Στο βιβλίο του “Η ΖΩΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ- ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑΣ” εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες- (Life Under the Jolly Roger), ο Gabriel Kuhn εξετάζει την πολιτική και πολιτιστική σημασία αυτών των παρανόμων νομάδων συνδέοντας ιστορικές αφηγήσεις με ένα ευρύ φάσμα θεωρητικών εννοιών – φτάνοντας από τον Marshall Sahlins και τον Pierre Clastres έως τον Mao-Tse Tung και τον Eric J. Hobsbawm από τον Friedrich Nietzsche έως τον Μισέλ Φουκώ. Οι έννοιες της φυλής, του φύλου, της σεξουαλικότητας και της αναπηρίας στις πειρατικές κοινότητες της χρυσής εποχής αναλύονται και ενοποιούνται, όπως και οι μορφές οργάνωσης, οικονομίας και ηθικής των πειρατών.

Παρόλο που παρέχει έναν εκτενή κατάλογο επιστημονικών αναφορών για τον ακαδημαϊκό αναγνώστη, αυτή η απολαυστική και συναρπαστική μελέτη απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό και δεν απαιτεί τίποτα άλλο εκτός από αγάπη για τους πειρατές, τις τολμηρές θεωρητικές εικασίες και την παθιασμένη, αλλά με σεβασμό προς την επιστήμη, έρευνα.

Ο Gabriel Kuhn (γεννημένος στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας, 1972) ζει ως ανεξάρτητος συγγραφέας και μεταφραστής στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Οι δημοσιεύσεις του στα γερμανικά περιλαμβάνουν το βραβευμένο «Neuer Anarchismus» στο den USA: Seattle und die Folgen (2008). Οι δημοσιεύσεις του με το PM Press περιλαμβάνουν Life Under the Jolly Roger: Reflections on Golden Age Piracy (2010), Sober Living for the Revolution: Hardcore Punk, Straight Edge, and Radical Politics (2010), Soccer vs. the State: Tackling Football and Radical Politics (2011), Turning Money into Revolution: The Unlikely Story of Denmark’s Revolutionary Bank Robbers (2014) και Liberating Sápmi: Indigenous Resistance in Europe’s Far North (2020). Δημοσιεύει στο blog του: lefttwothree.org

Ο Τάσος Σαγρής, συνιδρυτής του Κενού Δικτύου και του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών είναι ποιητής, θεατρικός σκηνοθέτης και πολιτιστικός ακτιβιστής από την Αθήνα. Οι δημοσιεύσεις του στα αγγλικά περιλαμβάνουν We Are an Image From the Future The Greek Revolt of December 2008 (AK Press, 2010) και From Democracy to Freedom (Crimethinc, 2016).

1.

T.Σ.:  Η αστική τάξη δημιούργησε τα δικά της πανεπιστήμια, ακαδημίες, αναγνωρισμένους επιστήμονες και εκδοτικές εταιρείες για να υμνήσει το δικό της κατεστημένο ως τον μόνο δυνατό τρόπο ύπαρξης, να υπερασπιστεί την ατομική ιδιοκτησία και το κυρίαρχο καθεστώς, να τιμήσει τους μύθους, την ιστορία και την ανώτερη δόξα της ανώτερης τάξης, να απονομιμοποιήσει τις προσπάθειες των καταπιεσμένων για κοινωνική απελευθέρωση. Ένα χαρακτηριστικό που αγαπώ στα βιβλία σου είναι η ασυμβίβαστη αφοσίωσή σου στην συνειδητή συγγραφή βιβλίων Ιστορίας προς όφελος του παγκόσμιου αναρχικού κινήματος. Ποιος πιστεύεις πως είναι ο ρόλος των αναρχικών επιστημόνων στον αγώνα μας ενάντια στην κυριαρχία;

G.Κ.:  Η παραγωγή γνώσης δεν είναι κάτι ουδέτερο. Επιλέγουμε υλικό και το ερμηνεύουμε με βάση και το πώς βλέπουμε τον κόσμο (την «επιστημολογία» μας, όπως θα έλεγαν οι άνθρωποι που τους αρέσουν αυτού του είδους οι λέξεις) καθώς και με τα ηθικά, κοινωνικά και πολιτισμικά μας πρότυπα. Δεν υπάρχει τίποτα αντικειμενικό στη δήθεν αντικειμενική επιστήμη.

Δεν νομίζω φυσικά ότι αυτό σημαίνει πως υπάρχει ένας τύπος ιστορικής μελέτης όπου ο καθένας λέει ότι θέλει, ότι μπορείς απλά να φτιάχνεις ιστορίες και να τις πουλάς ως ιστορική αλήθεια. Αυτό δεν είναι ιστορική μελέτη, είναι χειραγώγηση. Ορισμένα πράγματα συνέβησαν με συγκεκριμένους τρόπους και έχουμε την ευθύνη να το αναγνωρίσουμε αυτό. Αλλά έχουμε επίσης ευθύνη να αναγνωρίσουμε γιατί και πώς λέμε ορισμένες ιστορίες. Μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον ίδιο ποδοσφαιρικό αγώνα και, χωρίς κανείς μας να πει ψέματα, να πούμε δύο πολύ διαφορετικές ιστορίες γι’ αυτόν. Όσα περισσότερα γνωρίζει το κοινό για εμάς, τις προθέσεις μας και τα ενδιαφέροντά μας, τόσο πιο εύκολο θα είναι για εκείνο να ερμηνεύσει τις ιστορίες μας και να αποφασίσει τι συνέβη τελικά.

Έτσι βλέπω και την αναρχική επιστημονική μελέτη. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που αγωνίζονται για ελευθερία και δικαιοσύνη. Αυτές είναι οι ιστορίες που θα αναζητήσω, και θα κοιτάξω τα πάντα από αυτή τη οπτική γωνία. Δεν έχει νόημα να χειραγωγούμε τα γεγονότα. Δεν κερδίζουμε τίποτα κάνοντας κάτι τέτοιο μόνο και μόνο για να ταιριάζει η ιστορία στις απόψεις μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τι κάνουμε και θα χάσουμε την αξιοπιστία μας. Μπορούμε, όμως, να αρνηθούμε έναν τρόπο γραφής της ιστορίας όπου οι ισχυροί πάντα τα καταφέρνουν, όπου όλα υποτίθεται ότι συνέβησαν υπέρ τους επειδή ήταν δίκαιο, άξιο και αναπόφευκτο. Η αναρχική μελέτη σημαίνει να μπορείς να λες “όχι”- πάντα υπήρχαν πόλεμοι για την κατάκτηση και την επιβολή της εξουσίας, πάντα υπήρχαν ανατρεπτικά κινήματα, και αυτά τα κινήματα δεν ηττήθηκαν πάντοτε και μπορεί να κερδίζουν πιο συχνά στο μέλλον, αν μάθουμε σωστά τα μαθήματά μας και βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα από την Ιστορία.

2.

T.Σ.:  Τι σε ενέπνευσε να γράψεις ένα βιβλίο για τους πειρατές;

G.K.: Αρχικά, ο θαυμασμός για την πειρατική ζωή που πιστεύω ότι μοιράζονται πολλοί έφηβοι. Ελευθερία, θάρρος, περιπέτεια! Μόλις έμαθα ότι όλα αυτά δεν υπήρχαν μόνο στην φαντασία μου, αλλά ότι οι πειρατικές κοινότητες υπήρχαν στην πραγματικότητα και μάλιστα ήταν αρκετά προοδευτικές και δημοκρατικές για την εποχή τους, πρόσθεσα λίγη έρευνα στο θαυμασμό και έγραψα ένα μικρό βιβλίο για τους πειρατές ως φοιτητής στην Αυστρία. Μεταφράστηκε στα αγγλικά και με βάση αυτή τη μετάφραση, ο αναρχικός εκδοτικός οίκος PM Press μου ζήτησε μερικά χρόνια αργότερα να κάνω μια ενημερωμένη και διευρυμένη έκδοση του. Έτσι προέκυψε το Life Under the Jolly Roger

3.

T.Σ.:   Ο William Burroughs στο υπέροχο, ουτοπικό βιβλίο του Πόλεις την Κόκκινης Νύχτας, χτίζει ένα φανταστικό επιχείρημα ότι η πιθανή επιτυχία των πειρατικών αγώνων ενάντια στις κατεστημένες δυνάμεις της εποχής τους θα μπορούσε να ενεργοποιήσει επαναστατικές συνθήκες στην ηπειρωτική Ευρώπη πολύ νωρίτερα από την γαλλική επανάσταση και σε μεγάλο βαθμό, πιο προοδευτικές από αυτήν. Τι πιστεύεις για το επιχείρημα του Μπάροουζ και γιατί δεν συνέβη αυτό; Ποια ήταν η επίδραση των πειρατικών ενεργειών στην άλλη άκρη του πλανήτη στις μάζες των φτωχών της Ευρώπης τον 16ο-17ο αιώνα;

G.K.:   Όπως ακριβώς λες, η υπόθεση του Burroughs είναι ένα έργο μυθοπλασίας που χρησιμοποιεί το παράδειγμα μιας πειρατικής κοινότητας στη Μαδαγασκάρη με το όνομα Libertalia, ως ένα είδος ριζοσπαστικής ουτοπίας. Η Libertalia περιγράφηκε στο περίφημο History of the Pirates του Captain Johnson από το 1724. Ο Μπάροουζ δεν είναι ο μόνος που έχει ενσωματώσει τη Libertalia στα γραπτά του. Μάλλον αυτή στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ, αλλά συνεχίζει να εμπνέει ριζοσπαστικές ουτοπίες μέχρι σήμερα.

Προσωπικά, πιστεύω ότι αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά το βιβλίο του Captain Johnson θα δει πως, η Libertalia δεν είναι και τόσο σπουδαίο μοντέλο, μοιάζει περισσότερο με έναν θύλακα του ευρωπαϊκού ρεπουμπλικανισμού στην Αφρική, αλλά αυτό είναι μια ξεχωριστή συζήτηση. Το ότι ο Captain Johnson έγραψε για όλα αυτά, μας δείχνει πως, ήδη στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τις πειρατικές κοινότητες για να προβάλουν μέσω αυτών τις προοδευτικές τους ιδέες. Το επιχείρημα του Μπάροουζ μοιάζει λίγο με ευσεβή πόθο: «Αν οι πειρατές εκείνη την εποχή ήταν τόσο ριζοσπαστικοί και ισχυροί όσο θα ήθελα να είναι, θα μπορούσαν να είχαν ριζοσπαστικοποιήσει την ηπειρωτική Ευρώπη». Αλλά μάλλον δεν υπήρχε Libertalia και η συνολική δύναμη των πειρατών ήταν περιορισμένη.

Ωστόσο, υπήρχαν σαφείς συνδέσεις μεταξύ ριζοσπαστικών πολιτικών κινημάτων του δέκατου έβδομου αιώνα και της λεγόμενης χρυσής εποχής της πειρατείας, που ξεκίνησε στην Καραϊβική γύρω στο 1680. Οι Βρετανοί είχαν εξορίσει πολλούς ριζοσπάστες από την Αγγλική Επανάσταση στις αποικίες της Καραϊβικής, και πολλοί από αυτούς κατέληξαν στις τάξεις των πειρατών. Το πόσο μεγάλη έμπνευση αποτέλεσαν οι πειρατές για τις φτωχές μάζες της Ευρώπης είναι δύσκολο να το πει κανείς με σιγουριά, αλλά το γεγονός ότι πειρατικά έργα ανέβηκαν σε δημοφιλή αγγλικά θέατρα ήδη από τα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα μας δείχνει ότι σίγουρα είχαν κάποιο αντίκτυπο. Για αυτό τον λόγο μοιάζει πως υπήρξε μια συνέργεια μεταξύ αυτών των δύο, μια κοινή επίδραση των ριζοσπαστών στην ευρωπαϊκή ηπειρωτική χώρα και των πειρατικών κοινοτήτων.

Αν αυτό είχε οδηγήσει σε ευρύτατα κοινωνικά κινήματα ικανά να προωθήσουν ριζικές πολιτικές αλλαγές, η φαντασίωση του Μπάροουζ ίσως θα μπορούσε να είχε γίνει πραγματικότητα. Οι πειρατικές κοινότητες ήταν σίγουρα πιο ριζοσπαστικές από τους αστούς που οργάνωσαν τη Γαλλική Επανάσταση. Αλλά δεν ήταν αρκετά ισχυρές σε δύναμη και επιρροή. Τα έθνη-κράτη μπόρεσαν να τους συντρίψουν. Κρίμα.

4.

T.Σ.:  Το βιβλίο σου, μας προσφέρει σημεία πολύ αυστηρής κριτικής στους πειρατές. Όπως αναφέρεις, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Ολλανδοί, Γάλλοι και Άγγλοι ρατσιστές, κυνηγοί σκλάβων που κάνανε πλιάτσικα σε φτωχά χωριά. Πώς θα μπορούσε αυτό να σταματήσει την διαδικασία πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου; Ήταν οι πειρατές επαναστάτες και τι ακριβώς ήταν επαναστατικό μεταξύ των πρακτικών τους;

G.Κ.:   Μπορεί να υπήρχαν στοιχεία συνειδητής επαναστατικής δράσης μεταξύ των πειρατών –όπως είπα, στις τάξεις τους υπήρχαν άνθρωποι με πολιτική εμπειρία– αλλά πιστεύω ότι ήταν ήσσονος σημασίας. Δεν νομίζω ότι υπήρξε πολύ ρητή κριτική στον πρώιμο καπιταλισμό από μεριάς τους. Ωστόσο, ενώ οι πειρατές καταλάβαιναν ότι σε μια καπιταλιστική κοινωνία χρειαζόσουν υλικό πλούτο για να ζήσεις μια καλή ζωή, δεν ήταν διατεθειμένοι να υποταχθούν στη ζωή που τους είχε προβλέψει ο καπιταλισμός: να κοπιάσουν για μερικά ψίχουλα από την πίττα, κάτω από το μαστίγιο των αφεντικών, των πολιτικών και των δυνάμεων ασφαλείας. Επιδρομές σε εμπορικά πλοία και παράκτιες πόλεις, διέκοψαν το πρώιμο καπιταλιστικό εμπόριο σε σημείο να απειλήσουν την παγκόσμια επέκταση του κεφαλαίου. Ίσως αυτό τους μετέτρεψε σε κάποιου είδους αντιπροσώπους της επανάστασης, παρότι φαίνεται πως δεν τους ένοιαζε και πολύ η ίδια η ετικέτα. Αλλά έγιναν ο νούμερο ένα εχθρός των εθνών-κρατών εκείνα τα χρόνια. Υπήρχαν πάντα πολλοί εγκληματίες μέσα στους αιώνες, αλλά λίγοι απείλησαν την οικονομική και πολιτική τάξη πραγμάτων κατακλέβοντας την ενώ συνάμα απέρριπταν τα θεμέλιά της.

5

T.Σ.: Στο βιβλίο σου μας προσφέρεις μια ενδελεχή ανάλυση της ιστορικής παρακαταθήκης της Πειρατίας από μια επαναστατική οπτική. Υπάρχουν πολλές φρικτές επιλογές, λάθη και πολλές αποτυχίες στην πειρατική ιστορία – αλλά, υπάρχει ένα αλυτρωτικό και επαναστατικό στοιχείο στη ζωή και τον αγώνα των πειρατικών κοινοτήτων.

Α.

T.S.:   Μπορούμε να μάθουμε κάτι χρήσιμο για τους κοινωνικούς μας αγώνες από τους πειρατές του παρελθόντος;

G.K.:   Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ίδιοι οι πειρατές δεν μας έχουν αφήσει κανένα αρχείο ή γραπτό, είναι ίσως δύσκολο να «μάθουμε» πολλά πράγματα με την κλασική έννοια, αλλά, όπως κάποιοι άλλοι στην ευρωπαϊκή ιστορία, οι πειρατές δείχνουν την αφετηρία κάθε ριζικής μεταμόρφωσης: πρέπει να απορρίψεις το status quo, να αρνηθείς να παίξεις σύμφωνα με τους κανόνες και να προσπαθήσεις να ζήσεις μια διαφορετική ζωή με κίνδυνο να σκοτωθείς γι’ αυτό. Εδώ αρχίζει η επαναστατική αλλαγή και οι πειρατές καλύπτουν όλες αυτές τις βασικές αρχικές επιλογές. Και πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται ο κύριος ρόλος τους ακόμη και για τα ριζοσπαστικά κινήματα σήμερα. Είναι δύναμη έμπνευσης.

Β.

T.Σ.:  Ίσως ένα από τα ωραιότερα χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι ότι μας προσφέρει αναλυτικές πληροφορίες για τις αποτυχίες και τα λάθη των πειρατών. Από όλα όσα έκαναν οι πειρατές τι πιστεύεις πως πρέπει να αποφύγουμε στα σχέδιά μας για την κοινωνική απελευθέρωση;

G.K: Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι η πειρατική κοινωνία δεν ήταν βιώσιμη. Αρχικά, ουσιαστικά δεν υπήρχαν γυναίκες, οπότε η κοινωνία δεν μπορούσε να αναπαραχθεί. Για να διατηρήσει τον αριθμό της, χρειαζόταν συνεχώς να εντάσσονται νέα άτομα. Υπήρχε μεγάλη κινητικότητα, εναλλαγή και αντικατάσταση προσώπων, που δεν ασπάζονταν απαραίτητα τα ίδια ιδανικά και δεν ερμήνευαν τον πειρατικό τρόπο ζωής με τον ίδιο τρόπο. Κατά τα τελευταία χρόνια της χρυσής εποχής, όταν οι πειρατές πάλευαν για την επιβίωσή τους, ανάγκαζαν ανθρώπους να ενωθούν με τα πλοία τους μόνο και μόνο για να διατηρήσουν τους απαραίτητους αριθμούς στα πληρώματα. Προφανώς, αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα.

Δεν υπήρχαν επίσης δεσμευτικές κοινωνικές δομές που θα μπορούσαν να διευκολύνουν την επιβίωση της πειρατικής κοινωνίας. Δεν νομίζω ότι χρειαζόντουσαν θεσμούς, ούτε καν οργανώσεις. Αλλά μερικά κοινά χαρακτηριστικά ήταν απαραίτητα, πέρα ​​από την πειρατική σημαία που ουσιαστικά συγκροτούσε τα πάντα. Κοιτάξτε, για παράδειγμα το hardcore πανκ: υπάρχει εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, στερείται θεσμών και οργανισμών, αλλά έχει μια σειρά από κοινά χαρακτηριστικά: μουσική, αντι-καθεστωτική στάση, DIY αξίες, χώροι όπου ο κόσμος συγκεντρώνεται τακτικά, τηλεοπτικές εκπομπές (και ιστοσελίδες πλέον στην εποχή μας) που χρησιμεύουν ως κοινά σημεία αναφοράς. Οποιαδήποτε κοινότητα, οποιοδήποτε κίνημα χρειάζεται κάποιο είδος κοινωνικής συγκολιτικής ουσίας. Νομίζω ότι αυτή η ουσία έλειπε από τους πειρατές.

Εκτός από αυτό, πιστεύω ότι δεν υπήρχαν πολλά που οι πειρατές «έκαναν λάθος». Υπήρχαν εσωτερικές αντιφάσεις, αλλά κάθε κοινωνία έχει εσωτερικές αντιφάσεις. Αυτές οι αντιφάσεις μπορούν να επιλυθούν: μερικές φορές, είναι ακόμη και υγιείς. Στην πραγματικότητα, οι πειρατές είχαν μια απλή μοίρα: συντρίφτηκαν στρατιωτικά από τον εχθρό τους. Πολλά ριζοσπαστικά κινήματα είχαν την ίδια μοίρα.

Γ’

T.Σ.:  Πιστεύεις ότι τα σημερινά αναρχικά κινήματα έχουν κάποιου είδους σχέση με αυτούς τους τρελούς τύπους, 300 χρόνια μετά την ήττα τους από τους βασιλιάδες, τις βασίλισσες και τους πρωτοκαπιταλιστές; Υπάρχει κάτι που συνδέει τους αναρχικούς με τους πειρατές και σε τι μπορούν να ωφελήσουν τις μελλοντικές επαναστάσεις; Τι πιστεύεις ότι μπορούν να προσφέρουν οι πειρατές ως σημεία αναφοράς στους επαναστάτες της γενιάς μας; Είναι αυτές, εικόνες ενός οράματος για το μέλλον;

G.Κ.:  Ναι, νομίζω ότι υπάρχει μια σύνδεση μέσω του επαναστατικού πνεύματος που μοιράζονται οι ριζοσπάστες του σήμερα και του αύριο με τους πειρατές. Αυτό το πνεύμα μπορεί να ωφελήσει κάθε επαναστατικό κίνημα. Οι πειρατές παρέχουν ένα όραμα για το μέλλον στο βαθμό που προσπάθησαν να δημιουργήσουν τις δικές τους κοινότητες εκτός από το κράτος. Αυτή είναι η σημαντική πτυχή των πειρατών και η δύναμη της έμπνευσής τους: οι κοινότητές τους ξεχώρισαν από το σύστημα με πολύ απτούς τρόπους. Ήταν εκεί έξω με τα πλοία τους, κάπου σε έναν ωκεανό πολύ πιο δύσκολο να ελεγχθεί και να παρακολουθηθεί από ό,τι σήμερα, ικανοί να κρυφτούν σε μακρινά νησιά, σε λιμνοθάλασσες και λαβυρινθώδη δέλτα ποταμών. Πώς μπορεί αυτό να μην προσφέρει έμπνευση;

6.

