[text: English/Greek]

Η καταστολή του κοινωνικού απελευθερωτικού κινήματος και των καταλήψεων προσφύγων και μεταναστών δεν θα μείνει αναπάντητη. Οι αστυνομικές επιδρομές  αποτελούν ιδανικό παράδειγμα για την πολιτική που επιθυμεί να επιβάλλει η κυριαρχία στην εποχή μας: όταν εμείς κοιμόμαστε το κράτος συνεχίζει να δουλεύει εναντίον όλων μας. Τα ξημερώματα της 13/3/2017 η Ελληνική αριστερή κυβέρνηση επέλεξε να εισακούσει τις εντολές της δεξιάς συντήρησης και τα νέο-φιλελεύθερα τσιράκια των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης και να επιτεθεί σε δύο καταλήψεις του ευρύτερου κοινωνικού κινήματος.

Η κατάληψη που εκκενώθηκε στο κτίριο του Δρακοπούλειου αιμοδοτικού κέντρου και βρίσκεται στην οδό Αλκιβιάδου 9, μαζί με την παραπλήσια κατάληψη της οδού Αχαρνών και Σουρμελή στην πλατεία Βάθης που συνεχίζει να αντιστέκεται, μπορούν να αποτελέσουν, με τις χαρές και τις λύπες τους, πραγματικά σχολεία για όλους τους αλληλέγγυους που πέρνουν μέρος στον τιτάνιο αγώνα προσφοράς βοήθειας στους πρόσφυγες έξω από καθεστωτικούς μηχανισμούς σαν άνθρωποι προς ανθρώπους. Οι καταλήψεις αυτές στο κέντρο της πόλης αποτέλεσαν και αποτελούν παράδειγμα άμεσης και αδιαμεσολάβητης αυτοργάνωσης των προσφύγων χωρίς την παρουσία και την συμμετοχή ντόπιων ακτιβιστών, αποτέλούν αυτοργανωμένους χώρους μεταναστών και προσφύγων  από τους ίδιους για τους ίδιους και για αυτό η κατάληψη της Αλκιβιάδου 9 χτυπήθηκε άμεσα από το κράτος.

Η κατάληψη της Βίλλα Ζωγράφου και του περιβάλλοντος πάρκου στην περιοχή Ζωγράφου αποτέλεσε ένα κοινωνικό κέντρο μιας γειτονιάς με πολύ έντονη συμμετοχή στην εξέγερση του 2008 αλλά και στα κινήματα που ακολούθησαν έως την τελική εξέγερση της 12  Φεβρουαρίου 2012. Σε μια εποχή ύφεσης των κινημάτων και αδράνειας από μεριάς της κοινωνίας το κράτος έρχεται να πάρει πίσω κάθε γωνία που κατέκτησαν τα κοινωνικά κινήματα την εποχή που αποπειράθηκαν να δώσουν αγωνιστικές απαντήσεις στην καπιταλιστική, ληστρική επιδρομή που παραπλανητικά ονομάστηκε από τους καταπιεστές μας ως “ΚΡΙΣΗ”.

Η απάτη της εκπροσώπησης των λαϊκών συμφερόντων στα έδρανα της βουλής από γελοίους πολιτικάντηδες και ξεπουλημένα κόμματα τελείωσε στην πλατεία Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011. Η μαζική αυταπάτη της απελπισμένης πλειοψηφίας πως ο Σύριζα «θα μας σώσει» τελείωσε και αυτή εδώ και καιρό. Η απόδειξη πως η αριστερή διακυβέρνηση  δεν είναι τίποτα άλλο από μια ευθυνόφοβη και αντικοινωνική σοσιαλδημοκρατία είναι μπροστά στα μάτια όλων μας. Ο Σύριζα είναι ένα ζόμπι ΠΑΣΟΚ που αργοπεθαίνει βάζοντας κάθε λεπτό που περνά υποθήκη το μέλλον αυτής της κοινωνίας για να γραπωθεί στην εξουσία. Το κοινοβούλιο βρωμάει πανούκλα και όσοι θέλουν να το στηρίζουν με τις πλάτες τους και να το ποτίζουν με το αίμα τους να ξέρουν πως ζουν εις βάρος των παιδιών τους και ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ.

Το Μέλλον θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα του και ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ.

Επανακατάληψη όλων των καταλήψεων που χτυπιούνται από το Κράτος – Δημιουργία καταλήψεων και κοινωνικών κέντρων σε όλους τους πιθανούς και απίθανούς τόπους σε όλη την χώρα- Απελευθέρωση της καθημερινότητας μας από όλες τις ηλίθιες κοινωνικές υποχρεώσεις και τις κυρίαρχες κοινωνικές συμβάσεις – Άρνηση της κυρίαρχης κουλτούρας – Στελέχωση των κοινωνικών κινημάτων της εποχής μας και στήριξη των χώρων του κινήματος με την καθημερινή μας παρουσία-
ΣΥΜΒΙΩΣΗ / ΙΣΟΤΗΤΑ / ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Να στηρίξουμε με λόγο και πράξεις τις καταλήψεις.

Να συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις που καλούνται.

Καλούμε όλο το λαό του Ζωγράφου και τον κόσμο του αγώνα να στηρίξει ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 13/3 ΜΕ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στις 18.00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΑΡΔΕΝΙΑΣ , 6η σταση (ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΜΕ 230, 608,235).

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες] https://voidnetwork.gr

2 SOCIAL CENTERS IN ATHENS UNDER ATTACK / Solidarity Announcement

The repression of social liberation movement and the destruction of the occupied spaces of  refugees and immigrants will not be left unanswered. The Greek Left government chose at the dawn of 13/03/2017 to listen to the commands of the conservative right and the neo-liberal Media of Mass Manipulation and attack against two occupations of the broader social movement in Athens Greece. Police raids are an ideal example of the policy imposed by the domination during our era: when we sleep the State continues working against all of us.

The occupation at the beginning of Acharnon Street (Alkiviadou 9) as also the nearby occupied building at Acharnon and Sourmeli that still resisting, both of them very near to the old Villa Amalias squat  in the center of Athens are – with the joys and sorrows of the past year- real schools for all the local solidarity activists that took part in the titanic struggle offering solidarity and help to refugees outside the mechanisms of the regime as humans to humans the last years. The occupations of Acharnon are the first examples of direct, autonomous and unmediated self-organization of refugees without the presence and participation of local activists. They are self-organized spaces of immigrants and refugees by themselves for themselves and this is why the occupation of Alkiviadou street was hit directly by the state.

The occupied park and castle of Villa Zografou in Zografou area was an important social center of a neighborhood with very strong involvement in the uprising of 2008 and the movements that followed until the final uprising of February 12, 2012. At a time of recession for the movements and inaction of the society State comes to get back every corner conquered by the social movements at the time they tried to give answers to the capitalist, predatory raid misleadingly named by our oppressors as “CRISIS”. The fraud of representation of popular interests in the parliament House by ridiculous politicians and sold out parties ended at Syntagma Square in the summer of 2011. The massive illusion of the desperate majority that Syriza will “save us” ended long time now. Proof that the left government is nothing more than another form of antisocial- “social democracy” is in front of us. Syriza is a zombie PASOK dying and putting every minute that passes the future of this society as mortgage to remain grasped on power.
The parliament stinks as plague and those ones who want to support it with their backs and to irrigate it with their blood they have to know that they live at the expense of their children and CHILDREN WILL GIVE THEIR ANSWERS. The Future will defend its rights and THE FUTURE BELONGS TO THOSE WHO ARE STRUGGLING.

Re-occupation of all occupations hit by the State – Create squats and social centers across the country in all possible and unlikely places – Liberation of everyday life from all stupid social responsibilities and conventions – Refuse the dominant culture – Recruitment of social movements of our time – Support of the movement’s spaces with our daily participation

SYMBIOSIS / EQUALITY / TOTAL FREEDOM

Participate at the demonstrations organised in defense of the squats and social centers

Monday 13/3 at 18.00 Gardenia sq. Zografou area / 6th bus stand – BUS 230, 608,235.

VOID NETWORK [Theory, Utopia, Empathy, Ephemeral Arts] https://voidnetwork.gr

The post Επίθεση ενάντια σε 2 Κοινωνικά Κέντρα στην Αθήνα / Ανακοίνωση – 2 SOCIAL CENTERS IN ATHENS UNDER ATTACK / Announcement appeared first on Void Network.

“The parliamentary regime leaves everything to the decision of majorities; how shall the great majorities outside parliament not want to decide? When you play the fiddle at the top of the state, what else is to be expected but that those down below dance”?

