σύνορα και σταθερή έκταση. Εδαφική επικράτεια για εμάς είναι η γη, που είναι ζωντανή, και προσδιορίζεται από ένα δίκτυο σχέσεων. Η μόνη νόμιμη αξίωση πάνω σε μια συγκεκριμένη εδαφική επικράτεια προκύπτει αποκλειστικά από το αν αυτοί που προβάλλουν την αξίωση είναι μέρος αυτού του δικτύου σχέσεων και ενεργούν έτσι ώστε να διατηρηθεί το δίκτυο ζωντανό και δραστήριο. Επειδή η συλλογική μνήμη αποτελεί σημαντικό κομμάτι της γνώσης και του σεβασμού μιας γεωγραφικής επικράτειας, οι άνθρωποι που στο παρελθόν είχαν ισχυρή σχέση με αυτή την περιοχή και εκδιώχτηκαν βίαια από αυτήν, αδιαμφισβήτητα εξακολουθούν να διατηρούν τη σχέση τους με αυτά τα εδάφη.

Επιπλέον, η εδαφική ακεραιότητα υπονοεί κινητικότητα. Το κείμενο δεν είναι μια πρόταση για την κατανομή ίσου κλήρου σε περίπου όμοιες κοινότητες. Η γεωγραφική επικράτεια στο σύνολό της είναι συγκεκριμένη και ο φυσικός τρόπος για να συνδέεται κανείς μαζί της μπορεί να αλλάζει από περιοχή σε περιοχή. Οι νομαδικοί ή ημι-νομαδικοί τρόποι ζωής είναι εξίσου αποδεκτοί με τους τρόπους ζωής όσων επιλέγουν την μόνιμη εγκατάσταση, εφόσον και αυτοί είναι στενά συνδεδεμένοι με μια συγκεκριμένη περιοχή. Καταργούνται, φυσικά, οι τρόποι κοινωνικής οργάνωσης που συνολικά βασίζονται στη λογική της υπεξαίρεσης και κατοχής γης για ιδιοκτησία και ιδιωτική εκμετάλλευση. Ακολουθώντας αυτή τη λογική, αξιώσεις γα ελεύθερη πρόσβαση σε συγκεκριμένα εδάφη θα αλληλεπικαλύπτονται από διαφορετικές ομάδες που θα εκτελούν διαφορετικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την επιβίωση, την πνευματικότητα, το παιχνίδι κ.α., σε διαφορετικές στιγμές και με διαφορετικούς τρόπους.

Μετάβαση

Το μόνο είδος μετάβασης που αναφέρεται στο κείμενο είναι η περιγραφή της μετατροπής της υπάρχουσας καπιταλιστικής υποδομής σε υποδομή κατάλληλη για μια ελεύθερη κοινωνία. Κάτι τέτοιο συνιστά αναγνώριση των αντιξοοτήτων και της μεγάλης προσπάθειας που απαιτείται για να πραγματωθεί η παγκόσμια σίτιση, στέγαση και υγειονομική περίθαλψη μέσω υποδομών και παραγωγικών διαδικασιών που να μην βλάπτουν τον πλανήτη. Δεν προεικάζουμε κάποιου είδους μεταβατικό κράτος. Το κράτος ποτέ δεν αυτοδιαλύεται! Πρέπει να καταστραφεί!

Εργάτες

Στον καπιταλισμό, οι εργάτες αποτελούν μια αποξενωμένη κοινωνική ομάδα: είναι αυτοί που πουλάνε τη ζωτική τους ενέργεια για να πάρουν πίσω –εξαγοράζοντας την– ένα μικρό μέρος της αξίας που παράγουν. Είναι αυτοί που με την εργασία τους δίνουν ζωή στην κοινωνία. Όμως, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι δεν επιδιώκουμε να ταυτιστούμε με αυτή τη μορφή αλλοτρίωσης και αποξένωσής που τώρα ονομάζουμε “εργασία” ─δηλαδή, αυτό που μας καθιστά “εργάτες”─ αλλά να την καταργήσουμε συνολικά. Έχει γίνει πλέον φανερό, πως ιδιαίτερα στον καπιταλισμό, η μισθωτή εργασία έχει τόσες άχρηστες και επιβλαβείς συνέπειες, και είναι οργανωμένη με τόσο λάθος τρόπο ώστε καθίσταται εν τέλει φοβερά επιζήμια για την υγεία μας.

Πρώην-εργάτες, λοιπόν, είναι αυτοί που ήταν αναγκασμένοι να εργαστούν κατά την περίοδο του καπιταλισμού, και οι οποίοι, με την πτώση του καπιταλισμού, καταργούν τη μισθωτή εργασία και άλλου είδους βάσανα, εξαναγκασμούς, εκβιασμούς και υποχρεωτικούς καταναγκασμούς. Οι πρώην-εργάτες, λοιπόν, ίσως να δικαιούνται περισσότερα από την απαλλοτρίωση των πόρων των πρώην εργασιακών χώρων τους. Όπως όλοι μας όμως, έτσι και οι πρώην-εργάτες, εμπλέκονται στο εγχείρημα μετασχηματισμού της ανθρώπινης δραστηριότητας προκειμένου να παραχθεί υπερεπάρκεια για όλους και να αμβλυνθούν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στη μάθηση, την εργασία και το παιχνίδι.

CRIMETHINC– Ex Workers Collective

Μετάφραση / Επιμέλεια : ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

[Γιάννης Χριστοδούλου, Νεφέλη Βουτσινά- Πετσιμέρη, Τάσος Σαγρής, Ροδάνθη Σκουρτέλλη, Frederic Jones, Νίκος Αλέξης]

The post Προσχέδιο Πολιτικού Προγράμματος των ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ για μια ελεύθερη κοινωνία- Crimethinc appeared first on Void Network.

To be clear, this program does not represent our collective as a whole, nor the international anarchist movement. There should be as many such programs as there are anarchists. As you read this, reflect on what resonates and what does not; think about what changes you want to make in the world and what means of change are consistent with your values and desires.

How to Use this Program

What follows is the opposite of an ordinary political program. It is not written in stone; it does not pretend to represent a general will, the public, the people, or any such abstraction.

Anarchists understand freedom as arising from an ongoing process; it is something we create individually and communally every day of our lives. In our view, it cannot be defined via a piece of paper or granted to us by a powerful institution; each of these practices actually destroys freedom. We also believe that defining and obtaining freedom for ourselves is the best way to guarantee our well-being.

Anarchist analyses of capitalism, the state, patriarchy, and colonialism have proven useful in countless social struggles over the past several decades, as have our critiques of reformism, authoritarian revolution, and the institutional left—and perhaps most importantly, our practices of mutual aid and self-organization. Anarchist forms of struggle have also proven compatible with a number of other struggles that have left their mark on the world, as well as influencing and informing anarchism as a living concept.

We do not present a program on the premise that we could lay claim to an absolute truth, nor that this program could speak to all the visions of liberation that we act in solidarity with. Short of presenting a complete vision, we still find the need to express some vision, no matter how partial. Recent experience has shown that we cannot win a revolution that we are not even able to imagine.

That is the primary purpose of this document: to aid in imagining what sort of changes we would begin working towards right now if we were able to abolish the government or create an autonomous zone. None of these are absolute truths we would want to impose, forcing everyone to support a single vision of freedom and revolution. Rather, this offers a way of envisioning principles and goals that many of us would fight for, which will inevitably shift and grow along the way as we enter into conflict and dialogue with other people and other visions. The point is not to convince everyone that our vision of freedom is the correct one. We will be most free when each of us can imagine our own best possible world in every given moment.

Not even the people writing and publishing it think this document is a valid program or a complete proposal. Our hope is that it will serve as a point of departure for discussion and debate, helping people to articulate similar visions, conflicting visions, or visions that are simply different. The more people who imagine the world of their dreams and reflect on how countless such worlds can fit into a single world, breaking with the homogenizing Western project, the greater our collective intelligence will be.

This program deals with some painful topics that no single collective has the right to decide. We concluded that it would be less harmful to address those topics imperfectly than to avoid them and pretend they do not exist. We hope that our inadequate attempts will inspire others to do better. The incompleteness of this program expresses a fundamental anarchist principle: no one can ever express everyone’s needs. Whatever you find missing, it’s up to you to fill it in, and up to all of us to support each other through the process of accomplishing this together.

At the end, there is a short glossary that explains what we mean by certain terms.

An Anarchist Program

0. The Ends Are the Means

Those who support an anarchist program live and organize in a way that makes the program imminently possible, not in some distant future after a dictatorial party has acquired power. This represents a completely different way of creating power starting right now.

Nothing in this program, not even the abolition of the state, can justify means of struggle that would not be at home in the world we wish to inhabit, nor the postponing of questions of freedom and well-being until after some state of exception that we dress up as a revolution.

1. Mutual Survival

Under capitalism, no one has a right to survival. We are all forced to pay for the means of survival—and some of us can’t. Millions of people die every year from easily preventable causes; billions live in misery because they are denied the means for a healthy, dignified life. That ends now.

A. Every person and every community has a right to their means of survival.

B. It follows that persons and communities that choose to constitute themselves in a way that destroys others’ means of survival, or that withhold those means in exchange for some service (exploitation), are destroying the possibility for mutual survival. Therefore, their “way of life” does not constitute survival—it endangers survival.

C. Persons and communities are right to defend themselves against exploitation or threats to their means of survival, preferably by convincing those who threaten or exploit them to change their way of life to a more harmonious, mutually feasible pattern—but also, if necessary, by force.

D. Conflict and death have always been a part of life, and will remain so for the foreseeable future. With current technologies, attempts to stave off death are predicated on multiplying deaths among those who lack access to such technologies. It follows that survival is not the absence of death, but the possibility for a healthy and fulfilling life, as well as the possibility to pass something of that life on to future generations.

E. In this sense, the opposite of life is not death, but extermination, the total annihilation of a group, including even the destruction of the memory of that group. Extermination belongs to the state. It precludes the possibility of mutual survival.

2. Decolonization

Colonization is crucial to the global spread of capitalism and the devastation it has entailed. This devastation has ongoing repercussions at every level. Colonization is the basis of the United States; it has also been foundational to the major European states that functioned as the architects of the current global system of statism and capitalism. The partial revolutions of the 20th century did not alter the basic colonial frameworks they inherited. All of this must change.

A. Colonized peoples have a right to reconstitute their communities, their languages and knowledge systems, their territories, and their organizational systems. All of these are fluid realities that members of such communities adapt to their present needs.

B. Settler societies must be destroyed. Because they are so historically ingrained, their abolition will not be a single moment of compensation (as though a price tag could be attached to all the suffering that has been caused), but a complex and evolving process. Indigenous communities should be able to define what decolonization looks like from a position of strength and healing, such as the abolition of the United States (and Canada and other nations) will allow. This is also necessary to break with the gunboat diplomacy that has characterized much of settler colonialism.

C. By definition, we cannot and will not define the limits of decolonization from the present moment, from within the reality of a settler society. Anarchists, Indigenous and otherwise, favor models of decolonization that break with colonial logics and repudiate nation-states, ethnic essentialism, punitive and genocidal practices, and mere reforms regarding who holds state power.

D. Settler communities that have historically and to the present day played the role of an aggressive and hostile neighbor helping to police and exploit Native communities in the reservation system will be encouraged to disband, and will be treated as paramilitaries if they continue any form of hostility. All “Man Camps” will be disbanded immediately, and resources will be dedicated to helping find missing Indigenous women and two-spirit people.

E. Universities, museums, and other institutions will return all bodies, body parts, art, and artifacts stolen from Indigenous communities.

F. It is right for Indigenous communities to recover all the territory they need for their full cultural, spiritual, and material survival.

G. Priority might be given to recovering land of spiritual importance, land that had belonged to the government, and large commercial holdings—but again, preconceived limitations should not be placed on how decolonization will unfold.

H. Communities in countries that maintained external colonial projects (e.g., the United Kingdom, Spain, France) will facilitate a large-scale transfer of useful resources expropriated from their abolished governments, the wealthy, and institutions that existed to serve the wealthy (e.g., private hospitals). These resources will go to communities in the ex-colonies.

3. Reparations and Ending Anti-Blackness

Anti-Blackness and other forms of racism are fundamental to the current power structure. They grew out of colonialism and capitalism from the very beginning, to such an extent that capitalism is inseparable from racism, though the latter can take many forms. It is impossible to fully abolish these power structures without striking at the historically grounded legacies of racism.

A. Communities of people largely descended from the survivors of slavery are right to take over large landholdings that had previously been plantations, as well as the excess wealth of families and institutions that profited off of slave labor. This redistribution should be carried out on a communal rather than an individual basis, to avoid encouraging identitarian processes that declare individuals legitimate or illegitimate based on abstract criteria. Those who organize a collective or communal expropriation have the right to define their own experiences and how oppression has affected them historically, as well as to choose how to constitute themselves and whom to invite into their community.

B. Historically racialized neighborhoods that have been gentrified may be reclaimed. Because many neighborhoods, before gentrification, are in fact quite diverse and working class people of all races can lose their homes, those who are involved in housing and anti-racist struggles at the time of the revolution may form assemblies to organize the process of inviting people back into reclaimed neighborhoods, for example prioritizing prior residents or their children, and finding ways to strike a balance between revitalizing Black and other cultures of resistance and creating practices of cross-racial solidarity that break down the segregations and separations of racism.

C. People in neighborhoods that are infrastructurally unsound or unsanitary, that suffer from environmental racism or other harmful effects that will continue causing health problems into the foreseeable future, may expropriate and move into wealthy neighborhoods (preferentially targeting the wealthiest). The prior residents of those neighborhoods may move into the vacated, substandard neighborhood with an eye towards improving it through their own effort, or they may move into other unused housing, of which there is plenty, thanks to capitalist real estate markets.

D. Weapons taken from the disbanded police and military will be distributed among Black, Indigenous, and other racialized communities, and to volunteer militias that fought unambiguously on the anti-racist side during the entirety of the revolutionary conflict. The communities will decide what is to be done with the weapons—whether to distribute, store, or dismantle them.

E. Resources related to education and healthcare may be taken from wealthy neighborhoods for the benefit of racialized neighborhoods.

F. The onus is on white anti-capitalists, or more correctly, anti-capitalists in the process of definitively breaking with their whiteness, to work with other white people to achieve a process of reparations that is as peaceful as possible, to help them move to other neighborhoods or territories in the case that they are evicted, to soften their landing and help them find the means for dignified survival, without creating entrenched identities or resentment that might encourage intergenerational conflicts or keep whiteness alive.

G. Assemblies of people committed to the relevant causes at the time of the revolution will set up truth and reconciliation committees to deal with whatever racist atrocities are brought to their attention, such as the forced sterilizations carried out in ICE facilities. The processes for uncovering the truth of these atrocities and achieving some kind of reconciliation will not be purely symbolic, and they need not delegitimize personal acts of revenge, but they will strive for some form of collective healing and transformative justice rather than punitive and carceral measures.

All the following points of the program are contingent on points 1-3 being put in motion in a way that is satisfactory to those who have suffered white supremacy, colonization, and racial capitalism. The rights and principles in point 4, for example, about access to land, must not be used to thwart efforts by Indigenous communities to get their Land Back.

4. Land

The way capitalism and Western civilization have taught us to think about the land and the way to treat it has brought us to the brink of disaster. The paradigm of land as property, as a resource to be exploited, is simultaneously a failure and a travesty. The commodification of land has been instrumental to colonialism and exploitation, while the measuring, demarcation, and assertion of dominion over land has been central to the state throughout its history.

A. Land is a living thing. Land cannot be bought and sold.

B. Land belongs to those who belong to it, which is to say, those who take care of it and those whose survival is based on it.

C. Land should be respected. Communities should consider the personhood of the land and all other beings that exist in relation with it. The idea that only humans of a predetermined type have personhood is responsible for a large part of the disaster we face.

D. Land is the basis for survival, and all land is interconnected.

E. It follows that defense of the land is self-defense, and is therefore right.

F. A community that exists in an intimate, localized relationship with the land, or a community that historically has had such a relationship and proved to be good stewards of the land, will probably know best how to interrelate with a specific territory. Others should defer to them in questions regarding defending and caring for the land.

G. It is the responsibility of all communities to aid and accompany the land as it heals from centuries of capitalism and the state.

5. Water

Water is life.

A. All communities must return the water they use to the river, lake, or aquifer as clean as they found it.

B. All communities have a responsibility to help their watershed heal and purify itself after centuries of capitalist aggression.

C. In view of climate change, desertification, and all the other forms of damage to the planet, all communities have a responsibility to adapt their lifeways in the event of water scarcity, and to help each other to migrate if increasing water scarcity and desertification render a dignified survival impossible.

D. In the event of water scarcity, priority for water use is given to localized forms of sustainable agriculture and to preserving the habitats of other forms of life.

E. Polluting the water or taking so much that others downstream or in the same aquifer do not have enough for a dignified survival is an act of aggression.

F. Communities should respond to assaults on their water with attempts at dialogue and negotiation, but if these attempts are fruitless, they are right to defend themselves.

6. Borders

The global system we are abolishing is based on states asserting sovereignty over clearly demarcated borders, alternately cooperating and competing in capitalist accumulation and warfare. Nation-states have always led to cultural and linguistic homogenization and genocide, and borders have revealed themselves to be increasingly murderous mechanisms. All that, henceforth, is abolished.

A. People and communities, in concert, decide what communities they want to be a part of, and how they wish to be constituted, respectively. This is the principle of voluntary association.

B. All together, as best we can, we will develop principles of Freedom of Movement, balanced with a respect for the communities that are the custodians of the territories others wish to move through. These two principles necessitate the abolition of borders, on the one hand, and the abolition of individualistic, entitled tourism on the other. It is reasonable for communities, which exist in relation to a specific territory, to expect privacy as well as basic respect from visitors; at the same time, it is good for people to be able to move freely in search of a better life or even simply because movement brings them joy and well-being. These two rights, such as they are, may come into conflict. Communities and individuals commit to resolving those conflicts as constructively as possible.

C. Communities commit to offering basic hospitality and safe conduct to migrants. This could include migrants who wish to return home, having been forced to emigrate by the effects of capitalism. It could include the migration of entire communities fleeing the long-term effects of environmental racism.

D. Communities will coordinate across territories as they see fit. This could include federations organized along linguistic lines (for the sake of convenience), coordinating bodies in a shared watershed, and more. Anarchists recommend redundant, overlapping forms of organization, as well as membership in multiple communities, to resist the potentially militaristic reproduction of bordered units or essentialist identities.

7. Housing

Even governments that enshrine the right to housing in their constitutions have failed to guarantee this basic need. As Malatesta pointed out, capitalism is the system in which builders go homeless because there are too many houses.

A. Houses belong to those who live in them.

B. No one has a right to more houses than they need. This should not be reduced to a principle of “one family, one house,” because of the danger in normalizing one model of the family, and because some dynamic families include movement between multiple nodes, and to respect pastoral and other societies organized around seasonal migrations. However, this does mean that the vacation houses of the rich are fair game for expropriation for those who need access to land or decent housing.

C. Housing is not a commodity to be bought and sold.

D. Communities will make sure all their own members have dignified housing, and then they will help neighboring communities find the resources they need to meet their housing needs.

E. Anarchists will encourage the transformation of housing, which capitalist real estate development and urban planning utilized specifically to promote patriarchal nuclear families. People are encouraged to change their vital spaces in a way that enables more communal practices of kinship, child-rearing practices not based in the heterosexual couple, and autonomous spaces for women and gender nonconforming people.

F. Anarchists will make it a priority to provide safe housing for people fleeing abusive relationships and circumstances.

G. Communities will begin immediately, within their means, to modify housing to be ecologically sustainable, and to modify settlement patterns so that housing nuclei correspond to ecological and cultural needs, moving away from the present reality in which existing housing corresponds to the imperatives of capitalism. As this process will take decades, communities should develop plans and share ideas for organizing the transition, taking into account that there will be a rapid shift away from fossil fuels and changes in the availability of different construction materials.

H. Evicting people from their houses is an emotionally traumatizing act that we do not want to form a part of the world we are building. However, many historically oppressed communities find themselves living in situations that directly shorten their lives, whereas the ostentatious housing of rich people represents generations of accumulated plunder; in those cases, it is better for them to take the housing of those who profited off their misery than to continue in misery. Under capitalism, there is no inalienable right to remain in a particular house, and we are not carrying out a revolution in order to give rights to rich people they did not even claim under their own chosen system.

8. Food

A key aspect of capitalist accumulation has been the industrialization and hyper-exploitation of food producers, both human farmers and other forms of life, trying to squeeze out an ever-growing surplus. This has led to the acts of genocide associated with the commodification of the land, the total destruction of peasant societies, deforestation and monocrop deserts, mass starvation, mass extinction, pollution, climate change, dead zones in the ocean, the destruction and commodification of communities of different living beings, the murder of living soil, and the systematized imprisonment and torture of non-human animals. How we feed ourselves is a nexus that brings together how we organize our society and the relationships we create with the broader ecosystem.

A. Everyone has a right to all the food they need for a healthy, dignified life.

B. Making sure that everyone has enough food is a collective responsibility.

C. Arbitrarily placing limits on or destroying the food supply that others depend on is an assault on their survival. They may respond to this with legitimate self-defense.

D. Workers in food production industries at the time of the revolution will socialize the means of production under their control with the aim of ensuring everyone’s access to food.

E. Communities will begin the process of redistributing large tracts of farmland and reclaiming land in urban environments to enable food sovereignty and to share access to the means to feed ourselves.

F. Agriculture will transition away from the current petroleum-dependent, highly industrialized model to a localized, ecocentric model designed to fulfill two purposes: ensuring food security and restoring the health of the planet. The human diet will be resituated in an ecosystemic logic.

G. Particularly damaging technologies like factory trawlers and animal warehouses for industrial-scale meat and dairy production will be dismantled as quickly as possible.

9. Healthcare

Under capitalism and the state, healthcare has been used as a form of extortion to keep poor people in misery and in debt, to surveil, discipline, and control our bodies, and particularly to torture and control women, trans and non-binary people, racialized people, and people with different abilities and mental health difference. It is one of the most damning indictments of the present system that the practices that should focus on healing function as a venue for cruelty and profiteering.

A. Everyone has a right to preventive therapies and living conditions that guarantee them the best possible health.

B. Everyone has a right to define for themselves what constitutes health, in dialogue with their community. People who share a collective experience or identity related to gender, sexuality, physical ability, mental health, ethnicity, or anything else, may develop their own definition or ideal of health; members of those groups are free to subscribe to those definitions or not to subscribe to them.

C. Everyone has a right to alter their body, in line with their gender expression or for whatever reason, as they see fit. People have an unrestricted right to contraceptives and abortion.

D. No healthcare worker can be forced to perform a procedure that they do not agree with, but denying someone access to a medical procedure is an assault on their bodily autonomy. Training in skills related to healthcare will be spread as widely as possible so no one is ever in the position of gatekeeping access to healthcare.

E. Everyone has a right to the full extent of treatment available to them in their community, or to travel in search of better conditions or better treatment options.

F. Healthcare workers at the time of the revolution will socialize the hospitals and other institutions and infrastructures at their disposal, and do their best to ensure continuing access to healthcare, to universalize and improve access and quality of treatment, to equalize treatment for historically marginalized populations, to facilitate reconciliation processes to address the abuse of such populations by the medical profession, and to reorganize their profession to remove all capitalist influences and classist organization, while still weighting internal hierarchies to favor training and experience.

G. Trafficking in healthcare, including the threat to withhold healthcare, is an act of aggression.

H. As part of the process of self-definition of health, anarchists will encourage the formation of assemblies that center people’s own needs and experiences, breaking the tradition that establishes healthcare professionals as the protagonists and people as mere receptacles for illness or treatment. People will share and increase knowledge of their own bodies, availing themselves of the tools they need to be proactive in securing the greatest health and happiness possible.

10. Education

Public education has been used to create patriotic, obedient, and white supremacist civil servants, soldiers, and citizens. For even longer, Catholic education in Europe and in the colonies was used to justify colonialism and state authority. Both public and private education are linked to systematic child abuse. Contrary to classist stereotypes, people with more formal education are often more able to dismiss facts that contradict their prejudices or worldview. Education as it stands is a cornerstone of oppression.

On the contrary, education should be an unending process of growth and self-actualization. Anarchists have always been at the forefront of experimenting with models of liberating education that break with the standard formulas of patriotic, patriarchal, colonial, capitalist education.

A. Knowledge must be free; it belongs to the community.

B. Everyone must be able to access whatever educational opportunities they desire. Anarchists will encourage specific projects that end the oppressions that limit people’s access to education because of their gender, sexuality, race, class, or other divisions. Examples might include intensive trainings in fields like math, sciences, and mechanics for people from groups that have historically been discouraged from entering those fields, or history and literature courses that center the voices and experiences of subjects other than upper-class heterosexual white men. Such projects will also deploy a diversity of learning environments that do not assume a single, normative standard of physical and mental abilities.

C. Anarchists will help ensure that historically marginalized groups can obtain the resources they need to identify and develop the body of knowledge that is important to their specific community and to spread it as they see fit.

D. Children are free to engage in educational settings as they see fit, in dialogue with their communities. Free children who have all their basic needs met are constantly engaged in their own education, independently of whether they do so in a formal setting.

E. Teachers and professors who want to continue working as such may organize basic education, but anarchists will encourage the emergence of new projects based on liberating models of education rather than rote memorization or the completion of preconceived modules, especially collective self-organized self-education projects.

F. Professions that prove to be useful and desirable after the demise of capitalism will organize educational programs to train new members of the profession, expropriating resources from schools and universities or taking over teaching spaces within them, in dialogue with other professions.

G. Scientific organizations may constitute themselves to provide for professional training in universities, and to maintain laboratories and peer-reviewed papers. They will discuss ways to raise the resources necessary to maintain laboratories and needed technologies without capitalizing on the processes of knowledge production. One possible solution is that scientific experimentation will have to respond largely to the needs voiced by communities as a whole.

H. The advanced education needed to become a scientist is a gift from the community to the individual; the knowledge the scientists help produce should be a gift back to the community. Scientists should also honor their responsibility to share tools for education as widely as possible. Scientific knowledge and training should not be concentrated in a few hands. Good science thrives on widespread participation in the process of research and review. For science to live, scientists must cease to treat other human beings as objects in a petri dish and focus on equipping them to participate in that process.

I. Scientists, teachers, and other educators will facilitate reconciliation processes to deal with forms of abuse they may have been complicit in before the revolution, from facilitating police violence against students to working with corporations that caused people harm. Accredited scientists who used their knowledge to aid fossil fuel, armaments, and similar industries should be stripped of their perceived legitimacy in the same way that doctors can be delicensed for malpractice.

J. Associations of scientists will decide if they actually need to use some form of licensing in order to assure the quality of their work. The answer may not be the same for heart surgeons as for botanists. This implies a balance between the needs of scientists to ensure standards of quality, the interests of people to prevent monopolies or gatekeepers that limit access to knowledge and training, as well as people’s need for transparency—ensuring, for example, that those they entrust with their medical care or technological projects that might pollute their environment have not been dangerously negligent in the past. Associations of laypeople will also organize to weigh in on these decisions.

11. Production

Under capitalism, production is one of the chief means of accumulating capital for the wealthy—through alienated work, exploitation, and the destruction of the environment. In anarchy, the only question is how to meet socially defined needs, which include everything from collective survival to the need people feel to grow and enjoy life.

A. Ex-workers will seize their workplaces at the earliest convenience, studying whether the workplace (factory, workshop, office, store, restaurant, etc.) can be modified to produce something socially useful in a healthy way. If not, the workplace will be dismantled and its resources shared out among ex-workers, neighboring communities, and useful workplaces.

B. Ex-workers, excluding managers while welcoming unemployed people with pertinent skills who had been denied access to employment under capitalism, will create some form of collective, cooperative, or communal structure to organize their workplaces, federating with other workplaces across their industry in order to oversee the production of socially useful goods.

C. Delegates within these productive federations must be beholden to a specific collective mandate (promoting positions that arise from their base assembly), they must be immediately recallable if they fail that mandate, and they must continue to exercise their craft. Workplace assemblies will decide if delegates must carry out their normal work on a daily basis or if they may be excused for a limited number of months before returning to normal work, as demanded by the conditions of their work and the needs of the federative labor (for example, delegates may have to travel long distances and might not be able to work during certain periods).

D. Those who wish to be professional representatives, doing no other work but that of bureaucrats and politicians, may form their own federations of representatives in which to go about representing themselves and others to the best of their abilities. For this purpose, it is recommended that they paint their faces white, don berets and striped shirts, travel from community to community, and hold their committee meetings open to the public. People don’t need bureaucrats—but we will always need entertainment!

E. No one may be forced to work. Communities and productive federations will do their utmost to operate according to a logic of abundance rather than a logic of scarcity or monopoly. People who wish to carry out productive or creative labors in a more individual setting or manner will be encouraged to do so, and insofar as it is possible, they will be afforded the space and resources they need, though in moments of absolute scarcity, such as the difficult years of the transition, communities may prefer to favor more effective collective workplaces that are immediately responding to a community need.

F. The gendering of different productive activities is abolished. Anarchists encourage their communities to reflect on how different useful, necessary, and beneficial activities are unequally recognized and rewarded with status, and propose initiatives or new traditions by which to eliminate these vestiges of patriarchy.

G. Ex-workers are encouraged to fully transform their workplaces, deconstructing machinery into its component tools if need be in order to work at a safer pace and create an environment that is healthy in terms of noise, air quality, chemicals, and non-repetitive labors.

H. Workplaces will strike a balance between the creative or productive desires of the members, the needs of surrounding communities, and the needs of society as a whole. This means encouraging artisans in their creative development, making sure not to pollute nearby communities with harmful chemicals or excessive noise, and seeking to create things that others in society need, though embracing the logic of abundance means giving this latter directive the broadest possible interpretation except in cases of acute scarcity that threaten a community’s survival.

I. Destructive energy infrastructure will be phased out at the safest pace possible. Experts in the relevant fields will be encouraged to oversee the shutting down of nuclear power plants according to a schedule that leaves the smallest amount of highly radioactive waste and the plugging of oil wells so they do not contaminate ground water.

J. On a less urgent timeline, communities will explore the decommissioning of highly destructive “green energy” projects that endanger river populations, migratory birds, and other living things. This work will depend on the development of localized, ecological energy production and the drastic reduction of overall energy use, a part of which is the redesigning of buildings to allow for passive solar heating and cooling, a demanding endeavor that cannot be accomplished in a single decade.

K. Communities will decide what technologies and what kinds of scientific experimentation and development they will support. However, in all cases, the communities and scientific organizations involved must be able to absorb or remediate all the negative consequences of that technology. There is no justification for mining someone else’s territory or creating toxic substances that future generations will have to deal with.

12. Distribution, Communication, and Transportation

Localizing power in people and communities has an adjunct in organizing the material means of survival on as local a level as possible, for example through principles like food sovereignty. However, the danger of dependence on an exploitative socioeconomic system decreases dramatically when people can meet most of their survival needs through the resources and activity of a small local network of communities. For the remainder of those needs, as well as all the things that make life more enjoyable, it may be necessary to organize distribution across multiple regions of a continent and beyond. Additionally, travel is extremely important in an anarchist society to inculcate a global consciousness, encourage reciprocity and solidarity, prevent the emergence of borders, and collectivize knowledge as much as possible.

A. All state-backed currencies are abolished. All monetary debts are canceled.

B. Exchange of goods between communities shall be done in as equitable a manner as possible. Communities in close contact may prefer a free exchange or gift economy. Communities without the basis of trust that makes a gift economy easier to practice may decide to use quid pro quo trade, but trading up for profit (serial trading to capture a growth of value) or charging interest on the lending of goods can be considered attempts at coercion and exploitation.

C. Communities should pursue food sovereignty, meeting the majority of their survival needs from their local land base, but beyond that, infrastructures should be maintained to encourage exchange and travel.

D. Transport workers, together with affected communities, will collaborate to transform existing transportation infrastructure to be as ecologically sustainable as possible, while other infrastructures (e.g., airports and highways) are to be dismantled.

E. Already extracted fossil fuel reserves and existing infrastructures will be rationed, giving priority to the transition in agricultural production, global reparations of resources, and maintaining connectivity in rural areas with no transportation alternatives.

F. Communities, transportation workers, and those involved in fighting against patriarchal violence at the time of the revolution will work together to make sure that people can travel freely and safely regardless of their gender. Communities that enable or permit violence against women or gender non-conforming people traveling through their territory are considered to be in aggression against the rest of the world.

G. Communities will do their best to maintain existing communications infrastructure so that they can remain in touch to communicate globally and share the experiences of their respective revolutionary processes. In the long term, they will explore ways to maintain those infrastructures they find useful with recycled or non-harmful materials. They will also study whether addictive and depressive behaviors related to social networking technologies are intrinsic to those technologies or a maladaptive response to the alienations of capitalism.

13. Conflict Resolution and Transformative Justice

Prisons and police have existed for far too long, destroying people and communities. There are ways to deal with the inevitable conflicts of social existence that see people as capable of growth, redemption, and healing, and that are organized to meet the needs of the community rather than to protect a system of oppression and inequality. The revolution is a process of destroying state power; it is also a process of the rebirth of real communities. Capitalism forced us to be dependent on its mechanisms for our survival, but once it is abolished, our survival once again becomes something we create collectively.

A. Communities are reconstituted through the assemblies and other spaces through which they organize their territory and the survival of their members. A part of this means being accountable to the community on which our survival depends, and taking part in the healthy resolution of conflicts, the healing of harm, and the restoring of reciprocal relations.

B. Communities will do their best to enable fluid ways of being and relating that break with the closed, patriarchal, and micro-oppressive structures that have been traditional in many places. However, no leeway need be given to the dominant concept of fluidity of late capitalism in which people move through space without ever acknowledging their relations, their impact on others, or the simple fact that their survival is not their personal property.

C. People involved in mediation, conflict resolution, and transformative justice will share resources and encourage communities to deal with conflict and harm in a restorative way that promotes healing and reconciliation. We will also make sure that the burden of this work does not fall disproportionately along gender lines.

D. Communities will define norms and boundaries around harmful behaviors, but anarchists will encourage them to develop practices that center dialogue and processes of healing and reconciliation, rather than the codification of prohibited behaviors and punishment.

E. Communities that already have traditions of mediation and reconciliatory processes are encouraged to share their experience as they see fit.

F. All prisons will be dismantled, with communities taking in ex-prisoners who had been convicted of harming other people and committing to working with them on exploring the circumstances around the harm.

G. Committees of people experienced in transformative justice will work with ex-prisoners who are not taken in and vouched for by any community, together with the communities harmed by them, to try to find a solution.

H. Given that total opposition to prisons is not a widespread position, anarchists will organize debates on other possible responses to the worst scenarios of harm—the small minority of cases in which people repeatedly kill, abuse, or victimize others. One possible proposal is to always favor reconciliation with all resources available, but to never delegitimize autonomous acts of self-defense or revenge, especially in cases in which reconciliation is not a realistic outcome.

I. Special attention will be given to all acts of gender and sexual violence, especially those that had been normalized under the patriarchal, punitive regime that is to be abolished. People active in opposing such violence will suggest appropriate structures and practices for communities to adopt.

14. Safety

The state thrives on the lie that security and freedom constitute a dichotomy, two things that exist in inverse proportion and that we must sacrifice each in equal measure to strike a balance between them. Because security is connected with survival, the state can convince us that we would not be able to enjoy what little freedom we have if we did not prioritize security and accept its protection.

In truth, our survival, our safety, and our freedom all depend on how well we can take care of one another, not how high we build walls around ourselves. As long as states exist, even only as a projection in the minds of the power-hungry, we will need to defend ourselves from those who would subjugate and exploit us; sometimes, we will also need to defend ourselves from those who cause harm by not recognizing others’ boundaries, not empathizing with others, or not realizing the consequences of their own actions. How we organize our defense can be dangerous to our freedom. It is also a challenge to conceive of dangers and conflicts in a way that transforms us and others, rather than fixing our antagonists as permanent enemies we need to destroy.

A. All police forces are abolished, and their members should participate in reconciliation processes to address the harm they have caused. Those who refuse may be viewed as statist paramilitaries.

B. Communities may create some kind of volunteer service to protect against various forms of aggression or interpersonal harm. However, to prevent anything like a police force from emerging, whatever form this service takes, it must focus on de-escalation and reconciliation rather than punishment; it should focus on calling out the rest of the community to deal with the conflict or instance of harm rather than monopolizing the response; and the participants must not have special privileges in terms of the right to use force or access to weapons that the rest of the community does not have.

C. Communities are encouraged to create some kind of protective group, tradition, or structure specifically designed to respond to and deal with gender violence in all its forms. They may wish this force to be composed of people other than cis men.

D. Because the state will not be abolished everywhere at once, and because many communities with hierarchical values may continue to exist and may try to subordinate neighboring communities to their will, there may be a need to create anarchist militias or other fighting units—both to defend a free territory and to engage in revolutionary warfare against a statist, imperialist territory. To deserve the terms “free militia” and “revolutionary warfare,” these must be dedicated to several key principles that distinguish them from statist armies. Simply tacking on a red flag is not enough. The fighters must be volunteers; they must be able to choose their own leaders and leadership structures. There must be no officers with aristocratic privileges. The entirety of the force must decide together on acceptable measures of discipline. Assemblies that transcend the free militias—for example, federations of the communities from which the fighters come—will decide the broad strategic objectives and guidelines for humanitarian conduct. In other words the militias must not be fully autonomous: they exist to defend the needs of broader communities, rather than dominating those communities or promoting their own interests on anything but a tactical level.

E. Free militias will avoid the logic of territorial, aggressive warfare in which the objective is to conquer a space defined as enemy territory. The purpose should either be defensive warfare, defending the communities and dissuading others from attacking, or revolutionary warfare, supporting people in an oppressive society who are fighting for their own freedom. In the latter case, the initiative must come from those oppressed people and must not be organized primarily by the militias of a neighboring territory.

F. Free communities do not try to eliminate or annihilate enemies. They defend their freedom and dignity, and support others who are doing so, and then they try to make friends or at the very least make peace.

G. Safety, in an anarchist framework, is not the protection of the weak by the strong, it is the empowerment and cultivated capacity for self-defense of all, with priority given to those whose gender socialization, racialization, or physical and psychological difference has specifically disempowered them under current oppressive conditions.

H. Peace, in an anarchist framework, is not simply the absence of armed conflict, especially when such absence indicates acquiescence to oppression. Peace is an outgrowth of happiness, freedom, and self-actualization, which we hope this program will foster more than capitalism ever has, and a proactive effort. Anarchists will encourage communities to engage and exchange not just with their immediate neighbors, but transcontinentally, sharing and creating cultural bonds, affinities, and friendships on a global scale so as to make the wars of conquest and annihilation that states have been practicing for millennia inconceivable.

15. Community Organization and Coordination

In opposition to involuntary citizenship and dictatorial or representative decision-making that imposes homogenizing laws on all of society, anarchism posits the principles of voluntary association and self-organization, meaning people are free to form themselves into groups of their choosing, to organize those groups as they see fit, and to order their lives on a daily basis, with everyone’s participation.

A. Every community is autonomous and free to organize its own affairs. Every community should develop its own methods and structures of organization and subsistence.

B. Anarchists encourage models that prioritize well-being and prevent the reemergence of statist organization, including the gift economy within communities, and overlapping, redundant forms of organization that prevent the centralization of power, such as combinations of federated territorial assemblies, workplace assemblies, infrastructural organizations, and professional and educational organizations. The goal is to tie people together in a multiplicity of organizational spaces. This way, many different organizational models and cultures can be practiced, since none are neutral or equally accessible to everyone; conflict is mediated by multiplying relationships through numerous organizational and territorial bonds; and the emergence of a political class that is skilled in manipulating assemblies and that thrives in the alienated space of politics is discouraged. If there is no central space where all decisions and authority are legitimated, no matter how participatory that space pretends to be, there can be no political class. This is the difference between democracy and anarchy—not to mention the fact that anarchism has historically opposed slavery, capitalism, patriarchy, imperialism, and the like, whereas democracy has often relied upon them.

C. In order to prevent the return of authoritarian dynamics in the guise of democracy, anarchists would do well to facilitate community processes exploring how formal and informal mechanisms of decision-making distribute gendered power and how vital informal, non-legitimized spaces are to the organization of daily life—but also identifying which informal spaces enable the centralization of power and studying how different ways of organizing, opening, and diffusing formal spaces can serve to prevent rather than facilitate the centralization of power.

D. As a general rule, the only time it is acceptable to intervene in the affairs of a neighboring community is in matters of self-defense, when they do not respect their neighbors’ need for freedom and a dignified survival.

E. When a community does not respect its members’ need for food, water, shelter, healthcare, and bodily integrity, it is good for neighboring communities to offer those members support and refuge. The neighboring communities may support efforts by oppressed or exploited members of the first community to end their oppression, but liberation must always be the task of those who are most directly affected by oppression. Communities should try to avoid intervening directly or forcefully in the affairs of their neighbors.

F. Communities should strive to accept the inevitable differences they have with their neighbors, aiming to foster relations of dialogue and peace. In the case of communities that do not respect the dignity and survival of others, it may be preferable to seek mediation or cut off connections rather than escalating to physical conflict.

G. Many communities will find the need or the desire to join in larger associations for matters of culture, production, and distribution and in order to share common resources. It is preferable to form free federations or associations that maintain power at the local level, while also creating multiple, cross-cutting organizational ties so that every person in every community is a member of multiple groups—for example, the coordinating body to protect a shared watershed, a cultural-linguistic grouping, a scientific association and university system, a producers’ and consumers’ union for sharing resources, and a territorial confederation. In this way, each community has a richer web of relationships, and in the case of conflicts, disputes do not fracture into two belligerent sides, but everyone is tied together by other relationships so there is an abundance of mediators and a general interest in preserving the peace.

16. The Planet

Capitalism has brought the planet to the brink of collapse. It is not enough to destroy capitalism. We must also uproot the capitalist, Western way of relating with the land in favor of healthy, reciprocal, ecocentric relations, and we must do everything possible to heal the planet and all the living communities that share it.

A. It is our responsibility to help the planet heal and help ensure the survival and continuity of all living communities.

B. Communities will tend to their territories as best they can to remediate the destruction and pollution caused by capitalism, to identify and protect species and ecosystems that are in danger, to promote the rewilding of spaces, and to conceive of themselves as part of the ecosystem.

C. Communities and scientific associations will pool resources and share information in order to track problems of global concern, such as greenhouse gases, vulnerable species, dead zones and plastic pollution in the oceans, radiation, and other forms of long-term pollution. They will set targets and make recommendations to specific communities and territorial confederations with the goal of ameliorating these problems as thoroughly and fairly as possible.

Glossary

___________

Community

A community is a group of people who live together, mutually creating their material and cultural survival. Because communities define and organize themselves, it is difficult to give them a specific definition. In some cases, community refers to the smaller group, between 30-150 people, that coordinates more closely for the organization of daily affairs, taking advantage of the small numbers and close relationships to decide their affairs smoothly and horizontally. In other cases, it can also refer to the supra-community of several, dozens, or even hundreds of communities that share common languages and culture and an identification with a territory, and that coordinate frequently for matters of subsistence, infrastructure, education, and other matters.

In some cases in the text, living communities does not refer exclusively to humans but to all living things that exist in a web of relationships.

Excess Wealth

Communities should decide for themselves what constitutes excess wealth or a wealthy person. However, the intention in this text is not at all to follow in the footsteps of left-wing populism and focus our disapproval on billionaires or even millionaires. On the contrary, we feel the bar should be set much lower. For determining wealthiness, we suggest the guidepost as having three times more wealth than is average in a given geographical region (e.g., those making more than three times the average wage in their country before the abolition of capitalism and nation-states). Excess wealth, after the abolition of money, is everything a wealthy person possesses that is not necessary for their dignified survival, especially what they had used to ostentatiously set themselves apart from the average.

Managers

A manager is someone whose job is to monitor and discipline other workers in order to increase their productivity and facilitate their exploitation. At each workplace, people can decide whether a person did something genuinely useful before the revolution and whether a part or the whole of their job category can be redeemed.

Rights

In this document, we do not use the concept of rights in the Christian or liberal fashion, as a set of properties guaranteed by God or nature, nor in the statist fashion, as a list of opportunities that a state must safeguard for all its citizens. We mean it strictly in an anti-authoritarian ethical sense: things that we consider it right for people to have, to take, or to defend, so much so that we would fight alongside them to help them protect or recover these things if they were threatened.

Territory

We do not understand territory as a dead, two-dimensional space demarcated on a map, with borders and a fixed area. Territory is the earth, it is alive, it is a web of relationships. The only rightful claim people have to a specific territory is if they are a part of that web of relationships and help keep the web vibrant and alive. Because memory is an important part of knowing and respecting a territory, people who had a strong relationship with a territory and were forced off that land still have a relationship with the territory.

Additionally, territory implies movement. This is not a proposal for allotting equal parcels to roughly interchangeable communities. All territory is specific, and the healthiest way to relate with the territory will change from region to region. Nomadic or semi-nomadic lifeways are just as legitimate, just as intimately connected with the territory, as sedentary ones (excluding, of course, those based on private property and exploitation). Following this logic, claims to territory can and do overlap, with different groups carrying out different activities related to subsistence, spirituality, play, and the like at different moments and in different ways.

Transition

The only kind of transition referred to in this document describes the transformation of existing capitalist infrastructure into the kind of infrastructure suited to a free society. This is simply a recognition that it will involve difficulties and a great deal of effort to make universal food, housing, and healthcare a reality by means of infrastructures and productive practices that do not harm the planet. We do not contemplate any kind of transitional state. The state never fades away; it must be destroyed.

Workers

Under capitalism, workers designates an alienated category: we are those who sell our activity in order to buy back a small part of the value we produce. We are the ones who carry out the labor that gives society life; yet it is important to emphasize that we do not seek to identify with our alienation, the quality that makes us workers, but rather to abolish it, especially since under capitalism, work creates so many useless or harmful things and is organized in a way that tends to be terrible for our health. Ex-workers, then, are those who had been forced to be workers under capitalism, but who, with the abolition of capitalism, abolish the category of wage work and other compulsory labors. They may deserve some special legitimacy when it comes to expropriating the resources of their former workplace or industry; like everyone else, they are engaged in the endeavor of transforming human activity in order to create abundance for all and to blur the distinctions between learning, work, and play.

CRIMETHINC

The post Exercise: What Would an Anarchist Program Look Like? – Crimethinc appeared first on Void Network.

Από την εξέγερση του Ferguson το 2014 και μετά, η προσοχή όλου του κόσμου επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στις ρατσιστικές δολοφονίες της αστυνομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι μεταρρυθμιστές πολλών αποχρώσεων έχουν εισαγάγει νέες πολιτικές με την ελπίδα να ηρεμήσουν τα ξεσπάσματα βίας. Ωστόσο, σύμφωνα με την Βάση Δεδομένων Αστυνομικών Δολοφονιών, η αστυνομία σκότωσε περισσότερους ανθρώπους στις ΗΠΑ πέρυσι από ότι το 2015. Εάν οι δολοφονίες της αστυνομίας συνεχίζονται ή αυξάνονται ακόμη και παρά την εκτεταμένη δημόσια προσοχή και τις προσπάθειες μεταρρύθμισης, πρέπει να επανεξετάσουμε τη στρατηγική μας.

Πώς μπορούμε να τερματίσουμε τις ρατσιστικές αστυνομικές δολοφονίες μια για πάντα;

Ποινικές διώξεις και δικαστικές αγωγές

Είναι ευρέως γνωστό ότι οι πιθανότητες μεμονωμένοι αστυνομικοί ή αστυνομικά τμήματα να αντιμετωπίσουν πραγματικές συνέπειες για τη δολοφονία ανθρώπων, ειδικά Μαύρων, είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Είναι λογικό ότι οι διαδηλωτές και οι θρησκευόμενες οικογένειες απαιτούν συχνά ποινικές διώξεις εναντίον δολοφόνων μπάτσων – μιας και το αμερικανικό ποινικό νομικό σύστημα δεν προσφέρει άλλο μοντέλο για «δικαιοσύνη». Οι αρχές, αρνούμενες να εκδώσουν καταδικαστικές αποφάσεις, δείχνουν πόσο λίγο εκτιμούν τη ζωή των Μαύρων. Αλλά το κλείδωμα των απλών ανθρώπων σε κλουβιά δεν εμποδίζει την αντικοινωνική δραστηριότητα – και με δεδομένο ότι η αστυνομική βία νομιμοποιείται από ειδικούς νόμους εξαίρεσης και ισχυρούς θεσμούς, αυτό το αποτρεπτικό θεσμικό πλαίσιο φαίνεται να είναι ακόμη λιγότερο αποτελεσματικό απέναντι στην αστυνομία. Ο Johannes Mehserle, ο αξιωματικός που δολοφόνησε τον Όσκαρ Γκραντ στο Όκλαντ το 2008, ήταν ένας από τους λίγους αστυνομικούς που φυλακίσθηκαν. Ωστόσο, η δολοφονία του Joshua Pawlik το 2018 και πολλές άλλες δολοφονίες της αστυνομίας στην περιοχή υποδηλώνουν ότι αυτό το προηγούμενο δεν απέτρεψε την αστυνομία της Bay Area να δολοφονεί ανθρώπους.

Ούτε οι αγωγές φαίνεται να κάνουν τη διαφορά. Η οικογένεια της Justine Damond έλαβε μια αποζημίωση 20 εκατομμυρίων δολαρίων μετά τη δολοφονία της από την αστυνομία της Μινεάπολης – ένα εξαιρετικά σπάνιο περιστατικό, πιθανότατα σχετικό με την ασυνήθιστη περίπτωση όπου ένας Μαύρος άνδρα αστυνομικός σκότωσε μια λευκή γυναίκα. Όμως, το να αναγκάζουμε τους φορολογούμενους της πόλης – μερικοί από τους οποίους υφίστανται αστυνομική βία καθημερινά – να πληρώνουν εκατομμύρια για τη δολοφονική δραστηριότητα της αστυνομίας στην περιοχή τους δεν λειτουργεί για να σταματήσουν οι δολοφονίες της αστυνομίας.

Εάν συνέβαινε αυτό, ο Τζορτζ Φλόιντ θα ήταν ακόμα ζωντανός.

Επιτροπές Πολιτών και μέτρα απόδοσης αστυνομικής ευθύνης

Η Μιννεάπολις έχει ήδη μια επιτροπή πολιτών για τον έλεγχο της αστυνομικής βίας, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον αστυνομικό Chauvin να σκοτώσει τον Τζορτζ Φλόιντ. Στην πραγματικότητα, το συμβούλιο αξιολόγησης δεν είχε επιβάλει καμία τιμωρία για οποιαδήποτε από τις δεκαοκτώ προηγούμενες καταγγελίες που διατυπώθηκαν εναντίον του Chauvin. Επίσης, δεν εμπόδισε τις δολοφονίες της Justine Damond, του Jamar Clark ή άλλων ανθρώπων που σκοτώθηκαν από την αστυνομία της πόλης.

Οι ίδιοι οι αστυνομικοί επίτροποι ζητούν τώρα επίβλεψη και λογοδοσία, πιθανώς με την ελπίδα να αποτρέψουν περαιτέρω ταραχές. Αυτό δείχνει πόσο μικρή απειλή αυτά τα μέτρα αποτελούν για την εξουσία τους.

Κάμερες σώματος στη στολή και μαγνητοσκόπηση της αστυνομίας

Οι περισσότερες από τις αστυνομικές δολοφονίες που έγιναν τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν από αξιωματικούς που φορούσαν κάμερες σώματος. Αυτό δεν τους εμπόδισε να σκοτώσουν – και σχεδόν ποτέ δεν είχε ως αποτέλεσμα ποινικές καταδίκες. Μια ανεξάρτητη μελέτη του Πανεπιστημίου Temple του 2016 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, αντίθετα, η χρήση φορητών καμερών σώματος συσχετίστηκε με την αύξηση των θανατηφόρων πυροβολισμών από την αστυνομία, απειλώντας δυσανάλογα τους άνδρες, τους νέους και τους έγχρωμους ανθρώπους. Άλλες ερευνητικές προσπάθειες που έχουν αναφερθεί στα οφέλη της τεχνολογίας, όπως η μελέτη του Πανεπιστημίου της Νεβάδας του Λας Βέγκας το 2017, πραγματοποιήθηκαν εν μέρει από αστυνομικές υπηρεσίες που προσπαθούσαν να εξοικονομήσουν χρήματα χρησιμοποιώντας τις ανάλογες καταγγελίες.

Παρόλο που δεν φαίνεται να μειώνουν τις δολοφονίες, τα πλάνα από τις κάμερες στη στολή των αστυνομικών θέτουν σε κίνδυνο τους υπόλοιπους από εμάς, καθώς παρέχουν αποδείξεις στους προκατειλημμένους εισαγγελείς που στηρίζουν την αστυνομία, ώστε να μπορούν χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν αυτά τα πλάνα, να επιλέγουν διάφορα στοιχεία και να μας ασκούν επιπλέον κατηγορίες κάθε φορά που  οι αστυνομικοί θα μας επιτεθούν.

«Δεν χρειαζόμαστε πιο εμπεριστατωμένες πληροφορίες σχετικά με το τι κάνει η αστυνομία. Πρέπει να τους σταματήσουμε να κάνουν αυτό που κάνουν. Δεν αναζητούμε διαφάνεια ή λογοδοσία. Ψάχνουμε για έναν κόσμο χωρίς αστυνομία».

– «Κάμερες παντού, Ασφάλεια πουθενά. Γιατί οι κάμερες της αστυνομίας- δεν μας κάνουν να νιώθουμε πιο ασφαλείς ;»

Η βιντεοσκόπηση της αστυνομικής βίας από τους πολίτες επίσης δεν αρκεί. Ο Ντέρεκ Τσάββιν ήξερε ότι τον βιντεοσκοπούν, αλλά ακόμα και έτσι, δολοφόνησε τον Τζορτζ Φλόιντ χωρίς δισταγμό. Οι αξιωματικοί της αστυνομίας που δολοφόνησαν τον Philando Castile, τον Eric Garner και αμέτρητους άλλους ανθρώπους δεν σταμάτησαν από τις κάμερες που τους παρακολουθούσαν. Ακόμα κι αν «ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί», η περισσότερη επιτήρηση δεν θα μας κάνει πιο ασφαλείς όσο οι δολοφόνοι μπάτσοι μπορούν να ενεργήσουν με ατιμωρησία.

Άσκηση πίεσης στους Πολιτικούς

Ίσως πρέπει να κατευθύνουμε την οργή μας στους πολιτικούς και όχι στην αστυνομία, όπως προτείνει ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μπιλ ντε Μπλάσιο;

Φυσικά οι πολιτικοί είναι υπεύθυνοι για τη εξευτελιστική υποστήριξή τους στην αστυνομία. Αλλά δεν είναι αυτοί που μας παρενοχλούν και μας εκφοβίζουν καθημερινά, που εισβάλλουν στην ιδιωτική μας ζωή και μας κατασκοπεύουν, που στέκονται ανάμεσα σε εμάς και τους πόρους που χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, που μας χτυπούν και μας πυροβολούν και μας σκοτώνουν. Στην πραγματικότητα, σε αντίθεση με την αστυνομία που έχει στην κατοχή της τα όπλα, τα δακρυγόνα και τα άρματα μάχης, η δύναμη των πολιτικών είναι μια ψευδαίσθηση. Υπάρχει μόνο λόγω των τρόπων που παραχωρούμε σε αυτούς την εξουσία μας να λαμβάνουμε αποφάσεις για τους εαυτούς μας και τις κοινότητες μας. Αν δεν υπήρχε η αστυνομία να προστατεύει τα προνόμιά τους και να επιβάλλει τις εντολές τους, οι πολιτικοί δεν θα είχαν καμία σημασία. Χωρίς τον στρατό, την Εσωτερική Ασφάλεια, τις Μυστικές Υπηρεσίες και την ένοπλη επαγρύπνηση για να διασφαλίσουμε ότι θα υπακούσουμε στις εντολές του, ο Τραμπ δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από ένας ιδιαίτερα αποτρόπαιος νταής μπούλης. Όσο η αστυνομία ρυθμίζει ό,τι μπορούμε να κάνουμε, η κατεύθυνση του θυμού μας εναντίον των πολιτικών θα έχει μικρό αντίκτυπο.