T.Σ.:    Μια πολύ μοναδική και ενδιαφέρουσα διαδικασία στο βιβλίο σου, που διαπερνά μάλιστα μεγάλο μέρος του, είναι ότι βάζεις τις πειρατικές κοινότητες υπό πολύ λεπτομερή μελέτη με βάση τη στρατηγική σκέψη διαφόρων επαναστατών στοχαστών. Ανάμεσά τους βρίσκουμε κεφάλαια βασισμένα σε επαναστατικές στρατηγικές του MaoTse Tung, τον ανταρτοπόλεμο του Carlos Marighella, της θεωρίας των κοινωνικών ληστών του Eric Hobsbawm, της πολεμικής μηχανής και του νομαδισμού των Deleuze & Guattari, της εκστατικής ζωής του Nietzsche. Τι σε οδήγησε στην εφαρμογή αυτής της μεθόδου και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτού του πειράματος;

G.K.    Αυτό πραγματικά προέκυψε από τις μελέτες που έκανα την εποχή που άρχισα να γράφω για τους πειρατές. Ήμουν φοιτητής φιλοσοφίας και μου άρεσε η θεωρία και η ιστορία των ιδεών. Έχω σχεδόν μηδενικό ενδιαφέρον για την ακαδημαϊκή φιλοσοφία σήμερα και δεν διαβάζω πλέον μεγάλο μέρος της λογοτεχνίας που διάβαζα τότε. Παραμένω λίγο πολύ στην ιστορία και τη συγκεκριμένη πολιτική συζήτηση. Με αυτά τα λόγια, οι ιδέες είναι ωραίες. Στο “What Is Philosophy?”, οι Deleuze και Guattari γράφουν ότι φιλοσοφία είναι η δημιουργία εννοιών. Μου αρέσει αυτό. Η θεωρία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε ανόητο μπλα μπλα, ειδικά όταν οι ακαδημαϊκές φυσαλίδες αποκομμένες από την καθημερινή ζωή χρειάζονται μια δικαιολογία για την αναπαραγωγή προνομιακών κοινωνικών χώρων, αλλά χωρίς θεωρία, χωρίς την ανάπτυξη εννοιών βασισμένων στην καθημερινή εμπειρία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αλλάξουν αυτήν την εμπειρία, δεν υπάρχει κοινωνική πρόοδος. Η πρόθεση με το πειρατικό βιβλίο ήταν να κάνει κάτι σε αυτό το πνεύμα: να χρησιμοποιήσει τη θεωρία, αλλά να τη χρησιμοποιήσει με πολύ πρακτικό τρόπο, να εμπλουτίσει έννοιες που, με τη σειρά τους, μπορούν να εμπνεύσουν τη δράση. Το πόσο καλά λειτούργησε εξαρτάται από τους αναγνώστες να αποφασίσουν. Θα πω, ωστόσο, ότι ένα από τα ωραιότερα κομπλιμέντα που πήρα για το βιβλίο ήταν από έναν επιτυχημένο συγγραφέα μυθοπλασίας που είπε ότι ήταν η πρώτη φορά που ο Ντελέζ και ο Γκουαταρί του έβγαζαν νόημα.

7.

Η έλλειψη σεβασμού προς την ατομική ιδιοκτησία, η ρήξη με τους κοινωνικούς περιορισμούς και η ανάγκη για κοινοτική επίλυση των κοινωνικών και ατομικών προβλημάτων που προκαλούνται από την ανισότητα και την εκμετάλλευση φαίνεται ότι φέρνουν τους πειρατές κοντά σε οποιονδήποτε από τα άτομα της κατώτερης τάξης. Γιατί νομίζεις ότι 500 χρόνια μετά τον θάνατο των πειρατών εξακολουθούμε να πολεμάμε την ανώτερη τάξη χωρίς προφανή επιτυχία να τους ανατρέψουμε;

G.K.: Ευχαριστώ για την απλούστατη ερώτηση!

Σοβαρά, δεν ξέρω. Αλλά ας προσπαθήσουμε να το δούμε από μια οπτική γωνία όπου οι πειρατές θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Ο Γερμανός αναρχικός Γκούσταβ Λαντάουερ γοητεύτηκε από ένα μικρό βιβλίο του δέκατου έκτου αιώνα που έγραψε ο Γάλλος ουμανιστής Étienne de la Boétie. Είναι γνωστό στα αγγλικά ως Discourse on Voluntary Servitude- Πραγματεία περί Εθελοδουλείας. Γιατί, ρώτησε ο de la Boétie, οι άνθρωποι επιλέγουν τόσο συχνά να υποστηρίζουν κοινωνικές δομές που προφανώς δεν είναι επωφελείς για την ευημερία τους; Το θέμα επανεμφανίστηκε σε ριζοσπαστικά κείμενα ανά τους αιώνες, κυρίως μετά τη φρικτή εμπειρία του φασισμού του εικοστού αιώνα. Αν κάποιος είχε βρει μια απάντηση στο πρόβλημα, πιθανότατα θα ζούσαμε σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο, αλλά σίγουρα γνωρίζουμε πως οι πειρατές δεν ήταν εθελοντές υπηρέτες. Έσπασαν μια αλληλουχία επιλογών που είναι δεδομένες και απαραίτητες για να συνεχίσουν να λειτουργήσουν οι καταπιεστικές δομές εξουσίας. Αυτό είναι ένα βασικό μάθημα που μαθαίνουμε από αυτούς.

8.

T.S.: Οι μόνες εικόνες που είχα για τους Πειρατές πριν από το βιβλίο σου προέρχονται από το Νησί των Θυσαυρών του Robert Louis Stevenson, τις Πειρατικές Ουτοπίες του Hakim Bey και την εκπληκτική τηλεοπτική σειρά Black Sails. Σε όλα αυτά φαίνεται ότι οι πειρατές ενώνουν τις δυνάμεις τους κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μόνο εάν βρίσκονται υπό σοβαρή απειλή και αυτό συνήθως γίνεται χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προκαθορισμένο σχέδιο ή κάποια γενική στρατηγική. Τις περισσότερες φορές τσακώνονται μεταξύ τους, δεν επικοινωνούν, δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον και δεν είναι σε θέση να έχουν κάποιο γενικό σχέδιο που να τους ενώσει προς κάποιο κοινό στόχο. Αυτό μου θυμίζει πολύ τις αναρχικές ομάδες σήμερα σε όλο τον κόσμο. Ποιος ήταν ο λόγος που οι πειρατές (και σε μεγάλο βαθμό και εμείς) αδυνατούμε να βρούμε μεθόδους οργάνωσης που θα χρησιμοποιήσουν τις διαφορές και τις διαφωνίες μας ως ευεργετικό όπλο ενάντια στους κοινούς εχθρούς μας και όχι ως τρόπο αυτοκαταστροφής και αποδυνάμωσης των κοινοτήτων μας.

G.K.: Όσον αφορά τον  αναρχικό χώρο, θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο βασικές πτυχές του ζητήματος. Και τα δύο πράγματα που θα αναφέρω μπορεί να φαίνονται ασήμαντα, αλλά αυτό δεν τα κάνει λιγότερο σχετικά.

Το ένα είναι ο εγωισμός. Οι μεγάλοι επαναστάτες θεωρητικοί είχαν δίκιο όταν απαιτούσαν έναν «νέο άνθρωπο» ως προϋπόθεση για την επαναστατική αλλαγή. Φυσικά, ένας νέο είδος ανθρώπου δεν πέφτει από τον ουρανό και δεν μπορεί να δημιουργηθεί σε κάποιο σχολείο ή σε κάποιο στρατόπεδο εκπαίδευσης ανταρτών. Δεν μπορεί να προηγείται του επαναστατικού αγώνα, πρέπει να αναπτυχθεί μέσα σε αυτόν. Αλλά η ανάπτυξή του πρέπει να είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό του αγώνα, διαφορετικά οι ενδόμυχες εσωτερικές συγκρούσεις θα είναι αναπόφευκτες. Ακόμα κι αν λαχταρούμε πραγματικά μια κοινωνία ίσων, έχουμε κοινωνικοποιηθεί σε ένα άκρως ανταγωνιστικό, αστικό περιβάλλον, και αυτό επηρεάζει τα κινήματά μας. Εμείς –ακόμα και οι αναρχικοί, αν είμαστε ειλικρινείς– θέλουμε συχνά να ηγούμαστε, θέλουμε οι ιδέες μας να αναγνωρίζονται ως ανώτερες από τις άλλες, θέλουμε να μας θαυμάζουν ως τους πιο επαναστάτες από όλους τους επαναστάτες. Και έτσι, κοιτάξτε τελικά,  με πόσα εντελώς ασήμαντα πράγματα καταλήγουν να ασχολούνται οι άνθρωποι. Δεν υπάρχει καμία εξήγηση για αυτό εκτός από το γεγονός πως πολλά εγωιστικά κολλήματα δεν ωφελούν σε τίποτα τους ανθρώπους. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με αυτά τα κολλήματα και να τα αποκαλύπτουμε ο ένας στον άλλον όταν τα βλέπουμε να εκδηλώνονται.

Η άλλη πτυχή συνοψίστηκε κάποτε από τον πάντα παρατηρητικό Ίαν ΜακΚέι με τον εξής τρόπο: «Η δύναμη των ανθρώπων περιορίζεται στο εύρος δυναμικής τους, και όπως λέει αυτό το ρητό: «Χτυπάς μέχρι εκεί που φτάνει το μπράτσο σου». Εν ολίγοις, αν δεν μπορείς να φτάσεις στον πραγματικό εχθρό –τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, τους διευθύνοντες συμβούλους, τους μπάτσους– θα επιτεθείς σε αυτόν που βρίσκεται δίπλα σου. Θα εκτονώσεις τον θυμό σου και την απογοήτευσή σου και θα νομίζεις πως κατάφερες και κάτι, θα νομίζεις πως πέτυχες μια μικρή νίκη, εμποδίζοντας τη δημοσίευση ενός κειμένου ή αποκλείοντάς μια άλλη ομάδα από τη διοργάνωση της τοπικής έκθεσης αναρχικών βιβλίων κλπ κλπ Ψυχολογικά, αυτό είναι κατανοητό, αλλά είναι καταστροφικό για τα κινήματα μας.

Όσον αφορά τους πειρατές, νομίζω ότι όλα αυτά ήταν ακόμα πιο συγκεκριμένα, ήταν απλό ένστικτο επιβίωσης. Έχουμε αρκετά στοιχεία για να συμπεράνουμε ότι σε πολλά πειρατικά πλοία υπήρξε μια ειλικρινής προσπάθεια να δημιουργηθεί μια δημοκρατική κοινότητα με ένα σχετικά δίκαιο τρόπο διαμερισμού του πλούτου. Αυτό έλεγαν οι «Κώδικες» των πειρατικών πλοίων για τους οποίους έχουμε ακούσει πολλά. Αλλά, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, δεν υπήρχε ισχυρή κοινωνική συγκολλητική ουσία που να εγγυάται ότι θα μπορούσες να περιμένεις το ίδιο σε οποιοδήποτε πειρατικό πλήρωμα αποφάσιζες να μπεις ή ότι όλοι όσοι υπέγραφαν τους Κώδικες θα μπορούσαν πραγματικά να είναι το ίδιο αξιόπιστοι.

Επίσης μιλούσα πριν για κοινωνικοποίηση σε μια ανταγωνιστική κοινωνία. Φανταστείτε την κοινωνία στην οποία κοινωνικοποιήθηκαν οι πειρατές. Δεν υπήρχε η «κοινωνική ειρήνη» που επέφερε ο σοσιαλδημοκρατικός ταξικός συμβιβασμός. Έπρεπε να παλεύεις για την επιβίωσή σου κάθε μέρα. Φυσικά, αυτό επηρέασε τους πειρατές. Οι άνθρωποι ήταν καχύποπτοι με τα πάντα και επίσης μεταξύ τους. Όπως βλέπουμε και σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει πολύ λίγη κοινωνική συγκολλητική ουσία.

9.

Στην εισαγωγή του βιβλίου σου παραθέτεις ένα απόσπασμα από το Outcasts of the Sea: Pirates and Piracy, ένα βιβλίο του Edward Lucie Smith. Η παράγραφος εξηγεί τη δημοτικότητα των πειρατικών ιστοριών από τον 17ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας και τον τρόπο με τον οποίο αυτοί οι μύθοι εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σύγχρονη ζωή μας:

«Η ιστορία των πειρατών είναι προϊόν της αστικής φαντασίας. Μία από τις πιο σημαντικές λειτουργίες της είναι να παρέχει μια δικλείδα ασφαλείας στις πιέσεις που ασκούνται στο άτομο από τις απαιτήσεις της αστικής ηθικής. Οι βασικές φαντασιώσεις είναι αυτές της αχαλίνωτης ελευθερίας και της δύναμης,  ως αντιστάθμισμα για όσα ο μέσος αστός δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει, όσο πετυχημένος κι αν είναι σε υλικό επίπεδο».

Είναι αυτή μια πιθανή στρατηγική για το αναρχικό κίνημα της εποχής μας, κάποιου είδους εξαιρετικές ενέργειες και παραγωγή νέων τρόπων ζωής που θα εμφανίζονται ως μύθος στο μυαλό των ανθρώπων γύρω μας; Μπορείς να μοιραστείς μερικές ιδέες σου για το τι μορφή μπορεί να πάρει ένας τέτοιος μύθος σήμερα;

G.K.: Ναι, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ με αυτό τον τρόπο, αλλά υποθέτω ότι, πράγματι, ο αναρχισμός –τουλάχιστον ένα συγκεκριμένο είδος αναρχισμού– θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Με απλά λόγια, να δημιουργήσουμε τρόπους ζωής που είναι ελκυστικοί για τους ανθρώπους. Θα συνεπάγονταν μια αίσθηση περιπέτειας, επιλογές που θα έκαναν τη ζωή μας συναρπαστική, αλλά όχι σε καθαρά ατομικό επίπεδο, θα έπρεπε σίγουρα να υπάρχει ένα στοιχείο κοινωνικής δικαιοσύνης. Ένα στοιχείο τύπου Ρομπέν των Δασών. Οι «κοινωνικοί ληστές» μπορούν να το κάνουν αυτό, οι ταξιδιώτες ελεύθερης περιπλάνησης μπορούν να το κάνουν αυτό, οι κομμούνες και οι κοινότητες πέρα από τους περιορισμούς της αστικής ζωής μπορούν να το κάνουν. Από μόνα τους, κανένα από αυτά τα πλάνα δεν επαρκεί για να δημιουργήσει μια αναρχική κοινωνία, αλλά όλα τους περιέχουν σημαντικές πτυχές της και μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να στοχαστούν για τον αναρχισμό και να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση. Το κλειδί, φυσικά, είναι ότι αυτά τα έργα να μην καθοδηγούνται από ανθρώπους που προσπαθούν να δείξουν πόσο καλύτεροι είναι από τις μάζες (οι οποίες φυσικά «δεν μας καταλαβαίνουν»), ουσιαστικά αποτρέποντας κάθε δυνατότητα έμπνευσης, αλλά από ανθρώπους ικανούς να ανταποκριθούν θετικά και με περιέργεια σε μια περιπετειώδη διερεύνηση, ακόμη και από ανθρώπους που δεν είναι έμπειροι ριζοσπάστες και που δεν μιλούν ή δεν μοιάζουν σαν τέτοιοι

Οι αναρχικές ιδέες είναι ελκυστικές για τους ανθρώπους. Σε οποιονδήποτε αρέσει η ελευθερία, και στους περισσότερους επίσης, αρέσει η δικαιοσύνη. Απλώς λίγοι από αυτούς έχουν δει παραδείγματα αναρχικής ζωής που να φαίνονται ελκυστικά. Εν μέρει, για αυτό φταίει ο εχθρός μας που έκανε καλή δουλειά ώστε να εξασφαλίσει ότι θα υπάρχουν πολύ λίγα τέτοια παραδείγματα. Αλλά εν μέρει φταίμε και εμείς γιατί δεν καταφέραμε να εδραιώσουμε τους τρόπους μας και παρασυρθήκαμε εύκολα από τα προβλήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω: διαμάχη, επίδειξη, έλλειψη έμπνευσης κ.λπ.

Η πειρατική σημαία, για κάποιο λόγο, εξακολουθεί να έχει δύναμη. Είναι στο χέρι μας να παρέχουμε σε αυτήν το σωστό περιεχόμενο…

________

Η ζωή κάτω από την πειρατική σημαία
Σκέψεις για τη χρυσή εποχή της πειρατείας
Gabriel Kuhn
Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας
Αθήνα
Στάσει Εκπίπτοντες
2022
σ. 336
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
ISBN: 978-960-9775-43-4

The post Η Ζωή κάτω από την Πειρατική σημαία- O Gabriel Kuhn συζητά με τον Τάσο Σαγρή appeared first on Void Network.

By Zubayr Alikhan

On October 7, 2023, the Palestinians launched the greatest decolonial operation in Palestine’s history. They sawed off their shackles, tore down their cage, and seared through the iron walls. The Palestinians took to the skies. They blinded cameras, severed communications, and penetrated settlements. They paralyzed a nuclear settler colony and brought the empire to its knees. They severed the umbilical cord of impregnability, safety, and sacrosanct dominion, vital to all colonial projects. 

Immediately, imperial scribes and politicians, colonial settlers and administrators, conservatives and liberals — especially liberals — went to work. Their task was two-fold: ensure the world sees the natives as the savage hoards, barbarians, animals, the quintessence of evil — here, the liberals quickly forgot their political correctness and rushed to condemn — and simultaneously re-establish dominion.

The first took the world by storm, but for any of sound mind, was always fallacious and has now been tirelessly and thoroughly debunked. The second however, permeated the minds of many, even the potentially well-meaning, unnoticed. This re-establishment of imperium has manifested itself in several ways: the Palestinians could not have broken out themselves, they could not have penetrated the iron dome, Israel’s security systems are too advanced to have been surpassed or disarmed — Israel “let them do it.”

Without missing a beat, an unprecedented operation that shattered the notion of imperial invincibility was recast as an imperial tool. It was part of a larger master plan to further entrench and expand dominion — the natives were senseless pawns at the disposal of an all-knowing, intellectually supreme colonial power. From this strain of thought — and into it — expound several other truths, half-truths, and lies that evidence it and solidify its grasp. Israel actually supports and created Hamas, some say. Netanyahu planned this to win the upcoming election, others maintain. And my personal favorite — particularly because it has now been fleshed outby the New York Times‘s Zionist stenographers — Israel knew about this all along.

Surely, the next discovery shall be that Israel knew of the Al-Aqsa Flood before the Palestinians themselves, that they concocted it, introduced it to Hamas, and planted it in Palestinian minds. Undergirding all of this — and constituting these theories’ collective raison d’être —is the unthinkability of slave (or native) revolt. 

The unthinkability of slave revolt is a concept introduced by Michel-Rolph Trouillot to explain Western Imperial responses, silences, and silencing of the Haitian Revolution. While Trouillot uses it in relation to the imperialists of the 18^th century, this unthinkability applies seamlessness to the present — the empire, its ideologies, its colonialism, its genocides, and its colonies are not histories to be studied, but material realities and violence experienced today.

At the outbreak of the Haitian Revolution, the most common reaction in France, England, Spain, and the U.S. was disbelief. The news was false. The facts — much like those of the Al-Aqsa Flood — were too unlikely. In any case, the facts had to be false, because the blacks, like the Palestinians, were mindless beasts, savages whipped into docility, lazy, disorganized, and inferior — they were flatly incapable of thinking up such an operation, much less organizing themselves or carrying it out.

Even if they had somehow conjured spirits and performed these miracles, the intellectual, military, economic, and racial superiority of the whites ensured that they would swiftly be quelled, shackled, and put to work once more. The issue, however, was precisely that the West was reacting — after the fact — and devising explanations as the blacks and Palestinians enacted the unthinkable, actively neutralized colonial forces, and reclaimed lands.

Slowly and begrudgingly, the reality of the operations sank in. News of merciless black hoards massacring whites reached Europe, and the Zionists proclaimed the “Horrors of St. Domingo,” anew. The news then had to be rationalized a different way — the plain facts were, are, still unthinkable. Thus, the revolution was “an unfortunate repercussion of planters’ miscalculations,” the Al-Aqsa Flood was the result of Israel’s “yearslong cascade of missteps,” “it did not aim at revolutionary change,” it did not aim at decolonization, “it was not supported by a majority of the slave population,” it was Hamas acting alone and the Palestinians did not support them, “it was due to outside agitators,” Iran instigated it, “it was the…consequence of various conspiracies connived by non-slaves,” there were “leaks inside the Israeli security establishment.” With the blacks and Palestinians intellectually nil, “every party chose its favourite enemy as the most likely conspirator…[and] accused each other of being the brains behind the revolt.” In Haiti, it was the British, Royalists, and mullattos; in Palestine, Iran was the mastermind, and behind them, Russia and China. 

Here, some will likely rush in to hurl abuse or lay the charge of naivety for my disregarding of the glaring facts (as though I were the empire) of Zionist knowledge. I shall clarify. None of what I have written is to say that the Zionist regime definitively did not know — though my gut instinct still hesitates to believe they did — but rather that the operation was unthinkable for them, that their knowing/unknowing is irrelevant, and that the unfolding of events and their outcomes lies not in their omnipotent hands, but those of the Palestinians, the owners of the land, and the resistance.

Interestingly, amidst all the imperial tachygraphy work presented in the Times investigation of the Al-Aqsa Flood, there is one line that has been overlooked and discounted most in the effort to bombard the ground-breaking successes of October 7 back into the realm of the imperium, under siege, or better, out of memory.

This line, then, can be gleaned to possess potential truth:

“[Israel maintained the] fatally inaccurate belief that Hamas lacked the capability to attack and would not dare to do so…[a] belief so ingrained in the Israeli government…that they disregarded growing evidence to the contrary.”

Note the perception of Palestinian incapability — and docility through fear — as well as the acknowledgment that such an operation was so viscerally unthinkable that the Zionists, like the Europeans of 1792, belied their own eyes. Such is the arrogance of empire, and therein lies its destruction. 

Imperialism rests on the idea of it, the centrality and supremacy of the self over those awaiting conquest and civilization. The primariness of the empire relies on the secondariness of the Other. Imperial superiority relies on native inferiority. Yet, paradoxically, this secondariness and inferiority is indispensable to the primariness and superiority of the European and of empire. Events like the Haitian Revolution, the Milk Bar Bombing, and the Al-Aqsa Flood, invert, revert, or shatter these hierarchies completely.

Hence, for the native, this violence is a “cleansing force,” it frees him “from his inferiority complex and his despair and inaction; it makes him fearless and restores his self-respect.” To follow this through, if the native is freed from his inferiority complex, he is no longer inferior; if he is no longer inferior, the colonizer is not superior; if the colonizer is not superior, then the idea of empire is compromised, the idols collapse, and imperialism falls.

Thus, Fanon writes, “it is precisely at the moment he [the native] realizes his humanity that he begins to sharpen the weapons with which he will secure his victory.” The function of the rationalizing theories elucidating the unthinkable then becomes apparent — it is the preservation of dominion, of hierarchy, of settler-futurity, of the imperial self.

The threat posed by any native act of resistance anywhere in the colonized world is not merely a material threat to its direct target or local lordship but an existential scourge against the empire and imperialism as a whole. In the ever-pertinent words of Ghassan Kanafani, “Imperialism has laid its body over the world, the head in Eastern Asia, the heart in the Middle East, its arteries reaching Africa and Latin America. Wherever you strike it, you damage it, and you serve the World Revolution.” 

I must conclude with an explanation. The idea for this piece first came to me on October 7. I have contemplated writing it ever since but found myself barred by the devastation of genocide. How can I write about anything besides the genocide? Indeed, as you have been reading this piece, a Palestinian child — the soul of someone’s soul — was murdered in Gaza. Every 7 minutes. As the days blurred into months, to think, speak, or write about anything else felt increasingly inappropriate, even immoral. After endless debate, I remembered the pattern of colonial history — following a native act of resistance comes the settler colony’s most ferocious and unbridled brutality. It is designed to teach a lesson, to make the native forget his triumphs — however small — so as to engulf him in fire and drown him in blood until he is consumed. This erasure and conquest cannot be allowed to go unchallenged.