– Karl Marx, The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte, IV (1852)

If we take as reliable evidence the anxiety (verging to panic) that spread over the social media among supporters of Remain once the results of the British referendum were made known, it would seem that a real tragedy has been played out on the 23^rd of June. Or was it a ‘triumph of democracy’, as the celebrations of some leftists, who saw in the result a vindication of their own anti-EU agenda, would have us believe? Without adopting an imaginary middle road, it is advisable to distance oneself from both attitudes; neither the mix of fear with self-righteous indignation against those who voted “Leave”, nor the hasty projection of one’s own wishes add anything to a critical understanding of the referendum, of its driving forces, its context and its outcome. A drama no doubt unfolds, but what is its nature? Arguing that Brexit, in its immediate manifestations, has more farcical elements than tragic, is not meant to suggest that the referendum was an insignificant event; far from it. A farce can be deadly serious in its consequences, so much so if it is part of an unfolding tragedy.

Given the dominant presence of nationalist and anti-immigration ideas in the “Brexit” camp, it is difficult to claim that the result of the referendum was good or positive from a leftwing (or more specifically anarchist, or communist) perspective. It is certainly a political no less than a theoretical mistake to equate the putatively largely working-class composition of those voting for “Leave” with a “victory of the working class”, as some anti-EU left forces have done, both in Britain and abroad. In sharp contrast, taking into account the broader rise of the far-right and nationalism in Europe (manifested in their more vulgar and violent form during the Euro competition taking place in France), Brexit should be a cause of worry. If it is indeed true that considerable parts of the working-class voted for Brexit, this shows that they tend to associate the recovery/protection of their labor rights and the regaining of their “lost dignity” with the fantasy of a recovered national sovereignty which will allow “their state” to protect them from foreign dangers, whether these are posed from “above” (the EU bureaucracy) or from “below” (the immigrants). Such is a worrying trend in much of (‘north’ but also ‘east’ and ‘south’) Europe.

But if there was very little ‘Lexit’ in ‘Brexit’, no less problematic were the hegemonic political forces on the other camp, the “Bremain” campaign. Even if parts of British capital may find in Brexit an opportunity for profit or were even directly supportive of the Leave campaign, Remain was still the predominant strategic choice of Britain’s ruling elite. It is indeed strange to hear claims that the victory of Remain would have kept Britain an open and hospitable country for immigrants, especially if we widen the gaze from educated professionals to the poor and proletarianized masses. Remain in practice would lead automatically to the implementation of the agreement made between the British elite with its European counterparts, which would not only allow the British state to impose further restrictions on immigration flows, but which had also earned further exemptions of Britain from EU policies and regulations. The major spokesman of “Bremain” was Cameron, not Corbyn; no more than in the Brexit camp, did the Left set its own agenda in the Bremain camp. At least from the point of view of an outside observer, there is a sad impression that in both sides the Left was simply a supporting cast, with the more radical (including antiauthoritarian and anarchist) voices being entirely marginal. From our perspective, this is the crucial problem.

It is understandable why middle-class professionals (whether ‘left’, ‘right’ or ‘center’) who have benefitted from the opening of the labor market that the EU has brought, would be in favor of Remain. On the other hand, what cannot be accepted is the self-evidence with which this choice has been represented, an uncritical attitude that ends up identifying interests stemming from a concrete class position with a supposedly ecumenical “imperative of reason”. As if it was only lack of education and parochial bias that could make someone vote for Brexit. No wonder that the article which supposedly proved that those who voted for Leave “did not really know what they were doing” became viral in the social media. This attitude tends to blind to the fact that for a growing number of people, especially those coming from the lower classes, the EU is not appealing at all. No matter its further evaluation, the fact to reckon with is that in all too many cases where the vox populi was called upon, the results of the referendums were negative for the EU. Can this possibly be only for the wrong reasons?

Like the last year referendum in Greece, there is one very positive element in the recent referendum in Britain: it verified the decline of polling as a technique of power, meant not to reflect public opinion but to control and shape it. It is certainly a sign of dignity to vote what you believe is the right choice, and not let all this cacophony of “warnings of doom”, which were accompanying polls, influence you. In that context, silly as it sounds, Donald Tusk’s claim that Brexit would threaten “western political civilization” (!) must not be taken lightly. It expresses the deep “hatred of democracy” and the underlying “fear of the masses” felt by the governing elites of Europe. Sadly, much of the sentiment among the professional middles-classes condones, even unwittingly, this anti-democratic bias. The poor it seems cannot be relied upon.

If the discourse deriving from dominant media, even at its more liberal and moderate shapes, was annoyingly pedantic and dystopian, much of the representations of EU coming from left intellectuals were depressingly idealist, one of them going as far as to claim that “if the EU did not exist it would have to be invented”. There is certainly something noble in the bourgeois cosmopolitanism that stands as a historical foundation of the EU. It is extremely doubtful however that the ghost of Kant is enough to redeem the neoliberal logic that pervades the architectonic of the “actually existing EU”. The EU that is said by supporters of “Bremain” to stand as the only protective net for labor and democratic rights is none other than the institutional apparatus which imposes austerity on whole peoples and which consistently promotes laws and policies that attack not just specific labor rights, but subvert the very idea of collective right as a basis for organized labor struggle. The EU may continue to draw its legitimacy from a vision of cosmopolitan democracy as an organic counterpart to market induced prosperity, but it consistently moves closer to a bureaucratic, authoritarian and internally divided imperium.

Equally problematic is the representation of nationalism to be found in much of the modern Left. Nationalism is neither an inexplicable evil affecting the uneducated, nor a barbaric force invading the EU from outside. It is generated by the dynamics and expresses the contradictions of the EU itself. Thus, while it may be a force of subversion, it is immanent to the historical process of European integration. In fact, nationalism not only subverts European completion by leading to fragmentation, but it also augments the solidification of ‘Fortress Europe’.

The contradictions of this process will be played out even more now, in the attempt to manage “Brexit”. The EU elite, under the auspices of Germany, may well try to give to the “real” Brexit a punitive dimension, so that no political paradigm will be set. Yet, they will hardly want to instigate a full-scale breakdown of economic and political relations with Britain. Likewise, the national-populist political forces prevailing in the Brexit side –following here their European counterparts, like the National Front in France and the Freedom Party of Austria- seem hardly keen to challenge British capital, or indeed to attempt any serious subtraction of the British economy from its European (much less international) setting. If “Brussels” appear to want or indeed to afford of a punishment that does not really punish, national-populists fantasize over a change that will not change much. Thus, from the tragic showdown of Brexit we have been led to the farcical spectacle of technocrats and politicians who preached doom now saying that there is no cause for worry; of Johnson, Farage et co who preached salvation taking back their promises (indeed, literally taking them down from the online site) or even quitting; of viral videos with regretted voters of Leave; of intentional bureaucratic forestallments; of spreading hopes and mounting suspicions that Brexit may somehow not be implemented.

The crucial point to insist upon here is that the farcical aspects of Brexit do not cancel its seriousness. For as the dust raised by the result settles down, a genuine contradiction appears: if “reclaiming Britain” does not mean protectionism, an organized labor market along national lines, channeling of money-flows into public investment and public institutions, a different set of economic policies (etc.), what “leaving the EU” means? If it is simply a more closed off and xenophobic political structuring of the nation-state, while maintaining key interstate agreements with the EU, how can this bring any real solutions to the multifaceted problems that generate “EU-exit” as a mass desire? On the other hand, if leaving the EU does not have any serious cost on the existing geopolitical and economic configurations, if one can be in the EU without also becoming integral part of it (as the agreement achieved by Cameron had determined) what does it mean to “be in the EU”? If, ultimately, the dominant forces in both camps dance to the rhythms of “the markets” how do we thus assess the meaning of the referendum? If the tragic denotes a conflict between two forms of right or justice, perhaps then, there was no real tragedy staged in the 23^rd of June.

It is not a question of proving that the referendum was a “pseudo-dilemma” that will have no consequences. Still, it is something to reflect upon that a referendum took place over an issue –exit of the British state from the EU-, whose implementation no one exactly has worked out, and more fundamentally, who very few want to have far-reaching, thus destabilizing, effects. There may have been political opportunism behind the British referendum, just like there may have been opportunism behind the Greek referendum last year. But, there would be no polarization and mobilization, no mass anxieties and mass fantasies, no elite fears and intense elite negotiations, if it was just that. As a historical product, the referendum of the 23^rd expresses much more than political opportunism, much more even than the problem of Britain’s status in the EU. While in its immediacy Brexit is more farcical then tragic, there may still be a dimension of tragedy inscribed into it, which pertains to the referendum’s character as an act of a wider drama: the ‘EU project’.