Σε μια εποχή αυξανόμενης κοινωνικής έντασης και αστάθειας, όταν οι δομές εξουσίας βασίζονται όλο και περισσότερο στην ωμή δύναμη παρά στη συγκατάθεση του γενικού πληθυσμού, οι πολιτικοί όλων των αποχρώσεων φοβούνται ιδιαίτερα να χάσουν την πίστη της ένοπλης πτέρυγας του κράτους. Εάν δεν εγγυηθούν την ατιμωρησία των αστυνομικών, κινδυνεύουν να υπονομεύσουν τη δική τους εξουσία. Σε μια ακραία περίπτωση, θα μπορούσαν ακόμη και να εκτοπιστούν, όπως έχουμε δει σε πραξικοπήματα από τη Χιλή έως την Αίγυπτο. Γιατί ένας Μαύρος πρόεδρος με διαπιστευτήρια «κοινωνικής δικαιοσύνης» παραμένει άπραγος και παρακολουθεί καθώς οι δολοφόνοι των Michael Brown, Freddie Gray, Eric Garner και πολλών άλλων ξεφεύγουν από κάθε μορφή τιμωρίας για τις δολοφονίες που διέπραξαν; Ίσως επειδή ήταν πιο σημαντικό για τον Μπαράκ Ομπάμα να προστατεύσει τη σταθερότητα του καθεστώτος του από το να επιδιώξει δικαιοσύνη για ρατσιστικές δολοφονίες. Αυτό το καθιστά ακόμη πιο απίθανο να κάνουν κάποια διαφορά οι προσφυγές μας στους πολιτικούς.

Ψηφοφορία

Πρέπει να εγγραφούμε για να ψηφίσουμε ώστε να ακουστούν οι φωνές μας στη κάλπη, όπως επιμένει η δήμαρχος της Ατλάντα, Keisha Bottoms;

Και πάλι, αυτό που συνέβη στη Μινεάπολη υποδηλώνει ότι κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί. Εάν μια πόλη με προοδευτικό δήμαρχο και ένα δημοτικό συμβούλιο αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από Δημοκράτες και μέλη του Πράσινου Κόμματος, δεν μπορεί ακόμη να αποτρέψει τους ανεξέλεγκτους ρατσιστές αστυνομικούς να σκοτώνουν ανθρώπους ξανά και ξανά, δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η ψηφοφορία με κάποιο άλλο τρόπο σε κάποιες εκλογές θα είχαν φέρει κάτι διαφορετικό. Η ρατσιστική αστυνομική βία περιλαμβάνεται στην εθνική ατζέντα, επειδή η θαρραλέα, ανθεκτική αντίσταση των ανθρώπων στους δρόμους την έβαλε εκεί. Η «αστυνομική δολοφονία» δεν υπήρξε ποτέ υποψήφια σε κάποιο ψηφοδέλτιο για να ψηφίσουμε υπέρ ή κατά αυτής. Η βία των αστυνομικών είναι η κόλλα που συγκρατεί ένα σύστημα που δεν επιλέξαμε ποτέ και κανείς δεν μας ρώτησε πραγματικά πως θέλουμε να λειτουργεί. Δεν θα είναι οι ψήφοι μας που θα καταργήσουν την αστυνομική βία, θα είναι η δράση μας.

Ειρηνικές Διαμαρτυρίες

Λοιπόν, εάν η άμεση δράση είναι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των δολοφονιών της αστυνομίας, τότε σίγουρα ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να φέρουμε την αλλαγή είναι μέσω της αυστηρής μη-βίας, όπως μας λέει η εγγονή του Martin Luther King Jr.

Δυστυχώς όμως, αυτή είναι μια ρητορική, όχι η Ιστορία. Στην πραγματικότητα, το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων αντλεί τις επιτυχίες του από έναν συνδυασμό μαχητικών άμεσων ενεργειών, ένοπλης αυτοάμυνας, ταραχών, συγκρούσεων και μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής. Η όψιμη ανάδειξη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα – και το ενδιαφέρον των πολιτικών σήμερα να προωθήσουν την κληρονομιά του με τον αντίστοιχο αποκλεισμό όλων των άλλων – προέκυψε επειδή το παράδειγμα του, τους προσφέρει μια χρήσιμη εναλλακτική λύση στην απειλή που αποτελούν οι ανεξέλεγκτες αστικές ταραχές και η μαχητικότητα της Μαύρης Δύναμης (Black Power). Καταδικάζοντας όλες τις ενέργειες που δεν εμπίπτουν στο παράδειγμα της μη βίας διαιρούν τα κινήματα, προστατεύοντας την κυρίαρχη τάξη και κρύβοντας την Ιστορία των τρόπων με τους οποίους συμβαίνει πραγματικά η κοινωνική αλλαγή.

Ταραχές και συγκρούσεις

Εάν δεν είναι οι αυστηρά μη βίαιες διαμαρτυρίες, μπορούν τότε οι ταραχές και οι συγκρούσεις να διασφαλίσουν ότι η αστυνομία θα σταματήσει να σκοτώνει και οι αστυνομικοί θα λογοδοτούν για τις αποτρόπαιες πράξεις τους;

Οι ταραχές μπορούν να επιτύχουν πολλά πράγματα που σπάνια καταφέρνει η ειρηνική διαμαρτυρία. Αυξάνουν το οικονομικό και πολιτικό κόστος της αστυνομικής βίας για τα καθεστώτα που την διαπράττουν. Μπορούν να επιτρέψουν στους περιθωριοποιημένους ανθρώπους να καλύψουν τις ανάγκες τους άμεσα μέσω της δύναμης της ομαδικής δράσης – τις ανάγκες τους για συλλογικό πένθος, για εκδίκηση, ακόμη και για υλικά αγαθά. Διαλύουν τον μύθο ότι η αστυνομία είναι άτρωτη και διαλύουν την ψευδαίσθηση της πολιτικής συναίνεσης. Διευρύνουν τους ορίζοντες της συλλογικής μας φαντασίας για το τι μπορούμε να κάνουμε μαζί και πώς ο κόσμος θα μπορούσε να είναι διαφορετικός.

Αλλά οι ταραχές από μόνες τους δεν αρκούν. Ενώ η μαζική αναταραχή ανάγκασε τις απρόθυμες αρχές να ασκήσουν κατηγορίες εναντίον δολοφόνων αστυνομικών – στο Όκλαντ, στο Φέργκιουσον, στη Βαλτιμόρη και τώρα στη Μινεάπολη – συχνά δεν εξασφαλίζουν καταδικαστικές αποφάσεις, όπως έγινε φανερό στις δικαστικές υποθέσεις στο Φέργκιουσον και στη Βαλτιμόρη. Και ακόμη και αν μπορούσαν να αποθαρρύνουν περαιτέρω δολοφονίες από συγκεκριμένες αστυνομικές δυνάμεις, το σταθερό ποσοστό δολοφονιών της αστυνομίας κατά τα τελευταία πέντε χρόνια δείχνει ότι οι ταραχές δεν έχουν ακόμη μειώσει το συνολικό πρόβλημα. Οι φλόγες του Φέργκιουσον έσβησαν αμέσως όταν η αστυνομία του Σαιντ Λούις πυροβόλησε θανάσιμα τον Ισαάκ Χολμς, παρά την απειλή μιας πιθανής περαιτέρω αναταραχής και κανείς αστυνομικός δεν κατηγορήθηκε τελικά για την δολοφονία του.

Εάν πρέπει να καταστρέψουμε ολόκληρες γειτονιές μόνο και μόνο για να φέρουμε έναν μόνο αξιωματικό της αστυνομίας στο δικαστήριο, αυτό δεν είναι βιώσιμο σχέδιο για να φτάσουμε κάποτε στο επίπεδο να αναδείξουμε την συνολική ευθύνη της βιομηχανίας δικαιοσύνης των ΗΠΑ για όσα ζούμε. Το θάρρος και η αποφασιστικότητα των εξεγερμένων στη Μινεάπολη και σε όλη τη χώρα αντιπροσωπεύει ένα εμπνευσμένο βήμα προς τα εμπρός. Αλλά δεν πρέπει να το προσεγγίσουμε ως ένα μέσο μεταρρύθμισης – πρέπει να το κατανοήσουμε ως ένα βήμα προς την επανάσταση.

Οπότε,… τι θα κάνουμε;

Εάν καμία από τις «λύσεις» που προτείνουν οι κυβερνήσεις, τα αστυνομικά τμήματα και ορισμένοι ακτιβιστές της κοινότητας δεν θα αρκούσε, τι θα μπορούσε να σταματήσει μια για πάντα τις ρατσιστικές αστυνομικές δολοφονίες; Δεν είναι εύκολο να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση, αλλά πρέπει να την θέσουμε σοβαρά.

Η απάνθρωπη υπόθεση ότι η ζωή του Μαύρου και του Σκουρόχρωμου είναι αναλώσιμη, είναι θεμελιώδης για όλες τις θεσμοποιημένες δομές εξουσίας της εποχής μας. Θα απαντήσουμε στην ερώτηση για το τι θα λειτουργήσει στην πράξη για την εξάλειψη των δολοφονιών της αστυνομίας μέσω μιας δια βίου διαδικασίας πειραματισμού – αλλά είναι σαφές ότι αυτό θα απαιτήσει από εμάς να καταργήσουμε ή να μετατρέψουμε εντελώς όλες αυτές τις υπάρχουσες δομές. Ξεκινώντας από το μοντέλο της συλλογικής περιφρόνησης προς τις κυρίαρχες δομές που έχουμε δει την περασμένη εβδομάδα, πρέπει να υπολογίσουμε πώς μπορεί να μοιάζει η μακροπρόθεσμη αλλαγή. Ακολουθούν ορισμένοι μακροπρόθεσμοι στόχοι – μερικοί αστερισμοί που θα βοηθήσουν στην πλοήγηση.

Αφοπλισμός και κατάργηση της αστυνομίας

Όσο η αστυνομία έχει όπλα και ατιμωρησία, θα συνεχίσει να μας σκοτώνει. Όλες οι προσπάθειές μας έως τώρα, στην καλύτερη, έβαλαν μικρά εμπόδια στην ατιμωρησία της. Ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε. Μόνο όταν μια περιπολία της αστυνομίας στον αυτοκινητόδρομο δεν θα μπορεί να τελειώσει τη ζωή μας κατά τη διάρκεια μιας έρευνας ρουτίνας, ο τρόμος που τόσοι πολλοί από εμάς νιώθουμε κάθε φορά που βλέπουμε τα μπλε φώτα να αναβοσβήνουν θα τελειώσει. Μόνο όταν καμία ομάδα από ένστολους κακοποιούς δεν θα δικαιούται να καρφώσει κανέναν στο έδαφος και να αγνοήσει τις εκκλήσεις του, όλοι μας θα απαλλαγούμε από την απειλή να γίνουμε ο επόμενος Τζορτζ Φλόιντ.

Μόλις αφοπλιστεί η αστυνομία, θα καταστεί σαφές σε όλους πόσο άχρηστη είναι τελικά σε πολλά από αυτά που πιστεύουμε ότι την έχουμε ανάγκη. Όταν οι ψυχικά ασθενείς ενεργούν με τρόπους που φαίνονται ακανόνιστοι σε άλλους, χρειαζόμαστε συμβούλους και υποστηρικτές, όχι ένοπλους φρουρούς. Όταν τα ρομαντικά ζευγάρια και οι γείτονες έχουν διενέξεις και συγκρούσεις, χρειαζόμαστε άτομα με δεξιότητες επίλυσης συγκρούσεων και αποκλιμάκωσης, όχι βίαιους αστυνομικούς που κάνουν τα πράγματα χειρότερα επιβάλλοντας μια πατριαρχική ατζέντα. Όταν τα παιδιά χρειάζονται κατεύθυνση της κυκλοφορίας, ώστε να μπορούν να διασχίσουν το δρόμο, χρειαζόμαστε φιλικούς γέροντες, γιαγιάδες και γείτονες που τα γνωρίζουν, όχι άτομα με θανατηφόρα όπλα που έχουν ελάχιστη εμπειρία στη συνεργασία με παιδιά. Όταν χάνουμε πράγματα ή βρίσκουμε πράγματα, χρειαζόμαστε ένα κέντρο κοινότητας για να τα ανταλλάξουμε, όχι έναν αστυνομευμένο χώρο. Όταν τα αυτοκίνητά μας παθαίνουν ζημιές και μας αφήνουν στο πλάι του δρόμου, χρειαζόμαστε μια κοινότητα Καλών Σαμαριτών, όχι μισθοφόρους που θέλουν να μας γράψουν πρόστιμα. Η πλειονότητα αυτών που κάνει η αστυνομία είναι επιβλαβής και πρέπει να εξαλειφθεί αμέσως για να γίνουμε πιο ασφαλείς όλοι μας. Πολλά από τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να γίνουν πολύ καλύτερα από εξειδικευμένους, άοπλους εθελοντές με καλή θέληση.

Ως θεσμός, η ίδια η αστυνόμευση είναι βίαια και καταπιεστική στον πυρήνα της. Οι χιλιάδες δολοφονίες που διαπράττονται από μεμονωμένους αστυνομικούς είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Πώς μπορούμε να μετρήσουμε το καθημερινό άγχος, τον έντονο τρόμο, τους μικρούς εξευτελισμούς, τον αντίκτυπο στα μέλη μιας οικογένειας που τα παιδιά της απήχθηκαν, χτυπήθηκαν ή δολοφονήθαν, καταστάσεις που τόσοι πολλοί άνθρωποι βιώνουν κάθε φορά που πρέπει να ασχολούνται με την ενοχλητική αλαζονεία που χαμογελά πίσω από ένα σήμα; Από την απαρχές της θεσμικής ύπαρξης τους ως φρουροί των σκλάβων μέχρι τα σημερινά κατασκοπευτικά drone υψηλής τεχνολογίας και τους προγνωστικούς αλγόριθμους αστυνόμευσης, η αστυνομία δεν υπήρξε ποτέ για να μας προστατεύσει.

Δεν είναι θέμα ενός κακού ατόμου ή μιας κακιάς στιγμής. Ολόκληρο το σύστημα είναι σάπιο.

Προωθήστε τη συλλογική αυτοάμυνα

Το σύνθημα «Ποιος μας προστατεύει; Εμείς προστατευόμαστε!» είναι κάτι περισσότερο από ένα σλόγκαν – είναι αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει ασφάλεια για την οποία μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη και τις σχέσεις που έχουμε μεταξύ μας. Για να είμαστε σίγουροι για την ασφάλειά μας, πρέπει να είμαστε σε θέση να καθορίσουμε οι ίδιοι για τους εαυτούς μας τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε και πώς να τους αντιμετωπίσουμε μαζί.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι είναι αφελές να μιλάμε για αφοπλισμό και κατάργηση της αστυνομίας, επικαλούμενοι την επιθετικότητα και το χάος που υποτίθεται ότι θα εξαπολύσουμε ο ένας στον άλλον χωρίς να έχουμε τη βία της αστυνομίας να μας κρατάει υπό έλεγχο. Αλλά αυτό που είναι πραγματικά αφελές είναι να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι ένα ίδρυμα που είναι υπεύθυνο για τη θανάτωση χιλιάδων ανθρώπων κάθε χρόνο με κάποιο τρόπο μας κρατά ασφαλείς.

Η συλλογική αυτοάμυνα δεν θα είναι εύκολη, αλλά είναι η μόνη μας ελπίδα. Αυτό απαιτεί οργάνωση για την αποτροπή της βίας της ακροδεξιάς – εκείνων που ενθαρρύνονται από τον Τραμπ να πυροβολήσουν όσους λεηλατούν- και από τις κρατικές δομές που καταστέλλουν τους διαδηλωτές. Θα σημαίνει ανάληψη ευθύνης για την ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων επίλυσης συγκρούσεων και νέων δομών για ταχεία αντίδραση σε περιόδους κρίσης. Οι ενδείξεις ότι οι συμμορίες της Μινεάπολις οργανώνουν εκεχειρία και συνεργάζονται για την προστασία των διαδηλωτών από την ακροδεξιά βία είναι ενθαρρυντικές. Θα χρειαστούμε όλο το θάρρος και τη δημιουργικότητά μας για να αναπτύξουμε νέες προσεγγίσεις που εκτιμούν και προστατεύουν όλους μας, αντί να θυσιάζουμε εκατομμύρια χρήματα που μας ανήκουν για να φυλακιστούμε ή να δολοφονηθούμε από την αστυνομία προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια και η περιουσία μιας ελάχιστης μειοψηφίας.

Μοιραστείτε τα αναγκαία αγαθά και τους πόρους σας ελεύθερα μέσω της αμοιβαιότητας και της αλληλοβοήθειας.

Θέλετε να αποφύγετε τις λεηλασίες; Βεβαιωθείτε ότι όλοι έχουν στέγαση, αρκετό φαγητό και αρκετούς πόρους για να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Όταν δεν τα έχουν, ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει για την οργή τους εναντίον εκείνων που τους εμποδίζουν να αποκτήσουν τα αγαθά που χρειάζονται για να ζήσουν;

Στη Μινεάπολη, οι τοπικές κοινότητες δημιουργούν αποθήκες εφοδιασμού όπου πόροι που απαλλοτριώνονται κατά τη διάρκεια των ταραχών μπορούν να μοιραστούν ελεύθερα, τόσο για να υποστηρίξουν τις διαμαρτυρίες όσο και για να επιτρέψουν στους γείτονες τους να ζήσουν. Η κρίση COVID-19 έχει διαδώσει τα κοινωνικά δίκτυα αλληλοβοήθειας, οι ταραχές τα οδηγούν στο επόμενο επίπεδο. Η αστυνομία υπάρχει για να διασφαλίσει ότι οι πόροι διανέμονται όχι ανάλογα με τις ανάγκες όλων μας, αλλά σύμφωνα με ένα αρχαϊκό σύστημα δικαιωμάτων ιδιοκτησίας που ωφελεί όσους συσσωρεύουν για τον εαυτό τους αντί να μοιράζονται. Οι διαδηλωτές το έχουν αναποδογυρίσει αυτό. Αντίθετα με τους επικριτές τους που βλέπουν όσους στοχευμένα λεηλατούν ως «καταστροφείς που διαλύουν τη δική τους κοινότητα», είναι πιο ακριβές να πούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν μετατρέψει έναν θεσμό που υπήρχε για να απομυζά κέρδη από τη γειτονιά και να τα παραδίδει σε εξωτερικούς επενδυτές σε μια κατάσταση που στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τις άμεσες υλικές τους ανάγκες. Η καταστροφή των εμποδίων που χωρίζουν τις κοινότητες μας από τους πόρους και τα αγαθά που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να μεταμορφώσουμε την κοινωνία μας. Η κατάργηση της αστυνομίας είναι ένα βήμα προς την επίτευξη αυτού, ενώ ταυτόχρονα τερματίζονται οι δολοφονίες που διαπράττουν οι αστυνομικοί.

Απονομιμοποίηση και αποδυνάμωση όλων των θεσμών που δικαιολογούν τις αστυνομικές δολοφονίες

Ένας από τους λόγους για τους οποίους οι αστυνομικοί ξεφεύγουν τόσο συχνά από τις δολοφονίες που διαπράττουν είναι ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έχει κατασκευάσει και ερμηνεύσει νόμους που παρέχουν «ειδική ασυλία» στην αστυνομία για τη δολοφονία ανθρώπων, κάτι που συνέβη σε περισσότερες από τις μισές υποθέσεις που έφτασαν στα δευτεροβάθμια δικαστήρια τα τελευταία πέντε χρόνια. Γιατί πρέπει ένας αμετανόητος βιαστής σαν τον αναπληρωτή δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών Brett Kavanaugh, και τη παρέα του που τον προστατεύει, να είναι σε θέση να εξουσιοδοτεί αστυνομικούς να μας σκοτώνουν όποτε το κρίνουν αυτοί κατάλληλο; Υπό αυτή τη λογική, γιατί αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι σε θέση να καθορίσουν εάν μπορούμε να κάνουμε αμβλώσεις, ή πώς μπορούμε να οργανώσουμε τα συνδικάτα μας, ή τα όρια της κυριαρχίας των αυτοχθόνων στη Γη τους ή οτιδήποτε άλλο;

Οι συνεχείς αστυνομικές δολοφονίες είναι μόνο ένας από τους κινδύνους που αποδεχόμαστε, εγκαταλείποντας την εξουσία μας σε εννέα μαυροφορεμένες καρικατούρες αυθεντίας πάνω στη δικαστική έδρα. Για να διασφαλίσουμε την ελευθερία μας, πρέπει να πάρουμε πίσω την αυτοδιάθεσή μας από τα χέρια των δικαστηρίων.

«Όσο περισσότερο μπορούμε να απονομιμοποιήσουμε την εξουσία των Ανώτατων Δικαστηρίων να διαμορφώνουν τη ζωή μας, και όσο πιο ισχυρές και δημιουργικές μπορούμε να κάνουμε τις εναλλακτικές μας λύσεις, τόσο λιγότερο θα πρέπει να φοβόμαστε από τους Trumps και τους Kavanaughs αυτού του κόσμου. Ας χτίσουμε μια κοινωνία που επιτρέπει σε όλους να εμπλακούν στην πραγματική αυτοδιάθεση – εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει τι επιτρέπεται να κάνουμε όλοι μας με τα σώματά μας – στην οποία κανένα κράτος δεν μπορεί να αρπάξει την εξουσία μας για να διαμορφώσει το μέλλον μας.”

– «Ο Kavanaugh δεν πρέπει να είναι στο Ανώτατο Δικαστήριο. Ούτε κανείς άλλος. “

Ενώ είμαστε σε αυτή τη κατάσταση, τι γίνεται με τους πολιτικούς; Εάν η εκλογή νέων αξιωματούχων δεν μπορεί να εμποδίσει την αστυνομία από το να μας σκοτώσει, σε τί τους χρειαζόμαστε; Εάν θέλουμε πραγματικά να διασφαλίσουμε το μέλλον μας ενάντια στην αυθαίρετη εξουσία των αρχών, δεν μπορούμε να πάμε μέχρι τη μέση. Καθώς οργανώνουμε τις γειτονιές μας με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιραζόμαστε και να διανέμουμε πόρους και αγαθά, ας θέσουμε τα θεμέλια για μια νέα λαϊκή μορφή πολιτικής οργάνωσης που μπορεί να ασκήσει εξουσία άμεσα χωρίς να χρειάζεται αντιπροσώπους. Εμπνευσμένο από το σύστημα των συμβουλίων στα κουρδικά εδάφη της Rojava, τις συνελεύσεις του ελληνικού αναρχικού κινήματος, τις απεργίες των μαθητών στο Μόντρεαλ και πολλά άλλα παραδείγματα, μπορούμε να οικοδομήσουμε έναν νέο κόσμο από κάτω προς τα πάνω, χωρίς πολιτικούς στην κορυφή να διαφεντεύουν τα πάντα.

Το τέλος των αστυνομικών δολοφονιών μια και για πάντα

Τι θα χρειαστεί λοιπόν για να σταματήσουμε για πάντα τις αστυνομικές δολοφονίες; Τίποτα λιγότερο από μια επανάσταση.

Αλλά αυτή η επανάσταση δεν είναι μια μακρινή ουτοπία, ούτε ένας ξέσπασμα όπου εισβάλουμε στα Χειμερινά Ανάκτορα. Είναι μια συνεχής διαδικασία οικοδόμησης σχέσεων εμπιστοσύνης, ανταλλαγής πόρων, υπεράσπισης, αναιρέσεως των αλληλοσυνδεόμενων κυριαρχικών δομών της λευκής υπεροχής και οργάνωση για την κάλυψη των αναγκών μας μαζί – χωρίς αστυνομία ή πολιτικούς -. Και αυτό συμβαίνει ήδη. Είναι καιρός για τον καθέναν από εμάς να επιλέξουμε μια πλευρά και να πάρουμε θέση. Τα στοιχήματα είναι υψηλά – η ζωή που σώζεται μπορεί να είναι και η δική σου. Αλλά όπως μας έδειξαν οι θαρραλέοι διαδηλωτές στη Μινεάπολις και πέραν αυτής, ούτε η δύναμη της αστυνομίας είναι απόλυτη. Μαζί, μπορούμε να ξεπεράσουμε τη βία τους και να χτίσουμε έναν νέο κόσμο.

Crimethinc – Ex Workers Collective

_________________

Μετάφραση: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ (Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Τι πρέπει να κάνουμε για να σταματήσει η αστυνομία να δολοφονεί;- Crimethinc appeared first on Void Network.

Πώς θα βγει η κοινωνία μας από την κρίση του COVID-19; Τελικά η πανδημία, μας δείχνει ότι χρειαζόμαστε περισσότερη συγκεντρωτική κρατική εξουσία; Περισσότερη επιτήρηση και έλεγχο; Ποιες είναι οι απειλές εναντίον μας – και πώς μπορούμε να προετοιμαστούμε για να τις αντιμετωπίσουμε;

________________________

Πριν κάποιες μέρες, ο αριθμός των θανάτων από κορωνοϊό στη Νέα Υόρκη ξεπέρασε τον αριθμό των θανάτων από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Κάθε φορά που ειδικοί αναλυτές και πολιτικοί επικαλούνται την 9/11, ξέρεις ότι προσπαθούν να προετοιμάσουν τη δημόσια σκηνή για σοκ και δέος.

Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου χρησίμευσαν για να δικαιολογήσουν τον νόμο περί πατριωτισμού, την κατ’ εξαίρεση έκδοση και τα βασανιστήρια, την κατοχή του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Αυτά άνοιξαν το δρόμο για μια σειρά άλλων καταστροφών, συμπεριλαμβανομένης της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους. Ενώ 2977 πολίτες σκοτώθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου, ο επακόλουθος «Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» σκότωσε τουλάχιστον εκατό φορές περισσότερους πολίτες.

Εάν η σύγκριση της 11ης Σεπτεμβρίου δείχνει κάτι, είναι ότι η κρατική απάντηση στην πανδημία θα είναι πολύ πιο καταστροφική από τον ίδιο τον ιό. Ας εξετάσουμε ποιοι είναι οι κίνδυνοι και ας αποπειραθούμε να μελετήσουμε τη λογική εκείνων που έχουν σκοπό να ηγηθούν της κρατικής αντίδρασης στον ιό προκειμένου να προετοιμαστούμε για το επόμενο στάδιο της κρίσης. Αυτή την φορά θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι πριν η επόμενη κρίση μας πλήξει ξανά. Δεν είναι αναπόφευκτο το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης να είναι η επιβολή της τυραννίας. Αντιθέτως, μπορεί να είναι η αρχή μιας μεγάλης αναταραχής.

Όπως υποστηρίξαμε ήδη από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ Ζωής και επιβίωσης. Η αντιμετώπιση της πανδημίας και των ολοκληρωτικών δυνάμεων που την συνοδεύουν μας δίνουν την ευκαιρία να ανησυχούμε όχι μόνο για το πώς θα επιβιώσουμε, αλλά και για το πώς θέλουμε να ζήσουμε.

_____________________

«Και οι κανονισμοί για την πανούκλα ρίχνουν μεγάλη σκιά στην πολιτική ιστορία. Σήμαναν μια τεράστια επέκταση της κρατικής εξουσίας σε σφαίρες της ανθρώπινης ζωής που ποτέ πριν δεν είχαν υπαχθεί σε πολιτική εξουσία. Δικαιολόγησαν τον έλεγχο της οικονομίας και της μετακίνησης των ανθρώπων, ενέκριναν την παρακολούθηση και τη βίαιη κράτηση, και επέτρεψαν την εισβολή σε σπίτια και την εξαφάνιση των πολιτικών ελευθεριών. Με το αδιάσειστο επιχείρημα μιας έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία, αυτή η επέκταση της εξουσίας καλωσορίστηκε από την εκκλησία και από ισχυρές πολιτικές και ιατρικές φωνές. Η εκστρατεία κατά της πανούκλας αποτέλεσε ορόσημο για την εμφάνιση του απολυταρχισμού, και γενικότερα, προώθησε τη συσσώρευση της εξουσίας και τη νομιμοποίηση του σύγχρονου κράτους».

• Επιδημία και Κοινωνία από τον Μαύρο Θάνατο έως σήμερα, Frank M. Snowden (Epidemics and Society from the Black Death to the Present, Frank M. Snowden)

Η χειρότερη εκδοχή

Εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αυτοματισμού, ένα αυξανόμενο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού είναι απλώς άνευ σημασίας για τη βιομηχανική παραγωγή και διανομή. Κατά συνέπεια, οι εργάτες έχουν κατακλύσει τον τομέα των υπηρεσιών, δουλεύοντας όλο και περισσότερες ώρες για να επιβιώσουν. Οι κυβερνήσεις, αντί να επαναδιαπραγματεύονται τις ειρηνευτικές συμφωνίες μεταξύ των καπιταλιστών και των εργατών χρησιμοποιώντας τις πολιτικές που στήριζαν τον καπιταλισμό μέχρι και τον 20ο αιώνα, έχουν βασιστεί σε ολοένα και πιο κατασταλτική αστυνόμευση, ενώ εξαρτώνται από τις τεχνολογικές καινοτομίες για να διατηρούν τον ανήσυχο πληθυσμό υπό έλεγχο. Παρ ‘όλα αυτά – ή αλλιώς για αυτόν ακριβώς τον λόγο – η αναταραχή χτύπησε κόκκινο το 2019 με εξεγέρσεις σε Χονγκ Κονγκ, Χιλή, Καταλονία, Λίβανο, Σουδάν, Αϊτή και δεκάδες άλλες χώρες, με περισσότερες να αναμένονται για το 2020… μέχρι που ο ιός έφερε τα πάνω κάτω.

Αυτή δεν είναι κατάσταση μέσα στην οποία να μπορεί να αντιμετωπιστεί και μια πανδημία. Όταν οι αρχές θεωρούν ένα αυξανόμενο ποσοστό του πληθυσμού ως αναλώσιμη ενόχληση που διατηρείται υπό περιορισμό με την χρήση συνεχούς αυξανόμενης βίας, έχουν πλέον ελάχιστα κίνητρα για να μας κρατήσουν όλους ζωντανούς. Μερικοί, όπως ο Τραμπ, θέλουν να δημιουργήσουν περιφραγμένες κοινότητες με βάση την τάξη, την φυλή και την εθνότητα και να αφήσουν όλους εμάς τους υπόλοιπους αποκλεισμένους, στο έλεος των διαρκώς αυξανόμενων κινδύνων. Άλλοι ελπίζουν να επιτύχουν μια νέα συμφωνία μεταξύ κυβερνητών και κυβερνόμενων παρέχοντας ένα ψήγμα ασφάλειας σε όλους μας με αντάλλαγμα άνευ προηγουμένου μορφές υποταγής, παρακολούθησης και ελέγχου. Παρακάτω, θα εξετάσουμε και τις δύο αυτές προτάσεις για τη σταθεροποίηση της κρατικής εξουσίας τον 21ο αιώνα.

Εάν πολλοί ριζοσπάστες μοιάζουν περιέργως αισιόδοξοι όσον αφορά τις προοπτικές κοινωνικής αλλαγής, είναι μόνο και μόνο γιατί οι τρέχουσες συνθήκες διαβίωσης μας έχουν γίνει τόσο εξώφθαλμα ανυπόφορες – όχι επειδή έχουν κάτι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο.

Από πολλές απόψεις, η χειρότερη εκδοχή είναι ήδη εδώ. Τα ρομπότ της αστυνομίας περιπολούν ήδη τους δρόμους της Βόρειας Αφρικής ενώ drones στοχεύουν χωρικούς στην Ιταλία. Ο Viktor Orbán έχει γίνει ο εκ των πραγμάτων δικτάτορας της Ουγγαρίας στην καρδιά της δήθεν δημοκρατικής Ευρώπης. Η ισλαμοφοβική κυβέρνηση της Ινδίας έχει κλειδώσει μέσα 1,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους με μια διαταγή. Στην Ανατολική Ιάβα, οι εντολές της κατ’ οίκον παραμονής χρησιμοποιήθηκαν για τη διάλυση συγκεντρώσεων κατοίκων που υπερασπίζονταν την περιοχή τους ενάντια σε ένα καταστροφικό ορυχείο χρυσού – αλλά όχι για να σταματήσουν τις εξορυκτικές επιχειρήσεις. Από την Κίνα μέχρι το Περού, η πανδημία έχει προσφέρει ένα πρόσχημα στις κυβερνήσεις να καταστείλουν δημοσιογράφους που έβγαζαν στο φως την κακοδιαχείρισή της. Ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να εντείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε όλο το Δυτικό Ημισφαίριο – όχι για να αποσπάσει την προσοχή μας από τον χειρισμό του ιού, όπως ανόητα υποθέτουν ορισμένοι, αλλά επειδή ο ιός του δίνει μια ακαταμάχητη ευκαιρία να προωθήσει την ατζέντα του.

________________

Στις ΗΠΑ, ο κίνδυνος έκθεσης κατανέμεται αυστηρά βάσει κοινωνικής τάξης. Οδηγοί κατ’ οίκον παραδόσεων εμπορευμάτων πηγαίνουν τα ψώνια του σουπερμάρκετ σε προγραμματιστές υπολογιστών που δεν φεύγουν ποτέ από τα σπίτια τους. Νοσοκόμες που έχουν αναλάβει τη θεραπεία ασθενών με συμπτώματα COVID-19 φέρνουν μαζί τους iPhone έτσι ώστε οι γιατροί να μπορούν να δουν πρόσωπο με πρόσωπο τους ασθενείς χωρίς οι ίδιοι να εκτίθενται σε κίνδυνο.

Με τον περιορισμό στα σπίτια μας, είμαστε μια κρατούμενη καταναλωτική βάση σε μια καπιταλιστική πόλη που διευθύνεται από την Amazon, εξαρτώμενη από εταιρείες τηλεπικοινωνιών που θα μπορούσαν να μας αποκόψουν τον ένα από τον άλλο με το πάτημα ενός διακόπτη. Οι αρχές εξετάζουν το ενδεχόμενο παρακολούθησης, εντοπισμού και ελέγχου όλων των κινήσεών μας με διαβατήρια βάσει ιατρικών δεδομένων. Εάν ένα τέτοιο πρόγραμμα υλοποιηθεί, θα μπορούσαν να το επεκτείνουν νομικά ώστε να ελέγξουν την ελευθερία κινήσεων μετατρέποντας ολόκληρη την κοινωνία μας σε μια φυλακή.

Ακόμα και σε έθνη που έχουν «εξομαλύνει την καμπύλη», τα μέτρα έκτακτης ανάγκης, όπως η διατήρηση απόστασης σε δημόσιους χώρους (social distancing) και οι απαγορεύσεις μεγάλων συγκεντρώσεων, ενδέχεται να διαρκέσουν ακόμα ένα χρόνο, ενόσω η αναζήτηση του εμβολίου βρίσκεται υπό εξέλιξη. «Μέχρι να υπάρξει εμβόλιο, οι ΗΠΑ χρειάζονται είτε καταστροφικά για την οικονομία επίπεδα κοινωνικής απόστασης, είτε μια κατάσταση ψηφιακής παρακολούθησης συγκλονιστικού μεγέθους και εμβέλειας, ή μια συσκευή μαζικής δοκιμής ακόμη πιο απόλυτης παρεμβατικότητας».

«Διάβασα τα σχέδια για άνοιγμα της οικονομίας. Είναι τρομακτικά.» (“I’ve read the plans to reopen the economy. They’re scary.,” Ezra Klein)

Πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά για το τι σημαίνουν όλα αυτά για τα κοινωνικά κινήματα. Παράλληλα με τον ιό, βιώνουμε την πιο βάναυση επίθεση στην ελευθερία μας, τουλάχιστον για μια γενιά. Πολλά από τα εργαλεία μας για συλλογική αυτοάμυνα εξαρτώνται από τη συγκέντρωση μεγάλου αριθμού ατόμων, κάτι που ο ιός καθιστά εξαιρετικά επικίνδυνο. Ακόμα κι αν μια νέα εξέγερση στο μοντέλο της εξέγερσης στη Χιλή ξεσπάσει αργότερα μέσα στη χρονιά, αξιωματούχοι της δημόσιας υγείας θα θεωρήσουν κάτι τέτοιο ως επιδημιολογικό κίνδυνο και θα απαιτήσουν την επιβολή νέου lockdown. Αυτό θα προκαλέσει ρήξη στις τάξεις μας μεταξύ εκείνων που αφιερώνονται στην αντίσταση με κάθε τίμημα και εκείνων που θεωρούν κάτι τέτοιο μια ανεύθυνη συμπεριφορά εξάπλωσης του ιού επιλέγοντας τη συνολική συνθηκολόγηση.

Κάτι τέτοιο παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα. Μερικοί πειραματίζονται με τις αυτοκινητοπορείες, αλλά πρέπει να αναπτύξουμε ένα πολύ ευρύτερο φάσμα επιλογών.

Ενώ εκμεταλλεύονται την πανδημία για να εδραιώσουν την εξουσία και να προωθήσουν τις ατζέντες τους, οι αυταρχικοί όλων των χρωμάτων χρησιμοποιούν και αυτήν την ευκαιρία για να νομιμοποιήσουν την εξουσιαστική κρατική παρέμβαση ως το μόνο αποτελεσματικό μέσο αντιμετώπισης μιας κρίσης όπως το COVID-19. Πρέπει να καταρρίψουμε τα επιχειρήματά τους, παρουσιάζοντας πιο πειστικά και ενθαρρυντικά μοντέλα για τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κρίσης. Ακόμη και με όλη την τεχνολογία και την υποταγή που έχει στη διάθεσή του, το κράτος δεν μπορεί να κυριαρχήσει χωρίς έστω μια κάποια ενδεικτική νομιμότητα, χωρίς ένα βαθμό κοινωνικής συναίνεσης. Περνώντας οριστικά από το καρότο στο ραβδί, οι κυβερνήτες μας βάζουν ένα επικίνδυνο στοίχημα.

__________________________________

ΦΕΡΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Η πανδημία ωθεί στα όρια τους αρκετές εντάσεις που ήδη αποσταθεροποιούσαν την κοινωνία μας . Ας δούμε αυτά τα ζητήματα παράλληλα:

Οικονομική κρίση

Πολλοί είχαν προβλέψει μια νέα οικονομική κρίση εδώ και χρόνια. Το χρέος έχει χρησιμεύσει για να διατηρήσει την οικονομία σε λειτουργία – και να διασφαλίσει τους ανθρώπους που την κατέχουν – για δεκαετίες τώρα. Εάν οι όροι αποπληρωμής ενός χρέους μπορούν να ανασταλούν ή να ακυρωθούν με ένα νομοθετικό πλαίσιο, εάν ο καπιταλισμός λειτουργεί μόνο επειδή οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να διασώζουν τράπεζες και εταιρείες με έξοδα όλων των άλλων, τότε θεωρητικά, αυτή η κατάσταση θα πρέπει να θέσει υπό αμφισβήτηση ολόκληρο το σύστημα. Σήμερα γίνονται ολοφάνεροι οι τρόποι με τους οποίους η καπιταλιστική οικονομία αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες των περισσότερων ανθρώπων για ασφάλεια, για κάλυψη των υλικών αναγκών, για χαρά, συντροφικότητα και μια ζωή που έχει νόημα να την ζεις. Η απαίτηση για κοινωνική απομάκρυνση του ενός από τον άλλον και οι αυταρχικές, κατασταλτικές πολιτικές εντολές εμποδίζουν όλους εμάς να υποστηρίξουμε οποιαδήποτε μορφή μιας εφικτής εναλλακτικής λύσης. Πολλοί άνθρωποι μπορεί απλά να προσκολληθούν στην εξιδανικευτική νοσταλγία της κανονικότητας ενός ιδεατού παρελθόντος.

Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη υπήρξε από καιρό ένα ακριβό προνόμιο. Σε πολλές πολιτείες, ο νόμος περίθαλψης των ανασφάλιστων που ονομάστηκε Obamacare δεν έκανε καμία διαφορά στις ζωές των φτωχότερων. Με την πανδημία γίνεται σαφές πώς η υγεία των φτωχών μπορεί να επηρεάσει ολόκληρο τον πληθυσμό. Υπάρχουν δύο πιθανές απαντήσεις σε αυτό. Η μια είναι, η κοινωνία μας να κατευθύνει πόρους για την κάλυψη των αναγκών υγειονομικής περίθαλψης ολόκληρου του πληθυσμού – με τους δικούς μας όρους, σύμφωνα με τις δικές μας προτεραιότητές. Η άλλη πιθανή απάντηση είναι η κοινωνική ελίτ να διαχειρίζεται τους κινδύνους για την υγεία του γενικού πληθυσμού ως μια απειλή που πρέπει να αντιμετωπιστεί με σκοπό την προστασία και την διασφάλιση των δικών της συμφερόντων, για την προστασία των προνομιούχων.

Στέγαση

Σε όλο τον κόσμο, η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία των ιδιοκτητών απέναντι στους ενοικιαστές και οι πολιτικές εξωραϊσμού και εκμετάλλευσης ολόκληρων περιοχών των πόλεων έχουν ήδη εκτοπίσει αμέτρητα εκατομμύρια και κατέστησαν τη στέγαση σχεδόν ανυπόφορη για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σχεδόν το ένα τρίτο των ενοικιαστών διαμερισμάτων στις ΗΠΑ δεν πλήρωσαν ενοίκιο για τον Απρίλιο του 2020. Εκείνοι που είχαν με τεράστιες δυσκολίες την δυνατότητα να πληρώνουν ένα σπίτι- κλουβί τώρα βρέθηκαν φυλακισμένοι μέσα σε αυτό. Την ίδια στιγμή η εντολή «Μένουμε στο Σπίτι» βρίσκει πολλά εκατομμύρια άστεγους στους δρόμους της Γης.

Παράλληλα με τον Κορωνοϊό, η ενδοοικογενειακή βία και τα ζητήματα ψυχικής υγείας έχουν φτάσει σε επιδημικές αναλογίες.

Όλα αυτά φέρνουν στην επιφάνεια το ερώτημα: τι είναι το σπίτι μας; Πρέπει να υποθέσουμε πως είναι μια ακίνητη περιουσία στην οποία κάποιος μπορεί να κερδοσκοπεί, ένας χώρος απομόνωσης, ένα μικρό κάστρο τύπου πατριαρχικής φεουδαρχίας, «το σπίτι ενός ανθρώπου είναι το κάστρο του»; Ή είναι κάτι άλλο – το αίσθημα ασφάλειας που δημιουργείται από τη συλλογική αλληλεγγύη, κάτι που θα μπορούσε να ενώνει τα άτομα και τις κοινότητες αντί να μας χωρίζει;

« Ιδιοκτήτες, διευθυντές επενδυτικών εταιριών, τραπεζίτες, δανειοδότες, τοκογλύφοι, αστυνόμοι και εισπρακτικές εταιρίες – σε αυτή τη γειτονιά υπερασπιζόμαστε ο ένας τον άλλον. Το σπίτι μας δεν είναι ένα ιδιωτικό απομονωμένο περίβλημα που μας χωρίζει μεταξύ μας σε μικροσκοπικά τσιφλίκια, τα οποία να μπορούν να χωριστούν το ένα από το άλλο και να κατακτηθούν ένα-ένα από εσάς! Τα σπίτια μας είναι η συλλογική μας αλληλεγγύη, μια διαδικασία που χτίζουμε μαζί, όταν στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον, οι πράξεις μας, οι επιλογές μας και η ικανότητα μας να παρεμβαίνουμε όταν δημιουργείται κάποιο πρόβλημα. Όσο περισσότερο αντιστέκεται ο καθένας μας, τόσο πιο ασφαλείς θα είμαστε όλοι μας.”

_______________

Κοινωνική απομόνωση

Η πανδημία έχει περιορίσει κυριολεκτικά δισεκατομμύρια ανθρώπους στα σπίτια τους – εκείνους που έχουν τουλάχιστον σπίτια – αλλά σε πολλές περιπτώσεις αυτό είχε απροσδόκητο αποτέλεσμα, ενεργοποιώντας το σπίτι ως χώρο κοινωνικότητας, δημιουργώντας νέες μορφές οικειότητας και ενισχύοντας τα κοινωνικά δίκτυα. Ωστόσο, αυτή η κοινωνικότητα είναι σε μεγάλο βαθμό εικονική – και εξαρτάται από έναν πολύ μικρό αριθμό τηλεπικοινωνιακών εταιρειών και ηλεκτρονικές πλατφόρμες.

Αυτήν τη στιγμή, η κοινωνική αποστασιοποίηση ασκεί τόσο μεγάλη πίεση στους ανθρώπους, που πολλοί από εμάς αισθανόμαστε μια απελπιστικά επείγουσα ανάγκη να συγκεντρωθούμε σε μεγάλα πλήθη, να αγκαλιάσουμε τους φίλους μας και να τρίβουμε τους αγκώνες μας με αγνώστους. Η αξία των δημόσιων χώρων και της κοινωνικότητας δεν ήταν ποτέ πιο ξεκάθαρη. Εάν αυτή η πίεση συνεχίσει να αυξάνεται, θα μπορούσε να παράγει ταραχές ή απελευθερωτικά αποτελέσματα.

Αλλά τι θα συμβεί αν η κοινωνική αποστασιοποίηση συνεχιστεί με ποικίλες μορφές για ακόμα έναν χρόνο ή περισσότερο; Θα συνηθίσουν οι άνθρωποι, αντιμετωπίζοντας φοβικά τα πλήθη, αναπτύσσοντας αγοραφοβία και νέες κοινωνικές ανησυχίες; Θα έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να συσχετιζόμαστε με εικονικά μέσα που στη συνέχεια θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό ακόμα και όταν θα μπορούμε να είμαστε μαζί αυτοπροσώπως; Η εξουσία που κατέχουν οι αλγόριθμοι εταιρειών όπως το Facebook για να καθορίζουν και να διαμορφώνουν το διαδικτυακό διάλογο θα επηρεάσει όσα μπορούμε να φανταστούμε και να κατανοήσουμε; Αυτό θα συμβεί σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από ό, τι συμβαίνει ήδη;

Οικολογία

Η μείωση των οικολογικών ζημιών κατά την περίοδο της καραντίνας στην Κίνα έγινε είδηση σε όλο τον κόσμο. Μέχρι τώρα, όλοι θεωρούσαν την τρέχουσα περιβαλλοντική καταστροφή ως κάτι πέρα από τον έλεγχό μας. Τώρα είναι σαφές ότι – αν το επιλέξουμε – θα μπορούσαμε να την σταματήσουμε. Ούτε η δημοκρατία, ούτε οι αυταρχικές κυβερνήσεις κατάφεραν να βάλουν αυτό το θέμα σε προτεραιότητα. Αλλά αν ένας ιός μπορεί να σταματήσει την οικολογική καταστροφή, το ίδιο θα μπορούσε επίσης να κάνει ένα αντικυβερνητικό κοινωνικό κίνημα.

Ολοκληρωτισμός

Τα σύνορα, η κρατική επιτήρηση, ο αυταρχισμός και η βία του αστυνομικού κράτους είχαν ήδη εντατικοποιηθεί πριν από τη πανδημία. Οι αρχές παίζουν ένα επικίνδυνο παιχνίδι, τύπου όλα ή τίποτα. Αυτή τη στιγμή, έχουν μια ισχυρή δικαιολογία για την υφαρπαγή της εξουσίας – αλλά αν υπερβούν τα όρια, όλη αυτή η πίεση που έχει συσσωρευτεί θα μπορούσε να εκραγεί.

Σε διάφορες χώρες η απελευθέρωση κρατουμένων για την αποσυμφόρηση των φυλακών υπογραμμίζει ότι ούτως ή άλλως, δεν θα έπρεπε να είναι φυλακισμένοι αυτοί οι άνθρωποι. Η αστυνομία παρουσιάζεται ότι εμποδίζει την εξάπλωση του ιού, αλλά σύμφωνα με αυτή τη λογική, θα ήταν πιο ασφαλές να τους απομονώσουμε και αυτούς επίσης. Είναι το απόγειο της ανοησίας να φανταστεί κανείς ότι ο ιός είναι ένας “εχθρός” που μπορεί να καταπολεμηθεί με στρατιωτικά μέσα σε έναν «πόλεμο», για να χρησιμοποιήσουμε τη ρητορική του Τραμπ. Όπως η Λερναία Ύδρα, κάθε χτύπημα που μπορούν να επιφέρουν οι ένοπλες δυνάμεις και η αστυνομία στον ιό εντείνουν τα γενικότερα καταστροφικά του αποτελέσματα . Το ερώτημα παραμένει αν αυτό θα ισχύσει και για τις αντιστάσεις μας.

ΤΡΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

Αναλύοντας τα διαθέσιμα πλαίσια για τον τρόπο αντιμετώπισης της πανδημίας, μπορούμε να απλουστεύσουμε τις επιλογές που προσφέρονται σε τρία ανταγωνιστικά στρατόπεδα: τους οπαδούς του θανάτου, τους αποστόλους της επιβίωσης και τους οπαδούς της ζωής.

Οι οπαδοί του Καπιταλισμού – δηλαδή σαν να λέμε, ο Θάνατος

Δεν ήταν ποτέ πιο προφανές ότι όλα όσα κρατούν στη «ζωή» την αγορά αντιπροσωπεύουν το θάνατο μας. Ο Ντόναλντ Τραμπ και οι άλλοι δολοφόνοι βαρόνοι θα μας οδηγήσουν πίσω στις δουλειές μας να εργαστούμε για χάρη των πολύτιμων προϋπολογισμών τους. Όλα τώρα μας έχουν γίνει πολύ πιο σαφή. Ο Καπιταλισμός ήταν πάντα μια λατρεία του θανάτου. Πουλάμε τις ανεπανάληπτες στιγμές της ζωής μας για μισθούς, εξαφανίζουμε τα δάση για πριονίδι, κάνουμε τον καθαρό αέρα αιθαλομίχλη, το νερό- δηλητήριο, καθώς ο κερδοσκοπικός ανταγωνισμός της αγοράς καθιστά τους πλούσιους πλουσιότερους και φτωχοποιεί όλους τους υπόλοιπους. Με αυτό το ρυθμό, σύντομα θα ενταχθούμε στα αμέτρητα είδη ζωής που έχουμε ήδη αφανίσει.

Αυτό δεν είναι απλώς ένα ερώτημα για το εάν οι κυβερνήτες θα μας ζητήσουν να επιστρέψουμε στη δουλειά μας προτού τους δώσουν την άδεια οι επιστήμονες. Αυτή τη στιγμή παντού, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να εκτελούν διαταγές με κίνδυνο έκθεσης του οργανισμού τους στο COVID-19 προκειμένου να πληρώσουν τα ενοίκια των σπιτιών που κατοικούνε. Η αγορά έχει και τώρα προτεραιότητα έναντι της ανθρώπινης ζωής, όπως ακριβώς ήταν και πριν από την πανδημία.

_________________________________

Ενώ υποτιμούν τους κινδύνους της επιστροφής μας στη δουλειά, εθνικιστές όπως ο Trump στις Η.Π.Α. και ο Matteo Salvini στην Ιταλία έχουν χρησιμοποιήσει την πανδημία για να προωθήσουν το πρόγραμμά τους για κλείσιμο των συνόρων, υπονοώντας ότι οι Κινέζοι, οι Αφρικανοί και οι Λατινοαμερικανοί μετανάστες είναι υπεύθυνοι για τη διάδοσή του. Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι ο ιός έφτασε στη Νέα Υόρκη από την Ευρώπη. Οι βασικοί φορείς της πανδημίας περιλαμβάνουν πιθανώς την παγκόσμια επιχειρηματική τάξη, τους πολιτικούς και τους αστυνομικούς, ομάδες που τους επιτρέπεται να συγκεντρώνονται σε μεγάλες ομάδες και να κυκλοφορούν ελεύθερα χωρίς κατάλληλο προστατευτικό εξοπλισμό.

Είτε έτσι διαδίδεται ο κορωνοϊός είτε όχι, αυτοί είναι οι φορείς του ιού του ελέγχου – κάτι που καθιστά τον κορωνοϊό ακόμα πιο επικίνδυνο. Αν δεν είχαν στα χέρια τους όλη αυτή την αστυνομία, τις κάμερες, τα δικαστήρια και τις φυλακές, θα είχαμε ήδη από καιρό καταργήσει το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που δημιουργεί τόσο μεγάλες διαφορές στον πλούτο και την εξουσία. Αν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι ανισότητες, δεν θα ήμασταν αναγκασμένοι να συνεχίζουμε να εμφανιζόμαστε στη δουλειά. Ειδικά τώρα που αυτό συνεπάγεται να εκθέτουμε τον εαυτό μας σε στατιστικά σημαντικότερο κίνδυνο να σκοτωθούμε, αντιμετωπίζοντας τον κορωνοϊο μαζί με όλους τους υπόλοιπους, συνήθεις, εξευτελισμούς της μισθωτής εργασίες. Η άνιση κατανομή πόρων και εξουσίας αυξάνει τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί, αλλά αυξάνει επίσης την πιθανότητα οι φτωχοί, οι άστεγοι και οι εργαζόμενοι να υποχρεωθούν να κάνουν πράγματα που συνεχίζουν να διαδίδουν τον ιό.

Η ειρωνεία της τύχης έφερε το «φιλελεύθερο» Ραντ Πολ να είναι ο πρώτος γερουσιαστής που βρέθηκε θετικός στον κορωνοϊό – και πολλοί ήλπιζαν ότι ο ιός θα τον τιμωρούσε για τις ύβρεις που έχει διαπράξει. Η μόλυνσή του όμως, όπως και η μόλυνση τόσων πολλών αστυνομικών στη Νέα Υόρκη, είναι μια τέλεια μεταφορά για τον κίνδυνο στον οποίο μας θέτουν καθημερινά όλοι αυτοί. Δεν υπήρχε ποτέ κανένας κίνδυνος να αναγκαστεί ο γερουσιαστής Ραντ Πολ ή ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Μπόρις Τζόνσον να πεθάνουν χωρίς να έχουν πρόσβαση σε αναπνευστήρες ή μονάδες εντατικής θεραπείας. Η αδιαφορία, η απροσεξία, η βία και η κερδοσκοπία όσων κατέχουν την εξουσία είναι οι βασικοί φορείς μέσω των οποίων ο ιός εκθέτει όλους εμάς τους υπόλοιπους σε θανάσιμο κίνδυνο. Το COVID-19, δεν είναι ένας εκδικητικός άγγελος που θα απονέμει δικαιοσύνη φέρνοντας εις πέρας την εκδίκηση των ανθρώπων ενάντια στους καταπιεστές τους.

Είναι εύκολο να είσαι επικριτικός όταν αστοί φορολογούμενοι που πληρώνουν κάθε χρόνο χωρίς άγχος ψηφιακά καθοδηγημένους πυραύλους που σφαγιάζουν ανθρώπους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, πανικοβάλλονται από τον κορωνοϊό. Αλλά ας μην είμαστε υπεροπτικοί απέναντι στο θάνατο. Η τυχόν αδιαφορία μας για τους κινδύνους του ιού και οι πιθανές επιφανειακές κριτικές που εκφράζονται για την πανδημία θα εξυπηρετήσουν τελικά τους εργοδότες που στοχεύουν να υποβαθμίσουν την αξία του κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και τους πολιτικούς που θα προτιμούσαν να μας αφήσουνε να πεθάνουμε.

Ναι, οι καρδιακές παθήσεις και ο καρκίνος θα σκοτώσουν περισσότερους ανθρώπους από τον κορωνοϊό φέτος. Το ίδιο μπορεί να προκαλέσουν οι επιπλοκές ασθενών με AIDS. Λίγοι έχουν χαραμίσει έστω και μια σκέψη τελευταία για τα εκατομμύρια που σκοτώθηκαν ή εκτοπίστηκαν από παγκόσμιες συγκρούσεις, αν και οι πρόσφυγες θα είναι μεταξύ εκείνων που θα αντιμετωπίσουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα λόγω της πανδημίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ανίκανοι να κατανοήσουν το κόστος, τις βλαβερές συνέπειες του τρόπου ζωής μας, συμπεριλαμβανομένης της συνεχιζόμενης αυτοκτονίας – δολοφονίας ολόκληρης της βιόσφαιρας από την κλιματική αλλαγή που παράγεται βιομηχανικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η μεγάλη μας εστίαση στον κορωνοϊό μοιάζει σχεδόν μυωπική. Καλύτερα όμως, αντί να συνηθίσουμε μια ακόμη απειλή, θα έπρεπε να επεκτείνουμε την ανησυχία μας και την ιδιαίτερη φροντίδα που δείξαμε στο ξέσπασμα του κορωνοϊού και σε όλες τις άλλες τραγωδίες τις οποίες μοιάζει οι περισσότεροι από εμάς να έχουμε πλέον συνηθίσει.