As we watch news agencies, politicians, ideologues, and spectators explain the unprecedented away, stripping the Palestinians of agency — and humanity — we must recognize the sanitizing, civilizing, and trivializing cogs of the imperial machine at play. As the bombs drop on Gaza, seeking to obliterate the Palestinians’ memory of their victory, bury their glimpse of liberation in the rubble, and erase the world’s memory of their presence, we must not forget. On October 7, Palestine toppled the imperial world order, and today, or tomorrow, in ten years or a hundred, it will be free.

____

Zubayr Alikhan is a writer and activist whose primary focus is on Indigenous liberation and decolonisation around the world. He writes on issues highlighting settler-colonial terror and championing indigenous resistance.

SOURCE: https://mondoweiss.net/2024/02/the-unthinkability-of-slave-revolt/

The post The unthinkability of slave revolt appeared first on Void Network.

Πολίτες μόνο στις εκλογές ή κάθε μέρα; Ανάθεση ή συμμετοχή στις αποφάσεις για τις ζωές μας; Είναι εφικτή η δημιουργία και η δράση αυτοοργανομένων δομών και εγχειρημάτων ως λύση στις καθημερινές ανάγκες ενός μικρού τόπου, την υγειά, τον πολιτισμό, την μόρφωση, την αλληλεγγύη αλλά και σε έκτακτες καταστάσεις;

Η αυτοοργανωμένη συλλογικότητα Καλαβρύτων ΕΜΕΙΣ ΑΣΚ ανοίγει συζήτηση για την αυτοοργάνωση και τη συλλογική δράση σε μικρούς τόπους, μέσω μιας διήμερης εκδήλωσης που θα πραγματοποιηθεί στις 4 και 5 Νοεμβρίου 2023 στα Καλάβρυτα.

Σε μια εποχή που η ανάθεση των αποφάσεων για τις ζωές μας σε τρίτους μέσω των εκλογών έχει δημιουργήσει μια νοοτροπία παραίτησης για όλο το υπόλοιπο διάστημα, απομακρύνοντας ουσιαστικά τους πολίτες από τις τοπικές τους κοινότητες, η ανάγκη για αυτοοργάνωση και συλλογική δράση γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.
Με την εκδήλωση αυτή, επιδιώκουμε να ενθαρρύνουμε τη συνδεσιμότητα μεταξύ των πολιτών και των τόπων τους, καθώς και να προωθήσουμε παραδείγματα αυτοοργάνωσης που έχουν εφαρμοστεί με επιτυχία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Επιθυμούμε να δείξουμε πως η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση μπορούν να είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση ακραίων καταστάσεων, όπως φωτιές, πλημμύρες και άλλες φυσικές καταστροφές, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τον έλεγχο των τοπικών κοινοτήτων επί των τοπικών εξουσιών.

Πρόγραμμα:

ΣΑΒΒΑΤΟ 4/11, 17:00 (η τοποθεσία θα ανακοινωθεί σύντομα)

Εκδήλωση/Συζήτηση: “Αυτοοργάνωση & Συλλογική Δράση σε Μικρούς Τόπους”

Εισηγήσεις:
- “Οι τόποι και οι τρόποι τους”, Γιάννης Μπίλλας, βιοκαλλιεργητής, συγγραφέας
- “Από την Οικολογία στην Αυτονομία : Εξερευνώντας τα μοντέλα αυτοκυβέρνησης”, Yavor Tarinski, συγγραφέας
- “Αυτοοργάνωση-Αντιστάσεις από την θεωρία στην πράξη σε έναν μικρό τόπο”, Βαγγέλης Γαλανόπουλος, κάτοικος κ μέλος της συνέλευσης της Ανεξάρτητη Πηλιορείτικη Ομάδα Δράσης (Α.Π.Ο.Δράσης) Σταγιατών και τοποθέτηση από την Περίπολο Μάνης.
- “Αυτοοργάνωση , Κοινωνικές Αντιστάσεις και Πολιτισμός σε Μικρούς Τόπους”, Τάσος Σαγρής, σκηνοθέτης, ποιητής (Κενό Δίκτυο)

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με στόχο την συμμετοχή ντόπιων αλλά και ατόμων/συλλογικοτήτων από άλλα μέρη με σκοπό τη συν διαμόρφωση ιδεών και προτάσεων για την πρακτική εφαρμογή αυτοοργανομένων δομών και εγχειρημάτων σε μικρούς τόπους αλλά και τοπικά στην περιοχή , καθώς και η διερεύνηση τρόπων δικτύωσης τους.

Που/ Ποτε:

ΣΑΒΒΑΤΟ 4/11, 17:00, Πολυδύναμο Πολιτιστικό Κέντρο, Καλάβρυτα

ΚΥΡΙΑΚΗ 5/11:

11:00- Επίσκεψη στο Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος

12:00- Περίπατος στον Τόπο Εκτέλεσης στο λόφο του Καππή

13:00- Ανοιχτή συνέλευση (η τοποθεσία θα συναποφασιστεί το Σάββατο)

Μετακίνηση:

Δρομολόγια ΚΤΕΛ από Αθήνα και Πάτρα:

Αθήνα-Καλάβρυτα: Παρασκευή 15.00

Καλάβρυτα- Αθηνα: Κυριακή 18.00

Πάτρα-Καλάβρυτα: Παρασκευή 05.45, 16:00

Καλάβρυτα- Πάτρα: Κυριακή 18.15

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Αν έρχεστε με αυτοκίνητο και έχετε διαθέσιμες θέσεις προς τα Καλάβρυτα (κυρίως από Αθήνα) παρακαλούμε να ανακοινώσετε το δρομολόγιο με μήνυμα στη σελίδα μας, καθώς υπάρχει ακόμα ανάγκη.

ΚΑΛΕΣΜΑ:

Με αφορμή την 2ήμερη εκδήλωση συγκεντρώνουμε είδη ρουχισμού για την δομή φιλοξενείας ασυνόδευτων ανήλικων αιτούντων άσυλο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στα Καλάβρυτα. Ανάγκες σε είδη ρουχισμού αποκλειστικά για ηλικίες 14-18 αντρικά:

– Παπούτσια νούμερα 40-42

– Παντελόνια/τζιν, μέγεθος MEDIUM

– Φόρμες (παντελόνια), μέγεθος MEDIUM

Τα είδη θα συγκεντρωθούν το Σάββατο 4/11 πριν την εκδήλωση.

_______

Διοργάνωση:

ΕΜΕΙΣ ΑΣΚ – Αυτοοργανωμένη Συλλογικότητα Καλαβρύτων 

https://www.facebook.com/emeis.ask.kalavryta

The post 2μερο στα Καλάβρυτα: Αυτοοργάνωση και συλλογική δράση σε μικρούς τόπους 4-5/11/23 appeared first on Void Network.

Απέναντι στην Αλεξανδρούπολη, γνωστά πρόσωπα της πόλης καλούν εδώ και μέρες σε σαφάρι ανθρώπων. Τρελαμένοι φασίστες, πρώην μετανάστες, εγγόνια προσφύγων και οι ίδιοι, τρέχουν στα ξέφωτα, στις πλατείες, στα εναπομείναντα δάση και καμώνονται τους σερίφηδες. Αρπάζουν με το έτσι θέλω σαστισμένους ανθρώπους που έφυγαν από πολέμους και φτώχεια, γιατί τους έταξαν καλύτερες ζωές και τους κλειδώνουν σε καρότσες. Στη μεγάλη πίστα των social, που μεταδίδεται live το παιχνίδι, οι λιγότερο θαρραλέοι παίκτες που δεν τολμάνε να βγουν με τις καραμπίνες και τα μπιτόνια βενζίνης, γράφουν: Κάψτε τους, πυροβολήστε τους. Καρφώστε τους σε σταυρούς. Τα έχουμε δει σε ταινίες. Γίνονται.

Το τι απογίνονται όσοι ”συλλαμβάνονται” σε αυτό το ανθρώπινο σαφάρι δεν γνωρίζει κανείς μας. Φυσικά δεν είναι μόνοι οι καουμπόηδες. Πίσω τους κρύβονται βουλευτές της περιοχής, πρωτοκλασάτοι υπουργοί που κλείνουν το μάτι: Όποιος τολμά την παράτυπη μετανάστευση αυτά παθαίνει, λένε στους ”δημοσιογράφους”- υπαλλήλους, που πιάνουν το σινιάλο και ανακρίνουν τον τοπικό δήμαρχο: Πείτε μας κύριε δήμαρχε ότι αυτή την ανεξήγητη φωτιά σε τόσα σημεία δεν την έβαλε ο πρόσφυγας να τρελαθούμε; Ο αέρας που φυσάει σαν τρελός την έβαλε, λέει ο δήμαρχος, ας αλλάξουμε θέμα λέει ο ”δημοσιογράφος” του καναλιού που έπαιζε τρεις μέρες παλιά σίριαλ και όταν η φωτιά έφτασε στην Πάρνηθα αποφάσισε να ξεκινήσει την απευθείας μετάδοση, για να μην του πουν και οι Αθηναίοι ότι αδιαφορεί. Η ενημέρωση συνεχίζεται. Από κει που την αφήσαμε. Από την τριήμερη μετάδοση της κηδείας της Ελισάβετ και την ενθρόνιση του Καρόλου.

Απεγνωσμένοι και κατάκοποι πυροσβέστες, στρατιώτες, γιατροί, αγρότες, κλαίνε on camera και ζητάνε βοήθεια: δεν έχουμε νερό, δεν έχουμε ρεύμα, δεν έχουμε πια ζωή. Κουστουμαρισμένοι εκπρόσωποι στα κανάλια, κομψά μαυρισμένοι απαντούν: Όλα θα γίνουν, με τη σειρά. Θα πάρετε market pass το Σεπτέμβριο.

Έχουμε υβριδικό πόλεμο, ασύμμετρη απειλή, η ΚΥΠ μας φροντίζει όλους μη φοβάστε. Φοβόμαστε αλλά δεν το λέμε. Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε παρέλαση δολοφόνων από την Κροατία στην Εθνική οδό, πριν δυο μήνες ένα τρένο πήγαινε τυφλό πάνω σε ένα άλλο, στον πρώτο χιονιά κλείνουν τα πάντα, αποθήκες πυρομαχικών ανατινάζονται, νταλίκες με φυσικό αέριο καιόμενο εγκλωβίζουν χιλιάδες ανθρώπους με 40 βαθμούς στην εθνική οδό για ώρες. Αυτά συμβαίνουν καμιά φορά σου απαντούν. Είναι μια νέα πραγματικότητα που πρέπει να τη συνηθίσουμε, απαντά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Έχουμε όμως σταθερή κυβέρνηση. Με 73 υπουργούς. Σταθερή κυβέρνηση, ασταθή ζωή. Κράτος δεν έχουμε απαντάς. Μη μιλάτε έτσι σου λένε, είστε εχθρός της χώρας. Σωπαίνεις. Κοιτάζεις τα γράμματα στην ταμπέλα του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης που είναι καμένα, όχι από τη φωτιά, από εγκατάλειψη, κοιτάζεις τα μωρά που μεταφέρονται άρον-άρον νεογέννητα κάτω από την ταμπέλα και τα άλλα παιδιά, τα μεταναστόπουλα, που κάηκαν στη Δαδιά και δεν θα φτάσουν καν κάτω από την ταμπέλα.

Έρχεται μήνυμα 112. Θα εκκενώσουμε τη χώρα.

Οι άνθρωποι που κάηκαν στη Δαδιά ,οι άνθρωποι που πνίγηκαν στην Πύλο, ο μετανάστης που έσφαξαν προχθές στην Αθήνα ακροδεξιοί, είναι παράπλευρες απώλειες. Μη μετρήσιμες απουσίες ενός κόσμου με συγκεκριμένες προτεραιότητες στα παρουσιολόγια του.

Τετάρτη πρωί. Ο Έβρος αφανίστηκε. Η Ρόδος το ίδιο. Η Εύβοια. Η Αττική. Η Αγχίαλος. Το καλοκαίρι τελειώνει. Ο χειμώνας θα ξεκινήσει. Δεν ξέρουμε που θα μείνουμε φέτος, λέει μια ηλικιωμένη που μένει σε ένα από τα δεκάδες χωριά που κάηκαν και σβήσαν από το χάρτη. Η κάμερα απομακρύνεται. Πάει σε άλλο νομό. Ένας ιερέας προτρέπει τους πιστούς να αντισταθούν στη νέα ταυτότητα. Θα σας αλλάξουν το αίμα, θα σας πάρουν τις καταθέσεις, θα σας βάλουν να αυτοκτονήσετε. Βάζουν ξυπνητήρι αχάραγα. Πιάνουν πόστο έξω από το αστυνομικό τμήμα. Να βγάλουν από τις παλιές, τις τίμιες. Τις αμόλυντες. Μη τους βάλουν το 3G στο DNA και δίνουν στόχο στους ξένους, τους εισβολείς, το σατανά. Για δέκα χρόνια σώθηκαν. Με τη βενζίνη στα 2,5 ευρώ, τα σύκα στα 7 και ένα πεντάλιτρο λάδι στα πενήντα θα τους σώσει η παλιά ταυτότητα. Οι αστυνόμοι δεν προλαβαίνουν να πιάσουν τους μαφιόζους, τους κλέφτες, τους χούλιγκαν, τους ιδιοκτήτες μπιτσόμπαρων που κατάπιαν τις παραλίες. Βγάζουν ταυτότητες παλαιού τύπου σε γριές που φοβούνται τον 666. Στις λαϊκές δεν έχουν πια τι να πουλήσουν και τις μαζεύουν από τις 12, στα χωράφια δεν μαζεύουν καρπούς λόγω των καυσώνων, αλλά και εκεί που υπάρχουν καρποί δεν υπάρχουν χέρια να τους μαζέψουν. Τους μετανάστες δεν τους θέλουμε όμως. Ούτε για τα χέρια τους.

Η τηλεόραση διαφημίζει τα νέα σίριαλ της σεζόν. Ειδήσεις δεν θα παίζει πια, άλλωστε δεν χρειάζονται. Θα βλέπουμε όμως ωραία σπίτια και μοντέρνα προβλήματα. Όχι μιζέριες. Αυτές θα τις ζούμε στα δικά μας σπίτια. Και θα αποχαιρετάμε τα παιδιά μας που θα φεύγουν για άλλα μέρη. Κάποια θα ξεκινήσουν τη φοιτητική τους ζωή. Σπίτι δεν βρίσκουν. Έχουν γίνει airbnb. Θα μείνουν σε ένα παλιό ισόγειο μαγαζί που έκλεισε με γυψοσανίδα και ενοικιάζεται, ευκαιρία, ένα πεντακοσάρικο. Αλλά θα έχουμε ωραία σίριαλ. Με ωραία σπίτια. Ο Αύγουστος τελειώνει. Ο ήλιος έχει να φανεί δυο μέρες. Τον κρύβει ο καπνός. Το σύστημα Copernicus είναι ξεκάθαρο. Στην Ελλάδα πενταπλασιάστηκαν οι ρύποι. Όλα αυτά θα πάνε στα πνευμόνια μας. Θα γίνουν καρκίνοι. Έλα μωρέ υπερβολές. Σώσαμε τα Δυτικά Βαλκάνια, ένας καρκίνος θα μας φοβίσει;

Εκλογές έρχονται πάλι. Γέμισε ο τόπος σωτήρες. Χιλιάδες υποψήφιους που υπόσχονται να μας σώσουν. Δεκάδες μηνύματα στο inbox ρωτάνε: Θα με βοηθήσεις να εκλεγώ; Έχω όραμα… Εγώ να δεις τι έχω….

_______

Κείμενο: Γιώργος Τούλας

Πηγή: https://parallaximag.gr/parallax-view/mia-chora-se-yvridiki-parakmi

Αρχική φωτογραφία: Μάνος Σπάρης

The post Μια χώρα σε υβριδική παρακμή appeared first on Void Network.

 Αφιερωμένο στην Αναστασία που μου έμαθε όσα ξέρω και στην Σάρα Άμπι από το Παρίσι.

 Πρόλογος

«Ο κόσμος πρέπει να ρομαντικοποιηθεί» – Νόβαλις

 Και τι έγινε ο άνθρωπος; Τον κατάπιε μήπως το μηδέν; Ακολουθώντας την σκέψη του σήμερα θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι χορεύουμε πάνω στο μηδέν. Ούτε γή, ούτε νερό, ούτε φωτιά, ούτε αέρας. Όλα αυτά υπάρχουν αλλά το μηδέν παραμονεύει έτοιμο να τα καταπιεί. Η ανθρώπινη ζωή είναι ένα διάλειμμα ανάμεσα σε δύο μηδενικά. Στο ενδιάμεσο ξεχνάει το μηδέν, διασκεδάζοντας. Ενέργειες στηριγμένες σε μια ανθρώπινη, πολύ ανθρώπινη ματαιοδοξία.

 Αν το μηδέν είναι το βάθος και η βάση του είναι τότε τα πράγματα σταθεροποιούνται πάνω του. Εμφανίσεις δίχως αυτό που φαίνεται. Η φιλοσοφία του 17^ου αιώνα είδε πολύ καλά ότι δεν μπορείς να αφήσεις κανένα χώρο στο κενό. Λίγο να του αφήσεις και πιάνει όλο τον χώρο. Για αυτό όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι του 17^ου αιώνα ενώσαν τις φωνές τους για να μας πούνε σε όλους τους τόνους ότι η φύση είναι γεμάτη. Η φύση δεν κάνει άλματα, έλεγε ένα ρητό του μεσαίωνα.

 Αλίμμονο, ο σύγχρονος άνθρωπος φαίνεται να αναπνέει το μηδέν. Αν δεν παρατηρήσουμε αυτό που τον συνέχει, αυτό που τον περιβάλλει, θα μας απογοήτευε πολύ. Ριγμένος σε απολαύσεις, και γρήγορες αναστατώσεις, μοιάζει με ένα μεγάλο στόλο από τον οποίον μετά την ναυμαχία μένουν δύο-τρεις σανίδες και λίγος καπνός για να υπενθυμίζουν την πρότερη μεγαλοπρέπεια του.

 Αναπνέουμε το μηδέν και το διώχνουμε μέσω της διασκέδασης. Όπως είδε ο Πασκάλ αρκεί να αφήσουμε λίγο τον θόρυβο για να βρούμε την ξηρότητα της βαρεμάρας μας. Η σιωπηλή παρέα με τον εαυτό μας φανερώνει το τι είμαστε. Χαρούμενοι ή λυπημένοι.

 Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά λόγια για το σύγχρονο δόγμα του μηδενός. Η ποίηση που στηρίζεται σε αυτό το δόγμα υπάρχει σε εκατοντάδες βιβλία και σε χιλιάδες ράφια, σε κάθε σήμα που συναντάμε γράφει «Προσοχή στο μηδέν, γίνε δραστήριος τώρα για να το ξεχάσεις».

 Ένα συμπέρασμα βγαίνει από αυτήν την εμμονή με το μηδέν, και την άκρατη δραστηριότητα που πηγάζει από αυτό, για τον σύγχρονο άνθρωπο. Είναι το κακό του καιρού, το κακό του αιώνα. Ο Νίτσε αντλεί την δύναμη του επειδή το διέγνωσε και το αντιμετώπισε. Ο Χάιντεγγερ είδε σε αυτό την δύναμη του Dasein.

 Υπάρχει ένας άλλος δρόμος από την ξεχασιά, τον αφελή εκδιωγμό του μηδενός; Την περιφρόνηση του; Μέσω του γέλιου; Χωρίς; Είναι τελικά ο λόγος του Χάιντεγγερ που μας οδηγεί στο να ασπαστούμε το μηδέν : ανθρώπινος;

Αν αντιπαραθεσουμε την εντατικότητα της θέλησης απέναντι στην αναπνοή του μηδενός, δεν θα μας πούνε επικίνδυνα παλιομοδίτες; Υπάρχει τίποτα πέρα από το τέλος του ανθρώπου;

 Μένει ένας δρόμος, ούτε δίπλα ούτε παραδίπλα άλλα ευθεία. Μπροστά ή πίσω. Όπως έλεγε ο Καρτέσιος, αν βρεθείς χαμένος σε ένα δάσος η μόνη λύση είναι να χαράξεις μια ευθεία γραμμή.

Κεφάλαιο Ι

Το Ηθικό Μηδέν

I. Ματαιοδοξία

 Είναι άραγε η ματαιοδοξία το θεμελιώδες ανθρώπινο μειονέκτημα; Είναι το ισχυρότερο πάθος; Μπορεί να μας ενώσει σαν νήμα διαφορετικές ανθρώπινες ενέργειες και ως τέτοιο να εξηγήσει την ανθρώπινη δραστηριότητα; Ακολουθώντας τον δρόμο που οδηγεί από τον Μακιαβέλι σε ένα Πασκάλ βλέπουμε το πάθος της δόξας να χάνει σε ευγένεια. Για τον Μακιαβέλι ο μεγάλος πολιτικός άνδρας ξεχωρίζει από τον μέτριο χάριν του πάθους της δόξας. Το πιο δυνατό πάθος είναι και το πιο ορθολογικό. Κράτη και αυτοκρατορίες στηρίχθηκαν στο πάθος για δόξα και σεβασμό. Αν κρίναμε βάση του αποτελέσματος θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ευγενές από το πάθος για δόξα.