Whatever other historical lines of meanings it may embody, the EU founded in 1993 is at its most basic the form that the internationalization of capital takes during the “era of neoliberalism” in Europe. In this respect, Brexit is but one expression of the deep crisis of this process, which is also a project carried out by concrete social and political forces. This crisis certainly manifests itself as a series of functional short-circuits in the institutional apparatus of the Union, but it does not mean only “dysfunction”. It is a moment of truth that opens up EU to its political presuppositions and to conflicting political positions that bear different potentials. “We” are certainly not into this “all together” and there was nothing problematic in the division that the referendum brought. The problem was that it divided for the wrong reasons. But, we are not quite as yet caught into an inescapable battle between nationalist fragmentation and European completion. Indeed, it is far from coincidental that national-populists side with the political establishment whenever a popular movement appears to become threatening to order, as it happened recently in France. Stark as their difficulty may be to block austerity or pose a political alternative that is able to operate on the same level of totality as neoliberal governmentality does, we must not underestimate the dynamic of the lines of flight and change opened up by recurring popular movements and uprisings around Europe. It is certainly in their lines that we stand.

The recent demonstration in London, whereby antifa banners flown side by side with EU flags, has verified the contradictions that we are caught into and the inescapable political confusion. The complex dynamic that the crisis of the EU project generates continues to accelerate, creating a rather fluid situation which belongs and adds up to the generalized instability that spreads around the world. In this context, any rounded assessment would be premature. Brexit may have serious long-term consequences, but no referendum ever brings the end of the world and the apocalyptic tone of some Remain supporters should not be taken at face value. It is, for sure, as understandable as its pro-EU sympathies, why the international middle class of educated professionals fears instability and uncertainty. But while not all change is for the best, is there ever any meaningful change that is not accompanied by uncertainty and instability? Given indeed its structure and architectonic, is it possible to conceive of a meaningful reform of the EU in terms of a smooth process, without mass popular insurrections? However that may be, investing too much on the electoral result of Brexit (either positively or negatively) is ill-advised. Given the present configuration of powers, expressed after all in the terms of the debate, Brexit in itself will not bring any cataclysmic change. It will especially not put a direct end to the dominant policies and logic of austerity, either in Britain or in the EU. In the end of the day, however far-reaching effects the result of the referendum may prove to have, the important things are not decided in voting ballots, but in and out of well-guarded and secluded offices, in their corridors and underneath their tables, in the streets outside, in squares, in workplaces, in neighborhoods; in all these places where the real problems of power and justice are being played out.

VOID NETWORK

[Theory, Outopia, Empathy, Ephemeral Arts]
est.1990 // Athens, London, New York, Rio De Janeiro
http://voidnetwork.blogspot.com

The post VOID NETWORK “On the tragic and the farcical of the British referendum” appeared first on Void Network.

Περισσότεροι απο 50.000 άνθρωποι στην Αθήνα και πολλές χιλιάδες σε όλες τις άλλες πόλεις της χώρας διαδήλωσαν ενάντια στον νέο ασφαλιστικό νόμο στις 4/2/2016. Με αφορμή αυτή την ημέρα δράσεων το Κενό Δίκτυο καταθέτει μια ευρύτερη ανάλυση για τους κοινωνικούς αγώνες της εποχής μας.

More than 50.000 people in Athens and many thousands in all other cities of Greece demondtrated in 4/2/2016 against the new Social Insurance law. Void Network offers here an analysis of the social struggles of our times in Greece

KENO ΔΙΚΤΥΟ: 
Περί Ασφαλιστικού και αγώνων

« Όταν από την κορυφή του κράτους τούς παίζουνε βιολί, τι άλλο να περιμένει κανείς, 
παρά να χορεύουν όσοι βρίσκονται από κάτω»; 
– Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

Η πορεία της 4ης Φεβρουαρίου είχε αν η μη άλλο την αίσθηση του οικείου, αφού όλοι έκαναν αυτό που είθισται να κάνουν, από τους «ειρηνικούς διαδηλωτές» μέχρι όσους και όσες κατέβηκαν να συγκρουστούν. Λαμβάνοντας υπόψη ότι υπήρξε μια περίοδος όπου οι κινητοποιήσεις είχαν αποκτήσει κάτι από τη δύναμη του ανοίκειου και του ενδεχόμενου, η εικόνα θα μπορούσε να κριθεί απογοητευτική ή και συμπτωματική της αμηχανίας μας• αφού δεν πήγαμε μπροστά, γυρίσαμε στα ειωθότα. Ακριβώς όμως επειδή οι αγώνες έχουν ιστορικότητα και μιλάμε για κύκλους αγώνα, το θέαμα της τελευταίας πορείας όχι μόνο δεν πρέπει να εκπλήσσει αλλά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ενθαρρυντικό. Όχι επειδή αποτελεί απαραίτητα αφετηρία «ταξικής αντεπίθεσης», αλλά επειδή ο μαζικός της χαρακτήρας δείχνει ότι ο κόσμος αρχίζει πάλι να μπαίνει σε μια λογική κινητοποίησης, ανοίγοντας ρωγμές στη μοιρολατρία που καλλιεργεί η κυβέρνηση, η οποία θέλει να εμφανίζει τον εαυτό της ως το μόνο ανάχωμα μπροστά σε έναν ακόμα πιο σκληρό και συντηρητικό νεοφιλελευθερισμό. Αν μπουν στην εξίσωση και άλλες ροές αγώνα -με προεξέχουσα αυτή των αγροτών, η οποία όντως μπορεί να μπλοκάρει την ομαλή αναπαραγωγή του κεφαλαίου- τότε δημιουργείται ένα μίγμα εν δυνάμει εκρηκτικό. Εκρηκτικό όμως σημαίνει άραγε και «προοδευτικό», «ριζοσπαστικό» ή ακόμα περισσότερο «επαναστατικό»; 

Η διάρρηξη της συναίνεσης της ήττας στην οποία βασίζεται η κυβέρνηση από την υπογραφή του τρίτου μνημονίου και μετά, είναι προφανώς απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε αλλαγή προς όφελος των υποτελών τάξεων. Από την άλλη όμως, ενάντια σε ένα φαντασιακό που αρκεί να βλέπει μάζες στους δρόμους και συγκρούσεις για να αγαλλιάζει, πρέπει να αναλύονται κριτικά και τα συγκεκριμένα περιεχόμενα των αγώνων, τα συμφέροντα, οι επιθυμίες, τα επίδικα που κουβαλάνε όπως και η εγγραφή τους στην κρατούσα κατάσταση. 

Το γεγονός ότι η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι μέρος των «συμφωνηθέντων» με τους δανειστές, υποδεικνύει ότι δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο φαινόμενο αλλά για ένα κομμάτι της αναδιάρθρωσης που συντελείται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα δια μέσω των διαβόητων Μνημονίων. Προτού ριχτεί όμως όλο το ανάθεμα στη «Τρόικα» καλό θα ήταν να θυμηθούμε ότι η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού προς την κατεύθυνση που παίρνει -τουλάχιστον όσο αφορά τις βασικές συντεταγμένες- αποτελεί μακροχρόνιο ζητούμενο, που έβγαινε από τα συρτάρια μόνο και μόνο για να ξαναμπεί λόγω των κοινωνικών αντιδράσεων και του πολιτικού κόστους που θα είχε. Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να εγγράψουμε με τη σειρά τους τις πολιτικές των τελευταίων ετών στη γενικότερη αναδιάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος που έχει συνδεθεί με την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. 

Η υιοθέτηση μιας μακρό-ιστορικής οπτικής, δεν σημαίνει ότι το Μνημόνιο είναι απλά μια δικαιολογία και ότι τα μέτρα που περνάνε είναι «μία από τα ίδια». Η κρίση –ως κρίση υπερσυσσώρευσης, ως κρίση αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, ως κρίσης της νεοφιλελεύθερης κυβερνησιμότητας- είναι πραγματική και έθεσε το ζήτημα της αναδιάρθρωσης με έναν επιτακτικό τρόπο. Η λογική όμως που διέπει τα μέτρα που υλοποιούν την αναδιάρθρωση δεν είναι καινούργια αλλά εντείνει μια υπάρχουσα ορθολογικότητα που αφορά κάτι πολύ περισσότερο από ένα δόγμα μη-παρέμβασης του κράτους στην αγορά. Κινούμενη προς μια εμπέδωση του ανταγωνισμού, της (οικονομικής) αξίας και της επιχειρηματικότητας σε όλη την έκταση της κοινωνικής ζωής, η νεοφιλελεύθερη ορθολογικότητα βάζει στο στόχαστρο της την ίδια την έννοια των συλλογικών δικαιωμάτων που ενσωμάτωνε το κοινωνικό κράτος. 

