Yellow Vests Riots | Void Network

HISTORY IS NO LONGER ON OUR SIDE: an interview with JÉRÔME BASCHET

crystalzero72 — Wed, 29 Jan 2020 23:18:00 +0000

Ιnterview conducted on September 12, 2019 by ACTA, on the occasion of the publication of Baschet’s new book on the Gilets Jaunes uprising, Une Juste colère. Interrompre la destruction du monde

1. I would like to begin by asking about the title of your book, or rather, its subtitle: “interrupting the destruction of the world.” Since the 19th century, and for quite some time, the tradition of the communist movement has thought of revolution as, in Marx’s words, a “locomotive of history.” In other words, that human emancipation was somehow inscribed in historical development itself. Walter Benjamin reversed this formula, suggesting that revolution would rather be “the act by which humanity aboard the train applies the emergency brake.” You seem to be more in line with this latter filiation. What are the issues at stake for you of such a paradigm shift? And how are they linked in particular to the current ecological disaster?

Jérôme Baschet: I’m quite happy to accept your Benjaminian reading of the subtitle. Let me add something about the term “destruction,” which seems to me to be characteristic of a third age of the critique of capitalism. If the first age focused on exploitation, and the second on alienation, the third now focuses on destruction. Although it was certainly anticipated here and there, this shift in dimension is now clearly becoming dominant, as ecological devastation – in the broad sense of Guattari’s three ecologies – now comes to the fore. This does not mean that the other dimensions of critique – and the other aspects of capitalist domination they pointed to – are somehow invalidated; they must simply be reformulated in a new context where capitalist barbarism reaches such a degree that the very possibility of life on Earth is potentially called into question.

“Interrupting the destruction of the world,” then—although I might as well have said, even if the wording may seem strange, “interrupting the world of destruction.” For it is indeed a question of interrupting the course of this world of destruction, which crushes and annihilates so many manifold worlds. To interrupt the destruction of the world, in short, can only mean ending the world of destruction. And this world is the world of the Economy – a world dominated by economic tyranny and animated by a productivist compulsion that is the direct source of the present ecological and human devastation.

This insight implies a “paradigm shift” in our conception of the revolution and, more broadly, of historical time. It has recently been said that there is a major cleavage within the thought of emancipation. For some, it is necessary to preserve, or rediscover, the classical parameters of modernity, and in particular a conception of History understood as a triumphant advance of Progress. It certainly seems increasingly difficult to uphold such an image; yet some persist, in spite of every obstacle, in pushing this line, defending “accelerationist” theses according to which, to exit capitalism, it is necessary not only to continue “in the direction of history,” but even to move as fast as possible by intensifying the most advanced technological and organizational characteristics of capitalism. Full speed ahead, comrades! On the other side of the dividing line are all those who, following Benjamin, consider that we must completely abandon an untenable modern-progressive conception of history. To the arguments that Benjamin put forward in 1940, many others have since been added; and today it is ecological destruction that visibly and dramatically transforms the glorious march of Progress into a mad dash towards the abyss.

All this has important implications for the way in which a possible revolutionary process is conceived, but also, more broadly, for the relationship between present and future, or between past and future. We no longer have History on our side; we are no longer messengers on behalf of any sense of History that would inexorably lead us to salvation. There is a whole swath of representations wrapped up in this that need to be overcome, many of which have been highly effective at the level of organization, even if it is easy these days to recognize their fictitious and illusory nature. But it also means that another vision of history, of collective action, and of the intertwining in the present of the living memory of recollected pasts and the anticipation of possible futures, must be entirely invented.

2. Let’s turn now to the Yellow Vest movement, and your book about it. You insist that an essential trait that characterizes the movement lies in its refusal of representation, the refusal to be “recuperated by politicians” and normalized by the classical forms of politics. It is certainly striking to observe that, whereas many if not most of the mass movements of the previous cycle of struggle paved the way for parliamentary parties claiming to embody their “political outlet” (Podemos in Spain, Syriza in Greece) yet producing only renewed forms of social democracy, the Yellow Vests have so far deviated from the rule. How should we explain this? Whence this deeply rooted refusal of political representation and traditional parliamentary games?

The Yellow Vests uprising has blown apart the frameworks of classical politics, based as it is on the principle of representation, whose center of gravity turns around political parties locked into electoral competitions over control of the State apparatus. Of course, we have seen the inverse tendency too, here and there, with people attempting to play the role of spokespersons for the movement, acting as self- proclaimed negotiators with the government. There have been attempts by far-right or left-wing militants to infiltrate and steer the movement. But what has been most impressive is the collective intelligence deployed by the various groups of Yellow Vests, most often successfully, which has detected all of this and prevented the takeover of the movement by political sects or trade union activists. The more militant leftist characters that have been allowed to move among the Yellow Vests have generally only been able to integrate provided they abandon their usual speeches and attitudes and adapt to a collective dynamic that breaks with the parameters of classical politics.

No one can predict what will happen, but it is unlikely that parties such as Podemos will manage to assert themselves in France as a “political outlet” for the Yellow Vests uprising. On the other hand, the preparation of the 2020 municipal elections could be an opportunity to rebound on some of the concerns expressed by the Yellow Vests. If it were then a question of entering into the game of classic politics, for example by integrating candidates branded as “yellow vests” among the lists of parties or personalities already in place, this would not make any more sense than the anecdotal lists that emerged during the

European elections. Conquering town halls and then claiming to develop forms of participatory democracy would also have obvious limitations and would only superficially modify the frameworks of classical politics. On the other hand, the municipal elections could offer a pretext to relaunch the formation of popular assemblies at the county or district-level, which could take charge of the organization of certain aspects of community life. In the event that they had the strength, the Yellow Vests could try to seize municipal offices as a means to extend their capacity for action, while transforming the elected officials therein into mere executors of the decisions of the assemblies. Such a process would not be easy and would come with many risks. But we cannot a priori exclude the possibility that the local anchoring of the Yellow Vest movement and the concrete solidarity networks it has created may be consolidated and extended by taking advantage of the space opened locally by the municipal timeline. While this may seem paradoxical, it would not necessarily signal a return to classical forms of politics, provided that the focus and attention do not center on municipal administrations but rather on the popular assemblies, which could then engender genuine counter-powers.

3. I have a follow-up question: the Yellow Vests did not simply criticize representative democracy, but also experimented with the implementation of new forms of collective organization “from below,” in particular by multiplying so-called “popular assemblies.” According to you, the latter prefigure instances of self- government and echo other experiments in political emancipation both past (the Paris Commune) and present (Chiapas and Rojava, in particular). What connects these different experiences, and how are the Yellow Vests inspired by these other revolutionary sequences?

I think it’s important to underline the positive dimensions of the Yellow Vest uprising. At the same time as they have radically rejected classical politics — that is, politics from above, centered on state power, parties, the political class and “experts” in public affairs — they have also sought to experiment with another form of politics, which emerges from below, in situated places of life [lieux de vie] through the ability of ordinary people to organize themselves and begin making their own decisions. It is this rejection of the politics from above and this choice of this politics from below that creates a deep affinity between the Yellow Vest uprising and the other experiments you mentioned, such as the Paris Commune, Rojava, Chiapas, or others. This overlap seems highly important.

However, I don’t think it’s quite precise to claim that the assemblies that have emerged as part of the Yellow Vests movement ‘prefigure instances of self-government’. This is only one possible future, particularly if one takes into account the Call by the Commercy Yellow Vests to form popular assemblies everywhere, by means of which “to reclaim power over our lives.” But it would be an exaggeration to suggest that the assemblies of the Yellow Vests necessarily tend towards forms of self-government, as if this formed their natural horizon. As for the Paris Commune, Rojava, and Chiapas, these references have appeared sporadically, and it is fortunate that they have never been invoked as models, which they cannot be.

That said, if we seek to give a politics from below its full strength and to push it to the point where it would be able to destitute politics from above, then it is indeed appropriate — perhaps as part of a generalized movement of blockades — to initiate instances of popular self-government. In other words, instances of self-organized communal life. In this regard, it must be recognized that the Paris Commune and Zapatista autonomy are particularly inspiring experiences. The call by certain currents of the Yellow Vests to increase the number of popular assemblies could be one way — necessarily singular — of sketching such practices of popular self-government.

4. Another important aspect of the Yellow Vest movement has been the centrality of the blockade as a form of action. Today, as capitalism extends its domination beyond the productive sphere and tends to encompass all aspects of life, the strike seems insufficient by itself to sustain a real balance of power. Hence the necessity, as you indicate, that an “articulation of multiple struggles” take place, a coordination of different social subjectivities in accordance with a logic of “generalized dispossession.” Among other examples, the blockade of the Rungis logistics center has seen the emergence of a practical alliance between yellow vests and the more combative nuclei within the unions. Similarly, some organizations in working-class neighborhoods, such as the Adama Committee [against racist police violence in the suburbs] were quick to join the Yellow Vests and affirm their solidarity with the movement. How do you view these attempts at crossover, and does the next step depend on a possible strengthening of these alliances?

Such crossovers do indeed seem important to me, and to be able to give them more strength would certainly be decisive. I devoted a whole chapter of my book to the question of blockades, as it has been one of the central forms of action adopted by the Yellow Vests. From this point of view, I suggest that we attempt to expand this notion of blockage to include all of its possible dimensions, in the hopes that they might be combined, rather than seeking to oppose one to another. This includes blocking flows and infrastructures, i.e. the sphere of circulation (of people, goods, and the flow of information). But also the blocking of consumption (in addition to the axes of communication, the Yellow Vests have often targeted the distribution centers on which supermarket chains depend); blockades that develop inhabited territories directly in the path of large-scale, harmful, and useless megaprojects; blockades in the sphere of social reproduction (e.g., climate strikes by the younger generation, which call into question social reproduction, of which schools are only one vector among others), as well as blockades in the sphere of production itself, through strikes.

On this last point, it is obvious that the strike has lost the centrality it enjoyed throughout the history of the labor movement. First, because the reorganizations of the work world in the neoliberal age have done everything possible to make it less and less possible, and less and less effective. But also because the work world can no longer be considered as the only sphere — or even the sphere par excellence — in which the relations of domination that constitute capitalism are exercised. This domination goes far beyond work, and when it comes to producing docile citizens and avid consumers, it quickly penetrates the “free” time of leisure and consumption, permeates all aspects of life and moulds subjectivities trained to competition in an increasingly direct fashion, resulting in a cult of success oriented around the quantitative evaluation of everything. In the classical age of capitalism, it might have seemed like the Capital/Labor opposition condensed its fundamental antagonism — and again, this would still be to risk overlooking both gender domination and colonial domination, both of which were and remain essential to capital’s affirmation. In the age of neoliberal capitalism, without the question of labor or strikes disappearing entirely from our radar, the fundamental antagonisms of the world of economics must be rethought more broadly, to encompass the multiple modalities of the dynamic of generalized dispossession: the dispossession of the meaning of one’s work, accentuated by the insatiable pressure toward maximization; the relegation to social nonexistence through unemployment, precarity, and exclusion; despoliation of territories through the multiplication of infrastructural megaprojects and the acceleration of commodification; the impossibility of safety for women continually exposed to gender violence; the dehumanization and discrimination experienced by racialized populations; the curtailed enjoyment of a consumerism transformed into subjugation by the weight of debt; the pervasive feeling of political dispossession in the face of collapsing representative democracies; the dispossession of our experience of time by the tyranny of unending ‘emergencies’; not to mention the most serious of all: the ongoing ecological devastation that deprives us all of the possibility of a dignified life. On the one hand, then, there is antagonism, everything that contributes to our generalized dispossession, itself associated with pure and simple destruction; and on the other hand, everything that seeks to oppose it, in an ethical leap to save the possibility of a dignified life for all human and non-human inhabitants of the Earth.

It is this broad understanding of the multiple forms of dispossession induced by the world of economics that lends credence to a strategy based on intensifying blockades, understood in all their various forms. “Let’s block everything” is a perfectly sensible way of opposing the dynamics of capitalist domination and its extension across every domain of life. Finally, it should be stressed that the blockade in all its forms is a perfectly concrete response to ecological urgency. Is it not the most direct way to stop the destruction of the world, by “turning off the tap” of greenhouse gas emissions, as well as other pollution responsible for the collapse of living things?