Κάθε θάνατος που προκαλείται από την άνιση κατανομή των πόρων της κοινωνίας μας είναι μια ανυπολόγιστη τραγωδία. Πρέπει να ανταποκριθούμε σε κάθε έναν από αυτούς τους θανάτους με τον τρόπο που οι κάτοικοι του Ferguson, Missouri ανταποκρίθηκαν στη δολοφονία του Michael Brown, με τον τρόπο που οι κάτοικοι της Ελλάδας ανταποκρίθηκαν στον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ενώ οι καπιταλιστές σίγουρα θα προσπαθήσουν να εντείνουν και να εκμεταλλευτούν τις διακρίσεις μεταξύ των «μόνιμων εργαζομένων», των πρόσφατα ανέργων, και εκείνων που ήταν ήδη επισφαλείς ή αποκλεισμένοι για να μας βάλουν όλους εναντίον όλων των άλλων, πρέπει να δημιουργήσουμε δεσμούς ουσιαστικής αλληλεγγύης μεταξύ εκείνων που απειλούνται από τις ίδιες τις δουλειές τους και εκείνους που κινδυνεύουν από ανεργία, μεταξύ εκείνων που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο, εκείνων που αγωνίζονται να πληρώσουν τα δάνεια τους και εκείνων που ήταν άστεγοι πολύ πριν από όλα αυτά. Ο καθένας μας είναι απαραίτητος.

Οι Απόστολοι της Τεχνοκρατίας—Δηλαδή σαν να λέμε, η Επιβίωση

“Ενώ η Αμερική μπορεί αρχικά να καθυστερεί στην δράση, όταν πάρει μπρος, μπορεί πιθανόν να φτάσει τις ικανότητες των πιο εξουσιαστικών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας.”

–Το Πράγμα που Καθορίζει την Αντίσταση μιας Χώρας στον Κορωναϊό, Φράνσις Φουκουγιάμα

Οι δημαγωγοί σαν τον Τραμπ συναγωνίζονται με τους κεντρώους, σαν το κόμμα των Δημοκρατικών, που σκοπεύουν να διατηρήσουν τις ίδιες ιεραρχικές δομές, αλλά προτείνουν μια πιο σοφή και αποδοτική λειτουργία τους. Από τους New York Times μέχρι τους Δυτικούς θαυμαστές του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, πολλοί ειδήμονες προσπάθησαν να διαχωριστούν από την ανίδεη και άτσαλη απόκριση του Τραμπ στον ιό ζητώντας πιο αυστηρά μέτρα. Είναι οι πιο παθιασμένοι υποστηρικτές των παρεμβατικών μέτρων επιτήρησης που περιγράφηκαν παραπάνω. Σε αντάλλαγμα προσφέρουν σε όσους ο Τραμπ θα εγκατέλειπε στο θάνατο, μια καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης.

Όντως, αυτή η πανδημία δεν μοιάζει να υπογραμμίζει την ανάγκη για περισσότερο συγκεντρωτισμό, περισσότερη επιτήρηση, μιας ακόμα “δυνατότερης” κυβέρνησης;

Στην πραγματικότητα, κάθε μορφή κυβέρνησης — από την Κίνα και το Ιράν μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες — έχει αποκρύψει πληροφορίες για την πανδημία και έχει καθυστερήσει να αποκριθεί σε αυτή με τρόπους που αύξησαν το ρίσκο για όλους. Στο Ιράν, η δικαιολόγηση ήταν η διατήρηση της ηρεμίας του πληθυσμού εν όψει εκλογών, στις Ηνωμένες Πολιτείες η διατήρηση της λειτουργίας του χρηματιστηρίου όσο το δυνατόν περισσότερο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι αρχές δεν είχαν αρκετό έλεγχο, το πρόβλημα είναι η ίδια η συγκέντρωση της εξουσίας. Όποτε η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων, είτε πρόκειται για μια στρατιωτική χούντα, για στελέχη κόμματος ή εκλεγμένους πολιτικούς, πάντα θα βάζουν σαν προτεραιότητα τα δικά τους συμφέροντα πάνω από αυτά των άλλων. Κάθε φιλόδοξο κόμμα εξουσίας μας λέει ότι η δικιά τους διακυβέρνηση θα είναι καλύτερη από των άλλων, ή ότι θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερο καλό με περισσότερη εξουσία, αλλά θα πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι ώστε να μην εμπιστευόμαστε τέτοιες υποσχέσεις.

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα διατύπωσε την άποψη ότι το αν οι άνθρωποι εμπιστεύονται τους κυβερνήτες τους είναι ο πιο αποφασιστικός παράγοντας που καθορίζει την αποτελεσματικότητα των κυβερνητικών αποκρίσεων στην πανδημία:

“Αυτό που έχει σημασία στο τέλος δεν είναι η μορφή του καθεστώτος, αλλά το αν οι πολίτες εμπιστεύονται τους ηγέτες τους, και το αν αυτοί οι ηγέτες διαχειρίζονται ένα ικανό και αποτελεσματικό κράτος.”

Αυτό χάνει το νόημα με έναν προφανή και ανειλικρινή τρόπο: τι συμβαίνει όταν υπάρχει ευρεία εμπιστοσύνη σε μια “ικανή και αποτελεσματική” κυβέρνηση που δεν κάνει αυτό που είναι προς το καλύτερο συμφέρον του πληθυσμού;

Για τους αναρχικούς, η απάντηση σε αυτό το πρόβλημα είναι ξεκάθαρη. Το μόνο πράγμα που μπορεί να μας κρατήσει ασφαλείς είναι η εδραίωση ευρέων οριζόντιων μέσων για την μετάδοση πληροφοριών είτε το επιθυμούν οι αρχές, είτε όχι — ώστε να ξεπεράσουμε την κρατική λογοκρισία που καθυστέρησε την δημόσια ενημέρωση για την επιδημία του COVID-19 στην Κίνα, για παράδειγμα — και να είμαστε ικανοί να υλοποιούμε τα δικά μας αυτόνομα, συμμετοχικά μέτρα επιβίωσης, αλληλοβοήθειας και συλλογικής αυτοάμυνας. Αν εξαρτόμαστε από τις υπάρχουσες κυβερνήσεις για την λύση όλων των προβλημάτων μας, θα είμαστε περιορισμένοι στην αποδοχή των επικινδύνων και ιδιοτελών πολιτικών τους ενώ θα επενδύουμε τις ελπίδες μας σε απογοητευτικές απόπειρες να επιτευχθεί αλλαγή μέσω των εκλογών, όπως και με την καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς.

Η εναλλακτική στην υιοθέτηση τεχνοκρατικών από-τα-πάνω λύσεων δεν είναι η αποθέωση της ατομικής ελευθερίας σε μια βάση απομόνωσης. Τουναντίον, είναι η επένδυση της ενέργειας μας στον να γίνουμε πιο ικανοί να μοιραζόμαστε πληροφορίες και να συντονίζουμε δραστηριότητες διεθνώς, όπως πάντα πρότειναν οι αναρχικοί. Ο συντονισμός και ο συγκεντρωτισμός είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα.

Όπως άλλοι έχουν πει, τα περισσότερα εύσημα για τα μέτρα που καθυστέρησαν την διάδοση του COVID-19 πρέπει να δοθούν στους καθημερινούς ανθρώπους που έχουν εθελοντικά πράξει την κοινωνική αποστασιοποίηση καθώς και άλλες υπεύθυνες πρακτικές, όχι στις κυβερνήσεις.

Η εθελοντική, αυτο-οργανωμένη δραστηριότητα που υπαγορεύεται από την ηθική και όχι από τον εξαναγκασμό θα έχει πάντα τα καλύτερα αποτελέσματα. Αν οι πόροι και οι γνώσεις κατανέμονται ευρέως και με ίσο τρόπο, οι άνθρωποι είναι πολύ πιο ικανοί να αξιολογήσουν, να θέσουν προτεραιότητες και να χειριστούν τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν και προξενούν για τους άλλους, από οποιοδήποτε συγκεντρωτικό σώμα λήψεως αποφάσεων.

Κοντολογίς, ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσουμε ότι τα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα θα εξυπηρετήσουν τις ανάγκες μας είναι να είμαστε ικανοί να τα ανατρέψουμε εύκολα όταν μας προδίδουν. Περισσότερος συγκεντρωτικός έλεγχος θα κάνει αυτήν την ανάγκη πιο δύσκολη.

Αυτό μας φέρνει σε μια σχετική ερώτηση που θα είναι ιδιαιτέρως σημαντική στα χρόνια μετά το τέλος της πανδημίας. Δεν θα άξιζε να εγκαταλείψουμε τις ατομικές μας ελευθερίες εάν με αυτό το τρόπο μπορούσαμε να κερδίσουμε λίγη περισσότερη ασφάλεια σε αντάλλαγμα; Το πιθανότερο είναι ότι θα δούμε δημαγωγούς από το κέντρο να υποστηρίζουν αυτήν τη συμφωνία με τον διάβολο.

Χωρίς την ελευθερία να οργανωθούμε και να υπερασπίσουμε τους εαυτούς μας με τους όρους μας, έξω και εναντίον της άρχουσας τάξης, δεν θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε τα όποια οφέλη κερδίσουμε μέσα της. Ακόμα και αν η μόνη μας έγνοια ήταν η διαφύλαξη της επιβίωσης μας με τους πιο βασικούς και υλικούς όρους, η εγκατάλειψη ακόμα και ενός εκατοστού ελευθερίας δεν θα μας βοηθούσε να επιτύχουμε αυτόν τον σκοπό.

Το γνωστό μυστικό για τους κεντρώους και τους τεχνοκράτες είναι ότι δεν μας προσφέρουν μια πραγματική εναλλακτική λύση απέναντι στην επικράτηση του ολοκληρωτισμού και της απολυταρχίας. Τα προγράμματα τους πάντα εξυπηρετούν την ενίσχυση του κρατικού μηχανισμού που οι ολοκληρωτικοί εξαπολύουν εναντίον μας. Ο Τραμπ κληρονόμησε όλη τη δύναμη που ο Ομπάμα είχε συγκεντρώσει στο εκτελεστικό γραφείο. Στο τέλος, η επιλογή μεταξύ κτηνώδους ολοκληρωτισμού και αποδοτικής τεχνοκρατίας είναι ψευδής.

Ας καταλήξουμε με μερικά λόγια για την εμπειρογνωμοσύνη στις επιστήμες. Μέχρι τώρα οι ιατρικοί επιστήμονες είναι πιθανώς η μόνη ομάδα από τις αρχές της πανδημίας που έχει περάσει από την παρούσα καταστροφή αλώβητη στα μάτια της κοινής γνώμης. Αλλά η ιατρική βιομηχανία καθεαυτή ποτέ δεν λειτούργησε προς όφελος όλης της ανθρωπότητας. Ιδανικά, η ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης θα έπρεπε να είναι μια συλλογική προσπάθεια που εμπλέκει όλο το ανθρώπινο είδος, όχι ένα πεδίο όπου πιστοποιημένοι ειδικοί υπαγορεύουν την Αλήθεια σε όλους τους άλλους.

Ο καπιταλισμός και τα θεσμικά συστήματα εξουσίας έχουν εδώ και καιρό παρεμποδίσει τη συμμετοχική ανάπτυξη της γνώσης, περιορίζοντας την πρόσβαση στην επιστημονική διαδικασία μέσω πνευματικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, θεσμικών μονοπωλίων στην πληροφορία, και καθορίζοντας ποιος έχει και ποιος δεν έχει πρόσβαση στις χρηματοδοτήσεις.

Το κίνητρο του κέρδους που η αγορά επιβάλλει στους ερευνητές νοθεύει τις προτεραιότητες τους και παρεμβάλλεται στην ίδια την ερευνητική διαδικασία — για παράδειγμα, εργαζόμενοι σε ιατρικές μελέτες που νοικιάζουν τους εαυτούς τους σαν πειραματόζωα για να πληρώσουν το νοίκι τους, δεν έχουν περισσότερα κίνητρα να απαντήσουν ειλικρινά σε ερωτήσεις από ότι οι ιατρικές επιχειρήσεις που αναζητούν το κέρδος.

Η παρούσα πανδημία έχει καταδείξει την αξία των συνεργατικών διεθνιστικών προσεγγίσεων πάνω από τα μοντέλα της αγοράς. Πρακτικά ο καθένας μας σε όλο τον κόσμο ελπίζει ότι οι επιστήμονες θα συνεργαστούν πέρα από θεσμικά και εθνικά σύνορα για παράξουν το εμβόλιο. Όπως σε κάθε πτυχή της ζωής μας, χρειαζόμαστε περισσότερη αυτονομία, περισσότερη επικοινωνία και οριζόντιο συντονισμό, όχι και άλλη ιεραρχία. Το υπάρχον ιατρικό κατεστημένο δεν είναι πιο ικανό να μας κυβερνήσει από ότι οι κυρίαρχοι πολιτικοί θεσμοί.

Οι σύντροφοι μας από τη Θεσσαλονίκη μαζί με αντιφασιστικές οργανώσεις δημιουργούν ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας για τον Covid 19 στο κοινωνικό κέντρο Μικρόπολίς, για την άμεση δράση σε σχέση με την υγεία και την αξιοπρέπεια. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

___________________-

Οι Παρτιζάνοι της Ελευθερίας — δηλαδή σαν να λέμε, η Ζωή!

Σε μια πανδημία που έχει στερήσει την ζωή από τις κοινωνικές χρήσεις της, η ζωή φαίνεται να απειλεί την κοινωνία ολοκληρωτικά.”

–Η Πανδημική Κοινότητα, Νιλ Μάτα Ρέϊες

Η επιβίωση είναι ουσιώδης για την ζωή, αλλά η ζωή δεν εξαντλείται εκεί. Είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη. Είναι αρκετά απλό να μιλάμε για επιβίωση, μπορούμε να την ορίσουμε με ιατρική ορολογία. Το να μιλάμε όμως για ζωή, από την άλλη, είναι εγγενώς επαναστατικό. Όταν κάποιος λέει «η Ζωή μου», μιλάει πάντα για έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ένα συγκεκριμένο σύνολο από σχέσεις και συναισθήματα και αξίες. Αυτοί που αναφέρονται στην “ζωή” σαν αυτό που εννοούν με την λέξη να είναι αυταπόδεικτο έχουν πάντα κάποιου είδους κρυμμένης ατζέντας.

Όταν οι κυβερνήτες μας, προσπαθούν να εστιάσουν την συζήτηση στους τρόπους εξασφάλισης της επιβίωσης μας, θα πρέπει να αλλάζουμε το θέμα στο τι είδους ζωές θέλουμε να ζήσουμε στον μετα-πανδημικό κόσμο. Ίσως να υπάρχουν κάποια εξουσιαστικά μοντέλα που μπορούν όντως να εξασφαλίσουν την επιβίωση μας, αλλά κανένα δεν μπορεί να δώσει το είδος της ζωής που επιθυμούμε. Αν μόνο παζαρεύουμε με τους κυβερνήτες μας για την εργασία, τους μισθούς, και για το σύστημα υγείας που είναι απαραίτητο για την επιβίωση μας, τότε στην καλύτερη, θα βγούμε από όλο αυτό με εγγυημένη στέγαση σε πανομοιότυπες μονάδες καραντίνας, βραχιόλια ψηφιακής ταυτότητας κωδικοποιημένα με βιολογικά δεδομένα, και εφ’ όρου ζωής συνδρομές στο Netflix για να κοιμίζουν τις αισθήσεις μας και να μας αποσπούν από ένα φρικτό είδος ζωής όπου συγκριτικά μπροστά του ο «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» του Aldous Huxley θα μοιάζει σαν ύμνος για την ελευθερία, κάτι σαν το «Στο Δρόμο» του Jack Kerouac.

Αυτό είναι το περισσότερο που μπορούν να προσφέρουν οι τεχνοκράτες. Θέλουμε μεγαλύτερα όνειρα. Το να μιλάς για ελευθερία είναι σχεδόν ανάθεμα στην εποχή της πανούκλας. Η ελευθερία συσχετίζεται με το είδος των αντιδραστικών ηλίθιων που ακόμα παριστάνουν ότι ο ιός είναι κάποιου είδους συνωμοσία. Όμως, όπως επιχειρηματολογήσαμε παραπάνω, χωρίς ελευθερία, δεν θα μπορέσουμε να κερδίσουμε ή να υπερασπιστούμε τα όποια κέρδη μπορούμε να έχουμε για την ποιότητα της ζωής μας. Αυτοί που έχουν την εξουσία δεν θα μας δώσουν κανενός είδους αυτοδιάθεση με τους δικούς μας όρους — και χωρίς αυτήν, είμαστε στο έλεος τους. Πρέπει να αλλάξουμε την ισορροπία της εξουσίας.

Σήμερα, έχοντας ήδη χάσει σχεδόν οτιδήποτε δίνει νόημα στην ζωή, πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα άλλο από το οποίο να κρατηθούν παρά μόνο την επιβίωση στην πιο βασική βιολογική σημασία της. Αυτός είναι ο λόγος που σκέφτονται να παραιτηθούν από ακόμα περισσότερα. Αλλά αν αυτή η κρίση πραγματικά αμφισβητεί τα πάντα, ας πολεμήσουμε για αυτά που επιθυμούμε πραγματικά.

Από τις πρωτοβουλίες αλληλοβοήθειας και τις αυτο-οργανωμένες απεργίες μέχρι τις απεργίες ενοικίου και τις εξεγέρσεις στις φυλακές, υπάρχουν ήδη ισχυρά σημάδια αντίστασης σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτές οι προσπάθειες πρέπει να οδηγήσουν σε δίκτυα που μπορούν να αντιμετωπίσουν τον νέο ολοκληρωτισμό και να τον νικήσουν. Τα διακυβεύματα ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερα.

Η διεκδίκηση της ζωής αντί της επιβίωσης σημαίνει πράξη χωρίς εγγυήσεις. Όσοι επιθυμούν να ζήσουν πλήρως την ζωή πρέπει κάποιες φορές και να ρισκάρουν τις ζωές τους. Το νόημα της ζωής διακυβεύετε αυτή τη στιγμή, ακόμα περισσότερο από την ασφάλεια.

Τι θέλεις; Δωρεάν τεστ και θεραπεία για τον COVID-19 και κάθε άλλο θέμα υγείας; Να μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα μηχανήματα στο εργοστάσιο του εργοδότη σου για να παράγεις αναπνευστήρες αντί για αυτοκίνητα; Να είσαι ελεύθερος να χρησιμοποιήσεις τις ιατρικές εγκαταστάσεις στην νοσηλευτική δουλειά σου για να φροντίσεις τους φίλους και τους γείτονες σου που δεν είχαν πότε την οικονομική δυνατότητα να έχουν την κατάλληλη ιατρική φροντίδα; Να έχεις ευκαιρίες να χρησιμοποιήσεις τις δεξιότητες και τους πόρους και την δημιουργικότητα σου προς όφελος όλων, αντί σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς; Να καταργήσουμε τις οικονομικές πιέσεις που εξαναγκάζουν ανθρώπους να ρισκάρουν να μεταδώσουν τον ιό και να συνεισφέρουν στην παγκόσμια κλιματική αλλαγή; Να μπορείς να ταξιδέψεις σε άλλα μέρη χωρίς να αναπλάθεις τουριστικά τις γειτονιές των πόλεων που επισκέπτεσαι; Να μπορείς να συγκεντρωθείς ελεύθερα σε κεφάτα πλήθη χωρίς να φοβάσαι τις πανδημίες ή την αστυνομία; Να κρατάς και να σε κρατούν, να αγκαλιάζεις και να σε αγκαλιάζουν, να ευημερείς;

Απάντησε αυτές τις ερωτήσεις για τον εαυτό σου, αγαπητέ αναγνώστη, και ας βρούμε κοινούς στόχους στην βάση των πιο τρελών ονείρων μας. Θα σε συναντήσουμε στους δρόμους, στο τέλος αυτού του εφιάλτη — αποφασισμένοι να τελειώσουμε όλους τους εφιάλτες.

“Πάντα ξέραμε τι θέλαμε, απλά νομίζαμε ότι ήταν αδύνατο. Δεν είναι. Όχι μόνο είναι δυνατό, αλλά είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος για να βαδίσουμε προς το μέλλον.” – ”Πως να πέσεις”

-Μετάφραση: Κενό Δίκτυο / Φένια Παπαδήμου, Τάσος Σαγρής, Κώστας Μπατσής

____________________-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Και μετά τον Ιό; Οι κίνδυνοι βρίσκονται μπροστά μας!- Crimethinc appeared first on Void Network.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ / Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ / ΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

H πανδημία δεν πρόκειται να περάσει τις επόμενες εβδομάδες. Ακόμα κι αν τα αυστηρά μέτρα απομόνωσης επιτύχουν να μειώσουν τον αριθμό των μολύνσεων σε σχέση με αυτό που ήταν πριν από ένα μήνα, ο ιός θα μπορούσε να ξαναρχίσει να εξαπλώνεται ξαφνικά εκ νέου μόλις τα μέτρα έχουν ανασταλεί. Η σημερινή κατάσταση είναι πιθανό να συνεχιστεί για μήνες – ξαφνικές συλλήψεις, ασυνήθιστες καραντίνες, όλο και πιο απελπισμένες συνθήκες – αν και σχεδόν σίγουρα όλα θα αλλάξουν μορφή όταν κάποια στιγμή ξεθυμάνει η εξάπλωση. Προκειμένου να προετοιμαστούμε για εκείνη τη στιγμή, ας προστατέψουμε τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας από τον απειλή που θέτει ο ιός, ας αναρωτηθούμε σχετικά με τους κινδύνους και τις μορφές ασφάλειας που απαιτεί η πανδημία και ας αντιμετωπίσουμε τις καταστροφικές συνέπειες μιας κοινωνικής τάξης που δεν σχεδιάστηκε ποτέ με σκοπό να διαφυλάξει, να φροντίσει και να προστατέψει το κοινό καλό.

Αυτό το κείμενο προσφέρει ιατρικές συμβουλές για την αντιμετώπιση του ιού. Αυτό εξετάζει τη σημασία της αλληλοβοήθειας. Μπορείτε να βρείτε μια λίστα με πρωτοβουλίες αλληλοβοήθειας στις ΗΠΑ εδώ και στη Γερμανία εδώ

ΕΠΙΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΙΟ

Οι μακροχρόνιες αναρχικές μορφές οργάνωσης και ασφάλειας έχουν πολλά να προσφέρουν όταν πρόκειται να επιβιώσουμε από την πανδημία και τον πανικό που αυτή προκαλεί.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΖΩΗΣ

Η προοπτική της καραντίνας μας λέει πολλά για το πώς ζούσαμε ήδη. Εκείνοι που διατηρούν στενές οικογενειακές σχέσεις ή χαρούμενα κοινοβιακά σπίτια, βρίσκονται σε πολύ καλύτερη κατάσταση από εκείνους που βρίσκονται σε διαλυμένους γάμους ή όσους έχουν μεγάλα πανάκριβα άδεια σπίτια και ζούνε μόνοι τους. Αυτό είναι μια καλή υπενθύμιση για το τι πραγματικά έχει σημασία σε αυτή τη ζωή. Παρά τα μοντέλα ασφάλειας που αντιπροσωπεύονται από το αστικό όνειρο της ιδιόκτητης κατοικίας και της πυρηνικής οικογένειας, όνειρα που κατά βάση αντικατοπτρίζει η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η συντροφικότητα και η φροντίδα του ενός για τον άλλον είναι πολύ πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή από κάθε είδος «ασφάλειας» που εξαρτάται από την περίφραξη ολόκληρου του πλανήτη.

Η “κοινωνική απομάκρυνση” δεν πρέπει να σημαίνει πλήρη απομόνωση. Δεν θα είμαστε πιο ασφαλείς αν η κοινωνία μας μετατραπεί σε ένα σωρό απελπισμένους μοναχικούς ιδιώτες. Μια τέτοια επιλογή δεν θα μας προστατέψει από τον ιό, ούτε από το άγχος αυτής της κατάστασης, ούτε από τη κατάχρηση της εξουσίας που οι καπιταλιστές και οι κρατικές αρχές ετοιμάζονται να διαπράξουν.

Oι ηλικιωμένοι, για παράδειγμα, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο από τον ιό, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης, πως οι ηλικιωμένοι είναι ήδη επικίνδυνα απομονωμένοι σε αυτήν την κοινωνία. H αποκοπή τους από κάθε επαφή με άλλους ανθρώπους δεν θα διατηρήσει τη σωματική ή ψυχική τους υγεία. Όλοι μας πρέπει να συμμετέχουμε σε σφιχτά δεμένες κοινωνικές ομάδες κατά τρόπο που να μεγιστοποιεί τόσο την ασφάλειά μας όσο και τη συλλογική ικανότητά μας να απολαμβάνουμε τη ζωή και να αναλαμβάνουμε δράση.

Επιλέξτε μια ομάδα ανθρώπων που εμπιστεύεστε – ιδανικά, άτομα με τα οποία μοιράζεστε την καθημερινή ζωή και μοιράζεστε μαζί τους παρόμοιους παράγοντες κινδύνου και αμοιβαία επιλεγμένα επίπεδα ανεκτικότητας σε αυτούς κινδύνους. Για τους σκοπούς της επιβίωσης μας στην επιδημία, αυτή είναι η ομάδα συνάφειας σας, η συλλογικότητα, η διευρυμένη συγγένεια, το βασικό δομικό στοιχείο της αποκεντρωμένης αναρχικής οργάνωσης. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να ζείτε στο ίδιο κτίριο όλοι μαζί. Το σημαντικό είναι ότι μπορείτε να περιορίσετε τα ρίσκα και τους παράγοντες κινδύνου μαζί με εκείνους που μοιράζεστε την ζωή σας και αισθάνεστε άνετα μαζί τους. Εάν η ομάδα σας είναι πολύ μικρή, θα είστε απομονωμένοι – και αυτό θα είναι ιδιαίτερα προβληματικό αν αρρωστήσετε. Εάν η ομάδα σας είναι πολύ μεγάλη, θα αντιμετωπίσετε περιττό κίνδυνο μόλυνσης.

Συζητήστε μεταξύ σας μέχρι να φτάσετε σε μια σειρά κοινών προσδοκιών ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα ασχοληθείτε με τον κίνδυνο μετάδοσης. Αυτό θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, από τη συνολική φυσική απομόνωση μέχρι την συχνή υπενθύμιση του ενός προς τον άλλον να χρησιμοποιείτε απολυμαντικό χεριών μετά από το άγγιγμα σε επιφάνειες του κοινού σας χώρου. Εντός της ομάδας σας, όσο κανείς δεν έχει τον ιό, μπορείτε ακόμη να αγκαλιάσετε και να φιλήσετε ο ένας τον άλλον, να φτιάξετε φαγητό μαζί, να αγγίξετε τις ίδιες επιφάνειες – αφού συμφωνήσατε για το επίπεδο κινδύνου που είστε συλλογικά έτοιμοι να ανεχτείτε. Επικοινωνήστε μεταξύ σας σχετικά με όλα αυτά όταν προκύψει ένας νέος παράγοντας επικινδυνότητας.

Αυτό είναι που οι αναρχικοί ονομάζουν κουλτούρα ασφάλειας – την πρακτική της καθιέρωσης ενός συνόλου κοινών προσδοκιών για την ελαχιστοποίηση του κινδύνου. Όταν ασχολούμαστε με την καταστολή της αστυνομίας και την επιτήρηση του κράτους, προστατεύουμε τον εαυτό μας με την ανταλλαγή πληροφοριών βασισμένοι στην κοινή ανάγκη μας για γνώση και πληροφόρηση. Όταν αντιμετωπίζουμε έναν ιό, προστατεύουμε τον εαυτό μας ελέγχοντας τους παράγοντες που μπορούν να εξαπλώσουν μια μεταδοτική ασθένεια.

Ποτέ δεν είναι δυνατόν να αποφύγουμε εντελώς τον κίνδυνο. Το ζήτημα είναι να καθορίσουμε σε πόσο κίνδυνο είναι ανεκτό να βάλουμε τον εαυτό μας και να συμπεριφερόμαστε με τέτοιο τρόπο ώστε εάν κάτι πάει στραβά, δεν θα απογοητευτούμε, γνωρίζοντας ότι λάβαμε όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις. Μοιραστείτε τη ζωή σας και πάρτε συλλογικά τα καλύτερα μέτρα. Τόσο μέτρα προφύλαξης όσο και διευκόλυνσης όλων.

Για πληροφορίες σχετικά με τη συνέχιση της οργάνωσης με άλλους συντρόφους μέσα από ασφαλείς ψηφιακές πλατφόρμες, παρά την “κοινωνική απομάκρυνση”, διαβάστε αυτό:

https://www.systemli.org/en/2020/03/15/solidarity-as-infrastructure.html

ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΕ ΔΙΚΤΥΑ

Φυσικά, μόνο η ομάδα των συντρόφων ή των συγγενών σας, η συλλογικότητα σας δεν επαρκεί για να καλύψει όλες τις ανάγκες σας. Τι γίνεται όταν χρειάζεστε πόρους στους οποίους κανένας από εσάς δεν μπορεί να έχει πρόσβαση με ασφάλεια; Τι γίνεται αν αρρωστήσετε όλοι; Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι με άλλες ομάδες και συλλογικότητες σε ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας, έτσι ώστε αν κάποια ομάδα στο δίκτυο μολυνθεί, οι άλλοι θα μπορούν να βοηθήσουν. Συμμετέχοντας σε ένα τέτοιο δίκτυο, μπορείτε να κυκλοφορήσετε μεταξύ σας πόρους και υποστήριξη χωρίς να χρειάζεται να εκθέσετε τον εαυτό σας όλοι συγχρόνως στο ίδιο επίπεδο κινδύνου. Η ιδέα είναι ότι όταν αλληλεπιδρούν άνθρωποι από διαφορετικές ομάδες εντός του δικτύου, εφαρμόζουν πολύ αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο πρόσθετος κίνδυνος.

Η λέξη “αλληλοβοήθεια” έχει εμφανιστεί πολύ τριγύρω τα τελευταία χρόνια, ακόμα και από τους πολιτικούς. Με την ορθή της έννοια, η αλληλοβοήθεια δεν περιγράφει ένα πρόγραμμα που παρέχει μονοκατευθυντική βοήθεια σε άλλους με τον τρόπο που το κάνει μια φιλανθρωπική οργάνωση. Αντίθετα, είναι η αποκεντρωμένη πρακτική της αμοιβαίας φροντίδας μέσω της οποίας οι συμμετέχοντες σε ένα δίκτυο διασφαλίζουν ότι όλοι παίρνουν αυτό που χρειάζονται, έτσι ώστε όλοι αντίστοιχα να έχουν λόγο να επενδύσουν στην ευημερία όλων των άλλων. Δεν πρόκειται για μια απλή ανταλλαγή τύπου «σου δίνω- μου δίνεις», αλλά για αμοιβαία ανταλλαγή φροντίδας και πόρων που δημιουργεί ένα ανάλογο είδος πλεονάσματος και ανθεκτικότητας ικανό να στηρίξει συνολικά μια κοινότητα σε δύσκολους καιρούς. Τα δίκτυα αλληλοβοήθειας ευδοκιμούν καλύτερα όταν είναι δυνατό να δημιουργηθεί αμοιβαία εμπιστοσύνη με τους άλλους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε ένα τέτοιο δίκτυο δεν χρειάζεται απαραίτητα να γνωρίζεστε όλοι με όλους, αλλά με τις προσπάθειες τους όλοι προσφέρουν τόσα όσα χρειάζεται, ώστε να δημιουργούν μεταξύ τους μια αίσθηση αφθονίας και αμοιβαίας φροντίδας.

Το πλαίσιο της αμοιβαιότητας μπορεί να φανεί ότι είναι ιδανικό ανάλογα με την κοινωνική διαστρωμάτωση, αφού άνθρωποι από παρόμοιες κοινωνικές τάξεις με παρόμοια πρόσβαση σε πόρους αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για να επιτύχουν την καλύτερη απόδοση της επένδυσης των πόρων που συνέβαλε ο καθένας. Αλλά ομάδες από διαφορετικά υπόβαθρα, με αυτό τον τρόπο, μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών ειδών πόρων. Σε αυτές τις περιόδους, ο οικονομικός πλούτος μπορεί να αποδειχθεί πολύ λιγότερο πολύτιμος από την εμπειρία κάποιου με τις υδραυλικές εγκαταστάσεις, την ικανότητα να μιλάς μια συγκεκριμένη γλώσσα ή μια διάλεκτο ή τους κοινωνικούς δεσμούς που εκδηλώνονται σε μια κοινότητα που ποτέ δεν πίστευε ότι θα βρεθεί σε μια ανάλογη κατάσταση. Ο κάθε άνθρωπος έχει πολύ διαφορετικές ικανότητες από τον άλλον και ο καθένας και η καθεμιά έχει πολλούς λόγους να επεκτείνει όσο το δυνατόν περισσότερο τα δίκτυα αλληλοβοήθειας στα οποία συνδράμει.

Η θεμελιώδης ιδέα εδώ είναι ότι, οι δεσμοί μας με τους άλλους μας κρατούν ασφαλείς, όχι η προφύλαξη μας από αυτούς ή η εξουσία μας πάνω τους. Οι «άριστοι» που έχουν επικεντρωθεί στην οικοδόμηση ενός ιδιωτικού αποθέματος τροφίμων, εργαλείων και όπλων ετοιμάζονται με τον καλύτερο τρόπο για μια μάχη όλων εναντίων όλων, που θα πάρει τη μορφή Αποκάλυψης. Αν βάζετε όλη σας την ενέργεια σε μεμονωμένες, ατομικές λύσεις, αφήνοντας όλους τους άλλους γύρω σας να αγωνιστούν μόνοι τους για τη δικιά τους επιβίωση, η μόνη σας φροντίδα τελικά είναι, πώς θα επιβιώσετε απέναντι στον ανταγωνισμό όλων των άλλων. Και ακόμα κι αν κάνετε κάτι τέτοιο – όταν δεν θα υπάρχει κανένας άλλος για να στρέψετε τα όπλα σας εναντίον του, θα είστε ο τελευταίος που θα έχει απομείνει, και αυτό το όπλο θα είναι το τελευταίο εργαλείο που θα έχετε στη διάθεσή σας.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ

Η εμφάνιση μιας νέας δυνητικά θανατηφόρας μόλυνσης αναγκάζει όλους μας να σκεφτούμε πώς σχετιζομαστε με τον κίνδυνο. Τι αξίζει σε αυτή τη ζωή τόσο, ώστε να διακινδυνέψουμε την ζωή μας για αυτό;

Αν το καλοσκεφτούμε, οι περισσότεροι από εμάς θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι – όπως έχουν τα πράγματα– το να διακινδυνέψουμε τη ζωή μας μόνο και μόνο για να συνεχίσουμε να παίζουμε τον ρόλο μας στον καπιταλισμό – δεν αξίζει τον κόπο. Από την άλλη πλευρά, ίσως αξίζει πραγματικά τον κόπο να διακινδυνεύουμε τη ζωή μας για να προστατέψουμε και να φροντίσουμε ο ένας τον άλλο, να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας και τη δυνατότητα να ζούμε σε μια κοινωνία ισότητας.

Ακριβώς όπως η απόλυτη απομόνωση δεν είναι απόλυτα ασφαλής για τους ηλικιωμένους, έτσι και η αποκλειστική προσπάθεια να αποφύγουμε το κίνδυνο αποκλειστικά για τον εαυτό μας δεν θα μας κρατήσει ασφαλείς. Εάν προστατεύουμε μόνο τον εαυτό μας, ενώ οι αγαπημένοι μας αρρωσταίνουν, οι γείτονές μας πεθαίνουν και το αστυνομικό κράτος καταχράται κάθε απομεινάρι της ελευθερίας και της αυτονομίας μας, δεν θα είμαστε πιο ασφαλείς. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη κινδύνου. Έρχεται πιθανότατα ο καιρός όπου θα πρέπει να επανεξετάσουμε όσα είμαστε διατεθειμένοι να διακινδυνέψουμε για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.

Αυτό μας φέρνει στο ερώτημα, πώς θα επιβιώσουμε από όλες τις άσκοπες τραγωδίες που οι κυβερνήσεις και η παγκόσμια οικονομία εξαπολύουν πάνω μας στο πλαίσιο της πανδημίας – για να μην αναφέρουμε όλες τις άχρηστες τραγωδίες που είχαν δημιουργήσει πριν από αυτήν.

ΕΠΙΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Ας είμαστε ξεκάθαροι: ο ολοκληρωτισμός δεν είναι πια μια απειλή που έρχεται από το μέλλον. Τα μέτρα που εφαρμόζονται σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ολοκληρωτικά με όλη την σημασία της λέξης. Βλέπουμε μονομερή κυβερνητικά διατάγματα που επιβάλλουν απαγορεύσεις μετακινήσεων, εικοσιτετράωρες απαγορεύσεις κυκλοφορίας, στρατιωτικό νόμο και άλλα δικτατορικά μέτρα.

Με αυτά δεν εννοούμε ότι δεν θα έπρεπε να υιοθετούμε μέτρα προκειμένου να προστατεύσουμε ο ένας τον άλλο από την εξάπλωση του ιού. Κινούμαστε απλώς στην κατεύθυνση της αναγνώρισης, ότι τα μέτρα που διάφορες κυβερνήσεις λαμβάνουν, βασίζονται σε απολυταρχικά μέσα και σε μια αυταρχική λογική. Σκεφτείτε μόνο με πόσο περισσότερους πόρους ενισχύουνται ο στρατός, η αστυνομία, οι τράπεζες και το χρηματιστήριο σε σχέση με το σύστημα δημόσιας υγείας και τη βοήθεια προς τους συνανθρώπους προκειμένου αυτοί να επιβιώσουν από την κρίση. Παραμένει ακόμα πιο εύκολο να συλληφθείς γιατί κυκλοφορείς άσκοπα στον δρόμο, παρά το να κάνεις το τεστ για τον ιό.

Ακριβώς όπως ο ιός μας αποκαλύπτει την αλήθεια σχετικά με το πώς ζούσαμε ήδη – τις σχέσεις μας και τα σπίτια μας – μας δείχνει επίσης ότι ήδη ζούσαμε σε μια απολυταρχική κοινωνία. Η άφιξη της πανδημίας απλά το κάνει επίσημο. Η Γαλλία τοποθετεί 100.000 αστυνομικούς στους δρόμους, 20.000 περισσότερους από ότι είχαν επιστρατευθεί στην κορύφωση του κινήματος των κίτρινων γιλέκων. Οι αιτούντες/σες άσυλο διώχνονται από τα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού και τα σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας. Στην Ιταλία και την Ισπανία, ομάδες μπάτσων επιτίθενται σε ανθρώπους που έχουν βγει για τρέξιμο σε άδειους δρόμους.

Στην Γερμανία, η αστυνομία στο Αμβούργο βρήκε την ευκαιρία να εκκενώσει μια αυτοοργανωμένη σκηνή διαμαρτυρίας προσφύγων, η οποία υπήρχε ήδη πολλά χρόνια. Παρά την καραντίνα, η αστυνομία στο Βερολίνο συνεχίζει να απειλεί ότι θα εκκενώσει ένα αναρχικό συνεργατικό μπαρ. Κάπου αλλού, μπάτσοι ντυμένοι γεμάτοι με πανδημικά διακριτικά ταγμάτων εφόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έκαναν έφοδο σε ένα κέντρο προσφύγων.

Το χειρότερο από όλα, είναι ότι όλο αυτό συμβαίνει με την σιωπηλή συναίνεση του γενικού πληθυσμού. Οι αρχές μπορούν ουσιαστικά να κάνουν οτιδήποτε στο όνομα της προστασίας της υγείας μας – μέχρι και να μας σκοτώσουν.

Όσο η κατάσταση γίνεται πιο έντονη, είναι πιθανόν να δούμε το στρατό και την αστυνομία να χρησιμοποιούν θανατηφόρα μέσα. Σε πολλά μέρη του κόσμου, είναι οι μόνοι που μπορούν να συγκεντρώνονται ελεύθερα σε μεγάλους αριθμούς. Όταν η αστυνομία είναι το μόνο κοινωνικό σώμα που μπορεί να συγκεντρώνεται μαζικά, δεν υπάρχει άλλη λέξη πέρα από το “αστυνομικό κράτος” για να περιγράψει την κοινωνία που ζούμε.

Υπάρχουν εδώ και δεκαετίες, σημάδια που δείχνουν ότι τα πράγματα όδευαν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο καπιταλισμός παλιότερα συνήθιζε να βασίζεται σε έναν τεράστιο αριθμό βιομηχανικών εργατών/ριών – συνεπώς, δεν ήταν δυνατόν να “κοστολογεί” την ζωή, τόσο φτηνά όσο το κάνει τώρα. Καθώς η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και η αυτοματοποίηση έχουν ελαττώσει σημαντικά την εξάρτηση από τους εργάτες και τις εργάτριες, η παγκόσμια εργατική δύναμη έχει στραφεί στον τομέα των υπηρεσιών και ο παράγοντας «εργασία» δεν είναι πλέον απολύτως απαραίτητος για την λειτουργία της οικονομίας. Συνεπώς αυτή, είναι λιγότερο ασφαλής και καλοπληρωμένη. Ταυτόχρονα οι κυβερνήσεις εξαρτώνται όλο και περισσότερο από μια στρατιωτικοποιημένη αστυνομία προκειμένου να ελέγξουν την οργή και την κοινωνική αναταραχή.

Αν η πανδημία συνεχίσει για πολύ ακόμα, είναι πιθανόν να δούμε περισσότερη αυτοματοποίηση – τα αυτοκίνητα “χωρίς οδηγό” ενέχουν λιγότερο τον κίνδυνο της μόλυνσης για την αστική τάξη, σε σχέση με τους οδηγούς της Uber – και οι εκτοπισμένοι εργάτες και εργάτριες θα είναι διαιρεμένοι ανάμεσα στις βιομηχανίες καταστολής (αστυνομία, στρατός, ιδιωτική ασφάλεια, ιδιωτικούς στρατούς, εξωτερικούς συνεργάτες) και τους επισφαλείς εργαζόμενους/ες που θα εξαναγκάζονται να πάρουν τεράστιο ρίσκο για ψίχουλα. Επιταχύνουμε προς ένα μέλλον στο οποίο μια ψηφιακά διασυνδεδεμένη προνομιούχα τάξη θα εκπονεί εικονική εργασία σε απομόνωση, ενόσω ένα τεράστιο αστυνομικό κράτος θα την προστατεύει από μια αναλώσιμη χαμηλότερη τάξη που θα εκτίθεται σε ακόμα περισσότερους κινδύνους.

Ήδη, ο δισεκατομμυριούχος Jeff Bezos, πρόσθεσε 100.000 νέες θέσεις εργασίας στην Amazon, προσδοκώντας ότι η εταιρεία του θα θέσει χιλιάδες τοπικά καταστήματα εκτός λειτουργίας σε όλο τον κόσμο. Επίσης, ο Bezos δεν πρόκειται να δώσει στους εργαζόμενους της εταιρίας του Whole Foods άδεια μετ’ αποδοχών παρά τον συνεχή κίνδυνο στον οποίον εκτίθενται  αυτοί στον τομέα παροχής υπηρεσιών – τους δίνει ωστόσο, μια αύξηση των 2$ για τον μήνα Απρίλιο. Με λίγα λόγια, αντιμετωπίζει τις ζωές τους σαν να μην έχουν καμία αξία, αλλά παραδέχεται ότι οι θάνατοί τους θα έπρεπε να πληρώνονται καλύτερα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει ξεσηκωμός. Είναι πιθανόν να δούμε κάποιες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που θα στοχεύσουν στο να κατευνάσουν τον πληθυσμό – τουλάχιστον προσωρινές ρήτρες που θα μετριάσουν τις επιπτώσεις της πανδημίας – αλλά αυτό θα έρθει μαζί με μία ολοένα και αυξανόμενη βία, από την μεριά ενός κράτους πέρα από το οποίο κανείς δεν θα μπορεί να φανταστεί ότι μπορεί να ζήσει, στο βαθμό που αυτό θα είναι ο μόνος προστάτης της υγείας μας.

Στην πραγματικότητα, το ίδιο το κράτος είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα για εμάς, καθώς επιβάλλει την δραστικά άνιση κατανομή των πόρων, που με την σειρά τους μας υποχρεώνουν να έρθουμε αντιμέτωποι και αντιμέτωπες με τόσο άνισες κατανομές του κινδύνου. Αν θέλουμε να επιβιώσουμε, δεν αρκεί απλά να απαιτούμε πιο δίκαιες πολιτικές πρακτικές – πρέπει επίσης να απονομιμοποιήσουμε και να υπονομεύσουμε την κρατική εξουσία.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Προς το σκοπό αυτό, θα ολοκληρώσουμε με κάποιες στρατηγικές αντίστασης που έχουν ήδη ξεκινήσει να εκδηλώνονται.

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΕΝΟΙΚΙΟΥ

Στο Σαν Φρανσίσκο, το κοινωνικό κέντρο στέγης Station 40 άνοιξε τον δρόμο, δηλώνοντας μονομερώς μια απεργία πληρωμής ενοικίου ως απάντηση στην κρίση:

“Ο επείγων χαρακτήρας της στιγμής απαιτεί αποφασιστική και συλλογική δράση. Αυτό το κάνουμε για να προστατεύσουμε και να φροντίσουμε τον εαυτό μας και την κοινότητά μας. Τώρα περισσότερο από ποτέ, αρνούμαστε το χρέος και αρνούμαστε να είμαστε θύματα της εκμετάλλευσης. Δεν θα επωμιστούμε αυτό το βάρος για τους καπιταλιστές. Πριν από πέντε χρόνια, νικήσαμε την προσπάθεια του ιδιοκτήτη μας να μας εκδιώξει. Κερδίσαμε εξαιτίας της αλληλεγγύης των γειτόνων μας και των φίλων μας σε όλο τον κόσμο. Για άλλη μια φορά καλούμε το δίκτυο αυτό. Η πιο ουσιαστική πράξη αλληλεγγύης για εμάς αυτή τη στιγμή είναι όλοι μαζί να ξεκινήσουμε απεργία. Θα έχουμε την στήριξη σας, όπως γνωρίζετε ότι θα έχετε τη δική μας. Ξεκουραστείτε, προσευχηθείτε, φροντίστε ο ένας τον άλλον. “

Για εκατομμύρια ανθρώπους που δεν θα είναι σε θέση να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, αυτό είναι μια αναγκαιότητα. Αμέτρητα εκατομμύρια που ζουν από τον ένα μισθό στον άλλο έχουν ήδη χάσει τη δουλειά και το εισόδημά τους και δεν έχουν τρόπο να πληρώσουν το ενοίκιο του Απρίλη 2020. Ο καλύτερος τρόπος να τους υποστηρίξουμε είναι να ξεκινήσουμε απεργία όλοι μας, καθιστώντας αδύνατο για τις αρχές να στοχεύσουν όλους όσους δεν πληρώνουν. Οι τράπεζες και οι ιδιοκτήτες δεν θα πρέπει να μπορούν να συνεχίσουν να επωφελούνται από τους ενοικιαστές και τα στεγαστικά δάνεια, όταν δεν υπάρχει τρόπος αυτοί οι άνθρωποι να κερδίσουν χρήματα. Αυτό είναι απλή, κοινή λογική.

Αυτή η ιδέα κυκλοφορεί ήδη με πολλές διαφορετικές μορφές. Στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, το τοπικό τμήμα των «Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου»  προωθεί μια δέσμευση της COVID-19 Rent Strike Pledge. Το παναμερικανικό σοσιαλιστικό κίνημα  Rose Caucus  καλεί επίσης τους ανθρώπους να αναστείλουν τις πληρωμές ενοικίων, τις υποθήκες και τις πληρωμές των λογαριασμών ρεύματος, νερού, τηλεφώνου και άλλων βασικών αναγκών κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, το Seattle Rent Strike καλεί για το ίδιο. Οι ενοικιαστές του Σικάγου απειλούν επίσης με απεργία ενοικίου. Άλλοι έχουν κυκλοφορήσει καλέσματα που απαιτούν παύση πληρωμών για τα νοικιασμένα και υποθηκευμένα σπίτια.

Για να επιτύχει μια απεργία πληρωμής ενοικίου σε επίπεδο χώρας, τουλάχιστον μία από αυτές τις πρωτοβουλίες θα πρέπει να αποκτήσει αρκετή ώθηση ώστε μεγάλος αριθμός ανθρώπων να είναι σίγουροι ότι δεν θα μείνουν άστεγοι εάν δεσμευτούν να συμμετάσχουν. Ωστόσο, αντί να περιμένουμε μια ενιαία μαζική οργάνωση να συντονίσει μια μαζική απεργία από πάνω προς τα κάτω, είναι καλύτερο οι προσπάθειες αυτές να αρχίσουν σε επίπεδο βάσης. Οι συγκεντρωτικές μεγάλες οργανώσεις συχνά συμβιβάζονται σε πρώιμο στάδιο του αγώνα, υποτιμώντας τις αυτόνομες προσπάθειες που δίνουν μεγάλη δύναμη στα κινήματα. Το καλύτερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε για να βγούμε από αυτή την δυσάρεστη εμπειρία θα ήταν να οικοδομήσουμε δίκτυα που μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ανεξάρτητα από τις αποφάσεις που παίρνονται στα κάθε είδους «υψηλά κλιμάκια» αυτής της κοινωνίας .

ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΕΙΣΗΤΗΡΙΩΝ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ

Εκατοντάδες εργαζόμενοι στα ναυπηγεία του Ατλαντικού στο Saint-Nazaire αυτές τις μέρες κατέβηκαν σε απεργία. Στη Φινλανδία, οι οδηγοί λεωφορείων αρνήθηκαν να λάβουν πληρωμές από τους επιβάτες προκειμένου να αυξήσουν την ασφάλειά τους από τη μόλυνση και να διαμαρτυρηθούν ενάντια στους κινδύνους στους οποίους εκτίθενται, ενώ την ίδια στιγμή ανέδειξαν τη δυνατότητα ώστε τα δημόσια μέσα μαζικής μεταφοράς να μπορούν να παρέχονται δωρεάν.

Εάν υπήρχε ποτέ η κατάλληλη στιγμή για να επιδείξει την δύναμη της η απελπισμένη και επισφαλής εργατική τάξη μέσω απεργιών και διακοπών εργασίας, τώρα είμαστε ακριβώς σε αυτή τη στιγμή. Για μία φορά, μεγάλο μέρος του γενικού πληθυσμού θα εκφράσει την στήριξη του, καθώς η διακοπή της συνήθους επιχειρηματικής δραστηριότητας μπορεί επίσης να μειώσει τον κίνδυνο εξάπλωσης του ιού. Αντί να επιδιώκουμε να βελτιώσουμε τις ατομικές συνθήκες διαβίωσης συγκεκριμένων εργαζομένων μέσω μισθολογικών αυξήσεων, πιστεύουμε ότι το πιο σημαντικό είναι να δημιουργηθούν δίκτυα που μπορούν να διακόψουν την συνήθη επιχειρηματικότητα, να διαταράξουν το σύνολο του συστήματος και να στραφούν προς την επαναστατική εισαγωγή εναλλακτικών τρόπων ζωής και αλληλοσυσχέτισης. Σε αυτό το σημείο που είμαστε, είναι ευκολότερο να φανταστούμε την κατάργηση του καπιταλισμού παρά να φανταστούμε ότι ακόμη και κάτω από αυτές τις συνθήκες, θα μπορούσε ο καπιταλισμός να μεταρρυθμιστεί για να εξυπηρετήσει όλες τις ανάγκες μας με δίκαιο και ισότιμο τρόπο.

ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Οι εξεγέρσεις στις φυλακές της Βραζιλίας και της Ιταλίας έχουν ήδη οδηγήσει σε αρκετές αποδράσεις, κάποιες από αυτές μαζικές. Το θάρρος αυτών των φυλακισμένων πρέπει να μας υπενθυμίζει όλους τους στοχοποιημένους πληθυσμούς που κρατούνται μακριά από τα μάτια της κοινής γνώμης, όπως οι φυλακισμένοι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, οι οποίοι θα υποφέρουν περισσότερο κατά τη διάρκεια καταστροφών όπως αυτή που αντιμετωπίζουμε όλοι μας.

Μπορεί επίσης να μας εμπνεύσει: αντί να υπακούμε στις εντολές και να παραμείνουμε κρυμμένοι ενώ ολόκληρος ο κόσμος μετατρέπεται σε ένα δίχτυ από ιδιωτικά κελιά, μπορούμε να δράσουμε συλλογικά για να ξεφύγουμε από αυτή τη κατάσταση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΙΟΥ: «’Ηρθα να σταματήσω τη μηχανή της οποίας δεν βρίσκατε το φρένο έκτακτης ανάγκης»

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο – με την σημαντική βοήθεια μιας συντρόφισσας.

The post ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΤΗ ΠΑΝΔΗΜΙΑ / Στρατηγικές Αντίστασης- Crimethinc appeared first on Void Network.

Εισαγωγή

Η Δημοκρατία συνιστά το καθολικό πολιτικό ιδεώδες της εποχής μας. Ο George Bush, τη χρησιμοποίησε για να δικαιολογήσει την εισβολή στο Ιράκˑ ο Obama, συνεχάρη τους εξεγερμένους της πλα­τείας Ταχρίρ για την εγκαθίδρυσή της στην Αίγυπτο˙ το κίνημα Occupy Wall Street, υποστήριξε ότι έχει αποστάξει την καθαρή της μορφή. Στην πραγματικότητα, από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Βόρειας Κορέας ως και την αυτόνομη περιφέρεια της Ροζάβα, κάθε κυβέρνηση και λαϊκό κίνημα αυτοαποκαλείται δημοκρατικό.

Και ποια είναι η θεραπεία για τα προβλήματα που ενέχει η δη­μοκρατία; Όλοι συμφωνούν: περισσότερη δημοκρατία. Από τις αρ­χές του αιώνα, έχουμε δει ένα πλήθος νέων κινημάτων που υπόσχονται πραγματική δημοκρατία, σε αντίθεση με τους φαινο­μενικά δημοκρατικούς θεσμούς τους οποίους περιγράφουν ως καταναγκαστικούς, αλλοτριωμένους θεσμούς που παράγουν κοινωνικούς αποκλεισμούς.

Υπάρχει κάποιο κοινό νήμα που συνδέει όλα αυτά τα διαφορετι­κά είδη δημοκρατίας; Ποια από όλες αυτές τις δημοκρατίες είναι η πραγματική; Μπο­ρεί καμιά από αυτές να περατώσει τη συμμετοχικότητα και την ελευθερία, έννοιες που σχετίζουμε με τον όρο “δημοκρατία”;

Οι προβληματικές αυτές, προέκυψαν μέσω των εμπειριών που αποκτήσαμε συμμετέχοντας σε αμεσοδημοκρατικά κινήματα. Το συμπέρασμα μας είναι ότι οι δραματικές ανισορροπίες στην οικονομική και πολιτική εξουσία, που έχουν οδηγήσει τους αν­θρώπους στους δρόμους, από τη Νέα Υόρκη ως και το Σεράγεβο, δεν οφείλονται σε τυχαία ελαττώματα συγκεκριμένων ειδών δημο­κρατίας, αλλά στα δομικά τους χαρακτηριστικά, που χρονολογού­νται από τις απαρχές της δημοκρατίας και που εμφανίζονται σχε­δόν σε κάθε παράδειγμα δημοκρατικής διακυβέρνησης, ανά τους αιώνες. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία διατήρησε τον μηχανι­σμό που είχε αρχικά εφευρεθεί για να υπηρετεί τους βασιλιάδες˙ η άμεση δημοκρατία τείνει να τον αναπαράγει σε μικρότερη κλί­μακα, ακόμη και έξω από τις επίσημες δομές του κράτους. Η δη­μοκρατία δεν είναι συνώνυμο της αυτοδιάθεσης.