 Ρίχνουμε μια ματιά γύρω μας και βλέπουμε τον συνεχή αγώνα για δόξα. Αυλές και κόλακες υπάρχουν ακόμη. Κρατάει εκείνη ακόμα την ανωτερότητα που τις προσέδιδε ο Ιταλός δάσκαλος; Μήπως η πολιτικοποίηση της, η διασπορά της στην μάζα, δεν την έκανε να φαντάζει, ευτελής;

Αρκεί μια στιγμή αποστασιοποίησης από τον συνηθισμένο ρου της ζωής για να φανεί η ματαιοδοξία που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο. Όπως είπε ο Πασκάλ, είναι ματαιόδοξο να θες να γίνεις μεγάλος. Πολλές φορές είναι μόνο το χιούμορ και η ειρωνεία που μπορούν να διορθώσουν την ματαιοδοξία των μεγάλων. Κανείς δεν θέλει να είναι τραγέλαφος. Έτσι οι μικροί και ταπεινοί στις μέρες μας φαίνεται να έχουν μόνο μια δύναμη, μια εξουσία πάνω στους μεγάλους, να γελάσουν με την ματαιοδοξία τους. Άραγε, το άκρων άωτον της αδικίας δεν θα ήταν το μέγιστο της ματαιοδοξίας παντρεμένο με την σοβαρότητα της εξουσίας; Μια ματαιοδοξία με την οποία δεν θα μπορούσαμε πια να γελάσουμε; Βλέπουμε δυστυχώς τις σύγχρονες μορφές τυραννίας να κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση. Όπως είδε με βαθύτητα ο Πασκάλ, είναι τυραννικό να ζητάς σεβασμό επειδή είσαι όμορφος, ή να ζητάς να σε φοβούνται επειδή είσαι λόγιος, ή να ζητάς να σε αγαπάνε επειδή είσαι ισχυρός. Δεν βλέπουμε μια σύγχυση αυτών των ποιοτήτων σήμερα;

 Η ματαιοδοξία κρύβει μία φτωχή εσωτερική ζωή. Αρκεί ο ματαιόδοξος να ξεχαστεί για λίγα-λεπτά για να καταλάβει την φτώχια του. Δεν προκαλείται αυτό από το γέλιο;

 Κάναμε την υπόθεση ότι μεγάλο μέρος της δραστηριότητας του ανθρώπου στηρίζεται στην ματαιοδοξία; Για ποιον λόγο; Γιατί αυτή η δραστηριότητα τον κάνει να ξεχνάει το μηδέν της εσωτερικής του ζωής. Δεν θα πηγαίναμε τόσο μακρυά ώστε να πούμε ότι ο μοντέρνος μηδενισμός δημιούργησε την ματαιοδοξία; Αλλά μήπως της έδωσε τον χρωματισμό που έχει σήμερα; Δεν της έδωσε την σοβαρότητα που έχει σήμερα; Συνεχίζοντας αυτή την σκέψη, εύλογα κάποιος μπορεί να θεωρήσει ότι η Γερμανική Φιλοσοφία μετά τον Νίτσε πάντρεψε την ματαιοδοξία με την σοβαρότητα. Γιατί «Εφόσον δεν μπορέσαμε να προσδώσουμε δύναμη στην δικαιοσύνη, προσδώσαμε δικαιοσύνη στην Δύναμη».

ΙΙ.  Μοραλισμός και Οντολογική σκέψη

«Ο υπαρξιστής φιλόσοφος πιστεύει ότι ο κόσμος ολόκληρος είναι στο χείλος του γκρεμού για έναν μικρό πόνο στο δάκτυλο του» – Γκάστον Μπασελάρ

 Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με οριζόντιες παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Να εξηγήσουμε πως η εγρήγορση που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο άνθρωπο στηρίζεται στην ματαιοδοξία του, και πως πίσω από αυτό βρίσκεται ο φόβος του μηδενός και της ανυπαρξίας. Θα παραγάγαμε αναμφίβολα κάποιες πρωτότυπες εκφράσεις. Εν τέλει, από οριζόντια παραλλαγή σε οριζόντια παραλλαγή θα βρίσκαμε όλες εκείνες τις κοινοτοπίες της δημοφιλείς ψυχολογίας. Αλλά αυτά τα συμπεράσματα μπορεί να τα βγάλει μόνος του ο προσεκτικός αναγνώστης, και δεν θέλουμε να του κλέψουμε αυτή την ευχαρίστηση.  Ανταυτού σε αυτό το κεφάλαιο θα κινηθούμε σε ένα διαλεκτικό πλαίσιο προσπαθώντας να δούμε τι είναι αυτό στην μοντέρνα φιλοσοφία που οδηγεί προς τον μηδενισμό, χωρίς να ξεχνάμε την πιθανότητα ο μηδενισμός να μην είναι ένα απλά ιστορικό παράγωγο, αλλά ένας κίνδυνος συμφυής με την ανθρώπινη σκέψη όπως είπε σε μια όμορφη έκφραση ο Αμερικάνος ιστορικός της φιλοσοφίας, Στάνλευ Ρόουζεν. Αυτή η διαλεκτική θα είναι το προοίμιο των απαραίτητων ιστορικών αναλύσεων που ελπίζουμε να επιχειρήσουμε αν το επιτρέψουν οι δυνάμεις μας.

Η κινητικότητα της σύγχρονης κοινωνίας έχει πολλαπλός τραγουδηθεί. Όλοι μας έχουμε ακούσει ότι ζούμε σε μαζικές κοινωνίες, που η αλλαγή σαρώνει τα πάντα και τα καθέκαστα. Μήπως όμως είναι ίδιον ενός απαισιόδοξου Νου να εστιάζει σε αυτό που σαρώνεται, σε αυτό που ξεγίνεται και όχι σε αυτό που γίνεται;

 Η βαθειά οντολογική σκέψη που αναμφίβολα βρίσκεται στον Χάιντεγγερ και στους ποικίλλους συνειδητούς ή ασυνείδητους ακόλουθους του εστιάζει όπως και ένας επιφανειακός αναγνώστης θα μπορούσε να παρατηρήσει στην περατότητα και ιστορικότητα του ανθρώπου. Θα ήταν αφέλεια να έβλεπε κανείς σε αυτή την περατότητα και ιστορικότητα, άρα ενδεχομενικότητα του Dasein, το δείγμα μιας μετριοπαθούς και ταπεινής σκέψης. Αν εδώ υπάρχει κάποια ταπεινότητα αυτή είναι ακόλουθο μιας πιο θεμελιώδους αλαζονείας.

 Πράγματι, αν εξαιρέσουμε μερικούς οριακά ανόητους παπαγαλιστές του Είναι και Χρόνος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι πιο προσεκτικοί ακόλουθοι του Γερμανού στοχαστή έχουν συνείδηση της αλλαζονείας που χαρακτηρίζει αυτό το έργο. Η περατότητα του Dasein, σημαίνει και το ότι η έννοια της δικαιοσύνης είναι αν μη τι άλλο σχετική σε ένα λαό, σε κάθε περίπτωση σε μια ανθρώπινη ομάδα, αν όχι κυριολεκτικά ανύπαρκτη. Οπότε η ομάδα, η αυθεντική ομάδα των «ξύπνιων», αυτών που έχουν κατανοήσει την ενδεχομενικότητα της ύπαρξης , μπορεί, ή καλύτερα πρέπει να φτιάξει μια δικαιοσύνη στα μέτρα της. Η οντολογική σκέψη παίρνοντας τα πράγματα από πιο βαθειά αγνοεί τις απαραίτητες συνθήκες μέσα στης οποίες κινείται η ανθρώπινη σκέψη. Αν κάποιος κοιτούσε τις ανθρώπινες υποθέσεις από άλλον πλανήτη αναμφίβολλα θα έβρισκε λίγες διαφορές ανάμεσα σε μια ομάδα γκάνγκστερ και σε μια ομάδα μουσικών. Το ερώτημα είναι αν αυτή η απόσταση είναι κατάλληλη για να κατανοηθεί μια ανθρώπινη υπόθεση. Προσπαθώντας να προλάβει αυτή την κριτική προς την οποία θα κινηθούν οι πρώτοι κριτικοί της θεμελιώδους οντολογίας ο Χάιντεγγερ γράφει « Το πιο κοντινό είναι το πιο μακρινό». Αυτή η φράση σημαίνει ότι το πιο καθημερινό, το πιο κοντινό στον άνθρωπο είναι και το πιο δυσνότητο και ότι αυτό μπορεί να κατανοηθεί μόνο από μια βαθειά οντολογική σκέψη. Είναι κάπως σαν να είμαστε θεατές του εαυτού μας. Μπορούμε να πούμε τι και πως κάναμε αλλά το γιατί μας διαφεύγει.

 Ο μοραλισμός από την άλλη έχει ως απαραίτητη συνθήκη που τον ακολουθεί πάντα, μια γερή δόση επιφανειακότητας. Παίρνει τον άνθρωπο όπως είναι χωρίς να τον απασχολεί η θεμελίωση της ύπαρξης του ανθρώπου, της γλώσσας, του είναι κοκ. Πάνω από όλα, επαινεί ή ψέγει. Για τον μοραλισμό ο άνθρωπος είναι ηθικό ον. Όποιος θεώρησε ποτέ τον άνθρωπο επιφανειακά ίσως να εκπλάγηκε από την αθωότητα του.

 Δεν είναι εμφανές ότι η οντολογική σκέψη είναι ουσιαστικά αμοραλιστική και απολίτικη; Διαβάζοντας κάποιους σύγχρονους ιστορικούς εκπλαγόμαστε από την τύφλωση τους σε αυτό το σημείο. Νομίζουν ότι ξεκινώντας από τα βάθη της οντολογίας θα φτάσουν στην επιφάνεια να πάρουνε μια πολιτική και ηθική ανάσα, ποιο δυνατοί και πιο σοφοί από το ταξίδι. Μοιάζουν με κάποιον που θα νόμιζε ότι θα ψάρευε καλύτερα αν κάνει μια κατάδυση στα βάθυ της θάλασσας, πριν κάτσει ήρεμος να ψαρέψει με το καλάμι του στην ακρογυαλιά. Θα πίστευε ότι αυτή η περιπέτεια θα τον έκανε δυνατότερα. Παρατάυτα ποιος ξέρει. Ίσως να γυρνούσε φοβισμένος και λαχανιασμένος και να μην μπορούσε πια να ψαρέψει. Ακόμη περισσότερο, ίσως έχανε την αυγή ή το ηλιοβασίλεμα. Ίσως καλύτερα όλοι εκείνη την ώρα να απολάμβανε την επιφανειακότητα της αθωότητας.

Κεφάλαιο ΙΙ

Η εποχή της διαμάχης

Ι. Μεθοδολογική παρατήρηση όσον αφορά την ιστορική έρευνα

«Τα μεγάλα πνεύματα δίνουν τα χέρια τους πάνω από τους αιώνες» – Ανρί Μπέρξον

 Η ενδεχομενικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης θα σήμαινε ότι δεν υπάρχει αυθεντική κατανόηση της ιστορίας. Για την ακρίβεια σημαίνει ότι η μόνη αυθεντική κατανόηση είναι αυτή που στηρίζεται σε μια άπειρα σοβαρή παροντική απόφαση.

Όπως καίρια είδε ο Λέο Στρως, η έννοια της σχετικότητας των μορφών του δικαίου που υποθέτει το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών επιστημόνων του σήμερα κηρύττει  την ανοχή σε όλες τις απόψεις. Παραταύτα αναγκάζεται να χωρίσει ανάμεσα σε μία άποψη που ανέχεται όλες τις άλλες, και στην πλειονότητα των μη ανεκτικών απόψεων. Οπότε, πίσω από την απόρριψη του φυσικού δικαίου μπορούμε να διακρίνουμε την προτίμηση ενός φυσικού δίκαιου που ανέχεται όλα τα άλλα. Η ανοχή ως ύψιστη αξία σημαίνει όμως ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε το μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο περιεχόμενο όλων των άλλων απόψεων. Οπότε αυτό που ξεκίνησε ως δημοκρατικό κήρυγμα ανεκτικότητας καταλήγει de facto σεμινάριο μη ανοχής. Τότε η ανοχή εμφανίζεται ξανά ως μια αξία ανάμεσα στις χίλιες, και το ιδεαλιστικό βασίλειο που θα ήταν παρουσιάζεται ως μια μάχη όλων εναντίων όλων. Εν τέλει, είναι μόνο μια άπειρα σοβαρή απόφαση που μπορεί να λύσει αυτόν τον δεσμό. Ως τέτοια θα είναι πιο κοντά στην μη ανεκτικότητα, παρά στην ανεκτικότητα που κήρυττε ο πολιτικός μας επιστήμονας.

 Εν πάση περιπτώσει, ο ιστορικιστής ερευνητής δεν δυσκολεύεται να κάνει μια ανάγνωση της ιστορίας υπό το πρίσμα της άπειρα σοβαρής απόφασης του. Σε αυτή του την έρευνα κάθε φιλοσοφικό γνωμικό και κάθε φιλοσοφική έννοια θα έχει την στάμπα του παρελθόντος. Αυτός προσπαθεί να ξεφύγει από τις προκαταλήψεις του παρελθόντος. Κάθε φιλοσοφικό σύστημα για αυτόν είναι ένα εμπόδιο στον δρόμο που έχει πάρει.

 Ποιος θα τον σώσει όμως από τις προκαταλήψεις του παρόντος; Αν δεχτούμε ότι η ανθρώπινη κοινωνία έχει προκαταλήψεις έπεται ότι έχει και σήμερα. Όποιος μελέτησε σοβαρά την ιστορία την φιλοσοφίας είδε ότι έχουμε μια μετακίνηση της terra incognita και όχι μια κυριολεκτική συσσώρευση.

 Ο στοχασμός πάνω στο παρελθόν είναι η μόνη λύση για όποιον δεν θέλει απλά να τρέχει αναστατωμένος πίσω από κάθε τι καινούργιο. Σε αυτόν τον στοχασμό πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τις απαιτήσεις των δύσκολων έργων που μελετάμε. Ένας Καρτέσιος δεν μπορεί να διαβαστεί χωρίς στοχασμό ούτε ένας Καντ μπορεί να διαβαστεί χωρίς να κάνεις Κριτική.

ΙΙ. Ο Μαρξισμός απέναντι στην Θεμελιώδη Οντολογία

« Ο άνθρωπος εργάζεται για να ζήσει» – Κώστας Αξελός

Η Θεμελιώδη Οντολογία βέβαια δεν εμφανίστηκε εν κενό. Πριν την ποιητικο-πρακτική σκέψη του Χάιντεγγερ υπήρχε η θεωρητικό-πρακτική φιλοσοφία του Μαρξ. Σε αυτόν όπως και σε εκείνο συναντάμε μια φιλοσοφία που προσπαθεί να προκαλέσει ρήξη, μια φιλοσοφία πολιτικοποιημένη, όπως και στους Γερμανούς μετα-Καντιανούς φιλόσοφους ,με εξαίρεση τον Σοπενχάουερ, βλέπουμε μια επέκταση της πρακτικής που τείνει να υπάγει την θεωρία. Αυτή η όλο και πιο εντατική πολιτικοποίηση της Γερμανικής Φιλοσοφίας έκανε τον Τσέχο Φιλόσοφο Λάντισλαβ Κλίμα να πει ότι «Στην Γερμανία μετά τον Σοπενχάουερ δεν υπάρχει φιλοσοφία».

 Ανοίγοντας μια παρένθεση θα μπορούσαμε να σημειώσουμε ότι πέρα από τις εκρήξεις του Σοπενχάουερ απέναντι στον «τσαρλατανισμό» των Γερμανών Ιδεαλιστών, υπήρχαν και άλλα λαμπρά μυαλά που είδαν με καχυποψία αυτή την μακιαβελική στροφή της Γερμανικής Φιλοσοφίας. Ανάμεσα σε αυτούς δεσπόζουν ο Σάλομον Μαιμόν που έγραψε ευθέως «Για εμένα ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα», και ο Χέρμαν Κοέν που υπερασπίστηκε την Καντιανή Κριτική Φιλοσοφία και την ριζική καταυτόν διαφορά της με τις κατασκευές του Γερμανικού Ιδεαλισμού. Κατά την κρίση του Σοπενχάουερ αυτές οι φιλοσοφίες είναι θλιβερά επαρχιώτικες, πολύ «γερμανικές», σε αντίθεση με ένα Γκαίτε που αυτός είναι πράγματι κοσμικό πνεύμα.

 Ο κομμουνισμός του Μαρξ από την άλλη, θέλει να αγκαλιάσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ο Μαρξ είναι ο στοχαστής της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η κατεξοχήν ανθρώπινη δραστηριότητα για αυτόν είναι η εργασία. Ο άνθρωπος θα υπερνικήσει τους περιορισμούς του χάριν της εργασίας του.

 Η οκνηρία της άρχουσας τάξης είναι το άκρων άωτον της διαφθοράς. Η αλλοτρίωση της ανθρώπινης εργασίας μπροστά στο κεφάλαιο, η διαρκώς αυξανόμενη απόσταση του κεφαλαίου και της εργασίας, είναι μια αλλοτρίωση της ανθρώπινης δραστηριότητας ως τέτοιας. Ο άνθρωπος ξεχνάει την φύση της δραστηριότητας του και γίνεται ένας ξένος μέσα στο κόσμο.

Σήμερα συνηθίζεται είτε να απορρίπτεται συνολικά η φιλοσοφική σκέψη του Μαρξ είτε να επιβιώνουν κομματάκια της που  κινούνται το καθένα αυτόνομα. Αυτό το τίμημα πληρώνει μια φιλοσοφία όταν χάνει το συναίσθημα της που θερμαίνει την ψυχή και γίνεται αντικείμενο στους πάγκους ανατομίας διάφορων «σπουδών».

 Έχουμε σχεδόν ξεχάσει σήμερα ότι για χρόνια ο Μαρξισμός ήταν το αντίπαλο δέος της Θεμελιώδους Οντολογίας των ακόλουθων του Χάιντεγγερ και της Λογικής Ανάλυσης των ακόλουθων του Βιτγκενστάιν. Χώριζε την θέση του από τις δύο παραπάνω θέσεις με την αιχμή του συναισθήματος του. Δεν εξέφραζε μια ανθρωπότητα που καταρρέει υπό το βάρος των μηχανών, ούτε τον άνθρωπο πάνω σε ανατομικό πάγκο, αλλά μια ανθρωπότητα που καλπάζει από κατάκτηση σε κατάκτηση, όπως ωραία είπε ο Μπερξόν.

 Ένας Λούκατς και ένας Γκράμσι αντιμετώπιζαν τις πιο ακραίες τάσεις της Γερμανικής Φιλοσοφίας ως «ανορθολογισμό». Εν μέρει είχαν δίκιο, και εν μέρει κατάφεραν για χρόνια να στηρίξουν τον μαρξιστικό ορθολογισμό . Η κριτική τους δύναμη κατάφερε για χρόνια να αντισταθεί στα σύγχρονα δόγματα. Ακόμη συναντούμε λαμπρούς Μαρξιστές, αλλά μόνο οι καλύτεροι από αυτούς γλιτώνουν την διπλή παγίδα της υπερβολικής πικρίας και από την άλλη τον υπερβολικό ενθουσιασμό για καθετί που μοιάζει, έστω και από μακριά , ως Μαρξιστικό σήμερα. Σε έναν Ενρίκε Ντούσελ είδαμε το  παράδειγμα της ήρεμης δύναμης που πρέπει να έχει ένας Μαρξιστής σήμερα. Από την μεριά μας θα πούμε ότι όταν ακούμε τους λιβέλους που εκτοξεύονται από μετριότητες της επικοινωνίας απέναντι στον Μαρξ νιώθουμε ένα πόνο στην καρδιά, και αυτό γιατί ο λόγος του Μαρξ έχει ακόμη μια ηχώ μέσα μας.

ΙΙΙ. Ο υπερβόρειος Νίτσε και η εκλαΐκευση του

 Είδαμε ότι οι μαρξιστές φιλόσοφοι και ιστορικοί συγκέντρωσαν μια σειρά από φαινόμενα υπό την γενική ταμπέλα του ανορθολογισμού. Σύνδεσαν αυτόν τον στοχαστικό ανορθολογισμό με τις ανορθολογικές τάσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας. Κατ’αυτούς αυτές οι τάσεις συμβολίζουν ενίοτε ένα πισωγύρισμα σε αξίες της φεουδαρχικής κοινωνίας, ενίοτε μια νέα εξέλιξη του φετιχισμού και της αλλοτρίωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας.

 Η γενικότητα και ας πούμε ελαφρότητα με την οποία αντέδρασαν στο φαινόμενο του ριζικού ιστορικισμού στον οποίον κατέπεσε η γερμανική φιλοσοφία μπορεί να ερμηνευθεί είτε ως αδυναμία είτε ως σημάδι της ριζικής τους διαφοράς με αυτή την τάση.

 Σε κάθε περίπτωση αυτό το φαινόμενο  έχει αναμφίβολα τις ρίζες του στην Νιτσεϊκή Κριτική της μοντερνικότητας. Όποια και αν ήταν η προσωπική ευθύνη του Νίτσε, η εκλαΐκευση του περιεχομένου του καλέσματος του για τον υπεράνθρωπο είχε τραγικές συνέπειες όπως μπορούμε να δούμε από τους ολέθριους πολέμους του 20^ου αιώνα. Υπάρχει κάτι αφελές στην εκλαΐκευση ενός έργου το οποίο ρητά είναι για λίγους, τους φιλόσοφους του μέλλοντος. Η διάγνωση του μηδενισμού και της παρακμής του 19^ου αιώνα είναι τόσο δυνατή επειδή ο ίδιος δέχεται αυτή την παρακμή. Ο φιλόσοφος είναι ταυτόχρονα χαρούμενος Υπερβόρειος και παρηκμασμένος σαν τους συγκαιρινούς του. Η παρακμή αντί να τον θλίβει, τον κάνει ακόμη πιο χαρούμενο γιατί χάριν σε αυτή μπορεί πιο χαρμόσυνα να καταστρέψει κάθε τι το παρηκμασμένο. Σαν υπερβόρειος, χαίρεται την περιστροφή του μεγάλου άστρου, παίρνει δύναμη από την αιώνια επιστροφή, προετοιμάζει την επόμενη γενιά φιλοσόφων και δοξάζει τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο.

 Η εκλαΐκευση της Νιτσεϊκής Κριτικής οδήγησε σε μία επιπεδοποίηση της. Όπως συμβαίνει συχνά έμειναν μόνο οι αρνητικές πλευρές της, έμεινε αυτό που ξέκανε ο Νίτσε παρά αυτό που έκανε. Η Νιτσεϊκή αισιοδοξία έμεινε απ’έξω. Ο ίδιος ο Νίτσε είχε μεγαλύτερη άνεση, και στην έκφραση, και στο ηθικά καίριο στοιχείο του να διακρίνει ανάμεσα σε ευγενές και ευτελές. Όπως είπε «Το βάθος της σκέψης μου είναι η ιεραρχία». Ο Νίτσε ιεράρχησε τις ανθρώπινες φύσεις και τους ανθρώπινους τύπους, αυτή η ιεράρχηση στηρίχθηκε σε μία θαυμάσια ενόραση. Τι γίνεται όμως αν οι χειρότεροι παίρνουν τον εαυτό τους για την κορυφή της ιεραρχίας;

Έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι οι μαρξιστές δεν καταλαβαίνουν τον Νίτσε, και κατά συνέπεια αυτό που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως ανορθολογισμό. Εν μέρει αυτό στέκει. Από την άλλη μπορούμε να πούμε ότι ως εξαίσιοι κοινωνιολόγοι, καταλαβαίνουν πολύ καλά τι κοινωνικές συνέπειες έχει, και προβλέπεται να έχει, η εκλαϊκευμένη Νιτσεϊκή Κριτική. Το πάντρεμα που επιχειρήθηκε από την σχολή της Φρανκφούρτης ανάμεσα σε Φροϊδισμό και Μαρξισμό ήταν μια ύστατη προσπάθεια να σωθεί η μοντέρνα ορθολογικότητα. Ο Φροϊδικός ορθολογισμός όμως είναι ένας Καντιανός ορθολογισμός και για να κρίνουμε τον μοντέρνο ορθολογισμό πρέπει αναγκαία να φτάσουμε ως τον Καντ. Η εκτίμηση της μοντέρνας ορθολογικότητας είναι ταυτόχρονα και μια εκτίμηση της μοντέρνας Δημοκρατίας. Ο Ανρί Μπερξόν λέει ότι το συναίσθημα αυτής βρίσκεται στον Ρουσσώ και οι φιλοσοφικές αρχές στον Καντ. Σαν μια φλόγα που σιγοκαίει, πρέπει ακόμα μια φορά να επιχειρήσουμε να ανακινήσουμε τις στάχτες της αν δεν θέλουμε να την δούμε να σιγοσβήνει.