5. As concerns the insurrectional “acts” of November/December 2018, you write that we were “on the brink of a situation over which the authorities might in fact lose control.” That for the first time in a long time in France, the destitution of power appeared to be a “credible” perspective… in the end, what was lacking, to make this overthrow effective? And what lessons can be learned for the future from this critical moment?

In the early days of December, the ruling class genuinely feared a popular uprising, which is something that had not happened for quite some time in France. The full deployment of law enforcement was nearly overtaken and those in power half-heartedly admitted that the Macronian five-year period was on the line. When they were first heard only a few days prior, the calls to destitute the Head of State had still appeared as a sort of pious wish. In short, power seriously faltered.

One may of course wonder what the departure from Macron could have produced in the way of change. The destitution of a president is still a far cry from the destitution of state power as such. And this limitation is surely linked to the tendency to present this or that politician in particular as the principal enemy. It is true that the hatred that Macron magnetized served as useful fuel for the uprising, but we can only agree with those Yellow Vests who insisted early on that another president would do no better and, even more so, with those who pointed out that, once Macron leaves, he must not be replaced.

What was missing? What prevented the situation from tipping over completely? Some have suggested that it was the refusal of the central trade union organs to throw themselves into the fray. But could we expect anything other than a posture of suspicious distance from a movement that has so often presided over the decline of the very forms of organization they embody? A massive strike wave by the more combative trade union bases could certainly have been important. A broader alliance with the struggles of marginalized people from the hood, which has only seen furtive attempts, could certainly have changed the situation as well. By and large, it was one fraction of the working classes that rose up — the one rooted in the near hinterland zones that ring the major cities, who for the most part have regular jobs, own homes, and are by and large white. Of those segments of the larger working class who live in racialized neighborhoods, and more often victim to exclusion and precarity, only small numbers joined in the insurrection. In general, everything is done to ensure that these different segments of the working classes remain divided and even hostile toward each other, a process intensified by the sort of racism that invigorates the extreme right. From this point of view, the fact that so many in the Yellow Vest movement succeeded in rebuffing and rejecting the grip of racism and of the extreme right and, quite pointedly, avoided scapegoating “immigrant” or “migrants” is very encouraging, at least from the perspective of a broader rapprochement that might be possible down the road. The involvement of certain organs of neighborhood struggle is likewise a cause for optimism. But we are still far from the conditions that would really draw together the two halves of the working classes, beyond all that tends normally to divide them. Finally, the movement suffered the absence of certain more “militant” formations, whose mistrust of any movement in which the extreme right is presence tends to arouse mistrust, and critiques of “impurity,” being too-far removed from the forms of organization that their militant affiliation had accustomed them to consider legitimate.

Whatever else was found lacking, a powerful legacy is nonetheless being forged. It shows the kind of power that the sudden appearance of unforeseen popular mobilization can engender, even in the absence of any pre-existing logistical support networks common to the broader left or political groups. A new and widely shared perception of what can be done has emerged. The effect that this collective experience and shared perception of possibilities can have in subsequent uprisings should not be overlooked.

6. On a more strategic level, you take up some of the insights already offered in one of your previous books, Adieux au capitalisme (La Découverte, 2014). We agree that today the seizure of state power can no longer be a regulative aim of emancipatory politics, and that communism must be understood less as a horizon to be reached than as a process that unfolds in the present. The material foundations of such a process are what you call “liberated spaces,” that is, immediate forms of experimentation with a post- capitalist reality within the very heart of the contemporary world. There is a tendency, quite perilous from our point of view, to consider these liberated spaces as community refuges, harmless margins, in short to neglect their “antagonistic dimension,” thereby leaving the structures of domination intact. For this reason, we prefer to speak of instances of “counter-power” as a way of indicating a clearer connection between “building” and “fighting.“ How can we avoid this tendency to ghettoize liberated spaces (whatever their scale)? How can we preserve a link between prefigural positivity and the destructive function?

Exactly. What I call “liberated spaces” [espaces liberés] should not be construed as protected islands, where it we live out a charming life in the midst of the surrounding disaster, but as spaces for combat. “Free space” implies that we must free ourselves from something, from what oppresses us or causes us to slowly die; it implies that there is a struggle. In reality, these spaces are not entirely liberated, but only in the process of being so: they are not free of what oppresses and attacks them, nor consequently of the need to fight against them. At the same time as they are building from now on a different, clean reality, escaping as much as possible the norms of the economic world, they also have an intrinsically antagonistic dimension.

To affirm, as some do, that in order to exit capitalism it’s enough to simply stop reproducing it, without having to face off with it, is to ignore the antagonistic dimension of what could also be described as an interstitial strategy of openings. And I would add that the theories of collapse, at least in the version offered to us by “collapsology,” seem to me to induce a movement of flight, sometimes with panicked feeling, to shelters where it would be a question of learning, individually or in small groups, to survive the disaster. In this sense, it seems to me that there is a fairly strong opposition — perhaps even a polarization destined to appear with increasing clarity in the years to come — between the perspective of the liberated spaces, heard in their antagonistic dimension, and the reactions that collapsology elicits in the face of an allegedly inevitable and already ongoing implosion.

Of course, liberated spaces can take very different natures and scales. The most modest and discreet of them, by no means contemptible on this account, probably come into less direct conflict with their systemic environment than those who reach a certain dimension and who, in their process of creating their own reality, are led more openly to flout the norms of commodity society, or even to engage in a process of secession from state institutions, as in the case of Zapatista autonomy. As for the liberated spaces linked to the fight against large, harmful and useless projects, these cannot help but enter into direct conflict with the forces that sustain the world of the Economy and find themselves immediately threatened from them.

That said, it is often the enemy who succeeds in reminding liberated spaces of their antagonistic character, by attacking them variously and forcing them to defend themselves. But this reminder of a defensive antagonism is not enough. To build and multiply liberated spaces is certainly a positive way to contribute to the emergence of a world free of capitalist tyranny. But we cannot conceal the fact that these spaces encounter considerable difficulties, not only on account of the attacks they weather, but also because of the spirals of division and internal disintegration that often undermine them from within. Under these conditions, it is reasonable to think that they can only prosper if a broader struggle is able to attack the power of capitalist synthesis. This is why a concern for the survival of liberated spaces should lead us not to withdraw into the process of their construction alone, but to link it up with the broader fight against the world of the Economy. The liberated spaces can then be designed as bases for building bridges to other struggles and intensifying the offensive against the enemy.

For example, we might develop strategy that combines the multiplication of liberated spaces with generalizing blockades. To the extent that the liberated spaces are capable of deploying their own material resources and technical capacities, they can serve as decisive nodes on the basis of which it becomes possible to amplify the blockade dynamics at key moments, in various forms. The more liberated space we have, the more we should be able to extend our capacity for blockades. Conversely, the more widespread the blockades become, the more they promote the emergence of new liberated spaces.

Another dimension of such a strategy consists in deepening of links between existing liberated spaces. This is an important point, the urgency of which is no doubt widely felt, but on which too little progress has been made. Taking up an idea already launched earlier, the Zapatistas have proposed in a communiqué this past August to resume discussions surrounding the creation of a global network of resistance and rebellions. Numerous initiatives could and should exist that move in this same direction, and it would certainly be valuable if the various rebel territories could meet more closely, get to know each other better and exchange proposals, experiences, and concrete forms of mutual support for one another. In any case, for the Zapatistas, it is clear that the creation of autonomy in their territories in Chiapas, however important it may be for the concrete lives of tens of thousands of people, is not an end in itself; it only makes sense in combination with a global struggle against what they have called the capitalist hydra. And that is why they have never stopped organizing international, or even “intergalactic” meetings…

7. A complementary question: if the liberated spaces multiply and carry with them a genuinely antagonistic potential, it is obvious, as you say, that “the rulers of the world and those who serve them will not hand over their privileges voluntarily.” There is therefore also a problem of self-defense and the disaggregation of the enemy’s forces. How can we envisage this today, given the militarization of policing and the development of law enforcement technologies?

We always come back to this point: liberated spaces are places of collective construction; but they must also be defended. The scale and radicality of the liberated spaces that we are capable of building is directly proportional to the collective power at our disposal — and in particular to the capacity for self- defense that we are able to bring into play. In this regard, it should be recalled that the construction of Zapatista autonomy would certainly not have been possible without the armed uprising of January 1, 1994. And even if autonomy has taken on a civil character and has developed by dissociating itself from the Zapatista political-military organization, it has probably only been able to persist until now because it has enjoyed the protection of weapons (the Zapatistas have renounced the offensive use of weapons, but have kept them for defensive purposes). More broadly, it must be noted that today, the two liberated territories that were able to push the construction of autonomy the furthest, Zapatista Chiapas and Kurdish Rojava, are both linked to contexts where armed struggle plays or has played a certain role.

It is not a question of advocating armed struggle – which is something that the Zapatistas have been careful not to do ever since their public appearance in 1994. But it does highlight the rather direct link between the size of the liberated spaces and the necessity of a capacity for self-defense. There are of course many forms of self-defense that do not involve the use of weapons. Many struggles are experimenting with this, as was seen, for example, on the ZAD in Notre-dame-des-landes during Operation César in 2012. But this implies a successful conjunction combining a broad capacity for mobilization, collective physical commitment, unrelenting determination to defend that which is we hold dear, tactical intelligence and inventiveness, and of course the material, logistical and technical resources that go with this. To be sure, the more the enemy increases the level of repression and the means placed at the service of “policing” and the extension of the world of the Economy, the more difficult it becomes to defend liberated spaces. There is no simple formula for these matters, but it is clear that there is no other option than to increase our collective strength on all the points I have just mentioned (and probably others still).

In conclusion, I should reiterate that we have been plunged into a structural crisis such that the capitalist system can reproduce itself only at the cost of ever-increasing difficulties for both us and for it – and, first and foremost, at the cost of ever-increasing ecological and human destruction. We can already foresee that the antagonism between the world of Economics — which has proven itself ready to do anything in its power to perpetuate itself, to feed the quantitative hypertrophy of value, and to preserve the privileges of a few — and liberated spaces marked by multiple and conjoint ruptures with the ongoing devastation is bound to intensify. If this wager is even minimally correct, it would probably be a good idea to begin getting ready for it.

Jérôme Baschet is a historian currently teaching at the Autonomous University of Chiapas in San Cristóbal de Las Casas. Author of several books on medieval history, he has also published Défaire la tyrannie du présent. Temporalités émergentes et futurs inédits (2018) et La Rébellion zapatiste (2019). His book on the Gilets Jaunes is out now: Une Juste colère. Interrompre la destruction du monde

Translated by Kieran Aaron

source: MetaMute

The post HISTORY IS NO LONGER ON OUR SIDE: an interview with JÉRÔME BASCHET appeared first on Void Network.

BLACK VESTS- France arrests 21 after hundreds of African migrants occupy Pantheon

crystalzero72 — Mon, 15 Jul 2019 13:22:26 +0000

Text by:NEWS WIRES

France on Saturday detained 21 African migrants who surged into the Pantheon in Paris to push their claims for regularised status, police said.

The 21 will be held pending investigation into potentially “violating legislation on foreigners,” the local prefecture said.

One demonstrator was also detained on a charge of violent behaviour against a police officer and was due to face a magistrate Sunday, the Paris prosecutor said.

A small crowd gathered outside the police commissariat in Paris’ fifth district where the migrants were detained. Some brandished placards urging the authorities to “free the gilets noirs (black vests)” and “police racists,” according to an AFP photographer.

The “Black Vests” is a Paris-based migrant association that takes its name from the “yellow vest” anti-government protest movement.

French authorities had arrested 37 people on Friday after around 700 undocumented migrants stormed the Pantheon, the final resting place of France’s greatest non-military luminaries including the writers Voltaire, Victor Hugo and Emile Zola.

In a statement Friday, the Black Vest protesters said they wanted “papers and housing for everyone”, describing themselves as “the undocumented, the voiceless and the faceless of the French Republic”.

They also demanded a meeting with Prime Minister Edouard Philippe.