Φυσικά το κοινωνικό κράτος όπως παρήχθη ιστορικά είναι αρκετά αντιφατικό για να θεωρηθεί ένας θρίαμβος των πληβείων (ή από την άλλη ένα κόλπο «των αφεντικών» ή μια αυτοματοποιημένη λειτουργία αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης). Πιο πειστικό είναι να προσεγγίζουμε το κοινωνικό κράτος -όπως ευρύτερα τις διάφορες μορφές κοινωνικής ασφάλισης που προηγήθηκαν αυτού- ως πεδίο συνάντησης ροών από τα κάτω και από τα πάνω εντός ενός δεδομένου δίκαιο-οικονομικού καθεστώτος. Ακόμα και έτσι το προκείμενο δεν αλλάζει: στις διάφορες εκφάνσεις του, όπως αυτή της κοινωνικής ασφάλισης, το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος διεπόταν –έστω και μερικώς- από την αξίωση ότι η αξιοπρεπής ζωή είναι συλλογικό δικαίωμα που δεν εξαρτάται καθαυτό από την ατομική επίδοση στην αγορά ή από τους «νόμους» της τελευταίας. Αν λοιπόν ισχύει ότι εφόσον εντασσόταν στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής το ασφαλιστικό σύστημα γινόταν λειτουργικό και στην αναπαραγωγή του, εξίσου ισχύει ότι έκανε τη τελευταία για ένα σημαντικό κομμάτι των από κάτω όχι απλά ανεκτή αλλά ικανοποιητική. Είναι τουλάχιστον υπερβολικό από αυτή τη σκοπιά να απαξιώνουμε αφ’ υψηλού ως «ξεροκόκαλα» τις κατακτήσεις των κινημάτων του παρελθόντος. Αν στη τελική ο κόσμος θέλει να υπερασπιστεί «τα κεκτημένα» είναι γιατί αυτά είναι και πραγματικά και σημαντικά.
Υπό αυτή την έννοια, η υπεράσπιση ή και ανάκτηση κάποιων βασικών κατακτήσεων είναι αδιαπραγμάτευτη ως αφετηρία κάθε πολιτικής παρουσίας στους αγώνες. Αλλά συγχρόνως υποδεικνύει τις αντιφάσεις, τα προβλήματα και τα όρια που οι αγώνες για το ασφαλιστικό θα συναντήσουν. Εφόσον μιλάμε για υπεράσπιση ενός υπάρχοντος συστήματος, η επιθυμία που κινητοποιεί τους ανθρώπους που κατεβαίνουν στον δρόμο προσλαμβάνει έναν αμυντικό χαρακτήρα. Αυτό παράγει μια διαφοροποίηση σε σχέση με τους αγώνες που κάποτε συντέλεσαν στη θεσμοποίηση του κοινωνικού κράτους, οι οποίοι εκ των πραγμάτων κοίταγαν μπροστά. Το πολιτικό συμπέρασμα είναι σαφές: σε έναν πρώτο βαθμό, κάθε επαναστατικό πρόταγμα είναι εξωτερικό προς τους τρέχοντες αγώνες ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση. Φυσικά, σε οποιαδήποτε συγκυρία μια επανάσταση θα έχει έναν χαρακτήρα τομής του ιστορικού συνεχούς. Η διαφορά έγκειται στο πως εγγράφεται η επαναστατική προοπτική σε έναν ευρύτερο ιστορικό ορίζοντα. Στους υπό εξέλιξη αγώνες, η επανάσταση δεν τίθεται στην ημερήσια διάταξη ως η ριζοσπαστική εναλλακτική στην προοπτική της σταδιακής μεταρρύθμισης, καθώς η ίδια η μεταρρύθμιση αφορά ροές που πηγάζουν από τα πάνω ως επιθετική αναδιάρθρωση και όχι από τα κάτω ως προοδευτική διαδικασία μετασχηματισμού.  

Το ζήτημα όμως δεν αφορά πρωτίστως την προοπτική της επανάστασης αλλά τη μορφή και το περιεχόμενο των αγώνων. Εφόσον το νομοσχέδιο που προετοιμάζεται βάλλει διάφορες κοινωνικές ομάδες και στρώματα, οι κινητοποιήσεις παίρνουν αναπόφευκτα έναν μαζικό, λαϊκό, χαρακτήρα. Ο «λαός» όμως είναι μια μη-συνεκτική, ετερογενής, κατηγορία, που ενοποιεί ένα πλήθος διαφορετικών και ενδεχομένως ανταγωνιστικών μεταξύ τους συμφερόντων και προσδοκιών. Αυτό εντείνεται από τον αμυντικό χαρακτήρα των αγώνων, οι οποίοι ως αγώνες διατήρησης δεν υποδεικνύουν λαούς που δεν υπάρχουν ακόμα αλλά υπερασπίζουν τα υπάρχοντα συμφέροντα, άρα και ενδεχομένως τα προνόμια, των κοινωνικών ομάδων που συνθέτουν τον ελληνικό λαό. Ειδικά στην Ελλάδα, (που δεν είναι δα και στο 1940 ή Λατινική Αμερική ώστε ο λαός να έχει κατεξοχήν πληβειακό χαρακτήρα) το κοινωνικό κράτος παρήχθη υπό τεμαχισμένη μορφή μέσα από την ισχυροποίηση πελατειακών δομών και τη δημιουργία κοινωνικών καστών. Έτσι, η εναντίωση στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση ισορροπεί μεταξύ του λαϊκού και του συντεχνιακού, κάτι που κάνει κάποιες διεκδικήσεις να μην αφορούν δικαιώματα που απαιτούνται από τις αγωνιζόμενες ομάδες να γενικευτούν αλλά ιδιαίτερες ρυθμίσεις που εύκολα μπορούν να εμφανιστούν ως προνόμια. Αυτό κάνει προφανώς τους αγώνες ανοιχτούς σε δεδομένες κομματικές διαμεσολαβήσεις. Αλλά την ίδια στιγμή, το γεγονός ότι τα συντεχνιακά αιτήματα ενώνονται μόνο σε ένα εθνικό πεδίο ως επιμέρους λαϊκά αιτήματα, μαζί με το γεγονός ότι η ασφαλιστική μεταρρύθμιση διαμεσολαβείται και επιβάλλεται από διεθνείς θεσμούς εξουσίας, κάνει τους αγώνες έκθετους στο φαντασιακό μιας εθνικής κοινότητας που προστατεύει τα μέλη της. Κάπου εκεί επικυρώνεται και το έθνος-κράτος πατέρας, που τώρα στερεί την απόλαυση που μας οφείλει.

Αν μια ταξική σκοπιά σε αυτό το πλαίσιο είναι απαραίτητη, η επίκληση μιας αφηρημένης ταξικής ενότητας δεν βοηθά, πόσο μάλλον εφόσον οι διαφοροποιήσεις και η συντεχνιακή λογική αφορούν τα ίδια τα εργατικά στρώματα και πατάνε σε μια πολύ υλική βάση. Αν λοιπόν πρέπει να τρυπήσουμε την κρούστα του λαού δεν είναι για να ανακαλύψουμε μια ενιαία και συμπαγή εργατική τάξη η οποία περιμένει να ανακαλύψει και αυτή τον εαυτό της. Αντιθέτως, έχει πολύ μεγαλύτερο νόημα να ανιχνευθούν οι κοινωνικές δυνάμεις και φιγούρες που ακόμα και αν υπερασπίζουν κεκτημένα κουβαλάνε μια γενικεύσιμη χειραφετική δυναμική. Επιπλέον, στο βαθμό που δεν μιλάμε για μια ακαδημαϊκή θεωρητική διαδικασία αλλά για ένα εγχείρημα που συνδέεται με μια ορισμένη πολιτική παρουσία, αυτή η ανίχνευση δεν μπορεί παρά να γίνεται με όρους συνάντησης. Αυτό σημαίνει ότι -παρόλο που σε συγκεκριμένες κινητοποιήσεις όχι μόνο δεν έχουν θέση δυνάμεις αντικαπιταλιστικές, αναρχικές ή κομμουνιστικές, αλλά πρέπει και να τις προσεγγίζουν εχθρικά- η συνολική απουσία και αποχή από τους τρέχοντες αγώνες του ασφαλιστικού δεν ενδείκνυται ως τακτική. Επίσης σημαίνει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με όρους μιας αντικειμενικής ταυτότητας συμφερόντων που αρκεί να αυτό-οργανωθεί για να κάνει περιττή την ανάγκη εύρεσης κοινών τόπων και πολιτικών διαμεσολαβήσεων. 