Πρώτη Διαίρεση – Νεωτερικός ορθολογισμός και ηθικολογία

Α – 17^ος αιώνας, η μηχανική και ο άνθρωπος

Ι. Ο Μασκαρεμένος φιλόσοφος

«Η αλήθεια είναι ένα χρυσό μήλο το οποίο είναι καλυμμένο και μοιάζει με ένα απλό μήλο. Για αυτό ο ανίδεος δεν μπορεί να την δει» – Μαιμονίδης

Συνηθίζεται να παίρνουμε τις μεγάλες φιλοσοφίες του 17^ου αιώνα ως μονόλιθους. Ποιος δεν έχει ακούσει για τον Καρτεσιανό δυισμό, τον Σπινόζικο μηχανισμό και φυσικά την σπαζοκεφαλιά που είναι για την κοινή λογική η Θεοδικία του Λάιμπνιτς;

 Αν η γνώση των αδυναμιών ενός φιλόσοφου είναι σημάδι ευρυμάθειας, η εστίαση σε αυτές είναι δείγμα φτωχού πνεύματος. Αν η κάθε φιλοσοφία ανήκει στην ιστορία, τότε στην συνύπαρξη της με τις άλλες φιλοσοφίες μπορούμε να βρούμε πιθανά τυφλά μέρη, βλέπε αδυναμίες. Επίσης, η διαδοχή φανερώνει ότι πολλές φορές οι στοχαστές του παρελθόντος δούλευαν πάνω σε γεγονότα τα οποία δεν ήταν τα ίδια βέβαια, και τα οποία στην συνέχεια της ιστορίας θα αναθεωρηθούν πολλάκις. Για αυτόν τον λόγο στην πολιτική αρένα ο φιλόσοφος πάντα θα είναι σε μειονεκτική θέση. Δεν είναι μόνο το ότι ο κοινός άνθρωπος είναι καχύποπτος απέναντι στον φιλόσοφο. Είναι επίσης και ότι ο διανοούμενος ο οποίος συνήθως είναι απέναντι από τον φιλόσοφο πάντα θα βρίσκει έναν τρόπο να παντρέψει τις έννοιες με την κοινωνική χρησιμότητα, αν όχι όλης της κοινωνίας, τουλάχιστον μιας ανθρώπινης ομάδας. Αυτής που είναι το ακροατήριο του εκείνη την στιγμή.

 Δεν έχουμε ακόμα πάρει αρκετά στα σοβαρά τι σημαίνει διανοούμενος. Από κοινό τόπο σε κοινό τόπο καταφέρνει να πείσει μεγάλα κοινά. Είναι πιο συχνά η αλλαγή πολιτική χώρου ή της μόδας που φανερώνει την ένδεια του. Τότε όλα αλλάζουν. Από οπαδός του νόμου και της τάξης γίνεται οπαδός της ανατροπής, ή το αντίστροφο. Όταν η μόδα αναγκαία παλιώσει φανερώνεται και ο τσαρλατανισμός του.

 Διαφορετικά κινείται ο φιλόσοφος. Δεν αλλάζει τις απόψεις σαν πουκάμισα ενόσω κινείται ανάμεσα σε πολιτικούς χώρους. Ιδανικά τίποτα ανθρώπινο δεν του είναι ξένο. Θα ήθελε να μιλήσει και με τον φτωχό εργάτη και με τον μικροϊδιοκτήτη και με τον αστό. Οριακά θα ήθελε να μιλήσει και στον Τύραννο. Αυτό που λέει ο Ντελέζ για τον Μπερξόν, δηλαδή ότι έχει ένα σύστημα μικρό α όταν μιλάει σε πρωτάρηδες , ένα σύστημα μικρό β όταν μιλάει σε μαθηματικούς και ένας σύστημα μικρό γ όταν μιλάει σε φιλόσοφους ισχύει σε κάποιο βαθμό για όλους τους φιλόσοφους ως τέτοιους. Η διαφορά με τον διανοούμενο έγκειται ότι ο φιλόσοφους λέει το εν τέλει ίδιο πράγμα, αλλά σε διαφορετικούς βαθμούς έντασης.

 Αλίμονο, κανείς δεν μπορεί να τα πει όλα. Ο Λακάν έλεγε ότι δεν έχουμε αρκετές λέξεις για να τα πούμε όλα. Ακόμη παραπάνω, που ξέρουμε ότι ο καθένας θα μας καταλάβαινε; Που θα ξέραμε ότι τα λόγια μας δεν θα δημιουργούσαν μια θλιβερή παρανόηση;

 Δίκαια ο Λέο Στρως στο Διωγμός και η Τέχνη της Γραφής, εξήγησε την διτότητα που χαρακτηρίζει το έργο των μεγάλων στοχαστών, η κατάκτηση της τέχνης της γραφής είναι κάτι για το οποίο κάθε στοχαστής πρέπει να παλέψει. Αυτός μόνο που ξέρει να εκφράζει ταυτόχρονα ένα καλυμμένο και δυνατό εσωτερικό μήνυμα με ένα πλούσιο εξωτερικό και κοινωνικά χρήσιμο περίβλημα διαθέτει και την τόλμη του στοχασμού και την απαραίτητη αρετή της φρόνησης.

 Ο Στάνλευ Ρόουζεν χαρακτήρισε τον Καρτέσιο ως τον « Στρατηγό του Διαφωτισμού». Υπάρχει κάποιος τόσο αφελής που να θεωρεί ότι ο Καρτέσιος δεν είχε συνείδηση του ότι η Φυσική, της οποίας ήταν εργάτης είχε μια ισχυρή αθειστική, σε κάθε περίπτωση τουλάχιστον αγνωστικιστική τάση;

 Η πραγματικότητα είναι ότι στον φιλόσοφο όπως και στον άνθρωπο συνυπάρχουν αντίστροφες τάσεις. Με τα λόγια του Αριστοτέλη ο άνθρωπος «είναι ανάμεσα στα ζώα και του θεούς». Η αρματωσιά του Καρτεσιανισμού δεν πρέπει να μας κάνει να χάσουμε από την οπτική μας την έμπνευσή του Καρτέσιου. Από την άλλη οφείλουμε να πάρουμε σοβαρά την αξίωση ορθολογισμού της φιλοσοφίας του. Έτσι θα αποφύγουμε την παγίδα για την οποία μας προειδοποίησε ο Βίκτωρ Ντελμπός, « Να είσαι καχύποπτος για τα παιχνίδια του στοχασμού τα οποία με αφορμή την υποτιθέμενη ανακάλυψη της βαθιάς σημασίας μιας φιλοσοφίας, ξεκινάνε παραλείποντας την ακριβή σημασία της». Ο Καρτέσιος, όπως κάθε μεγάλος στοχαστής, δεν είναι απλά ένας «εμπνευσμένος» – και για αυτό κάθε υποτιθέμενη ανακάλυψη της σημασίας του έργου του πρέπει να στηρίζεται σε μια ακριβή ανάλυση των εννοιών και της δομής του έργου του. Έτσι, ελπίζουμε να αποφύγουμε μία ερμηνεία υπερβολικά εύκολη.

 Η ευκολία, και θα μπορούσαμε να πούμε η ελαφρότητα, με την οποία παρουσιάζεται σήμερα η Καρτεσιανή Φιλοσοφία είναι ένα σημείο το οποίο θα έπρεπε να μας εγκαλέσει σε προσοχή. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη να μιλήσουμε για τον Καρτέσιο δίχως να αποδεχόμαστε την ευκολία του να θεωρήσουμε ότι ξέρουμε περισσότερα τον από ίδιο για την σκέψη του, δίχως κοντολογίς να θεωρήσουμε την Καρτεσιανή Φιλοσοφία μια ξεπερασμένη φιλοσοφία, και τον ίδιο ως έναν ασυνείδητο είναι σαν να μπαίνουμε σε ναρκοπέδιο. Αυτό το πεδίο είναι ναρκοθετημένο για δύο λόγους, πρώτον για την εγγενής δυσκολία κατανόησης ενός ορθολογικού συστήματος όπως αυτό της Καρτεσιανής Φιλοσοφίας, και δεύτερον διότι στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλη έλλειψη βιβλιογραφίας όσον αφορά τον Καρτέσιο αν εξαιρέσουμε κάποιους Εγελιανούς επί το πλείστον ιστορικούς. Το έργο των εγελιανών ιστορικών φυσικά δεν είναι αμελητέο αλλά εμείς θα θέλαμε να παραστήσουμε έναν Καρτέσιο που δεν είναι απλά μια στιγμή στην πραγμάτωση του Πνεύματος, που είναι πιο κοντά σε αυτό που ο Χούσερλ πήρε ως «απαραίτητη εκκίνηση» των πρωτόπειρων φιλόσοφων. Ο στοχασμός πάνω στον Καρτέσιο είναι ένας στοχασμός πάνω στην νεωτερική ορθολογικότητα ως τέτοια αν δεχτούμε ότι ο Καρτέσιος είναι ταυτόχρονα, εκτός αυτός που ανακάλυψε το μοντέρνο πνεύμα και άρα υποκείμενο, και την αναστοχαστική μέθοδο η οποία πάει μαζί του, όπως δίκαια έχουν σημειώσει οι εγελιανοί ιστορικοί –  λέω είναι ταυτόχρονα, και ο θεμελιωτής της ενότητας της επιστήμης ,η οποία φυσικά θεμελιώνεται πάνω στην ενότητα του πνεύματος, που χαρακτηρίζει την μοντερνικότητα. «Όλες οι επιστήμες δεν είναι άρα τίποτα άλλο παρά η ανθρώπινη σοφία η οποία μένει μία και ταυτόσημη με τον εαυτό της, όσο διαφορετικά και αν είναι τα αντικείμενα που φωτίζει, και η οποία δεν δέχεται από αυτά περισσότερη ποικιλία άπο αυτήν που δέχεται το φως του ηλίου από την ποικιλία των πραγμάτων που φωτίζει» γράφει ο Καρτέσιος στο Regulae.

 Όπως παρατηρεί ο Martial Gueroult, στο Descartes selon l’ordre des raisons, ο Καρτέσιος είδε ταυτόχρονα, την οριοθέτηση της ανθρώπινης νόησης, τα αδιαπέραστα όρια τα οποία υψώνονται απέναντι της, και την βεβαιότητα που μπορεί αυτή να ελπίσει μέσα σε αυτά τα όρια. Από εκεί αντλείται η διπλή επιταγή του αναστοχασμού πάνω στα όρια του Νου – που όπως θα δούμε σχετίζεται με την έννοια ή ιδέα του απείρου και με τον Θεό ως μορφικό λόγο του απείρου, και η μεθοδολογική επιταγή της αμφιβολίας για κάθετι που δεν είναι βέβαιο. Η μεθοδολογική επιταγή της «αποχής» από την κρίση ενόσω δεν είμαστε βέβαιοι, είναι και η προυπόθεση της αντικειμενικότητας και ίδιον της θεωρίας.

ΙΙ. Το γεωμετρικό πνεύμα και οι απλές έννοιες

 Για ποίον λόγο η γεωμετρία αποτελεί την βασιλική οδό σε όποιον θέλει να ασχοληθεί με την φιλοσοφία; Γιατί το esprit geometrique είναι τόσο απαραίτητο;

 Η γεωμετρία έχει την χάρη να μας εξασκεί την ανάλυση. Στην γεωμετρία μαθαίνουμε να αναλύουμε το σύνθετο στο απλό. Οι αισθήσεις δεν είναι αμφίβολες παρά μόνο επειδή μας παραθέτουν σύνθετα πράγματα. Καθόσον αυτές περιέχουν κάτι απλό, αυτό δεν είναι αμφίβολο. Παραδείγματος χάριν ένα χρώμα, το πορτοκαλί ας πούμε, δεν είναι αμφίβολο ότι βλέπω κάτι πορτοκαλί.

 Παραταύτα ακολουθώ τον κανόνα της καθολικής αμφιβολίας. Ότι είναι από την φύση του αμφίβολο , δηλαδή το σύνθετο, ή με έχει ξεγελάσει έστω μια φορά πρέπει να τεθεί σε αμφιβολία.

 Η φυσική αμφιβολία γίνεται υπερβολική όταν πάρω υπόψιν μου ότι τα βράδυα ονειρεύομαι. Πόσες φορές δεν πέρασα το βράδυ νομίζοντας πράγματα που ο ήλιος του πρωινού θα διάλυε στην αμφιβολία;

 Ο Καρτέσιος λέει παραταύτα ότι 2+3 κάνουν 5 ισχύει και στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Δεν μπορώ να αμφιβάλω για αυτό που συλλαμβάνω καθαρώς και διακριτός. Οι έννοιες που καταλαβαίνω καθαρώς και διακριτός είναι οι απλές έννοιες.

Η προϋπόθεση της ίδιας της αμφιβολίας είναι η συνθετότητα. Το απλό εξαιρείται αυτής. Στην Γεωμετρία μαθαίνω να αναλύω τα σχήματα στα απλά στοιχεία τους , αριθμός, φιγούρα, κίνηση και έκταση. Το απλό συναντάται σαν στοιχείο του σύνθετου. Η έκταση είναι πιο βέβαιη από οποιοσδήποτε άλλο γνώρισμα του σώματος και είναι συνθετικό στοιχείο όλων των σωμάτων και φιγούρων. Είναι ότι πιο απλό ενυπάρχει στο σώμα για την κατανόηση μου. Έτσι το συλλαμβάνω μέσα σε μία ενόραση. Προϋπόθεση αυτής της ενόρασης φυσικά είναι η ανάλυση. Το ότι τρεις γωνίες κάνουν 180 μοίρες και ότι αν οι δύο γωνίες είναι μεγαλύτερες από 90 μοίρες η Τρίτη είναι μικρότερη από 90 είναι έννοιες που συλλαμβάνει το γεωμετρικό πνεύμα.

 Το γεωμετρικό πνεύμα συλλαμβάνει το τρίγωνο ως τέτοιο. Δεν αναφέρεται στο αν το τρίγωνο υπάρχει στην φύση. Το τρίγωνο είναι κάτι γενικό και συγκεκριμένο ταυτόχρονα. Ο εμπειριστής σίγουρα θα αμφέβαλλε. Για αυτόν υπάρχει μόνο το τρίγωνο που υπάρχει χαραγμένο στο χαρτί. Αυτός ο εμπειρισμός διακατέχει τον καθένα που αγνοεί την γεωμετρία, που αγνοεί ότι το τρίγωνο κατασκευάζεται από μια εξίσωση που μόνο το πνεύμα συλλαμβάνει.

 Οι σύνθετες έννοιες είναι απαρτιζόμενες από απλά συστατικά. Δίχως τα απλά συστατικά δεν θα έχω τον ratio cognoscendi  του σύνθετου. Η επιστήμη της γεωμετρίας είναι μια τάξη αυτών των απλών εννοιών. Ο ratio essendi δηλαδή αν αντικειμενικά αυτή η τάξη υπάρχει στον πραγματικό κόσμο είναι ένα δεύτερο ερώτημα που συχνά συγχέεται με τον πρώτο. Είναι δύο διαφορετικά ερωτήματα αν υπάρχει τάξη στον λόγο μου και αν αυτή η τάξη είναι η τάξη των πραγμάτων ως τέτοια. Μόνο διακρίνοντας αυτά τα δύο προβλήματα θα μπορέσουμε εν καιρώ να απαντήσουμε. Προέχει η τάξη κατ’εμάς, η τάξη του λόγου δηλαδή. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η γεωμετρία είναι μια επιστήμη απλών εννοιών και αν θέλω να την κατανοήσω πρέπει να ακολουθήσω την μέθοδο της ανάλυσης.

 Παραταύτα υπάρχει ένας περαιτέρω λόγο αμφιβολίας για τον Καρτέσιο. Εφόσον υπάρχει η γνώμη ότι υπάρχει ένας παντοδύναμος Θεός που μπορεί να κάνει τα πάντα, δεν θα μπορούσε να κάνει και 2+3 κάνει 6 και δεν θα μπορούσε να με ξεγελάει ακόμη και σε αυτό που αντιλαμβάνομαι σαφώς και διακριτός. Θα μπορούσε ο παντοδύναμος να ήταν ένα πονηρό πνεύμα. Η καθολική αμφιβολία πρέπει να γίνει ριζική αμφιβολία αν θέλουμε να βρούμε κάτι το πραγματικά μη αμφίβολο. Με την υπόθεση ή το τέχνασμα του Malin Genie αγγίζουμε την μεταφυσική αμφιβολία και πρέπει να κρίνουμε ακόμα και τις απλές έννοιες ως αμφίβολες, από την στιγμή που είναι έξω από μας.

III. Ο “Κακός Δαίμων” και οι προϋποθέσεις τις αμφιβολίας

 Στο παρελθόν έχω ξεγελαστεί πολλές φορές, το όνειρο και εν τέλει η υπόθεση του “Κακού Δαίμονα” με οδηγεί σε μια ριζική αμφιβολία. Ένας άνθρωπος για να θεμελιώσει μια στερεά γνώση πρέπει τουλάχιστον μια φορά στην ζωή του να αμφιβάλει για όλες τις ιδέες που δέχτηκε ως αληθείς στο παρελθόν.

 Η αμφιβολία πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει. Είναι η μεθοδολογική αμφιβολία και όχι η αμφιβολία ως αυτοσκοπός. Ακολουθώντας την ροή της συνείδησης μπορώ να βεβαιωθώ ότι το περιεχόμενο των περισσότερων σκέψεων μου είναι αμφίβολο, η αντικειμενική τους πραγματικότητα δηλαδή η δυνατότητα να αναπαριστούν κάτι έξω από τον εαυτό τους, τους λείπει. Αν κοιτάξω πιο προσεκτικά θα δω ότι δεν είναι αμφίβολο όμως ότι είναι δικές μου σκέψεις, η μορφική τους πραγματικότητα, δηλαδή η πραγματικότητα τους ως ιδέες είναι κάτι που συλλαμβάνω καθαρά και διακριτά.

 Η προϋπόθεση της αμφιβολίας είναι η σκέψη, αμφιβάλω σημαίνει σκέφτομαι. «Σκέφτομαι άρα υπάρχω» , λέει ο Καρτέσιος, σε αυτήν την περίπτωση η μορφική πραγματικότητα της σκέψης είναι ίδια με την αντικειμενικής της πραγματικότητα.

 Το cogito είναι ότι πιο απλό και χάριν σε αυτό έχω μια πρώτη αλήθεια. Είναι αντικείμενο εποπτείας, χάριν στην βεβαιότητα του έχω έναν κανόνα της ίδιας της βεβαιότητας. Οτιδήποτε είναι εξίσου βέβαιο με αυτό ξεφεύγει από την ριζική αμφιβολία.

 Η σκέψη ως τέτοια είναι απλή έννοια. Δεν επιδέχεται περαιτέρω ορισμών. Ένας ορισμός που θα γινόταν σε σχέση με ένα γένος και ένα είδος θα ήταν πιο αμφίβολος από αυτήν. Αυτό διότι θα παρέπεμπε σε στοιχεία πιο σύνθετα από την ίδια. Ως το πιο απλό στοιχείο, ως πρώτη γνώση από την πλευρά της επιστήμης , είναι η ύπαρξη που γνωρίζω καλύτερα. Επομένως, δεν έχω παρά να συμπεράνω το ότι η επιστήμη μου στηρίζεται όλη, αν υπάρχει, στο cogito, δηλαδή την σκέψη μου.

 Σύμφωνα με τον Αλκιέ, στον Καρτέσιο έχουμε την «Μεταφυσική Ανακάλυψη του Ανθρώπου» , ο άνθρωπος προσπαθεί να στηρίξει μια γνώση στις ίδιες τους δυνάμεις. Το κατά πόσο το Cogito, είναι ικανή προϋπόθεση μιας στερεάς γνώσης θα μας απασχολήσει αργότερα, αυτό που μέχρι τώρα γνωρίζουμε είναι ότι είναι η condition sine qua non της γνώσης.

 Παραταύτα, παραμένουν δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι η προσοχή του πνεύματος μου δεν μπορεί να εστιάζει πάντα στο Cogito και στις καθαρές και διακριτές ιδέες που πηγάζουν από αυτό. Πράγματι το πεδίο βεβαιότητας μου είναι περιορισμένο και όταν ασχολούμαι με κάτι άλλο έχω μόνο την μνήμη αυτής της βεβαιότητας, όχι την ίδια την βεβαιότητα. Έτσι, οι περισσότερες ιδέες που έχω συνεχίζουν να είναι αμφίβολες. Κατά δεύτερον, μπορεί να έχω ένα σημείο που ξεφεύγει από την ριζική αμφιβολία αλλά δεν έχω ακυρώσει την υπόθεση του Κακού Δαίμονα. Πρέπει να αποδείξω ότι η υπόθεση ενός παντοδύναμου δαίμονα είναι άκυρη. Δηλαδή ότι ο Παντοδύναμος πρέπει αναγκαία να μην είναι πονηρό πνεύμα και ότι η τελειότητα συνεπάγεται φιλαλήθεια.

 Υπάρχουν δύο τρόποι να διαβεβαιωθώ για αυτό. Είτε να πω ότι η καλοσύνη περιορίζει την ελευθερία του παντοδύναμου όντος, είτε να πω ότι ελευθερία δεν συνάδει με το ψέμα. Η πρώτη περίπτωση είναι η σκέψη των περισσότερων Θεολόγων. Ο Θεός δεν λέει ψέματα γιατί ελεύθερα αποφάσισε να περιορίσει την άπειρη δύναμη του λόγο της καλοσύνης του. Αυτή η επίλυση όμως είναι αμφίβολη. Γιατί ο Κακός Δαίμονας να μην βαφτίσει τον εαυτό του καλό; Αυτή η λύση είναι ενδεχομενική και κάποιες φορές με διασφαλίζει και άλλες με ρίχνει σε αμφιβολία.