After the migrants were Friday brought out of the Pantheon Philippe tweeted the need to respect “the rule of law which means respect for the rules that apply to the right to remain, respect for public monuments and for the memory they represent”.

The “Black Vests” are known for staging headline-grabbing protests in support of the undocumented.

In June, they briefly occupied the headquarters of the Paris-based catering and property Elior Group and in May its activists occupied a terminal at the city’s Charles De Gaulle airport against “Air France’s collaboration” in the deportation of undocumented migrants.

(AFP)

_______________

source: https://www.france24.com/en/

The post BLACK VESTS- France arrests 21 after hundreds of African migrants occupy Pantheon appeared first on Void Network.

Τα κίτρινα γιλέκα πίσω απ’ τους καπνούς των πυρομαχικών του γαλλικού κράτους- Της Μυρτώς Ράις

sissydou — Tue, 19 Feb 2019 09:29:09 +0000

Τι συμβαίνει λοιπόν στη Γαλλία; Ποιοι είναι αυτοί που φόρεσαν το φωσφορίζον κίτρινο γιλέκο τους και κατεβαίνουν στους δρόμους επί τρεις μήνες; Τι είναι αυτό το κίνημα που όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά ριζοσπαστικοποιείται και έχει επανεφεύρει τον τρόπο κινητοποίησης; Από τις 17 Νοεμβρίου 2018, που πρωτοεμφανίστηκαν, ως τις 16 Φεβρουαρίου 2019, που γράφονται οι γραμμές αυτές, τα κίτρινα γιλέκα μετρούν 14 πράξεις (κάθε σαββατιάτικη κινητοποίηση είναι μια νέα πράξη, ίδιας αρίθμησης με αυτήν των κλασικών θεατρικών έργων) κι ένα ταυτόσημο ενδυματολογικό στοιχείο (το διακριτικό γιλέκο των αυτοκινητιστών) τους βγάζει επιτέλους από την αφάνεια. Χωρίς ζεν πρεμιέ, χωρίς σκηνοθέτες, χωρίς έτοιμες ρεπλίκες, και με τους βασιλείς στα θεωρεία να κοιτούν, αφ’ υψηλού μεν τρέμοντας δε, την έκβαση της επαναφοράς ενός έργου που μάλλον δεν θα όφειλε να είναι τόσο αυτοσχεδιαστικό όσο οι προηγούμενες ιστορικές εκδοχές του…

Το κείμενο που ακολουθεί δεν γράφτηκε από κάποια ειδική ή έστω επίδοξη κιτρινο-γιλεκολόγο -αν και οι τίτλοι αρκούν μερικές φορές για να νομιμοποιήσουν το λόγο. Γράφτηκε με την εμπειρία και την ενσυναίσθηση κάποιας που έχει ζήσει πολλά χρόνια στη γαλλική πρωτεύουσα. Επιχειρεί να θέσει ή να ξαναθέσει τα βασικά ερωτήματα, να απαντήσει σε ορισμένα κλισέ, να βάλει τα πράγματα σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο.

Ας θυμηθούμε καταρχήν πώς ξεκίνησαν όλ’ αυτά. Το Σεπτέμβριο 2018, η κυβέρνηση ανακοινώνει την αύξηση, από το νέο έτος, του φόρου καυσίμων κατά 11,5%. Μετά από μια σειρά μέτρων που συνεχίζουν τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, κάνοντας ταυτόχρονα δώρα στους πλουσιότατουςⁱ, ο νέος αυτός φόρος πλασάρεται ως «οικολογικός». Η αντίδραση είναι άμεση και έρχεται από εκείνους που ουσιαστικά θα τον επωμιστούν: την ήδη φτωχοποιημένη μεσαία τάξη, και δη την επαρχία, όπου η χρήση του ιδιωτικού αυτοκινήτου δεν είναι επιλογή, αλλά ανάγκη. Οι γραμμές των τοπικών τρένων έχουν κλείσει και εξακολουθούν να κλείνουν η μια μετά την άλλη. Οι κάτοικοι της επαρχίας είναι υποχρεωμένοι να παίρνουν το αυτοκίνητό τους για να πάνε στη δουλειά που συχνά απέχει χιλιόμετρα από το σπίτι τους, για να μεταφέρουν τα παιδιά τους στο σχολείο, ακόμα και για να αγοράσουν ψωμί. Είναι λογικό εξάλλου για μια χώρα που πρωτοστατεί στην αυτοκινητοβιομηχανία να δημιουργεί τις προϋποθέσεις πώλησής τους!

Για πρώτη φορά, ένα κίνημα ξεκινά μαζικά από την επαρχεία. Τα κίτρινα γιλέκα δεν είναι ούτε οι φοιτητές του Μάη του ‘68 ή του κινήματος κατά της Πρώτης Σύμβασης Εργασίας το 2006, ούτε οι περιθωριοποιημένοι κάτοικοι των «υποβαθμισμένων προαστίων» που φλέγονταν το 2005. Είναι άνθρωποι για τους οποίους η εργασία είναι αξία, άνθρωποι που εργάζονται όσο κανονικά το επιτρέπει η «αγορά», που τα φέρνουν βόλτα ολοένα και πιο δύσκολα και που, με τον νέο φόρο, δεν θα έχουν πια την δυνατότητα να καλύψουν οικονομικά τις βασικές μετακινήσεις τους. Είναι, και το ξέρουν, η ραχοκοκαλιά της παραγωγής. Διαδηλώνοντας στην πολύ συμβολική λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων, ενώ αρχικά πιστεύουν ότι θα εισακουστούν από τους κυβερνητικούς τους εκπροσώπους…

Η κυβέρνηση απαντά χαρακτηρίζοντάς τους οικολογικά ανίδεους και ασυνείδητους, ρίχνοντας λάδι στον θυμό που έχουν ήδη ανάψει οι επανειλημμένοι περιφρονητικοί και ταπεινωτικοί χαρακτηρισμοί του Μακρόν προς τα λαϊκά στρώματαⁱⁱ. Ωστόσο, το οικολογικό επιχείρημα βρίσκει απήχηση σε μια άλλη κινητοποίηση, της οποίας αφετηρία ήταν η παραίτηση, στις 28 Αυγούστου 2018, του υπουργού Οικολογικής Μετάβασης, Νικολά Υλό. Το δάκρυ που αυτός ο νεο-Κουστώ άφησε να κυλήσει στο τέλος της ομιλίας του κατά το τελετουργικό παράδοσης του Υπουργείου, και η ανησυχία που εξέφρασε για την κατάσταση του πλανήτη, άγγιξαν και θορύβησαν μια πιο εύπορη μάλλον μεσαία τάξη. Οι μηνιαίες πορείες «για την κλιματική αλλαγή» που είχαν οριστεί σε όλες τις πόλεις συνέκλιναν αυτόματα με τα, νεοσύστατα τότε, κίτρινα γιλέκα.

Η ανάφλεξη, όμως, καθώς και ο τρόπος κινητοποίησης, δεν ήταν τόσο απρόσμενη όσο ίσως μοιάζει. Ήδη από τις Όρθιες Νύχτες το 2016, και το κίνημα ενάντια στον νέο Εργασιακό νόμο (τον οποίο σχεδίασε ο ίδιος ο Μακρόν ως Υπουργός Οικονομικών του Ολάντ, απορρυθμίζοντας ακόμα περισσότερο το Εργασιακό Δίκαιο), συνέβαινε το εξής πρωτοφανές: στις διαδηλώσεις, τα συνδικάτα και οι αντιπροσωπείες των κομμάτων είχαν εξοστρακιστεί από την κεφαλή της πορείας. Την κεφαλή της πορείας είχαν πλέον καταλάβει τα black blocs βέβαια, αλλά και όποιο άτομο εγκατέλειπε αυθόρμητα και ανοργάνωτα τη θεσμοποιημένη νεκρώσιμη ακολουθία για να γίνει μέρος της κεφαλής της, του μόνου ζωντανού της κομματιού. Κατά (πρωτάκουστη) ομολογία ακόμα και της ίδιας της αστυνομίας, αυτή έφτασε να είναι αντίστοιχου μεγέθους με το υπόλοιπο «νεκρό» σώμα των συνδικάτων και των κομμάτων. Και η αποφασιστικότητά της ολοένα και εντεινόταν. Η αποθεσμοποίηση των επίσημων πολιτικών φορέων, η απόδραση από τα δεσμά τους, η ακύρωσή τους ήταν ήδη εν δράσει. Η συνείδηση ότι στο παιχνίδι της «διαπραγμάτευσης» και του «διαλόγου» συμμετέχουν μόνο όσοι τελικά το οδηγούν στο συμβιβασμό και την ήττα δεν ήταν απλώς κεκτημένη, αλλά είχε βρει διέξοδο και απάντηση μέσα στη νέα διεκδικητική μορφή της κεφαλής της πορείας. Η άρνηση των κίτρινων γιλέκων να εκπροσωπηθούν, να καπελωθούν από συνδικαλιστικούς ή κομματικούς φορείς, να διαπραγματευτούν με την εξουσία, ακόμα και η καχυποψία τους για την λέξη «πολιτική», είναι γέννημα της νέας αυτής μορφήςⁱⁱⁱ. Έχουν καταλάβει ότι η ζωή πάλλεται έξω από τους θεσμούς, ότι η απόδραση από τη θεσμοθετημένη πολιτική σφαίρα είναι προϋπόθεση για να επανασυνδεθούν με το πολιτικό.

Αφού λοιπόν απέδρασαν, τα κίτρινα γιλέκα οργανώνονται τοπικά και δρουν τοπικά. Με κύριο μέλημά τους την οριζοντιότητα και την άμεση δημοκρατία, σχηματίζουν τοπικές συνελεύσεις, καταλαμβάνουν τους πολυάριθμους κυκλικούς κόμβους των αυτοκινητοδρόμων, στήνουν οδοφράγματα, μπλοκάρουν τις εθνικές οδούς, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις πύλες των βιομηχανιών, τα σούπερ-μάρκετ. Ξέρουν ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται στην κυκλοφορία των εμπορευμάτων, ότι το σύστημα δυσκολεύεται (και τελικά καταρρέει) εάν παρεμποδιστούν οι ροές. Μες στο κρύο του χειμώνα, στους κυκλικούς κόμβους αναβιώνει η ζεστασιά των ανθρώπινων δεσμών, φιλίες αναπτύσσονται, η αλληλεγγύη ισχυροποιείται. Στους τρεις αυτούς μήνες, έχουν καταφέρει εκείνο που οι επαγγελματίες της πολιτικής αδυνατούν να πετύχουν: την αλληλεγγύη εν μέσω διαφωνιών. Εάν ύστατος στόχος του καπιταλισμού είναι να πλήξει τις ανθρώπινες σχέσεις, αυτές ακριβώς, ως απόλυτο καταφύγιο και πανίσχυρο όπλο, επανασυνδέονται στους κατειλημμένους κυκλικούς κόμβους της Γαλλίας. Με έναυσμα το βίωμα αυτό, τα κίτρινα γιλέκα απευθύνθηκαν απευθείας στον πληθυσμό και κάλεσαν σε γενική απεργία αορίστου χρόνου. Τα εντελώς αποπροσανατολισμένα πλέον συνδικάτα δυσκολεύονται να ακολουθήσουν: ξέρουν να συσπειρώνονται ενάντια σε μεμονωμένα μέτρα, ο προβληματισμός όμως πάνω στη γενική κοινωνικοπολιτική κατάσταση, καρδιά της αναζήτησης των κίτρινων γιλέκων, μοιάζει να τους είναι άγνωστος. Αποτελούν προφανώς μέρος του προβλήματος.