Βεβαίως, πολλά καλά πράγματα συχνά χαρακτηρίζονται “δημο­κρατικά”. Δεν επιχειρηματολογούμε ενάντια στον διάλογο, τις συνε­λεύσεις, τα δίκτυα, τις ομοσπονδίες ή τους ανθρώπους με τους οποίους δε συμφωνούμε πάντα. Η διαφωνία, θα λέγαμε, βρίσκεται στο ότι όταν συμμετέχουμε σε τέτοιες πρακτικές, αν αντιλαμβανόμαστε αυτό που κάνουμε ως δημοκρατία – ως μια μορφή συμμετοχικής διακυβέρνησης και όχι ως συλλογική ελευθεριακή πρακτική – τότε, αργά ή γρήγορα, θα αναπαράγουμε όλα τα προβλήματα που συνδέονται με λιγότερο δημοκρατικές μορφές διακυβέρνησης. Αυτό ισχύει τόσο για την αντιπροσωπευτική, όσο και για την άμε­ση δημοκρατία, καθώς επίσης και για τη συναινετική διαδικασία. Αντί οι δημοκρατικές διαδικασίες να υποστηρίζονται ως αυτοσκο­πός, ας επιστρέψουμε στις αξίες που αρχικώς μας οδήγησαν προς αυτή: την ισότητα, τη συμμετοχικότητα, την ιδέα ότι κάθε άνθρω­πος θα πρέπει να ελέγχει το πεπρωμένο του.

Εάν η δημοκρατία δεν είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος πραγμάτωσης αυτών των αξιών, τότε ποιος είναι; Καθώς η κοινω­νική ανυπακοή αυξάνεται συνεχώς στις δημοκρατίες του σήμερα, η συζήτηση αυτή βρίσκει ολοένα και περισσότερο χώρο. Εάν επι­μένουμε να προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε την άρχουσα τάξη με μια πιο συμμετοχική έκδοση του ίδιου πράγματος, τότε θα συνεχίσουμε να καταλήγουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και άτομα που μοιράζονται την απογοήτευσή μας, θα στραφούν προς μία πιο αυταρχική εναλλακτική λύση. Χρειαζόμαστε ένα πλαίσιο το οποίο θα μπορέσει να εκπληρώσει τις υποσχέσεις που η δημο­κρατία έχει προδώσει.

Παρακάτω εξετάζουμε τα κοινά θέματα που συνδέουν διαφορε­τικές μορφές δημοκρατίας, εντοπίζουμε την εξέλιξή της από την κλασική της μορφή έως τις σύγχρονες παραλλαγές της (αντιπρο­σωπευτική, άμεση, συμμετοχική) και αξιολογούμε το πώς ο δημο­κρατικός λόγος και οι δημοκρατικές διαδικασίες  εξυπηρετούν τα κοινωνικά κινήματα που τις υιοθετούν. Στο πλαίσιο αυτό περι­γράφουμε το τι σημαίνει να επιδιώξουμε την ελευθερία απ’ ευθεί­ας, παρά μέσω της δημοκρατικής κυριαρχίας.

Η μελέτη αυτή είναι το αποτέλεσμα ενός πολυετούς διηπειρωτι­κού διαλόγου. Συμπληρωματικά στηριχθήκαμε σε μελέτες περι­πτώσεων από συμμετέχοντες σε κινήματα που προωθήθηκαν ως αμεσοδημοκρατικά μοντέλα: το κίνημα της 15Μ στην Ισπανία (2011), την κατάληψη της πλατείας Συντάγματος στην Ελλάδα (2011), το κίνημα Occupy στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (2011-2012), την εξέγερση της Σλοβενίας (2012-2013), τις Ολο­μέλειες στη Βοσνία (2014) και την επανάσταση της Ροζάβα (2012-2016). Όλα τα παραπάνω μπορούν να βρεθούν στο www.crimethink.com.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Κοινοί παρανομαστές της δημοκρατίας:

– ένας τρόπος καθορισμού του ποιοι συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων (δήμος)                                                        

– ένας τρόπος εκτέλεσης των αποφάσεων (κράτος)

– ένας χώρος νόμιμης λήψης αποφάσεων (πόλη)

– και οι πόροι που τη συντηρούν (οίκος)

Τι ακριβώς είναι η δημοκρατία; Οι περισσότεροι ορισμοί των λεξικών μιλούν για την κυριαρχία της πλειοψηφίας ή για τη διακυβέρνηση μέσω εκλεγμένων αντιπροσώπων. Από την άλλη, ορισμένοι ριζοσπάστες[i] έχουν υποστηρίξει ότι η “αληθινή” δη­μοκρατία μπορεί να πραγματωθεί μόνο πέρα και έξω από το μονοπώλιο της δύναμης του κράτους. Θα πρέπει να νοήσουμε τη δημοκρατία ως μία καθορισμένη διαδικασία λήψης απο­φάσεων με συγκεκριμένη ιστορική διαδρομή ή ως μία γενική προσδοκία για ισότιμη, συμμετοχική και χωρίς αποκλεισμούς άσκηση πολιτικής;

Για να επισημάνουμε το αντικείμενο της κριτικής μας, ας ξε­κινήσουμε με τον όρο καθαυτό. Η λέξη δημοκρατία πρωτοεμ­φανίζεται στην αρχαία Ελλάδα και αποτελείται από τα συνθε­τικά “δήμος” (άνθρωποι) και “κράτος” (δύναμη). Αυτή η δια­τύπωση, της εξουσίας από τους ανθρώπους, την οποία συνα­ντάμε και στη Λατινική Αμερική ως λαϊκή δύναμη, θέτει το ερώτημα: ποιοι άνθρωποι και τι είδους δύναμη;

Οι δύο αυτές λέξεις-ρίζες, δήμος και κράτος, προτείνουν δύο κοινούς παρανομαστές του συνόλου των δημοκρατιών: ο καθο­ρισμός του ποιος συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων και του ποιος επιβάλει τις αποφάσεις αυτές. Με άλλα λόγια, υπηκο­ότητα και αστυνόμευση. Αυτά είναι τα βασικά στοιχεία της δη­μοκρατίας˙ αυτά είναι που την καθιστούν μορφή διακυβέρνη­σης. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό, περιγράφεται ορθότερα ως αναρχία – η απουσία διακυβέρνησης, από το ελληνικό: “χωρίς” (στερητικό “α”) και “αρχή” (εξουσία).

Ποιος περιλαμβάνεται στο δήμο; Κάποιοι[ii] υποστηρίζουν ότι ετυμολογικά η λέξη δήμος ποτέ δεν αναφερόταν σε όλους τους ανθρώπους, αλλά σε συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις. Ακόμη και όταν οι θιασώτες της διατυμπάνισαν την υποτιθέμενη συμ­μετοχικότητα της, στην πράξη η δημοκρατία πάντα απαιτούσε τη διάκριση μεταξύ συμπεριλαμβανομένων και αποκλει­σμένων.[iii] Αυτό θα μπορούσε να ισχύει όσον αφορά το νομοθε­τικό σώμα, τα δικαιώματα ψήφου, την ιθαγένεια, την ιδιότητα του μέλους, τη φυλή, το φύλο, την ηλικία ή τη συμμετοχή σε υπαίθριες συνελεύσεις. Αλλά σε κάθε μορφή δημοκρατίας, για να υπάρχουν νόμιμες αποφάσεις, πρέπει να υπάρχουν τυπικές συνθήκες νομιμότητας και μια καθορισμένη ομάδα ανθρώπων που τις ικανοποιούν.

Από αυτή την άποψη, η δημοκρατία θεσμοποιεί τον επαρχια­κό, σοβινιστικό χαρακτήρα της ελληνικής της καταγωγής, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει φαινομενικά ένα μοντέλο που μπορεί να είναι καθολικό. Γι αυτό και η δημοκρατία έχει αποδειχθεί συμβατή με τον εθνικοσοσιαλισμό και το κράτος˙ προϋποθέτει τον Άλλον, ο οποίος δεν έχει τα ίδια δικαιώματα ή πολιτική αυτενέργεια.

Η εστίαση στην ένταξη και τον αποκλεισμό φαίνεται καθαρά στη σύγχρονη δημοκρατία μέσα από το σημαίνον έργο του Rousseau “Κοινωνικό Συμβόλαιο”, στο οποίο τονίζεται ότι δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ δημοκρατίας και δουλείας. Όσοι πε­ρισσότεροι οι “κακοί” στις αλυσίδες, τόσο καλύτερη η ελευθε­ρία των πολιτών, υποστηρίζει. Ή, όπως το έθεσε αργότερα ο Isaiah Berlin, η ελευθερία του λύκου είναι ο θάνατος του πρόβατου. Η έννοια του μηδενικού αθροίσματος, που εκφράζε­ται μέσα από αυτή τη μεταφορά, είναι η θεμελίωση της συζή­τησης περί δικαιωμάτων που παρέχονται και προστατεύονται από το κράτος. Με άλλα λόγια, για να είναι ελεύθεροι οι πολί­τες, θα πρέπει να παραχωρηθεί στο κράτος απόλυτη εξουσία και η δυνατότητα πλήρους ελέγχου. Το κράτος επιδιώκει να παράγει πρόβατα, διατηρώντας τη θέση του λύκου για τον εαυτό του.

Αντιθέτως, εάν κατανοήσουμε την ελευθερία ως αθροιστική, η ελευθερία του ενός γίνεται η ελευθερία όλων: δεν είναι μονό θέμα προστασίας από τις αρχές, αλλά διασταύρωσης μεταξύ τους έτσι ώστε να μεγιστοποιούνται οι δυνατότητες για όλους. Σε αυτό το πλαίσιο, όσο συγκεντρώνεται η καταναγκαστική δύναμη τόσο ελαττώνεται η ελευθερία. Αυτός ο τρόπος αντίλη­ψης της ελευθερίας είναι κοινωνικός παρά ατομικιστι­κός: προσεγγίζει την ελευθερία ως μία συλλογικά παραγόμενη σχέση, σύμφωνα με τις δυνατότητες μας και όχι μια στατική φούσκα ιδιωτικών δικαιωμάτων.[iv]

Ας πάμε τώρα στην άλλη ρίζα. Το κράτος. Η δημοκρατία μοι­ράζεται την κατάληξη αυτή, με λέξεις όπως αριστοκρατία, αυ­τοκρατορία, γραφειοκρατία, πλουτοκρατία και τεχνοκρατία. Κάθε ένας από τους όρους αυτούς περιγράφει τη διακυβέρνη­ση από ένα μέρος της κοινωνίας, όλοι όμως μοιράζονται ένα κοινό. Το κοινό τους νήμα είναι το κράτος, η ισχύς, η δύναμη.

Τι είδους δύναμη; Ας συμβουλευτούμε για άλλη μια φορά τους αρχαίους Έλληνες.

Στα χρόνια της κλασικής περιόδου, κάθε αφηρημένη έννοια προσωποποιούνταν από ένα θεϊκό ον. Το Κράτος ήταν ένας αδυσώπητος Τιτάνας που ενσωμάτωνε την καταναγκαστική δύναμη που συνδέονταν με την κρατική εξουσία. Μία από τις παλαιότερες πηγές όπου εμφανίζεται το Κράτος, είναι το θεα­τρικό έργο “Προμηθέας Δεσμώτης”, γραμμένο από τον Αισχύλο στις απαρχές της Αθηναϊκής δημοκρατίας. Το έργο ξεκινά με το Κράτος και τη Βία να συνοδεύουν τον δέσμιο Προμηθέα, που έχει τιμωρηθεί επειδή έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και την έδωσε στους ανθρώπους. Το Κράτος παρουσιάζεται ως δεσμοφύλακας που εκτελεί άβουλα τις διαταγές του Δία – ένα κτήνος “φτιαγμένο για πράξεις τυράννου”.

Το είδος της δύναμης που προσωποποιείται από το Κράτος, συνιστά το κοινό που έχει η δημοκρατία με την αυτοκρατορία και κάθε άλλη μορφή εξουσίας. Μοιράζονται τα θεσμικά όργα­να εξαναγκασμού: τον νομικό μηχανισμό, την αστυνομία και τον στρατό. Όλα όσα προϋπήρχαν της δημοκρατίας και επιζούν και μετά και μέσα από αυτή. Αυτά είναι τα εργαλεία που “έγιναν για πράξεις τυράννου”, είτε στο πηδάλιο είναι ο βασι­λιάς, είτε η τάξη των γραφειοκρατών, είτε ο ίδιος ο λαός. “Δη­μοκρατία απλά σημαίνει ξυλοφόρτωμα του λαού, από τον λαό, για τον λαό”, είπε κάποτε ο Oscar Wilde. Ο Mu’ammer al Gaddafi, έναν αιώνα μετά, στο Πράσινο βιβλίο, επαναδιατύπω­σε χωρίς ειρωνεία: “Δημοκρατία είναι η επιτήρηση του λαού, από τον λαό”.

Στα νέα ελληνικά, η λέξη κράτος έχει απλώς την έννοια της πολιτείας. Για να κατανοήσουμε τη δημοκρατία, θα πρέπει να ρίξουμε μια προσεκτικότερη ματιά στην έννοια της διακυβέρ­νησης καθ’ αυτήν.

“Δεν υπάρχει καμία αντίφαση μεταξύ της άσκησης της δημοκρατίας και του νόμιμου κεντρικού διοικητικού ελέγ­χου, σύμφωνα με τη γνωστή ισορροπία μεταξύ συγκε­ντρωτισμού και δημοκρατίας… Η δημοκρατία εδραιώνει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και η κύρια δύναμή της είναι ο σεβασμός. Η δύναμη που πηγάζει από τη δημο­κρατία προϋποθέτει υψηλότερο βαθμό προσήλωσης στην εκτέλεση των εντολών, με μεγάλη ακρίβεια και ζήλο.”Saddam Hussein, Democracy: A Source of Strength for the Individual and Society.

[i]
πχ, Cindy Milstein, Democracy Is Direct.
[ii]
Coordination of Anarchist Groups, Contra la Democracia.
[iii]
πρβ. Sarah Song, The Boundary Problem in Democratic Theory: Why the Demos Should Be Bounded by the State.
 

[iv]
“Είμαι πραγματικά ελεύθερος όταν όλα τα ανθρώπινα όντα που με περιβάλλουν, άντρες και γυναίκες, είναι εξίσου ελεύθερα. Η ελευθερία των άλλων ανθρώπων, αντί να αρνείται ή να περιορίζει την ελευθερία μου, είναι απεναντίας η αναγκαία προϋπόθεση και επιβεβαίωσή της.” M. Bakunin.
 

ΜΟΝΟΠΩΛΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ

“Όπως στα απολυταρχικά καθεστώτα ο βασιλιάς είναι νόμος, έτσι και στις ελεύθερες χώρες ο νόμος οφείλει να είναι βασιλιάς.” Thomas Paine, Common Sense

“Η μεγάλη δυσκολία βρίσκεται στο εξής: πρέπει πρώτα να ενεργοποιήσεις την κυβέρνηση, ώστε να ελέγξει τους κυβερνώμενους και στη συνέχεια να την υποχρεώσεις να ελέγξει τον ίδιο της τον εαυτό.”

James Madison, The Federalist

Ως μορφή διακυβέρνησης, η δημοκρατία έχει τον τρόπο να προσφέρει μια σειρά από άχρηστες επιθυμίες, απορροφώντας τους πόρους και τις δραστηριότητες της μειοψηφίας σε πολιτι­κές που προστάζει η πλειοψηφία. Σε κάθε δημοκρατία υπάρχει ένας νόμιμος χώρος λήψης αποφάσεων, ξέχωρος από την πραγ­ματική ζωή. Μπορεί να είναι οι βουλευτές σε μια αίθουσα κοι­νοβουλίου, μια γενική συνέλευση σε ένα πεζοδρόμιο ή μια εφαρμογή που ζητά ψήφους μέσω iPhone. Σε κάθε περίπτωση, η πηγή της νομιμότητας δεν αφορά στις άμεσες ανάγκες και επιθυμίες μας, αλλά σε μια συγκεκριμένη διαδικασία λήψης αποφάσεων και πρωτοκόλλου. Σε ένα κράτος αυτό ονομάζεται “κανόνας δικαίου”, αν και η ιδέα δεν προϋποθέτει απαραίτητα ένα επίσημο νομικό σύστημα. Αυτή είναι η ουσία της διακυ­βέρνησης: αποφάσεις που παίρνονται σε ένα χώρο, καθορίζουν τι θα ισχύει σε όλους τους άλλους χώρους. Το αποτέλεσμα εί­ναι η αποξένωση – η προστριβή μεταξύ του τι αποφασίζεται και του τι βιώνεται.

Η δημοκρατία υπόσχεται να λύσει αυτό το πρόβλημα ενσω­ματώνοντας τους πάντες στο χώρο της λήψης αποφάσεων: ο κανόνας για όλους από όλους. “Οι πολίτες μιας δημοκρατίας υποτάσσονται στον νόμο, γιατί αναγνωρίζουν πως, έστω και έμμεσα, υποτάσσονται στον εαυτό τους ως οι δημιουργοί του νόμου”.[i] Όμως, αν όλες αυτές οι αποφάσεις λαμβάνονταν από όσους τους αφορούν άμεσα, δε θα υφίστατο ανάγκη ύπαρξης μέσων επιβολής αυτών των αποφάσεων.

Τι προστατεύει τις μειοψηφίες απέναντι σε αυτό το “ο νικη­τής τα παίρνει όλα” σύστημα; Οι υποστηρικτές της δημοκρατί­ας εξηγούν ότι οι μειονότητες θα προστατεύονται από θεσμι­κές διατάξεις – “συνταγματικούς ελέγχους”. Με άλλα λόγια, η ίδια δομή που τους εξουσιάζει, υποτίθεται ότι τους προστα­τεύει από αυτήν.[ii] Υπό αυτό το πρίσμα, δημοκρατία και προ­σωπική ελευθερία θεωρούνται θεμελιωδώς αντίθετες:[iii] για να διατηρηθεί η ατομική ελευθερία, μια κυβέρνηση θα πρέπει να αφαιρέσει την ελευθερία του συνόλου. Ωστόσο, είναι πράγματι αισιόδοξο να πιστεύουμε ότι τα θεσμικά όργανα θα είναι απο­τελεσματικότερα από τους ανθρώπους που τα διαχειρίζονται. Όση περισσότερη δύναμη εκχωρούμε σε μια κυβέρνηση για την προστασία των περιθωριοποιημένων, τόσο πιο επικίνδυνη μπο­ρεί να γίνει όταν στραφεί εναντίον τους.

Πόσο εύκολα θα αποδεχόσασταν την ιδέα ότι η δημοκρατική διαδικασία θα πρέπει να υπερισχύει της συνείδησης και των αξιών σας; Ας κάνουμε μια γρήγορη υπόθεση. Φανταστείτε πως βρίσκεστε σε μια δημοκρατία με σκλάβους – ας πούμε στην αρχαία Ελλάδα ή στην αρχαία Ρώμη ή στις Ηνωμένες Πο­λιτείες της Αμερικής, ως τα τέλη του 1865. Θα υπακούατε στο νόμο και θα αντιμετωπίζατε τους ανθρώπους ως ιδιοκτησία, προσπαθώντας παράλληλα να αλλάξετε τους νόμους, γνωρίζο­ντας πολύ καλά πως στο μεταξύ μπορεί να υπάρξουν πολλές ακόμη γενιές που θα ζήσουν και θα πεθάνουν με τις αλυσίδες; Ή θα ενεργούσατε με τη συνείδηση σας, κατά παράβαση του νόμου, όπως η Harriet Tubman και και ο John Brown;[iv]

Αν ακολουθούσατε τα βήματα της Tubman, τότε και σεις πι­στεύετε πως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από το κράτος δικαί­ου. Αυτό είναι ένα πρόβλημα για όποιον θέλει να συμμορφω­θεί με τον νόμο ή με τη βούληση της πλειοψηφίας, τον τελικό κριτή της νομιμότητας.

“Δεν μπορεί να υπάρξει μία κυβέρνηση στην οποία οι πλειονότητες να μην αποφασίζουν κατ’ ανάγκην βάσει σωστού ή λάθους, αλλά με βάση τη συνείδηση;”

Henry David Thoreau, Civil Disobedience

Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

“Πρέπει να πιστέψουμε ότι πριν τους Αθηναίους, δεν έτυχε ποτέ και πουθενά να συγκεντρωθούν τα μέλη μιας κοινότητας, ώστε να λάβουν κοινές αποφάσεις με τρόπο που θα έδινε σε όλους ίσα δικαιώματα;”

David Graeber, Fragments of an Anarchist Anthropology

Από την εποχή της αρχαίας Αθήνας, της ξακουστής “γενέτει­ρας της δημοκρατίας”, μπορούμε να διακρίνουμε τον αποκλει­σμό και τον εξαναγκασμό ως βασικά χαρακτηριστικά όλων των δημοκρατικών κυβερνήσεων. Μόνο οι ενήλικοι, στρατιωτικά εκ­παιδευμένοι άνδρες, μπορούσαν να ψηφίζουν˙ γυναίκες, δού­λοι, οφειλέτες και όσοι στερούνταν αθηναϊκού αίματος, εξαι­ρούνταν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, η δημοκρατία πε­ριελάμβανε κάτι λιγότερο από το ένα πέμπτο του πληθυσμού.

Πράγματι, η δουλεία ήταν πιο διαδεδομένη στην αρχαία Αθή­να και οι γυναίκες είχαν λιγότερα δικαιώματα σε σχέση με τους άνδρες. Μεγαλύτερη ισότητα μεταξύ ανδρών πολιτών, προφανώς σήμαινε μεγαλύτερη αλληλεγγύη κατά των γυναι­κών και των ξένων. Ο χώρος στον οποίο ασκούνταν η συμμετο­χική πολιτική συνιστούσε μία κλειστή κοινότητα.

Μπορούμε να χαρτογραφήσουμε τα όρια της κλειστής κοι­νότητας στην αθηναϊκή αντίθεση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτι­κού – μεταξύ πόλης και οίκου.[v] Η πόλη, η ελληνική πόλη-κράτος, ήταν ένας χώρος δημόσιου λόγου, όπου οι πολίτες αλ­ληλεπιδρούσαν ως ίσοι. Αντίθετα, ο οίκος, το νοικοκυριό, ήταν ένας ιεραρχικός χώρος, μέσα στον οποίο οι αρσενικοί ιδιοκτή­τες κυριαρχούσαν – μια ζώνη εκτός πολιτικού πεδίου, που, πα­ρόλα αυτά, χρησίμευε ως θεμέλιό του. Σε αυτή τη διχοτόμηση, ο οίκος είναι αυτός που παρέχει τους πόρους που χρειάζονται για τη συντήρηση του πολιτεύματος, εν τούτοις θεωρείται δε­δομένο ότι προηγείται και γι αυτό είναι έξω από αυτό.

Αυτές οι κατηγορίες παραμένουν κοντά μας ως και σήμερα. Οι λέξεις “πολιτική” (τα ζητήματα της πόλης) και “αστυνομία” (η διοίκηση της πόλης) προέρχονται από το πόλη, ενώ η “οικο­νομία” (η διαχείριση του νοικοκυριού) και η “οικολογία” (η με­λέτη του νοικοκυριού) προέρχονται από το οίκος.

Η δημοκρατία εξακολουθεί να βασίζεται σε αυτή τη διαίρεση. Όσο υπάρχει πολιτικός διαχωρισμός μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, τα πάντα, από το νοικοκυριό (τον έμφυλα διαχωρι­σμένο οικείο χώρο, που συντηρεί την άρχουσα τάξη μέσω αόρατης και απλήρωτης εργασίας[vi]) έως και ολόκληρες ήπειροι και λαοί (όπως για παράδειγμα η Αφρική κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας[vii]) μπορούν να υποβιβαστούν από την πολι­τική σφαίρα. Ομοίως, οι θεσμοί της ιδιοκτησίας και της οικονο­μίας της αγοράς που παράγουν και που έχουν χρησιμεύσει ως θεμέλια από την απαρχή της δημοκρατίας, είναι αναμφισβήτη­τοι, καθώς επιβάλλονται και παράλληλα υπερασπίζονται από τον πολιτικό μηχανισμό.

Ευτυχώς, η αρχαία Αθήνα δεν είναι το μοναδικό σημείο ανα­φοράς για την ισότητα στη λήψη αποφάσεων. Μια συνοπτική έρευνα άλλων κοινωνιών, αποκαλύπτει αρκετά παραδείγματα, πολλά από τα οποία δεν βασίζονται στον αποκλεισμό ή τον εξαναγκασμό. Όμως, θα πρέπει να τα κατανοήσουμε και αυτά ως δημοκρατίες;

Στο Αποσπάσματα Αναρχικής Ανθρωπολογίας, ο David Graeber ρωτά τους συναδέλφους του για ποιο λόγο αναγνωρί­ζουν την Αθήνα ως γενέτειρα της δημοκρατίας· υποθέτει πως τα μοντέλα των Ιροκουά, των Βερβερίνων, των Σουλαουέζι και των Ταλένσι[viii], δεν τυγχάνουν μεγάλης προσοχής, επειδή κα­νένα από αυτά δεν επικεντρώνεται στην ψηφοφορία. Από τη μία, ο Graeber έχει δίκιο να κατευθύνει την προσοχή μας σε κοινωνίες που εστιάζουν στην οικοδόμηση συναίνεσης και όχι στην άσκηση καταναγκασμού: πολλές από αυτές ενσωμα­τώνουν σπουδαιότερες αξίες, που συνδέονται με τη δημοκρα­τία πολύ περισσότερο από όσο το έκανε η Αθήνα. Από την άλλη όμως, δεν έχει νόημα να ονομάσουμε τα παραδείγματα αυτά δημοκρατικά, τη στιγμή που αμφισβητούνται τα πιστο­ποιητικά των Ελλήνων, οι οποίοι εφεύραν τον όρο. Με το να επιβεβαιώνουμε την αξία των μη-Δυτικών παραδειγμάτων αποδίδοντάς τους τιμητική ιδιότητα, στο πλαίσιο του δικού μας ομολογουμένως κατώτερου Δυτικού παραδείγματος, πράττουμε εθνοκεντρικά. Αντ’ αυτού, ας παραδεχτούμε ότι η δημοκρατία, ως συγκεκριμένη ιστορική πρακτική, που χρονολογείται από την εποχή της Σπάρτης και της Αθήνας και που βρήκε μιμητές παγκοσμίως, δεν έχει αντα­ποκριθεί στα πρότυπα που έθεσαν οι προαναφερθείσες κοινω­νίες και δεν έχει νόημα να τις περιγράφουμε ως δημοκρατικές. Θα ήταν πιο υπεύθυνο και πιο ακριβές, να τις περιγράφουμε και να τις τιμούμε με τους δικούς τους όρους.Έτσι, η αυθεντική δημοκρατία δεν είναι τελικά άλλη από αυτή της Αθήνας.

Κι αν η Αθήνα έγινε τόσο ισχυρή, όχι λόγω του βαθμού ελευ­θερίας, αλλά λόγω του τρόπου με τον οποίο το κράτος χρησιμοποίησε την συμ­μετοχικότητα προς όφελος του; Εκείνη την εποχή, οι περισ­σότερες κοινωνίες στην ανθρώπινη ιστορία ήταν ακρατικές˙ κάποιες ήταν ιεραρχικές, κάποιες άλλες συμμετοχικές, αλλά καμία ανιθαγενής κοινωνία δεν είχε την κεντρική εξουσία του κράτους. Αντίθετα, η ισονομία στα υπάρχοντα κράτη ήταν ελάχιστη. Οι Αθηναίοι καινοτόμησαν, εισάγοντας μία υβριδική φόρμα, στην οποία η οριζοντιότητα συνέπιπτε με τον αποκλει­σμό και τον εξαναγκασμό. Εάν θεωρείτε δεδομένο ότι το κράτος είναι επιθυμητό ή τουλάχιστον αναπόφευκτο, το παρα­πάνω ακούγεται ελκυστικό. Αν όμως το κράτος είναι η ρίζα του προβλήματος, τότε η δουλεία και η πατριαρχία της αρχαί­ας Αθήνας δεν ήταν πρόωρες παρατυπίες του δημοκρατικού μοντέλου, αλλά ενδείξεις των ανισορροπιών ισχύος που κωδι­κοποιούνται στο DNA του δημοκρατικού μοντέλου εξ αρχής.

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΜΙΑ ΑΓΟΡΑ ΙΣΧΥΟΣ

“Αυτοί που πιστεύουν πως υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ δημοκρατίας και μοναρχίας, δύσκολα μπορούν να διακρίνουν το πώς ένα θεσμικό όργανο μπορεί να υποστεί τόσες μεταλλάξεις και παρόλα αυτά να παραμείνει το ίδιο. Ωστόσο, ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι στην εξέλιξη της, η Αγγλική μοναρχία – με όλες της τις διευρύνσεις και τις επαναστάσεις της, ακόμη και με το υπερπόντιο άλμα της με το οποίο δη­μιουργήθηκε μια αποικία που έγινε ανεξάρτητο έθνος και στη συνέχεια ισχυρό κράτος – κράτησε ουσιαστικά αμε­τάβλητες τις κρατικές της λειτουργίες και συμπεριφορές.”

Randolph Bourne, The State

“Ένα συνταγματικό σώμα είναι το μέσο που χρησιμο­ποιούν οι προνομιούχες τάξεις όταν μια δικτατορία δεν είναι εφικτή. Έτσι, εμποδίζει μια επανάσταση ή σε περί­πτωση που μια επανάσταση έχει ήδη ξεσπάσει, σταματά την πρόοδό της με τη δικαιολογία της νομιμοποίησής της, προσπαθώντας ταυτόχρονα να πάρει πίσω όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά που κέρδισαν οι άνθρωποι κατά την επαναστατική περίοδο.”

Errico Malatesta, Against the Constituent Assembly as against the Dictatorship

Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει περισσότερα κοι­νά με την αρχαία Ρώμη από ότι με την Αθήνα. Αντί να κυβερ­νούν άμεσα, οι Ρωμαίοι πολίτες εξέλεγαν αντιπροσώπους που διηύθυναν μια σύνθετη γραφειοκρατική δομή. Καθώς η ρω­μαϊκή επικράτεια επεκτείνονταν και ο πλούτος αυξάνονταν, οι μικροί αγρότες έχαναν τη βάση τους και μεγάλοι αριθμοί εκ­διωχθέντων πλημμύρισαν την πρωτεύουσα. Η αναταραχή αυτή ανάγκασε τη Δημοκρατία[i] να επεκτείνει το δικαίωμα ψήφου σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού. Ωστόσο, η πολιτική ένταξη δεν εξουδετέρωσε την οικονομική στρωματο­ποίηση της ρωμαϊκής κοινωνίας. Όλα αυτά ακούγο­νται ανατριχιαστικά οικεία.

Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία έληξε όταν ο Ιούλιος Καίσαρας κα­τέλαβε την εξουσία. Από τότε και στο εξής, η Ρώμη κυβερνού­νταν από αυτοκράτορες. Παρόλα αυτά, ελάχιστα πράγματα άλλαξαν για τον μέσο Ρωμαίο πολίτη. Η γραφειοκρατεία, ο στρατός, η οικονομία και τα δικαστήρια, συνέχισαν να λειτουρ­γούν όπως πριν.

Πάμε στα γρήγορα δεκαοκτώ αιώνες μπροστά, στην Αμερικα­νική Επανάσταση. Εξοργισμένοι με τη “φορολόγηση χωρίς αντιπροσώπευση”, τα βορειοαμερικανικά υποκείμενα της Βρε­τανικής Αυτοκρατορίας επαναστάτησαν και ίδρυσαν τη δική τους αντιπροσωπευτική δημοκρατία,[ii] πλαισιωμένη από  μια ρωμαϊκού τύπου Γερουσία. Όμως και πάλι η λειτουργία του κράτους παρέμενε αμετάβλητη. Εκείνοι που πάλεψαν για να απαλλαχτούν από τον βασιλιά, ανακάλυψαν ότι η “φορολόγηση με αντιπροσώπευση” είχε ελάχιστη διαφορά. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν μια σειρά από εξεγέρσεις – η εξέγερση του Σάι, η εξέγερση του Ουίσκυ, η εξέγερση του Φρέι και άλλες – οι οποίες, χωρίς εξαίρεση, κατεστάλησαν βίαια. Η νέα δημο­κρατική κυβέρνηση πέτυχε την καταστολή του πληθυσμού εκεί που η Βρετανική Αυτοκρατορία είχε αποτύχει, χάρη στην πίστη πολλών από αυτούς που είχαν επαναστατήσει εναντίον του βα­σιλιά: ότι θα έπρεπε να αντιπροσωπεύονται από τη νέα κυβέρ­νηση.[iii]

Η ιστορία αυτή έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά. Στη Γαλλι­κή επανάσταση του 1848, ο προσωρινά διορισμένος από την κυβέρνηση διοικητής της αστυνομίας, εισήλθε στο εκκενωμένο γραφείο του, από τον βασιλιά διορισμένο, διοικητή της αστυνο­μίας και παρέλαβε τα έγγραφα που ο προκάτοχός του είχε αφήσει. Τον εικοστό αιώνα, στις μεταβάσεις από τη δικτατορία στη δημοκρατία, που έγιναν στην Ελλάδα, την Ισπανία, τη Χιλή και πιο πρόσφατα στην Τυνησία και την Αίγυπτο, τα κινήματα που ανέτρεψαν τους δικτάτορες έπρεπε να συνεχίσουν την πάλη ενάντια στην ίδια ακριβώς αστυνομία, που βρίσκονταν πια υπό τις διαταγές του δημοκρατικού καθεστώτος. Αυτό εί­ναι το κράτος, αυτό που κάποιοι ονομάζουν “Βαθύ Κράτος”, αυτό που μεταφέρεται από το ένα καθεστώς στο άλλο.

Νόμοι, δικαστήρια, φυλακές, υπηρεσίες πληροφοριών, εφορίες, στρατοί, αστυνομίες – τα περισσότερα από τα μέσα κατανα­γκαστικής εξουσίας που θεωρούμε καταπιεστικά σε ένα μο­ναρχικό ή δικτατορικό καθεστώς, λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο σε μια δημοκρατία. Ωστόσο, όταν μας επιτρέπεται να ψηφίζουμε για το ποιος θα τα εποπτεύει, υποτίθεται πως μας ανήκουν, ακόμη και όταν τα μέσα αυτά στρέφονται εναντίον μας. Αυτό είναι το μεγάλο επίτευγμα δυόμιση αιώνων δημο­κρατικών επαναστάσεων: αντί να καταργήσουν τα μέσα με τα οποία κυβερνούσαν οι βασιλιάδες, τα κατέστησαν δημοφιλή.

Η μεταφορά της ισχύος από τους εξουσιαστές στις κοινοβου­λευτικές αίθουσες, εξυπηρέτησε την πρόωρη παύση των εξελι­κτικών κινημάτων, από την εποχή της Αμερικανικής Επα­νάστασης. Αντί να πετύχουν μέσω της άμεσης δράσης τις αλ­λαγές που επεδίωκαν, οι επαναστάτες ανέθεσαν το έργο αυτό στους νέους αντιπροσώπους που ανέλαβαν το πηδάλιο του κράτους – μόνο για να δουν τα όνειρα τους να προδίδονται.

Το κράτος είναι πράγματι πανίσχυρο, αλλά αυτό που σίγουρα δεν μπορεί να πετύχει, είναι ελευθερία για τους υπηκόους του. Δε μπορεί, γιατί αντλεί την ίδια του την ύπαρξη μέσα από την υποταγή τους. Μπορεί να υποτάσσει, να επιτάσσει και να συ­γκεντρώνει πόρους, να επιβάλλει τέλη και υποχρεώσεις, να μειώνει δικαιώματα και παραχωρήσεις – τα βραβεία παρηγο­ριάς των κυβερνώμενων – δεν μπορεί όμως να παράσχει αυτο­διάθεση. Το Κράτος μπορεί να κυριαρχήσει, αλλά δεν μπορεί να απελευθερώσει.

Αντ’ αυτού, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία υπόσχεται την ευκαιρία της διακυβέρνησης μέσω ενός συστήματος εναλλαγής: μια ασαφής βασιλεία, προσωρινά διανεμημένη, δυναμική κι όμως ιεραρχική όπως το χρηματιστήριο. Πρακτικά, δεδομένου ότι η εξουσία μεταβιβάζεται, υπάρχουν πάντα κυβερνώντες με τεράστια δύναμη σε σχέση με τους υπόλοιπους. Συνήθως, όπως για παράδειγμα οι Μπους και οι Κλίντονς, υποστηρίζονται από μία de facto άρχουσα τάξη. Αυτή η άρχουσα τάξη, τείνει να καταλαμβάνει τα ανώτερα στρώματα όλων των κοινωνικών ιε­ραρχιών, τόσο των επίσημων όσο και των ανεπίσημων. Ακόμη κι αν ένας πολιτικός έχει μεγαλώσει στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, όσο ασκεί εξουσία, τα συμφέροντά του αποκλίνουν από τα συμφέροντα των κυβερνώμενων. Αλλά το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι προθέσεις των πολιτικών˙ είναι ο μηχα­νισμός του ίδιου του κράτους.

Ανταγωνιζόμενοι για το δικαίωμα διαχείρισης της κατανα­γκαστικής δύναμης του κράτους, οι διαγωνιζόμενοι δεν αμφι­σβητούν στιγμή την αξία του ίδιου του κράτους, έστω κι αν στην πράξη είναι οι αποδέκτες της δύναμής του. Η αντιπροσω­πευτική δημοκρατία λειτουργεί σα μια βαλβίδα αποσυμπίεσης: όταν ο κόσμος αισθάνεται απογοητευμένος, επικεντρώνεται στις επόμενες εκλογές, θεωρώντας το κράτος ως κάτι δεδο­μένο. Πράγματι, αν θέλετε να μπει ένα τέλος στην κερδοσκο­πία των εταιρειών, ή την περιβαλλοντική καταστροφή, δεν θεω­ρείτε το κράτος ως το μόνο ικανό μέσο για την επίτευξη αυτού του σκοπού; Τι κι αν ήταν το κράτος που καθόρισε εξαρχής τις συνθήκες για να μπορέσουν να ευδοκιμήσουν τα παραπάνω…

Αυτά περί δημοκρατίας και κοινωνικής ανισότητας. Τι γίνεται όμως με την οικονομική ανισότητα που ενυπάρχει στη δημο­κρατία από το ξεκίνημά της; Θα πίστευε κάποιος, πως ένα σύ­στημα βασισμένο στην αρχή της πλειοψηφίας, θα είχε  σκοπό να αμβλύνει τις διαφορές μεταξύ πλουσίων και φτωχών, μιας και οι φτωχοί αποτελούν πλειονότητα. Όμως, όπως ακριβώς και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η σημερινή υπεροχή της δημο­κρατίας προϋποθέτει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ αυτών που έχουν και αυτών που δεν έχουν. Πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Όπως ο καπιταλισμός διαδέχτηκε τη φεουδαρχία στην Ευ­ρώπη, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποδείχθηκε πιο στα­θερή από τη μοναρχία γιατί παρείχε ευελιξία μέσα στις ιεραρ­χίες του κράτους. Το δολάριο και το ψηφοδέλτιο αποτελούν μηχανισμούς ιεραρχικής διανομής της ισχύος, λειτουργώντας έτσι ώστε να αποσυμφορίζονται οι ίδιες οι ιεραρχίες. Σε αντί­θεση με την πολιτική και οικονομική στασιμότητα της περιόδου της φεουδαρχίας, ο καπιταλισμός και η δημοκρατία ανακατα­νέμουν διαρκώς την εξουσία. Χάρη σε αυτή την μεγάλη ευελι­ξία, ο δυνητικός επαναστάτης έχει καλύτερες πιθανότητες να βελτιώσει τη θέση του στην παρούσα κατάσταση, παρά να την ανατρέψει. Κατά συνέπεια, η αντιπολίτευση τείνει να ανατρο­φοδοτεί το πολιτικό σύστημα από τα μέσα, πάρα να το απειλεί.

Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι για την πολιτική ό,τι είναι για την οικονομία ο καπιταλισμός. Οι επιθυμίες του κα­ταναλωτή και του ψηφοφόρου αναπαρίστανται από νομίσματα που υπόσχονται την ατομική ενδυνάμωση, αλλά τελικά συγκε­ντρώνονται αμείλικτα στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Όσο η ισχύς συγκεντρώνεται εκεί, είναι πολύ εύκολο να μπλο­κάρει, να εξαγοράσει ή να καταστρέψει όποιον προσπαθήσει να την απειλήσει.

Αυτό εξηγεί γιατί όταν οι πλούσιοι και ισχυροί είδαν τα συμ­φέροντα τους να απειλούνται από τους δημοκρατικούς θε­σμούς, μπόρεσαν να αναστείλουν τον νόμο ώστε να  αντιμετω­πίσουν το πρόβλημα – δείτε για παράδειγμα τις φρικτές μοί­ρες των αδελφών Gracci στην αρχαία Ρώμη και του Salvador Allende στη Χιλή. Μέσα στο πλαίσιο του κράτους, η ιδιοκτησία πάντα υπερτερούσε της δημοκρατίας.[iv]

“Η ελεύθερη εκλογή των αρχόντων δεν καταργεί ούτε τους άρχοντες, ούτε τους δούλους. Η ελεύθερη επιλογή μεταξύ μιας μεγάλης ποικιλίας αγαθών και υπηρεσιών δεν σημαίνει ελευθερία, εφόσον αυτά τα αγαθά και υπη­ρεσίες διατηρούν τον κοινωνικό έλεγχο και μια ζωή γε­μάτη μόχθο και φόβο – εφόσον στηρίζουν δηλαδή την αποξένωση. Και η αυθόρμητη αναπαραγωγή επιπρόσθε­των αναγκών από το άτομο δεν δημιουργεί αυτονομία- μαρτυρά την αποτελεσματικότητα του κοινωνικού ελέγ­χου.”

Herbert Marcuse, One-Dimensional Man (Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπός)

“Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως στον καπιτα­λιστικό ανταγωνισμό, όλοι υποτίθεται ότι έχουν μια πιθανότητα, αλλά μόνο λίγοι φτάνουν στην κορυφή. Εάν δεν κερδίσατε, μάλλον δεν προσπαθήσατε αρκετά! Είναι ο ίδιος εξορθολογισμός που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τις αδικίες του σεξισμού και του ρατσι­σμού: κοιτάξτε παλιοτεμπέληδες, θα μπορούσατε να εί­σαστε στη θέση του Bill Cosby ή της Hilary Clinton, αν εί­χατε προσπαθήσει αρκετά. Αλλά δεν υπάρχει αρκετός χώρος στην κορυφή για όλους μας, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά δουλεύουμε.

Όταν η πραγματικότητα παράγεται μέσω των μέσων μα­ζικής ενημέρωσης και η πρόσβαση στα ΜΜΕ καθορίζεται από τον πλούτο, οι εκλογές είναι απλώς διαφημιστικές εκστρατείες. Ο ανταγωνισμός της αγοράς υπαγορεύει το ποια λόμπυ θα έχουν τελικά τη δυνατότητα να καθορί­σουν τη βάση πάνω στην οποία οι ψηφοφόροι θα πάρουν της αποφάσεις τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, ένα πολιτι­κό κόμμα είναι ουσιαστικά μια επιχείρηση που προσφέρει επενδυτικές ευκαιρίες στη νομοθεσία. Είναι ανόητο να περιμένουμε από τους πολιτικούς αντιπροσώπους να αντιταχθούν στα συμφέροντα της πελατείας τους, όταν η εξουσία που επιδιώκουν εξαρτάται άμεσα από αυτήν.”

CrimethInc, Workers’ Collective-  βιβλίο: Work

[i]
(Σ.τ.Μ.) “Republic” στο πρωτότυπο.
[ii]
Αυτό είναι ένα θεμελιώδες παράδοξο των δημοκρατικών κυβερνήσεων: εγκαθιδρυμένες από ένα έγκλημα, αγιοποιούν το νόμο – νομιμοποιώντας μια νέα διαταγή, ως εκπλήρωση και συνέχιση μιας εξέγερσης.
[iii]
“Η υπακοή στον νόμο είναι πραγματική ελευθερία”, αναφέρει ένα μνημείο αφιερωμένο στους στρατιώτες που κατέστειλαν την εξέγερση του Σάι.
[iv]
Όπως ακριβώς ο φιλελεύθερος καπιταλιστής υποπτεύεται ότι οι δραστηριότητες, ακόμη και της πιο δημοκρατικής κυβέρνησης, παρεμβαίνουν στην καθαρή λειτουργία της ελεύθερης αγοράς, έτσι και ο παρτιζάνος της καθαρής δημοκρατίας μπορεί να είναι σίγουρος ότι όσο υπάρχουν οικονομικές ανισότητες, οι πλούσιοι θα ασκούν πάντα δυσανάλογη επιρροή, ακόμη και στην πιο προσεκτικά κατασκευασμένη δημοκρατική διαδικασία. Ωστόσο, η διακυβέρνηση και η οικονομία είναι αδιαχώριστες. Η αγορά βασίζεται στο κράτος για την επιβολή των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, ενώ η δημοκρατία αποτελεί τελικά ένα μέσο μεταφοράς, συγχώνευσης και επένδυσης της πολιτικής εξουσίας: ένα διαφημιστικό πρακτορείο για τον εαυτό της.
[i]
http://www.ait.org.tw/infousa/zhtw/DOCS/whatsdem/whatdm4.htm, σάιτ του Γραφείου Διεθνών Προγραμμάτων Πληροφόρησης του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.
[ii]
Αυτό το, φαινομενικά παράδοξο, δεν προβλημάτισε τους δημιουργούς του Αμερικανικού Συντάγματος, γιατί η μειονότητα των οποίων τα δικαιώματα αφορούσαν κυρίως την προστασία, ήταν η τάξη των ιδιοκτητών ακινήτων, — που είχαν ήδη μεγάλη επιρροή στους κρατικούς θεσμούς. Όπως είπε και ο  James Madison το 1787, “Η κυβέρνησή μας πρέπει να εξασφαλίσει τα μόνιμα συμφέροντα της χώρας έναντι της καινοτομίας. Οι κάτοχοι γης θα πρέπει να έχουν μερίδιο στην διακυβέρνηση, να υποστηρίζουν αυτά τα πολύτιμα συμφέροντα και να εξισορροπούν και να ελέγχουν τους άλλους. Θα πρέπει να θεσμοθετούν, έτσι ώστε να προστατεύεται η μειοψηφία των πλουσίων από την πλειοψηφία.”
[iii]
Δείτε: Walter E. Williams, Democracy or a Republic.
 

[iv]
(Σ.τ.Μ.) Harriet Tubman: αφροαμερικανίδα ακτιβίστρια κατά της δουλείας. John Brown: υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας.
[v]
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό το θέμα, διαβάστε το εξαιρετικό Contract and Contagion: Από τη Βιοπολιτική στην Οικονομία, της Άντζελας Μητροπούλου.
[vi]
Στο πλαίσιο αυτό, το επιχείρημα ότι “το προσωπικό είναι πολιτικό”, συνιστά μια φεμινιστική απόρριψη της διχοτόμησης οίκου και πόλης. Όμως αν υποθέσουμε πως αυτό σημαίνει ότι το προσωπικό θα πρέπει να υπόκειται στη λήψη των δημοκρατικών αποφάσεων, αυτό θα επέκτεινε τη λογική της κυβέρνησης σε πρόσθετες πτυχές της ζωής. Η πραγματική εναλλακτική, είναι να επιβεβαιώσουμε πολλαπλές τοποθεσίες εξουσίας, υποστηρίζοντας ότι η νομιμότητα δεν πρέπει να περιορίζεται σε κανέναν χώρο, έτσι ώστε οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο νοικοκυριό, να μην εξαρτώνται από εκείνες που γίνονται στους χώρους της επίσημης πολιτικής.
[vii]
πρβ Frank B. Wilderson, III, “The Prison Slave as Hegemony’s (Silent) Scandal.”
[viii]
(Σ.τ.Μ.) Φυλές της Αμερικής, της Ινδονησίας και της Αφρικής.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ;

“Η αληθινή δημοκρατία υπάρχει μόνο μέσω της άμεσης συμμετοχής του λαού και όχι μέσω της δραστηριότητας των αντιπροσώπων του. Τα κοινοβούλια αποτελούσαν ένα νομικό εμπόδιο μεταξύ του λαού και της άσκησης της εξουσίας, καθώς εξαιρούσαν τις μάζες από την ουσιαστι­κή πολιτική, μονοπωλώντας την εθνική κυριαρχία. Στον λαό απομένει μόνο μια πρόσοψη δημοκρατίας, που εκδη­λώνεται σε μεγάλες ουρές, περιμένοντας να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.”

Mu’ammer al Gaddafi, The Green Book

“Το ψηφιακό πρόγραμμα μείωσης του κόσμου στην εκ­προσώπηση συγκλίνει με το μοντέλο της εκλογικής δημο­κρατίας, στο οποίο μόνο οι εκπρόσωποι που ενεργούν μέσω των προβλεπόμενων διαύλων μπορούν να ασκήσουν εξουσία. Και τα δύο, δρουν ενάντια σε ό,τι είναι ασυμβί­βαστο και απεριόριστο, βάζοντας την ανθρωπότητα στο κρεβάτι του Προκρούστη. Συνδυασμένες ως ηλεκτρονική δημοκρατία, παρουσιάζουν την ευκαιρία της ψηφοφορίας που αφορά μια τεράστια ποικιλία λεπτομερειών, ενώ κα­θιστούν αδιαμφισβήτητη την ίδια την υποδομή – όσο πιο συμμετοχικό είναι το σύστημα, τόσο πιο ‘νόμιμο’”. CrimethInc, Deserting the Digital Utopia

Κι έτσι, ερχόμαστε στο σήμερα. Η Αφρική και η Ασία γίνο­νται μάρτυρες νέων κινημάτων υπέρ της δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή πολλοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, απογοητευμένοι από τις αποτυχίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, εναπο­θέτουν τις ελπίδες τους στην άμεση δημοκρατία, μετατοπι­ζόμενοι από το μοντέλο της Ρωμαϊκής Ρεπούμπλικας, στην Αθηναϊκή της προκάτοχο. Αν το πρόβλημα είναι ότι η διακυ­βέρνηση δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας, τότε η λύση δεν είναι να γίνει πιο συμμετοχική, έτσι ώστε να ασκήσουμε απευ­θείας την εξουσία, αντί να τη μεταβιβάσουμε στους πολιτικούς;

Όμως, τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Μήπως σημαίνει ψηφοφορία για νόμους, παρά για νομοθέτες; Ή ανατροπή της παρούσας κυβέρνησης και θεσμοθέτηση μιας κυβέρνησης ομοσπονδιακών συνελεύσεων στη θέση της; Ή κάτι άλλο;

Αφενός, η άμεση δημοκρατία είναι απλώς ένας πιο συμμετο­χικός και χρονοβόρος τρόπος να πιλοτάρεις το κράτος- μπορεί να δίνει την ευκαιρία μεγαλύτερης ανάμειξης στη διαχείριση του, αλλά δε μπορεί παρά να διατηρήσει τη συγκέντρωση της ισχύος, η οποία είναι εγγενής σε αυτήν. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα κλίμακας: Μπορούμε να φανταστούμε 219 εκατομ­μύρια εκλέξιμους ψηφοφόρους να διευθύνουν άμεσα τις δρα­στηριότητες της αμερικάνικης κυβέρνησης; Η κλασική απάντη­ση είναι ότι οι τοπικές συνελεύσεις θα στείλουν αντιπρο­σώπους στις περιφερειακές συνελεύσεις, οι οποίες με τη σειρά τους θα στείλουν εκπροσώπους σε μια εθνική συνέλευση – αλλά τότε μιλάμε εκ νέου για  αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Στην καλύτερη περίπτωση, αντί των περιοδικά εκλεγμένων αντιπροσώπων, μπορούμε να φανταστούμε μια σειρά από δη­μοψηφίσματα που έχουν εκδοθεί από ψηλά.

Μια από τις πιο ισχυρές εκδοχές αυτού του οράματος, είναι η ψηφιακή δημοκρατία, ή ηλεκτρονική δημοκρατία,[i] η οποία προωθείται από ομάδες όπως το Κόμμα των Πειρατών. Το Κόμμα των Πειρατών, έχει ήδη ενσωματωθεί στο υπάρχον πο­λιτικό σύστημα, αλλά θεωρητικά μπορούμε να φανταστούμε έναν πληθυσμό που συνδέεται μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας, παίρνοντας, μέσω της πλειοψηφίας, όλες τις αποφάσεις σχετι­κά με την κοινωνία του, σε πραγματικό χρόνο. Σε μια τέτοια περίπτωση, η κυβέρνηση των πλειοψηφούντων θα κέρδιζε μία πρακτικά ακαταμάχητη νομιμότητα, η μεγαλύτερη ισχύς όμως θα συγκεντρώνονταν στα χέρια των τεχνοκρατών που διαχειρί­ζονται το σύστημα. Κωδικοποιώντας τους αλγορίθμους που καθορίζουν τις πρωτεύουσες πληροφορίες και ερωτήσεις, θα μπορούσαν να διαμορφώσουν τα εννοιολογικά πλαίσια των συμμετεχόντων, χίλιες φορές πιο επιθετικά από ότι κάνουν σή­μερα οι διαφημιστικές καμπάνιες το έτος των εκλογών.

Αλλά, ακόμα κι αν ένα τέτοιο σύστημα μπορούσε να λειτουρ­γήσει τέλεια, θέλουμε τελικά να διατηρήσουμε το σύστημα της κεντρικής πλειοψηφίας; Το γεγονός της συμμετοχικότητας από μόνο του, δεν καθιστά την πολιτική διαδικασία λιγότερο αυ­στηρή. Όσο η πλειοψηφία έχει την δυνατότητα να επιβάλλει τις αποφάσεις της στη μειοψηφία, μιλάμε για ένα σύστημα πανο­μοιότυπο σε πνεύμα με εκείνο που κυβερνά τις ΗΠΑ σήμερα – ένα σύστημα που επίσης θα απαιτούσε φυλακές, αστυνομικούς και εφοριακούς, ή άλλους αντίστοιχους τρόπους εκτέλεσης των ίδιων λειτουργιών.

Η αληθινή ελευθερία δεν έγκειται στο πόσο συμμετοχική είναι η διαδικασία απάντησης στις ερωτήσεις, αλλά στο κατά πόσο μπορούμε να θέσουμε από μόνοι μας το πλαίσιο των ερωτήσε­ων και στο κατά πόσο μπορούμε να εμποδίσουμε τους άλλους να μας επιβάλλουν τις απαντήσεις τους. Τα θεσμικά όργανα που λειτουργούν υπό καθεστώς δικτατορίας ή εκλεγμένης κυ­βέρνησης, δεν είναι λιγότερο καταπιεστικά όταν η διαχείριση τους γίνεται από την άμεση πλειοψηφία, χωρίς τη διαμεσο­λάβηση των αντιπροσώπων. Σε τελική ανάλυση, ακόμη και το πιο αμεσοδημοκρατικό κράτος, αυτό που θα κάνει καλύτερα είναι να συγκεντρώσει την εξουσία, παρά να μεγιστοποιήσει την ελευθερία.

Αφετέρου, δεν πιστεύουν όλοι ότι η δημοκρατία αποτελεί μέσο κρατικής διακυβέρνησης. Ορισμένοι υποστηρικτές της δη­μοκρατίας, προσπάθησαν να μετασχηματίσουν τη ρητορική της, υποστηρίζοντας ότι η αληθινή δημοκρατία λαμβάνει χώρα μόνο έξω από το κράτος και εναντίον του μονοπωλίου της εξουσίας. Για τους αντιπάλους του κράτους, αυτό φαίνεται να είναι μια στρατηγική κίνηση, δεδομένου ότι αποδίδει όλη τη νομιμότητα που έχει επενδυθεί στη δημοκρατία μέσα από τρεις αιώνες λαϊκών κινημάτων και αυτάρεσκης κρατικής προπαγάνδας. Ωστόσο, υπάρχουν τρία βασικά προβλήματα σε αυτήν την προ­σέγγιση.

Πρώτον, είναι ανιστόρητη. Η δημοκρατία προέκυψε ως μορφή κρατικής διακυβέρνησης˙ πρακτικά, όλα τα γνωστά ιστορικά παραδείγματα δημοκρατίας προέκυψαν μέσω του κράτους ή τουλάχιστον μέσω ανθρώπων που επεδίωκαν να κυβερνήσουν. Οι θετικοί συσχετισμοί που έχουμε με τη δημοκρατία ως μια σειρά αφηρημένων ιδανικών, έπονται.