 Ο Καρτέσιος θα τείνει προς την δεύτερη λύση. Η άπειρη βούληση, και η ελευθερία δεν συνάδουν με το ψέμα. Το ψέμα ως μη-είναι θα ήταν μια ατέλεια και όχι μια τελειότητα για τον Θεό.

IV. Αρκεί το Cogito για να βγούμε στην επιφάνεια;

 Ο Καρτέσιος στον Δεύτερο Στοχασμό γράφει « Σαν να γλίστρησα σε βαθιά νερά, παλεύω χωρίς να μπορώ να πατήσω στον βυθό ούτε να αναδυθώ στην επιφάνεια». Ακολουθώντας κάποιος την ροή των δύο πρώτων στοχασμών πράγματι μπαίνει σε βαθιά νερά. Όπως έλεγε ο Μπασελάρ « Όσο πιο πολύ κατεβαίνεις στα βάθυ τόσο πιο τρομακτικά τέρατα συναντάς».

 Η Μεταφυσική υπόθεση του πονηρού πνεύματος θυμίζει κάτι από γνωστικισμό. Πράγματι για τους γνωστικούς, έτσι τουλάχιστον όπως τους παρουσιάζει ο Πλωτίνος, ο δημιουργός αυτού του κόσμου είναι κακός. Ως συνέπεια και αυτός ο κόσμος είναι κακός. Ο αληθινός Θεός μας έχει εγκαταλείψει σε αυτόν τον κόσμο εκτός από έναν μικρό αριθμό εκλεκτών οι οποίοι είναι ακριβώς οι γνωστικοί.

 Εν πάση περίπτωση δεν είναι ξεκάθαρο σε μας αν ο γνωστικισμός είχε ιδιαίτερη επιρροή στην εποχή του Καρτέσιου. Πάντως τα περίεργα είδη υποτιθέμενης γνώσης, αποκαλούμενα από τον Καρτέσιο στον Λόγο περί της Μεθόδου ως περίεργες επιστήμες, αστρολογία και τα καθέκαστα είχαν σίγουρα μεγάλη επιρροή στις παρυφές του πνεύματος. Ο Καρτέσιος κατά την ίδια του την μαρτυρία είχε έρθει σε επαφή με αυτές τις επιστήμες και τις είχε απορρίψει.

 Το τέχνασμα της υπερβολικής αμφιβολίας μας έθεσε την ύπαρξη του Cogito. Αν κάτι είναι ξεκάθαρο σε κάποιον που έκανε τον κόπο να αναλάβει τον επίπονο στοχασμό που μας προτείνει ο Καρτέσιος είναι ότι αυτό μόνο μπορεί να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της γνώσης.

 Οπότε ή το ένα ή το άλλο. Ή δεν υπάρχει πιθανή ανθρώπινη επιστήμη ή αυτή θα στηρίζεται στην σαφήνεια και την διακριτότητα του Cogito. Είπαμε ήδη ότι το Cogito, αποτελεί όλη την ουσία του ανθρώπου. Στο σώμα αντιλαμβάνομαι καθαρά και διακριτά την έκταση του, και άλλες έννοιες όπως αριθμό, μέγεθος , σχήμα , κίνηση κλπ αλλά όσο διαρκεί η ριζική αμφιβολία μπορώ να είμαι βέβαιος μόνο για την ουσία του και όχι την ύπαρξη του. Το πνεύμα είναι πιο γνωστό από το σώμα σύμφωνα με την τάξη του λόγου. Παραταύτα είμαι επίσης ένα ον που φαντάζεται, βούλεται, αισθάνεται, καταφάσκει, αρνείται.

Θα κέρδιζε πολύ η σκέψη μου σε σαφήνεια και διακριτότητα αν μπορούσαμε να κατηγοριοποιήσουμε αυτές τις ενέργειες του πνεύματος και να βρούμε πια από αυτές έχει την ιδιότητα να λανθάνει. Η φαντασία και η αίσθηση παρότι μιλάνε μόνο για το σώμα, και άρα υποπέφτουν στην καθολική αμφιβολία από μόνες τους δεν με κάνουν να λανθάνω. Το ότι σκέφτομαι ότι βλέπω ένα μήλο , ή ότι φαντάζομαι μια χίμαιρα δεν σημαίνει ότι προσδίδω αντικειμενική πραγματικότητα σε αυτές τις ιδέες. Άρα το συμπέρασμα είναι ότι αυτό που μπορεί να λανθάνει είναι αναγκαία η κρίση. Όταν κρίνω ότι αυτές οι χίμαιρες έχουν αντικειμενική πραγματικότητα, δηλαδή μια μορφική ύπαρξη έξω από εμένα είναι που ξεγελιέμαι.

 Αντιλαμβανόμενοι ότι μόνο οι κρίσεις μπορούν να σφάλλουν κάνουμε ένα αποφασιστικό βήμα για την επιστήμη μας. Πλέον μπορούμε να ψάξουμε πια ιδέα, από όλες όσες έχουμε, έχει κατ’εξοχήν αντικειμενική πραγματικότητα και άρα το μορφικό αίτιο έξω από εμάς. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να βγούμε από τον Σολιψισμό, μιας και όπως δίκαια είπε ο Σοπενχάουερ , o σολιψιστής είναι ένας τρελός που έχει κλειδωθεί μέσα σε ένα πύργο και τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τον διαψεύσει εφόσον δεν βγαίνει από τον Πύργο του.

V. Το άπειρο και η ιδέα του Θεού

  Όπως είδαμε στο .III αυτού του κεφαλαίου η αγαθότητα του Θεού δεν αρκεί για να μας βγάλει από τον λαβύρινθο της αμφιβολίας για τα πράγματα που υπάρχουν έξω από εμάς. Το Malin Genie θα μπορούσε το ίδιο να βαφτίσει τον εαυτό του αγαθό. Η μόνη σταθερή λύση λοιπόν είναι να αποδειχθεί ότι η παντοδυναμία, που υποθέσαμε για το Malin Genie, και έχουμε ακούσει ότι ισχύει για τον Θεό, δεν συνάδει με το ψέμα και το μη-είναι. Για τον Καρτέσιο το ψέμα είναι μια άρνηση και δεν ταιριάζει σε ένα παντοδύναμο και άπειρα θετικό Όν.

 Το όλο ζήτημα είναι ότι έχω μέσα μου την ιδέα ενός τέτοιου άπειρου όντως. Θα μπορούσε κάποιος να μου πει ότι εγώ την έφτιαξα αυτή την ιδέα. Αλλά πως έφτασα σε μια τελειότητα άπειρα μεγαλύτερη από την δικιά μου; Για τον Καρτέσιο ο μόνος δρόμος είναι να δεχθώ ότι ένα τελειότερο Ον από μένα έβαλε αυτή την Ιδέα μέσα μου. Το μορφικό αίτιο αυτής της ιδέας είναι Έξω από μένα, εφόσον αυτή εκφράζει την ύψιστη αντικειμενική πραγματικότητα μέσα μου.

 Κατά δεύτερο λόγο, υπάρχει το επιχείρημα ότι εφόσον Εγώ υπάρχω, πρέπει να υπάρχει και καθετί πιο δυνατό από μένα. Εφόσον το να υπάρχεις είναι δύναμη και η ανυπαρξία είναι αδυναμία. Οπότε το πιο δυνατό από όλα τα Όντα πρέπει να υπάρχει και αυτό. Μιας και στην άπειρη δύναμη εμπερικλείεται και η ύπαρξη.

 Δεν σκοπεύουμε εδώ να κάνουμε μια εκτενή ανάπτυξη των Καρτεσιανών επιχειρημάτων περί της ύπαρξης του Θεού. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να συμβουλευτεί το “ Καρτέσιος και η τάξη των Λόγων” του Μαρσιάλ Γκερού. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να κάνουμε σαφές ότι για έναν φιλόσοφο του 17ου αιώνα όπως ο Καρτέσιος η ιδέα του Θεού και η ιδέα του απολύτως άπειρου ταυτίζονται και ότι δίχως αυτή την ταύτιση το έξω μένει συμπαγές και σκοτεινό. Δίχως ένα εξωτερικό κριτήριο του αληθούς και του ψευδούς, και στην συνέχεια του ευγενούς και του ευτελούς, το έξω μπορεί να νοηθεί μόνο με ανθρώπινους όρους. Παρόλες τις ομοιότητες είμαστε ακόμα μακρυά από την Καντιανή “θεοποίηση” του ανθρώπου όπως έλεγε ο Μπερξόν.

 Το κριτήριο της απόλυτης τελειότητας είναι αναγκαστικά το άπειρο. Ένα θετικό άπειρο το οποίο δεν περιέχει κανένα ψεύδος, σημάδι αδυναμίας όπως είπαμε. Παραταύτα ο άνθρωπος σφάλλει συχνά, και αυτό θα είναι το ζήτημα της επόμενης παραγράφου μας.

VI. Ο άνθρωπος και το σφάλμα

• Παραταύτα που η απειρότητα μας δίνει ένα κριτήριο του αληθούς ανώτερο ακόμα και από αυτό του Cogito, ο άνθρωπος ακόμη και στο φως σφάλλει ενίοτε, και άλλοτε συχνά, τα σφάλματα τον ακολουθούν όπως ακολουθεί το σώμα η σκιά του.

  Εδώ είναι απαραίτητη μία διάκριση. Έχουμε πει ότι για τον Καρτέσιο το βούλομαι ανήκει στο σκέπτεσθαι, μιας και μόνο μια ψυχή μπορεί να βούλεται, αλλά από την άλλη η βούληση, ως δύναμη κατάφασης και άρνησης, διακρίνεται από την νόηση καθώς έχει πολύ μεγαλύτερο πεδίο.

 Η νόηση του ανθρώπου είναι πεπερασμένη. Αυτά που μπορεί να αναπαραστήσει καθαρά και διακριτά είναι λίγα, η βούληση από την άλλη εκτείνεται σε πράγματα που η νόηση δεν εκφράζει καθαρά και διακριτά. Επειδή καταφάσκω πράγματα τα οποία δεν μπορώ να αναπαραστήσω καθαρά και διακριτά είναι που σφάλλω. Εδώ υπάρχει ένα σημαντικό σημείο, το οποίο θα μπορούσε να είναι αντικείμενο αναστοχασμού για μας. Είναι το γεγονός ότι για τον Καρτέσιο το σφάλμα βρίσκεται στις κρίσεις.

 Οι περισσότεροι άνθρωποι λένε ότι “εμπιστεύονται την κρίση τους”. Η εμπιστοσύνη στην κρίση μας είναι το κύριο αίτιο των λαθών μας για τον Καρτέσιο. Αν αναπαριστώ, φαντάζομαι μια χίμαιρα, τότε μόνο από αυτό δεν σφάλλω, είναι όταν κρίνω ότι αυτή η χίμαιρα έχει αντικειμενική πραγματικότητα που εκφράζει ένα μορφικό αίτιο έξω από μένα που σφάλλω. Το όλο ζήτημα, και εδώ βλέπουμε την epoche του Χούσερλ είναι το να απέχεις από την κρίση ενόσω δεν μπορείς να αναπαραστάσεις ξεκάθαρα όλους τους όρους τους προβλήματός. Αυτή η απουσία κρίσης, η καλύτερη η αναμονή πριν την κρίση είναι μια προϋπόθεση αντικειμενικότητας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κάτι σαν πρώιμο θεμέλιο, θεμέλιο ουσιαστικά διαφεύγων, το οποίο απαιτεί κάθε φορά μια καινούργια προσπάθεια. Το να νοείς αντικειμενικά σημαίνει να αμφιβάλεις, σημαίνει να περιμένεις πριν κρίνεις. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να έχουμε υπερβολική εμπιστοσύνη στην κρίση μας.

 Η απειρότητα της βούλησης σε αντίθεση με την περατότητα της ανθρώπινης νόησης είναι λοιπόν είναι το αίτιο του σφάλματος καθώς αυτή μας σπρώχνει να κρίνουμε, όταν δεν είναι ξεκάθαρο αν είμαστε στο φως ή στο σκοτάδι. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ανακάλυψη της δύναμης της βούλησης, η απειρότητα της συγκρινόμενη με την περατότητα της νοήσεως μας είναι η μεγάλη μεταφυσική ανακάλυψη του Καρτέσιου. Ακόμη και σε έναν πανίσχυρο δαίμονα μπορώ να πω ναι ή όχι.

 Η βούληση εκφράζει την δύναμη του ανθρώπου, όταν βρίσκεται στο όρια που της θέτει η νόηση τότε ο άνθρωπος μπορεί, όσο γίνεται, να είναι ελεύθερος από σφάλματα.

Μαθηματικές Έννοιες και εμπιστοσύνη στα μαθήματα της Φύσεως

 Εφόσον κρίναμε ότι ο Θεός είναι ένα Αληθές Ον τότε έπεται ότι οι καθαρές και διακριτές ιδέες που έχουμε για τα εξωτερικά πράγματα μας λένε την αλήθεια.

 Αριθμός, φιγούρα, κίνηση είναι έννοιες με τις οποίες κατανοούμε την εξωτερική πραγματικότητα, και ως τέτοιες συλλαμβάνοντε από τον Νού. Χάριν σε αυτές τις έννοιες μπορούμε νοητικά, να κατασκευάσουμε τον Κόσμο. Όχι πως ο κόσμος είναι δημιουργία μας αλλά μπορούμε ταυτόχρονα να κατανοήσουμε και να κατασκευάσουμε μια μηχανική του κόσμου.

 Ο άνθρωπος λοιπόν εν τέλει επιστρέφει στην Φύση. Τα μαθήματα που αυτή του δίνει είναι αληθείς. Μπορεί η φύση να μου λέει ότι ο Ήλιος που βλέπω είναι ένα μικρό άστρο, αλλά οι λόγοι που με κάνουν να πιστέψω ότι ο Ήλιος είναι ένα μεγάλο αστέρι είναι αδιάψευστοι. Αν ποτέ χάριν της σκέτης όρασης πίστεψα ότι ο Ήλιος είναι ένα μικρό αστέρι τότε απλά ήμουν παιδί που δεν είχε αναπτύξει τον λόγο του.

 Η φύση μας διδάσκει πως τα εξωτερικά πράγματα επηρεάζουν το σώμα μας. Σε αυτό δεν σφάλλει παρά μόνο αν η κρίση κανει λάθος. Το όλο ζήτημα, η ατελής και ασθενής φύση του ανθρώπου στηρίζεται στην περατότητα της Νόησης του. Έξω από εμένα υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν κατανοώ. Η θέληση μου σαν προπέτεισσα επιλέγει, δεξιά ή αριστερά, η Φύση μου όμως αν οριστεί ως μια κατάσταση στην οποία η θέληση βρίσκεται εντός τον ορίων αυτού που αναπαραστεί καθαρά δεν μπορει να σφάλλει.

 Παραταύτα πολλές φορές είμαι απέναντι στο επείγον. Πρέπει αναγκαία να κρίνω για να ζήσω. Τότε ακούω τις συμβουλές της Φύσης.

Ελευθερία, ανθρώπινη δύναμη και μηχανική επιστήμη

Η ανθρώπινη τελειότητα είναι διττή, είναι ο Νούς αν και πεπερασμένος, και η βούληση ως άπειρη.

 Χάριν σε αυτόν τον Νου ο άνθρωπος μπορέι να γίνει “αφέντης της φύσης”. Αλλά η ανθρώπινη νόηση όπως είπαμε πολλές φορές είναι πεπερασμένη. Είναι πολλά που δεν κατανοεί, όπως κατ’εξοχήν το άπειρο.

 Οπότε δύο πεδία ανοίγονται μπροστά μας. Το πνεύμα το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να το γνωρίσει μέσω άμεσης εποπτείας, το cogito, και από την άλλη η έκταση, και οι απλές ιδιότητες της που μπορούν να γνωριστούν μέσω της ίδιας νόησης, πάνω σε αυτό το πεδίο ο άνθρωπος μπορεί να κυριαρχήσει μέσω της μηχανικής. Ένα τρίτο επίπεδο, που δεν συνιστά ακριβώς πεδίο για τον Καρτέσιο, είναι η πρακτική ζωή που αν και φυσικά εξαρτάται από την Νόηση, παίρνει μαθήματα από την Φύση.

 Απόδειξη της δύναμης της ανθρώπινης δυνάμεως είναι η μηχανική επιστήμη. Ο άνθρωπος έχει δύναμη όταν κατανοεί τα μηχανικά αίτια, αν όχι, δέχεται υπερφυσικά αίτια που τον κάνουν να αισθάνεται μικρός.

  Η αρχαία Ηθική, στον Αριστοτέλη, κινούταν μεταξύ της Δικαιοσύνης και της Μεγαλοπρέπειας. Ο Καρτέσιος επέλεξε την δεύτερη λύση. Ο άνθρωπος που δεν σφάλλει συχνά, που οι κρίσεις του συνηθίζουν να είναι ακριβής, είναι Μεγαλοπρεπής. Δεν αναφέρεται σε υπερφυσικά αίτια, αλλά σε φυσικά αίτια όταν είναι να μιλήσει για την φύση, και όταν μιλάει για το πνεύμα θέλει να πάρει μια ακριβή εποπτεία του πνεύματος.

 Ηθικά τι πρέπει να επιλέξουμε; Ο Καρτέσιος θαυμάζει τον μεγαλοπρεπή άνθρωπο. Παραταύτα, η φύση μας είναι ασθενής. Η στωική ηθική ποτέ δεν ξεπεράστηκε. Μέσω του Λόγου ο άνθρωπος υπερνικά τις ασθένειες της ανθρώπινης φύσης. Ένας στωικός έλεγε “ Γίνε Λογικός ή βρες ένα σκοινί για να κρεμμαστείς”.

 Η ανθρώπινη βούληση παντρεμένη με τον Λόγο ανοίγει τον ορίζοντα για τον άνθρωπο. Αυτός ο ορίζοντας, της νεωτερικής φιλοσοφίας, όπως θα δούμε στην συνέχεια, παλεύει ανάμεσα στην δύναμη του Λόγου και την αυθαιρεσία της Βούλησης. Πουθενά αυτή η μάχη δεν είναι πιο ακραία από ότι στο φιλοσοφικό σύστημα του Σοπενχάουερ. Αν είμασταν καστοριδιακοί, θα λέγαμε ότι ο Καρτέσιος εγκαινίασε ένα ρήγμα, ένα ρήγμα ανάμεσα στην βούληση και την νόηση, και κατ’επέκταση ανάμεσα σε δύο πεδία.

 Η επιθυμία του μιας απόλυτης εκκίνησης, είναι ένα διαζύγιο με την κοινή γνώμη. Όπως θα δούμε αυτή η επιθυμία μιας απόλυτης εκκίνησης, πέρα από τις γνώμες, είναι ένα σταθερό στοιχείο της νεωτερικής φιλοσοφίας, το οποίο μας οδηγεί στον 20ό αιώνα στην φαινομενολογία και τον θετικισμό.

 Αυτό το διαζύγιο οδήγησε σε μία εντατική αυστηροποίηση της φιλοσοφικής μεθόδου. Η καθολική επιστήμη, τα καθολικά μαθηματικά που επιθυμούσε ο Καρτέσιος, θα ήταν ο τρόπος που το πνεύμα θα αγκάλιαζε όλη την πραγματικότητα. Παραταύτα, αν η επιστήμη είναι μία, και εφόσον ακολουθεί την ίδια μέθοδο για όλα τα αντικείμενα, αυτή πρέπει να βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με τις έννοιες του κοινού νου, και την καθημερινή ζωή. Η επέκταση της φιλοσοφικής και ταυτόχρονα επιστημονικής μεθόδου σε όλα τα πεδία οδήγησε ταυτόχρονα σε μια εξειδίκευση της φιλοσοφίας σε αυτό που μπορεί πραγματικά να γνωσθεί επιστημονικά. Αυτό το τίμημα πλήρωσε ο Καρτέσιος για να γίνει ο “Στρατηγός του Διαφωτισμού”.

Β- Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ και το έργο τέχνης ως αντικειμενοποίηση της βούλησης

 Συνηθίζεται να λέγεται ότι ο Σοπενχάουερ είναι πεσσιμιστής. Πράγματι, η εικόνα που μας δίνει της ανθρώπινης ζωής είναι πολύ θλιβερή, θα λέγαμε. Το να ζεις για τον Σοπενχάουερ είναι το να υποφέρεις. Πως καταλήγει ο Σοπενχάουερ όμως σε αυτό το συμπέρασμα; Στο “Κόσμος ως βούληση και ως αναπαράσταση” ο Σοπενχάουερ επιμένει διαρκώς ότι σε αυτό το βιβλίο κυριαρχεί “μία σκέψη”, από άκρη σε άκρη, ο Σοπενχάουερ μας λέει ότι όλο το σύστημα απότελείται από αυτήν την μία σκέψη. Ένας κόσμος, μία σκέψη. Θα προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε αυτή την σκέψη, χωρίς καμία αμφιβολλία μεγαλοφυής, μέχρι το σημείο που δεν μπορούμε να την ακολουθήσουμε πια, γιατί ίσως αυτή η σκέψη μας παρόλη την ορμή της ίσως μας οδηγεί σε έναν γκρεμό.

 Ο Σοπενχάουερ δεν θέλει να είναι ένας ιδεαλιστής σαν τους άλλους. Μόνο ο τίτλος του βιβλίου του, βιβλίο που έγραψε στα 26 του και δεν σταμάτησε όλη την ζωή του να το εμπλουτίζει, μας προειδοποιεί ότι το αντικείμενο μας είναι ο Κόσμος. Δεν θα δούμε εδώ αναλύσεις για το πως “Ο Θεός , με ποια διαδικασία, για ποιον λόγο έφτιαξε τον Κόσμο” όπως λέει χαρακτηριστηκά για τους υπόλοιπους Γερμανικούς Ιδεαλιστές. Ούτε βέβαια θα βρούμε δοκίμια πάνω στην ψυχή και ποιος είναι ο τρόπος ύπαρξης της. Για την ακρίβεια η λέξη ψυχή απαντάται ελάχιστες φορές σε αυτό το πραγματικά γιγάντιο σε μέγεθος βιβλίο 1350 σελίδων μαζί με τα πρόσθετα. Τις περισσότερες φορές για να μιλήσει “Για την ψυχή του χριστιανισμού” ή για το “πνεύμα του ασκητισμού” , παρά για να χαρακτήρισει την μεμονωμένη ανθρώπινη ύπαρξη.