Μαζί με την αποκαθήλωση των θεσμών και την επιστροφή των σχέσεων, μέσα από τις ρωγμές που υπέστη η γενική απομάκρυνση-απομόνωση, εκείνο το οποίο επίσης επανέρχεται είναι η αληθινή γλώσσα. Η οργουελική προφητεία έχει επιτελεστεί: ένα αόρατο χέρι έχει αφαιρέσει από το λεξιλόγιο τις αρνητικές λέξεις και τις έχει αντικαταστήσει με θετικές, οι οποίες μας απαγορεύουν να σκεφτούμε τον καπιταλισμό με τρόπο αρνητικό, μας απαγορεύουν δηλαδή να σκεφτούμε τις αντιφάσεις του. Πώς να δώσεις μάχη ενάντια στις μαζικές απολύσεις, όταν αυτές ονομάζονται πλέον «πλάνο για τη διατήρηση της εργασίας»; Πώς να εντοπίσεις την προπαγάνδα, όταν αυτή ονομάζεται «παιδαγωγική»; Οι τεχνοκράτες των think tanks κατασκεύασαν μια γλώσσα, και τα συστημικά ΜΜΕ την παπαγαλίζουν, που ονομάζει το μαύρο, άσπρο. Τα κίτρινα γιλέκα, βγαίνοντας από την αφάνεια και παίρνοντας δημόσια το λόγο, ξέθαψαν τις κλεμμένες λέξεις, τον πραγματικό κόσμο και τις αντιθέσεις του. Πρόκειται για μεγάλο βήμα.

Πέρα από τα συνολικά ζητήματα κοινωνικής, φορολογικής, εργασιακής, και οικολογικής δικαιοσύνης, τα κίτρινα γιλέκα θέτουν για πρώτη φορά με τόση ευκρίνεια το ζήτημα της «πραγματικής δημοκρατίας». Το πολιτικό σύστημα της 5^ηςΔημοκρατίας δεν φημίστηκε ποτέ για την αντιπροσωπευτικότητά του. Από το 2002, όπου ο Ζαν-Μαρί Λε Πεν εμφανίστηκε στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, οι Γάλλοι καλούνται συστηματικά να διαλέξουν ανάμεσα στο κακό και το χειρότερο. Όλο και λιγότεροι συμμετέχουν στο δίλημμα. Κυβερνώνται, και το ξέρουν, από έναν άνθρωπο ο οποίος στον πρώτο γύρο των εκλογών δύσκολα ξεπερνά το 30% των ψήφων (Ο Μακρόν πήρε μόλις 24%, το οποίο αντιστοιχεί σ’ ένα 10,5% πραγματικής στήριξης^iv), αλλά ο οποίος συγκεντρώνει την απόλυτη εξουσία. Ενδεικτικά, ας αναφέρουμε τα πιο αξιοπερίεργα του γαλλικού προεδρικού μοντέλου: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως αρχηγός του στρατού, μπορεί να αποφασίσει πολεμική εισβολή χωρίς καν να ρωτήσει το κοινοβούλιο. Είναι εκείνος ο οποίος ορίζει τον πρωθυπουργό και την εκτελεστική εξουσία. Οι παλαίμαχοι (οι ηττημένοι δηλαδή) Πρόεδροι της Δημοκρατίας μπορούν να συνεχίσουν να ασκούν την πολιτική τους συμμετέχοντας στο συμβούλιο που ελέγχει τη συνταγματικότητα των νέων νόμων. Ο δε Μακρόν πέρασε τους περισσότερους νόμους ως πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Το σύστημα αυτό δεν βρίσκει πια νομιμοποίηση στις συνειδήσεις των κίτρινων γιλέκων, ειδικά από τη στιγμή που η αρχική τους προσδοκία να εισακουστούν έμεινε ανεκπλήρωτη, και με την συμβολή των ως τότε προσφιλών τους ΜΜΕ που ακατάπαυστα τους παρουσιάζουν ως «εχθρούς της δημοκρατίας». Η επιθυμία ανατροπής του συστήματος μπορεί να είναι μακριά, πάντως η αμφισβήτησή του γίνεται στην πορεία όλο και πιο ριζική. Το αίτημα εγκαθίδρυσης Δημοψηφίσματος με Πρωτοβουλία των Πολιτών (RIC) είναι η έκφραση της συνείδησής τους ότι η πολιτική εκπροσώπηση είναι τουλάχιστον ελλειμματική.

Το σύνθημα «Μακρόν παραιτήσου» αντήχησε ως και σε κάποιες αυλές δημοτικών σχολείων. Όπως και στον Μάη του ‘68, στους τοίχους των πόλεων διαβάζεται η ποίηση, το χιούμορ και οξυδέρκεια των εξεγερμένων. Η μοναρχοποίηση της εξουσίας είναι ίσως αυτό που για πρώτη φορά κλίνεται σε όλους τους τόνους: «…Ε, αν δεν έχουν πετρέλαιο, δώστε τους βιο-καύσιμα», «Τέλος η εποχή των βασιλιάδων», «Λιγότεροι βασιλιάδες, περισσότερες βασιλόπιτες», «Ζούμε για να πατήσουμε στα κεφάλια των βασιλιάδων»… Σε κατάσταση προφανούς πανικού, η μακρονική εξουσία από τη μια λανσάρει επικοινωνιακές επιχειρήσεις και από την άλλη ενεργοποιεί έναν άνευ προηγουμένου κατασταλτικό μηχανισμό. Ωστόσο, η τηλεοπτική εμφάνιση του Μακρόν και τα μέτρα που ανακοίνωσε ακυρώθηκαν εν τη γενέσει τους, η ανοιχτή επιστολή που απηύθυνε στο λαό δεν διαβάστηκε καν, και ο δήθεν δημόσιος διάλογος που εισήγαγε προκάλεσε την ειρωνεία των κίτρινων γιλέκων αφού, προκλητικά, δεν λάμβανε καν υπόψη τα αιτήματά τους. Η προεδρική «παιδαγωγική» και τα τεχνάσματα της επικοινωνίας δεν καταφέρνουν να κατευνάσουν. Οι μάσκες έχουν πέσει. Οι εικόνες καταστολής που κάνουν το γύρο των κοινωνικών δικτύων μόνο ολοκληρωτικό καθεστώς θυμίζουν. Κάθε Σάββατο, ελικόπτερα πετούν πάνω από τις πλατείες, αύρες και θωρακισμένα οργώνουν τους δρόμους και η χρήση όπλων που, απ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης μόνο η Γαλλία επιτρέπει, έχει κανονικοποιηθεί. Δέκα χιλιάδες πλαστικές σφαίρες έχουν στοχεύσει τα σώματα των διαδηλωτών, χώρια τα δακρυγόνα και λοιπά πυρομαχικά, προκαλώντας περίπου χίλιους τραυματίες, ανοιγμένα κεφάλια, βγαλμένα μάτια, κομμένα χέρια… Οι συλλήψεις γίνονται πλέον «προληπτικά», οι φυλακισμένοι πληθαίνουν, ενώ μόλις ψηφίστηκε νόμος για να φιμώσει τους πάντες δια παντώς. Εάν η καταστολή δεν ήταν τέτοιας πολεμικής χροιάς, εάν δεν κινδύνευες να βγεις αόμματος ή ακρωτηριασμένος από τη διαδήλωση, η προσέλευση θα ήταν προφανώς μαζικότερη. Και ενώ τα συστημικά ΜΜΕ κραυγάζουν για τις σπασμένες βιτρίνες, η βία της αστυνομίας έχει αρχίσει να κλονίζει και τους ίδιους τους αστυνομικούς. Υποστηρίζοντας ότι η εξουσία έχει χάσει κάθε νομιμοποίηση και ότι ο Μακρόν πρέπει να παραιτηθεί, ο Φρεντερίκ Λορντόν, σε πρόσφατο άρθρο του, καταλήγει χαρακτηριστικά: «Ο Μακρόν θα μείνει στην ιστορία, είναι πλέον σίγουρο. Ως Μακρόν-ο-οφθαλμοβγάλτης ή Μακρόν-ο-χειροβομβίδας. Ίσως ως Μακρόν-το-ελικόπτερο. Είναι ευκταίο. Γιατί τώρα, πρέπει να φύγει»^v.

Η κρατική τρομοκρατία οξύνεται μέσα από την προβολή των ακροδεξιών στοιχείων ως ιδεολογικά κυρίαρχων, ενώ τελευταία αναδύεται ως και το συνωμοσιολογικό σκιάχτρο του «σκοτεινού εξωτερικού δακτύλου». Ειπώθηκε, πράγματι, ότι ανάμεσα στα κίτρινα γιλέκα υπάρχουν φασίστες, ότι πολλοί είναι ψηφοφόροι της Λε Πεν, ότι ορισμένα αιτήματά τους είναι κατά των μεταναστών. Το πραγματικό ερώτημα είναι: υπάρχει καλός και κακός λαός; Και έστω ότι οι ψηφοφόροι του Εθνικού Μετώπου είναι ο «κακός λαός», πού αλλού θα γίνουν οι διεργασίες για την ενδεχόμενη μετατόπισή του, αν όχι στο δρόμο, στα κινήματα και μέσα από την επαφή με τους άλλους; Εξάλλου, ποιος επί της ουσίας εκφασίζει τα πλήθη, αν όχι η κοινωνικά ρατσιστική πολιτική των κυβερνώντων; Ποιος, αν όχι η ρητορική του μίσους που με τον Μακρόν ξεπέρασε κάθε σύγχρονο προηγούμενο; Οι ψηφοφόροι της Λε Πεν είναι συχνά άνθρωποι της εργατικής τάξης, κάτοικοι των απο-βιομηχανοποιημένων περιοχών που η ανεργία έχει γονατίσει, απογοητευμένοι και εγκαταλελειμμένοι από την κοινοβουλευτική Αριστερά, αποπροσανατολισμένοι κι αυτοί σ’ έναν κατακερματισμένο κόσμο. Στους τρεις αυτούς μήνες, αποδεικνύεται ότι πράγματι στο δρόμο μετατοπίζονται οι ακροδεξιές τοποθετήσεις: τα κίτρινα γιλέκα στρέφονται ολοταχώς προς τα Αριστερά, κι ο λόγος τους γίνεται όλο και πιο ταξικά δομημένος. Μέσα από τις αλληλεπιδράσεις τους, συνειδητοποίησαν ότι δεν ταυτίζονται με τα ερωτήματα τα οποία θέτει η εξουσία ουσιαστικά για να περάσει τις διαχειριστικές της απαντήσεις. Δουλεύουν προς την κατεύθυνση της αλλαγής του ερωτήματος^vi. Να ένα ακόμα μεγάλο βήμα.

Τα γαλλικό κίνημα των κίτρινων γιλέκων είναι η απάντηση στον ορντολιμπεραλισμό ως επίσημης πλέον πολιτικής της Ευρώπης. Το 2005, το 55% των Γάλλων είχε πει «όχι» στο δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, έχοντας απόλυτα αντιληφθεί τι αυτό συνεπαγόταν. Ο Σαρκοζί, λίγο αργότερα, έκανε το «όχι», «ναι». Εξόφθαλμα τα κράτη διαλύονται, τα δικαιώματα (πλέον και τα συνταγματικά) καταπατούνται, το κεφάλαιο χαίρει της πλέον ανερυθρίαστης ανομίας, ενώ παράλληλα υποστηρίζονται όλες τις παραλλαγές του μαζι-τα-φάγαμε. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το «όχι» εκείνο, τα κίτρινα γιλέκα επιβεβαιώνουν την ορθότητα των τότε φόβων και σηματοδοτούν μια ιστορική καμπή στον τρόπο πάλης. Μαζί τους, αναβιώνει η ταξική συνείδηση, ενσαρκώνεται η δυνατότητα εξέγερσης, και σκιαγραφείται η σύγχρονη μορφή της. Τα κίτρινα γιλέκα, κι εμείς μαζί τους, ζητάμε το τέλος του κόσμου τους.

Μυρτώ Ράις

_________________________________

ⁱΗ κατάργηση από τον Μακρόν του Φόρου Αλληλεγγύης στην Περιουσία (ISF) βιώθηκε πολύ τραυματικά από πολύ μεγάλη μερίδα των Γάλλων. Η επιστροφή του είναι πάγιο αίτημα των κίτρινων γιλέκων.