Η όποια ριζοσπαστικοποίηση και η όποια ταξική «αφύπνιση», οι όποιες αποκλίσεις και οι όποιες συναρμόσεις, οι όποιες διαδικασίες μετασχηματισμού, θα παραχθούν μέσα από τους αγώνες όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Αυτό πέρα από το να απαιτεί μια λιγότερο απαξιωτική στάση στον λαϊκό χαρακτήρα ενός αγώνα μας επαναφέρει στην αφετηρία του κειμένου• δεν μπορούμε να μιλάμε και να δρούμε λες και ο προηγούμενος κύκλος αγώνων δεν υπήρξε, λες και οι διάφορες διεκδικήσεις –είτε έπαιρναν έναν ειρηνικό είτε ένα συγκρουσιακό ή και εξεγερσιακό χαρακτήρα- δεν βρήκαν μπροστά τους τον τοίχο που όρθωσε ένα ντόπιο και διεθνές κατεστημένο αποφασισμένο να κάνει του δικό του άλμα εμπρός. Το θέμα προφανώς αφορά αλλά δεν εξαντλείται στο συσχετισμό δύναμης. Η νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση, ανεξαρτήτως των διαφόρων εκφάνσεων της, λειτουργεί σε ένα επίπεδο ολότητας, ως συνεκτική κρατική πολιτική. Μια παγίδα εδώ είναι να μπουν οι αγώνες σε μια λογική (συν)διαχείρισης του κράτους, άρα και ενός δίκαιου επιμερισμού «των βαρών». Ως κοινωνικά αιτήματα, η αξιοπρεπής σύνταξη, η επαρκής κοινωνική ασφάλιση για όλους κλπ. πρέπει να τίθενται ως αδιαπραγμάτευτα, ανεξάρτητα του τρόπου εκφοράς τους, δηλαδή αν αναπαρίστανται ως συλλογικές ανάγκες ή ως συλλογικά δικαιώματα. Η άλλη περίπτωση εξάρτησης των αιτημάτων αυτών στις ανάγκες της εθνικής οικονομίας, τα υποτάσσει κατά το μάλλον ή το ήττον στη λογική της αξίας, της ανταποδοτικότητας και των αγορών. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτή η εξάρτηση δεν υφίσταται ως υλική πραγματικότητα ή ότι αυτή η λογική δεν πρυτανεύει και δεν επιβάλλεται από δεδομένους θεσμούς εξουσίας υπό τη μορφή μιας συνολικής ορθολογικότητας και κυβερνησιμότητας. Το να επιμένουμε σε μια «εργατίστικη» λογική συνδικαλιστικής διεκδίκησης, όσο μαχητική και αν είναι αυτή, είναι να αγνοούμε ότι οι όποιες γενικευμένες εργατικές διεκδικήσεις προϋποθέτουν στην παρούσα συγκυρία μια συνολικότερη πολιτική αλλαγή κατεύθυνσης, είτε αυτή εν τέλει είναι ρεφορμιστικού είτε επαναστατικού χαρακτήρα.

Κανείς δεν περιμένει, ούτε χρειάζεται, «Το Πρόγραμμα» για να αμφισβητήσει, να αγωνιστεί, να δράσει, να παράγει γραμμές φυγής. Αλλά υπάρχουν οριακές στιγμές όπου οι αγώνες ανοίγουν το φάσμα μιας μεγάλης αλλαγής. Σε αυτές τις στιγμές-όρια για να συνεχίζει να ρέει και να ριζοσπαστικοποιείται η επιθυμία προς τα μπρος πρέπει να μπορεί να επενδύσει σε κάτι, για το οποίο τα υποκείμενα που αγωνίζονται αν ερωτηθούν να πουν ότι παλεύουν. Από αυτή τη σκοπιά, δεν πρέπει να υποτιμάται η απουσία εναλλακτικής πειστικής αφήγησης ή η ανεπαρκή επεξεργασία καίριων πρακτικών ζητημάτων που θα θέτονταν (πχ.) σε ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη, ένα αρκετά πιθανό σενάριο άλλωστε αν το ασφαλιστικό μπλοκαριστεί επιτυχώς από τους αγώνες. Ακόμα λοιπόν και αν γίνει δεκτό ότι αυτή τη στιγμή οι αγώνες από τα κάτω (οφείλουν πρωτίστως να) διανοίγουν κενά, ένας πολιτικός προβληματισμός πρέπει εξίσου να προσπαθεί να δει πέρα από αυτά.

Στο διάστημα που ακολουθεί οι αγώνες θα τεστάρουν και πάλι τις δυνατότητες και τα όρια τους, μαζί με τις αντοχές μιας κυβέρνησης χωρίς οργανικούς δεσμούς ούτε με τους πάνω ούτε με τους κάτω. Την ίδια στιγμή, οι αγώνες θα βρουν πάλι διλήμματα που, άσχετα αν από μια ταξική ή επαναστατική σκοπιά θα φαίνονται ψευδή ή όχι, θα έχουν πραγματικές επιπτώσεις. 

Ας μην κρατάμε μεγάλο καλάθι. Μέχρι σήμερα, η πρόσδεση στο υπάρχον, η συνείδηση απώλειας ορισμένων μη-αμελητέων προνομίων, –όπως πρόσβαση σε μια διευρυμένη αγορά αγαθών και εργασίας- ο φόβος του αβέβαιου και μιας άτακτης κατάρρευσης, η έλλειψη μιας εναλλακτικής μεγάλης αφήγησης, έκαναν τα κινήματα σε καίριες στιγμές να αποδεχτούν την ήττα τους. 
Έχουμε ήδη φτάσει στο Τρίτο Μνημόνιο και μετράμε… Θα επαναληφθεί άραγε το ίδιο σενάριο και με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση; Πιθανόν, αλλά αυτό μένει να επικυρωθεί πρακτικά, και αντί να αναμένουμε το ενδεχόμενο μοιρολατρικά  πρέπει να δούμε πως μπορεί να παρεμποδιστεί. Όπως και οφείλουμε να μην παραδώσουμε τους αγώνες ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση στο εθνικιστικό-δεξιό μπλοκ που κινητοποιείται και σιγά-σιγά συναρμόζεται. Το τι μέλει γενέσθαι θα κριθεί (και) στους δρόμους.

Κείμενο: Ελευθεριακή Συνέλευση Κενός Κύκλος

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com

The post KENO ΔΙΚΤΥΟ: Περί Ασφαλιστικού και αγώνων // VOID NETWORK analysis: About the new Social Insurance law and the struggles of our times in Greece appeared first on Void Network.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com

Οι Mέρες της Οργής: Για την επίθεση στο Παρίσι και τον πόλεμο που μαίνεται

«Όχι μόνο η λογική των αιώνων αλλά και η παράνοια τους πέφτει πάνω μας» , Φρίντριχ Νίτσε

Μπορεί να μιλήσει κανείς για τα γεγονότα στο Παρίσι χωρίς να πει απλά τα αυτονόητα; Έχουν πάντως και τα τελευταία τη σημασία τους, τουλάχιστον ως αφετηρία.
Σε συνάρτηση με την επίθεση που έγινε στον Λίβανο πριν λίγες ημέρες, η πολύνεκρη επίθεση στο Παρίσι επιβεβαίωσε κάτι που γνωρίζαμε ήδη: η ζωή των «Δυτικών», ό, τι και να σημαίνει πλέον αυτός ο όρος, βαραίνει περισσότερο από των υπολοίπων λαών ή για την ακρίβεια των λαών που συνθέτουν τον «Τρίτο Κόσμο». Είναι αν μη τι άλλο θετικό ότι αυτή η ασυμμετρία στην αξιολόγηση της ζωής παρατηρείται και από μη ιδιαίτερα πολιτικοποιημένους ανθρώπους. Επίσης, αν και ως διαπίστωση δεν αρκεί για να εξηγηθούν οι μαζικές δολοφονίες, τουλάχιστον βοηθάει να καταλάβουμε γιατί κάποιοι, κάπου μπορεί να αισθάνονται ένα αίσθημα δικαίωσης.