Δεύτερον, δημιουργεί σύγχυση. Όσοι προωθούν τη δημοκρατία ως εναλλακτική λύση έναντι του κράτους, σπάνια παρου­σιάζουν μια σημαντική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο. Αν καταργηθούν η εκπροσώπηση, η καταναγκαστική εκτέλεση και το κράτος δικαίου, αλλά διατηρηθούν όλα τα υπόλοιπα χαρα­κτηριστικά που καθιστούν τη δημοκρατία μέσο διακυβέρνησης – η ιθαγένεια, η ψηφοφορία, η συγκέντρωση της νομιμότητας σε μια ενιαία δομή λήψης αποφάσεων – καταλήγουμε στη δια­τήρηση των κυβερνητικών διαδικασιών, χωρίς τους μηχανι­σμούς που τις καθιστούν αποτελεσματικές.

Τέλος, είναι χαμένη υπόθεση. Εάν αυτό που εννοείται με τη λέξη δημοκρατία μπορεί να συμβεί μόνο εκτός του πλαισίου του κράτους, τότε δημιουργείται μεγάλη ασάφεια στη χρήση ενός όρου που συνδέεται με την κρατική πολιτική εδώ και 2500 χρόνια. Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι αυτό που υποδηλώνει ο όρος δημοκρατία, είναι τελικά συμβα­τό με το κράτος. Έτσι, τίθενται για τα κρατικά κόμματα οι βάσεις και οι στρατηγικές για να κερδίσουν και πάλι την χα­μένη νομιμοποίησή τους. Τα κόμματα Podemos και ΣΥΡΙΖΑ, κέρδισαν πολιτικό έδαφος στις πλατείες της Βαρκελώνης και της Αθήνας, χάρη στην αμεσοδημοκρατική ρητορική που χρησι­μοποίησαν ως όχημα, για να φτάσουν στις κυβερνητικές αίθου­σες και τελικώς να καταλήξουν να συμπεριφέρονται όπως κάθε άλλο αστικό κόμμα.[i] Και σήμερα ακόμη, ενεργούν δη­μοκρατικά. Μόνο λίγο πιο ουσιαστικά και αποτελεσματικά. Όσο δεν αρθρώνεται ένας λόγος που θα επισημαίνει το τι τελι­κά κάνουν στο κοινοβούλιο, σε σχέση με το τι έκανε ο κόσμος στις πλατείες, αυτή η διαδικασία δε μπορεί παρά να επανα­λαμβάνεται στο διηνεκές.

Όταν θεωρήσουμε αυτό που κάνουμε όταν πολεμάμε το κράτος, ως την πρακτική εφαρμογή της δημοκρατίας, θέτουμε τις προϋποθέσεις να επαναπορροφηθούν οι προσπάθειές μας από μεγαλύτερες αντιπροσωπευτικές δομές. Η δημοκρατία δεν είναι απλώς ένας τρόπος διαχείρισης του μηχανισμού της δια­κυβέρνησης, αλλά και αναγέννησης και νομιμοποίησής της. Οι υποψήφιοι, τα κόμματα, τα καθεστώτα, ακόμα και η μορφή της διακυβέρνησης, μπορούν να αντικατασταθούν όταν γίνεται σαφές ότι δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα των εκλο­γέων τους. Με αυτόν τον τρόπο η ίδια η διακυβέρνηση – η πηγή ορισμένων τουλάχιστον από αυτά τα προβλήματα – κα­ταφέρνει να επιβιώνει. Η άμεση δημοκρατία είναι απλώς ο πιο πρόσφατος τρόπος αναδιαμόρφωσής της.

Ακόμη και χωρίς τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κράτους, οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης θα πρέπει απα­ραίτητα να προσδιορίζει το ποιος και υπό ποιους όρους συμ­μετέχει στη λήψη αποφάσεων. Δηλαδή, για άλλη μια φορά, το ποιος περιλαμβάνεται στον δήμο. Αυτού του είδους οι προϋπο­θέσεις μπορεί αρχικά να είναι ασαφείς, αλλά θα συγκεκριμενο­ποιούνται με το πέρασμα του χρόνου, καθώς τα θεσμικά όργα­να θα ωριμάζουν. Και αν δεν υπάρχει κανένας τρόπος επιβο­λής των αποφάσεων – απουσία κράτους – η διαδικασία λήψης των κυβερνητικών αποφάσεων δε θα έχουν μεγαλύτερη βαρύ­τητα από τις αποφάσεις που θα παίρνουν οι άνθρωποι αυτόνο­μα.[ii] Αυτό είναι το παράδοξο ενός πρότζεκτ που επιδιώκει διακυβέρνηση χωρίς κράτος.

Οι αντιφάσεις αυτές είναι αρκετά εμφανείς στην παρουσίαση του Murray Bookchin και της ιδέας του ελευθεριακού κοινοτι­σμού ως εναλλακτική απέναντι στην κρατική διακυβέρνηση.[iii] Στον Ελευθεριακό Κοινοτισμό, ο Bookchin παραθέτει μια απο­κλειστική και ομολογουμένως πρωτοποριακή οργάνωση, η οποία διέπεται από νόμους και ένα σύνταγμα που θα λαμ­βάνει τις αποφάσεις πλειοψηφικά. Θα διοικούνταν από εκλέκτορες των δημοτικών συμβουλίων, με μακροπρόθεσμο στόχο τη δημιουργία μιας συνομοσπονδίας που θα αντικατα­στήσει το κράτος. Από τη στιγμή που μια τέτοια συνομοσπον­δία ξεκινούσε, η ιδιότητα του μέλους θα ήταν δεσμευτική, ακόμη και αν οι συμμετέχοντες δήμοι ήθελαν να αποσυρθούν. Όσοι προσπαθούν να διατηρήσουν τη διακυβέρνηση χωρίς το κράτος, είναι πιθανό να καταλήξουν σε κάτι σαν το κράτος, αλλά με άλλο όνομα.

Όμως, το σημαντικό δεν είναι η διάκριση μεταξύ  δημοκρατί­ας και κράτους, αλλά η διάκριση μεταξύ διακυβέρνησης και αυτοδιάθεσης. Η διακυβέρνηση είναι η άσκηση εξουσίας σε έναν συγκεκριμένο χώρο ή πολιτεία: είτε η διαδικασία είναι δι­κτατορική είτε συμμετοχική, το τελικό αποτέλεσμα είναι η επι­βολή ελέγχου. Αντιθέτως, αυτοδιάθεση σημαίνει τη διάθεση των δυνατοτήτων του καθενός σύμφωνα με τους δικούς του όρους: όταν όλοι οι άνθρωποι συμμετέχουν σε αυτό δεν κυβερ­νούν ο ένας τον άλλον, αλλά ενδυναμώνουν σωρευτικά την αυ­τονομία. Οι ελεύθερες συμφωνίες δεν απαιτούν επιβολή. Συ­στήματα που συγκεντρώνουν τη νομιμότητα σε ένα ενιαίο θε­σμικό όργανο ή στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, την απαι­τούν πάντα.

Είναι περίεργο να χρησιμοποιούμε τη λέξη δημοκρατία για την ιδέα ότι το κράτος είναι εγγενώς ανεπιθύμητο. Η κατάλλη­λη λέξη για αυτή την ιδέα είναι ο αναρχισμός. Ο αναρχισμός αντιτίθεται σε κάθε είδους αποκλεισμό και κυριαρχία και τάσ­σεται υπέρ της ριζοσπαστικής αποκέντρωσης των δομών εξου­σίας, των διαδικασιών λήψης αποφάσεων και των νομιμοποιή­σεων. Το θέμα δεν είναι η εύρεση ενός τρόπου διακυβέρνησης με έναν εντελώς συμμετοχικό τρόπο, αλλά το να καταστήσουμε αδύνατη οποιαδήποτε μορφή εξουσίας.

 “Η δημοκρατία δεν είναι, κατ ‘αρχάς, μια μορφή κράτους. Είναι, πρώτιστα, η αίσθηση της δύναμης του λαού, που δε μπορεί ποτέ να συμπέσει με την μορφή ενός Κράτους. Θα υπάρχει πάντα αντίθεση μεταξύ της δημο­κρατίας, ως άσκηση μιας κοινής δύναμης – σκέψης – δράσης, και Κράτους, του οποίου η αρχή είναι να οικειο­ποιείται αυτή τη δύναμη… Η δύναμη των πολιτών είναι, πάνω απ ‘όλα, η δύναμη να δρουν για τον εαυτό τους, να καθιστούν τον εαυτό τους αυτόνομη δύναμη. Η ιθαγένεια δεν αποτελεί ένα προνόμιο που έχει να κάνει με το γεγο­νός ότι κάποιος είναι εγγεγραμμένος ως κάτοικος και ψη­φοφόρος σε μια χώρα˙ είναι, πάνω απ’ όλα, μια άσκηση που δεν μπορεί να μεταβιβαστεί.”

Jacques Rancière, συνέντευξη στο Público, 15 Ιανουαρίου 2012

“Πρέπει όλοι μας να είμαστε ταυτόχρονα εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι, αλλιώς η μόνη εναλλακτική λύση εί­ναι ένα σύστημα κυβερνώντων και υποταγμένων… Η ελευθερία, με άλλα λόγια, μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσω του διαμοιρασμού της πολιτικής δύναμης, και ο δια­μοιρασμός αυτός επιτυγχάνεται μέσω των πολιτικών θε­σμικών οργάνων.

Cindy Milstein, Democracy Is Direct

[i]         Βλ. Syriza Can’t Save Greece: Why There’s No Electoral Exit from the Crisis, δημοσιευμένο στο crimethinc.com, αμέσως μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ – μήνες πριν προδώσει επανειλημμένως τους ψηφοφόρους που τον εμπιστεύτηκαν.

[ii]
Χωρίς επίσημα θεσμικά όργανα, οι δημοκρατικές οργανώσεις συχνά επιβάλλουν αποφάσεις, απονομιμοποιώντας τις δράσεις που ξεκίνησαν εκτός των δομών τους και ενθαρρύνοντας τη χρήση βίας εναντίον τους. Εξ ου και η κλασική εικόνα στην οποία περιφρουρήσεις πορειών επιτίθενται σε διαδηλωτές που επιχειρούν να κάνουν κάτι που δεν συμφωνήθηκε εκ των προτέρων μέσα από κάποια κεντρική δημοκρατική διαδικασία.
[iii]
πρβ. Bookchin’s, Thoughts on Libertarian Municipalism στο Left Green Perspectives #41, Ιανουάριος 2000.
[i]
(Σ.τ.Μ) e-democracy στο πρωτότυπο.

ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΚΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

“Με την αυστηρή έννοια του όρου, δεν έχει υπάρξει ποτέ αληθινή δημοκρατία, ούτε και πρόκειται να υπάρξει ποτέ… Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς όλον τον λαό να βρίσκεται συνέχεια σε μία συνέλευση και να ασχολεί­ται με τα κοινά.”

Jean-Jacques Rousseau, Το Κοινωνικό Συμβόλαιο

Εάν οι κοινοί παρανομαστές της δημοκρατικής διακυβέρνησης είναι η ιθαγένεια και η αστυνόμευση – δήμος και κράτος – η πιο ριζοσπαστική δημοκρατία θα επεκτείνει αυτές τις κατηγο­ρίες για να συμπεριλάβει ολόκληρο τον κόσμο: παγκόσμια ιθα­γένεια, παγκόσμια αστυνόμευση. Στην ιδανική δημοκρατία, κάθε άνθρωπος θα είναι πολίτης[i] και κάθε πολίτης θα είναι αστυνομικός.[ii]

Στο απώτατο άκρο αυτής της λογικής, διακυβέρνηση της πλειοψηφίας θα σήμαινε καθολική διακυβέρνηση, όχι διακυβέρ­νηση από την πλειοψηφία. Όσο πλησιάζουμε στην ομοφωνία, τόσο πιο νόμιμη είναι η διακυβέρνηση – δε θα ήταν λοιπόν η καθολική διακυβέρνηση η πιο νόμιμη απ’ όλες; Τότε όμως, δε θα χρειαζόταν να παίξει κανείς τον ρόλο της αστυνομίας.

Προφανώς αυτό είναι αδύνατο. Αλλά αξίζει τον κόπο να προ­βληματιστούμε για το είδος της ουτοπίας που συνεπάγεται από την ιδεολογικοποίηση της άμεσης δημοκρατίας ως μορφής διακυβέρνησης. Φανταστείτε το είδος του ολοκληρωτισμού που θα χρειαζόταν για να παραχθεί αρκετή συνοχή, ώστε να κυβερ­νηθεί μια κοινωνία μέσω της συναινετικής διαδικασίας – για να συμφωνούνε όλοι. Μιλάμε για τους ελάχιστους κοινούς πα­ρονομαστές! Αν η εναλλακτική στον εξαναγκασμό είναι η κα­τάργηση της διαφωνίας, τότε σίγουρα θα πρέπει να υπάρχει κάποιος τρίτος δρόμος.

Το πρόβλημα προέκυψε κατά τη διάρκεια του κινήματος Occupy, στις ΗΠΑ. Μερικοί από τους συμμετέχοντες θεώρησαν ότι οι γενικές συνελεύσεις αποτελούν τα όργανα διοίκησης του κινήματος˙ γι’ αυτούς ήταν αντιδημοκρατικό να ενεργούν χω­ρίς ομόφωνη εξουσιοδότηση. Άλλοι προσέγγιζαν τις συνελεύ­σεις ως χώρους συνάντησης, χωρίς κάποια ρυθμιστική αρμοδιότητα, στους οποίους οι άνθρωποι μπορούσαν να ανταλ­λάξουν απόψεις και ιδέες και να δημιουργήσουν ρευστούς σχη­ματισμούς γύρω από κοινούς στόχους, ώστε να αναλάβουν δράση. Οι μεν ένιωθαν προδομένοι από τους συντρόφους τους όταν αυτοί ασκούσαν τακτικές που δεν είχαν την έγκριση της γενικής συνέλευσης˙ οι δε απαντούσαν πως δεν υπήρχε νόημα άσκησης βέτο σε μια μάζα που συναθροίζονταν αυθαίρετα και που, κυριολεκτικά, περιελάμβανε όποιον τύχαινε να βρεθεί εκείνη τη στιγμή στο δρόμο.

Ίσως η απάντηση να είναι ότι οι δομές λήψης αποφάσεων θα πρέπει να είναι αποκεντρωμένες και συναινετικές, έτσι ώστε η καθολική συμφωνία να μην είναι απαραίτητη. Αυτό είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά εγείρει νέα ερωτήματα. Πώς θα πρέπει να γίνεται ο διαχωρισμός των ατόμων σε πολι­τείες; Τι υπαγορεύει τη δικαιοδοσία μιας συνέλευσης ή το εύ­ρος των αποφάσεων που μπορεί να λάβει; Ποιος καθορίζει το σε ποιες συνελεύσεις μπορεί να λάβει μέρος κάποιος ή το ποιος έχει πληγεί περισσότερο από την απόφαση μιας συ­νέλευσης; Πώς αντιμετωπίζονται οι διαμάχες μεταξύ συνελεύ­σεων; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, είτε θα θεσμοθετή­σουν ένα σύνολο κανόνων που θα διέπουν τη νομιμότητα, είτε θα δώσουν προτεραιότητα στις εθελοντικές μορφές συσχέτισης. Στην πρώτη περίπτωση, το πιο πιθανό είναι οι κανόνες αυτοί να γίνουν άκαμπτοι με την πάροδο του χρόνου, μιας και οι άν­θρωποι έχουν την τάση να ανατρέχουν σε πρωτόκολλα για την επίλυση διαφορών. Στην τελευταία περίπτωση, οι δομές λήψης αποφάσεων θα αλλάζουν συνεχώς, θα διαλύονται και θα επα­νασυνδέονται μέσα από οργανικές διαδικασίες που δύσκολα μπορούν να περιγραφούν ως διακυβέρνηση. Όταν οι συμμε­τέχοντες στη διαδικασία λήψης αποφάσεων είναι ελεύθεροι να αποσυρθούν από αυτήν ή να αναλάβουν δραστηριότητα που αντιφάσκει με τις αποφάσεις, τότε αυτό που γίνεται δεν είναι διακυβέρνηση – είναι απλά συζήτηση.[iii]

Από μία άποψη είναι θέμα έμφασης. Ποιος είναι ο στόχος μας; Να παράγουμε τα ιδανικά θεσμικά όργανα, καθιστώντας τα όσο το δυνατόν πιο οριζόντια και συμμετοχικά και να τα αναγνωρίζουμε ως τελικό θεμέλιο της εξουσίας; Ή να μεγιστο­ποιούμε σε κάθε περίπτωση την ελευθερία, έτσι ώστε, όποιον θεσμό και αν δημιουργούμε, να τίθεται στην υπηρεσία της ελευθερίας και τελικά περιττός;

Για άλλη μια φορά. Τι είναι θεμιτό; Οι θεσμοί ή οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας;

Ακόμη και στην καλύτερη των περιπτώσεων, τα θεσμικά όρ­γανα έχουν ημερομηνία λήξης˙ δεν έχουν καμία αξία από μόνα τους. Κανείς δεν πρέπει να υποχρεώνεται να τηρεί το πρω­τόκολλο οποιουδήποτε θεσμικού οργάνου που καταστέλλει την ελευθερία του ή που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του. Εάν όλοι ήταν ελεύθεροι να οργανώνονται με άλλους σε μια καθαρά εθελοντική βάση, αυτό θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να δημιουργηθούν κοινωνικές μορφές που λειτουργούν πραγματικά προς το συμφέρον των συμμετεχόντων: γιατί εφόσον μια δομή δεν θα λειτουργούσε για όλους τους εμπλε­κόμενους, θα έπρεπε να βελτιωθεί ή να αντικατασταθεί. Αυτή η προσέγγιση δεν θα οδηγήσει σε ομοφωνία ολόκληρης της κοι­νωνίας, αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί ότι, όταν προκύψει, η συναίνεση είναι επιθυμητή και έχει νόημα.

“Δημοκρατία θα πει διακυβέρνηση μέσω συζήτησης, ωστόσο φέρνει αποτέλεσμα μόνο όταν καταφέρνεις να κάνεις τον κόσμο να σιωπά.”

Clement Attlee, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, 1957

ΟΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ: ΦΥΛΗ, ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

“Δεν επωφεληθήκαμε από την Αμερικανική δημοκρατία. Υποφέραμε μόνο, από την Αμερικανική υποκρισία.”

Malcolm X, The Ballot or the Bullet

“Με την ανέγερση μιας κοινωνίας σκλάβων, η Αμερική δημιούργησε το οικονομικό υπόβαθρο για το τεράστιο δη­μοκρατικό της πείραμα… Η απαραίτητη εργατική τάξη της Αμερικής υπήρξε ως ιδιοκτησία, πέρα από την πολιτι­κή σφαίρα, αφήνοντας τους λευκούς Αμερικανούς ελεύθε­ρους να διακηρύξουν την αγάπη τους για την ελευθερία και τις δημοκρατικές αξίες.”

Ta-Nehisi Coates, The Case for Reparations

Συχνά ακούμε επιχειρήματα υπέρ της δημοκρατίας, βασιζόμε­να στο σκεπτικό ότι ως η πιο συμμετοχική μορφή διακυβέρνη­σης, είναι και η πλέον κατάλληλη για την καταπολέμηση του ρατσισμού και του σεξισμού της κοινωνίας μας. Ωστόσο, όσο οι κατηγορίες κυβερνώντων-κυβερνώμενων και συμπεριλαμβανο­μένων-αποκλεισμένων, ενσωματώνονται στην πολιτική κωδικο­ποιημένες ως πλειονότητες και μειονότητες, ακόμη και όταν οι μειονότητες υπερτερούν αριθμητικά, οι φυλετικές και σεξουα­λικές διακρίσεις θα αντικατοπτρίζονται ως ανισότητες στην πολιτική εξουσία. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι γυ­ναίκες, οι μαύροι  και άλλες ομάδες, εξακολουθούν να στερού­νται πολιτικής δύναμης ανάλογης προς τον αριθμό τους, παρά το γεγονός ότι έχουν φαινομενικά δικαίωμα ψήφου εδώ και έναν αιώνα ή και περισσότερο.

Στο Κατάργηση της Λευκής Δημοκρατίας, ο αείμνηστος Joel Olson παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα κριτική για αυτό που ονομάζει Λευκή Δημοκρατία – τη συγκέντρωση της δημοκρατι­κής πολιτικής εξουσίας στα λευκά χέρια, μέσω μιας διαταξικής συμμαχίας: μεταξύ αυτών που κατέχουν το λευκό προνόμιο. Ωστόσο, θεωρεί δεδομένο ότι η δημοκρατία είναι το πιο επιθυ­μητό σύστημα, υποθέτοντας ότι η λευκή υπεροχή αποτελεί τυ­χαίο εμπόδιο στη λειτουργία της και όχι φυσική συνέπεια αυ­τής. Εάν η δημοκρατία αποτελεί την ιδανική φόρμα για την ανάπτυξη ισότιμων σχέσεων, τότε γιατί έχει εμπλακεί σε έναν δομικό ρατσισμό,[iv] σχεδόν σε όλη την ιστορική της πορεία; Όπου η πολιτική έχει κατασκευαστεί ως ένας ανταγωνισμός μηδενικού αθροίσματος, αυτοί που κατέχουν την εξουσία θα αναγκάζονται να τη μοιράζονται με άλλους. Σκεφτείτε αυτούς που αντιτάχθηκαν στην καθολική ψήφο και τους λευκούς που εναντιώθηκαν στην επέκταση του δικαιώματος ψήφου των μαύρων: οι δημοκρατικές δομές δεν αποθάρρυναν τον φανατι­σμό τους. Τους έδωσαν την ευκαιρία να τον θεσμοθετήσουν.

Ο Olson, εντοπίζει τον τρόπο με τον οποίο η άρχουσα τάξη προωθούσε τη λευκή υπεροχή για να διαιρέσει την εργατική τάξη, παραμελεί όμως τους τρόπους με τους οποίους οι δημο­κρατικές δομές συνέβαλαν στη διαδικασία αυτή. Υποστηρίζει ότι πρέπει να προωθήσουμε την αλληλεγγύη της τάξης ως απάντηση σε αυτές τις διαιρέσεις, αλλά (όπως υποστήριξε και ο Bakunin κατά του Marx[v]) η διαφορά μεταξύ κυβερνήσεων και κυβερνώμενων είναι καθαυτή ταξική διαφορά. Απλά σκε­φτείτε την αρχαία Αθήνα. Ο ρατσιστικός αποκλεισμός ήταν πάντοτε η πίσω όψη της ιθαγένειας.

Επομένως, η πολιτική διάσταση της λευκής υπεροχής δεν αποτελεί απλά συνέπεια των φυλετικών ανισοτήτων στην οικο­νομική εξουσία, αλλά είναι και παράγωγο αυτών. Οι εθνοτικές και φυλετικές διαιρέσεις είχαν εισχωρήσει στην κοινωνία μας πολύ πριν την αυγή του καπιταλισμού˙ η κατάσχεση της εβραϊκής ιδιοκτησίας από την Ιερά Εξέταση χρηματοδότησε τον αρχικό αποικισμό της Αμερικής και τη λεηλασία των ιθα­γενών της Αμερικής, ενώ η υποδούλωση των Αφρικανών παρεί­χε το αρχικό κεφάλαιο εκκίνησης για να ξεκινήσει ο καπιταλι­σμός στην Ευρώπη και αργότερα στη Βόρεια Αμερική. Είναι πιθανό ότι οι φυλετικές διαφορές θα μπορούσαν να διαρ­κέσουν και πέρα από την επόμενη μαζική οικονομική και πολι­τική αλλαγή – για παράδειγμα ως αποκλειστικές συνελεύσεις λευκών πολιτών.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για αυτό το πρόβλημα. Οι ρε­φορμιστές μιλούν για την εγκαθίδρυση ενός πιο δημοκρατικού συστήματος, πιο περιεκτικού δηλαδή, και ισότιμου. Ωστόσο, καθώς οι μεταρρυθμίσεις τους υλοποιούνται με τρόπο που νο­μιμοποιούν τους κυβερνητικούς θεσμούς, το μόνο που επι­τυγχάνεται είναι οι θεσμοί αυτοί να ισχυροποιούνται όταν χρη­σιμοποιούνται εναντίον των στοχοποιημένων και περιθωριοποιη­μένων – όπως για παράδειγμα έγινε με τη μαζι­κή φυλάκιση μαύρων τον καιρό του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων. Ο Malcom X και άλλοι υποστηρικτές του μαύ­ρου διαχωρισμού, είχαν δίκιο στο ότι μία δημοκρατία θεμελιω­μένη από τους λευκούς δε θα προσέφερε πότε ελευθερία στους μαύρους – όχι γιατί μαύροι και λευκοί δεν μπορούν να συνυ­πάρξουν, αλλά επειδή στην προσπάθειά της να καταστήσει την πολιτική έναν διαγωνισμό διεκδίκησης της κεντρικής πολιτικής εξουσίας, η δημοκρατική διακυβέρνηση δημιουργεί συγκρού­σεις που αποκλείουν τη συνύπαρξη. Εάν οι σημερινές φυλετι­κές συγκρούσεις μπορούν ποτέ να επιλυθούν, αυτό θα γίνει μέσω της δημιουργίας νέων σχέσεων με βάση την αποκέντρωση και όχι με την ενσωμάτωση των αποκλεισμένων στην πολιτική τάξη των συμπεριλαμβανομένων.[vi]

Από τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε αυτό που κάνουμε πο­λιτικά ως δημοκρατία – ως διακυβέρνηση μέσω μιας νόμιμης διαδικασίας λήψης αποφάσεων – θα δούμε ότι γίνεται επίκλη­ση στη νομιμότητα, ούτως ώστε να δικαιολογηθούν ρατσιστικοί σχεδιασμοί, είτε πρόκειται για τις πολιτικές ενός κράτους είτε για τις αποφάσεις ενός εκπροσώπου. Ας θυμίσουμε, για πα­ράδειγμα, τις εντάσεις στη διαδικασία λήψης αποφάσεων με­ταξύ των λευκών, κατά κύριο λόγο, γενικών συνελεύσεων και πολλών από τους καταυλισμούς του κινήματος Occupy, όπου οι λευκοί δεν αποτελούσαν την πλειονότητα. Μόνο όταν απορρί­ψουμε την ιδέα ότι κάθε πολιτική διαδικασία είναι εγγενώς νόμιμη, θα καταρριφθεί το άλλοθι των φυλετικών ανισοτήτων που χαρακτηρίζει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Όσον αφορά στο φύλο, το παραπάνω μας δίνει μία νέα προο­πτική στο γιατί η Lucy Parsons, η Emma Goldman και άλλες γυναίκες, υποστήριξαν ότι το θέμα δεν ήταν να απαιτήσουν το δικαίωμα της γυναικείας ψήφου. Γιατί να απορρίψει κανείς τη δυνατότητα συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία, όσο ελλιπής κι αν είναι; Η σύντομη απάντηση είναι ότι θέλει να καταργήσει εξ ολοκλήρου τη διακυβέρνηση, όχι να την καταστήσει πιο συμ­μετοχική. Κοιτάζοντας όμως πιο προσεκτικά, μπορούμε να βρούμε πιο συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους αυτοί που παλεύουν για την γυναικεία χειραφέτηση, ενδέχεται να εί­ναι καχύποπτοι με αυτό το προνόμιο.

Ας επιστρέψουμε στην πόλη και τον οίκο. Το άστυ και το νοι­κοκυριό. Τα δημοκρατικά συστήματα βασίζονται στην επίσημη διάκριση μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας. Στη δημόσια σφαίρα γίνεται η λήψη όλων των νόμιμων αποφάσεων, ενώ η ιδιωτική αποκλείεται ή υποτιμάται. Σε ολόκληρο το φάσμα των κοινωνιών και των εποχών, αυτή η διαίρεση είναι βαθύτα­τα έμφυλη, με τους άνδρες να κυριαρχούν στις δημόσιες σφαί­ρες – την ιδιοκτησία, την εργασία, την κυβέρνηση, τη διοίκηση, τον δρόμο, ενώ οι γυναίκες και όσοι βρίσκονται εκτός των δύο κυρίαρχων φύλων, έχουν υποβιβαστεί στην ιδιωτική σφαίρα – στο σπίτι, την κουζίνα, την οικογένεια, την ανατροφή των παι­διών, την σεξουαλική εργασία, την εργασία φροντίδας και άλ­λες μορφές αόρατης/απλήρωτης εργασίας.

Στο βαθμό που τα δημοκρατικά συστήματα συγκεντρώνουν τη δύναμη λήψης αποφάσεων και την εξουσία στη δημόσια σφαίρα, συνεχίζουν να αναπαράγονται τα πατριαρχικά πρότυ­πα εξουσίας. Αυτό, είναι περισσότερο εμφανές όταν οι γυναί­κες αποκλείονται επίσημα από την ψηφοφορία και την πολιτι­κή – αλλά ακόμη και όταν δεν αποκλείονται, συχνά αντιμετω­πίζουν ανεπίσημα εμπόδια στη δημόσια σφαίρα, ενώ παράλλη­λα φέρουν δυσανάλογη ευθύνη στην ιδιωτική σφαίρα. Η ένταξη περισσότερων συμμετεχόντων στη δημόσια σφαίρα, χρησιμεύει για την περαιτέρω νομιμοποίηση ενός χώρου, όπου οι γυναίκες και εκείνοι που δεν συμμορφώνονται με τα πρότυπα των φύ­λων, λειτουργούν σε μειονεκτική θέση.

Εάν “εκδημοκρατισμός” σημαίνει μετατόπιση της εξουσίας λήψης αποφάσεων από ανεπίσημους και ιδιωτικούς χώρους σε πιο δημόσιους πολιτικούς χώρους, το αποτέλεσμα θα μπορού­σε να είναι ακόμη και η υπονόμευση ορισμένων μορφών γυναι­κείας ισχύος. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, τα γυναικεία κα­ταφύγια βάσης που ιδρύθηκαν το 1970, πώς έφτασαν τη δεκαε­τία του 1990, μέσω της ολοένα αυξανόμενης κρατικής επιχορήγησης, να “επαγγελματοποιηθούν” σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι γυναίκες που αρχικά τα ίδρυσαν να μην έχουν πια τα απαραίτητα προσόντα εισόδου σε αυτά.

Επομένως, δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στον βαθμό της επίσημης συμμετοχής των γυναικών στη δημόσια σφαίρα ως δείκτη απελευθέρωσης. Αντ’ αυτού, μπορούμε να αποδομήσου­με τις έμφυλες διακρίσεις του δημόσιου και ιδιωτικού κόσμου, επικυρώνοντας το τι συμβαίνει στις οικογένειες, τα νοικοκυριά, τις γειτονιές, τα κοινωνικά δίκτυα και τους άλλους χώρους που δεν αναγνωρίζονται ως μέρος της πολιτικής σφαίρας. Αυτό δε θα σήμαινε την επισημοποίηση ή την ενσωμάτωση των χώρων αυτών, σε μια ουδέτερη ως προς το φύλο πολιτική πρακτική, αλλά μάλλον τη νομιμοποίηση πολλαπλών τρόπων λήψης απο­φάσεων, αναγνωρίζοντας πολλαπλούς τόπους εξουσίας μέσα στην κοινωνία.

Υπάρχουν δύο τρόποι απάντησης στην αρσενική κυριαρχία της πολιτικής σφαίρας. Ο πρώτος είναι να καταστήσουμε τη δημόσια σφαίρα όσο το δυνατόν πιο προσβάσιμη και περιεκτι­κή γίνεται – για παράδειγμα δίνοντας δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, δίνοντας έμφαση στην παιδική μέριμνα, θεσπίζοντας ποσοστώσεις για το ποιος μπορεί να συμμετέχει στις απο­φάσεις, τη στάθμιση του ποιος επιτρέπεται να συμμετέχει στις συζητήσεις, ακόμη και, όπως στη Ροζάβα, ίδρυση γυναικείων συνελεύσεων με δικαίωμα βέτο. Η στρατηγική αυτή αποσκοπεί στην εφαρμογή της ισότητας, αλλά εξακολουθεί να υποθέτει ότι όλη η ισχύς θα πρέπει να ανατεθεί στη δημόσια σφαίρα. Η εναλλακτική είναι να προσδιοριστούν τόποι και πρακτικές λή­ψης αποφάσεων που ήδη εξουσιοδοτούν όσους δεν ωφελούνται από τα προνόμια των ανδρών και να τους παραχωρηθεί περαι­τέρω επιρροή. Η προσέγγιση αυτή βασίζεται σε μακρόχρονες φεμινιστικές παραδόσεις[vii] που δίνουν προτεραιότητα στις ζωές και τις εμπειρίες των ανθρώπων, σε σχέση με τις επίση­μες δομές και ιδεολογίες, αναγνωρίζοντας τη σημασία της δια­φορετικότητας και δίνοντας αξία σε διαστάσεις της ζωής που είναι συνήθως αόρατες.

Αυτές οι δύο προσεγγίσεις μπορούν να συμπίπτουν και να αλληλοσυμπληρώνονται, αλλά μόνο με την προϋπόθεση ότι δε θα επικεντρωθούμε στην ιδέα ότι όλη η νομιμότητα πρέπει να συγκεντρωθεί σε μια ενιαία θεσμική δομή.

“Όσο υπάρχει αστυνομία, ποιους νομίζετε ότι θα παρε­νοχλεί; Όσο υπάρχουν φυλακές, ποιοι νομίζετε ότι θα τις γεμίζουν; Όσο υπάρχει φτώχεια, ποιοι πιστεύετε ότι θα είναι φτωχοί; Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι θα μπο­ρούσαμε να επιτύχουμε την ισότητα σε μια κοινωνία που έχει ως βάση της την ιεραρχία. Μπορείτε να ανακατέψετε τα φύλλα, αλλά η τράπουλα θα είναι πάντα η ίδια.” CrimethInc., To Change Everything

“Η ιστορική πολιτική δραστηριότητα των ανδρών, απο­δεικνύει ότι δεν τους δόθηκε απολύτως τίποτα που δε θα μπορούσαν να επιτύχουν με πιο έμμεσο, λιγότερο δαπα­νηρό και πιο διαρκή τρόπο. Στην πραγματικότητα, κάθε εκατοστό του εδάφους που έχει κερδηθεί, κερδήθηκε μέσα από έναν συνεχή και αδιάσπαστο αγώνα έπαρσης και όχι μέσω της ψήφου. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι η γυναίκα, κατά την άνοδό της προς την απελευθέρωση, έχει βοηθηθεί ή θα βοηθηθεί από την ψήφο.” Lucy Parsons, The Ballot Humbug

[i]
Θεωρητικά, οι κατηγορίες που ορίζονται από τον αποκλεισμό, όπως η ιδιότητα του πολίτη, καταρρέουν όταν τις επεκτείνουμε για να συμπεριλάβουμε ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά αν θέλουμε να τις καταρρίψουμε, γιατί να μην τις απορρίψουμε εντελώς, αντί να υποσχεθούμε ότι θα το πράξουμε, ενώ τελικά θα τις νομιμοποιήσουμε περαιτέρω; Όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη ιθαγένεια για να περιγράψουμε κάτι επιθυμητό, αυτό δεν μπορεί παρά να ενισχύσει τη νομιμότητα αυτού του θεσμού όπως υπάρχει σήμερα.
[ii]
Στην πραγματικότητα, η αγγλική λέξη “αστυνομία” προέρχεται από το “πόλη”, μέσω της αρχαίας ελληνικής λέξης “άστυ”.
[iii]               Βλ. Το επιχείρημα του Kant στο Der Streit der Fakultäten, ότι μια δημοκρατία είναι «βία με ελευθερία και νόμο», ενώ η αναρχία είναι «ελευθερία και νόμος χωρίς βία» – ο νόμος γίνεται απλή σύσταση που δεν μπορεί να επιβληθεί.

[iv]             Βλ. για παράδειγμα το δεύτερο κεφάλαιο του Kendra A. King’s, African American Politics.

[v]     πχ, η κριτική του Bakunin πάνω στη Μαρξική θεωρία στο Θεός και Κράτος.

[vi]             Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, μπορούμε να συμφωνήσουμε με τον Booker T. Washington όταν είπε: Το πείραμα της Ανασυγκρότησης στη φυλετική δημοκρατία απέτυχε επειδή ξεκίνησε από λάθος βάση, δίνοντας έμφαση στα πολιτικά μέσα και τις πράξεις των πολιτικών δικαιωμάτων και όχι στα οικονομικά μέσα και την αυτοδιάθεση.

[vii]            Βλ. για παράδειγμα το Feminist Social Epistemology, μέσω http://plato.stanford.edu/

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ

Υπάρχουν πολλές αντιρρήσεις στην ιδέα ότι οι δομές λήψης αποφάσεων πρέπει να είναι εθελοντικές και όχι υποχρεωτικές, αποκεντρωμένες και όχι μονολιθικές. Μας λένε ότι χωρίς ένα κεντρικό μηχανισμό που θα παίρνει τις αποφάσεις για τις συ­γκρούσεις, η κοινωνία θα υποπέσει σε εμφύλιο πόλεμο˙ ότι εί­ναι αδύνατον να απαντήσουμε σε μία κεντρικά συντονισμένη επίθεση, χωρίς να έχουμε οι ίδιοι κεντρική εξουσία˙ ότι χρεια­ζόμαστε το σύστημα της κεντρικής εξουσίας για την αντιμε­τώπιση της καταπίεσης και της αδικίας.

Στην πραγματικότητα, ο συγκεντρωτισμός της εξουσίας μπο­ρεί να προκαλέσει μία διαμάχη ώστε να την επιλύσει. Όταν ο καθένας προσπαθεί να κερδίσει τον έλεγχο των κρατικών δο­μών, ώστε να αποκτήσει τον έλεγχο της ζωής του, δε μπορεί παρά να δημιουργηθούν τριβές. Σε Ισραήλ και Παλαιστίνη, σε Ινδία και Πακιστάν και σε άλλα μέρη όπου άνθρωποι διαφορε­τικών θρησκειών και εθνοτήτων έχουν συνυπάρξει αυτόνομα με σχετική ειρήνη, ο αποικισμός τους επέβαλε επιτακτικά την ανάγκη να αντιπαρατεθούν για πολιτική εξουσία, στο πλαίσιο ενός ενιαίου κράτους που παράγει παρατεταμένη εθνοτική βία.

Τέτοιου είδους συγκρούσεις ήταν συνηθισμένες στις ΗΠΑ του 19ου αιώνα – ας θυμηθούμε τον πρώιμο πόλεμο των συμμο­ριών γύρω από τις εκλογές σε Ουάσιγκτον και  Βαλτιμόρη ή τον αγώνα του Ματωμένου Κάνσας. Το ότι τέτοιου είδους αγώνες δεν είναι πλέον συνηθισμένοι στις ΗΠΑ, δεν αποτελεί απόδειξη ότι το κράτος έχει επιλύσει όλες τις συγκρούσεις που προκάλεσε.

Η κεντρική διακυβέρνηση, η οποία προσφέρεται ως τρόπος επίλυσης των διαφορών, εδραιώνει απλώς την εξουσία, έτσι ώστε οι νικητές να διατηρούν τη θέση τους με τη δύναμη των όπλων. Κι όταν οι συγκεντρωτικές δομές καταρρεύσουν, όπως έγινε στη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια της εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας τη δεκαετία του ‘90, οι συνέπειες μπορεί να είναι πραγματικά αιματηρές. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, ο συγκεντρωτισμός απλώς αναβάλλει τη σύγκρουση – όπως το χρέος συσσωρεύει τους τόκους.

Μπορούν όμως τα αποκεντρωμένα δίκτυα να έχουν κάποια ευκαιρία απέναντι στις συγκεντρωτικές δομές εξουσίας; Εάν όχι, τότε ολόκληρη η συζήτηση είναι αμφισβητήσιμη, καθώς οποιαδήποτε απόπειρα πειραματισμού για αποκέντρωση θα συντριφτεί από πιο συγκεντρωτικούς αντιπάλους.

Η απάντηση δεν έχει ακόμη δοθεί, αλλά οι σημερινές συγκε­ντρωτικές εξουσίες κάθε άλλο παρά άτρωτους θεωρούν τους εαυτούς τους. Ήδη το 2001, η εταιρεία Έρευνας και Ανάπτυ­ξης (RAND Corporation) υποστήριζε[i] ότι τα αποκεντρωμένα δίκτυα και όχι η κεντρική ιεραρχία, θα είναι οι κυρίαρχοι παί­κτες του εικοστού πρώτου αιώνα. Τις τελευταίες δύο δεκαετί­ες, από το αποκαλούμενο Κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης μέχρι το Occupy και το πείραμα της Κουρδικής Αυτονομίας στη Ροζάβα, οι πρωτοβουλίες που κατάφεραν να δημιουργή­σουν χώρους νέων πειραμάτων (δημοκρατικών και αναρχικών) έχουν αποκεντρωθεί, τη στιγμή που πιο συγκεντρωτικές προ­σπάθειες, όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, συνεργάστηκαν σχεδόν αμέσως με την κεντρική εξουσία. Ένα ευρύ φάσμα μελετητών θεωρητικολογεί πια πάνω στα διακριτικά χαρακτηριστικά και τα πλεονεκτήματα της οργάνωσης μέσω δικτύου.

Τέλος, τίθεται το ερώτημα για το αν η κοινωνία χρειάζεται έναν κεντρικό πολιτικό μηχανισμό για να σταματήσει την κα­ταπίεση και την αδικία. Η πρώτη εναρκτήρια ομιλία του Abraham Linkoln, που εκφωνήθηκε τις παραμονές του εμφυλί­ου πολέμου, το 1861, αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα επιχει­ρήματα υπέρ αυτής της άποψης. Αξίζει να παραθέσουμε ένα μέρος της:

“Σαφώς, η κεντρική ιδέα της απόσχισης είναι η ουσία της αναρχίας. Μια πλειοψηφία που διατηρείται χαλιναγωγημένη με συνταγματικούς ελέγχους και περιορισμούς και που μετατοπίζεται εύκολα μέσω εσκεμμένων αλλαγών της κοινής γνώμης και των συναισθημάτων της, είναι ο μόνος αληθινός κυβερνήτης ενός ελεύθερου λαού. Όποιος την απορρίπτει, αποδέχεται είτε την αναρχία είτε τον δεσποτισμό. Η ομοφωνία είναι αδύνατη. Η κυριαρχία μιας μειονότητας ως μόνιμη συνθήκη είναι εντελώς απαράδεκτη˙ οπότε, απορρίπτοντας την πλειοψηφία, η αναρχία ή ο δεσποτισμός με κάποια μορφή, είναι ό,τι απομένει…

Από φυσική άποψη, δεν μπορούμε να διαχωριστούμε. Δεν μπορούμε να χωριστούμε σε κομμάτια, ούτε να χτίσουμε ένα αδιάβατο τοίχος μεταξύ μας. Ένα ανδρόγυνο μπορεί να χωρίσει και στη συνέχεια να αποφεύγουν ο ένας την παρουσία του άλλου, όμως αυτό δε μπορούν να το κάνουν τα διάφορα μέρη της χώρας μας. Δε μπορούν παρά να μένουν δίπλα-δίπλα και η επαφή τους, φιλική ή εχθρική, πρέπει να συνεχιστεί. Είναι, λοιπόν, δυνατόν να γίνει η επαφή αυτή πιο συμφέρουσα, πιο ικανοποιητική, μετά τον διαχωρισμό, από ότι ήταν πριν; Μπορούν οι αλλοδαποί να κάνουν ευκολότερα συνθήκες, από ότι μπορούν να κάνουν νόμους οι φίλοι; Μπορούν οι συνθήκες να εφαρμοστούν πιο πιστά μεταξύ αλλοδαπών, από ότι οι νόμοι μεταξύ φίλων; Ας υποθέσουμε ότι πηγαίνετε στον πόλεμο, δεν μπορείτε να πολεμάτε για πάντα. Και όταν, μετά από πολλές απώλειες και από τις δύο πλευρές και χωρίς κέρδος, σταματήσετε να αγωνίζεστε, τα ίδια παλιά ερωτήματα, όσον αφορά τους όρους της συζήτησης, εμφανίζονται και πάλι. Αυτή η χώρα, και οι θεσμοί της, ανήκει στους κατοίκους της. Κάθε φορά που θα κουράζονται από την εκάστοτε     κυβέρνηση, θα μπορούν να εξασκούν το συνταγματικό τους δικαίωμα να την τροποποιούν ή να εξασκούν το επαναστατικό τους δικαίωμα να την αποσυναρμολογούν ή να την ανατρέπουν.”

 Ακολουθήστε τη λογική αυτή στον σημερινό παγκοσμιοποιη­μένο πλανήτη και θα καταλήξετε μπροστά στην ιδέα της πα­γκόσμιας διακυβέρνησης: η πλειοψηφία κυβερνά σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο Linkoln, κόντρα στους υπέρμαχους της ομοφωνίας, έχει δίκιο. Η ομοφωνία αυτή είναι αδύνατον να υπάρξει και όσοι δεν επιθυμούν να κυβερνηθούν από πλειοψηφίες, θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στο δεσποτισμό και την αναρ­χία. Το επιχείρημα ότι οι φίλοι μπορούν πιο εύκολα να φτιάξουν νόμους απ’ ότι οι αλλοδαποί συνθήκες, ακούγεται αρκετά πειστικό. Όμως, οι φίλοι δεν επιβάλλουν νόμους ο ένας στον άλλον – οι νόμοι θεσπίζονται για να επιβληθούν στα πιο αδύναμα μέρη, ενώ οι συνθήκες γίνονται μεταξύ ίσων. Μπορεί να υπάρξει διακυβέρνηση μεταξύ φίλων, τόσο όσο μπορεί οι ελεύθεροι άνθρωποι να έχουν την ανάγκη ενός ηγεμόνα.

Αν έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ δεσποτισμού, κυβέρνηση πλειοψηφίας και αναρχίας, η αναρχία είναι ο,τι πιο κοντινό υπάρχει στην ελευθερία – αυτό που ο Linkoln ονομάζει “επα­ναστατικό δικαίωμα” ανατροπής των κυβερνήσεων. Ωστόσο, συνδέοντας την αναρχία με την απόσχιση των Νότιων Πολι­τειών, ο Linkoln εκκινούσε μία κριτική στην αυτονομία, της οποίας κριτικής ο αντίλαλος φτάνει ως και σήμερα. Η επιχει­ρηματολογία πάει κάπως έτσι: αν δεν υπήρχε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η δουλεία δε θα είχε καταργηθεί ποτέ, ούτε θα είχε καταργηθεί ο φυλετικός διαχωρισμός στον Νότο, ούτε θα είχαν εκχωρηθεί πολιτικά δικαιώματα στους έγχρωμους. Αυτά τα μέτρα εναντίον της αδικίας έπρεπε να επιβληθούν διά των όπλων από τα στρατεύματα της Ένωσης και έναν αιώνα αρ­γότερα από την Εθνική Φρουρά. Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πως υποστηρίζοντας την αποκέντρωση, υπάρχει αποδοχή της δουλείας, του διαχωρισμού και της Κου Κλουξ Κλαν. Χωρίς ένα νόμιμο κεντρικό όργανο διοίκησης, ποιος μηχανισμός θα μπορούσε να εμποδίσει τους ανθρώπους από το να ενεργούν καταπιεστικά;

Υπάρχουν πολλά σφάλματα εδώ. Το πρώτο λάθος είναι προ­φανές: από τις τρεις εναλλακτικές του Linkoln – δεσποτισμό, κυβέρνηση πλειοψηφίας, αναρχία – οι αποσχιστές του Νότου αντιπρο­σώπευαν τον δεσποτισμό και όχι την αναρχία. Ομοίως, είναι αφελές να πιστεύουμε ότι ο μηχανισμός της κεντρικής διακυ­βέρνησης θα εργάζεται μόνο για το καλό της ελευθερίας. Η ίδια Εθνική Φρουρά που επέβλεψε την ενσωμάτωση στον Νότο, χρησιμοποίησε πραγματικά πυρά για να καταστείλει τις μαύ­ρες εξεγέρσεις στη χώρα˙ σήμερα υπάρχουν στις φυλακές των ΗΠΑ τόσοι μαύροι, όσοι ήταν κάποτε οι σκλάβοι. Τέλος, δε χρειάζεται να καταχωρήσει κανείς τη νομιμότητα σε ένα και μόνο κυβερνητικό όργανο, προκειμένου να ενεργήσει κατά της καταπίεσης. Μπορεί να ενεργήσει – πρέπει να το κάνει – χω­ρίς το πρόσχημα της επιβολής του νόμου.

Η εναντίωση στο συγκεντρωτισμό της εξουσίας και της νομι­μότητας, δε σημαίνει απραξία. Υπάρχουν μάχες που πρέπει να δοθούν. Προκύπτουν μέσα από πραγματικά ασυμβίβαστες δια­φορές και η επιβολή μιας επίπλαστης ενότητας, μόνο να τις αναβάλει μπορεί. Στην εναρκτήρια ομιλία του, ο Linkoln, στο όνομα του κράτους, εκλιπαρούσε την αναβολή της σύγκρουσης μεταξύ των πολέμιων της δουλείας και των υπερμάχων της – μια σύγκρουση που ήταν αναγκαία και αναπόφευκτη και που ήδη είχε αργήσει πολλές δεκαετίες, χάριν ενός απαράδεκτου συμβιβασμού. Εν τω μεταξύ, πολέμιοι της δουλείας, όπως οι Nat Turner και John Brown, είχαν τη δυνατότητα να δράσουν αποφασιστικά, χωρίς να εξαρτώνται από μια κεντρική πολιτική αρχή – στην πραγματικότητα τα κατάφεραν ακριβώς επειδή δεν την αναγνώριζαν. Εάν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν ασχολούνταν με τις πιέσεις που δημιουργούνταν από αυτόνο­μες ενέργειες όπως οι δικές τους, δεν θα είχε παρέμβει ποτέ στον Νότο˙ κι αν περισσότεροι άνθρωποι έπαιρναν πρωτοβου­λία, όπως το έπραξαν αυτοί, η δουλεία δε θα μπορούσε να υπάρξει και ο εμφύλιος πόλεμος δε θα ήταν απαραίτητος.

Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν ήταν η πολλή αναρχία, αλλά το ότι δεν υπήρξε αρκετή. Ήταν μια αυτόνομη δράση που πίε­σε την επίλυση του ζητήματος της δουλείας, όχι μια δημοκρα­τική διαβούλευση. Επιπλέον, αν υπήρχαν περισσότεροι υπέρ­μαχοι της αναρχίας και όχι της πλειοψηφικής εξουσίας, δεν θα ήταν δυνατόν οι λευκοί του Νότου να ξανακερδίσουν την πολι­τική υπεροχή μετά την Ανασυγκρότηση.

Υπάρχει ένα ακόμη ανέκδοτο που αξίζει αναφοράς. Ένα χρόνο μετά την εναρκτήρια ομιλία του, ο Lincoln, απευθύνθηκε σε μία επιτροπή απελευθερωμένων νέγρων, προσπαθώντας να τους πείσει να μεταναστεύσουν και να δημιουργήσουν μια αποικία, όπως η Λιβερία, με την ελπίδα ότι θα ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι μαύροι της Αμερικής.[ii] Όσον αφορά τη σχέση μεταξύ, απελευθερωμένων πια, μαύρων και λευκών Αμερικανών πολιτών, υποστήριξε ότι:

“Είναι καλύτερο και για τις δύο πλευρές να χωριστούμε… υπάρχει, όσο σκληρό κι αν αυτό ακούγεται, απροθυμία από ένα κομμάτι του λαού μας να συμβιώσουν μαζί σας.”

Οπότε, στην κοσμολογία του Lincoln, η πόλη των λευκών πο­λιτών δεν μπορεί να χωριστεί, αλλά από τη στιγμή που οι μαύ­ροι σκλάβοι του οίκου δεν επιτελούν τον οικονομικό τους ρόλο, τότε είναι καλύτερα να αποχωρήσουν. Αυτό κάνει αρκετά ξε­κάθαρα τα πράγματα: το έθνος είναι αδιαίρετο, αλλά οι απο­κλειόμενοι είναι αναλώσιμοι. Μεταναστεύοντας οι, προσφάτως απελευθερωμένοι σκλάβοι, στην Αφρική, θα έφταναν ακριβώς πάνω στην ώρα για να βιώσουν τη φρίκη του Ευρωπαϊκού Αποικισμού, με το θάνατο δέκα εκατομμυρίων, μόνο στο Βελ­γικό Κονγκό.[i] Η κατάλληλη λύση για τέτοιου είδους κατα­στροφές, δεν είναι η ενσωμάτωση όλου του κόσμου σε μια ενιαία αντιπροσωπευτική δημοκρατία που διέπεται από τον πλειοψηφικό κανόνα, αλλά η καταπολέμηση όλων των θεσμών που διαιρούν τους πολίτες σε πλειοψηφίες και μειοψηφίες – σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους – όσο δημοκρατικές κι αν εί­ναι αυτές.

[i] Βλ. πχ.,Adam Hochschild’s King Leopold’s Ghost:  και Heroism in Colonial Africa.
 

[i]  Στο Networks and Netwars: The Future of Terror, Crime, and Militancy, έκδοση John Arquilla and David Ronfeldt.

[ii] Βλ. Address on Colonization to a Deputation of Negroes στον 5ο τόμο των κειμένων του Lincoln.
 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

“Η δημοκρατία αποτελεί έναν εξαιρετικό τρόπο δια­σφάλισης της νομιμότητας της κυβέρνησης, ακόμη και όταν δεν πραγματώνει τη βούληση του κοινού. Σε μια λει­τουργική δημοκρατία, οι μαζικές διαμαρτυρίες αμφισβη­τούν τους ηγέτες. Δεν αμφισβητούν τη θεμελιώδη φύση του πολιτικού συστήματος του κράτους.”

Noah Feldman, Tunisia’s Protests Are Different This Time

“Περιστασιακά επαναστατείτε, αλλά είναι πάντα για να ξεκινήσετε να κάνετε το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά από το μηδέν.” Albert Libertad, Voters: You Are the Real Criminals

Η νομιμότητα κάθε συσταθείσας κυβέρνησης, καταλήγει πάντα στο να διαβρωθεί. Δε μπορεί παρά να διαβρωθεί. Ό,τι κι αν υποσχεθεί το κράτος, τίποτα δε μπορεί να αντισταθμίσει το γεγονός ότι πρέπει να του παραχωρήσουμε τον έλεγχο των ζωών μας. Οποιαδήποτε συγκεκριμένη αδικία φανερώνει το συστημικό αυτό πρόβλημα, αν και σπάνια βλέπουμε το δάσος αντί του δέντρου.

Εκεί, αναλαμβάνει δράση η δημοκρατία. Νέες εκλογές, νέα κυβέρνηση, άλλος ένας κύκλος αισιοδοξίας – απογοήτευσης.

Όμως, αυτό δεν ησυχάζει πάντα τον πληθυσμό. Την περα­σμένη δεκαετία υπήρξαν κινήματα και εξεγέρσεις ανά την υφήλιο – από την Οαχάκα μέχρι την Τύνιδα, από την Κωνστα­ντινούπολη ως το Ρίο Ντε Τζανέιρο, από το Κίεβο στο Χονγκ Κονγκ – στις οποίες οι απογοητευμένοι και δυσαρεστημένοι προσπάθησαν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Οι πε­ρισσότερες από αυτές κινήθηκαν γύρω από το πρόταγμα της περισσότερης και καλύτερης δημοκρατίας.

Λαμβάνοντας υπόψιν την εξουσία που ασκούν πάνω μας η αγορά και η κυβέρνηση, είναι πράγματι δελεαστική η σκέψη ότι με κάποιον τρόπο θα μπορούσαμε να αντιστρέψουμε τους όρους και να τις κυβερνήσουμε εμείς. Ακόμη και αυτοί που δεν πιστεύουν πως είναι δυνατόν ο λαός να κυβερνήσει την κυ­βέρνηση, συνήθως καταλήγουν στο να κυβερνάνε αυτό που τους απέμεινε – την αντίσταση τους σ’ αυτήν. Προσεγγίζοντας τα κινήματα διαμαρτυρίας ως πειράματα της άμεσης δημοκρα­τίας, προδιαγράφουν τις δομές ενός άλλου, πιο δημοκρατικού κόσμου.