ⁱⁱΜε τη χαρακτηριστική έπαρση του μονάρχη και με την βιαιότητα του τραπεζικού, ο Μακρόν έχει χαρακτηρίσει τους Γάλλους «τεμπέληδες», «κυνικούς», «αλκοολικούς», «αγράμματους», «οπισθοδρομικοὐς Γαλάτες», έχει φιλοσοφήσει παρατηρώντας ότι «ένας σταθμός τρένου είναι ο χώρος όπου συναντάς ανθρώπους επιτυχημένους και ανθρώπους που δεν είναι τίποτα», έχει εκτιμήσει ότι αρκεί «να περάσεις το δρόμο απέναντι για να βρεις δουλειά», είχε προσεγγίσει την κοινωνική πολιτική ως κάτι που «κοστίζει ένα κάρο φράγκα». Το γνωστό ζευγάρι κοινωνιολόγων Pinçon-Charlot, στο βιβλίο Ο πρόεδρος των υπερ-πλουσίων, που πρόσφατα του αφιέρωσαν, τον περιγράφουν ως «αρχηγό του κεφαλαίου και πρωτεργάτη του ταξικού πολέμου».

ⁱⁱⁱΕίναι χαρακτηριστικό ότι, ενόψει των επικείμενων ευρωεκλογών και κατόπιν ενθάρρυνσης κυβερνητικών κύκλων, έχουν κάνει την εμφάνισή τους δύο εκλογικές λίστες, οι οποίες διεκδικούν την ετικέτα των κίτρινων γιλέκων και τις οποίες η βάση έχει ρητά αποκηρύξει: τόσο τα κίτρινα γιλέκα όσο και ο Μακρόν ξέρουν καλά ότι το να μπουν στο θεσμοποιημένο πολιτικό παιχνίδι συνεπάγεται την εξουδετέρωσή τους.

^ivΚάνοντας την αναγωγή του 79% της συμμετοχής και του 45% της «χρήσιμης ψήφου», το 24,1% του πρώτου γύρου γίνεται 10,5%. Πηγή: OpinionWay

http://opinionlab.opinion-way.com/dokumenty/OpinionWay-SondageJourduVote-Tour1Presidentielle201723avril2017.pdf

^vhttps://blog.mondediplo.net/il-est-alle-trop-loin-il-doit-partir

^vi Πρόκειται για συμπέρασμα της έρευνας πεδίου του κοινωνιολόγου Μιχάλη Λιανού https://lundi.am/UNE-POLITIQUE-EXPERIENTIELLE-II-Les-gilets-jaunes-en-tant-que-peuple-pensant

_______________________

πηγή: Ενθέματα / Αυγή

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

VOID NETWORK- Signs of the times / Images from the future: Thoughts on the “yellow vests” and the revolt in France.

The post Τα κίτρινα γιλέκα πίσω απ’ τους καπνούς των πυρομαχικών του γαλλικού κράτους- Της Μυρτώς Ράις appeared first on Void Network.

VOID NETWORK- Signs of the times / Images from the future: Thoughts on the “yellow vests” and the revolt in France.

crystalzero72 — Wed, 02 Jan 2019 14:16:06 +0000

Almost two months after their emergence the yellow vests are still here! The movement started attracting international attention and more extensive coverage after the events that took place on Saturday 1/12. This was expectable, since no matter what our political judgment may turn out to be, we are faced with a nationwide revolt, which has not simply prompted thoughts for a state of emergency, but led to its informal implementation, through the extensive police measures imposed during the 8/12 demonstrations. Among the numerous texts written there are the typical patronizing advices coming from “responsible” commentators, directed mainly towards the “moderate” wings of the movement. There is also a lot of idealization and wishful projection, expressing the need to see “something happening” as a leverage to alarming phenomena, notably the rise of the far-right in many parts of the world. On the other hand, as with all other recent movements, the anti-austerity movement in Greece being a case in point, the yellow vests have become the target of virulent critiques coming from an ultra-left and “class” perspective. Before even the movement has developed its full élan, a veritable compulsion has led some to declare that the “yellow vests” are not what they should be based on some preconceived notion of what a “truly” radical movement must look like. To be sure, the content of the critiques varies. Some see only “spectacle” and not the invasion of the masses into its center, as if it is possible today to have a popular movement that is not captured in massively transmitted images.

Other criticisms confuse a theoretical thesis for a political standpoint, waiting for the famous contradiction between “capital and labor” to go out in the streets in pure form, in a class-struggle devoid of grey areas. Alongside come the expected accusations of being “petty-bourgeois” and “inter-classist”, as if it is possible to have a mass uprising which is not heterogeneous or as if it is impossible to have problems, demands and claims which may not be strictly “proletariat” but nonetheless concern an important part of the working class.

Even more so today, where the generalization of phenomena like indebtedness and precarity have created a wide gamut of common affects and impasses among the middle and lower stratums of capitalist social formations. There are of course critiques which are sensible and insightful, highlighting real contradictions and problems, like the presence of far-right groups, which is enabled by some identifiable features of the movement. It is also astutely stressed that despite the intensity of riots, on the level of political discourse, there is no critique or questioning of the state as the guarantor of right and wellbeing, nor of capital as a social relation. Having said that, it needs to be stressed that the “populist” rhetoric about privileged elites and a disenfranchised people or about the division between rich and poor is not “wrong” in some descriptive sense, that is why after all it has proved time and again successful as a discursive representation of social divisions. The problem with this type of discourse rather lies on the analytical and political level, that it does not pose the issue of the relations and forms that constitute the material presupposition of the separation between people/elite and rich/poor. Here though is the real quandary: even if they are correct, the externality of these critiques relative to the struggles and what is at stake for those who participate in them, reveals the weakness of those who do the criticism to have any meaningful influence in mass movements. Thus, the critique acquires a two-way direction, returning to its source. In fact, the problem does not concern only the ultra-left, but spreads throughout the left hemisphere, since what has become manifest once again is the weakness of the Left and of Anarchy to exercise real hegemony, that is, to affect (political) culture.

To be sure, it is necessary here to move beyond a prescriptive standpoint and try to understand this weakness as a historical phenomenon. Nonetheless, if a small leftward turn can be traced, it has partly to do with the fact that leftists and anarchists did participate in the yellow vests instead of simply passing judgments on them. Regardless how we would like things to be, the fact that red and black flags have not been waving in the thousands does not make the yellow vests movement reactionary by default.
The same is true for the presence of national flags, so much so of the French flag which concentrates multiple and conflicting significations and meanings. This is not to say that the presence of national symbols is not potentially problematic, especially in the sense that it tends to assert the division between native citizens and foreigners upon which the modern national state rests. Having said that, the presence of xenophobic elements must not be overstressed. Neither the identity nor most of the demands and claims of the movement are xenophobic or nationalist. Everyone can on principle become a yellow vest, which is why it has been relatively easy for different social groups to flow into the movement. Moreover, the latter addresses issues which concern many people regardless of their ethnic identity. For is there a wage earner that does not want a better wage or anyone living in a given community who would not benefit from greater access to decision making?

It is such economic and political demands and aspirations pertaining to social justice and civic recognition that provide the material ground for an international/polyethnic unity on a mass scale, and without which calls for such unity remain evocative but idealistic declarations of what should happen. Even if from our perspective such demands and aspirations are not enough, radicalization can only happen as a dialectical process immanent to the movement.

The yellow vests are a popular uprising – plebeian is an equally valid term – in the full sense of the term: a representative part of “the people” have risen against a life that becomes increasingly difficult to live. Obviously, at a first level, the expectations and demands of the movement cannot but express the reality of the people who compose it, since this very same reality is determined by an established economy of desire. Indeed, the fact that – despite the extensive mechanisms of consensus and integration that exist in modern capitalist societies – social experience is never unitary, nor even within the same class, helps explain the plurality of desiring flows permeating the movement, thus also its inner tensions and contradictions. Yet even if the yellow vests remain for the most part attached to a social reality against which they rebel but beyond which they cannot see, the core claims and aspirations of the movement are not reactionary. Nor has the far-right been able to acquire hegemony, no matter if after the end of the movement Le Pen or other rightwing groups will be able to draw votes from it. Moreover, as long as they exist social movements are by definition not static. Apart from the already manifested and noteworthy capacity for mass scale, horizontal direct action, there has been also a marked radicalization as well as a move towards a more “leftwing” direction.

Where can the whole thing lead to? It cannot go unnoticed that the movement has forced Macron, self-styled as a hard-poised reformer who will “not back down”, to make concessions and (perhaps even more crucially) recognize the movement and its concerns. On the other hand, there are signs of fatigue and demassification and it is possible that the yellow vests have started encountering the same limits that other movements in the recent cycle of struggles have stumbled upon. We cannot fail to notice especially that no organs and institutions capable of acting as “dual power” have emerged. Thus, while their persistent refusal to enter negotiations and be represented is a strength of the movement and a source of potential, the lack of representative organs leads to an impasse, since the current structures of representation are not challenged on the level of an alternative. Again, balancing between critical comprehension and a prescriptive standpoint is the key for an effective political intervention. We cannot of course simply will a movement to follow our desired course and if the revolt in France shows something, just like the anti austerity movement in Greece (not to speak of the much more minoritarian movements in other western countries), is that a revolution is not in the ordre du jour. Having said that, the transformation of social relations is a macro-historical process, which passes though failed expectations, mass unrest and uprisings of wide intensity and extensity.

The yellow vests are such an uprising. In fact, they have a crucial characteristic, which adds to their significance: their class composition is nothing less than the social backbone of contemporary capitalist societies. To this extent, they indicate the depth of the current crisis. Equally important, the movement has managed to reveal the non-correspondence between a people and its state/juridical representation. This has further verified that the greatest threat for a state is always its population. It follows that although in the short-term the yellow vests may not be the harbingers of spring, or worse they may be the spasms of a long winter, they nonetheless foretell of a possible revolutionary outbreak. After all, no matter what the content of a revolution may be, it will concern much more than the actions of small and ideologically compact groups. Not because everything that is of mass scale is necessarily positive and experiments on the molecular level irrelevant, far from it. But it is politically absurd to advocate revolution and dismiss mass movements that fight for an improvement of life and also have horizontal/egalitarian qualities and conversely valorize small and ideologically homogeneous spaces as prefigurations of a grand communist future. Instead of an either/or logic, the question should be how the latter political milieus can positively contribute on the former movements. Nor can revolutionary change be reduced to a wave of irregular attacks from “the excluded”, as fantasized by romantic representations of the marginalized proletariat living in the ghettos, banlieues and slums of the modern metropolis. While, the latter groups obviously must be empowered, we simply cannot talk seriously about a social transformation of wide scale – and in face of what takes place but also of what is coming is there anything less needed? – that does not embrace broad segments of the middle and working classes. It is from this viewpoint that we insist that the yellow vests, both in what they have done as well as in all those things that they could (not) have done, are not only a sign of the times but an image of an uncertain future which germinates with hope.

In all events, from a distance, every judgment, praise and critique are easy. However, because many of us have found ourselves in a similar position, the question faced by the politicized minorities that still raise red and black flags remains: can we participate in something that exceeds us, in struggles that pose the problem of organization and justice on the level of a historical stake, to find ourselves next to people that we do not agree nor identify with, to risk, to err, to be disappointed? If the answer is negative, we can verbalize about revolution, but we will not be one of its productive vectors.

__________________

Text by Void Circle – political assembly of Void Network / member of Anarchist federation in Greece

VOID NETWORK (Theory, Utopia, Empathy, Ephemeral Arts) https://voidnetwork.gr

The post VOID NETWORK- Signs of the times / Images from the future: Thoughts on the “yellow vests” and the revolt in France. appeared first on Void Network.

Τρέξε, κίτρινο γιλέκο, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου!- Yannis Youlountas

sissydou — Thu, 20 Dec 2018 23:38:02 +0000

Αλλάζει πραγματικά μορφή το κίνημα των κίτρινων γιλέκων και απελευθερώνεται από την άκρα δεξιά που προσπαθούσε να το εκμεταλλευτεί από την αρχή; Υπό ποιές προϋποθέσεις μπορεί το κίνημα να εξαπλωθεί και να φέρει τη ρήξη με κάθε πολιτική αντιπροσώπευση; Και εάν τελικά έπεφτε ο Μακρόν, ποιός θα ήταν ο άσος στο μανίκι του κεφαλαίου και ποιός ο καλύτερος τρόπος για να τον εμποδίσουμε;

ΤΡΕΞΕ, ΚΙΤΡΙΝΟ ΓΙΛΕΚΟ, Ο ΠΑΛΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΣΟΥ!