 Ήδη πρέπει να είμαστε καχύποπτοι. Δεν είναι αυτή η αναγωγή του ζητήματος της μεταφυσικής πολύ νεωτερική; Πολύ πρωτότυπη; Εν πάση περιπτώση με τον Σοπενχάουερ έχουμε να κάνουμε με έναν άθεο ιδεαλιστή. Έναν πεσιμιστή ο οποίος ήταν αρκετά οπτιμιστής για να θεωρεί ότι κατέκτησε την αλήθεια, όπως ωραία θα σημειώσει ο Νίτσε.

1. Η βούληση και οι δύο τρόποι αναπαράστασης

  Για τον Σοπενχάουερ υπάρχουν δύο προτάσεις που είναι αληθείς από οποιασδήποτε ζωντανό ον και αν εκφραστούν, η πρώτη είναι “Ο κόσμος είναι η αναπαράσταση μου” , και η δεύτερη είναι “Ο κόσμος είναι η βούληση μου”.

Δεν σκοπεύουμε να κάνουμε μια βαθειά ερμηνεία και ανάλυση του Κόσμος ως βούληση και ως αναπαράσταση. Είναι ένα βαρύ έργο και απ’όσο ξέρουμε δεν έχει αναλυθεί διεξοδικά στην ελληνική βιβλιογραφεία. Ακόμη και στις χώρες της δυτικής Ευρώπης ο Σοπενχάουερ ακολουθήθηκε περισσότερο από καλλιτέχνες παρά από φιλόσοφους και ιστορικούς της φιλοσοφίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι το έργο του δεν έχει φιλοσοφική αξία.

 Ο Σοπενχάουερ είναι στην δυστυχή θέση ενούς ιρασιοναλιστή. Παραταύτα είναι φιλόσοφος. Ο ιρασιοναλισμός για να μην είναι απλά τρέλλα, πρέπει να θεμελιωθεί φιλοσοφικά. Κατά τον ίδιον το Σοπενχάουερ ο φιλόσοφος φτιάχνει ένα πιστό πίνακα της πραγματικότητας δια του λόγου. Αντικείμενο του είναι οι έννοιες. Το ζήτημα του καλλιτέχνη και του ερημίτη, ή καλύτερα του αγίου, είναι το βασικό πρόβλημα του Σοπενχάουερ. Τι μπορεί να μας πει για τον κόσμο εν γένει η ύπαρξη του αγίου; Κάποιου που πάει ενάντια στην βούληση του. Αυτό είναι ένα ερώτημα που ο Σοπενχάουερ το αντιμετώπισε. Εμείς δεν θα πάρουμε θέση υπέρ του ιρασιοναλισμού. Ο Σοπενχάουερ μας ενδιαφέρει στον βαθμό που στην φιλοσοφία του υπάρχει μία λογική.

 Ποια είναι η λογική της αναπαράστασης; Η αναπαράσταση κυριαρχημένη από την αρχή του λόγου αποτελεί το πρώτο μέρος από τα 4 βιβλία του Κόσμου ως βούληση και ως αναπαράσταση. Για τον Σοπενχάουερ η αναπαράσταση είναι το πρώτο γεγονός. Από αυτήν έπονται το υποκείμενο και το αντικείμενο ως προυποθέσεις της. Ισχυρίζεται ότι δεν ανάγει το υποκείμενο στο αντικείμενο, ούτε το αντικείμενο στο υποκείμενο.

 Για τον Σοπενχάουερ η αρχή του λόγου αποτελείται από 4 μορφές. Την αρχή της κρίσης – λόγος – , την αρχή του γίγνεσθαι – αιτιότητα, την αρχή του είναι – χρόνος και χώρος – και την αρχή της δράσης – κίνητρο -.

 Όταν αυτές οι 4 μορφές επιβληθούν στα φαινόμενα έχουμε την εποπτεία του κόσμου. Αυτές οι μορφές είναι αδιάφορα, μορφές του υποκειμένου ή του αντικειμένου, είναι οι αρχές της αναπαράστασης.

 Τι είναι ο βλάκας; Αυτός που σε ένα γεγονός δεν μπορεί να διακρίνει το αίτιο. Παραπέμπει σε κάποιο αίτιο εκτός της αναπαράστασης. Το κομβικό ζήτημα είναι διπλό – ι) το αίτιο είναι πάντα μια άλλη αναπαράσταση ιι) δεν υπάρχει αιτιότητα ανάμεσα σε υποκείμενο και αντικείμενο. Το σώμα είναι και αυτό αναπαράσταση, είναι το άμεσο αντικείμενο , ως τέτοιο υπόκειται και αυτό στην αιτιότητα. Η δράση των αντικειμένων πάνω του ορίζει την αντίληψη.

 Βλέπουμε εδώ κάτι καίριο. Αν όλα τα γεγονότα παραπέμπουν και πάλι σε γεγονότα, είναι σαν να εκκενώνεται ο χώρος από την θεία βούληση, την μαγεία και κάθε κρυφή ενέργεια. Θα δούμε αργότερα ότι οι φυσικές δυνάμεις είναι αυτές οι κρυφές ενέργειες.

 Η επιστήμη λοιπόν στήνεται πάνω στην αιτιότητα. Αντιλαμβανόμενος ότι η μόνη πηγή της επιστήμης είναι η μορφή του λόγου, έχω να κάνω με έναν νου για τον οποίο υπάρχουν μόνο φαινόμενα.

 Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά με τον Καντ; Για τον Καντ επίσης η μορφή της αιτιότητας αναφέρεται μόνο στα φαινόμενα, η αιτιότητα ως καθαρή υπερβατολογική έννοια είναι προϋπόθεση της φαινομενικότητας και του αντικειμένου ως τέτοιου. Παραταύτα ο Καντ θεωρεί ότι είναι αναγκαίο να κρίνουμε ότι υπάρχει κάτι που εμφανίζεται. Το φαινόμενο δεν θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν υπάρχει κάποιο πράγμα καθ’εαυτό που είναι αίτιο των αναπαραστάσεων μας. Για τον Καντ θα ήταν αντίφαση να υπάρχει φαινόμενο δίχως αυτό που εμφανίζεται. Κατά τον Καντ η γνώση περιορίζεται στο φαινόμενο. Το πράγμα καθ’εαυτό είναι προσιτό μόνο στην σκέψη, και όχι στην γνώση η οποία ως προυπόθεση έχει την εποπτεία.

 Ο Σοπενχάουερ από την μεριά του θεωρεί ότι το εδώ ο Καντ κάνει μια λαθροχειρία. Περιορίζοντας αυστηρά την αιτιότητα στον φαινομενικό κόσμο, εκκενώνει αυτόν τον κόσμο από κάθε υπερβατική επέμβαση. Ο Καντ παραταύτα όπως θα δούμε στην συνέχεια ακόμη και για τον Σοπενχάουερ είχε δίκιο να προϋποθέσει ένα πράγμα καθεαυτό, απλά για τον Σοπενχάουερ αυτό μπορεί να γίνει γνωστό – ανεξάρτητα της αρχής του λόγου όμως.

 Από την μεριά μας θα λέγαμε ότι ο Καντ σίγουρα δεν αντιφάσκει όπως φαίνεται να νομίζει ο Σοπενχάουερ. Το σημείο είναι δύσκολο και για να εξηγηθεί δυστυχώς χρειάζονται τεχνικοί όροι. Η “υποτιθέμενη” αιτιότητα του πράγματος καθ’εαυτού δεν μας επιτρέπει να παραπέμπουμε σε αίτια εκτός της εμπειρίας εφόσον μιλάμε για φυσική επιστήμη, απλά από μια άλλη οπτική (ηθική) πρέπει να θεωρούμαι τον άνθρωπο σαν να είναι αίτιο των πράξεων του. Η διπλή αυτή οπτική είναι απαραίτητη για την θέσπιση του δικαίου. Ο Σοπενχάουερ παρόλη την ορμή του και την επιθυμία του, δογματίζει. Ο Ιδεαλισμός του παρότι θέλει να είναι διαφορετικός από ενός Φίχτε, αποροφφά τα πάντα στο υποκείμενο. Αλλά αυτό το υποκείμενο, το γνωρίζων υποκείμενο ως τέτοιο, όπως θα δούμε αργότερα για τον Σοπενχάουερ είναι ένα καθαρό μάτι, ένα καθαρό βλέμμα, το οποίο δεν είναι προσδεμένο, ή μάλλον δεν είναι εγκλωβισμένο σε μια ατομικότητα. Η αρχή του λόγου, στην τετραπλή της μορφή, είναι η αρχή της ατομικοποίησης. Αν μαζί με τον Σοπενχάουερ υποθέσουμε ότι ο κόσμος, ειδομένος εκ των έσω, είναι βούληση, αν ισχύει ότι ο Κόσμος είναι η βούληση μου, τότε υπάρχει η δυνατότητα μιας θέασης ανεξάρτητης από την αρχή του λόγου; Μιας θέασης που θα κάνει αναπαράσταση την πιο ικανή αντικειμενοποίηση της βούλησης; Ο Σοπενχάουερ θα πει ναι, και αυτή η θέαση, αυτός ο τύπος ενατένισης, θα είναι η θεωρία των ιδεών. Σε αυτήν ο άνθρωπος γίνεται καθαρός θεατής και βλέπει το αντικείμενο όχι στην ατομικότητα του, αλλά ως είδος. Αυτός ο τύπος εποπτείας κατά την βαρύγδουπη έκφραση του Σοπενχάουερ θα είναι η αντικειμενική θέαση. Όταν γνωρίζω με βάση την αρχή του λόγου γνωρίζω για να συσχετίσω το αντικείμενο με την βούληση μου. Μόνο μια θέαση η οποία θα είναι μη- ενδιαφερόμενη, θα μπορέσει να μου δώσει την αντικειμενικότητα του πράγματος.

 Η μεγαλοφυΐα των Ολλανδών ζωγράφων που ζωγραφίζουν βάζα, καρέκλες, καθημερινά αντικείμενα είναι ότι διείδαν αυτά τα αντικείμενα ανεξάρτητα από την βούληση τους. Έτσι τους φανερώθηκαν ως είδη. Θα μιλήσουμε πιο κάτω περαιτέρω για την εντυπωσιακή θεωρία της αισθητικής στον Σοπενχάουερ. Η καχυποψία μας όμως παραμένει, ο Σοπενχάουερ ορίζοντας την βούληση ως άλογη, παρότι που δημιούργησε ένα ισχυρό αισθητικό παράδειγμα, δεν ναρκοθέτησε εκ των προτέρων την ηθική που ήθελε να παρουσιάσει στο 4ο βιβλίο; Δεν έχουμε δικαίωμα να του προσάγουμε ότι μας οδηγεί συστηματικά στο μηδέν; Εν τέλη, δεν είναι ο Ηθικός νόμος του Καντ απαραίτητος στο κριτικό πεδίο που εγκαινίασε ο Καντ; Όπως με φρόνηση είπε ο Λέο Στρως “ Ο άνθρωπος αν δεν μπορεί να δώσει λόγο στις πράξεις του δεν μπορεί ειλικρινά να πιστέψει στην πρακτική του”.

2. Γιατί διαβάζουμε Σοπενχάουερ;

 Μια συνήθης κακοηθής ερώτηση που αντιμετωπίζουμε ως αναγνώστες είναι : γιατί να διαβάσει κανείς αυτόν τον συγγραφέα; Αυτός που απευθύνει αυτή την ερώτηση μπορεί με στόμφο να προσθέσει στο τέλος την λέξη “σήμερα” για να προσδώσει στην ερώτηση του έναν αερά συγκεκριμενικότητας. Αυτός στα μάτια του είναι το συγκεκριμένο πνεύμα που αντιπαρατείθεται στον αφηρημένο φιλόσοφο. Σε μια τόσο κακοήθη ερώτηση πρέπει κανείς να απαντάει με εξίσου επιθετικό τρόπο όπως παρατήρησε ο φιλόσοφος Ζυλ Ντελέζ.

 Ο μόνος λόγος που αναλαμβάνουμε εδώ να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση για την περίπτωση Σοπενχάουερ είναι διότι στα μάτια πολλών μπορεί πράγματι να μην είναι καθόλου προφανές γιατί να πάρουμε σοβαρά τον Σοπενχάουερ ως φιλόσοφο, και άρα σε αυτήν την περίπτωση η συγκεκριμένη ερώτηση να εκφράζει πραγματικά μια απορία. Μπορεί να μην είναι το επιθετικό – γιατί να διαβάσει κανείς Σοπενχάουερ, σήμερα; Αλλά ένα, γιατί διαβάζεις Σοπενχάουερ;

 Δεν είναι άραγε ο Σοπενχάουερ η πιο ελάσσονα φιγούρα του Γερμανικού Ιδεαλισμού; Δεν ήταν κατά την κρίση του Χάιντεγγερ “πρόβλημα για την γερμανική φιλοσοφία”; Δεν είναι η συνήθεις εκρήξεις στο έργο του σημάδι απωθημένων; Δεν είναι ο Σοπενχάουερ μισογύνης; Δεν ήταν ανορθολογιστής; Παραθέτουμε μόνο τις λιγότερες κακεντρεχείς κατηγορίες απέναντι στον Σοπενχάουερ.

 Για ποιους άλλους φιλόσοφους όταν συζητάμε μιλάμε τόσο πολύ για την προσωπική τους ζωή όσο κάνουμε για τον Σοπενχάουερ; Σίγουρα για ελάχιστους, και μιλάμε με άλλο τρόπο. Το ερώτημα θα έπρεπε να ήταν διττό, τι έκανε ο Σοπενχάουερ για να συζητιέται τόσο πολύ το πρόσωπο του και λιγότερο το έργο που άφησε; Τι μας λέει για τα ελληνικά γράμματα ότι το κατά τον ίδιον σοβαρότερο μέρος του έργου του, δεν έχει μεταφραστεί ακόμη στα ελληνικά, ή έχει μεταφραστεί ελλιπώς;

 Όσον αφορά την πρώτη πλευρά θα λέγαμε ότι ο Σοπενχάουερ φρόντισε σε μεγάλο βαθμό την φήμη του και την εικόνα του. Λίγοι φιλόσοφοι βγάλαν τόσα πορτραίτα όσα έβγαλε αυτός. Μια συνηθισμένη μέρα για αυτόν ήταν μετά το πρωινό του να δέχεται έναν ζωγράφο για να τον ζωγραφίσει. Παρότι δεν φαίνεται να σέβεται την ιστορία ως επιστήμη, είχε βαθειά γνώση της ιστορίας της φιλοσοφίας, και των γραμμάτων και δεν έλλειπαν οι επιθέσεις απέναντι στους συγκαιρινούς του. Όσον αφορά την δεύτερη πλευρά του ερωτήματος θα πούμε ότι κατά τα κοινώς λεγόμενα οι φιλόσοφίες της βούλησης και της επιθυμίας δεν άγγιξαν την Ελλάδα παρά αργότερα.

 Δεν νομίζουμε ότι ο Σοπενχάουερ είναι κατάλληλος για όλους. Δίχως ένα Καντιανό παρελθόν είναι κατά πολύ ακατανόητος. Επίσης δεν μας φαίνεται ως ένας στοχαστής που θα μπορούσε να οδηγήσει έναν πρωτόπειρο στην φιλοσοφία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο μόνος φιλόσοφος που τον ακολούθησε ήταν ο Νίτσε, και αυτός στα νιάτα του. Διαβάζοντας Σοπενχάουερ πιο πιθανό είναι να βγεις καλλιτέχνης, παρά ιστορικός ή επιστήμονας.

 Παραταύτα θα δικαιολογηθούμε για αυτή την επιλογή μας να διαβάσουμε Σοπενχάουερ. Στο πλαίσιο της διερεύνησης του μηδενισμού πρέπει να κοιτάξουμε εάν και πως ο Μονισμός του Σοπενχάουερ ευθύνεται για τον δεδηλωμένο μηδενισμό του. Είναι πολύ πιθανό βέβαια ο μηδενισμός να μην είναι φυσικό επακόλουθο κάθε μονισμού αλλά ενός συγκεκριμένου τύπου του, ας πούμε του Σοπενχαουρικού. Αν ο Stanley Rosen έχει δίκιο και η μόνη διέξοδος από το μηδέν είναι ο διάλογος της ψυχής με τον εαυτό της, ο Σοπενχάουερ, φιλόσοφος της αισθητικής ενατένισης, μας οδηγεί απευθείας στο μηδέν. Είναι η αισθητική θεώρηση τον πραγμάτων αμοραλιστική;  Δεν μας είναι ακόμα ξεκάθαρο αν αυτό το πρόβλημα αφορά μόνο τον Σοπενχάουερ ή την αισθητική ως τέτοια όταν αυτή δεν οριοθετείται από εξωαισθητικούς όρους όπως πολιτική φιλοσοφία, ηθική και τα καθέκαστα.

 Ακολουθώντας το νήμα αυτής της σκέψης λοιπόν, της σκέψης αυτουνού που θεωρούσε τον εαυτό του τον καλύτερο μαθητή του Καντ αντιλαμβανόμαστε ότι συμμερίζεται όπως και οι συγκαιρινοί του ιδεαλιστές μια αρνητική άποψη για την μηχανική επιστήμη. Διανοίγοντας το πεδίο της αισθητικής ο Σοπενχάουερ ετοιμάζει καλλιτέχνες και όχι κριτικιστές. Το ότι άγγιξε το ζήτημα της επιθυμίας τον κάνει πρωτότυπο και ελκυστικό συγγραφέα. Σε μία λέξη, διαβάζουμε Σοπενχάουερ γιατί δεν μπορούσαμε πια να αγνοήσουμε το ζήτημα της αισθητικής.

3. Οι Ολλανδοί ζωγράφοι και το αντικειμενικό πνεύμα στην τέχνη

 Μια αρκετά παράδοξη θέση του Σοπενχάουερ είναι ότι το αντικειμενικό πνεύμα δεν είναι το επιστημονικό πνεύμα, το υποκείμενο της επιστημονικής γνώσης , αλλά το καλλιτεχνικό πνεύμα, ο καλλιτέχνης που ενατενίζει αισθητικά τα αντικείμενα.

 Η απουσία σύνδεσης του αντικειμένου με την βούληση, δηλαδή με άλλα λόγια, μια ενατένιση η οποία δεν θα έπαιρνε υπόψιν της την χρηστικότητα του αντικειμένου, αρκεί για να μας παρουσιάσει το αντικείμενο ως είδος, ως τύπο. Υπό αυτό το πρίσμα και ένα καθημερινό αντικείμενο μπορεί να μας φανεί όμορφο.

 Έτσι το αντικείμενο, αισθητικά ιδωμένο παρουσιάζεται στην τέχνη ως αντικειμενοποίηση της βούλησης, όπως είναι όλα τα πράγματα, αλλά στην υψηλή τέχνη έχουμε ικανές, ή μάλλον κατάλληλες αντικειμενοποιήσεις της βούλησης. Οι κατάλληλες αντικειμενοποιήσεις της βούλησης είναι φυσικά οι ιδέες-τύποι.

  Έτσι ο Σοπενχάουερ φαίνεται να προετοιμάζει μια ισχυρή αισθητική εμπειρία. Γιατί όμως η τέχνη; Το όμορφο στην τέχνη κατά κάποιο τρόπο απαλύνει τον ανυπόφορο τόνο της ζωής. Η αισθητική ενατένιση παρουσιάζοντας μας τα φαινόμενα ως τύπους μας κάνει να αισθανόμαστε μια σταθερότητα και μια ησυχία.

 Κατά τον ίδιον τον Σοπενχάουερ η αισθητική απόλαυση είναι φευγαλέα, και στο 4ο βιβλίο του “Κόσμος ως βούληση και ως αναπαράσταση” μπαίνουμε στα νερά, ή μάλλον στο ποτάμι, της ηθικής για να βρούμε μια πραγματική ανακούφιση από τα πάθη.

4. Πόλεμος όλων εναντίων όλων- ή παραίτηση;

 Από την στιγμή που το ον που είναι ο άνθρωπος αναγνωρίζει την ταυτότητα του ως βούληση με τις αντικειμενοποιήσεις της  βούλησης που διέπουν τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα,  και την φύση ως τέτοια, πλέον δεν έχει πολλές επιλογές.

 Η βούληση υπάρχει μόνη της, και ως τέτοια είναι σε ανελέητο πόλεμο με τον εαυτό της. Η βούληση μέσα από την αρχή του λόγου ατομικοποιείται και η κατάφαση της είναι ταυτόχρονα και άρνηση της βούλησης κάποιου άλλου.

 Δια τούτου ο άνθρωπος καταφάσκωντας την βούληση του αδικεί. Το περιεχόμενο της κατάφασης είναι η συντήρηση του εαυτού και η διαιώνιση του είδους. Η μορφή που παίρνει είναι η μορφή του εγωισμού.

 Μέσα σε αυτόν τον πόλεμο της βούλησης με τον εαυτό της βλέπουμε κάθε άτομο να καταφάσκει την βούληση του εις βάρος των άλλων. Το θέαμα θα ήταν θλιβερό, αν δεν βρίσκαμε ένα “απεριόριστο” ενδιαφέρον στον κόσμο και τις καθημερινές σκηνές του.

 Φυσικά γεννιούνται οι έννοιες της αδικίας και του κακού. Η αδικία είναι κάτι το θετικό για τον Σοπενχάουερ εφόσον είναι μια κατάφαση βούλησης. Δύσκολα θα δημιουργούσαμε την Ιδέα της δικαιοσύνης αν δεν είχαμε την έννοια της αδικίας. Καθένας έχει βιώσει την αδικία. Έτσι , έχει το δικαίωμα να απαντήσει σε αυτήν την αδικία. Η έννοια του δικαίου στηρίζεται εκεί. Παραδόξως, η έννοια του δικαίου στηρίζεται στην αδικία.

 Ποια είναι η λύση; Από μακρυά σε μακρυά κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις εμφανίζονται. Ο άγιος είναι αυτός που αρνείται την βούληση του. Οι συνέπειες πολύ μεγάλες αλλά αυτή η αντίφαση στην καρδιά της βούλησης είναι η μόνη δυνατή ανθρώπινη ελευθερία.

 Ο Σοπενχάουερ δεν δίνει κάποιον νόμο για την βούληση. Απλά διακρίνει δύο πιθανούς δρόμους. Μία του εγωισμού, μία του αναχωρητισμού. Ας σημειώσουμε ότι θεωρούμε ότι λίγοι από τους ακόλουθους του Σοπενχάουερ ακολουθήσαν τον δεύτερο δρόμο παρότι που ο Σοπενχάουερ φαίνεται να τον προτιμά. Η επιμονή του Σοπενχάουερ να μην δώσει έναν νόμο για την βούληση, έναν ηθικό νόμο όπως έκανε ο Καντ, μας θυμίζει κάποιον που θα έμενε νηφάλιος πέντε μέρες για να πιει ένα κασόνι μπύρες την έκτη. Ο Σοπενχάουερ διδάσκει μια κάποια νηφαλιότητα. Ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο, ο επίμονος μονισμός του, η αίσθηση που είχε της αδικίας τον κάνουν έναν ενδιαφέρον στοχαστή. Παραταύτα αν κάποιος θέλει να διδαχθεί όχι μόνο τον καθησυχασμό αλλά και την ευθύνη, θα απογοητευτεί από τον Σοπενχάουερ, και πιθανότατα από όλους τους ιδεαλιστές που κάναν καριέρα στην Γερμανία την εποχή του Σοπενχάουερ.