Αν πάντως θέλουμε να αναλύσουμε σε βάθος το φαινόμενο της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας πρέπει να αποφύγουμε δυο αναγωγές: πρώτον, να ρίξουμε το ανάθεμα στον «Ισλαμοφασισμό» και ακόμα χειρότερα «στο Ισλάμ»· δεύτερον, αφού φυσικά καταδικάσουμε με αποτροπιασμό την επίθεση, να πούμε ότι «φταίνε οι Αμερικάνοι» ή, λίγο πιο ραφιναρισμένα, ο Ιμπεριαλισμός. Όχι ότι αυτές οι θέσεις είναι λάθος. Αν και η έννοια του Ισλαμοφασισμού δεν βοηθάει πολύ, είναι ξεκάθαρο ότι το Ισλαμικό Κράτος διακονεί τον αυταρχισμό και εχθρεύεται τη διαφορετικότητα. Εξίσου σαφές είναι ότι η θρησκευτική πίστη υποδαυλίζει και επικυρώνει φαντασιακά τη βία του εν λόγω μορφώματος· η επίθεση στο Παρίσι άλλωστε δεν είναι το πρώτο έγκλημα που γίνεται στο όνομα ενός Θεού. Το να αποσπάσουμε όμως μια ουσιοκρατικά οριζόμενη «θρησκεία» από τα ιστορικά, κοινωνικά και πολιτικά της συγκείμενα εμποδίζει από το να κατανοήσουμε το φαινόμενο του τζιχαντισμού στην ιστορικότητα του. Το ISIS δεν φύτρωσε στο χώμα μια αφηρημένης πίστης αλλά παράγεται ιστορικά μέσα σε δεδομένες κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές σχέσεις. Σε αυτό το πλαίσιο η γεωπολιτική του ιμπεριαλισμού, που ενόσω συντελεί στη δημιουργία ενός διογκούμενου χάους στη Μέση Ανατολή δεν σταματά να επενδύει στο ένοπλο Ισλάμ, αποτελεί προϋπόθεση για την ανάδυση και εξάπλωση του τζιχαντισμού και συγκεκριμένα του Ισλαμικού Κράτους. Το τελευταίο όμως, και οι ενέργειες που το συγκροτούν ως αυτό που είναι, δεν μπορεί να αναχθεί στις αρνητικές του ιστορικές συνθήκες, λες και τα ιστορικά υποκείμενα, εν προκειμένω οι τζιχαντιστές, είναι αυτόματα που δρουν ανακλαστικά. 

Η βία γεννάει βία, αλλά αυτό το αξίωμα δεν υπονοεί μια άμεση αιτιακή ανταπόκριση μεταξύ ιμπεριαλισμού και τζιχαντισμού. Η επίθεση στο Παρίσι δεν ήταν καθόλου τυφλή αλλά δεν είχε και κάποιον πρόδηλο ιμπεριαλιστικό στόχο. Αντίθετα, δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι τα σημεία των επιθέσεων έφεραν άλλους ευρύτερους «αντί-δυτικούς» συμβολισμούς. Για να κατανοήσουμε το περιεχόμενο της τζιχαντιστικής βίας πρέπει να ανιχνεύσουμε τις θετικές της επενδύσεις, τους τρόπους που η ορθολογικότητα και η παράνοια της επενδύονται στο κοσμοϊστορικό πεδίο. 
Ο τζιχαντισμός αποτελεί συνάρμοση ροών οι οποίες ξεκινώντας από ένα μοριακό επίπεδο απεδαφικοποιήσεων κατέληξαν, στη μορφή του Ισλαμικού Κράτους, να εδαφικοποιήσουν μια νέα τάξη Δικαίου. Το Ισλαμικό Κράτος, σε αντίθεση με την Αλ Κάιντα, δεν είναι μια νομαδική μηχανή πολέμου αλλά, όπως ακριβώς δηλώνει το όνομα του, μια αναδυόμενη πολιτική κοινότητα της οποίας η καθημερινή λειτουργία – και ας μην λησμονούμε ότι έχει παραχθεί μια λειτουργική καθημερινότητα – θεμελιώνεται και νομιμοποιείται σε μία ιστορική μορφή δικαιοσύνης. Η τελευταία έχει ιδιάζουσες δομές αξίας, ορθότητας, μέριμνας κα πρόνοιας, αλλά αναμφίβολα ως ιστορική μορφή χαρακτηρίζεται από την περίοπτη θέση που δίνει στη βία ως δραστηριότητα οργανικά δεμένη με την αρετή και τη λύτρωση. Ούτε όμως αυτή η σύνδεση είναι καθαυτή ιστορικά πρωτότυπη ή ίδιον ενός θρησκευτικού φαντασιακού, αφού έχει προσλάβει κοσμικές μορφές ήδη από τη Γαλλική Επανάσταση. Το θέμα εδώ δεν είναι να κάνουμε εύκολες αναλογίες και ισοπεδωτικές συγκρίσεις που, βάζοντας στο ίδιο καζάνι τον τζιχαντισμό με τον Ιακωβινισμό, καταλήγουν σε εύκολες όσο και αδιέξοδες φιλελεύθερες απολογητικές. 

Το ζητούμενο είναι ότι αν θέλουμε να κατανοήσουμε τον τζιχαντισμό και τι είναι προβληματικό με αυτόν δεν μπορούμε να το κάνουμε απλά σε ένα αφηρημένο επίπεδο αποκήρυξης της σχέσης δικαιοσύνης και βίας, ούτε καν δικαιοσύνης και Τρόμου. 
Ούτε θα βρούμε την απάντηση στον «σκοταδισμό» καθώς ο σύγχρονος τζιχαντισμός είναι ένα μετά-νεωτερικό φαινόμενο. Τραβάει φυσικά από το παρελθόν, αλλά αυτό που βρήκε στον Μεσαίωνα, στη μορφή του Χαλιφάτου, είναι ένα εναλλακτικό τρόπο να είναι κάποιος σύγχρονος, ανταγωνιστικό σε άλλες εκδοχές (μετά)νεωτερικότητας. Από αυτή την άποψη δεν πρέπει να μας διαφεύγει η κεντρικότητα που κατέχει το διαδίκτυο στη δράση του Ισλαμικού Κράτους. Τα βίντεο που ανεβάζονται στο YouTube δεν είναι ψηφιακές καταγραφές βίας αλλά βία που (ανα)παράγεται ψηφιακά για εμάς. Και αν κάποιοι νιώθουν αποτροπιασμό μπροστά στο θέαμα κάποιοι έλκονται από αυτό. Ο τζιχαντισμός αυτή τη στιγμή εμπνέει και κινητοποιεί κόσμο, ιδιαίτερα νέους άντρες που βρίσκουν σε αυτόν μια παραγωγική φαντασίωση που τους προσφέρει ταυτότητα, επιβεβαίωση του αντρισμού τους αλλά και ρόλο σε έναν ιερό πόλεμο που φτάνει στο ύψος ενός κοσμοϊστορικού δράματος. Και όπως κατέδειξαν και οι πρόσφατες επιθέσεις, αυτή η φαντασίωση δεν εμπνέει μόνο φτωχούς από τις υποδεέστερες τάξεις του Τρίτου Κόσμου αλλά και νέους προλετάριους ή και μεσοαστούς από τα μητροπολιτικά κέντρα της Ευρώπης. Όπως η εξάπλωση του τζιχαντισμού στον Αραβικό κόσμο και τη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να κατανοηθεί έξω από την ιστορική πορεία του σοσιαλισμού και της Αριστεράς σε αυτά τα μέρη, έτσι και τα ριζώματα που αποκτά στην Ευρώπη δεν μπορούν να κατανοηθούν έξω της παρακμής της εργατικής ταυτότητας και των επαναστατικών ιδεολογιών.

Αν λοιπόν μας απασχολεί το φαινόμενο του τζιχαντισμού είναι αφενός γιατί μας εισάγει στα πολύπλοκα μονοπάτια που συνδέουν τη δικαιοσύνη με τον τρόμο, την επιθυμία για αλλαγή με τον φανατισμό, τη λύτρωση με τη βία και αφετέρου επειδή η κατανόηση του μας επιβάλει να αντικρίσουμε το φάσμα μιας ιστορικής ήττας σε όλο της το εύρος και το βάθος. Σίγουρα όμως όχι επειδή είναι ο άμεσος εχθρός μας και ακόμα λιγότερο ένας ιός στον οποίο η Ευρώπη και «η Δύση» οφείλουν να αντισταθούν μην αφήνοντας να μολύνει τις αξίες και τον τρόπο ζωής τους. Μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορεί να εκληφθεί η θέση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή «δυτικά» κράτη όπως αυτά της Γαλλίας και των ΗΠΑ αποτελούν φορείς και θεματοφύλακες του Διαφωτισμού. Ό, τι και να είναι ο τζιχαντισμός ως σύμπλεγμα ροών παραγωγικής επιθυμίας αποκτά την ιστορική του υλικότητα μέσα σε έναν εν εξελίξει πόλεμο του οποίου η βία ενορχηστρώνεται από τα ιμπεριαλιστικά κράτη και τη Διεθνή του Κεφαλαίου. Από αυτή τη σκοπιά, η επίθεση στο Παρίσι είναι ένα θραύσμα που εκθέτει ζωές σε μια βία όπου άλλες ζωές είναι έκθετες καθημερινά. Αυτό είναι και που τρομάζει ίσως περισσότερο: ότι ο πόλεμος που μαίνεται απλώνει την παράνοια του πάνω σε αυτούς που τον έβλεπαν ως εικόνα στις ειδήσεις.