Εδώ και μερικές ημέρες, το ετερογενές κίνημα των κίτρινων γιλέκων μοιάζει να εξελίσσεται και να «ριζοσπαστικοποιείται» (αναπαράγοντας τα εκφοβιστικά λόγια των καθεστωτικών μέσων).

Συγκεκριμένα, παρατηρούνται τα εξής:
– μια όλο και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
– μια αρκετά γενικευμένη αποδοκιμασία οποιωνδήποτε προσπαθειών πολιτικής οικειοποίησης.
– διεκδικήσεις που μπορεί να προήλθαν από το ένα και μοναδικό θέμα των φόρων, αλλά τώρα παίρνουν διάφορες προεκτάσεις, συχνά έως και την πλήρη απόρριψη του πολιτικού συστήματος, και όχι μόνο του Μακρόν.
– τρόποι δράσης που ξεφεύγουν επιτέλους από μέρη χωρίς ενδιαφέρον – εάν εξαιρέσουμε τα λίγα λόγια που ανταλλάσσονται με πολλούς περαστικούς – όπως είναι τα σταυροδρόμια.
– μια όλο και μαζικότερη άρνηση κάθε «πολιτικής αντιπροσώπευσης», όποια κι αν είναι αυτή, μια άρνηση που ακόμα παραμένει πολύ αόριστη όσον αφορά τις συνέπειές της, χωρίς ιστορικό ή ιδεολογικό σημείο αναφοράς, αλλά αφήνει να υποφώσκει μια επιθυμία που μόλις διακρίνεται δειλά, να διαβεί το ρουβίκωνα της άμεσης δημοκρατίας.

Ωστόσο, το κίνημα παραμένει ακόμα πολύ συγκεχυμένο, έως και αντιφατικό μέσα σε έναν κυκεώνα εργοδοτικών και μισθοδοτικών διεκδικήσεων. Δεν μιλά για πάλη των τάξεων, αλλά εκφράζει ένα «φτάνει πια» ενάντια στους πλουσιότερους και ο λόγος είναι απλός: μεταξύ των κίτρινων γιλέκων βρίσκονται και μικρά αφεντικά, βιοτέχνες και έμποροι που τα έχουν με άλλα αφεντικά, πιο μεγάλα και πιο ισχυρά από τους ίδιους. Η λέξη οικονομικά αντικαθιστά τη λέξη καπιταλισμός, η οποία κρίθηκε ότι θα προκαλούσε πολλές αντιπαραθέσεις με βάση την κοινωνιολογία του κινήματος. Σίγουρα, φαίνεται να μπαίνουν στο στόχαστρο όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί οι οποίοι και απωθήθηκαν παντελώς (εκλεγμένοι εκδιώχθηκαν σε πολλές πόλεις ενώ άλλοι έγιναν δεκτοί με την προϋπόθεση να βγάλουν τις τρίχρωμες κορδέλες του δημάρχου ή του βουλευτή, όπως στην πόλη Μαρτίγκ για παράδειγμα). Οι οπαδοί ωστόσο της Μαρίν Λεπέν φαίνεται να είναι πολλοί σε ορισμένες περιφέρειες, κυρίως στη βόρεια και ανατολική Γαλλία, χωρίς απαραίτητα να φανερώνονται. Προκύπτει λοιπόν ένα ερώτημα: μπορούν οι πρώην φηφοφόροι της Λεπέν, λιγότερο πολιτικοποιημένοι, να εξελιχθούν πραγματικά με τρόπο θετικό μέσα από την επαφή με άλλους εξεγερμένους στο πεδίο δράσης, όπως διατείνονται ορισμένοι παρατηρητές, ή υπάρχει κίνδυνος να συμβεί το αντίθετο, με άλλα λόγια να επιτύχει η άκρα δεξιά ένα ακόμα ορόσημο όσον αφορά τη διείσδυσή της στους αγώνες και την οικειοποίησή τους;

Ένα ακόμα σημαντικό πρόβλημα επιτείνει αυτό το δίλημμα: η πλειοψηφία των αρχηγών της άκρας δεξιάς, αν και εύκολα αναγνωρίσιμοι, διώχνονται σε σπάνιες μόνο περιπτώσεις από τις συγκεντρώσεις, με εξαίρεση κάποιες παράκτιες πόλεις στην νότια και τη δυτική Γαλλία. Το Σάββατο στο Παρίσι, ο φασίστας Ivan de Benedetti και η συμμορία του δεν απομακρύνθηκαν δυστυχώς από τα κίτρινα γιλέκα, αλλά από μια αντιφασιστική κινητοποίηση. Το αποτέλεσμα: η πλειοψηφία των διασημοτήτων της άκρας δεξιάς στη Γαλλία συνεχίζουν να συγχρωτίζονται με το πλήθος των εξεγερμένων, λίγο ως πολύ παντού, με τη δικαιολογία ότι το κίνημα είναι «απολιτικό» και αυτό δεν δηλώνει τίποτα καλό. Παρομοίως, εάν ο ρατσισμός και η ομοφοβία πολεμώνται από ορισμένες τοπικές συλλογικότητες κίτρινων γιλέκων, δεν συμβαίνει το ίδιο παντού, φτάνοντας στο σημείο να βλέπουμε εμετικά συνθήματα σε πλακάτ να βρομίζουν με την παρουσία τους τα στραυροδρόμια και εύλογα το κίνημα να χάνει την υπόληψή του στα μάτια μιας μερίδας έμπειρων αγωνιστών που αρνούνται να συνταχθούν με μια τέτοια σύγχυση.

Κίτρινο γιλέκο, εάν θέλεις να ανοίξεις τον αγώνα σου, πέταξε πρώτα ό,τι μας αηδιάζει.

Αυτό συνδέεται με μια άλλη πηγή ανησυχίας που δεν αφορά μόνο το κίνημα, αλλά αυτό για το οποίο μας προετοιμάζει το κεφάλαιο σε περίπτωση πτώσης του Μακρόν. Ο άσος στο μανίκι του περιμένει ήδη στα παρασκήνια. Όπως συμβαίνει και εδώ και έναν αιώνα στην Ευρώπη. Πάντα εκεί, ετοιμοπόλεμος να επέμβει, μόλις το πολιτικό καθεστώς που έχει χτιστεί πάνω σε αυταπάτες δείξει σημάδια αποσταθεροποίησης. Πάντα έτοιμος, παραμονεύοντας, επιμελώς ενσωματωμένος από τα καθεστωτικά μέσα στα τηλεοπτικά πλατό εδώ και χρόνια, από εκμπομπές πληροφόρησης έως τοκ σόου. Αυτός ο άσος στο μανίκι του κεφαλαίου ήταν πάντα η άκρα δεξιά.

Αδύνατο; Δεν το πιστεύετε; Ξαναανοίξτε τα βιβλία ιστορίας σας, δείτε τι βγαίνει από το καπέλο σήμερα από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη και θυμηθείτε τι συμβαίνει εδώ και αρκετές δεκαετίες στη Γαλλία, κυρίως κατά το 2001-2002 ή μετά τις δολοφονίες στο Charlie Hebdo. Το κόμμα της Μαρίν Λεπέν ήρθε πρώτο στη Γαλλία και περιμένει την ώρα του.

Όταν οι μαριονέτες του κεφαλαίου (κέντρο, αριστερά, ή δεξιά) δεν θα είναι σε θέση να συνεχίσουν το θέαμα των διαφωνιών τους στους αγώνες στο δρόμο, μια εξουσιαστική πολιτική αψίδα θα βγει σίγουρα στο προσκήνιο, με τον ένα ή τον με άλλο τρόπο, για να αποφευχθεί το μοιραίο. Μια πολιτική αψίδα γύρω από τη Μαρίν Λεπέν και ορισμένους συνωμότες (αναμφίβολα κάποιες προσωπικότητες των μέσων, παλιοί τραγουδιστές, σωβινιστές αθλητές και πολύ χυδαίοι γελοιογράφοι, καθώς και ένας αρχισυντάκτης για να καθησυχάζει τους δημοσιογράφους και τους αναγνώστες τους, μια τσιμπιά πολιτικών ανεμοδούρων της δεξιάς και ίσως και της αριστεράς, μια γερή κουταλιά κάθε είδους υπερμάχων της εθνικής κυριαρχίας θα προσκληθούν στη φιέστα για να απαλύνουν τα χαρακτηριστικά της νέας κυβέρνησης και φυσικά μια μεγάλη χούφτα στρατιωτικών και αστυνομικών σε καίριες θέσεις). Μια πολιτική αψίδα που θα συγροτηθεί τόσο για να «αποκαταστήσει την τάξη» (με πολύ απολυταρχικό τρόπο) όσο και για να προσποιηθεί ότι «ικανοποιούνται ορισμένες διεκδικήσεις» των κίτρινων γιλέκων (όσες δεν ενοχλούν πολύ το κεφάλαιο φυσικά, γιατί η αστή Μαρίν Λεπέν έχει ήδη δώσει προ πολλού όλες τις απαραίτητες υποσχέσεις, θυμίζοντας για παράδειγμα ότι δεν θα αυξήσει τον κατώτατο μισθό και ότι θα κρατήσει την ίδια γραμμή όσον αφορά τις περισσότερες γεωπολιτικές θέσεις του γαλλικού κράτους).
Με λίγα λόγια, εάν σήμερα είμαστε κοντά σε μια επαναστατική συνθήκη –της οποίας τα κύρια χαρακτηριστικά είναι η μαζική θέληση για κατάλυση της εξουσίας και αλλαγή του πολιτικού συστήματος– είμαστε επίσης επικίνδυνα κοντά σε μια άφιξη της άκρας δεξιάς, μια ανάδυσή της μέσα από τη μακρά πορεία ανόδου της στη Γαλλία με τη συναίνεση του κεφαλαίου και των μέσων του, μέσα σε ένα παγκόσμιο κλίμα απολυταρχικής σκλήρυνσης της πολιτικής εξουσίας.

Όταν ολόκληρος ο κόσμος γίνεται φασιστικός, αργά ή γρήγορα δεν θα μπορέσει δυστυχώς να το αποφύγει και η Γαλλία.

Άσκοπο να επεκταθούμε στις συνέπειες: όντας το τελικό στάδιο του καπιταλισμού, ο φασισμός δεν διστάζει ποτέ να εξαλείφει ή να εξουδετερώνει μαζικά τους αντιπάλους του και κάποιες κατηγορίες αποδιοπομπαίων τράγων. Ο φασισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αυστηρότερη έκφανση μιας ήδη απολυταρχικής κοινωνίας που γίνεται ακόμα πιο απολυταρχική. Είναι η μετάλλαξη του καπιταλισμού σε καιρούς κρίσης και όχι η λύση στην κρίση. Ο φασισμός είναι ένα προσωρινό αδιέξοδο στο οποίο μας σπρώχνει το κεφάλαιο όταν ανησυχεί.

Η μόνη μας ευκαιρία να αποφύγουμε τη δραματική αυτή εξέλιξη έγκειται στην απόρριψη κάθε πολιτικής αντιπροσώπευσης, που σήμερα βρίσκει όλο και περισσότερα ευήκοα ώτα. Με άλλα λόγια, να απορρίψουμε τους κανόνες του παιχνιδιού, να βγούμε από τα επιβεβλημένα πλαίσια, να απειθαρχούμε, να σαμποτάρουμε, να μπλοκάρουμε τα πάντα… και συγρόνως, να πληθύνουν οι λαϊκές συνελεύσεις («λαϊκές» κατά την έννοια της Λουίζ Μισέλ και του Φερνάν Πελουτιέ, βέβαια), χωρίς άλλες εντολές παρά μόνο προτάγματα, συνοπτικά και οποιαδήποτε στιγμή ανακαλέσιμα. Να απελευθερωθεί το κοινωνικό φαντασιακό και να μη θελήσουμε ποτέ να γυρίσουμε προς τα πίσω. Να προκαλέσουμε την επιθυμία να αναζητήσουμε μαζί άλλους τρόπους διαβίωσης και κοινής οργάνωσης. Να κάνουμε κοινή τη γνώση και τον πλούτο μας. Να σκεφτόμαστε τις δράσεις μας και να κάνουμε πράξη τις σκέψεις μας. Να προωθούμε γύρω μας την έξαψη που προκαλείται από την αλλαγή εποχής και τη δημιουργία ενός «κοινού χώρου», όταν η εξουσία δε σταματά να προξενεί φόβο και απομόνωση για να μας κάνει να πέσουμε πιο βαθιά στην παγίδα της.