Αλλά τι γίνεται αν η προετοιμασία της δημοκρατίας είναι μέρος του προβλήματος; Αυτό θα εξηγούσε γιατί ήταν τελικά τόσο λίγα τα κινήματα που κατάφεραν να ορθώσουν μια ασυμβίβαστη αντίσταση απέναντι στις δομές που αντιτάχθη­καν. Με τις αδιαμφισβήτητες εξαιρέσεις των Τσιάπας και Ρο­ζάβα, όλα ηττήθηκαν (Occupy) επανεντάχθηκαν στην λειτουρ­γία της επικρατούσας διακυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ, Podemos) ή ανέτρεψαν και αντικατέστησαν την κυβέρνηση χωρίς να επιτύ­χουν κάποια πραγματική αλλαγή στην κοινωνία (Τυνησία, Αί­γυπτος, Λιβύη, Ουκρανία).

Όταν ένα κίνημα επιδιώκει να νομιμοποιηθεί στη βάση των αρχών που διέπουν τη δημοκρατική διακυβέρνηση, καταλήγει να προσπαθεί να νικήσει το κράτος στο δικό του παιχνίδι. Ακόμη κι αν το επιτύχει, η ανταμοιβή του είναι ο περιορισμός και θεσμοποίησή του, είτε εντός των υφιστάμενων δομών της κυβέρνησης είτε μέσω της επανασχεδίασης των ίδιων πάντα δομών. Συνεπώς, κινήματα που ξεκινούν ως στάσεις εναντίον του κράτους, καταλήγουν να το αναδημιουργούν.

Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Υπάρχουν τα κινήματα που, ισχυριζόμενα ότι είναι πιο δημο­κρατικά, πιο διαφανή ή πιο αντιπροσωπευτικά από τις υφι­στάμενες αρχές, αυτοϋπονομεύονται. Τα κινήματα που έρχο­νται στην εξουσία μέσω της εκλογικής διαδικασίας, μόνο για να προδώσουν τους αρχικούς τους στόχους. Τα κινήματα που προωθούν αμεσοδημοκρατικές προοπτικές και που αποδεικνύο­νται εξίσου χρήσιμες σε αυτούς που επιζητούν κρα­τική εξουσία. Και, τέλος, τα κινήματα που ανατρέπουν τις κυ­βερνήσεις μόνο και μόνο για να τις αντικαταστήσουν. Ας τα εξετάσουμε ένα προς ένα.

Εάν οι στόχοι των κινημάτων μας περιοριστούν μόνο σε ό,τι προκαταβολικά συμφωνεί η πλειονότητα των συμμετεχόντων, τότε είναι πολύ πιθανόν οι στόχοι μας να μην ευδοκιμήσουν εξ’ αρχής. Όταν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει αποδε­χθεί τη νομιμότητα της κυβέρνησης και των νόμων της, οι πε­ρισσότεροι άνθρωποι δεν αισθάνονται πως έχουν το δικαίω­μα να κάνουν οτιδήποτε θα μπορούσε να αμφισβητήσει την υπάρχουσα δομή εξουσίας, ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα αυτή τους αντιμετωπίζει. Κατά συνέπεια, ένα κίνημα που λαμ­βάνει αποφάσεις κατά πλειοψηφία ή βάσει συναίνεσης, μπορεί να δυσκολεύεται να συμφωνήσει να χρησιμοποιήσει οποιαδή­ποτε τακτική, παρά μόνο συμβολικές δράσεις. Μπορείτε να φανταστείτε, για παράδειγμα, τους κατοίκους του Φέργκιου­σον στο Μιζούρι, να συμμετέχουν σε μια συνέλευση με σκοπό να αποφασίσουν το κάψιμο του Quick Trip[i] ή τη σύγκρουση με την αστυνομία;

Κι όμως, αυτές ήταν οι δράσεις που πυροδότησαν το κίνημα που έγινε γνωστό ως Black Lives Matter. Οι άνθρωποι συνήθως θα πρέπει να βιώσουν κάτι νέο για να μπορέσουν να το εν­στερνιστούν. Είναι λάθος να περιορίσουμε ένα ολόκληρο κίνη­μα σε ό,τι είναι ήδη οικείο στην πλειονότητα των συμμετε­χόντων.Με τον ίδιο τρόπο, αν επιμείνουμε στο να είναι οι κινήσεις μας εντελώς διαφανείς, αυτό σημαίνει ότι αφήνουμε τις αρχές να γνωρίζουν το ποιες θα είναι οι τακτικές που θα ακολουθή­σουμε. Σε συνθήκες ευρύτατης διείσδυσης και επιτήρησης, η σε δημόσια θέα και με πλήρη διαφάνεια λήψη αποφάσεων ενθαρ­ρύνει την καταστολή, έναντι σε οποιονδήποτε θεωρηθεί πως απειλεί το status quo. Όσο πιο δημόσιο και διαφανές είναι το όργανο λήψης αποφάσεων, τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητες να προβαίνει σε συντηρητικές ενέργειες, έστω κι αν αυτό αντι­τίθεται στον ρητό λόγο ύπαρξης του – σκεφτείτε όλους αυ­τούς τους περιβαλλοντικούς συνασπισμούς που ποτέ δεν έκα­ναν το παραμικρό βήμα για να σταματήσουν τις δραστηριότη­τες που προκαλούν την κλιματική αλλαγή. Στο πλαίσιο της δη­μοκρατικής λογικής, έχει νόημα να απαιτείται διαφάνεια από την κυβέρνηση, καθώς υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει και απαντά στο λαό. Αλλά εκτός αυτής της λογικής, αντί να απαι­τούμε από τους συμμετέχοντες στα κοινωνικά κινήματα αντι­προσώπευση και απαντήσεις του ενός προς τον άλλον, θα πρέπει να επιδιώξουμε τη μεγιστοποίηση της αυτονομίας με την οποία θα μπορούν να ενεργούν.

Εάν διεκδικήσουμε νομιμότητα βασιζόμενοι στο επιχείρημα της εκπροσώπησης, προσφέρουμε στις αρχές έναν εύκολο τρόπο να μας υπερκεράσουν, από τη στιγμή που ανοίγει ο δρόμος για άλλους να συνεισφέρουν στις προσπάθειές μας. Πριν από την εμφάνιση της καθολικής ψήφου, ήταν δυνατόν να υποστηριχθεί ότι ένα κίνημα αντιπροσώπευε τη βούληση του λαού. Σήμερα όμως, μια εκλογική διαδικασία μπορεί να παρα­σύρει περισσότερους ανθρώπους στις κάλπες απ’ όσους θα μπορούσε να βγάλει στο δρόμο το πιο μαζικό κίνημα. Οι νικη­τές των εκλογών θα μπορούν πάντα να ισχυρίζονται ότι αντι­προσωπεύουν περισσότερους ανθρώπους από όσοι μπορούν να συμμετάσχουν σε κάποιο κίνημα.[i] Παρομοίως, κινήματα που δηλώνουν πως αντιπροσωπεύουν τα πιο καταπιεσμένα κομ­μάτια της κοινωνίας, μπορούν να υπερφαλαγγιστούν μέσω της συμβολικής τους εκπροσώπησης στις αίθουσες της εξουσίας. Και όσο επικυρώνουμε την ιδέα της αντιπροσώπευσης, θα βρί­σκεται πάντα ένας νέος πολιτικός ή κόμμα που θα χρησιμο­ποιεί τη ρητορική μας για να έρθει στην εξουσία. Δεν πρέπει να ισχυριζόμαστε πως αντιπροσωπεύουμε το λαό – πρέπει να υποστηρίζουμε ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας κυβερ­νά.

Τι συμβαίνει όταν ένα κίνημα έρχεται στην εξουσία μέσω της εκλογικής διαδικασίας; Η νίκη του Lula και του Εργατικού Κόμματος στη Βραζιλία, φάνηκε ότι παρουσίασε το καλύτερο σενάριο, στο οποίο ένα κόμμα βασιζόμενο στη ριζοσπαστική οργάνωση του λαού ανέλαβε τα ηνία του κράτους. Εκείνη την περίοδο, η Βραζιλία φιλοξένησε μερικά από τα πιο ισχυρά κοι­νωνικά κινήματα παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένου και του 1,5 εκατομμυρίου συμμετεχόντων του MST (Κίνημα Ακτη­μόνων Εργατών), του κινήματος για την αγροτική μεταρρύθμι­ση. Πολλά από αυτά διασυνδέονταν με το Εργατικό Κόμμα. Ωστόσο, μετά την ανάληψη καθηκόντων από τον Lula, το 2002, τα κοινωνικά κινήματα σημείωσαν μια απότομη πτώση που κράτησε μέχρι το 2013. Μέλη του Εργατικού Κόμματος εγκα­τέλειπαν τις τοπικές οργανώσεις για να πάρουν κυβερνητικές θέσεις, τη στιγμή που ο Lula, εφαρμόζοντας μια ρεαλιστική πολιτική, δεν μπορούσε να προχωρήσει στην υλοποίηση των παραχωρήσεων που είχε υποσχεθεί στα κινήματα τα οποία τον είχαν προηγουμένως στηρίξει. Το MST είχε εξαναγκάσει τη συ­ντηρητική κυβέρνηση που προηγήθηκε του Lula, να νομιμοποιή­σει κατοχή γης, αλλά επί των ημερών του Lula δεν υπήρξε κα­μιά απολύτως πρόοδος. Αυτό το μοτίβο επανεμφανίστηκε σε όλη τη Λατινική Αμερική, καθώς οι δήθεν ριζοσπαστικοί πολι­τικοί πρόδωσαν τα κοινωνικά κινήματα που τους ανέδειξαν στην εξουσία. Σήμερα, τα πιο ισχυρά κοινωνικά κινήματα που υπάρχουν στη Βραζιλία είναι δεξιοί, οι οποίοι απειλούν ότι θα ανατρέψουν με πραξικόπημα το Εργατικό Κόμμα. Δεν υπάρ­χουν εκλογικές παρακάμψεις προς την ελευθερία.

Τι θα συμβεί αν, αντί να επιδιώξουμε την κρατική εξουσία, εστιάζουμε στην προώθηση αμεσοδημοκρατικών μοντέλων, όπως οι συνελεύσεις γειτονιάς; Δυστυχώς, τέτοιες πρακτικές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εξυπηρετήσουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Μετά τη σλοβενική εξέγερση του 2012 και ενώ αυτοργανωμένες συνελεύσεις γειτονιάς συνέχιζαν να συνα­ντώνται στη Λιουμπιάνα, μία χρηματοδοτούμενη από τις τοπι­κές αρχές ΜΚΟ άρχισε να οργανώνει συνελεύσεις σε μια “πα­ραμελημένη” γειτονιά, στο πλαίσιο ενός πιλοτικού προγράμμα­τος που έθετε ως στόχο την “αναζωογόνηση” της περιοχής, μέσω της επανέναρξης του διαλόγου μεταξύ των δυσαρεστη­μένων πολιτών και της κυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια της ου­κρανικής επανάστασης του 2014, τα φασιστικά κόμματα Svoboda και Δεξιός Τομέας, ήρθαν στο προσκήνιο μέσω των δημοκρατικών συνελεύσεων στο κατεχόμενο Μεϊντάν. Το 2009, μέλη του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος Χρυσή Αυγή, διείσδυσαν στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα στην Αθήνα, για να οργανώσουν επιθέσεις εναντίον μεταναστών και αναρχι­κών. Εάν θέλουμε να ενθαρρύνουμε τη συμμετοχή και την αυ­τοδιάθεση, δεν αρκεί να προπαγανδίζουμε τη ρητορική και τις διαδικασίες της συμμετοχικής δημοκρατίας.[ii] Πρέπει να δια­δίδουμε ένα πλαίσιο που αντιτίθεται στο κράτος και στις λοι­πές ιεραρχικές μορφές εξουσίας.

Ακόμα και ρητά επαναστατικές στρατηγικές, μπορούν να χρησιμοποιηθούν προς όφελος των παγκόσμιων δυνάμεων στο όνομα της δημοκρατίας. Από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Μακεδο­νία, έχουμε δει κρατικούς φορείς και οργανωμένα συμφέροντα να μετατρέπουν τη γνήσια λαϊκή εναντίωση σε υποκατάστατα κοινωνικά κινήματα, προκειμένου να συντομεύσουν τον εκλογι­κό κύκλο. Συνήθως ο σκοπός είναι να αναγκαστεί το κυβερνόν κόμμα να παραιτηθεί, ώστε να αντικατασταθεί από μια πιο “δημοκρατική” κυβέρνηση – δηλαδή μια κυβέρνηση πιο επιδε­κτική στους στόχους των ΗΠΑ ή της Ε.Ε. Τέτοιου είδους κινή­ματα, επικεντρώνονται συνήθως στη “διαφθορά”, υποδηλώνο­ντας ότι το σύστημα θα δούλευε σωστά αν υπήρχαν οι κατάλ­ληλοι άνθρωποι στην εξουσία. Όταν λοιπόν κατεβαίνουμε στους δρόμους, για να μην καταλήγουμε να είμαστε τα πιόνια μιας κάποιας εξωτερικής πολιτικής πρωτοβουλίας, δε θα πρέπει να εναντιωνόμαστε σε κάποια συγκεκριμένη κυβέρνηση, αλλά στην διακυβέρνηση καθ’ αυτή.

Η αιγυπτιακή επανάσταση απεικονίζει δραματικά το αδιέξο­δο της δημοκρατικής επανάστασης. Αφού εκατοντάδες έδωσαν τη ζωή τους για να ανατραπεί ο δικτάτορας Hosni Mubarak και να εγκατασταθεί η δημοκρατία, οι λαϊκές εκλογές έφεραν έναν άλλον αυτοκράτορα στην εξουσία, τον Mohamed Morsi. Ένα χρόνο αργότερα δεν είχε υπάρξει καμία βελτίωση και οι άνθρωποι που είχαν ξεκινήσει την επανάσταση κατέβηκαν και πάλι στους δρόμους, απορρίπτοντας τα αποτελέσματα της δη­μοκρατίας, πιέζοντας τον Αιγυπτιακό στρατό να εκθρονίσει τον Morsi. Σήμερα, ο στρατός παραμένει ο de facto κυβερνήτης της Αιγύπτου και η ίδια καταπίεση και αδικία που ενέπνευσε τις δύο επαναστάσεις, συνεχίζεται. Οι επιλογές που αντιπροσω­πεύονται από τον Στρατό, τον Morsi και τους εξεγερμένους, εί­ναι οι ίδιες που περιέγραψε ο Linkoln στην εναρκτήρια ομιλία του: τυραννία, πλειοψηφική κυριαρχία, αναρχία.

Εδώ, στο απώτατο όριο του αγώνα κατά της φτώχειας και της καταπίεσης, βρισκόμαστε πάντοτε αντιμέτωποι με το ίδιο το κράτος. Όσο υποτασσόμαστε στη διακυβέρνηση, το κράτος θα μετατοπίζεται ανάλογα με τις ανάγκες, μεταξύ κυριαρχίας της πλειοψηφίας και τυραννίας – δύο εκφράσεις της ίδιας βα­σικής αρχής. Το κράτος μπορεί να πάρει πολλές μορφές˙ όπως και τα φυλλοβόλα δέντρα μπορεί να πέσει σε νάρκωση, αλλά θα ξαναγεννηθεί από τις ρίζες του. Μπορεί να πάρει τη μορφή της μοναρχίας ή μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μιας επα­ναστατικής δικτατορίας ή ενός προσωρινού συμβουλίου˙ όταν οι αρχές έχουν τραπεί σε φυγή και οι στρατιωτικοί έχουν στα­σιάσει, το κράτος μπορεί να επιζήσει ως μικρόβιο στους παρτι­ζάνους της τάξης και του πρωτοκόλλου, μέσω μιας, προφανώς, οριζόντιας γενικής συνέλευσης. Όλες αυτές οι μορφές, όσο δη­μοκρατικές κι αν δείχνουν, μπορούν να αναγεννηθούν σε ένα καθεστώς ικανό να συντρίψει την ελευθερία και την αυτο­διάθεση.

Ο μόνος σίγουρος δρόμος για να αποφύγουμε τη συμμετοχή, τη χειραγώγηση και τον οπορτουνισμό, είναι η άρνηση της νο­μιμοποίησης οποιασδήποτε μορφής εξουσίας. Όταν οι άνθρω­ποι επιλύουν τα προβλήματά τους και αντιμετωπίζουν τις ανάγκες τους άμεσα, μέσα από ευέλικτες, οριζόντιες και απο­κεντρωμένες δομές, δεν μπορούν να υπάρξουν ηγέτες να δια­φθείρουν, επίσημες δομές να αποστεωθούν, διαδικασίες να σφετεριστούν. Καταργείστε τις συγκεντρωτικές δομές εξουσίας και αυτοί που επιθυμούν να καταλάβουν την εξουσία δε θα μπορούν να βρουν στηρίγματα στην κοινωνία. Ένας ακυβέρνη­τος λαός πιθανότατα να χρειαστεί να υπερασπίσει τον εαυτό του από επίδοξους τυράννους, αλλά ποτέ δε θα διαθέσει τις δυνάμεις του για να τους στηρίξει.

_______________________________________  

[i]                 Στα τέλη Μαΐου του 1968, η ανακοίνωση των πρόωρων εκλογών έσπασε το κύμα άγριων διαδηλώσεων και καταλήψεων που είχαν σπαρθεί στη Γαλλία. Το να βλέπεις την πλειονότητα των Γάλλων πολιτών να ψηφίζουν το κόμμα του προέδρου de Gaulle, ήταν αρκετό για να διαλύσει κάθε ελπίδα για επανάσταση. Αυτό απεικονίζει τον τρόπο με τον οποίο οι εκλογές χρησιμεύουν ως τελετουργία όπου οι πολίτες αντιπροσωπεύονται μεταξύ τους, ως πρόθυμοι συμμετέχοντες στην επικρατούσα τάξη.

[ii]              Καθώς οι οικονομικές κρίσεις εντείνονται παράλληλα με την εκτεταμένη απογοήτευση για την αντιπροσωπευτική πολιτική, βλέπουμε τις κυβερνήσεις να προσφέρουν αμεσότερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων για να ειρηνεύσουν το κοινό. Ακριβώς όπως οι δικτατορίες στην Ελλάδα, την Ισπανία και τη Χιλή αναγκάστηκαν να μεταβούν σε δημοκρατικές κυβερνήσεις για να εξουδετερώσουν τα κινήματα διαμαρτυρίας, το κράτος ανοίγει νέους ρόλους για εκείνους που, διαφορετικά, θα μπορούσαν να οδηγήσουν την αντιπολίτευση σε αυτό. Αν είμαστε άμεσα υπεύθυνοι για την άσκηση του πολιτικού συστήματος, θα κατηγορήσουμε τον εαυτό μας όταν αποτύχει – όχι το σύστημα καθ’ αυτό. Αυτό εξηγεί τα νέα πειράματα με «συμμετοχικούς» προϋπολογισμούς από το Πόρτο Αλέγκρε ως και το Πόζναν. Στην πράξη, οι συμμετέχοντες σπάνια ασκούν επιρροή στους δημοτικούς υπαλλήλους. Στην καλύτερη, μπορούν να ενεργούν ως σύμβουλοι ή να ψηφίζουν σχετικά με το 0,1% των κεφαλαίων της πόλης. Ο πραγματικός σκοπός της συμμετοχικής κατάρτισης του προϋπολογισμού, είναι να αναπροσανατολιστεί η λαϊκή προσοχή, από τις αποτυχίες της κυβέρνησης, στο πλαίσιο της δήθεν περισσότερης δημοκρατίας.

[i]  (Σ.τ.Μ.) Μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων στις ΗΠΑ.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: ΣΗΜΕΙΑ ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ

 “Ο αναρχισμός δεν αποτελεί την πιο ριζοσπαστική μορφή δημοκρατίας. Είναι ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο συλλογικής δράσης.” Uri Gordon, Anarchy Alive!

 Tο κλασικό επιχείρημα υπεράσπισης της δημοκρατίας είναι ότι αποτελεί τη λιγότερο κακή μορφή διακυβέρνησης. Εάν όμως το κύριο πρόβλημα είναι η διακυβέρνηση, τότε θα πρέπει να επανεξετάσουμε το σχεδιασμό μας.

Το να φανταστούμε από την αρχή την ανθρωπότητα χωρίς την ανάγκη διακυβέρνησης, αποτελεί ένα φιλόδοξο εγχείρημα˙ δύο αιώνες αναρχικής θεωρίας δεν είναι παρά σταγόνες στον ωκεα­νό. Για τους σκοπούς αυτής της ανάλυσης, θα ολοκλη­ρώσουμε με την παράθεση μερικών βασικών αξιών, οι οποίες θα μπορούσαν να μας καθοδηγήσουν πέρα από τη δημοκρατία και με μερικές γενικές προτάσεις για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αντί της διακυβέρνησης. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μένει ακόμα να γίνει.

Οριζοντιότητα, Αποκέντρωση, Αυτονομία, Αναρχία

Αν το καλοεξετάσουμε, θα δούμε πως η δημοκρατία δεν ανταποκρίνεται στις αξίες που αρχικά μας έστρεψαν προς αυ­τήν – ισότητα, συμπερίληψη, αυτοδιάθεση. Παράλληλα με αυ­τές τις αξίες πρέπει να προσθέσουμε την οριζοντιότητα, την αποκέντρωση και την αυτονομία, ως απαραίτητους ομολόγους τους.

Η οριζοντιότητα έχει κερδίσει πολλούς πόντους από τα τέλη του 20ού αιώνα. Ξεκινώντας από την εξέγερση των Zapatistas και συνεχίζοντας δυναμικά μέσα από το κίνημα της αντιπα­γκοσμιοποίησης και της εξέγερσης στην Αργεντινή, η ιδέα των δομών χωρίς ηγέτες έχει εξαπλωθεί ακόμη και στον επιχειρη­ματικό κόσμο.[i] Όμως η αποκέντρωση πρέπει να ληφθεί εξ’ ίσου υπ’ όψη, ούτως ώστε να μην παγιδευτούμε σε μία τυραν­νία ίσων στην οποία όλοι θα πρέπει να είναι σε θέση να συμ­φωνήσουν σε κάτι, για να μπορεί κανείς να κάνει το οτιδήπο­τε. Αντί μιας ενιαίας διαδικασίας, μέσω της οποίας θα πρέπει να εγκρίνεται το οτιδήποτε, αποκέντρωση σημαίνει πολλαπλές τοποθεσίες λήψης αποφάσεων και πολλαπλές μορ­φές νομιμότητας. Έτσι, όταν η ισχύς κατανέμεται κάπου άνισα, υπάρχει η δυνατότητα να αντισταθμιστεί αλλού. Αποκέντρωση σημαίνει διατήρηση της διαφοράς – η στρατηγική και ιδεολογι­κή ποικιλομορφία είναι πηγές δύναμης για τα κινήματα και τις κοινότητες, ακριβώς όπως η βιοποικιλότητα στο φυσικό κόσμο. Δεν θα πρέπει ούτε να διαχωριστούμε σε ομοιογενείς ομάδες, υπό το πρόσχημα της συγγένειας, ούτε να μειώσουμε τις πολι­τικές μας θέσεις στους χαμηλότερους κοινούς παρονομαστές.

Η αποκέντρωση συνεπάγεται αυτονομία – την ικανότητα να ενεργεί κάποιος ελεύθερα, με δική του πρωτοβουλία. Η αυτο­νομία μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε επίπεδο – από ένα άτομο, μια γειτονιά, ένα κίνημα, μια ολόκληρη περιοχή. Για να είστε ελεύθεροι, θα πρέπει να έχετε τον έλεγχο του άμεσου περιβάλλοντός σας και των λεπτομερειών της καθημε­ρινής σας ζωής˙ όσο πιο αυτοδύναμοι είστε, τόσο πιο ασφαλής είναι η αυτονομία σας. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα πως αντιμετωπίζετε όλες σας τις ανάγκες ανεξάρτητα˙ αλλά μπορεί να σημαίνει αλληλεξάρτηση, με την έννοια του πλεονεκτήματος πάνω στους ανθρώπους από τους οποίους εξαρτάσαι. Κανένας θεσμός δεν πρέπει να είναι σε θέση να μονοπωλεί την πρόσβα­ση σε πόρους ή κοινωνικές σχέσεις. Μια κοινωνία που προάγει την αυτονομία, απαιτεί αυτό που ένας μηχανικός θα ονόμαζε πλεονασμό: ένα ευρύ φάσμα επιλογών και δυνατοτήτων σε κάθε πτυχή της ζωής.

Αν θέλουμε να προωθήσουμε την ελευθερία, δεν αρκεί να επι­βεβαιώσουμε μόνο την αυτονομία.[ii] Ένα έθνος-κράτος ή ένα πολιτικό κόμμα μπορεί να διεκδικήσει αυτονομία˙ το ίδιο και οι εθνικιστές ή οι ρατσιστές. Το αν ένα άτομο ή μια ομάδα εί­ναι αυτόνομη, δεν ξεκαθαρίζει και το είδος των σχέσεων που καλλιεργεί. Αν καλλιεργούν δηλαδή ισότιμες σχέσεις ή ιεραρχι­κές, συμπεριληπτικές ή σχέσεις αποκλεισμού.

Εάν δεν επιδιώκουμε την αυτονομία μόνο για τον εαυτό μας, αλλά θέλουμε να την μεγιστοποιήσουμε για όλους, πρέπει να δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο κανείς δε θα μπορεί να συσσωρεύει θεσμική εξουσία έναντι οποιουδήποτε άλλου.

Πρέπει να δημιουργήσουμε αναρχία.

Απομυθοποιώντας τους Θεσμούς

Οι θεσμοί υπάρχουν για να μας εξυπηρετούν, όχι το αντίστρο­φο. Δεν έχουν καμία εγγενή απαίτηση υπακοής εκ μέρους μας. Δεν πρέπει με κανέναν τρόπο η νομιμότητα που τους προσδί­δουμε να ξεπερνά τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Όταν οι επιθυμίες μας έρχονται σε σύγκρουση με τις επιθυμίες των άλ­λων, μπορούμε να διαπιστώσουμε εάν μια θεσμική διαδικασία μπορεί να παράξει μια λύση που θα ικανοποιεί όλους˙ αλλά από τη στιγμή που θα  παραχωρήσουμε σε ένα θεσμικό όργανο το δικαίωμα να κρίνει τις συγκρούσεις μας ή να υπαγορεύει τις αποφάσεις μας, έχουμε παραιτηθεί από την ελευθερία μας.

Αυτό δεν αποτελεί κριτική για ένα συγκεκριμένο οργανωτικό μοντέλο ή επιχείρημα υπέρ του αφορμαλισμού. Αντίθετα, είναι μια θέση υπέρ της αντιμετώπισης όλων των μοντέλων ως προ­σωρινά, υπέρ της συνεχούς επανεκτίμησης και αναθεώρησής τους. Όπου ο Thomas Paine θέλησε να ενθρονίσει τον Νόμο ως βασιλιά, όπου ο Rousseau θεωρητικολογούσε περί του κοινωνι­κού του συμβολαίου και οι πιο πρόσφατοι υποστηρικτές του Καπιταλισμού über alles ονειρεύονται μια κοινωνία βασισμένη αποκλειστικά σε συμβόλαια, εμείς ανταπαντούμε ότι όταν οι σχέσεις είναι πραγματικά προς το συμφέρον όλων των συμμε­τεχόντων, τότε δεν υπάρχει ανάγκη νόμων ή συμβολαίων.

Και πάλι, αυτό δεν είναι επιχείρημα υπέρ του στείρου ατομι­κισμού, ούτε της διαχείρισης των σχέσεων ως αναλώσιμες, ούτε υπέρ της οργάνωσης αποκλειστικά και μόνο με όσους έχουν τις ίδιες προτιμήσεις. Σε έναν πολυπληθή, αλληλεξαρτώμενο κόσμο, δεν έχουμε την ευχέρεια να αρνηθούμε τη συνύπαρξη και το συντονισμό με τους άλλους. Το θέμα είναι ότι απλά δεν πρέπει να επιδιώκουμε τη νομοθέτηση των σχέσεων.

Αντί να ακολουθούμε πιστά έναν σχεδιασμό ή ένα πρωτόκολ­λο, μπορούμε να αξιολογούμε τα θεσμικά όργανα σε συνεχή βάση: έχουν ως αποτέλεσμα τη συνεργασία ή δημιουργούν δια­μάχες; Παράγουν αυτενέργεια ή συγκέντρωση ισχύος; Πα­ρέχουν σε κάθε συμμετέχουσα την ευκαιρία να εκπληρώσει τις δυνατότητές της με τους δικούς της όρους ή της επιβάλλο­νται εξωτερικές επιταγές; Διευκολύνουν την επίλυση των συ­γκρούσεων με αμοιβαία αποδεκτούς όρους ή τιμωρούν όλους όσοι αντιτίθενται σε ένα κωδικοποιημένο σύστημα;

“Μας εξέφρασε την άποψη ότι δεν πρέπει ποτέ να επι­τρέψουμε στον εαυτό μας να μπει στον πειρασμό να θεω­ρήσει ότι οι νόμοι και οι θεσμοί είναι σωστοί, αν η συνεί­δηση και η λογική μας τους καταδικάζουν. Μας διακήρυ­ξε να μην μας νοιάζει αν μια πλειοψηφία, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη είναι, αντιτίθεται στις αρχές και τις απόψεις μας˙ οι μεγαλύτερες πλειοψηφίες είναι μερικές φορές μόνο οργανωμένοι όχλοι.”

August Bondi, γράφοντας για τον John Brown

Δημιουργώντας Χώρους Συνάντησης

 Αντί των επίσημων χώρων όπου λαμβάνονται συγκεντρωτικά λήψεις αποφάσεων, προτείνουμε μια ποικιλία χώρων συνάντη­σης, στους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να αλληλεπιδρούν και να μοιράζονται τις κοινές τους ανησυχίες. Συνάντηση θα πει αμοιβαίος μετασχηματισμός: καθιέρωση κοινών σημείων αναφοράς, κοινών ανησυχιών. Ο χώρος συνάντησης δεν είναι ένα αντιπροσωπευτικό σώμα που έχει την εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις για άλλους, ούτε ένα διοικητικό όργανο που εφαρ­μόζει τον πλειοψηφικό κανόνα ή τη συναίνεση. Είναι μια ευ­καιρία πειραματισμού, ενεργώντας σε διαφορετικούς σχηματι­σμούς, πάνω σε μια εθελοντική βάση.

Ένας κλασικός τέτοιος χώρος συνάντησης, ήταν η συνέλευση των εκπροσώπων των ομάδων συγγένειας, που προηγήθηκε των διαδηλώσεων ενάντια στην Παναμερικανική Σύνοδο Κορυ­φής για τη δημιουργία Παναμερικανικής Ζώνης Ελεύθερων Συ­ναλλαγών, το 2001, στο Κεμπέκ. Αυτή η συνάντηση συ­γκέντρωσε ένα ευρύ φάσμα αυτόνομων ομάδων που είχαν συρ­ρεύσει από όλον τον κόσμο για να διαμαρτυρηθούν για την FTAA.[iii] Αντί να προσπαθήσουν να λάβουν δεσμευτικές απο­φάσεις, οι συμμετέχοντες παρουσίασαν τις δράσεις που είχαν προετοιμάσει και συντονίσει οι ομάδες τους για αμοιβαίο όφε­λος, όπου αυτό ήταν δυνατόν. Μεγάλο μέρος των αποφάσεων λήφθηκε αργότερα σε ανεπίσημες συζητήσεις μεταξύ ομάδων. Με αυτόν τον τρόπο, χιλιάδες άνθρωποι μπόρεσαν να συντονί­σουν τις ενέργειές τους χωρίς την ανάγκη κεντρικής ηγεσίας, χωρίς να δίνουν τη δυνατότητα στην αστυνομία να έχει εικόνα για το ευρύ φάσμα δράσεων που επρόκειτο να ξεδιπλωθούν. Εάν η συνέλευση των εκπροσώπων είχε υιοθετήσει ένα οργα­νωτικό μοντέλο που θα αποσκοπούσε στην παραγωγή ενότητας και συγκεντρωτισμού, οι συμμετέχοντες πιθανότατα να ξόδευαν όλη τη νύχτα διαφωνώντας άσκοπα για το ποιες στρατηγικές και τακτικές θα έπρεπε να επιτραπούν.

Τα περισσότερα από τα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων δύο δεκαετιών, υπήρξαν υβριδικά μοντέλα όπου αντιπαραβάλ­λονταν χώροι συναντήσεων με κάποια μορφή δημοκρατίας. Στο Occupy, για παράδειγμα, οι καταυλισμοί χρησίμευαν ως χώροι συνάντησης, τη στιγμή που οι γενικές συνελεύσεις προορίζο­νταν να λειτουργήσουν ως τα επίσημα όργανα λήψης αμεσοδη­μοκρατικών αποφάσεων. Τα περισσότερα από τα κινήματα αυτά πέτυχαν τους σκοπούς τους, διότι οι συναντήσεις ήταν αυτές που έδωσαν την ευκαιρία να αναπτυχθεί αυτόνομη δράση και όχι επειδή συγκέντρωσαν την ομαδική δραστηριότη­τα μέσω της άμεσης δημοκρατίας.[iv] Εάν προσεγγίσουμε τη συνάντηση ως την κινητήρια δύναμη αυτών των κινημάτων και όχι ως πρώτη ύλη που θα διαμορφωθεί μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, θα μπορέσουμε να δώσουμε προτεραιότητα σε αυτά που κάνουμε καλύτερα.

Υπήρξαν φορές που αναρχικοί, απογοητευμένοι από τις αντι­φάσεις του δημοκρατικού λόγου, αποσύρθηκαν για να οργανω­θούν σύμφωνα με τις προϋπάρχουσες συγγένειες και μόνο. Ωστόσο, ο διαχωρισμός αναπαράγει στασιμότητα και νευρι­κότητα. Είναι προτιμότερο να οργανωνόμαστε βάσει των εκάστοτε συνθηκών και αναγκών, έτσι ώστε να ερχόμαστε σε επαφή με όσες και όσους τις μοιράζονται. Μόνο όταν κατανο­ούμε τους εαυτούς μας ως κόμβους μέσα σε δυναμικές συλλο­γικότητες, αντί για διακριτές οντότητες που έχουν στατικά συμφέροντα, μπορούμε να κατανοήσουμε τις γρήγορες μετα­μορφώσεις που υφίστανται οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια εμπειριών, όπως το κίνημα Occupy – και την τεράστια δύναμη της συνάντησης που, αν αφήσουμε ελεύθερους τους εαυτούς μας, μπορεί να μας μεταμορφώσει.

Καλλιεργώντας τη Συλλογικότητα – Διατηρώντας τη Διαφορετικότητα.

Εάν κανένα θεσμικό όργανο, σύμβαση ή νόμος δεν θα πρέπει να είναι σε θέση να υπαγορεύει τις αποφάσεις μας, τότε πώς συμφωνούμε σχετικά με τις ευθύνες που έχουμε έναντι του άλ­λου;

Κάποιοι έχουν προτείνει μια διάκριση μεταξύ κλειστών ομάδων, στις οποίες οι συμμετέχοντες συμφωνούν για τις ενέρ­γειές τους και ανοιχτών ομάδων όπου δεν χρειάζεται να κατα­λήγουν σε συναίνεση. Όμως, αυτό θέτει το ερώτημα: πώς θα χαράξουμε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο; Αν είμα­στε υπόλογοι στους συναδέλφους μας σε μια κλειστή ομάδα μόνο μέχρι να επιλέξουμε να την αφήσουμε και εννοείται πως μπορούμε να φύγουμε ανά πάσα στιγμή, αυτό μικρή διαφορά έχει από τη συμμετοχή μας σε μια ανοιχτή ομάδα. Την ίδια στιγμή, μας αρέσει ή όχι, είμαστε όλοι μέλη μιας κλειστής ομάδας, και αναπόφευκτα μοιραζόμαστε έναν ενιαίο χώρο: τη γη. Επομένως, το θέμα δεν είναι η διάκριση μεταξύ χώρων στους οποίους οφείλουμε να λογοδοτούμε ο ένας στον άλλον και χώρων όπου μπορούμε να δρούμε ελεύθερα. Το ερώτημα που τίθεται είναι το πώς θα προωθηθεί τόσο η ευθύνη όσο και η αυτονομία σε κάθε κλίμακα.

Προς την κατεύθυνση αυτή, ξεκινήσαμε να δημιουργούμε συλ­λογικότητες σε κάθε κοινωνικό επίπεδο – χώρους στους οποί­ους οι άνθρωποι συνταυτίζονται και έχουν λόγο να κάνουν το σωστό ο ένας απέναντι στον άλλον. Αυτό μπορεί να πραγματο­ποιηθεί μέσω διάφορων τρόπων. Από τους συνεται­ρισμούς σπιτιών και τις συνελεύσεις γειτονιάς, ως και τα διε­θνή δίκτυα. Ταυτόχρονα, αναγνωρίζουμε πως θα πρέπει όλα αυτά να επαναπροσδιορίζονται συνεχώς, με βάση το πόσο επωφελείς αποδεικνύονται για τους συμμετέχοντες οι σχέσεις και οι αλληλεξαρτήσεις που προκύπτουν. Όταν χρειαστεί να υπάρξουν αλλαγές σε έναν σχηματισμό, αυτό δεν αποτελεί ση­μάδι αποτυχίας, αλλά το αντίθετο. Δείχνει πως οι συμμε­τέχοντες δε λειτουργούν ανταγωνιστικά, αποζητώντας την ηγε­μονία. Αντί να αντιμετωπίζουμε τη λήψη των αποφάσεων της ομάδας ως επιδίωξη της ομοφωνίας, μπορούμε να την προσεγ­γίσουμε ως χώρο όπου θα προκύψουν διαφορές και θα δια­δραματιστούν συγκρούσεις και μετασχηματισμοί, μιας και δια­φορετικοί κοινωνικοί αστερισμοί συγκλίνουν και αποκλίνουν. Η διαφωνία και η διάσταση μπορεί να είναι εξίσου επιθυμητή με την επίτευξη συμφωνίας, υπό την προϋπόθεση ότι θα προκύ­ψουν για τους σωστούς λόγους. Τα πλεονεκτήματα που απο­κτώνται από την οργάνωση όλο και μεγαλύτερου αριθμού συμ­μετεχόντων, αρκούν για να αποθαρρύνουμε τους ενδιαφερόμε­νους από την αναίτια διάσπαση.

Τα θεσμικά μας όργανα θα πρέπει να μας βοηθούν να υπερ­νικούμε τις διαφορές μας, όχι να τις καταπνίγουμε ή να τις κουκουλώνουμε. Υπάρχουν μαρτυρίες από συντρόφους που επέστρεψαν από τη Ροζάβα, πως όταν μια συνέλευση δε μπο­ρεί να φτάσει σε συναίνεση, χωρίζεται σε δύο σώματα διαμοι­ράζοντας τους πόρους. Εάν αυτό αληθεύει, προσφέρει ένα μο­ντέλο εθελοντικής συσχέτισης τρομερά βελτιωμένο σε σχέση με την Προκρούστεια ενότητα της δημοκρατίας.

Επιλύοντας Διαμάχες

Μερικές φορές, η διαίρεση σε ξεχωριστές ομάδες δεν αρκεί για την επίλυση των συγκρούσεων που μπορεί να προκύψουν. Για να αποφύγουμε τον κεντρικό εξαναγκασμό, θα πρέπει να βρούμε νέους τρόπους αντιμετώπισης των διαφωνιών. Ένα από τα βασικότερα πλεονεκτήματα του κράτους απέναντι σε αυ­τούς που το αντιπαλεύουν, είναι οι μεταξύ τους διαμάχες. Εάν θέλουμε να δημιουργήσουμε χώρους ελευθερίας, εάν θέλουμε να έχουμε τη δυνατότητα να υπερασπίσουμε τους χώρους αυ­τούς, δε θα πρέπει να κατακερματιζόμαστε. Θα πρέπει να επι­λύουμε τις διαμάχες με τρόπους που θα αποφέρουν νέες ανι­σορροπίες στην εξουσία. Μία από τις βασικότερες λειτουργίες της δημοκρατίας είναι ο διακανονισμός των διενέξεων. Η ψή­φος, τα δικαστήρια, η αστυνομία, εξυπηρετούν τη ρύθμιση των διαφορών, χωρίς να τις ξεδιαλύνουν απαραίτητα˙ το κράτος δι­καίου υπαγορεύει αποτελεσματικά ένα μοντέλο “νικητή που τα παίρνει όλα” για την επίλυση των διαφορών. Με τη συ­γκέντρωση της δύναμης, μια ισχυρή πολιτεία είναι σε θέση να αναγκάσει τα κόμματα να αναστείλουν τις εχθροπραξίες, ακόμη και με αμοιβαία μη αποδεκτούς όρους. Αυτό, του επι­τρέπει να καταστέλλει μορφές διαμάχης που παρεμποδίζουν τον έλεγχο του, όπως η ταξική πάλη, ενώ παράλληλα ενθαρρύ­νει μορφές σύγκρουσης που υπονομεύουν την οριζόντια και αυτόνομη αντίσταση, όπως ο πόλεμος των συμμοριών. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τη θρησκευτική και εθνοτική βία της εποχής μας, αν δεν συμπεριλάβουμε τους τρόπους με τους οποίους οι κρατικοί φορείς την προβοκάρουν και την οξύνουν.

Όταν παρέχουμε στους θεσμούς εγγενή νομιμότητα, βρίσκου­με δικαιολογία για να μην επιλύουμε τις διαμάχες που παρου­σιάζονται. Αντ’ αυτού, στηριζόμαστε στη διαμεσολάβηση του κράτους. Μας δίνεται το άλλοθι να τερματίζουμε τις διαμάχες με τη βία και να αποκλείουμε αυτούς που μειονεκτούν διαρ­θρωτικά. Αντί να αναλάβουμε την πρωτοβουλία να λύσουμε άμεσα τις διαφορές, καταλήγουμε να επιδιώκουμε εξουσία.

Εάν δεν αναγνωρίζουμε την κρατική εξουσία, δεν έχουμε τέτοιες δικαιολογίες: πρέπει με αποφασιστικότητα να βρίσκου­με αμοιβαίως ικανοποιητικές λύσεις, αλλιώς θα υποφέρουμε από τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις. Αυτό μας δίνει το κίνητρο να λάβουμε σοβαρά υπόψιν τις απόψεις και τις αντιλήψεις όλων των εμπλεκομένων, να αναπτύξουμε δεξιότητες μέσω των οποίων να μπορούμε να εξουδετερώνουμε την ένταση. Δεν εί­ναι απαραίτητο να συμφωνούν όλοι, αλλά θα πρέπει να βρού­με τρόπους που θα διαφέρουν, που δε θα προκαλούν ιεραρχί­ες, καταπίεση, άσκοπο ανταγωνισμό. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι να αφαιρέσουμε τα κίνητρα που προσφέρει το κράτος, έτσι ώστε να μην επιλύει τελικά τις δια­μάχες.

Δυστυχώς, πολλά από τα μοντέλα επίλυσης διαφορών που εξυπηρετούσαν κάποτε τις ανθρώπινες κοινότητες είναι πια άγνωστα σε μας, μιας και έχουν βίαια αντικατασταθεί από τα δικαστήρια της αρχαίας Αθήνας και της Ρώμης.

Αρνούμενοι να Κυβερνηθούμε

Οραματιζόμενοι το πώς θα μπορούσε να είναι μια οριζόντια και αποκεντρωμένη κοινωνία, μπορούμε να φανταστούμε αλ­ληλεπικαλυπτόμενα δίκτυα συλλογικοτήτων και συναθροίσεων, μέσα από τα οποία οι άνθρωποι θα οργανώνονται για να κα­λύψουν τις καθημερινές τους ανάγκες – τροφή, στέγη, ιατρική περίθαλψη, εργασία, αναψυχή, συζήτηση, συντροφικότητα. Όντας αλληλεξαρτώμενοι, θα έχουν καλό λόγο για να διευθε­τούν φιλικά τις όποιες διαφωνίες, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να εξαναγκάσει τον άλλον να παραμένει σε μία νοσηρή ή ανεκ­πλήρωτη συμφωνία. Προς απάντηση τυχών απειλών, θα κινητο­ποιούνταν μέσω μεγαλύτερων, ad hoc σχηματισμών, χρησιμο­ποιώντας δεσμούς με άλλες κοινότητες από όλον τον κόσμο.

Στην πραγματικότητα, πολλές ακρατικές κοινότητες έχουν εξετάσει κάτι τέτοιο κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορί­ας. Σήμερα, παρόμοια μοντέλα συνεχίζουν να εμφανίζονται στις διασταυρώσεις ιθαγενών, φεμινιστικών και αναρχικών πα­ραδόσεων.[i]

Αυτό, μας φέρνει πίσω στην αρχική μας θέση, στη σύγχρονη Αθήνα, στην Ελλάδα. Στην πόλη όπου η δημοκρατία ξεκίνησε για πρώτη φορά, τώρα οργανώνονται χιλιάδες άνθρωποι, υπό αναρχικές σημαίες σε οριζόντια, αποκεντρωμένα δίκτυα.

Αντί για την αποκλειστικότητα της αρχαίας αθηναϊκής ιθα­γένειας, οι δομές τους είναι ανοιχτές και διευρυμένες. Χαιρετί­ζουν τους μετανάστες που εγκατέλειψαν τον πόλεμο στη Συ­ρία, γιατί γνωρίζουν ότι το πείραμά τους στην ελευθερία πρέπει να μεγαλώσει ή να χαθεί.

Αντί της καταναγκαστικής κυβέρνησης, επιδιώκουν να διατη­ρήσουν μια αποκεντρωμένη κατανομή της ισχύος, ενισχυμένη από μια συλλογική δέσμευση για αλληλεγγύη. Αντί να ενωθούν για να επιβάλουν τον νόμο της πλειοψηφίας, συνεργάζονται για να αποτρέψουν την πιθανότητα να επικρατήσει ο ίδιος ο νόμος. Αυτός δεν είναι ένας ξεπερασμένος τρόπος ζωής, αλλά το τέλος ενός μακρού σφάλματος.

Από τη Δημοκρατία στην Ελευθερία

Ας επιστρέψουμε στην κορύφωση των εξεγέρσεων. Χιλιάδες από μας πλημμυρίζουν τους δρόμους, βρίσκοντας ο ένας τον άλλον μέσα από διαφορετικούς σχηματισμούς που προσφέρουν μια πρωτόγνωρη και συναρπαστική αίσθηση ελέγχου. Ξαφνικά όλα διασταυρώνονται: λέξεις και πράξεις, ιδέες και αισθήσεις, προσωπικές εμπειρίες και παγκόσμια γεγονότα. Ασφάλεια, επιτέλους νιώθουμε άνετα, και ταυτόχρονα αβεβαιότητα, επι­τέλους ανοιχτοί ορίζοντες. Μαζί, ανακαλύπτουμε πως είμαστε ικανοί για πράγματα που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί.

Η ομορφιά τέτοιων στιγμών ξεπερνά κάθε πολιτικό σύστημα. Οι συγκρούσεις είναι εξίσου σημαντικές με τις λάμψεις της απροσδόκητης συναίνεσης. Δεν πρόκειται για τη λειτουργία της δημοκρατίας, αλλά για την εμπειρία της ελευθερίας – το να παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Κανένα σύνολο διαδι­κασιών δεν θα μπορούσε να το θεσμοθετήσει αυτό. Πρόκειται για ένα λάφυρο που πρέπει να αποσπούμε από τα σαγόνια της συνήθειας και της ιστορίας, ξανά και ξανά.

Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί μπροστά μας η ευκαι­ρία, αντί να αναπαραγάγουμε για άλλη μια φορά “πραγματική δημοκρατία”, ας έχουμε ως στόχο την ελευθερία. Την ίδια την ελευθερία!

_______________________________

[i]               πρβ. Jacqueline Lasky, Indigenism, Anarchism, Feminism: An Emerging Frame-work for Exploring Post-Imperial Futures in Affinities: A Journal of Radical Theory, Culture, and Action, τόμος 5, νούμερο 1 (2011).

[i]         πχ, www.holacracy.org.

[ii]                Η “αυτονομία” προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό πρόθεμα “αυτό-” και το “νόμος”, το νόμο που δημιουργεί κάποιος για τον εαυτό του. Αυτό υποδηλώνει την αντίληψη της προσωπικής ελευθερίας, στην οποία μια πτυχή της προσωπικότητας – του υπερεγώ – ελέγχει μόνιμα τους άλλους και υπαγορεύει κάθε συμπεριφορά. Ο Καντ χαρακτήρισε την αυτονομία ως αυτο-νομοθεσία, στην οποία το άτομο συμμορφώνεται με τους οικουμενικούς νόμους της αντικειμενικής ηθικής, αντί να ενεργεί σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Αντίθετα, ένας αναρχικός μπορεί να αντιτάξει ότι οφείλουμε την ελευθερία μας στην αυθόρμητη αλληλεπίδραση των μυριάδων δυνάμεων μέσα μας, όχι στην ικανότητά μας να επιβάλλουμε μια ενιαία τάξη πάνω στους εαυτούς μας. Για το ποιες από αυτές τις αντιλήψεις για την ελευθερία που θα ενστερνιστούμε θα έχουν επιπτώσεις σε όλα, από το πώς απεικονίζουμε την ελευθερία σε πλανητική κλίμακα ως προς τον τρόπο κατανόησης των κινήσεων των υποατομικών σωματιδίων, δείτε το εξαιρετικό δοκίμιο του David Graeber “What’s the Point if We Can’t Have Fun?”

[iii]       (Σ.τ.Μ) Free Trade Area of the Americans.

[iv]             Πολλές από τις αποφάσεις που έδωσαν στο Occupy Oakland μεγαλύτερο αντίκτυπο σε σχέση με άλλους καταυλισμούς Occupy, συμπεριλαμβανομένης της άρνησης διαπραγμάτευσης με την κυβέρνηση της πόλης και της μαχητικής αντίδρασης στην πρώτη έξωση, ήταν αποτέλεσμα αυτόνομων πρωτοβουλιών και όχι διαδικασίας συναίνεσης. Εν τω μεταξύ, ορισμένοι καταληψίες, ερμήνευσαν τη διαδικασία συναίνεσης ως ένα είδος αποκεντρωμένου νομικού πλαισίου, στο οποίο οποιαδήποτε ενέργεια που αναλαμβάνει οποιοσδήποτε συμμετέχων στον καταυλισμό, πρέπει να έχει τη συγκατάθεση όλων των άλλων συμμετεχόντων. Όπως υπενθυμίζει ένας συμμετέχων: “Μια από τις πρώτες φορές που η αστυνομία προσπάθησε να εισβάλει στον καταυλισμό Occupy Oakland, αποκρούστηκε από μια ομάδα είκοσι περίπου ατόμων. Κάποιοι δυσαρεστήθηκαν από αυτήν την κίνηση. Οι πιο ενεργοί από αυτούς τους πασιφιστές,τοποθετήθηκαν μπροστά σε αυτούς που αποθούσαν την αστυνομία, σχηματίζοντας με τα χέρια τους το Χ, που συμβολίζει έντονη διαφωνία στη νοηματική γλώσσα της διαδικασίας συναίνεσης, λέγοντας: Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό!” Γι αυτόν, η συναίνεση ήταν ένα εργαλείο οριζόντιου ελέγχου, που έδινε σε όλους το δικαίωμα να καταργήσουν όποια από τις πράξεις των άλλων θεωρούσαν δυσάρεστη.

_____________________________________

Crimethinc ex-Workers Collective (Crimethinc / κολλεκτίβα πρώην εργαζομένων)

μετάφραση c. vidura- για τις εκδόσεις Αλληλεγγύη

διορθώσεις – επιμέλεια Yannis C.

Το κείμενο αποτέλεσε κεντρική τοποθέτηση ανοιχτών δημόσιων εκδηλώσεων που οργανώθηκαν από την ομάδα Crimethinc στην Αμερική και την Ευρώπη, ανάμεσα τους και στην Ελλάδα (Αθήνα, Ηράκλειο, Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη) σε συνδιοργάνωση με το Κενό Δίκτυο και τοπικές συλλογικότητες. Κυκλοφορεί σε βιβλίο στις ΗΠΑ (2017) και την Γερμανία (2018). Πληροφορίες για την έκδοση εδώ: https://crimethinc.com/books/from-democracy-to-freedom

______________________________________

διαβάστε επίσης:

ΜΕ ΚΑΤΕΥΘYΝΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ- κάθε βήμα είναι ένα εμπόδιο- Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

ΜΕ ΚΑΤΕΥΘYΝΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ- κάθε βήμα είναι ένα εμπόδιο- Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο

The post ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- Η διαφορά ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον αυτοκαθορισμό- Crimethinc (ΗΠΑ) appeared first on Void Network.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΣΤΗΝ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΟΜΙΛΙΕΣ- ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ
με την αναρχική εκδοτική και ακτιβιστική κολλεκτίβα  CRIMETHINC (Η.Π.Α.)
Συντονισμός- εισαγωγική τοποθέτηση: ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ / ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

ΑΘΗΝΑ
ΠΕΜΠΤΗ 20/9/2018
ΏΡΑ 20.00
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-
ΑΙΘΡΙΟ Αρχιτεκτονικής

ΗΡΑΚΛΕΙΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 22/9
ΩΡΑ 20.00
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ PUNK PARTY
διοργάνωση: αναρχικη συλλογικότητα ΟΚΤΑΝΑ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΤΡΙΤΗ 25/9
ΩΡΑ 20.00
ΣΤΕΚΙ στο ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ PUNK BAR
διοργάνωση: Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Η δημοκρατία συνιστά το καθολικό πολιτικό ιδεώδες της εποχής μας. Ο George Bush, τη χρησιμοποίησε για να δικαιολογήσει την εισβολή στο Ιράκ, ο Obama συνεχάρη τους εξεγερμένους της πλατείας Ταχρίρ για την εγκαθίδρυσή της στην Αίγυπτο, το κίνημα Occupy Wall Street υποστήριξε ότι έχει αποστάξει την πιο καθαρή μορφή της. Στην πραγματικότητα, από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Βόρειας Κορέας ως και την αυτόνομη περιφέρεια της Ροζάβα, κάθε κυβέρνηση και λαϊκό κίνημα αυτοαποκαλείται δημοκρατικό.

Και ποια είναι η θεραπεία για τα προβλήματα που ενέχει η δημοκρατία; Όλοι συμφωνούν: περισσότερη δημοκρατία! Από τις αρχές του αιώνα, έχουμε δει ένα πλήθος νέων κινημάτων που υπόσχονται πραγματική δημοκρατία, σε αντίθεση με τους φαινομενικά δημοκρατικούς θεσμούς τους οποίους περιγράφουν ως αποκλειστικούς, καταναγκαστικούς και αλλοτριωμένους. Υπάρχει κάποιο κοινό νήμα που συνδέει όλα αυτά τα διαφορετικά είδη δημοκρατίας;
Ποια από αυτές είναι η πραγματική; Μπορεί καμιά από αυτές να πραγματώσει τη συμμετοχικότητα και την ελευθερία, έννοιες που σχετίζουμε με τον όρο «δημοκρατία»; Οι προβληματισμοί αυτοί, προέκυψαν μέσω των εμπειριών που αποκτήσαμε συμμετέχοντας σε αμεσοδημοκρατικά κινήματα. Το συμπέρασμα μας είναι ότι οι δραματικές ανισορροπίες στην οικονομική και πολιτική εξουσία, που έχουν βγάλει τους ανθρώπους να διαδηλώνουν στους δρόμους, από τη Νέα Υόρκη ως και το Σεράγεβο, δεν οφείλονται σε τυχαία ελαττώματα συγκεκριμένων ειδών δημοκρατίας, αλλά στα δομικά τους χαρακτηριστικά, που χρονολογούνται από τις απαρχές της δημοκρατίας και που εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε παράδειγμα δημοκρατικής διακυβέρνησης, ανά τους αιώνες.
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία διατήρησε τον μηχανισμό που είχε αρχικά εφευρεθεί για να υπηρετεί τους βασιλιάδες, ενώ η άμεση δημοκρατία τείνει να αναπαράγει αυτό τον μηχανισμό σε μικρότερη κλίμακα, ακόμη και έξω από τις επίσημες δομές του κράτους. Η δημοκρατία δεν είναι συνώνυμο της αυτοδιάθεσης. Βεβαίως, πολλά καλά πράγματα συχνά χαρακτηρίζονται ως «δημοκρατικά».
Δεν επιχειρηματολογούμε ενάντια στο διάλογο και τις συνελεύσεις, τα δίκτυα, τις ομοσπονδίες ή τους ανθρώπους με τους οποίους δε συμφωνούμε πάντα. Η διαφωνία μας, θα λέγαμε, βρίσκεται στο ότι όταν συμμετέχουμε σε τέτοιες πρακτικές και αντιλαμβανόμαστε αυτό που κάνουμε ως μια μορφή «δημοκρατίας» – ως μια μορφή δηλαδή συμμετοχικής διακυβέρνησης και όχι ως μια συλλογική ελευθεριακή πρακτική – τότε, αργά ή γρήγορα, θα αναπαράγουμε όλα τα προβλήματα που συνδέονται με λιγότερο δημοκρατικές μορφές διακυβέρνησης. Αυτό ισχύει τόσο για την αντιπροσωπευτική, όσο και για την άμεση δημοκρατία, καθώς επίσης και για τη συναινετική διαδικασία.
Αντί οι δημοκρατικές διαδικασίες να υποστηρίζονται ως αυτοσκοπός, ας επιστρέψουμε στις αξίες που αρχικώς μας οδήγησαν προς αυτήν:
την ισότητα, τη συμμετοχικότητα, την ιδέα ότι κάθε άνθρωπος θα πρέπει να είναι ελεύθερος να ελέγχει το πεπρωμένο του.