Και πάλι έτσι είναι απαραίτητο να πούμε (αυτά που θα έπρεπε να είναι) αυτονόητα. Όσο και αν δεν πρέπει να υποτιμάμε τον βίαιο μεσσιανισμό του τζιχαντισμού, σε αυτόν τον πόλεμο το άμεσο πρόβλημα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε δεν είναι το Ισλαμικό Κράτος αλλά η παραγόμενη εθνική ομοψυχία που κάνει ένα κοινοβούλιο να τραγουδά μαζί τον εθνικό ύμνο· που ενοποιεί μια κοινωνία ως βαλλόμενο (και ενδεχόμενα επιτιθέμενο) πολιτικό σώμα· που νομιμοποιεί την παρουσία του στρατού στους δρόμους· που μετατρέπει την επισφάλεια της καθημερινότητας σε νεύρωση για ασφάλεια από εξωτερικούς εχθρούς. Πρόβλημα είναι η κλιμάκωση του αυταρχισμού, το κλείσιμο των συνόρων, η ξενοφοβία και η δαιμονοποίηση του Άλλου. Και φυσικά η λιτότητα, η φτωχοποίηση, το παθολογικό άγχος, η εγκατάλειψη, ο αποκλεισμός, η περιθωριοποίηση, η έλλειψη προοπτικής και μέλλοντος.

Δεν ζούμε σε έναν διπολικό κόσμο εντός του οποίου καλούμαστε να διαλέξουμε στρατόπεδα. Ακόμα λιγότερο, «η Δύση» δεν αποτελεί το στρατόπεδο του Λόγου και της Δημοκρατίας. Πέρα από τον τζιχαντισμό και τον ιμπεριαλισμό που επιδιώκει μέσα από τον ολοκληρωτισμό του τεχνικού συστήματος να ενοποιήσει τον κόσμο μέσα στο τεχνοολοκληρωτικό κοσμοσύστημα, υπάρχουν τα κινήματα, η εν συγκροτήσει, νέα παγκόσμια αντικουλτούρα, και οι ταξικοί αγώνες. Πέρα από τη Διεθνή του Κεφαλαίου υπάρχει και το πολυεθνικό προλεταριάτο, υπάρχουν και οι καταπιεσμένοι – άτομα, ομάδες, λαοί. Πέρα από, και ενάντια στο, Ισλαμικό Κράτος υπάρχει και το Κομπάνι. Μπορεί αυτές οι ροές αγώνα να μη στοιχειοθετούν ακόμα έναν δομημένο τρίτο πόλο αλλά σίγουρα σκιαγραφούν μια μορφή δικαιοσύνης που ούτε υπάγει τη ζωή στον μυστικισμό της ανταλλακτικής αξίας και των Αγορών, ούτε στον άλλο μυστικισμό, αυτόν  της βίας και της δύναμης. Η θέση η δική μας δεν μπορεί παρά να είναι μέσα στις μονάδες παραγωγής αυτής της νέας και ανταγωνιστικής ιστορικής μορφής, της μόνης εν τέλει που αξίζει το όνομα της.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com

The post “Οι Mέρες της Οργής: Για την επίθεση στο Παρίσι και τον πόλεμο που μαίνεται” Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

The mass revolts throughout the world show clearly that human beings begin at last to resist the order of those who command without asking us, the orders of those who think that under their thrones there are willing idiots for serving their interests, loyal subjects who bow their head to the exploitation, the oppression, the inequality and the misery they experience every day. 
We are not slaves to any government, to any ruling class, to any international organization. We are not slaves to any system of government or mode of production that turns the rich into very rich and the poor into destitute. We do not consent to the sell-out of our lives and our struggles, but above all, we do not consent to the sell-out of our dignity. Enough with the attack waged against society, enough with the blackmails in work places, enough with the illusion and the fake promises for a supposedly better quality of life, enough with those getting rich on our expense and with our consumerist fake desires.

Global capitalism killed the illusion of Representative Democracy, 
now its time for us to kill Global Capitalism!

For too long we locked ourselves to our houses doing patiently the same routes every day, forgetting the person next to us, ignoring our neighbor, forgetting that he is like us no matter where he comes from and that only with him we can change this world. Only all of us together we can change the world. Now however we are out of our houses and this took place not only in Greece. From Cairo and Tunis to London, from Istanbul and Ankara to Madrid and Lisbon, Paris and Mexico, from New York and Oakland to Bahrain and Stockholm, from Libya and Indonesia, to Chile and Venezuela, from Japan, Haiti, India and Tibet, New Guinea and Argentina, Russia and South Africa,… everywhere, in all the world, human beings who experience exploitation and oppression get out of their houses and revolt, because they realized that locked inside them there were eventually imprisoned in their small, insignificant, individual prisons. Only that the modern cages, the modern prisons do not have handrails and prison guards, but plasma TV and newscasters that inspect and impose fear and lies, cops and cctvs that inspect your every step. But the society of the oppressed has overcome these modern prison guards.

Let the journalists in Television, in the fancy magazines and in the mainstream newspapers, the puppets of the economic interests of the big businesses of mass-stupidity and all the other Mass Media of Domestication, let all of them know that their days of affluence are slowly coming to an end because their propaganda, their lies and their slander are now obvious to everyone.
As for the politicians, the corrupted servants of the capitalist market, and all the local guards of global economic interests, we have one thing to say to you: You gentlemen you are through, you are disgraced, you are sold-out. You have no effect on us anymore. Maybe you still exist for your bosses, but from what we hear you have not much use for them either.

Now it is OUR time to be! 
And we will be not as ‘peaceful, law-abiding and loyal citizens’, not as mesmerized faithful to the commands of Power, not even as ‘citizens’ for, in the usual manner of the oppressors, you misrepresented the term ‘citizen’ and you made it synonymous to apathy, submission, egoism, and individualism.
We only exist as HUMANS, as collective individuals, as members of a society who almost forgot what it means to communicate with each other. We exist as those who want to take life into their own hands and to decide themselves for their fate, away from parties and obsolete ideological organizations, away from nationalisms and fascist fanaticisms, away from every type of dogmatism and tyrannical plans that stink of death. We only exist from now on as REVOLTED people who do not need professional politicians, nor the megalomaniac and greedy businessmen who suck our blood dry in their luxurious houses. We only exist, that is, only as COMMUNITIES of free people, who want to self-governed and to administer our world in common and we know that we can do it based on three basic values:
MUTUAL AID, SELF-ORGANIZATION and ANTI-HIERARCHY

Solidarity for all people in Turkey 
and everywhere in the world fighting against the New Totalitarianism! 

WE ARE EVERYWHERE AND WE COME TO LIBERATE THIS WORLD FROM EVERY INEQUALITY, EVERY EXPLOITATION, EVERY COERCION!

We Won’t Live Like Slaves!
We Will Reclaim our Stolen Space and our Stolen Time.
Participation of all of us into class, political, social, and cultural collectives!
Popular Assemblies into every Neighborhood! GENERAL STRIKE FOR EVER!


FOR THE GLOBAL SOCIAL REVOLUTION!


VOID NETWORK
[Theory, Utopia, Empathy, Ephemeral Arts]
Athens / London / New York / Rio De Janeiro
http://voidnetwork.blogspot.com/

Οι Μέρες της Σκλαβιάς  Μας  Είναι  Μετρημένες !