Αυτή θα είναι πιθανότατα η έκβαση των ιδιαίτερων αυτών καιρών: το καλύτερο ή το χειρότερο.

Σε κάθε επανάσταση, υπάρχουν μόνο δυο πιθανές προοπτικές: είτε να προχωρήσουμε με μεγάλα βήματα το συντομότερο δυνατό προς την ουτοπία διαρρηγνύοντας τις γέφυρες με το παρελθόν, είτε να μας προλάβουν με βίαιο τρόπο οι πιο αντιδραστικές μορφές του παλιού κόσμου και να το μετανιώνουμε για μια ζωή.

Τρέξε, κίτρινο γιλέκο, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου!

Yannis Youlountas (σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ “Να Μην Ζήσουμε Σαν Δούλοι” κ.α.)

The post Τρέξε, κίτρινο γιλέκο, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου!- Yannis Youlountas appeared first on Void Network.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: Σημεία των καιρών / Εικόνες από το μέλλον: Σκέψεις για τα «Κίτρινα Γιλέκα» και την εξέγερση στην Γαλλία

sissydou — Wed, 12 Dec 2018 15:49:29 +0000

Ειδικά μετά τα γεγονότα του Σαββάτου της 1/12 στην Γαλλία, το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» έχει συγκεντρώσει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Αναμενόμενο, αφού (ανεξαρτήτως της πολιτικής μας κρίσης επί αυτής) μιλάμε για μια εξέγερση εθνικής εμβέλειας, που δεν παρήγαγε απλά σκέψεις για κήρυξη έκτακτης ανάγκης αλλά και την άτυπη επιβολή της, μέσα από την αστυνομοκρατία που επιβλήθηκε στην πιο πρόσφατη συγκέντρωση στις 8/12.

Μέσα στον όγκο κειμένων που έχουν βγει, πέρα από τις προβλεπόμενες νουθεσίες «υπεύθυνων» σχολιαστών για «μετριοπάθεια» και «σύνεση», υπάρχει μπόλικη εξιδανίκευση και προβολή ιδίων προσδοκιών. Από την άλλη, όπως και με όλα τα κινήματα της πρόσφατης ιστορίας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το «αντιμνημονιακό κίνημα» στην Ελλάδα, τα «κίτρινα γιλέκα» έχουν δεχθεί οξεία κριτική από «(υπέρ)αριστερή» και «ταξική» σκοπιά. Κάποιοι βλέπουν μόνο «θέαμα» και όχι την εισβολή των μαζών σε αυτό, λες και είναι δυνατόν σήμερα να υπάρξει κίνημα έξω από τις εικόνες που το καταγράφουν και αναπαριστούν. Άλλες κριτικές τείνουν να συγχέουν μια θεωρητική θέση με πολιτική στάση, περιμένοντας την περιλάλητη αντίφαση «κεφαλαίου/εργασίας» να βγει στους δρόμους σε καθαρή μορφή, σε μία ταξική πάλη χωρίς γκρίζες ζώνες. Μαζί έρχονται και οι αναμενόμενες κατηγορίες περί «μικροαστισμού» και «διαταξικότητας», λες και είναι δυνατό να υπάρξει μαζικός ξεσηκωμός που να μην είναι ετερόκλητος ή λες και είναι απίθανο να υπάρχουν αιτήματα, προβλήματα ή διεκδικήσεις που δεν είναι αμιγώς «προλεταριακού» χαρακτήρα αλλά αφορούν παρόλα αυτά ένα σημαντικό κομμάτι της εργατικής τάξης. Πόσο μάλλον σήμερα, όπου η γενίκευση φαινομένων όπως η (υπέρ)χρέωση και η επισφάλεια έχουν δημιουργήσει ένα κοινό πεδίο συναισθημάτων και αδιεξόδων στα (μικρό)μεσαία και χαμηλά στρώματα.

Υπάρχουν φυσικά κριτικές που είναι εύλογες και διεισδυτικές, υπογραμμίζοντας πραγματικά πολιτικά προβλήματα, όπως την παρουσία ακροδεξιών ομάδων, την οποία την επιτρέπουν κάποια χαρακτηριστικά του κινήματος. Επίσης ορθώς τονίζεται ότι παρόλη τη σφοδρότητα των ταραχών δεν αμφισβητείται σε επίπεδο λόγου και πολιτικού προτάγματος το κράτος ως εγγυητής του δικαίου και της κοινωνικής ευημερίας, ούτε το κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση. Φυσικά, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι ο λαϊκίστικός λόγος περί προνομιούχων ελίτ και αποκλεισμένου λαού δεν είναι «λάθος» με κάποια περιγραφική έννοια, για αυτό άλλωστε είναι και επιτυχημένος. Το πρόβλημα έγκειται στο αναλυτικό και επομένως πολιτικό επίπεδο, ότι δεν θέτει το ζήτημα των σχέσεων και μορφών που αποτελούν την υλική προϋπόθεση του διαχωρισμού λαού/ελίτ. Εδώ φυσικά βρίσκεται το πραγματικό δυστύχημα: ακόμα και αν είναι ορθές, η εξωτερικότητα των εν λόγω κριτικών προς τους αγώνες και ό,τι διακυβεύεται για αυτούς που συμμετέχουν αναδεικνύει την αδυναμία όσων τις διατυπώνουν να έχουν την οποιαδήποτε ουσιαστική επιρροή σε κινήματα μαζικής κλίμακας. Η κριτική έτσι αποκτά διπλή κατεύθυνση, επιστρέφοντας στην πηγή της. Το πρόβλημα μάλιστα δεν αφορά μόνο τις υπέρ-ριζοσπαστικές τάσεις, εκτείνεται σε όλο το αριστερό ημισφαίριο, αφού αν διαφαίνεται κάτι είναι η αδυναμία της Αριστεράς και/ή της Αναρχίας να ασκήσουν πραγματική ηγεμονία, δηλαδή να επιδράσουν στο επίπεδο της (πολιτικής) κουλτούρας.

Το γεγονός όμως ότι «στους δρόμους της οργής» δεν ανεμίζουν μαζικά κόκκινες και μαύρες σημαίες δεν κάνει το κίνημα εξ ορισμού αντιδραστικό. Το ίδιο ισχύει και για την παρουσία εθνικών σημαιών, πόσο μάλλον της Γαλλικής που συμπυκνώνει πολλαπλές και αντιφατικές σημασιοδοτήσεις. Τα «κίτρινα γιλέκα» είναι ένας λαϊκός ξεσηκωμός – «πληβειακός» είναι εξίσου δόκιμος όρος – με όλη τη σημασία της λέξης: ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι από τα λεγόμενα λαϊκά στρώματα έχουν εξεγερθεί μπροστά σε μία ζωή που έχει γίνει ιδιαίτερα δύσκολη. Αναμενόμενα, οι προσδοκίες και διεκδικήσεις του κινήματος δεν μπορούν παρά να εκφράζουν σε πρώτο επίπεδο την πραγματικότητα των ανθρώπων που το συνθέτουν, αφού αυτή η ίδια η πραγματικότητα καθορίζεται από μία υπάρχουσα οικονομία της επιθυμίας. Το γεγονός δε ότι (παρά τους εκτεταμένους μηχανισμούς συναίνεσης και ενσωμάτωσης που υπάρχουν στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες) η κοινωνική εμπειρία δεν είναι ενιαία ακόμα και εντός της ίδιας τάξης εξηγεί και την πολλαπλότητα των επιθυμητικών ροών που διαπερνούν το κίνημα άρα και τις εσωτερικές του εντάσεις και αντιφάσεις. Ακόμα πάντως και αν τα κίτρινα γιλέκα παραμένουν στην πλειοψηφία του ένα κίνημα προσδεμένο σε μία πραγματικότητα ενάντια στην οποία αγανακτεί αλλά πέρα από την οποία δεν βλέπει, ο κύριος όγκος των αιτημάτων και διεκδικήσεων που αρθρώνονται δεν είναι ντε φάκτο αντιδραστικά ούτε η ακροδεξιά μπορεί να ηγεμονεύσει, παρόλο που μετά το τέλος του κινήματος θα μπορούσε να αντλήσει ψήφους από αυτό. Όσο όμως υπάρχουν, τα κινήματα δεν είναι στατικά. Πέρα από την ήδη αξιοσημείωτη ικανότητα οριζόντιας άμεσης δράσης σε μαζική κλίμακα, αν κάτι φαίνεται είναι η τάση ριζοσπαστικοποίησης των κίτρινων γιλέκων και η στροφή προς μία πιο «αριστερή» κατεύθυνση.

Που μπορεί να πάει; Αυτό θα φανεί μόνο στην πράξη. Κατά πάσα πιθανότητα το κίνημα των κίτρινων γιλέκων θα βρει τα όρια που βρήκαν και άλλα κινήματα του πρόσφατου κύκλου αγώνων. Σίγουρα δεν είναι επανάσταση. Αντιθέτως, αν η εξέγερση στη Γαλλία δείχνει κάτι – όπως και το αντιμνημονιακό κίνημα στην Ελλάδα, για να μην πούμε για τα σαφώς πιο μειοψηφικά «κινήματα των πλατειών» σε άλλες χώρες της Δύσης – είναι την απουσία της επανάστασης από την ημερήσια ατζέντα. Ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων όμως είναι μακρό-ιστορική διαδικασία, η οποία περνάει μέσα από ματαιωμένες προσδοκίες, αναταραχές και ξεσηκωμούς ευρείας κλίμακας. Τα κίτρινα γιλέκα είναι ένας τέτοιος ξεσηκωμός. Έχουν μάλιστα μία ιδιαίτερη σημασία, το ότι η ταξική τους σύνθεση δεν είναι κάτι άλλο από τη ραχοκοκαλιά των σύγχρονων αστικών κοινωνιών. Υπό αυτό το πρίσμα, δείχνουν το βάθος της κρίσης. Εξίσου σημαντικά, ειδικά μετά την αστυνομοκρατία και την καταστολή της τελευταίας συγκέντρωσης στις 8/12, το κίνημα κατάφερε να φανερώσει τον ασύμπτωτο χαρακτήρα ενός λαού με την κρατική του αναπαράσταση. Έτσι, την ίδια στιγμή, φανέρωσε ότι η υπ΄ αριθμόν ένα απειλή για κάθε κράτος είναι ο ίδιος του ο πληθυσμός. Ενώ λοιπόν στο άμεσο μέλλον τα κίτρινα γιλέκα μπορεί να μην φέρουν την άνοιξη ή ακόμα χειρότερα να είναι σπασμοί ενός μακρύ χειμώνα, συγχρόνως δείχνουν προς ένα ενδεχόμενο επαναστατικό συμβάν. Όποιο άλλωστε και αν είναι το περιεχόμενο μίας επανάστασης (θα) αφορά κάτι πολύ περισσότερο από ολιγομελείς και ιδεολογικά συμπαγείς ομάδες που αδυνατούν να συνυπάρξουν με άλλους και αρκετές φορές μεταξύ τους. Όχι γιατί το «μαζικό» είναι εξ ορισμού θετικό ούτε διότι οι πειραματισμοί σε μοριακό επίπεδο είναι άνευ σημασίας, το κάθε άλλο. Δεν μπορούμε όμως να μιλάμε για κοινωνικό μετασχηματισμό ευρείας κλίμακας – και μπροστά σε αυτά που γίνονται και σε αυτά που έρχονται χρειάζεται άραγε τίποτα λιγότερο; – που να μην αγκαλιάζει πλατιά κομμάτια της κοινωνίας. Από αυτήν την σκοπιά, τόσο σε όσα ήδη κάνουν, όσο και σε αυτά που (δεν) θα μπορούσαν να γίνουν, τα κίτρινα γιλέκα, μαζί με σημείο των καιρών είναι και εικόνα ενός αβέβαιου αλλά ελπιδοφόρου μέλλοντος.