Εάν η δημοκρατία δεν είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος πραγμάτωσης αυτών των αξιών, τότε ποιος είναι; Καθώς η κοινωνική ανυπακοή αυξάνεται συνεχώς στις δημοκρατίες του σήμερα, η συζήτηση αυτή βρίσκει ολοένα και περισσότερο χώρο. Εάν επιμένουμε να προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε την άρχουσα τάξη με μια πιο συμμετοχική έκδοση του ίδιου πράγματος, τότε θα συνεχίσουμε να καταλήγουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και τα άτομα που μοιράζονται την απογοήτευσή μας, θα στραφούν προς μία πιο αυταρχική εναλλακτική λύση. Χρειαζόμαστε ένα πλαίσιο το οποίο θα μπορέσει να εκπληρώσει τις υποσχέσεις που η δημοκρατία έχει προδώσει.

Σε αυτές τις συζητήσεις εξετάζουμε τα κοινά θέματα που συνδέουν διαφορετικές μορφές δημοκρατίας, εντοπίζουμε την εξέλιξή της από την κλασική της μορφή έως τις σύγχρονες παραλλαγές της (αντιπροσωπευτική, άμεση, συμμετοχική) και εξετάζουμε το κατά πόσο ο δημοκρατικός λόγος και οι δημοκρατικές διαδικασίες εξυπηρετούν τα κοινωνικά κινήματα που τις υιοθετούν. Στο πλαίσιο αυτό περιγράφουμε το τι σημαίνει να επιδιώξουμε την ελευθερία άμεσα, και όχι μέσω της δημοκρατικής κυριαρχίας. Αναζητούμε συλλογικά περάσματα προς την Αναρχία!

Η μελέτη αυτή είναι το αποτέλεσμα ενός πολυετούς διηπειρωτικού διαλόγου. Συμπληρωματικά στηριχθήκαμε σε μελέτες περιπτώσεων από συμμετέχοντες σε κινήματα που προωθήθηκαν ως αμεσοδημοκρατικά μοντέλα: το κίνημα της 15Μ στην Ισπανία (2011), την κατάληψη της πλατείας Συντάγματος στην Ελλάδα (2011), το κίνημα Occupy στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (2011-2012), την εξέγερση της Σλοβενίας (2012-2013), τις Ολομέλειες στη Βοσνία (2014) και την επανάσταση της Ροζάβα (2012-2016). .

Οραματιζόμενοι το πώς θα μπορούσε να είναι μια οριζόντια και αποκεντρωμένη κοινωνία, μπορούμε να φανταστούμε αλληλοεξαρτώμενα δίκτυα συλλογικοτήτων και συναθροίσεων, μέσα από τα οποία οι άνθρωποι θα οργανώνονται για να καλύψουν δωρεάν τις καθημερινές τους ανάγκες – τροφή, στέγη, ιατρική περίθαλψη, εργασία, αναψυχή, συζήτηση, συντροφικότητα. Όντας αλληλεξαρτώμενοι, και έχοντας απαλλαγεί από τους νόμους της αγοράς και του κέρδους θα έχουν κάθε λόγο για να διευθετούν φιλικά τις όποιες διαφωνίες, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να εξαναγκάσει τον άλλον να παραμένει σε μία νοσηρή ή ανεκπλήρωτη συμφωνία. Η ομορφιά τέτοιων στιγμών ξεπερνά κάθε πολιτικό σύστημα. Δεν πρόκειται για τη λειτουργία της δημοκρατίας, αλλά για την εμπειρία της ελευθερίας – το να παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Κανένα σύνολο διαδικασιών δεν θα μπορούσε να το θεσμοθετήσει αυτό. Πρόκειται για ένα λάφυρο που πρέπει να αποσπούμε από τα σαγόνια της συνήθειας και της Ιστορίας, ξανά και ξανά. Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί μπροστά μας η ευκαιρία, αντί να αναπαραγάγουμε για άλλη μια φορά την “πραγματική δημοκρατία”,
ας έχουμε ως στόχο την ελευθερία. Την ίδια την ελευθερία!

Crimethinc (Κολλεκτίβα Πρώην Εργατών) http://crimethinc.com

Κενό Δίκτυο (Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)   https://voidnetwork.gr

The post Από την Δημοκρατία στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- Crimethinc (USA)+Κενό Δίκτυο / Oμιλίες: Αθήνα (20/9)-Ηράκλειο (22/9) Θεσσ/νικη (25/9) appeared first on Void Network.

Η μετάφραση και έκδοση του κειμένου στον ελλαδικό χώρο γίνεται από την συλλογικότητα ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ στα πλαίσια της πολυετούς συνεργασίας με τους CrimethInc οι οποίοι αποτελούν ένα αναρχικό εκδοτικό και ακτιβιστικό διεθνές δίκτυο με βάση τις ΗΠΑ και συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες από το 1996 έως σήμερα

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΥΠΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Η κουλτούρα -κατά γενική ομολογία – θεωρείται ότι είναι οι αξίες, οι πρακτικές, οι ιδέες και οι ιδεολογίες μιας κοινωνίας, είναι αυτό που συγκροτεί, δομεί και διαρθρώνει την κοινωνική ζωή. Η κουλτούρα, μας δομεί από την πρώτη στιγμή της ζωής μας και εμείς με την ζωή μας επαναδομούμε και ανακατασκευάζουμε την κουλτούρα.

Ολόκληρη η κοινωνία αναδημιουργήθηκε υπό την μορφή της καπιταλιστικής οικονομίας και όμως διατηρούνται ακόμα ίχνη από εποχές που η λογική τους απέχει μίλια από την λογική του καπιταλισμού.

Η κουλτούρα όμως δεν είναι κάτι στατικό: καθώς η κουλτούρα διαρκώς αναπαράγεται και ανακαλύπτεται ξανά και ξανά, κάθε νέα γενιά προσφέρει μια ευκαιρία να σπάσουμε τα δεσμά μας από τους παλιούς μας τρόπους.

Ο καπιταλισμός τείνει να εμφανίζεται σαν ικανός να διαιωνίζεται επ’ άπειρον, ανεξάρτητα από την κουλτούρα: δίνει την εντύπωση πως δεν είναι απαραίτητο οι άνθρωποι να τον ασπάζονται ιδεολογικά αφού είναι υποχρεωμένοι να συμμετάσχουν σε αυτόν για να επιβιώσουν. Παρ’ όλα αυτά, πάντα υπάρχει και μια άλλη επιλογή.

Εκατομμύρια άνθρωποι στον αποκαλούμενο «Πρώτο Κόσμο» άλλα και αλλού, επιλέγουν να αγωνιστούν ενάντια, να πολεμήσουν και να πεθάνουν παρά να επιβιώσουν με τους όρους που επιβάλλει ο καπιταλισμός. Αυτό φανερώνει, ότι οι «υλικές ανάγκες» που κατευθύνουν την οικονομία είναι κατά βάση κοινωνικά δημιουργήματα, καθώς επίσης ότι, η υπακοή που απαιτείται για την διατήρηση της οικονομίας είναι πολιτισμικά καθορισμένη.

Έτσι γίνεται φανερό ότι, το να αντιστέκεσαι στον καπιταλισμό δεν είναι αποκλειστικά ζήτημα «οικονομικό» αλλά και ζήτημα κουλτούρας, ζήτημα πολιτισμικό, αφού κάθε πιθανή αλλαγή στην οικονομία απαιτεί μια διαφορετική τροπή στις αξίες και τις πρακτικές. Αυτοί που απορρίπτουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση είναι καταδικασμένοι πάντα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να μοιάζουν πολιτισμικά «διαφορετικοί».

Αυτό μπορεί να παίρνει την μορφή μιας εξωτερικής διαφοροποίησης – όπως για παράδειγμα στην περίπτωση των ιθαγενικών πληθυσμών που αγωνίζονται για να ανακτήσουν τους παλαιούς τρόπους ζωής τους – ή μπορεί να εμφανίζεται μέσα στα πλαίσια της καπιταλιστικής κοινωνίας παίρνοντας την μορφή της «αντικουλτούρας» ή αλλιώς «αντικαθεστωτικής κουλτούρας».

Την ίδια στιγμή, η κουλτούρα μπορεί να εμφανίζεται ως «διαφορετική» ή και «αντικαθεστωτική» χωρίς ουσιαστικά να αμφισβητεί σε τίποτα απολύτως τον καπιταλισμό.

Η αποικιοκρατία εξαφάνισε ή ομογενοποίησε πάρα πολλά είδη κοινωνιών, καταφέρνοντας να διαγράψει τις περισσότερες από τις παλιές εναλλακτικές πιθανότητες και περιπτώσεις εκτός του καπιταλισμού. Καθώς όλο και περισσότεροι λαοί μετατράπηκαν υπό πίεση σε «εργατικό δυναμικό», οι καπιταλιστές εκμεταλλεύτηκαν τις πολιτισμικές διαφορές για να διαιρέσουν τους εργαζόμενους και να τους αποτρέψουν από το να βρουν κοινούς σκοπούς και στόχους.

Παρ’ όλα αυτά, κουλτούρες που αποικίστηκαν και κατακτήθηκαν πριν από εκατοντάδες χρόνια μπορούν να διατηρούν εκλάμψεις πρόκλησης και οι πολιτισμικές μειονότητες πολύ συχνά προσφέρουν γόνιμο έδαφος για νέες εξεγέρσεις. Για παράδειγμα, το πιο συγκρουσιακό κομμάτι του αμερικανικού εργατικού κινήματος είχε την βάση του σε κοινότητες μεταναστών. Η μυθολογία πως η αμερική αποτελεί ένα μεγάλο χωνευτήρι πολιτισμών – έναν απέραντο χώρο όπου πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι συναντιούνται και αναμιγνύονται σε κάτι καινούργιο – εξωραΐζει στην πραγματικότητα το γεγονός ότι όλες αυτές οι εν δυνάμει εξεγερσιακές κουλτούρες εξαλείφθηκαν για χάρη μιας νέας ενιαίας μαζικής κουλτούρας.

Αλλά ακόμα και αυτή η νέα μαζική κουλτούρα θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο επίσης. Από την στιγμή που ο συμβιβασμός των εργαζομένων στο ύψος των μισθών και τις παροχές που επέτυχε ο Henry Ford σταθεροποίησε την κατάσταση των εργατικών αγώνων και των διεκδικήσεων στους εργασιακούς χώρους, το μέτωπο της αντίστασης μεταφέρθηκε στο πεδίο της κατανάλωσης. Μια μαζικά παραγόμενη κουλτούρα παρήγαγε την πιθανότητα μιας μαζικής άρνησης και απόρριψης του κυρίαρχου συστήματος καθώς τα κολοσσιαία κοινωνικά σώματα που είχαν ενωθεί γύρω από κοινές καταναλωτικές δραστηριότητες εξεγείρονταν ενάντια στον καθωσπρεπισμό και την αλλοτρίωση.

Στην αρχή του βιβλίου «Do it!» (Κάνε το!) το είδωλο της αντικουλτούρας Jerry Rubin θεωρούσε καθοριστικής σημασίας για τις αναταραχές της δεκαετίας του ‘60 το εξής φαινόμενο: «Η Νέα Αριστερά ξεπετάχθηκε… ένα προδιαγεγραμμένα εξοργισμένο παιδί…, από την ξέφρενα λικνιζόμενη λεκάνη του Elvis Presley»

Η γενιά που ξεκίνησε να εξεγείρετε ενάντια στην σεξουαλική καταπίεση που ενσάρκωναν οι γονείς της κατέληξε σε μερικά χρόνια να παίρνει μέρος σε συγκρούσεις στους δρόμους.

Σαν ανταπάντηση, οι καπιταλιστές ενσωμάτωσαν στην αγορά τα αιτήματα για ατομικότητα, ιδιαιτερότητα και διαφορετικότητα. Αυτό συνέπεσε με την αλλαγή από την απλή και συγκεκριμένη μαζική παραγωγή στην αυξανόμενα εξειδικευμένη παραγωγή για όλα τα  γούστα, για όλες τις διαφορετικές ταυτότητες και για κάθε ειδική μερίδα κοινού.

Για αυτό τον λόγο από εκεί και πέρα, στην θέση της μαζικής κουλτούρας συναντάμε ένα διαρκώς επεκτεινόμενο πεδίο από προσφερόμενες υποκουλτούρες. Αυτό, από μακριά, ίσως μοιάζει σαν μια επιστροφή στην εποχή των πολλών διαφορετικοτήτων που προηγήθηκε της μαζικής κουλτούρας, όμως πλέον υπήρχε μιας σαφής διαφοροποίηση : Ενώ οι εθνικές και φυλετικές διαφοροποιήσεις προϋπήρχαν του καπιταλισμού, οι διαφορετικότητες που βασίζονται στις υποκουλτούρες παράγονται και διακινούνται αποκλειστικά μέσω της αγοράς ακόμα και αν απορρίπτουν τις αξίες της.

Την ίδια στιγμή φυσικά, όπως και η μαζική κουλτούρα έτσι και οι υποκουλτούρες δημιούργησαν καινούργια κοινά σημεία αναφοράς που διαπερνούσαν τους παλιούς πολιτισμικούς και κοινωνικούς διαχωρισμούς. Εάν η Μπητλομανία αποτέλεσε το απόλυτο παράδειγμα μαζικής κουλτούρας – πωλήσεις πρωτοφανούς αριθμού δίσκων αλλά ξαφνικά χάνεται ο έλεγχος όταν εκατομμύρια των οπαδών υιοθετούν την συμπάθεια των ειδώλων τους προς την αντικαθεστωτική κουλτούρα – τότε, η ανάδυση του heavy metal, του punk και του hip hop στην δεκαετία του ’70 εξέφρασε την «Μετα-Φορντιστική» εξάπλωση της υποκουλτούρας. Υπήρχαν ακόμα super stars, όμως η αγορά της μουσικής απλωνόταν οριζόντια γύρω τους.

Στα χρόνια που ακολούθησαν τα 70’s, σχεδόν ο καθένας με συγκρουσιακές διαθέσεις θα είχε εγγυημένα μια διαχωρισμένη υποκουλτούρα για να τις εκφράσει μέσα από τα περιορισμένα της πλαίσια. Και όμως παρ’ όλα αυτά, ακόμα και αυτές οι συνθήκες μπορούσαν να αναπτύξουν μεγάλη δυναμική και επιρροή σε αυτούς τους μικρότερους κύκλους που δημιουργούνταν γύρω από αυτές τις σκηνές. Το πρώιμο hip hop εγκαθίδρυσε μια άμεση σύνδεση με τα κινήματα και τους αγώνες των μαύρων της δεκαετίας του ’60, ενθαρρύνοντας μια ολόκληρη νέα γενιά αποκλεισμένων. Οι underground punk μπάντες κυκλοφορούσαν μόνες τους δίσκους τους και δημιουργούσαν μόνοι τους χώρους συναυλιών και συνεύρεσης διαμορφώνοντας μια εναλλακτική οικονομία βασισμένη στα δίκτυα που λειτουργούσαν με την αρχή «Κάνε το Μόνος Σου» (Do it Yourself!)  και ένα αντικαπιταλιστικό σύστημα αξιών.

Όλη αυτή η κατάσταση άνοιξε νέους δρόμους επειδή οι punks χρησιμοποιούσαν τρόπους και μεθόδους οι οποίες ήταν πολύ πέρα από τα όρια και τις δυνατότητες της εργατικής τάξης για να εκφράσουν παντού τα αντικαθεστωτικά τους μηνύματα.

Την ίδια στιγμή ήταν πρωτοπόροι και αξιολογητές μιας ολόκληρης νέας μορφής επιχειρηματικότητας, λειαίνοντας τον δρόμο για άλλους, λιγότερο πολιτικοποιημένους επιχειρηματίες. Αυτός ο συνδυασμός, αντικαπιταλιστικών αξιών και μικρής κλίμακας καπιταλισμού ήταν εύθραυστος αλλά δραστικός.

Καθώς ο καπιταλισμός σταδιακά άπλωνε τις Δυτικές κουλτούρες σε όλο τον κόσμο, νέες αντικαθεστωτικές κουλτούρες συνένωσαν αντικαπιταλιστικές κινήσεις από την Χιλή έως την Τουρκία και τις Φιλιππίνες βοηθώντας να δοθεί ένας διεθνής χαρακτήρας στις μορφές αντίστασης ης επόμενης γενιάς. Αυτό έφτασε στο απόγειο του στα τέλη του 20^ου αιώνα με ένα κύμα διαμαρτυρίας ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού των πολυεθνικών εταιριών, στο οποίο οι οργισμένες νεανικές αντικαθεστωτικές κουλτούρες βοήθησαν παίζοντας το ρόλο της αιχμής του δόρατος σε ένα κίνημα που περιλάμβανε επίσης ιθαγενικούς πληθυσμούς, Μη Κυβερνητικές οργανώσεις και τα απομεινάρια του παλιού εργατικού κινήματος.

Στις αρχές του 21^ου αιώνα, οι νέες τεχνολογίες έκαναν προσιτή σε όλους την τεχνολογική δομή που αποτέλεσε την ραχοκοκαλιά του underground ρεύματος «Κάνε το Μόνος Σου» (Do it Yourself!). Το internet έκανε εφικτό ώστε ο καθένας με facebook σύνδεση να μπορεί να είναι «ανεξάρτητος καλλιτέχνης» με ένα τρόπο που αγκαλιάζει αλλά συγχρόνως παραγκωνίζει τις υποσχέσεις της «Do it Yourself!» κουλτούρας.

Η καινούργια άνεση και ταχύτητα με την οποία μπορούμε να καταναλώνουμε κουλτούρα καθιστά τις υποκουλτούρες  πρόσκαιρες και επιφανειακές. Αυτό απογύμνωσε το underground από το παλιό πολιτικό του περιεχόμενο, αφήνοντας το να μοιάζει σαν ένα άδειο αισθητικό κέλυφος.

Σήμερα, το κυρίαρχο μέσο της νεανικής κουλτούρας δεν είναι οι δίσκοι βινυλίου LP (Long Play / Mακράς Διάρκειας) αλλά τα βίντεο στο youtube: τα βλέπεις στιγμιαία και τα ξεχνάς άμεσα. Οι υποκουλτούρες της προηγούμενης γενιάς εξατομικεύονται, διαχωρίζονται όλο και περισσότερο και συρρικνώνονται σε όλο και μικρότερες υποκατηγορίες.

Αυτό είναι άλλωστε ένα φυσικό επακόλουθο της γενικότερης τάσης εξατομίκευσης που εκδηλώνουν οι εκμεταλλευόμενοι και οι αποκλεισμένοι της εποχής μας. Οι επιλογές που οι άνθρωποι κάνουν μέσα στον καπιταλισμό τείνουν όλο και λιγότερο να διαμορφώνουν συμπαγή κοινωνικά σώματα ικανά να αναπτύξουν ριζοσπαστικές τάσεις μέσω των ενδιαφερόντων τους. Αντί αυτού, η ριζοσπαστικότητα έχει και αυτή μετατραπεί σε άλλη μια μορφή υποκουτλούρας, μια υπο-κατηγορία, μια γωνιά για τους περίεργους, καθώς οι πιο πρόσφατες υποκουλτούρες βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην εικονική πραγματικότητα του internet.

Τι είναι αυτό λοιπόν που έχουμε ακόμα κοινό σε αυτή την εποχή της πολιτισμικής αποσπασματικότητας; Αν μη τι άλλο, μας συνδέουν όλα αυτά που έχουμε χάσει. Στερηθήκαμε κάθε μορφή ουσιαστικής επίδρασης σε αυτό τον κόσμο, εκτός και αν στο μέτρο του δυνατού μπορούμε να μετατρέψουμε τους εαυτούς μας ή τους άλλους σε εμπορεύματα. Υποκείμεθα όλοι σε κανόνες, ρυθμίσεις και κανονισμούς χωρίς να έχουμε κανένα λόγο στην δημιουργία τους και τον σχεδιασμό τους. Όλοι ζούμε στην σκιά των κάθε είδους super stars, ακόμα και οι super stars ζουν στην σκιά του ίδιου του ειδώλου τους, σε ένα κόσμο που η πραγματική ζωή είναι υποδεέστερη της αναπαράστασης της.

Αξιολογούμαστε όλοι σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς και στην περίπτωση που επιθυμούμε να εκπληρώσουμε τις ικανότητες μας επιτρέπεται να το κάνουμε αυτό μόνο σύμφωνα με τους νόμους της.

Στην θέση της κοινής αίσθησης του να ανήκεις κάπου, που πρόσφερε κάποτε η κουλτούρα, μοιραζόμαστε μια παγκόσμια αίσθηση αποστέρησης, επιβεβλημένη σε μεγάλο βαθμό από  την κοινή μας θέληση να συνεχίζουμε να την ανεχόμαστε.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ιδιαιτέρως καινούργιο αλλά ποτέ πριν δεν ήταν τόσο παγκόσμιο.

Και επίσης… υπάρχει κάτι ακόμα που έχει αλλάξει: Όταν οι άνθρωποι επαναστατούν κάπου, οι πάντες το μαθαίνουν την ίδια στιγμή σε ολόκληρο τον κόσμο …

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

Οι οικονομολόγοι μας υποσχέθηκαν ανάπτυξη χωρίς τέλος. Όλοι θα έχουμε δικιά μας ιδιοκτησία, δικές μας επενδύσεις – όλοι μας θα είμαστε καπιταλιστές. Πήραμε δάνεια για να πάρουμε πτυχία για δουλειές που δεν υπάρχουν και να αγοράσουμε σπίτια που δεν έχουμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς του νερού και του ρεύματος, βάλαμε αβάσταχτες υποθήκες, φουσκώσαμε τα χρέη μας σε πιστωτικές κάρτες για να προσποιηθούμε πως είμαστε και εμείς μικροαστοί.

Τώρα είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει θέση για εμάς στην κορυφή. Ο καπιταλισμός είναι μια πυραμίδα που δεν έχει πλέον τρόπους να επεκτείνεται παρά μόνο επί πτωμάτων… Οι άνθρωποι εξεγείρονται στην Ελλάδα, απεργούν στην Γαλλία, καταλαμβάνουν τα σχολεία στην Αγγλία. Όλη η Βόρεια Αφρική είναι σε αναταραχή καθώς η επιδράσεις της ύφεσης απλώνονται παντού. Τελικά, αυτό το κύμα εξεγέρσεων θα φτάσει στις Η.Π.Α. μετά από όλες τις άλλες περιοχές, αλλά κατευθύνεται ήδη προς τα εκεί.

Η κυρίαρχη τάξη θα μοιάζει άτρωτη μέχρι την τελευταία μέρα πριν καταρρεύσει.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ!

Μερικές κοινωνικές συμβάσεις, όπως η ατομική ιδιοκτησία ας πούμε, δημιουργούν κλυδωνισμούς στην εξουσία και πρόσβαση κάποιων σε κάποιες διεξόδους. Άλλες δεν παρέχουν αντίστοιχες δυνατότητες. Υπάρχουν τρόποι να συναναστραφούμε με τους ανθρώπους γύρω μας χωρίς να προσπαθούμε να εξοικονομήσουμε κέρδος εις βάρους τους.

Αυτό φυσικά είναι πολύ δύσκολο να γίνει πιστευτό τώρα που ο καπιταλισμός έχει αποικήσει κάθε πλευρά της ζωής μας.

Υπάρχουν όμως ακόμα αμέτρητα παραδείγματα άλλων τρόπων για να γίνουνε τα πράγματα. Για την παραγωγή αγαθών σκέψου τον τρόπο δημιουργίας μιας σιταποθήκης, όπου κοινότητες ολόκληρες έρχονται μαζί και σε μια μέρα χτίζουν κατασκευές που υπό άλλες συνθήκες θα απαιτούσαν μήνες για να ολοκληρωθούν. Ή σκέψου το ανοιχτό δωρεάν λογισμικό, όπου προγράμματα δημιουργούνται και τελειοποιούνται συνεργατικά από όλους αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Για την διανομή, σκέψου τις δημόσιες βιβλιοθήκες , όπου μπορούν να αποθηκευθούν προς χρήση πολύ περισσότερα βιβλία από ότι σε μια ατομική συλλογή ή το ανοιχτό μοίρασμα αρχείων όπου όλοι όσοι  χρειάζονται ένα αρχείο αυτοοργανώνουν και την διακίνηση του.

Όσων αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, σκέψου υγιείς φιλίες και οικογενειακούς δεσμούς όπου ο καθένας επενδύει στην ευτυχία και την ευημερία όλων ή ίσως σκέψου μεγάλα party και ελεύθερα festival όπου ακόμα και οι ξένοι ή οι άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι απολαμβάνουν με πολλούς τρόπους ο ένας την συμμετοχή του άλλου.

Κανένας από αυτούς τους τρόπους δεν προτείνει την ατομική, εγωιστική αδιαφορία και ούτε υπόσχεται έναν κόσμο χωρίς κόπους. Όλοι τους όμως υποσκάπτουν την ιδέα της σπάνεως: σε όλες αυτές τις πράξεις όσοι περισσότεροι άνθρωποι συμμετέχουν, τόσοι περισσότεροι είναι αυτοί που ωφελούνται.

Σίγουρα θα υπάρχουν τρόποι να επεκτείνουμε τέτοιες πρακτικές και σε πολλές άλλες σφαίρες της ζωή μας. Φυσικά, η ιδέα του να οργανώσουμε ξανά από την αρχή όλη την κοινωνία είναι τρομακτική. Από αυτή την πλευρά, δεν μπορούμε να φανταστούμε τί συνεπάγεται κάτι τέτοιο ή πως θα έμοιαζε το τελικό αποτέλεσμα.

Όμως σίγουρα, μπορούμε να ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ!

Και μόνο η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας θα μπορούσε να προκαλέσει πολλούς δισταγμούς και περιέχει πολλές προκλήσεις, αλλά σίγουρα όλες αυτές οι προκλήσεις δεν θα ήταν σε τίποτα χειρότερες από τις φρικαλεότητες που προκαλεί στον κόσμο μας ο παγκόσμιος καπιταλισμός.

Έχουμε όλοι ακούσει για την αποκαλούμενη «τραγωδία της κοινοκτημοσύνης», την ιδέα ότι δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους, ειδικά στην περίπτωση στην οποία αυτοί αναλαμβάνουν εξίσου την ευθύνη των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους. Υπάρχουν ψήγματα αλήθειας σε αυτή την άποψη:

Η πραγματική  τραγωδία ήταν ότι τα κοινά ιδιωτικοποιήθηκαν, ότι οι άνθρωποι απέτυχαν να τα υπερασπιστούν από αυτούς που τα αρπάξανε. Εάν θέλουμε με κάποιο τρόπο να απαλλαχθούμε από τον καπιταλισμό πρέπει να μάθουμε να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας από όλους αυτούς που θα θέλουν πάντα να επιβάλλουν την «τραγωδία της ιδιοκτησίας».

Είναι τόσο απέραντος ο κόσμος που στερηθήκαμε επειδή κάποιοι τον έκλεψαν από τα χέρια μας, που θα μας αποπροσανατόλιζε εντελώς και μόνο η ιδέα να έπρεπε να μοιραστούμε τα πάντα από την αρχή ξανά εξίσου μεταξύ μας. Θα μπορούσαμε να πάρουμε ένα μικρό δείγμα πως ίσως θα γινότανε αυτό κοιτάζοντας τους πρόσφατους κοινωνικούς ξεσηκωμούς όπου άνθρωποι δημιούργησαν αυτόνομες ζώνες εκτός του καπιταλισμού: Οαχάκα 2006, Αθήνα 2008, Κάιρο 2011

Η ευτυχία του να καταλαμβάνεις και να παίρνεις στα χέρια σου μια περιοχή αλλάζοντας τους σκοπούς ύπαρξης της, δρώντας αυθόρμητα και μαζικά, έχει πολύ λίγα κοινά με την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα στην καπιταλιστική κοινωνία.

Το να διαλύσουμε τον καπιταλισμό δεν σημαίνει μόνο να κατέχουμε όλοι κοινά τα υλικά αγαθά, αλλά κυρίως να ανακαλύψουμε ξανά τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλον – να υπάρξουμε με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο στον κόσμο.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!

Όσο και αν τα πράγματα φαίνονται ακόμα στέρεα και συγκεκριμένα σε κάποια μέρη του κόσμου, έχουμε μπει σε μια εποχή κρίσης και αβεβαιότητας. Ο καπιταλισμός σήμερα είναι πιο διάχυτος, πιο διεισδυτικός και περισσότερο διαβρωτικός από ποτέ.

Η προηγούμενη γενιά έζησε την αλλοτρίωση, την τραγική διάσταση ανάμεσα στον τρόπο που αντιλαμβανόντουσαν οι άνθρωποι τους εαυτούς τους και τους ρόλους που ήταν εξαναγκασμένοι να παίξουν μέσα στους κανόνες της παραγωγής. Η τωρινή γενιά χαρακτηρίζεται από την ταύτιση με τους οικονομικούς ρόλους οι οποίοι πλέον διαχέονται σε κάθε σφαίρα της καθημερινής ζωής.

Και όμως, ακόμα και σε αυτή την στιγμή του μεγαλύτερου του θριάμβου, ο καπιταλισμός είναι πιο εύθραυστος παρά ποτέ. Όλες οι συμφωνίες ειρήνης του 20^ου αιώνα έφτασαν στην ημερομηνία λήξης τους. Οι υψηλοί μισθοί που πρόσφερε ο Henry Ford στους εργάτες εξανεμίστηκαν μαζί με τις ίδιες τις δουλείες τους. Τα συνδικάτα υπερφαλαγγίστηκαν από την παγκοσμιοποίηση. Τα σοσιαλιστικά Ανατολικά καθεστώτα πέρασαν στην καπιταλιστική ελεύθερη αγορά, ενώ οι σοσιαλδημοκρατίες πρώτα απορυθμίστηκαν και μετά διαλύθηκαν. Όμως όλοι αυτοί οι συμβιβασμοί δεν ήταν μόνο τρόποι για να αποφεύγονται οι αντιπαραθέσεις – ήταν και τρόποι για να διαιωνίζεται ο καπιταλισμός.

Η αύξηση των μισθών που ο Henry Ford έδωσε στους εργαζόμενους του προσέφερε σε αυτούς την δυνατότητα να αγοράζουν τα προϊόντα και με αυτό τον τρόπο η πυραμίδα επεκτάθηκε. Τα συνδικάτα προστάτευαν τους καπιταλιστές από το να εξαθλιώσουν τους καταναλωτές των ίδιων τους των προϊόντων, την καταναλωτική βάση δηλαδή αυτής της πυραμίδας. Τώρα που ο καπιταλισμός εγκαταλείπει τις παλιές μορφές «συνύπαρξης» και αυτό-εξασφάλισης, το μέλλον το κατακτάει όποιος προλάβει… Οι παλιές εναλλακτικές λύσεις έχουν χάσει την αξία τους και έτσι οι νέες επαναστατικές ιδέες είναι αναπόφευκτα προορισμένες να έρθουν στο προσκήνιο.

Για τον καπιταλισμό είναι αναγκαία η ατελείωτη συσσώρευση κέρδους αλλά αυτό το κέρδος πρέπει να βγαίνει και από κάπου. Απ’ την στιγμή που ξεζουμίσεις τους  εργαζομένους, η αναλογία του κέρδους πέφτει κατακόρυφα κάνοντας την αγορά να λιμνάζει. Μέχρι πρόσφατα, για τον καπιταλισμό ήταν εφικτό να λύνει αυτό το πρόβλημα καθώς άνοιγε νέες αγορές ιχνηλατώντας νέες πλουτοπαραγωγικές πηγές και νέους πληθυσμούς προς εκμετάλλευση. Τώρα πλέον ο καπιταλισμός έχει απλωθεί παντού, ενώνοντας τους πάντες και κάνοντας κάθε δικιά του κρίση πραγματικά παγκόσμια.

Την ίδια στιγμή, η βιομηχανική παραγωγή φτάνει στα οικολογικά της όρια, ενώ η τεχνολογική πρόοδος καθιστά  το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού περιττό, δημιουργώντας ένα διαρκώς αυξανόμενο, ανήσυχο και νευρικό πλεονάζοντα πληθυσμό.

Ο καπιταλισμός είναι διαρκώς στο χείλος της κρίσης εδώ και δεκαετίες. Η επέκταση της πίστωσης σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα των εκμεταλλευόμενων ήταν ένας τρόπος να διατηρείται ο καταναλωτισμός ενώ το εργατικό δυναμικό γινόταν όλο και φτωχότερο.

Μετά οι επενδυτές μετέφεραν τον πλούτο στις χρηματοπιστωτικές αγορές ελπίζοντας στις απολαβές της κερδοσκοπίας. Τώρα που τα περιθώρια κέρδους από την υλική παραγωγή έφτασαν στα όρια τους η μεγάλη πλειοψηφία της καινοτομίας εστιάζεται σε νέες άυλες αγορές: πληροφορία, εταιρικό branding, franchising, κοινωνικά δίκτυα. Όλα αυτά, απλά καθυστερούν την ημέρα που θα πρέπει «να λογαριαστούμε» πραγματικά.

Η οικονομική ύφεση του 2008 δεν ήταν απροσδόκητη. Ήταν ένα πρώτο δείγμα από όλα αυτά που έρχονται. Δεν τίθεται από κανέναν το θέμα να περιμένουμε να επανέλθουν τα πράγματα στην προηγούμενη θέση τους. Η επόμενη φάση της κρίσης, ίσως δεν χτυπήσει για τα επόμενα χρόνια ή και για δεκαετίες ακόμα τις Η.Π.Α. αλλά αναμφίβολα έχει αρχίσει ήδη να πλησιάζει προς εκεί.

Ήδη η καπιταλιστική οικονομία αδυνατεί να προσφέρει στους ανθρώπους αξιοπρεπείς ζωές, το σύστημα έχει σοβαρό πρόβλημα ακόμα και αν αυτό το υπολογίσουμε με τα δικά του υλιστικά κριτήρια.

Για αυτό τον λόγο, δεν είναι τυχαίο ότι διαβάζεις αυτό το κείμενο αυτή την εποχή. Απ’ την στιγμή που η οικονομία είναι η συμπαγής έκφραση των αξιών και των ιεραρχήσεων της κοινωνίας μας είναι φυσικό μια οικονομική κρίση να προξενεί συνολική κρίση αξιοπιστίας του συστήματος. Ένα νέο κύμα αναταραχών είναι σίγουρο πως θα ξεσπάσει. Σε περιόδους ταραχών, οι άνθρωποι επαναξιολογούν τις βεβαιότητες και τις αξίες τους. Φυσικά, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το ποιό μπορεί να είναι το αποτέλεσμα. Ακόμα και αν ο καπιταλισμός καταρρεύσει, αυτό που θα ακολουθήσει μπορεί να είναι ακόμα χειρότερο.

Αυτή ακριβώς την στιγμή είναι που γίνεται επιτακτικό να θέσουμε θετικά παραδείγματα για το τι σημαίνει να ζεις και να αντιστέκεσαι, να εκφράσουμε άλλες λύσεις πέραν του καπιταλισμού.

Κατά την διάρκεια μιας κοινωνικής αναστάτωσης, η αίσθηση των ανθρώπων για το τι είναι πιθανό μπορεί να αλλάξει πολύ γρήγορα. Όμως η αίσθηση για το ποιο ακριβώς είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα συνήθως αλλάζει πολύ πιο αργά. Αυτό μας εξηγεί για ποιο λόγο οι λαϊκοί ξεσηκωμοί συχνά εκφράζουν αιτήματα πολύ λιγότερο ριζοσπαστικά από τις μεθόδους και την μορφή που παίρνει ακόμα και το ίδιο το ξέσπασμα: παίρνει πολύ καιρό στην φαντασία μας να γίνει συμβατή με την πραγματικότητα.

Εάν τίποτα δεν γίνεται τώρα εκεί που μένεις, δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα μείνουν έτσι για πολύ καιρό ακόμα. Σκέψου το μέλλον και τις επερχόμενες κοινωνικές αναταραχές στον ορίζοντα… Σκέψου, ετοιμάσου και κάνε τις ανάλογες κινήσεις… Όταν θα φτάσει η κατάλληλη στιγμή τι θα εύχεσαι να είχες κάνει ώστε να την είχες προετοιμάσει;

Πως θα μπορούσες να αυξήσεις σε μέγιστο βαθμό την πιθανότητα για ένα καλύτερο αποτέλεσμα;

Σαν ελευθεριακοί αναρχικοί, δεν προσφέρουμε τον μόνο δρόμο εξόδου από τον καπιταλισμό. Όμως πιστεύουμε ότι ο δικός μας είναι ο πιο ελκυστικός. Δεν προτείνουμε την φεουδαρχία των εταιριών, ούτε εθνικιστικές σφαγές, ούτε την οικολογική καταστροφή, την παγκόσμια πείνα ή τον πυρηνικό όλεθρο. Μερικές δεκαετίες κοινωνικών συγκρούσεων δεν συγκρίνονται με τίποτα με την παγκόσμια καταστροφή στην οποία θα οδηγήσει τον πλανήτη ο καπιταλισμός εάν δεν πάρουμε καμιά πρωτοβουλία.

Μην έχεις καμιά αμφιβολία, αυτός ο κόσμος θα αλλάξει. Στα χέρια μας είναι να καθορίσουμε εάν θα αλλάξει προς το χειρότερο ή προς το καλύτερο.

Δεν ζητιανεύουμε για μια ουτοπία εδώ. Απλά επιθυμούμε να ωφεληθούμε από τις πρακτικές που φάνηκαν χρήσιμες στο ανθρώπινο είδος για να είναι ένα υγιές κομμάτι του οικοσυστήματος της Γης τα τελευταία ένα εκατομμύριο χρόνια, έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίζουμε να ελπίζουμε ότι ίσως θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε σαν είδος τουλάχιστον για μερικές χιλιάδες χρόνια ακόμα.

Αυτή η ταπεινή φιλοδοξία μας φέρνει σε άμεση σύγκρουση με το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό καθεστώς της εποχής μας.

ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΟΥΝ ΤΑ ΗΜΙΜΕΤΡΑ!

Τι θα μπορούσε να βάλει τέλος στην τυραννία των αγορών; Δεν έχουμε κάποιες εύκολες απαντήσεις αλλά είμαστε σίγουροι ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό ερώτημα.

Τα ημίμετρα φαίνονται δελεαστικά επειδή μοιάζουν πιο εφικτά από την ριζική δομική αλλαγή του συστήματος  και όμως στην πραγματικότητα θα ήταν πολύ πιο εύκολο να ανατρέψουμε εν συνόλω τον καπιταλισμό από το να προσπαθούμε να αλλάξουμε τα αποτελέσματα του κρατώντας ανέπαφα τα βασικά αίτια.

Για να ξεκινήσουμε από κάπου, θα μπορούσαμε να βρούμε τις ιδεολογικές και πρακτικές προσεγγίσεις που δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα και έπειτα να προβάλλουμε κάποιες υποθέσεις αναζητώντας αυτό που ίσως θα είχε ουσιαστικά αποτελέσματα.

Η φιλανθρωπία, για παράδειγμα, δεν θα σώσει τον κόσμο από τα προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός, ούτε η εθελοντική εργασία, ούτε οι μονοθεματικές καμπάνιες. Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε όλη μας την ζωή φροντίζοντας τα συμπτώματα χωρίς να έχουμε κάνει καμιά πρόοδο προς την κατεύθυνση της θεραπείας.

Βάφοντας τον καπιταλισμό πράσινο δεν τον κάνουμε αειφόρο και ούτε με αυτό τον τρόπο βάζουμε κάποιο όριο στον  καταναλωτισμό μας. Όταν η οικονομία επιβραβεύει την καταστροφική συμπεριφορά, τότε το να υπερασπίζεσαι τους εθελούσιους αυτοπεριορισμούς είναι σαν να παραχωρείς την εξουσία και το κέρδος σε όσους από τους ανταγωνιστές δεν έχουν καμία ευσυνειδησία. Για τον ίδιο λόγο, όσο παραμένουν αυτά τα συγκεκριμένα κίνητρα, μόνο οι απολυταρχικές κυβερνήσεις μπορούν να συγκρατήσουν τους πληθυσμούς από ανάλογες επιδιώξεις. Με αυτό τον τρόπο το δίλλημα γίνεται:

Ή Οικολογική Καταστροφή ή Οικολογικός Φασισμός.

Πρέπει σίγουρα να υπάρχει και κάποιος άλλος δρόμος να επιλέξουμε.

Απ΄την άλλη, τα συνδικάτα δεν πρόκειται να μας σώσουν από τον καπιταλισμό. Όταν οι επιχειρήσεις μπορούν να μεταφέρονται σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη ανάλογα με τα συμφέροντα τους, δεν έχει καμία δύναμη να αγωνιζόμαστε από εργασιακό τομέα σε εργασιακό τομέα και ούτε καν σε κάθε χώρα ξεχωριστά.

Ακόμα και αν μπορούσαμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα κάποιων εργαζομένων σε μια συγκεκριμένη βιομηχανία, αυτό θα σήμαινε ότι τους προσφέρουμε κάποια πλεονεκτήματα που αυτοί με την σειρά τους θα έπρεπε να τα υπερασπιστούν απέναντι σε πολλούς άλλους εκμεταλλευόμενους και αποκλεισμένους. Αυτή η νοοτροπία δεν μπορεί να δημιουργήσει νικηφόρους αγώνες. Χρειαζόμαστε τρόπους για να διαλύσουμε ολόκληρη την πυραμίδα, όχι για να προστατεύσουμε τα συμφέροντα συγκεκριμένων ομάδων μέσα σε αυτήν.

Οι νέες τεχνολογίες δεν μπορούν να επιδιορθώσουν τον καπιταλισμό. Το δωρεάν λογισμικό, το μοίρασμα αρχείων και τα κοινωνικά δίκτυα δεν αλλάζουν σε τίποτα τις βαθιές ανισότητες στις οποίες βασίζεται αυτή η κοινωνία.

Όσο ακόμα η οικονομία θα κυριαρχεί στις ζωές μας, κάθε μορφή συμμετοχής θα μας ενσωματώνει ακόμα χειρότερα σε αυτήν.

Δεν υπάρχει τρόπος για μια ατομική δραπέτευση από τον καπιταλισμό, γιατί δεν υπάρχει πουθενά έξω από αυτόν να καταφύγεις. Το έγκλημα μπορεί να προσφέρει κάποιες ευκαιρίες στους αποκλεισμένους και τους εκμεταλλευόμενους αλλά δεν προσφέρει κατευθύνσεις πέραν του καπιταλισμού.

Πολλές φορές επιτυχημένοι hackers και μέτριοι καλλιτέχνες καταλήγουν να εργάζονται για εταιρίες ασφάλειας ή τις μυστικές υπηρεσίες.

Από την στιγμή που τα χειραφετητικά κινήματα που βασίζονται σε συγκεκριμένες ταυτότητες (οι «γυναίκα», οι «ομοφυλόφιλοι», οι «μετανάστες», οι «διαφορετικοί») δεν έρχονται αντιμέτωπα με τον καπιταλισμό δεν πρόκειται ποτέ και να βάλουν ένα τέλος στην αδικία του και την ανισότητα που παράγει. Το να σε εκμεταλλεύονται άνθρωποι που σου μοιάζουν δεν είναι σε τίποτα καλύτερο από το να σε εκμεταλλεύονται κάποιοι άσχετοι από την «ειδική» σου ταυτότητα. Ακόμα και αν όλοι μας μπορούσαμε να έχουμε ίσες ευκαιρίες μέσα στον καπιταλισμό – πράγμα που θα σήμαινε πως η κυριαρχία και η εκμετάλλευση θα διαμοιράζονταν εξίσου πέρα από κριτήρια που έχουν να κάνουν με το φύλλο, την φυλή ή κάθε άλλο άξονα καταπίεσης,… και πάλι ο καπιταλισμός θα συνέχιζε να είναι καταπιεστικός.

Επίσης, οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης δεν θα θεραπεύσουν τον καπιταλισμό. Ίσως αντισταθμίσουν παροδικά τα αποτελέσματα αλλά η κοινωνική τάξη των «εχόντων και κατεχόντων» θα έχει πάντα την υπεροχή στον έλεγχο των δομών του κράτους προς όφελος των συμφερόντων της. Ακόμα και αν οι «αντικαπιταλιστές» κατάφερναν να κατακτήσουν τον κρατικό μηχανισμό και να εγκαθιδρύσουν μια καινούργια «λαμπρή» κυβέρνηση, το μόνο που θα κατάφερναν, στην καλύτερη, θα ήταν να ελέγξουν οι ίδιοι ένα μέρος του κεφαλαίου, μετατρέποντας τους εαυτούς τους στην νέα «λαμπρή» κεφαλαιοκρατική τάξη.

Οι κομμουνιστές έκαναν ακριβώς αυτό κατά την διάρκεια του 20^ου αιώνα, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα. Στην καλύτερη λοιπόν, οι κυβερνητικές λύσεις θα μπορούσαν να πασχίζουν για να πετύχουν το ιδανικό όπου ο καθένας θα αποκτούσε ένα μερίδιο ελέγχου διαμέσου του καταναγκαστικού κρατικού μηχανισμού. Όμως αυτό, ακόμα και αν ήταν εφικτό, θα ήταν ένα καινούργιο είδος κόλασης: ένα εξουσιαστικό σύστημα, …χωρίς εξουσιαστές.

Απ’ την άλλη, η «αυτοδιεύθυνση» και η «άμεση δημοκρατία» δεν αρκούν για να μας μεταφέρουν πέραν του καπιταλισμού. Ακόμα και χωρίς αφεντικά και κυβερνήτες, οι καπιταλιστικοί θεσμοί (όπως ο «μισθός», τα «χρήματα», το «εργοστάσιο», το «εμπόριο») θα συνέχιζαν να παράγουν τα ίδια αποτελέσματα εάν συνεχίζαμε να τους χρησιμοποιούμε έχοντας τις ίδιες επιδιώξεις με αυτές για τις οποίες σχεδιάστηκαν. Με ακριβώς τον ίδιο τρόπο είναι που οι κρατικοί μηχανισμοί συνεχίζουν να κυβερνούν χωρίς να χρειάζεται πλέον να κυβερνά κάποιος μονάρχης. Εάν καταλάβουμε τους χώρους δουλειάς και συνεχίσουμε να δουλεύουμε σε αυτούς, εάν συνεχίσουμε να πρέπει να αποκτάμε ότι χρειαζόμαστε διαμέσου της οικονομίας τότε θα συνεχίσουμε να βιώνουμε την ίδια αποξένωση από τους εαυτούς μας και όλο τον κόσμο γύρω μας.

Ακόμα και εν μέσω της καταστροφής, δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει από μόνος του. Για περισσότερο από ενάμιση αιώνα οι Μαρξιστές έδιναν υποσχέσεις πως ο καπιταλισμός θα κατέρρεε όταν θα ωρίμαζαν οι κατάλληλες υλικές συνθήκες και όμως κάθε κρίση έκανε τον καπιταλισμό σταθερότερο παρά ποτέ.

Την επόμενη φορά που θα κινδυνεύει να καταρρεύσει ο καπιταλισμός θα πρέπει να αρπάξουμε την ευκαιρία ώστε να προβάλλουμε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Είναι ξεκάθαρο πως δεν υπάρχει τρόπος να το αποφύγουμε: εάν επιθυμούμε μια ριζική αλλαγή θα πρέπει να καταργήσουμε την ατομική ιδιοκτησία κεφαλαίου. Αυτή δεν είναι μόνο μια οικονομική ή πολιτική μεταμόρφωση. Είναι επίσης μια κοινωνική και πολιτισμική αλλαγή. Δεν μπορεί να επιβληθεί από τα πάνω αλλά πρέπει να έρθει εις πέρας από μια μάζα κριτικά ικανή να υπεραμυνθεί του εαυτού της. Δεν μπορούμε να ξέρουμε εάν ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει κατά την διάρκεια της ζωής μας, είμαστε όμως σίγουροι ότι θα καταρρεύσει.

Στο μεταξύ, μπορούμε να κάνουμε δημοφιλή τον αντικαπιταλισμό εγκαθιστώντας τον  στην φαντασία της κοινωνίας σε αντίθεση με την παρούσα τάξη πραγμάτων. Με αυτό τον τρόπο οι άνθρωποι θα έλκονται όλο και λιγότερο από ρεφορμιστικά ή αντιδραστικά πολιτικά προγράμματα. Μπορούμε επίσης, με τις ιδέες και τις πράξεις μας να κλονίζουμε την πίστη του κόσμου στο καπιταλιστικό σύστημα, αποδεικνύοντας ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ούτε ο καλύτερος, ούτε ο μοναδικός τρόπος να οργανώσουμε τις ζωές μας, και έτσι δεν πρέπει να στηριχθούμε πάνω του και ούτε να βασιστούμε σε αυτόν.

Ο καπιταλισμός είναι σαν τα μαγικά ξόρκια: μπορούμε να τον σπάσουμε.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙΣ ΤΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΣΟΥ

Για να ανακεφαλαιώνουμε: από τα πρώτα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης, οι άνθρωποι εκδήλωσαν μορφές αντίστασης βασισμένης στους κοινούς τους ρόλους μέσα στην διαδικασία της παραγωγής, οργανώνοντας συνδικάτα στους χώρους δουλειάς και σφυρηλατώντας ανατρεπτικές σχέσεις στις γειτονιές τους. Μετά τους συμβιβασμούς και την άνοδο των μισθών των εργατών των αρχών του 20^ου αιώνα, το μέτωπο της αντίστασης μετατοπίστηκε στο πεδίο της κατανάλωσης, καθώς η αλλοτρίωση και η αποξένωση που προξενούσε η μαζική παραγωγή επέφερε μαζικές αναταραχές στην κοινωνία. Καθώς οι καταναλωτικές αγορές διαφοροποιήθηκαν μέσω της ποικιλίας, οι κοινωνίες αυτές παρήγαγαν όλο και πιο εξειδικευμένες υποκουλτούρες.

Σήμερα είμαστε διασπασμένοι χωρικά, κοινωνικά και πολιτισμικά, είμαστε όμως περισσότερο από ποτέ διασυνδεδεμένοι. Όποια και αν ήταν τα πλεονεκτήματα των παλαιότερων μορφών αγώνα, αυτοί έχουν φτάσει πλέον στα όρια τους. Αν και είναι ακόμα χρήσιμοι, είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να παράγουν κάτι καινούργιο. Δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τις νέες μορφές αγώνα με τα κριτήρια των παλαιών μορφών αλλά πρέπει να κρίνουμε τις νέες μορφές σύμφωνα με την ικανότητα τους να πραγματώνουν τις νέες ευκαιρίες.

Για παράδειγμα, στα τέλη του 20^ου αιώνα, αναδείχθηκε ένα διεθνές κίνημα γύρω από τις διαδηλώσεις ενάντια στις συνόδους εμπορικών οργανισμών όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αυτό που αναγορεύθηκε ως το «κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης» από σοφολογιότατους απρόθυμους να μιλήσουν για «αντικαπιταλισμό», κατάφερε να μπλοκάρει ένα κύμα νέων καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων.

Διάφορες κριτικές από το ίδιο το αντικαπιταλιστικό στρατόπεδο ισχυρίστηκαν ότι αυτό το κίνημα που ακολουθούσε τις διάφορες συνόδους από χώρα σε χώρα απέτυχε να προκαλέσει μακροχρόνιους τοπικούς αγώνες και αυτό ήταν αλήθεια. Όμως σε μια εποχή κοσμοπολιτισμού και προσωρινότητας, οι διεθνείς κινητοποιήσεις εκμεταλλεύτηκαν αυτό που ούτως ή άλλως συνέβαινε ενώ οι τοπικοί αγώνες έπρεπε να παλέψουν ενάντια στο ρεύμα της εποχής τους. Με αυτό τον τρόπο οι διαδηλώσεις στις διεθνείς συναντήσεις κατάφεραν αυτό που ήταν αδύνατο πλέον για τα συνδικάτα, να εμποδίσουν τις επιχειρήσεις από το να επιβάλλουν ακόμα χειρότερες συνθήκες για τους εργαζομένους.

Το ίδιο αντιστοιχεί και για τις κριτικές που ισχυρίζονται ότι οι υποκουλτούρες απευθύνονται σε ένα περιορισμένο κομμάτι της κοινωνίας και με αυτό τον τρόπο αποκλείουν την αντίσταση σε στενές κοινωνικές ομάδες. Αν και είναι φανερό πως ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι αληθείς, αυτό δεν μας απαντά γιατί τέτοιες προσπάθειες είναι τόσο επιτυχημένες τα τελευταία χρόνια, εν αντιθέσει με άλλες πρακτικές οργάνωσης.

Συγκεκριμένα, τα αντικαπιταλιστικά συνδικάτα βάσης ίσως καταφέρνουν να παίζουν ακόμα ένα σημαντικό ρόλο αντίστασης αλλά πρέπει να αναλύσουμε διεξοδικά τους λόγους για τους οποίους πολλοί άνθρωποι φτάνουν σε αυτά με προέλευση τις υποκουλτούρες στις οποίες ανήκουν και όχι την οργάνωση στους ίδιους τους εργασιακούς τους χώρους. Αναλύοντας αυτό το φαινόμενο θα έπρεπε να κατευθύνουμε ανάλογα και τις στρατηγικές οργάνωσης. Το ζήτημα δεν είναι να επιστρέψουμε στις δυνάμεις των παλιών τακτικών αλλά να υπερβούμε τις αδυναμίες των καινούργιων.

Στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη φαίνετε ότι, ούτε η παραγωγή αλλά ούτε και η κατανάλωση μπορούν πλέον να δημιουργήσουν κοινωνικά σώματα ικανά να αντιληφθούν τους εαυτούς τους έξω από τα πλαίσια του καπιταλισμού. Εν αντιθέσει, και οι δύο αυτές κοινωνικές σχέσεις σχεδιάζονται και οργανώνονται έτσι ώστε να μην σχηματίζουν καν κάποιας μορφής κοινωνικό σώμα με συνοχή. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Εάν θέλουμε να καταργήσουμε τον καπιταλισμό, ίσως πρέπει να αποδεσμευθούμε εντελώς από τους ρόλους που παίζουμε μέσα σε αυτόν και να μην αντιλαμβανόμαστε πλέον σύμφωνα με αυτούς τους εαυτούς μας.

Όμως με ποιόν άλλον τρόπο μπορούν να συναντηθούν και να ενωθούν οι άνθρωποι έτσι ώστε να αντισταθούν; Μοιάζει πως η επόμενη φάση των αγώνων θα επικεντρωθούν γύρω από το πεδίο της πληροφορίας. Όπως το βιομηχανικό σύστημα και ο χώρος του εργοστασίου παρήγαγε μαζικά μια ολόκληρη κοινωνική δομή συνάμα με τα μαζικά παραγόμενα υλικά αγαθά, έτσι και οι νέες κοινωνικές σχηματοποιήσεις παράγονται από τον τρόπο που ενημερωνόμαστε και πληροφορούμαστε.

Τώρα που το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρώπινης φυλής είναι άσχετο με την παραγωγή των περισσοτέρων πραγμάτων, το κύριο πράγμα που μας κρατά συνδεδεμένους με την υπάρχουσα κυρίαρχη τάξη πραγμάτων είναι ο τρόπος που αυτή δομεί τις αλληλοσυσχετίσεις μας και την αίσθηση που έχουμε για το τι είναι και τι δεν είναι εφικτό.