Οι μαζικές εξεγέρσεις σε όλο τον κόσμο δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι άνθρωποι αρχίζουν επιτέλους να αντιστέκονται στις διαταγές εκείνων που αποφασίζουν και διατάζουν χωρίς να μας ρωτούν, στις διαταγές εκείνων που νομίζουν ότι κάτω από το θρόνο τους υπάρχουν πρόθυμοι ηλίθιοι για να υπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, υπάκουοι υπήκοοι που σκύβουν το κεφάλι στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, την ανισότητα και την μιζέρια που βιώνουν καθημερινά. Δεν είμαστε δούλοι καμιάς κυβέρνησης, κανενός κράτους, καμιάς άρχουσας τάξης, κανενός διεθνούς οργανισμού. Δεν είμαστε σκλάβοι κανενός συστήματος διακυβέρνησης ή τρόπου παραγωγής που μετατρέπει τους πλούσιους σε πάμπλουτους και τους φτωχούς σε εξαθλιωμένους. Δεν συναινούμε στο ξεπούλημα της ζωής μας και των αγώνων μας, και πάνω απ’ όλα δεν συναινούμε στο ξεπούλημα της αξιοπρέπειάς μας. Αρκετά με την επίθεση στην κοινωνία και την αφαίμαξή της, αρκετά με τους εκβιασμούς στους χώρους εργασίας, αρκετά με τις αυταπάτες και τις ψεύτικες υποσχέσεις για δήθεν καλύτερη ποιότητα ζωής, αρκετά με την «κονόμα» και τις καταναλωτικές πλαστές επιθυμίες.                                                                                                                                                                                                

Ο Παγκόσμιος Καπιταλισμός σκότωσε την αυταπάτη 
της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, τώρα εμείς ήρθε η ώρα να σκοτώσουμε τον Παγκόσμιο Καπιταλισμό!                                                                                                                                                                                 

Κλειστήκαμε για αρκετό καιρό στα σπίτια μας κάνοντας υπομονετικά τα ίδια δρομολόγια κάθε μέρα, ξεχνώντας τον διπλανό μας, αδιαφορώντας για τον γείτονά μας, ξεχνώντας ότι και αυτός είναι σαν εμάς από όπου και αν κατάγεται και ότι μόνο μαζί του μπορούμε να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο. Μόνο όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Τώρα όμως βγήκαμε από τα σπίτια μας και αυτό συνέβη όχι μόνο στην Ελλάδα. Από το Κάιρο και την Τύνιδα ως το Λονδίνο, από την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα ως την Μαδρίτη, την Λισσαβώνα,  το Παρίσι και το Μεξικό, την Νέα Υόρκη και το Όκλαντ, το Μπαχρέιν και την Στοκχόλμη, την Λιβύη και την Ινδονησία, την Χιλή και την Βενεζουέλα, την Ιαπωνία, την Αϊτή, την Ινδία και το Θιβέτ, τη Νέα Γουινέα και την Αργεντινή, την Ρωσία και την Νότια Αφρική… παντού, σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι που βιώνουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση βγαίνουν από τα σπίτια τους και εξεγείρονται γιατί κατάλαβαν ότι κλεισμένοι μέσα σε αυτά είχαν τελικά φυλακιστεί στις μικρές ασήμαντες ατομικές τους φυλακές. Μόνο που τα σύγχρονα κλουβιά, οι μοντέρνες φυλακές δεν έχουν πλέον κάγκελα και δεσμοφύλακες αλλά επίπεδη τηλεόραση και παρουσιαστές ειδήσεων που επιτηρούν και επιβάλλουν το φόβο και το ψέμα, αστυνομικούς και κάμερες που επιτηρούν το κάθε σου βήμα.. 

Την πατήσανε όμως όλοι αυτοί οι μοντέρνοι δεσμοφύλακες γιατί η κοινωνία των καταπιεσμένων τους ξεπέρασε. Ας ξέρουν οι δημοσιογραφίσκοι της τηλεόρασης, των κυριλέ περιοδικών και των καθεστωτικών εφημερίδων, οι μαριονέτες των οικονομικών συμφερόντων των μεγάλων επιχειρήσεων μαζικής αποβλάκωσης και όλων των άλλων Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης ότι οι μέρες της αφθονίας τους σιγά-σιγά τελειώνουν γιατί η προπαγάνδα, το ψέμα και η συκοφαντία τους είναι πλέον φανερές σε όλους. Όσο δε για όλους τους πολιτικούς, τους διεφθαρμένους αυλοκόλακες της καπιταλιστικής αγοράς και όλους τους τοπικούς φύλακες των παγκόσμιων οικονομικών συμφερόντων ένα έχουμε να πούμε:    Εσείς κύριοι τελειώσατε, ξεφτιλιστήκατε, ξεπουληθήκατε. Δεν υπάρχετε πλέον για εμάς. Ίσως να υπάρχετε μόνο για τα αφεντικά σας, αν και απ’ ότι μαθαίνουμε δεν υπάρχετε πλέον ούτε για αυτούς. 

Τώρα υπάρχουμε ΕΜΕΙΣ! Και υπάρχουμε όχι ως «φιλήσυχοι νομοταγείς και υπάκουοι πολίτες», όχι σαν υπνωτισμένοι πιστοί στα κελεύσματα της εξουσίας, ούτε καν τελικά ως «πολίτες» γιατί, κατά την προσφιλή συνήθεια των καταπιεστών, διαστρεβλώσατε τον όρο «πολίτης» και τον κάνατε συνώνυμο της απάθειας, της υποταγής, της εγωπάθειας και του ατομισμού. Υπάρχουμε μονάχα ως  ΑΝΘΡΩΠΟΙ,  ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΑΤΟΜΑ, μέλη μιας κοινωνίας που παραλίγο να ξεχάσουμε τί σημαίνει να επικοινωνούμε μεταξύ μας. Υπάρχουμε ως αυτοί που θέλουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους και να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις τύχες τους μακριά από κόμματα και παρωχημένες ιδεολογικές οργανώσεις, μακριά από εθνικιστικούς ή άλλους φασιστικούς φανατισμούς, μακριά από κάθε είδους δογματισμούς και τυραννικούς σχεδιασμούς που βρωμάνε θάνατο. Υπάρχουμε πλέον μονάχα ως ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ που δεν χρειάζονται ούτε τους επαγγελματίες πολιτικούς, ούτε τους μεγαλομανείς και άπληστους επιχειρηματίες που μας πίνουν το αίμα ξαπλωμένοι στις πολυτελείς κατοικίες τους. 
Υπάρχουμε δηλαδή μονάχα ως ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ελεύθερων ανθρώπων που θέλουμε να αυτό-κυβερνηθούμε, να διαχειριστούμε από κοινού τον κόσμο μας και ξέρουμε πως μπορούμε να το κάνουμε αυτό στηριζόμενοι  σε τρεις βασικές αξίες: 
ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ, ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΑΝΤΙ-ΙΕΡΑΡΧΙΑ                                                                                                                                  

Αλληλεγγύη για Όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στον Σύγχρονο Ολοκληρωτισμό, στην Τουρκία και όπου αλλού και αν βρίσκονται στον Κόσμο!

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ 
ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ                                                              
ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ, ΚΑΘΕ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, 
ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟ!                                                                                 

Να μην Ζήσουμε σαν Δούλοι! 

Να Πάρουμε Πίσω 
τον Κλεμμένο Χώρο και τον Χαμένο Χρόνο μας.                                               

Συμμετοχή Όλων μας 
σε ταξικές, πολιτικές, κοινωνικές 
και πολιτιστικές συλλογικότητες!                                                                                        

Λαϊκές Συνελεύσεις σε Κάθε Γειτονιά!  
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!  
                                                                                                         
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ 
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ                                                                                                                                                                                                   



ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[ Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες ]
http://voidnetwork.blogspot.com      

The post INTERNATIONAL CALL-OUT FROM GREECE: The Days of Our Enslavement are Ending! / ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Οι Μέρες της Σκλαβιάς Μας Είναι Μετρημένες ! appeared first on Void Network.

The post Void Network: 2013 Global Message / WE SHOULD NOT LIVE LIKE SLAVES! WE SHOULD TAKE OUR LIFE BACK IN OUR HANDS appeared first on Void Network.

Να Μην Ζήσουμε Σαν Δούλοι! 

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ 
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com

demonstration report: 
More than 3.500 Anarchists participated at the demonstration organized by an Open Assembly of more than 15 different affinity groups, collectives, occupations, political local, neighbourhood anarchist groups and many comrades. For 4 weeks all these different groups met, organized, co-ordinated action, published one common poster in 3.000 copies, one common comunique in 10.000 copies, 6 different collectives printed their own posters in about 20.000 copies and the Anarchist Assembly for the Self-Organization of the society printed 4.000 posters and 12.000 communiques. All these efforts of all the comrades brought the message of Anarchists out in the streets, the neighbourhoods, the schools and the workplaces. The struggle continues….

The post Διαδήλωση | Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012 >>> Anarchist Demonstration Athens Greece Sat. 04 Feb. 2012 appeared first on Void Network.

Online TV Shows by Ustream

The post In Solidarity to the students of New York University that occupied the building of the University to liberate space and time! appeared first on Void Network.