Όπως και να έχει, εξ αποστάσεως, κάθε κρίση, έπαινος ή καταδίκη είναι εύκολη. Επειδή όμως πριν λίγα χρόνια είχαμε βρεθεί και εδώ σε μία ανάλογη κατάσταση, το κρίσιμο ερώτημα προς τις πολιτικοποιημένες μειοψηφίες που συνεχίζουν να υψώνουν κόκκινες και μαύρες σημαίες παραμένει: μπορούμε να συμμετέχουμε σε κάτι που μας υπερβαίνει και δεν μπορούμε να ελέγξουμε, σε αγώνες που θέτουν τα προβλήματα της οργάνωσης και της δικαιοσύνης στο επίπεδο ενός ιστορικού επίδικου, να βρεθούμε δίπλα σε ανθρώπους που δεν συμφωνούμε ούτε ταυτιζόμαστε, να ρισκάρουμε, να απογοητευτούμε, να κάνουμε λάθη; Αν η απάντηση είναι αρνητική, την επανάσταση θα την ρητορεύουμε αλλά δύσκολα θα είμαστε παραγωγικό μέρος της.

__________________

κείμενο: Ελευθεριακή Συνέλευση “Κενός Κύκλος” / Πολιτική διαδικασία της συλλογικότητας Κενό Δίκτυο – Μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

https://voidnetwork.gr

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ: Σημεία των καιρών / Εικόνες από το μέλλον: Σκέψεις για τα «Κίτρινα Γιλέκα» και την εξέγερση στην Γαλλία appeared first on Void Network.

‘Yellow Vests’ Riot in Paris, but Their Anger Is Rooted Deep in France- By Adam Nossiter

sissydou — Wed, 05 Dec 2018 03:06:12 +0000

GUÉRET, France — At the bare bottom of Florian Dou’s shopping cart at the discount supermarket, there was a packet of $6 sausages and not much else. It was the end of last week, and the end of last month. At that point, “my salary and my wife’s have been gone for 10 days,” he lamented.

How to survive those days between when the money runs out and when his paycheck arrives for his work as a warehouse handler has become a monthly challenge. The same is true for so many others in Guéret, a grim provincial town in south-central France. And it has made Mr. Dou angry.

So he used what money he had left and drove 250 miles to join the fiery protests on Saturday in Paris, where the police moved in with tear gas, water cannon and rubber bullets.

“We knew they were sent in to get rid of us,” he said the day after, “and believe me, they were not into Mr. Nice Guy.” But he vows the protesters are not going anywhere.

The “Yellow Vest” protests he is a part of present an extraordinary venting of rage and resentment by ordinary working people, aimed at the mounting inequalities that have eroded their lives. The unrest began in response to rising gas taxes and has been building in intensity over the past three weeks, peaking on Saturday.

With little organization and relying mostly on social media, they have moved spontaneously from France’s poor rural regions over the last month to the banks of the Seine, where they have now become impossible to ignore.

Ambulance workers and students joined anti-government demonstrations after hundreds were arrested or wounded in confrontations in Paris over the weekend. It’s the third week of the “Yellow Vest” protests that have been spurred on by a gasoline tax.Published OnDec. 2, 2018CreditCreditAbdulmonam Eassa/Agence France-Presse — Getty Images

On Sunday, President Emmanuel Macron toured the graffiti-scrawled monuments of the capital and the damage along some of the richest shopping streets in Europe. All around France, the protests left three dead and more than 260 wounded, with more than 400 arrested. Mr. Macron convened a crisis cabinet meeting, weighing whether to impose a state of emergency.

Mr. Macron has previously insisted that, unlike past French governments, he will not back down in the face of popular resistance to reforms like a loosening of labor laws. It’s a harder line than many other western European countries have taken.

The protesters ridicule him as a president of the rich and say he is trying to balance his budgets on their backs as he remains deaf to their concerns.

But if it was the shattered glass and burned cars along Rue de Rivoli or Boulevard Haussmann in Paris that finally got Mr. Macron’s attention, the movement — named for the roadside safety vests worn by demonstrators — has in fact welled up from silent towns like Guéret, an administrative center of 13,000 people, lost in the small valleys of central France.

Far from any big city, it sits in one of the poorest departments of France, where the public hospital is the biggest employer. The cafe in the main square is empty by midafternoon. The hulks of burned-out cars dot the moribund train station’s tiny parking lot, abandoned by citizens too poor to maintain them.

In places like these, a quiet fear gnaws at households: What happens when the money runs out around the 20th? What do I put in the refrigerator with nothing left in the account and the electricity bill to pay? Which meal should I skip today? How do I tell my wife again there is no going out this weekend?

Florian Dou checking his shopping list at a grocery store in Guéret, France./ Credit Andrea Mantovani for The New York Times

The stories of Mr. Dou’s neighbors who also joined the protests were much like his own. Inside Laetitia Depourtoux’s freezer were hunks of frozen meat, a twice-a-year gift from her farmer-father, and the six-member family’s meat ration.

On these cold nights, Joel Decoux’s oven burned the wood he chopped himself because he can’t afford gas for heating.

It is not deep poverty, but ever-present unease in the small cities, towns and villages over what is becoming known as “the other France,” away from the glitzy Parisian boulevards that were the scene of rioting this weekend.

“We live with stress,” said Fabrice Girardin, 46, a former carpet-layer who now looks after other people’s pets to get by. “Every month, at the end of the month, we say, ‘Will there be enough to eat?’ ”

Since the acidic portrait of Guéret in novels by a famous native son, the anti-Semitic 20th-century writer Marcel Jouhandeau, the town is used to being mocked as the epitome of provincial backwardness.

The Yellow Vest protesters, the descendants of those who inspired Jouhandeau’s characters, can now be found waiting at the road blocks as you come into town — truck and school-bus drivers, nurses, out-of-work electricians, housewives, warehouse handlers, part-time civil servants and construction workers on disability aid.

On cold nights the oven of Joel Decoux, left, and his wife Roselyne, center, burned the wood he chopped himself because he can’t afford gas for heating./ Credit Andrea Mantovani for The New York Times

Mr. Dou — who says his 9-year-old son has never been on vacation and his gross salary of 1,300 euros a month, about $1,475, “disappears immediately in the bills” — was among them. There is little left after high taxes and costly utilities such as electricity.

To protest, he and the other protesters wait at night in the middle of the roundabouts, in the rain and cold and mud under makeshift tarpaulin shelters and tents in the darkness of early morning. “The People’s Élysée” is scrawled on one, mocking Mr. Macron’s Élysée Palace, seat of the presidency. “Macron, he’s with the bosses, Macron, he’s against the people,” a singer intoned in a reggaelike jingle from the radio.

Mr. Dou said he had joined the movement from the beginning, and he was an assiduous presence over several days last week on the traffic circles at Guéret. He was there at 11 p.m. on a rainy Thursday, after putting in several hours that morning, and he was there the next day as well.

“We don’t even need the social networks anymore,” he said.

His motivation, he said, was to “recover the country’s priorities. The values of Liberty, Equality and Fraternity.” The gas tax “was what set it all off.”

Now, he felt that the Yellow Vest protesters really have the government on the run.

“They don’t know what to do. They’re really in a panic.”

Virtually every car that passes honks in sympathy. But the protesters know that their shouts grow faint over the long distance to real power in Paris, and that is what has propelled them to move their demonstrations there.

The protesters stopped a truck at a roundabout in Guéret.CreditAndrea Mantovani for The New York Times

By Friday, Mr. Dou was preparing to make the drive in a shared car up to Paris: checking in with his comrades at the traffic circle and buying last-minute supplies — including solution to protect his eyes from tear gas.

Yoann Decoux, an out-of-work electrical lineman in his 30s who was presented by Guéret’s Yellow Vest protesters as their spokesman, had been arrested in Paris the week before.

“I’ve never been in political demonstrations before,” he said. “But we said, enough’s enough.”

“They don’t even know how we get by with our tiny little salaries,” he said. “But we are humans too, for God’s sake!” He was getting by with vegetables and help from his part-time farmer-father.

None of the Guéret protesters expressed allegiance to any politician: Most said politics disgusted them.

“They are all the same,” Mr. Dou said.

When Guéret’s mayor, Michel Vergnier, a veteran Socialist with decades of connections in Paris, went to see the protesters, they were not welcoming.

“There’s a rejection of politicians,” Mr. Vergnier said. “They are outside all political and union organizations.”

Inside Laetitia Depourtoux’s freezer were hunks of frozen meat, a twice-a-year gift from her farmer-father, and the six-member family’s meat ration. / Credit Andrea Mantovani for The New York Times

It was the end of the month. To a man and woman the Yellow Vest protesters of Guéret said their accounts were tapped out.

“Right now, I’m at zero,” Mr. Girardin said. His wife had done the shopping with 40 euros the day before, a Wednesday. Now there was nothing left to get them through the weekend.

“You get to the end of the month, there’s nothing,” he said.

That is why Mr. Macron’s plans to raise the gasoline tax, modest an increment as it may seem, was the final straw for so many, the spark that finally set off a seething rage that has been building for years.

There was no gas in his car, said Mr. Girardin, a carpet-layer who quit a job with a stagnant 1,200-euro a month salary to strike out on his own. But he was no better off now.

“Once we’ve finished paying all of our bills, there’s no money left.”

Tonight’s meal: noodles, with maybe a little ground beef. “I’d like to be able to take my wife to the restaurant from time to time, but I can’t,” Mr. Girardin said. Weighed down by financial stress, she had gone into a depression. “She’s totally closed in on herself,” he said.

Up the road the next morning, Ms. Depourtoux, a night-shift nurse at the hospital, was up at 6:30 a.m. with her husband, Olivier, an optician, to see their three daughters off to school in the darkness. Their modest house at a country intersection at the edge of town was pleasant but not spacious.

Guéret is located in the Creuse, the second poorest department in France. / Credit Andrea Mantovani for The New York Times

She gently mocked him because “there is never any gas in your car.” With four children and many bills, their money — 1,800 euros a month for her, 1,500 for him — was “very quickly gone,” Mr. Depourtoux said.

The bank refused to lend them any more money. Both had joined the Yellow Vests, and both had gone to Paris the preceding weekend to demonstrate. “As long as it continues, we are with it,” he said.

“We live, but we’ve got to be careful. We can’t go to the restaurant. All the little pleasures of life are gone,” Mr. Depourtoux said. His parents, after a lifetime of work, were reduced to penury: his father in a nursing home and his mother forced to accept meals from charity.

She fills the freezer with deep-discount frozen food from the hard discounter Lidl. They wait to get paid to fill up the car and to do the shopping.

“We just don’t make it to the end of the month,” said Elodie Marton, a mother of four who had joined the protesters at the demonstration outside town. “I’ve got 10 euros left,” she said, as a dozen others tried to get themselves warm around an iron-barrel fire.

“Luckily we’ve got some animals at the house” — chickens, ducks — “and we keep them for the end of the month,” she said. “It sounds brutal, but my priority is the children,” she said. “We’re fed up and we’re angry!’ shouted her husband, Thomas Schwint, a cement hauler on a temporary 1,200-euro contract.

To a man and woman the Guéret protesters expressed fury at the government, and determination to keep going.

“Their response has poisoned the situation even more,” Mr. Depourtoux said. “The citizens have asked for lower taxes, and they’re saying, ‘Ecology,’” he said in a reference to Mr. Macron’s speech of last week where he outlined France’s plans to transition from fossil-based fuels to renewable energy.

At the roundabout, Laurent Aufrere, a truck driver, was deciding which of that day’s meals to skip.

“If I stop rolling, I die. This is not nothing,” Mr. Aufrere said. “What’s happening right now is a citizen uprising.”

source: New York Times

The post ‘Yellow Vests’ Riot in Paris, but Their Anger Is Rooted Deep in France- By Adam Nossiter appeared first on Void Network.