Τα νέα «συμμετοχικά» media κρατούν απασχολημένο έναν πλεονάζοντα και περιττό πλέον πληθυσμό καθώς οι άνθρωποι αυτοί ανταγωνίζονται απεγνωσμένα μεταξύ τους για λίγη προσοχή μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Αυτή η διαδικασία ελέγχει με ιδιαίτερη λεπτότητα όλα όσα μπορούμε να φανταστούμε. Το να πολεμήσουμε μέσα στο πεδίο της πληροφορίας δεν σημαίνει μόνο να μπλοκάρουμε συγκεκριμένες ιστοσελίδες, όπως έκανε το αποκεντρωμένο δίκτυο των Anonymous σαν απάντηση στο κλείσιμο του Wikileaks.

Αυτό το πεδίο επεκτείνετε πολύ πιο πέρα από το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα σε όλων των ειδών τις δομές μέσω των οποίων οι άνθρωποι από κοινού κατασκευάζουν τις αντιλήψεις τους για την πραγματικότητα.

Οι γλώσσες και τα συστήματα μέσω των οποίων η ανθρωπότητα προσδίδει νοήματα και χαρακτηριστικά στην πραγματικότητα βρίσκονται στην εποχή μας σε διακύβευμα.

Πρέπει να δημιουργήσουμε νέες συνδέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, νέα  κοινωνικά δίκτυα μέσω των οποίων θα ρέει η πληροφορία και οι άνθρωποι θα ανταποκρίνονται στον κόσμο που βρίσκεται γύρω τους. Όσο περισσότερο αυτά τα δίκτυα εκτείνονται εκτός διαδικτύου, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να τα διατηρήσουμε υπό τον έλεγχο μας.

Αυτό ίσως να μοιάζει σαν ένας αγώνας οπισθοχώρησης. Ο καπιταλισμός έχει ήδη κατακτήσει όλο τον πλανήτη και εμείς πολεμάμε από τα τελευταία οχυρά που μας έχουν μείνει: τους νοητικούς μας χώρους και τις κοινωνικές μας σχέσεις.

Όμως, μέσα από κάθε αγώνα αμφισβητείται το σύνολο του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, τώρα που οι νέες μορφές αυτοοργάνωσης διαδικτυώνονται σχεδόν στιγμιαία. Υπό αυτή την λογική, σπίθες αντίστασης μπορούν να υπερβούν τα όρια του ακτιβισμού ενώ υποκουλτούρες να γίνουν καταλύτες για ολόκληρες εξεγέρσεις.

Καθώς ολοκληρωνόταν αυτό το κείμενο εξεγέρσεις ξέσπασαν στην Τυνησία, την Αίγυπτο και άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής. Μια νέα γενιά αποδυναμωμένη, ξεριζωμένη και όμως συνδεδεμένη μέσω της χρήσης των νέων τεχνολογιών προξένησε ένα κύμα εξεγέρσεων χωρίς κεντρική ηγεσία. Αυτό το κύμα ξεκίνησε στο κοινωνικό περιθώριο, η υπόλοιπη κοινωνία όμως το πλαισίωσε γρήγορα, μόλις αντιλήφθηκε ότι είχε έστω και τις ελάχιστες νικηφόρες πιθανότητες. Σαν απάντηση, η Αιγυπτιακή κυβέρνηση έκοψε τις συνδέσεις του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να εξαγριωθεί ακόμα περισσότερο. Αυτή η εξέγερση δεν πήρε ακόμα αντικαπιταλιστική μορφή, όμως μας προσφέρει ένα παράδειγμα για το τί ίσως συνεπάγεται μια αντικαπιταλιστική επανάσταση και πόσο κεντρικής σημασίας θα είναι για οποιαδήποτε μεγάλη εξέγερση στο μέλλον οι τεχνολογίες επικοινωνιών και τα κοινωνικά δίκτυα.

Στο μέλλον, κατά πάσα πιθανότητα θα δούμε κυβερνήσεις να προσπαθούν να διαμορφώσουν με τέτοιο τρόπο την αρχιτεκτονική των επικοινωνιών ώστε δεν θα είναι πλέον απαραίτητο να μπλοκάρουν το διαδίκτυο. Επιχειρηματικοί όμιλοι όπως η Google θα κατευθύνουν με αδιόρατες κινήσεις την ροή της προσοχής προς συγκεκριμένες πλευρές προωθώντας συγκεκριμένες μορφές διαμαρτυρίας και εξαφανίζοντας κάποιες άλλες.

Το κατά πόσο μπορούμε να διατηρήσουμε κανάλια ανοιχτά για την ελεύθερη επικοινωνία θα καθορίσει τις προοπτικές απελευθέρωσης.

ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΣΟΥ

Όποια και αν είναι η θέση σου στην πυραμίδα – είτε είσαι μαθητής λυκείου, εποχιακός υπάλληλος ή πλήρως ασφαλισμένος εργάτης, δικηγόρος, άνεργος, φοιτητής ή άστεγος – μπορείς να πολεμήσεις από εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι. Είναι σίγουρο ότι θα είσαι πολύ πιο αποτελεσματικός να αντιμετωπίσεις όλα όσα σε προσβάλλουν προσωπικά εκεί που τα βιώνεις άμεσα στο πεδίο που γνωρίζεις καλύτερα.

Απ’ την στιγμή που οι ζωές μας στο σύνολο τους έχουν αποικιστεί από τον καπιταλισμό, πρέπει να πάρουμε τους ρόλους που μας επιβλήθηκαν σαν το σημείο εκκίνησης της αντίστασης μας. Είναι εύκολο να περιορίσουμε την αντίσταση στον ελεύθερο χρόνο μας, να γίνει κάτι συμπληρωματικό – μια συνέλευση χωμένη στις ώρες μετά το τέλος της εργάσιμης μέρας, ένα τσιρότο για τις πληγές της καθημερινότητας. Αυτό ανταποκρίνεται με την τάση να πολεμάμε για λόγους πολλές φορές άσχετους με την καθημερινή μας ζωή.

Το πλεονέκτημα του συνδικαλιστικού μοντέλου είναι ότι παίρνει το καθεστώς που επιβάλλεται καθημερινά στους εργάτες και το μετατρέπει σε ένα χώρο οργάνωσης και αντιπαράθεσης. Εάν όμως ένα συμβιβασμένο συνδικάτο στον χώρο εργασίας σου δεν ικανοποιεί τις προθέσεις σου, τότε μάλλον θα πρέπει να πειραματιστείς με άλλους τρόπους: μια ομάδα αυτοάμυνας, μια σπείρα ληστών ή μια μυστική κοινότητα για την επαναστατική συνειδητοποίηση.

Ο καπιταλισμός δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στους χώρους δουλειάς- μπορούμε να κάνουμε άπειρες πράξεις αντίστασης όπως να υπερασπιστούμε τους γείτονες μας που αντιμετωπίζουν εξώσεις, να καταλάβουμε τα άδεια σπίτια, να ξεζουμίσουμε τους δανειστές μας μέχρι να χρεοκοπήσουν.

Οι συλλογικές μορφές αντίστασης είναι πιο δύσκολες στα πεδία της κατανάλωσης από ότι

στα πεδία της παραγωγής και όμως είναι πιθανές: πάρε χώρους και χρησιμοποίησε τους για δημόσια ελεύθερα αυτοργανωμένα γεγονότα, πήγαινε ομαδικά σε μια πανάκριβη συναυλία, θέατρο ή σινεμά και επέβαλλε την είσοδο χωρίς εισιτήριο για όλους ή  σε ένα μεγάλο σουπερ-μάρκετ και αρνηθείτε όλοι μαζί να πληρώσετε στην έξοδο. Όσο περισσότερο οι ζωές μας θα βασίζονται στην αντίσταση και όχι στην υπακοή τόσο πιο άφοβοι θα γινόμαστε καθώς αγωνιζόμαστε.

Ένας άλλος ρόλος που θα πρέπει να αρνηθούμε είναι αυτός του αποκλεισμένου. Δεν είναι απαραίτητο να εργάζεσαι στα μέσα παραγωγής για να είσαι ο αρμόδιος να τα μπλοκάρεις, με τον ίδιο τρόπο που δεν είναι απαραίτητο να κατοικείς σε έναν εμπορικό δρόμο για να είσαι ο αρμόδιος να τον λεηλατήσεις. Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι οδηγούνται στο περιθώριο, ο ρόλος που οι περιθωριοποιημένοι έχουν να παίξουν στην αντίσταση γίνεται όλο και πιο κεντρικής σημασίας.

Όπως λένε σε όλα τα ομαδικά αθλήματα: «παίξε από την θέση σου». Προώθησε πόρους, επινοήσεις και πληροφορίες σε όσους μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν ακόμα πιο επιδραστικά από εσένα. Όταν οι άνθρωποι παίρνουν «στα σοβαρά» τον αγώνα τους ενάντια στον καπιταλισμό τείνουν να απομακρύνονται από τις θέσεις που είχαν στην προηγούμενη ζωή τους μέσα σε αυτόν – παραιτούνται από δουλειές, παρατάνε το σχολείο, παύουν να συμμετάσχουν σε διάφορες διαδικασίες και συνήθως αρέσκονται περισσότερο να της αρνούνται, να τις διακόπτουν ή άλλες να τις εμποδίζουν να συμβούν.

Αυτό βολεύει μια χαρά τους καπιταλιστές – καθώς μια από τις λειτουργίες όλου αυτού του «πλεονάζοντος και άχρηστου» πληθυσμού είναι να συμπεριλαμβάνει όλους όσους θα προξενούσαν προβλήματα… εάν μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο. Είναι πολύ καλύτερα να γίνουμε επιθετικοί, προσβλητικοί, πραγματικά δυσάρεστοι… Μην παραιτείσαι από την δουλειά σου, περίμενε μέχρι τα αφεντικά να εκφράσουν την αδυναμία τους και τότε πέρνα σε απεργία καλώντας τους πάντες να συμμετάσχουνε σε αυτήν. Μην παρατάς το σχολείο σου για να πάρεις μέρος σε κάποιο αφηρημένο πολιτικό αγώνα – οργάνωσε την κατάληψη του σχολείου σου, μετέτρεψε τις επιθυμίες σου σε ζωντανά αντι-ιεραρχικά μαθήματα αυτομόρφωσης, φτιάξε μια αντικαθεστωτική ομάδα μέσα στην σχολή σου. Όταν σε απολύσουν ή σε αποβάλλουν τότε θα είσαι έτοιμος να κάνεις το επόμενο βήμα στην ζωή σου, όποιο και αν αποφασίσεις να είναι αυτό.

Στον καπιταλισμό δεν υπάρχει ηθικό βαρόμετρο. Δεν είναι σε τίποτα πιο ηθικό το να βρίσκεσαι χαμηλότερα στην πυραμίδα. Το να έχεις ήσυχη την συνείδηση σου δεν μας ωφελεί σε τίποτα πραγματικά. Για αυτό τον λόγο – άσε τους άλλους να παίζουν από την θέση τους και μην χάνεις την δύναμη σου κατακρίνοντας τους. Ακόμα και οι δικηγόροι και οι διδάκτορες πανεπιστημίου μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στην αντίσταση, εάν μπορούν να υπερνικήσουν τους φόβους τους. Δεν κερδίζουμε τίποτα από ηθικολόγους που κοκορεύονται. Το ζήτημα δεν είναι να είσαι σωστός αλλά να είσαι επικίνδυνος.    

Όταν χωριζόμαστε σε αντίπαλες και ανταγωνιστικές φράξιες σώζουμε τους καπιταλιστές από τον κόπο που είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν για να μας διαιρέσουν και να μας διασπάσουν. Κάθε θέση στην καπιταλιστική πυραμίδα είναι ένας συμβιβασμός- επέλεξε όμως προσεχτικά ποιος θα είναι ο δικός σου συμβιβασμός. Η θέση που καταλαμβάνεις στην πυραμίδα θα καθορίσει τα βιώματα σου, τις εμπειρίες σου, την ταυτότητα σου και αναπόφευκτα θα διαμορφώσει τα ενδιαφέροντα σου. Ο τρόπος που αποκτάς τα «προς το ζην» θα σχηματοποιήσει τις αξίες σου και την αντίληψη σου για την «φύση του ανθρώπου». Εάν για παράδειγμα, ξαφνικά βρισκόσουν σε μια υψηλόβαθμη θέση ενός αριστερού κόμματος ή μιας καλά χρηματοδοτούμενης Μη-Κυβερνητικής Οργάνωσης, είναι φυσικό σταδιακά να έχανες την επαφή σου με τους υπόλοιπους ανθρώπους που βρίσκονται σε λιγότερο προνομιακές θέσεις και έτσι απλά θα έχανες την πίστη σου σε αυτούς – πιστεύοντας πως όλοι οι άλλοι «δεν έχουν ιδέα για το πώς γίνονται τα πράγματα».

Πολέμησε στο πλάι με όλους όσους έχουν τις καλύτερες προθέσεις στην καρδιά τους, αλλά μην σκέφτεσαι την αντίσταση σαν κάτι που κάνεις στην θέση τους ή εκ μέρους τους.

Ξέχασε την πιθανότητα να εντοπίσεις απόλυτα την «πιο επαναστατική κοινωνική τάξη» ή να βρεις κάποιους σε χειρότερη θέση από εσένα για να γίνεις «σύμμαχος» τους. Εάν δεν αισθάνεσαι τους αγώνες των άλλων σαν δικούς σου αγώνες τότε μάλλον θα είσαι ασταθής σύμμαχος τους. Η καλύτερη βοήθεια που μπορείς να προσφέρεις σε όλους τους άλλους είναι να γίνεις μια απειλή για τις δομές εξουσίας, δείχνοντας ότι ο καθένας στην πυραμίδα έχει κίνητρα και συμφέρον να αγωνιστεί και να αρνηθεί τα προνόμια του!… Για αυτό φυσικά δεν πρέπει να παίρνεις τα προνόμια σου ως δεδομένα…. Άλλωστε το να αρνηθείς τον ρόλο σου σημαίνει να αρνηθείς τα προνόμια σου…

Για παράδειγμα οι «λευκοί / νόμιμοι» διαδηλωτές δεν γίνονται ποτέ πραγματικά απειλητικοί για τις λειτουργίες του καπιταλισμού παρά μόνο όταν φέρνουν την αστυνομία στο σημείο να τους χειριστεί όπως τους «μετανάστες / τους μαύρους / τους λαθραίους / τους παραβάτες του νόμου».

Όμως είναι σίγουρο ότι εσύ ο ίδιος θα είσαι πολύ πιο επιδραστικός κάνοντας αυτούς που είναι σαν εσένα να εξεγερθούν παρά όντας ένα στρατιωτάκι στον αγώνα κάποιων άλλων, άσχετων με την ζωή σου. Ό,τι είναι αυτό που σε έκανε να ξεπεράσεις τα όρια σου, κάνε τα πάντα ώστε να βοηθήσει και τους άλλους που είναι σαν εσένα να φτάσουν στο ίδιο σημείο.

Το νόημα σε όλα αυτά δεν είναι να πάρουμε μια μικρή εκδίκηση ή να αποκτήσουμε πλεονεκτήματα που δεν θα είχαμε με άλλο τρόπο στα πλαίσια της οικονομίας. Πάνω από όλα, το νόημα είναι να δημιουργήσουμε σχέσεις, διασυνδέσεις, να επεκτείνουμε τους δεσμούς μας και τις ικανότητες μας.

Ξεκίνα με λίγους φίλους, με όσους ανθρώπους εμπιστεύεσαι. Συνήθισε στην ιδέα να συναντιέσαι με άλλους έχοντας ένα κοινό σχέδιο που θα καταφέρνετε να το φέρνετε εις πέρας. Μάθε τον εαυτό σου να αντιδρά σε όσα τον εξοργίζουν ή τον θλίβουν. Μάθε να είσαι ανυπάκουος. Καθώς θα συναντάς στον δρόμο σου και άλλους ανθρώπους που πράττουν με τον ίδιο τρόπο θα δημιουργούνται δίκτυα με τα οποία θα μπορείτε μαζί να περάσετε σε δράση. Από την στιγμή που κάποιοι άνθρωποι δουν ότι κάτι άλλο  είναι πραγματικά εφικτό, ξαφνικά αρχίζουν να παίρνουν αποφάσεις από άλλη οπτική γωνία και οι κινήσεις τους  αλλάζουν περιεχόμενο. Σε περιόδους κοινωνικής και πολιτικής αναστάτωσης  μπορούμε να θέτουμε παραδείγματα για το τι σημαίνει και πως μοιάζει να αντιστέκεσαι, όταν τα πράγματα θερμαίνονται τότε όλα αυτά αναφλέγονται!…

ΔΙΕΔΩΣΕ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

 Όλοι θέλουνε τα πράγματα να πάρουν μιαν άλλη τροπή, να είναι διαφορετικά, αλλά κανένας δεν είναι σίγουρος για το τί πρέπει να κάνει για να γίνει αυτό. Ακόμα και αυτοί που αποφασίζουν να πάρουν μέρος στην επίθεση και τις συγκρούσεις δεν μπορούν να είναι σίγουροι από πού να ξεκινήσουν και ούτε είναι σίγουροι για τον τρόπο με τον οποίο οι υπόλοιποι γύρω τους θα πλαισιώσουν τις προσπάθειες τους. Για αυτό τον λόγο είναι τόσο σημαντικό  όταν κάτι συμβαίνει και δίνει στους ανθρώπους μια κοινή αφετηρία.

Όταν ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από την αστυνομία το Δεκέμβρη του 2008 ξέσπασε εξέγερση σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τον Νοέμβριο του 2010 δεκάδες χιλιάδες κόσμου διαδήλωσαν στην Μεγάλη Βρετανία ενάντια σε ένα νέο νόμο που αύξανε δραματικά τα δίδακτρα των πανεπιστημίων. Και στα δύο αυτές περιπτώσεις οι ριζοσπάστες είχαν τελικά μια άμεση αφήγηση που διαπερνούσε τις πολιτισμικές και πολιτικές γραμμές και έπειθε τον γενικό πληθυσμό. Με αυτό τον τρόπο, νομιμοποιήθηκαν κοινωνικά μορφές αντίστασης στις οποίες τα υποκείμενα που συμμετείχαν, θα ήταν αδύνατο να φανταστούν τους εαυτούς τους να συμμετάσχουνε σε αυτά λίγο καιρό πριν ξεκινήσουν τα συγκεκριμένα γεγονότα.

Συνήθως αυτά τα σημεία αφετηρίας είναι σημεία αντίδρασης, ανταπαντήσεις σε μια νέα αδικία που ξεπερνά ακόμα και το επίπεδο κακομεταχείρισης που οι άνθρωποι είχαν καταντήσει να θεωρούνε ανεκτό. Είναι εύκολο για τους ανθρώπους να συμφωνήσουν ότι αντιμάχονται όλοι μαζί καινούργια εξόφθαλμα εγκλήματα, όμως είναι πολύ δύσκολο για αυτούς τους ίδιους να φανταστούν μια θετική εναλλακτική. Η νομιμότητα είναι με τέτοιο τρόπο κοινωνικά κατασκευασμένη ώστε οι άνθρωποι που αντιστέκονται να βρίσκονται πάντοτε εκτός αυτής, με τον ίδιο τρόπο που οι αποκλεισμένοι, για παράδειγμα, δεν μπορούν να επικαλεστούν καμία κυριότητα νομιμότητας για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους. Μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτά τα εμπόδια μόνο προπαγανδίζοντας αφηγήσεις που πηγαίνουν πολύ βαθύτερα από «το παράπτωμα ενός τυχαίου αστυνομικού» ή «την αδικία μιας συγκεκριμένης νομοθεσίας», προβάλλοντας πιο ριζοσπαστικές κριτικές του συστήματος και αναδεικνύοντας οράματα που έχουν την δύναμη να μεταμορφώνουν καταστάσεις.

Έπειτα φυσικά, πρέπει να πράξεις σύμφωνα με αυτές τις αφηγήσεις. Οι ιδέες δεν έχουν καμία δύναμη μέχρι την στιγμή που οι άνθρωποι βλέπουν κάποιους να συμπεριφέρονται σαν να είναι πραγματικές.

Ψάξε για αδύναμα σημεία και λάθη στην διάταξη των σύγχρονων σχηματισμών της εξουσίας. Η εξουσία διαχέεται ακανόνιστα στις μέρες μας και χρησιμοποιώντας επίσης πολλών ειδών «συναλλαγές» – χρήματα, έλεγχος της προσοχής, κοινωνική απόρριψη. Όλα αυτά, δεν είναι ισάξια μεταξύ τους και δεν δρουν σύμφωνα με τους ίδιους νόμους. Στις επερχόμενες συγκρούσεις κάποια κενά στην διάταξη της κυριαρχίας θα προκύψουν (και θα προσφέρουν ευκαιρίες που θα πρέπει να αρπάξουμε) από τις εντάσεις που θα δημιουργηθούν ανάμεσα σε όλα αυτά τα διαφορετικά είδη «συναλλαγής».

ΒΡΕΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΕΞΑΠΛΩΝΟΝΤΑΙ

Με ποιο τρόπο μια μορφή αντίστασης μπορεί να διαχυθεί ή να συνεισφέρει σε άλλες μορφές αντίστασης; Αυτό ίσως αποδειχθεί καθοριστικό για την επιδραστικότητα που μπορεί να έχει τελικά η συγκεκριμένη μορφή αγώνα. Η πιο αποφασιστικής σημασίας πλευρά μιας πράξης που αψηφά τους νόμους και προκαλεί την κανονικότητα είναι η συσχέτιση της με άλλες αντίστοιχες πράξεις.

Όσοι αγωνίζονται ενάντια στους καταναγκασμούς που επιβάλλει ο καπιταλισμός πρέπει να μπορούν να αναγνωρίζουν και να δημιουργούν μέτωπα με όλους τους άλλους που επίσης αγωνίζονται. Εάν δεν κάνουν κάτι προς αυτή την κατεύθυνση τότε όσο ικανοί και επιδραστικοί και αν είναι, οι καπιταλιστές θα τους εξουδετερώσουν χρεώνοντας τα αιτήματα τους εις βάρος κάποιον άλλων. Στην καλύτερη, αυτό που θα καταφέρουν είναι να πάρουν την θέση της προηγούμενης κυρίαρχης τάξης χωρίς να αλλάξουν σε τίποτα το σύστημα.

Δεν μπορείς άλλωστε να μετρήσεις την ισχύ μιας εξέγερσης με τον ίδιο τρόπο που μετράς την δύναμη ενός αστυνομικού τμήματος. Η δύναμη μιας εξέγερσης είναι κοινωνική, δεν είναι στρατιωτική. Το ζήτημα είναι πόσο μεταδοτική είναι, πόσο ευρέως απλώνεται στον γενικότερο πληθυσμό, σε πιο βαθμό μεταμορφώνει τις σχέσεις και τους συσχετισμούς.

Οι λαϊκοί ξεσηκωμοί μπορούν να θριαμβεύουν απέναντι σε  πολύ καλά εξοπλισμένους στρατούς εάν διατηρήσουν τον παλλαϊκό και δημοφιλή χαρακτήρα τους. Από την στιγμή όμως που καθοριστούν οι αντιμαχόμενες πλευρές και προσδιοριστούν τα όρια της αντίληψης και τα πεδία δράσης, πλέον γίνεται πολύ ασφαλές για τους κυβερνήτες να βασιστούν για άλλη μια φορά στην απάνθρωπη δύναμη τους.

Επομένως, μην αφήνεις τους εχθρούς σου να σε απομονώσουν από όσους είναι σαν εσένα, μην βάζεις τον εαυτό σου σε καραντίνα, ζώντας αποκλεισμένος στα γκέτο μιας υποκουλτούρας, μην αφήνεις τους υπόλοιπους ριζοσπάστες να σου επιβάλλουν δυσνόητα ιδεολογικά σημεία αναφοράς που το μόνο που κάνουν είναι να δυσχεραίνουν την επαφή σου με την ευρύτερη κοινωνία.

Αυτό που πραγματικά επιτελεί την κοινωνική αλλαγή δεν είναι τα «κινήματα» αλλά η μεταδοτική και μολυσματική δύναμη του μεταμορφωτικού παραδείγματος. Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα στην έξαψη της μεταμόρφωσης τους είναι πολύ περισσότερο απειλητικοί και έχουν πολύ περισσότερα να προσφέρουν στην υπόθεση της επανάστασης από αυτούς τους αγωνιστές που δεν άλλαξαν σε τίποτα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι πρώτοι ίσως δεν έχουν ακόμα εμβαθύνει στην πολιτική και την στρατηγική τακτική, όμως η ασυνέπεια, η αντιφατικότητα και η αδεξιότητα τους εξισορροπείται από την ευελιξία τους, την εφευρετικότητα τους, την ορμητικότητα και την αισιοδοξία τους όπως επίσης και από τον ευρύ κύκλο σχέσεων που διατηρούν με ανθρώπους που δεν έχουν ακόμα πάρει θέση σε καμιά από τις αντιμαχόμενες πλευρές.

Από την στιγμή που οι νέες τους ταυτότητες σαν ριζοσπάστες θα έχουν αποκρυσταλλωθεί, ο ρόλος που θα έχουν να παίξουν στις κοινωνικές αναταραχές θα είναι όλο και λιγότερο δυναμικός. Μπορούν να συγκρουστούν, ίσως και με όλο και μεγαλύτερη εξειδίκευση, πάντα όμως από μια προκαθορισμένη θέση.

ΒΡΕΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΔΙΕΞΟΔΟΥΣ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ.

 Όταν πρέπει να αξιολογήσουμε μια τακτική ή μια στρατηγική τότε μια από τις σημαντικότερες ερωτήσεις που έχουμε να απαντήσουμε είναι κατά πόσο αυτός ο τρόπος ή αυτό το σχέδιο εξασφαλίζει περισσότερες ευκαιρίες και πρόσβαση σε νέους πόρους.

Μερικές φορές είναι καλύτερα να χάσεις κάποια πράγματα για να πετύχεις ένα συγκεκριμένο στόχο, όμως εάν αυτό συμβεί σε υπερβολικό βαθμό τότε είναι δύσκολο να επανέλθεις.

Πολλά σχέδια τελικά βουλιάζουν επειδή αποτυγχάνουν να αναπληρώσουν τους πόρους που επενδύθηκαν σε αυτά: δεν μπορείς να συνεχίζεις επ’ άπειρον έναν εξαντλητικό αγώνα χωρίς να αναπληρώνεις με κάποιο τρόπο όλα αυτά που απαιτήθηκαν για να φτάσεις ως εδώ.

Από την άλλη ακόμα και αν ένας αγώνας διασφαλίζει τους απαραίτητους πόρους, είναι το ίδιο σημαντικό να αναρωτηθούμε με ποιο τρόπο τους κάνει προσβάσιμους και πως αυτοί κυκλοφορούν. Εάν δεν θέλουμε να αναπαράγουμε τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, πρέπει να καλύπτουμε τις υλικές μας ανάγκες με τρόπους που δημιουργούν αγαθά με εντελώς διαφορετικές σχέσεις. Η αντίσταση είναι «αντικαπιταλιστική» στον βαθμό που εγκαθιστά άμεσα αντικαπιταλιστικές σχέσεις. Εάν οι δομές που δημιουργούμε και οι πόροι που αρπάζουμε συνεχίζουν να λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο αναφοράς της ατομικής ιδιοκτησίας είναι λογικό να ανακύπτουν και μέσα στους κύκλους μας οι ίδιες σχέσεις που χαρακτηρίζουν την καπιταλιστική οικονομία.

Δημιουργώντας νέες υποδομές μπορούμε να εκφράσουμε ένα διαφορετικό τρόπο για να ζούμε και να αγωνιζόμαστε δίνοντας στους ανθρώπους πραγματικούς λόγους για να αφιερωθούν σε αυτούς τους αγώνες. Κάτι τέτοιο είναι προκλητικό και δύσκολο όταν υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης των πάντων όμως σε εποχές όπου ο καπιταλιστικός έλεγχος διαρρηγνύεται αυτό γίνεται ευκολότερο.

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αρπάξουμε κάθε πιθανή ευκαιρία για να εγκαταστήσουμε μορφές πλούτου που μπορούν να είναι κοινές για όλους.

Η πειρατεία, ας πούμε, ήταν τόσο δραστική πριν από τέσσερις αιώνες επειδή ήταν αρκετά εύκολο για τους ναυτικούς να εκθρονίζουν τους διοικητές τους και να καταλαμβάνουν τα καράβια στην σχετική ασφάλεια των μεγάλων θαλασσών. Το καράβι αντιπροσώπευε μια μινιατούρα της κοινωνίας, πολύ μακριά όμως από τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων που διατηρούσαν την εύθραυστη ισορροπία της κυριαρχίας στην στεριά. Αμέσως μόλις στασιάζανε οι ναύτες, η πρώτη τους δουλειά ήταν να συντάξουνε νέους όρους κοινής συμφωνίας συλλογικοποιώντας τα πάντα στο καράβι πριν εξαπολύσουν πόλεμο ενάντια στο καθεστώς της εποχής τους.

Αυτός ο τρόπος εξέγερσης μπορούσε να διαδοθεί με κυτταρική διαίρεση καθώς το ένα πλήρωμα χωριζότανε σε δύο ομάδες όταν με μια επόμενη επίθεση οι πειρατές αρπάζανε κάποιο καινούργιο καράβι και απελευθέρωναν το πλήρωμα ή μέσω της μεταδοτικότητας, όταν ένας ναυτικός που υπήρξε πειρατής στο παρελθόν έμπαινε στο πλήρωμα κάποιου πλοίου ή μέσω της φήμης όταν οι ναύτες κάποιου πλοίου μάθαιναν για τις πειρατικές εξεγέρσεις και αποφάσιζαν να τις κάνουν πράξη για τους εαυτούς τους.

Ποιες τοποθεσίες θα μπορούσαν στην εποχή μας να παίξουν τον ρόλο που έπαιξαν κάποτε τα πειρατικά καράβια; Ποιοι είναι οι χώροι και οι πόροι που μπορούμε να αρπάξουμε και να τους στρέψουμε ενάντια σε μια κοινωνία βασισμένη στην ατομική ιδιοκτησία;

Επιπροσθέτως, για να συλλογικοποιήσουμε άμεσα την πρόσβαση στους ανάλογους πόρους χρειαζόμαστε μορφές αγώνα που να εγγυούνται την αναδιανομή της ίδιας της εξουσίας.

Οι εξεγερμένες κοινότητες, για να προστατεύουν τους εαυτούς τους από τους εξωτερικούς εχθρούς και τους σφετεριστές της εξουσίας στο εσωτερικό, πρέπει να εγκαθιδρύουν πολύμορφες δομές επιρροής που θα υπονομεύουν διαρκώς την ανάδυση νέων ιεραρχιών.

Δεν υπάρχει κάποιος σύντομος παράδρομος για την ελευθερία. Όπως τα πολιτικά κόμματα, έτσι και οι διαφόρων ειδών ηγέτες δεν μπορούν να μας εξασφαλίσουν την ελευθερία, μπορούν μόνο να την πάρουν από τα χέρια μας. Εάν δεν είμαστε πολύ προσεχτικοί, μπορεί να καταφέρουμε να ανατρέψουμε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου και να καταλάβουμε όλους τους εργασιακούς χώρους χωρίς τελικά να έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα ώστε να πάρουμε στα χέρια μας το ίδιο μας το πεπρωμένο.

Σε βάθος χρόνου, το ζήτημα δεν είναι να είμαστε βέβαιοι ότι τα πράγματα θα διανέμονται εξίσου σε όλους αλλά να εγκαταστήσουμε μια σχέση προς όλα τα υλικά αγαθά που θα μας επιτρέπει να συνειδητοποιούμε τις ικανότητες μας σύμφωνα με τον τρόπο που μας ταιριάζει και μας αναλογεί.

Πρέπει να σταματήσουμε να σχετιζόμαστε με τους εαυτούς μας και με τους άλλους γύρω μας σύμφωνα με τους ρόλους που διατηρούμε στην καπιταλιστική κοινωνία και να δημιουργήσουμε πραγματικά νέες αντιλήψεις για το τι μπορεί να είναι η ζωή μας.

ΔΕΙΞ’ΤΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ: ΚΑΝΕΝΑΣ!

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.    

Ίσως δεν είναι πραγματικά εμφανές το πότε θα αλλάξουνε τα πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι όσο πιο ασταθής και εύθραυστη θα γίνεται η παλαιά τάξη πραγμάτων, θα επιβάλει την μονιμότητα της με όλο και πιο επιθετικούς και βίαιους τρόπους. Ένα καθεστώς που ουσιαστικά δεν επιτρέπει στον εαυτό του να δείξει τις αδυναμίες του θα αποφύγει με κάθε κόστος να συμβιβαστεί. Υπό αυτή την λογική, ίσως να είναι αδύνατο να επιτύχουμε μεσοπρόθεσμους στόχους.

Η αντίσταση ίσως να μοιάζει ανεπιτυχής, αναποτελεσματική και όλο και πιο «παράλογη» μέχρι την στιγμή που τελικά θα φτάσει σε ένα πραγματικά κρίσιμό σημείο.

Αυτό μας επιβάλλει να εστιάσουμε πολύ περισσότερο στο περιεχόμενο της αντίστασης παρά στην άμεση αποτελεσματικότητα της, να δημιουργήσουμε νέους τρόπους συσχέτισης των ανθρώπων και νέους τρόπους να σχετιζόμαστε με τα υλικά αγαθά, να εκφράσουμε νέες αξίες που θα διερευνούν κατευθύνσεις πέραν του καπιταλισμού. Το ζήτημα δεν είναι εάν θα επιτύχουμε κάποια υποτιθέμενα αιτήματα – το ζήτημα είναι να αναδείξουμε νέους τρόπους να αγωνίζεσαι, νέες ακυβερνησίες   

Καθώς η εργασία γίνεται όλο και πιο προσωρινή και κυλά παντού γύρω από τον κόσμο, καθώς επεκτείνετε σε κάθε πλευρά της ζωής μας, οι εργατικοί αγώνες ίσως να πρέπει να συμπεριλάβουν και αγώνες σε χώρους, μέρη και τόπους πολύ μακρινούς από τους χώρους δουλειάς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τους αγώνες στους χώρους εργασίας, όμως σίγουρα πρέπει να σκεφτούμε τι προσπαθούμε να καταφέρουμε με αυτούς και να επανεκτιμήσουμε την αποτελεσματικότητα τους, έτσι ώστε να μπορούν να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο στις νέες μορφές συγκρούσεων που θα αναδειχθούν.

Κάθε φορά που εφευρίσκουμε ένα νέο τρόπο αγώνα αλλάζουμε το πεδίο ανοίγοντας διεξόδους σε απρόβλεπτες πιθανότητες. Ίσως τελικά να χάσουμε την μάχη αλλά παράγουμε μια νέα κοινωνική δυναμική που δημιουργεί περισσότερους κοινωνικούς αγωνιστές, μελλοντικές πρωτοβουλίες και καινοτομίες.

Πρέπει επίσης να είμαστε έτοιμοι να αγωνιζόμαστε για χρόνια και δεκαετίες ολόκληρες χωρίς να αποθαρρυνόμαστε. Πρέπει επίσης να μπορέσουμε να αντέξουμε ως το τέλος, καθώς θα εκδηλώνονται πολλές ξαφνικές αλλαγές περιεχομένου, όπως για παράδειγμα οι επιθέσεις της 11^ης Σεπτέμβρη ή η εκλογή του Ομπάμα στην Αμερική. Οι υποστηρικτές του καπιταλισμού είναι σίγουρο ότι θα εμφανίσουν τις πιο παράξενες και ακραίες εκπλήξεις εναντίον μας όταν ο πόλεμος θα εισέρχεται στην τελευταία του φάση.

Ακόμα και αν τελικά μια ξαφνική κοινωνική αναταραχή μας βρει για άλλη μια φορά απροετοίμαστους θα ανοιχτεί μπροστά στα μάτια μας μια νέα φάση που θα διαρκέσει για το υπόλοιπο της ζωής μας.

Το να περάσουμε από τον καπιταλισμό σε άλλες μορφές ζωής είναι δεδομένο πως θα είναι μια δύσκολη και μακρόχρονη διαδικασία.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΩΣ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ!     

Όταν μια δομή εξουσίας καταρρέει, τα τμήματα των παλιών ιεραρχιών που την διαρθρώνανε ως τότε μπορούν να ανασυγκροτηθούν. Για παράδειγμα, αμέσως μετά την καταστροφή που επέφερε ο τυφώνας Κατρίνα στην Νέα Ορλεάνη, ένα μείγμα από αστυνομικούς εκτός υπηρεσίας και φανατικούς μπρατσομένους ρατσιστές πήρε τον έλεγχο των δρόμων. Εάν από την μια μεριά ένας από τους στόχους της αστυνομίας είναι να κρατά υπό έλεγχο τις κινήσεις των «μαύρων» και των «σκουρόχρωμων» ανθρώπων, οι μπρατσομένοι ρατσιστές μπορούν να διατηρούν αυτή την δεδομένη συνθήκη ακόμα και εάν ολόκληρο το νομικό καθεστώς έχει καταρρεύσει.

Γύρω από κάθε θεσμό, νόμισμα, συναλλαγή και κάθε μορφή ιεραρχίας βρίσκονται πάντα λεπτοφυείς περίπλοκοι σχηματισμοί από αξίες, σημασίες και πρακτικές που του επιτρέπουν να λειτουργεί.

Με τον ίδιο τρόπο που τίποτα δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «συσσωρευμένο κεφάλαιο» χωρίς την σύμβαση της «ατομικής ιδιοκτησίας», τα αστυνομικά τμήματα θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν χωρίς την σύμβαση της «εξουσίας», της «διοίκησης» και του «καθήκοντος».

Αυτές δεν είναι απλά «αφηρημένες έννοιες» αλλά υλοποιημένες, χειροπιαστές σχέσεις στις οποίες οι άνθρωποι συμμετέχουν κατά την διάρκεια του συνόλου της ζωής τους. Για αυτό τον λόγο οι άνθρωποι βιώνουν αυτές τις σχέσεις ως «πραγματικές» ακόμα και αν αυτές στην πραγματικότητα είναι απλά κοινωνικά και πολιτισμικά κατασκευάσματα.

Η αστυνομία αποτελεί ιδανικό μοντέλο διαχείρισης της εξουσίας: τα παιδιά μεγαλώνουν παίζοντας με κούκλες  αστυνομικών με ηρωικές φιγούρες και οι ενήλικοι αστυνομεύουν ο ένας τον άλλον με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους. Αυτοί οι τρόποι σχηματοποιούν και καθορίζουν την φαντασία μας και την συνείδηση μας σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμα και όταν αγωνιζόμαστε για να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας εκδηλώνουμε πολλές φορές τους ίδιους συνήθεις καταπιεστικούς ρόλους.

Όπως οι ατομικότητες είναι αντικαταστάσιμες στα πλαίσια της «λειτουργίας των θεσμών», έτσι και οι θεσμοί μπορούν να αντικατασταθούν από άλλους που θα επιτελούν όμως τις ίδιες ακριβώς «λειτουργίες».

Εκτός από την αστυνόμευση, μπορούμε να εντοπίσουμε πολλές άλλες λειτουργίες, όχι τόσο έκδηλα καταπιεστικές, αλλά όχι μικρότερης σημασίας για την λειτουργία του καπιταλισμού.

Εάν θέλουμε να μεταμορφώσουμε αυτή την κοινωνία πρέπει όχι μόνο να καταστρέψουμε τους θεσμούς που διαιωνίζουν τις παρούσες σχέσεις κυριαρχίας αλλά και να εντοπίσουμε τις λειτουργίες που επιτελούν, γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε να παίζουμε εμείς οι ίδιοι αυτούς τους ρόλους.

Ακόμα και χωρίς κεφάλαιο, χωρίς κράτος, αστυνομία, δικαστές και καπιταλιστές, μπορούν να εμφανιστούν εντελώς καινούργιοι τρόποι που θα διαιωνίζουν την καταπίεση, την ανισότητα, την κυριαρχία και την αλλοτρίωση.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η κατάρρευση του καπιταλισμού θα προκαλέσει αυτόματα το πέρασμα σε έναν ελεύθερο κόσμο.

Το να δημιουργήσουμε αυτόν τον ελεύθερο κόσμο, είναι ακριβώς η δικιά μας δουλειά!

CRIMETHINC- Ex Workers Collective  www.crimethinc.com

Μετάφραση/ επιμέλεια: Τάσος Σαγρής / ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ  https://voidnetwork.gr   

The post “ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!” (Στρατηγικές σύγχρονης αντικουλτούρας) appeared first on Void Network.

Occupy Planet Earth 2011

“Μετά το Αποκορύφωμα / Ο Κύκλος Ζωής των Κοινωνικών Κινημάτων” 
 

The post ΜETA TIΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ; Aνοιχτή Συζήτηση με την συλλογικότητα CRIMETHINC (Η.Π.Α.) / θέατρο ΕΜΠΡΟΣ Δευτ. 22/9/2014 AFTER THE CREST Open Assembly with the collective CRIMETHINC in Athens Greece appeared first on Void Network.

At the high point, it seems like it will go on forever. You feel invincible, unstoppable. Then the crash comes: court cases, disintegration, depression.

Once you go through this several times, the rhythm becomes familiar. It becomes possible to recognize these upheavals as the heartbeat of something greater than any single movement.

Over the past six years, cities around the world have seen peaks of struggle: Athens, London, Barcelona, Cairo, Oakland, Montréal, Istanbul. A decade ago, anarchists would converge from around the world to participate in a single summit protest. Now many have participated in months-long upheavals in their own cities, and more surely loom ahead.

But what do we do after the crest? If a single upheaval won’t bring down capitalism, we have to ask what matters about these high points—what we hope to get out of them, how they figure in our long-term vision, and how to make the most of the waning period that follows them. This is especially pressing today, when we can be sure that there are more upheavals on the way.

To this end, we have organized a dialogue with anarchists in some of the cities that have seen these climaxes of conflict, including Oakland, Barcelona, and Montréal. This is the first in a series of reflections drawn from those discussions.

Practically all of the participants in these discussions independently reported that it was really hard for them to formulate their thoughts: “I don’t know why, but whenever I sit down to work on it, I get depressed.” This suggests a broader problem. Many anarchists depend on a triumphalist narrative, in which we have to go from victory to victory to have anything to talk about. But movements, too, have natural life cycles. They inevitably peak and die down. If our strategies are premised on endless growth, we are setting ourselves up for inevitable failure. That goes double for the narratives that determine our morale.

Movement – A mysterious social phenomenon that aspires to growth yet, when observed, always appears to be in decline.

When social change is gathering momentum, it is protean and thus invisible; only when it stabilizes as a fixed quantity is it possible to affix a label to it, and from that moment on it can only decompose. This explains why movements burst like comets into the public consciousness at the high point of their innovation, followed by a long tail of diminishing returns. A sharper eye can see the social ferment behind these explosions, perennial and boundless, alternately drawing in new participants and emitting new waves of activity, as if in successive breaths.

In Occupy Oakland, a three-week occupation gave way to a six-month decline. This bears repeating: movements spend most of their time in decline. That makes it all the more important to consider how to make the most of the waning phase.

As all movements inevitably reach limits, it is pointless to bewail their passing—as if they would go on growing indefinitely if only the participants were strategic enough. If we presume the goal of any tactic is always to maintain the momentum of a particular movement, we will never be able to do more than react quixotically against the inexorable passing of time. Rather than struggling to stave off dissolution, we should act with an eye to the future.

This could mean consolidating the connections that have developed during the movement, or being sure to go out with a bang to inspire future movements, or revealing the internal contradictions that the movement never solved. Perhaps, once a movement has reached its limits, the most important thing to do in the waning phase is to point to what a future movement would have to do to transcend those limits.

We had occupied the building for almost 24 hours, and we were starting to imagine that we could somehow hold onto it. I was about to go out for supplies to fortify the place when something caught my eye. There in the dust of the abandoned garage was a hood ornament from a car that hadn’t been manufactured in 40 years. I reached down to pick it up, then hesitated: I could always look at it later. On impulse, I took it anyway. A half hour later, a SWAT squad surrounded the building for blocks in every direction. We never recovered any of the things we built or brought there. Over a hundred of us met, danced, and slept in that building, outside the bounds of anything we’d previously been able to imagine in our little town, and that little hood ornament is all I have to show it happened.

When I visited my friends in the Bay Area the following week, they were in the same state of elation I had been when I left the building: “We walk around and people see us and call out OCC-U-PY! Things are just going to grow and keep on growing!”

Keep perspective.

During a crescendo of social struggle, it can be difficult to maintain perspective; some things seem central yet prove transitory, while other things fall by the wayside that afterwards turn out to have been pivotal. Often, we miss opportunities to foster long-term connections, taking each other for granted in the urgency of responding to immediate events. Afterwards, when the moment has passed, we don’t know how to find each other—or we have no reason to, having burned our bridges in high-stress situations. What is really important, the tactical success of a particular action, or the strength of the relationships that come out of it?

Likewise, it is rarely easy to tell where you are in the trajectory of events. At the beginning, when the window of possibility is wide open, it is unclear how far things can go; often, anarchists wait to get involved until others have already determined the character of the movement. Later, at the high point, it can seem that the participants are at the threshold of tremendous new potential—when in fact that window of possibility has already begun to close. This confusion makes it difficult to know when it is the right time to shift gears to a new strategy.

We were outside at a café in downtown Oakland a couple months later. I was asking what my friends thought the prospects were for the future. “Things will pick up again when spring arrives,” they assured me.

At first I believed them. Wasn’t everyone saying the same thing all around the country? Then it hit me: we were sitting there in the sunshine, wearing t-shirts, in the city that had seen the most intense action of the whole Occupy movement. If there wasn’t another occupation there already, it wasn’t coming back.

Keep the window of possibility open while you can; if you have to split, split on your own terms.

Movements usually begin with an explosion of uncertainty and potential. So long as the limits are unclear, a wide range of participants have cause to get involved, while the authorities must hold back, unsure of the consequences of repression. How do we keep this window of possibility open as long as possible without sidestepping real disagreements? (Think of Occupy Wall Street when it first got off the ground and all manner of radical and reactionary tendencies mingled within it.) Is it better to postpone clashes over ideological issues—such as nonviolence versus diversity of tactics—or to precipitate them? (Think of the controversial black bloc in Occupy Oakland on November 2, 2011.)

One way to approach this challenge is to try to clarify the issues at stake without drawing fixed lines of political identity in the process. As soon as a tactical or ideological disagreement is understood a conflict between distinct social bodies, the horizon begins to close. The moment of potential depends on the fluidity of the movement, the circulation of ideas outside their usual domains, the emergence of new http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=7462053410018632954#editor/target=post;postID=1108112499700313130social configurations, and the openness of individual participants to personal transformation. The entrenchment of fixed camps undermines all of these.

This problem is further complicated by the fact that the top priority of the authorities is always to divide movements—often along the same lines that the participants themselves wish to divide. It may be best to try not to precipitate any permanent breaks until the horizon of possibility has closed, then make sure that the lines are drawn on your own terms, not the terms of the authorities or their unwitting liberal stooges.

Push the envelope.

What is still possible once the horizon has been circumscribed? In a dying movement, one can still push the envelope, setting new precedents for the future so subsequent struggles will be able to imagine going further. This is a good reason not to avoid ideological clashes indefinitely; in order to legitimize the tactics that will be needed in the future, one often has to begin by acting outside the prevailing consensus.

For example, at the conclusion of November 2, 2011, Occupy Oakland participants controversially attempted to take over a building. This provoked a great deal of backlash, but it set a precedent for a series of building occupations that enabled Occupy to begin to challenge the sanctity of private property during its long waning phase—giving Occupy a much more radical legacy than it would otherwise have had.

One year’s breakthroughs are the next year’s limitations.[1]

During the burgeoning stage of a movement, participants often become fixated on certain tactics. There is a tendency to try to repeat one’s most recent successes; in the long run, this can only produce conservatism and diminishing returns. Diminishing returns are still returns, of course, and a tactic that is no longer effective in its original context may offer a great deal of potential in another setting—witness the occupation of Taksim Square in June 2013, when no one in the US could imagine occupying anything ever again. But tactics and rhetoric eventually become used up. Once no one expects anything new from them, the same slogans and strategies that generated so much momentum become obstacles.

As soon as Occupy is in the news, anyone who had an occupation in mind had better hurry to carry it out before the window of opportunity has closed and nobody wants to occupy anything at all. In a comic example of this tendency to fixate on certain tactics, after Occupy Oakland was evicted, Occupy Wall Street mailed a large number of tents across the country as a gesture of support. These tents merely took up storage space over the following months as the struggle in Oakland reached its conclusion on other terrain.

Don’t regress to outmoded strategies.

Sometimes, after a new strategy that is attuned to the present context has created new momentum, there is a tendency to revert to previous approaches that have long ceased working. When people with little prior experience converge in a movement, they sometimes demand guidance from those who have a longer history of involvement; more often, it is the veterans themselves who demand to provide this guidance. Unfortunately, longtime activists frequently bring in old tactics and strategies, using the new opportunity to resume the defeated projects of the past.

For example, fourteen years ago, worldwide summit-hopping offered a way to exert transnational leverage against capitalist globalization, offering a model to replace the local and national labor organizing that had been outflanked by the international mobility of corporations. Yet when labor activists got involved, they criticized summit-hoppers for running around the world rather than organizing locally the old-fashioned way. Likewise, Occupy got off the ground because it offered a new model for an increasingly precarious population to stand up for itself without stable economic positions from which to mobilize. But again, old-fashioned labor activists saw this new movement only as a potential pool of bodies to support union struggles, and channeled its momentum into easily coopted dead ends.

In the wake of every movement, we should study what its successes and failures show about our current context, while recognizing that by the time we can make use of those lessons the situation will have changed once more.

Beware of rising expectations.
When a movement is at its high point, it becomes possible to act on a scale previously unimaginable. This can be debilitating afterwards, when the range of possibility contracts again and the participants are no longer inspired by the tactics they engaged in before the crest. One way to preserve momentum past the end of a movement is to go on setting attainable intermediate goals and affirming even the humblest efforts toward them.

The trajectory of green anarchist struggles in Oregon at the turn of the last century offers a dramatic example of this kind of inflation. At the beginning, the goals were small and concrete: protect a specific tree or a specific stretch of forest. After the World Trade Organization protests in Seattle, the goals of green anarchists in the region hypertrophied until they reached a tactical impasse. When your immediate objective is to “take down industrial civilization,” just about anything you can do is going to feel pointless.

Indeed, during a declining phase, it may be important to resist the tendency to escalate. When the SHAC campaign ran aground, Root Force set out to apply the same strategy against a much bigger target—scaling up from a single animal testing corporation to the major infrastructural projects underlying transnational capitalism. A SHAC-style campaign targeting a smaller corporation might have succeeded, empowering a new generation to go on applying the strategy, but Root Force never even got off the ground.

Quit while you’re ahead.

The declining phase of a movement can be a dangerous time. Often, popular support has died down and the forces of repression have regained their footing, but the participants still have high hopes and feel a sense of urgency. Sometimes it’s best to shift focus before something really debilitating occurs.

Yet quitting while you’re ahead is complicated. If the connections that have been made are premised on collective action, it can be difficult to retain these without staying in the streets together.

Months after Occupy Oakland was definitively over, police brutally attacked an anarchist march against Columbus Day, making several arrests and pressing felony charges. It is an open question whether this showed that anarchists had overextended themselves, but after a payback action the following night in Oakland, street activity in the Bay Area died down for almost a year. On the other hand, after the UK student movement died down, an explosion of riots in August 2011 suggested that many of the underclass participants felt abandoned by the withdrawal of their former activist allies from street action. It is possible that, had the movement continued in some form, the riots might have turned out differently—as a point of departure for another wave of collective struggle, rather than the desperate act of a marginalized population rising ruinously against society itself.

Be prepared for burnout and depression.

After the crest, when the euphoria is over, many participants will experience depression. Since the events that regularly brought them together have ceased, they are isolated and more vulnerable. Others may veer into addiction: substance use can be a way to maintain intimacy with each other and with danger itself when there is no more fire in the streets. The simple pleasures with which people celebrated their victories can expand to fill the space left by the receding tide of events, becoming self-destructive. This is another reason to establish new venues to maintain camaraderie and connection when the window of possibility is closing.

Save energy for the fallout.

All of these problems are often intensified by the explosion of discord that usually follows a movement’s demise. Once it is clear that a movement is definitively over, all the conflicts that the participants have been putting off come to the fore, for there is no longer any incentive to keep them under the rug. Suppressed resentments and ideological differences surface, along with serious allegations about abuse of power and violations of consent. Learning from these conflicts is an essential part of the process that prepares the way for future movements: for example, contemporary anarchism is descended in part from the feminist backlash that followed the New Left movements of the 1960s. But participants rarely think to save energy for this phase, and it can feel like thankless work, since the “action” is ostensibly over.

It was a few nights before the eviction of the Occupy Philly encampment, and we were holding a General Assembly to decide what to do. Tensions were running high between the residents of the camp, who were primarily homeless, and those who participated chiefly in meetings and working groups. That night, a homeless man interrupted the GA to accuse several of those in leadership positions of being in league with the police, being racist, and planning to sell out the homeless. The facilitator tried to ignore the disruption, but the angry man drowned him out and eventually riled up a few more people who began shouting too. In this moment of chaos and heightened emotion, we had a unique opportunity. We could have shifted our focus from the threat that the government wanted us to react to, instead using that GA to finally address the tensions in our own group in hopes of building a force that could survive into the next phase of struggle. Instead, the facilitator tried to restore order by directing us to “break into small groups and discuss what ‘respect’ means.” My heart sank. Our shared energy was explosive; we needed to channel it, not suppress it.

That was the last time I saw many of the comrades I’d befriended over the preceding months. The eviction wasn’t the greatest threat we faced after all.

Repression hits hardest at the end.

Government repression usually does not hit in full force until after a movement has died down. It is most convenient for the state to attack people when their support networks have collapsed and their attention is elsewhere. Operation Backfire struck years after the high point of Earth Liberation Front momentum, when many of the participants had moved on and the communities that had supported them had disintegrated. Similarly, the authorities waited until May 2012 to strike back at Occupy with a series of entrapment cases.
The chief goal of repression is to open the fault lines within the targeted social body, isolating it and forcing it into a reactive position. Ideally, we should respond to repression in ways that establish new connections and position us for new offensives. 

Hold your ground.

How do we transition into other forms of connection when the exceptional circumstances that drew us together are over? The networks that coalesce effortlessly during the high point of momentum rarely survive. While new events were unfolding, there was an obvious reward for setting differences aside and interrupting routines to converge. Afterwards, the large groups that formed slowly break down into smaller ones, while smaller groups often vanish altogether. The reshuffling of allegiances that takes place during this period is vital, but it’s equally vital not to lose each other in the shuffle.

During the crest of a movement, participants often take for granted that it will leave them at a higher plateau when it is over. But this is hardly guaranteed. This may be the most important question facing us as we approach the next wave of struggles: how do we gain and hold ground? Political parties can measure their effectiveness according to how many new recruits they retain, but anarchists must conceive of success differently.

In the end, it isn’t just organizations with contact lists that will remain after the crest, but above all new questions, new practices, new points of reference for how people can stand up for themselves. Passing these memories along to the next generation is one of the most important things we can do.

Further Reading

Three Years since the Greek Insurrection, our interview with comrades in Athens about the months following the uprising of December 2008

Occupy Oakland Is Dead; Long Live the Oakland Commune

Cracking under Pressure: Narrating the Decline of the Amsterdam Squatters’ Movement, by Lynn Owens

[1] For example, the emphasis on tactical nonviolence that enabled a large body to converge around Occupy Wall Street became an obstacle to keeping the streets when repression escalated. Often, in places where a movement crosses a new threshold, it subsequently remains suspended at that point of development, limited by the same structures that enabled it to advance. After the occupation of the capitol in Madison in spring 2011, activity in Wisconsin never caught up to what followed in New York, just as Occupy Wall Street never matched the intensity of Occupy Oakland. In February 2012, after Occupy Oakland had died down, the student strike in Montréal set the high-water mark for contemporary struggle in North America—and anarchists in Montréal are still paying the price of this high point, facing intense police repression.

source: 
http://www.crimethinc.com/blog/2013/09/09/after-the-crest-the-life-cycle-of-movements/

The post “After the Crest, part I.: What to Do while the Dust Is Settling” by Crimethinc appeared first on Void Network.