Γ-  Η Καντιανή Κριτική

 Ι. Ο ηθικός νόμος ως έλλογος καθορισμός της βούλησης

Ο ηθικός νόμος είναι το επιστέγασμα της Καντιανής κριτικής φιλοσοφίας. Αυτός εγγυάται την καλή βούληση. Αν οι προθέσεις του ανθρώπου είναι δεδομένες σε μια αντίθεση ανάμεσα στην ηθική αρχή, και την “αρχή” της απόλαυσης. Ο άνθρωπος είναι το ον το οποίο συνεχώς συνδιαλέγεται με τας ορέξεις του. Ο άνθρωπος ως άνθρωπος διέπεται από μια βούληση. Αυτή η βούληση ορέγεται, αν ο άνθρωπος προσπαθήσει να υπάρξει πάνω στην όρεξη του τότε σύμφωνα με τον Καντ, η βούληση του καθορίζεται παθητικά, πιο ακριβώς παθολογικά.

 Η παθολογική βούληση είναι η βούληση που διέπεται από την αρχή της απόλαυσης. Κατά τον ίδιον τον Καντ βέβαια η απόλαυση δεν μπορεί να είναι αρχή.

 Ας πούμε ότι ορέγομαι ένα μήλο. Το μήλο, ήτη η αναπαράσταση του, είναι  καθοριστικό της βούλησης μου. Η βούληση μου βρίσκει το αίτιο της έξω από τον εαυτό της. Αν ο Καντ μιλούσε την γλώσσα του 17ου αιώνα θα έλεγε απλά ότι η όρεξη είναι ένα πάθος.

 Γιατί ο Καντ λοιπόν λέει ότι η όρεξη, συγκεκριμένα η ευχαρίστηση δεν μπορεί να είναι αρχή; Ακολουθώντας τις ορέξεις , καθορισμένος παθητικά είμαι συνεχώς υπό την επήρεια του έξω, η βούληση μου σε αυτή την κατάσταση θα οριστεί ως ετερόνομη εφόσον το καθοριστικό στοιχείο είναι το αντικείμενο της βουλήσεως.

 Ο εγωισμός που θα προέκυπτε από μια ηθική που θα είχε ως επιταγή το “Απόλαυσε”, θα μπορούσε να αποκτήσει μια δόση έλλογη. Δεν έλειψαν οι εμπειριστές που θεωρήσαν ότι ένας έλλογος εγωισμός είναι δυνατός. Αν ο εγωισμός γίνει κανόνας τότε το κοινό καλό, το καλό της κοινωνίας ολόκληρης θα μπορούσε να προχωρήσει κατά δαύτους. Η οριοθέτηση του εγωισμού από τον ίδιο τον εγωισμό, εφόσον καταλαβαίνω ότι ο εγωισμός μου δεν μπορεί να είναι απόλυτος, θα όριζε έναν ηθικό νόμο.

 Η παράδοση της πολιτικής φιλοσοφίας θα μπορούσε να μας πείσει για το αντίθετο. Αν ο εγωισμός, που εμφανίζεται ως ματαιοδοξία, σημαίνει το να θέλεις παραπάνω από τους άλλους. Τότε μια κοινωνία στηριγμένη πάνω σε εγωιστικά κίνητρα είναι κατεξοχήν μια κοινωνία πολέμου. Αν δεν υπάρχουν κάποιοι ηθικοι κανόνες που, ακόμη και αν δεν χαίρουν κοινής αποδοχής, τείνουν προς την καθολικοποίηση τους, τότε δεν νοείται ηθική παιδεία.

 Η μορφική επιταγή της καθολικότητας του Ηθικού Νόμου, μας οδηγεί να αναρωτιόμαστε αν η επιταγή της πράξης μας μπορεί να καθολικοποιηθεί. Τι θα γινόταν αν το ψέμα γινόταν καθολικός νόμος; Κατά την κρίση του Καντ η κοινωνία θα διαλυόταν, και ακόμη περισσότερο το ίδιο το ψέμα θα αυτοκαταστραφόταν, αν όλοι ξέραν ότι όλοι λένε ψέματα κανείς δεν θα πίστευε κανένα. Το ψέμα ως καθολικός νόμος βρίσκεται σε αντίφαση με τον εαυτό του.

 Ας περάσουμε στην καλή, αγαθή βούληση. Το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο για τον Καντ. Αν η βούληση μου είναι έλλογη, αυτό σημαίνει ότι αυτοκαθορίζομαι και είμαι αυτόνομος. Απέναντι στον παθολογικό καθορισμό της βούλησης υπάρχει ο έλλογος καθορισμός της. Η ηθική συνείδηση είναι το ον που κάνει τον άνθρωπο, άνθρωπο. Η απλή τεχνική λογική δεν αρκεί. Μπορεί κάποιος να έχει πάμπολλες δεξιότητες και να είναι άκαρδος.

ΙΙ. Υπάρχει ένας κόσμος για την καλή βούληση;

 Οι στωικοί και οι επικούρειοι σύμφωνα με τον Καντ φαίνεται να συμφωνούν ότι υπάρχει μια αναγκαία σχέση ανάμεσα στην αρετή και την ευτυχία. Ο Καντ κάνει την παραχώρηση στους κάθε λογής σκεπτικούς να θέσει εν αμφιβόλλω αυτή την αναγκαία σχέση. Εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται αναγκαίο ότι αν είμαι ευτυχισμένος θα είμαι και ενάρετος, ή το αντίστροφο.

 Κάποιοι ίσως να χρειάστηκε να περιμένουν τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ για να το μάθουν. Οι δυστυχίες της αρετής, και οι χαρές τη κακίας, ή της πονηριάς θα μπορούσαμε να πούμε. Σε κάθε περίπτωση, όλος ο κόσμος το  είχε κάποια στιγμή στο στόμα του, οι καλοί υποφέρουν και οι κακοί διασκεδάζουν.

 Εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν περίπατο στα σαλόνια. Να δούμε τα ακριβά ρούχα, τα ακριβά φορέματα, κάθε λογής χρυσαφικά, και τα ακριβά ποτά. Όπως παρατήρησε ο Νίτσε, στην νεωτερική κοινωνία για να δείξεις το χρήμα δεν χρειάζεται να βάλεις χρήμα στο τραπέζι, αρκεί να το γεμίσεις με ακριβά αντικείμενα.

 Μια ερώτηση μας έρχεται στο πνεύμα εφόσον διαπιστώσουμε την ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Ανισότητα πλούτου, κύρους και φυσικά θέσης. Υπάρχει κάποιος δεδομένος λόγος για τον οποίον κάποιοι συγκεκριμένοι πρέπει να διατάζουν και κάποιοι πρέπει να υπακούνε; Είναι οι ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων φυσική;

 Για τον Ρουσσώ έχουμε να κάνουμε με ερώτηση σκλάβου που προσπαθεί να ικανοποιήσει τους αφέντες του. Σε κάθε περίπτωση αν βγάζαμε το ηθόμετρο είναι πολύ αμφίβολλω το αν αυτοί που απολαμβάνουν όλες αυτές τις χαρές που επιζητά ο κοινός άνθρωπος είναι πιο ενάρετοι από τους πιο ταπεινούς.

 Το θέαμα του κοσμικού σαλονιού μπορεί να ομοιάζει με κωμωδία, αλλά μέσα του κρύβεται κάτι πολύ σοβαρό. Η ματαιοδοξία του να επιδιεκνύεις πλούτοι και ευχαριστήσεις κάνει τον άνθρωπο να ξεχνάει για λίγο τους πόνους του. Για τους φτωχούς άρτος και θεάματα, για τους πλούσιους διαρκής ευχαρίστηση.

 Και αν κάποιος φωνάξει “αδικία” ; Κουνάνε τα παράθυρα και μέσα σε γέλια και χάρη, μπορεί να βρεθεί με ένα ταληράκι στο χέρι. Ο Καντ πριν γίνει γνωστός για την μεγαλειώδης Κριτική του Καθαρού Λόγου, ήταν γνωστός, ειδικά στην Γαλλία για το μικρό σε έκταση έργο “ Παρατηρήσεις πάνω στο αίσθημα του ωραίου και το υψηλού”. Εκεί κατά τον ίδιον μιλάει σαν παρατηρητής σαλονιών της υψηλής κοινωνίας. Αν ξέρεις να βλέπεις, μπορείς να παρατηρήσεις πολύ ενδιαφέρον πράγματα ακόμα και σε καθημερινές σκηνές.

 Κάποιες φορές αναρωτιέμαι διαβάζοντας σύγχρονους, λαμπρούς κατά τα άλλα, σχολιαστές οι οποίοι επέλεξαν το δύσβατο μονοπάτι της ακαδημαικής καριέρας και ταυτόχρονα, δηλωτές πίστης στον ταπεινό και καταφρονημένο, αναρωτιέμαι αν είχαν ποτέ την εμπειρία του κοσμικού σαλονιού και την αντίθεση του με το φτωχικό σαλόνι. Διαβάζοντας τους έχει κανείς την εντύπωση ότι η αδικία συμβαίνει μόνο στο δρόμο. Επιτέθηκαν οι δυνάμεις της καταστολής στην τάδε ή την δείνα διαδήλωση.   Βγήκαν τρείς άνδρες από ένα αμάξι και μαχαίρωσαν τον αντιστασιακό ραππερ. “Βιώνουμε την αδικία στους δρόμους και τις γειτονιές”.

 Καλά όλα αυτά, πολύ αδικία στους δρόμους αλλά η αδικία στους δρόμους είναι η φωτεινή στιγμή, εκεί που ανοίγει το παράθυρο ο ένοικος και λέει “Εδώ γίνεται μια μεγάλη αδικία”. Τι να πει κανείς για την πιο διαρκή και καθημερινή αδικία που βιώνει μια Justine, ή η ταπεινή αλλά ενάρετη υπηρέτρια στα σαλόνια που παλεύει να “βγάλει” τις σπουδές της, σερβίροντας 8 ώρες την ημέρα, και δεχόμενη διαταγές, μεταξύ άλλων από πιο άνετους συμφοιτητές της. Ο πιο διαρκής και απαλός εξευτελισμός είναι και αυτός που κάνει λιγότερο εντύπωση. Εδώ ισχύει αυτό που έλεγε ο Χάιντεγγερ. “Το πιο κοντινό είναι το πιο μακρυνό”.

ΙΙΙ. Η περιφρόνηση του κόσμου

 Η όμορφη ψυχή έχει κάθε λόγο να εξεγείρεται μπροστά σε αυτήν την κατάσταση. Θα ήθελε να περιφρονήσει τον κόσμο και την αδικία του, αλλά, αυτή η ευγενής στάση δεν είναι δυνατή αν δεν έχει επαρκής μέσα για αυτόν τον σκοπό. Πιο συγκεκριμένα, αυτό δεν είναι δυνατόν αν δεν έχει αρχές.

 Αυτό το είδε πολύ καλά ο Ιμμάνουελ Καντ. Ο αθεισμός, ο χυδαίος υλισμός θα έχουν μόνο αντίβαρο την θρησκεία, όσο η ηθική δεν έχει τις δικές τις αρχές και δεν θεμελιώνεται ως τέτοια. Η θεμελίωση των ηθικών αρχών είναι απαραίτητη αν θέλουμε να υπάρχει μία ορθολογική ηθική, και κατ’επέκταση δικαιοσύνη. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην κτηνωδία και την ευλαβή ηθικότητα, που η ίδια αν τυφλωθεί μπορεί να καταλήξει σε κτηνωδία.

 Η σημασία των κανόνων, των νορμών έχει συστηματικά ανασκαφεί καθόλη την διάρκεια του περασμένου αιώνα. Δεν χρειάζεται καν να φτάσουμε στην αποδόμηση του Ζακ Ντεριντά για να ακούσουμε αποκηρύξεις της όντο-θεολογίας και του λογοκεντρισμού στηριζόμενες στην διτότητα του σημείου. Ένα πολύ συχνό επιχείρημα έναντι των νορμών, είναι ότι περιορίζουν, το οποίο σημαίνει για τους διανοούμενους της ριζικής διαφορετικότητας, ότι είναι μια μορφή η οποία μου επιβάλεται. Περιμένουν από μένα να είμαι φιλότιμος πολίτης ας πούμε, αυτή η μορφή του φιλότιμου πολίτη μου έρχεται απ’έξω και εγώ καλούμαι να προσαρμοστώ σε αυτήν. Όλες οι νόρμες και όλες οι μορφές είναι επιβολές πάνω μου, μου έρχονται απ΄έξω, από τους άλλους, από το σύστημα ή το κράτος, και καταπατούν την ριζική διαφορετικότητα μου, το εγώ μου.

 Αυτό το επιχείρημα παρά την έκδηλη αδυναμία του διατηρεί ένα κύρος το οποίο είναι δυσανάλογο αυτής. Στο Φυσικό Δίκαιο και Ιστορία ο Λέο Στρως σωστά αναφέρει αυτό το επιχείρημα πίσω στην εποχή των αρχαίων σοφιστών, παρότι αυτοί που το εκφέρουν πάντα φροντίζουν να το παρουσιάσουν ως νέο. Είναι κοντολογίς το επιχείρημα του συμβασιοκρατισμού.

 Ένα ερώτημα που φυσικά μας έρχεται στον νου απέναντι σε αυτό το επιχείρημα είναι, εν τέλει, αν είσαι απέναντι σε κάθε νόρμα, σε κάθε μορφή, αν δεν είσαι για κανέναν παρά μόνο για σένα, τι είσαι;  Ερώτημα που όπως ξέρουμε απαιτεί έναν πολιτικό φιλόσοφο για να απαντηθεί.

 Αν είμαι ριζική διαφορετικότητα δίχως αρχή και κανόνα δεν είμαι κάτι άμορφο; Δεν δρω εκ των πραγμάτων, σε αυτή την περίπτωση δεν καθορίζομαι από ένα κίνητρο; Δεν ζυγίζω αυτά τα κίνητρα; Αν όλοι είμαστε ριζικά διαφορετικοί δεν είμαστε όλοι ίδιοι, τουλάχιστον ως προς αυτό; Η πιο απλή διαλεκτική είναι ικανή να φανερώση την αντίφαση στα λόγια των υποστηρικτών της ριζικής διαφορετικότητας.

 Στους πάγκους της αποδόμησης ισχύει ceteris paribus αυτό που έλεγε ο Σοπενχάουερ για τους πάγκους των πανεπιστημίων “Εκεί οι νέοι μαθαίνουν να πιστεύουν”. Μαθαίνουν να πιστευούν σε μεγαλόστομες διακηρύξεις, πάσις φύσεως προφητισμούς, οι οποίοι εν τέλει έχουν ως μόνο γνώμονα την επαναστατική πράξη. Για τι είδους επαναστατική πράξη μιλάμε όμως εφόσον απεκδυθήκαμε κάθε κανόνα και φόρμα; Ριζική δημιουργία και τα καθέκαστα. Με λίγα λόγια δημιουργία εκ του μηδενός.

 Όπως ωραία είπε ο Κοστίς Παπαγιώργης, “ Όταν ο μαρξιστής απεκδύεται το ράσο του επαναστάτη μένει γυμνός. Κυριολεκτικά στους πέντε δρόμους”.

 Δεν θα ήταν πρωτότυπο να πούμε ότι ο άνθρωπος, ειδικά όταν είναι νέος, είναι ένα σύνολο δυνητικοτήτων. Το τάδε παιδί θα μπορούσε να γίνει γιατρός, πυροσβέστης ή κλέφτης. Υπάρχει κάτι θαυμάσιο σε αυτή την δυνητικοτήτα του ανθρώπινου όντος. Όμως αλίμονο, ζώντας και ωριμάζοντας πρέπει να επιλέξεις, και να επιλέγεις σημαίνει να αποκλείσεις. Μέχρι τώρα δεν μπορέσαμε να συλλάβουμε αυτή την διαδικασία επιλογής δίχως να χρησιμοποιήσουμε μορφή ή έννοια. Ενα ον που δεν λέει να ωριμάσει και είναι ακόμη σε μια κάποια ηλικία καθαρή δυνητικότητα δίχως καμία αντικειμενική κατάκτηση ή απόδειξη, θα λέγαμε ότι είναι ένα φάντασμα. Ο χρόνος δαγκώνει, και οι περισσότερες από τις δυνητικότητες που είχαμε νέοι, είναι σαν παλιοί μας σύντροφοι με τους οποίους μας ενώνουν μόνο οι κοινές αναμνήσεις. Αν το να ζεις σημαίνει να ωριμάζεις, να γερνάς, και να δημιουργείς τον εαυτό σου όπως λέει ο Ανρί Μπερξόν, οι οπαδοί της ριζικής διαφορετικότητας κράτησαν μόνο την τρίτη από αυτές τις διαδικασίες. Αλλά ένα όν δίχως μνήμη, δίχως επιλογή, θα έπρεπε να γεννιέται και να πεθαίνει κάθε στιγμή. Θα ήταν ένα αυτόματο ή μια μαριονέτα. Για αυτό άλλωστε, ο ηλικιωμένος και κάθε τι το οποίο έχει γεράσει, είναι ανεξήγητο και ακατανόητο για τους οπαδούς της ριζικής διαφορετικότητας. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ανοιχθεί σε κάτι ανώτερο από τον εαυτό του, όση δυνητικότητα και αν έχει, ή είχε, μέσα του. Έτσι καταλαβαίνουμε την βαθυστόχαστη φράση του Paul Valery “Είμαι αυτά που δεν έκανα”.

Ι. Η ιστορία ενός μηδενός

Στις μέρες μας διαβάζουμε λέξη προς λέξη “Ο Καντ είναι δειλός”  σε ένα διδακτορικό το οποίο γράφτηκε πρόσφατα σε αυτήν την ταλαιπωρημένη χώρα, και το οποίο το δέχονται με θαυμασμό σε κάμποσους χώρους, σε χώρους τους οποίους τρώμε την κατσίκα επειδή βαρεθήκαμε το γάλα. Μα τι λέω; Το διαβάζουμε στον Χώρο, γιατί ο Χώρος έχει τα δικά του άτομα και τα δικά του αστεία που αυτοί που είναι εκτός Χώρου δεν τα καταλαβαίνουν. Και επειδή λίγοι άνθρωπου του “Χώρου” σκέφτονται και επειδή κάθετι νέο που λέγεται κάνει απεριοριστά ηχώ στα κεφάλια, άδεια περισσότερο από γεμάτα, όλου του Χώρου, ας δούμε τι ακριβώς μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτήν την έκφραση. 

 Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι όταν κάποιος έχει ζήσει στο πετσί του μια χώρα αν ποτέ γυρίσει πίσω στα πάτρια εδάφη κρατάει τα πράγματα που είχαν αξία για αυτόν. Ας πούμε λίγα πολύτιμες πετρώματα που του έκανε δώρο ένας καλός φίλος, δύο βιβλία που του χάρισε μια φίλη, ένα ρούχο που δεν μπορεί να το βρει στην πατρίδα του, τέλος το βίος του. Αν από την άλλη θέλουμε να κάνουμε τον γύρω του κόσμου σε μια βδομάδα, γυρνάμε φορτωμένοι. Φτερά Ινδιάνου από την Αμερική, μαγικές Πέτρες από το Δέλχι, 3 καθιστούς βούδες από την Κίνα και φυσικά τις αφίσες των τελευταίων Αμερικάνικων Ταινιών από την Γαλλία.

 Και τι θα ήταν ο κόσμος αν είμασταν όλοι τσογλάνια; Θα μπορούσαμε να μαζεφτούμε όλοι μαζί οι γενναίοι να δείρουμε τους δειλούς. Αλλά δυστυχώς ακόμη και τους νταήδες τους σταματάει ο νόμος. Μα μας λένε οι νόμοι καταπιέζουν, δεν θα ζούσαμε καλύτερα δίχως νόμους; Περιμένουμε ακόμη την απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει ανθρώπινη κοινωνία χωρίς νόμους και πίεση. Πόσο μάλλον δε μια κοινωνία η οποία στοχεύει στην βελτίωση των μελών της. Μια τέτοια απόδειξη προφανώς θα έπρεπε να ήταν ένα συστηματικό και γενετικό έργο της τάξεως της Κριτικής του Καθαρού Λόγου του Καντ, ή ίσως του Κοινωνικού Συμβολαίου ενούς Ρουσσώ, όπως παρατήρησε ο Λέο Στρως, το οποίο θα αποδείκνυε με τρόπο επικοινωνίσιμο, ότι κάθε δίκαιο είναι συμβατικό, και  κατά δεύτερον λόγο, ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει, και να ζήσει καλά δίχως δίκαιο – και για να μην κρυβόμαστε , δίχως σκέψη.

 Ανταυτού, τι βρίσκουμε; Υποθετικές ανθρωπολογικές μελέτες στην θέση των γεγονότων, που θα έκαναν ακόμη και τον Ένγκελς να κοκκινίσει, και σαρκασμό απέναντι σε όποιον θεωρεί την φιλοσοφία φύση και προσπάθεια, στην θέση των επιχειρημάτων. Το ζήτημα θα ήταν φαιδρό αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος της ριζικής υποτίμησης των μεγάλων διδαγμάτων που άφησαν σαν μνημεία για την ανθρωπότητα στοχαστές σαν τον Ρουσσώ και τον Καντ.

2. Τα ενεργήματα της βούλησης ως συνθέσεις (α)

 Ως εδώ προσπαθήσαμε να κάνουμε στην άκρη έναν πρώιμο και συμπαγή ανορθολογισμό. Πίσω από τις διακηρύξεις περί ριζικής, ακατανόητης και απύθμενης διαφορετικότητας πιστεύουμε ότι διακρίνουμε μια πλειάδα διαλεκτικών οι οποίες συχνότερα συμπυκνώνονται γρήγορα σε μια διαλεκτική του έρωτα και του θανάτου. Αν είμαι ή γίνω ένα τίποτα μέσω διαδοχικών αρνήσεων, τότε μπορώ να γίνω τα πάντα μέσω διαδοχικών και απόλυτων καταφάσεων. Εδώ βλέπουμε σε μια χυδαία μορφή την Νιτσεϊκή καταστροφή εν όψει μας μεταγενέστερης δημιουργίας. Αν ο Νίτσε έγινε ο πρίγκηπας της καταστροφής και της δημιουργίας αυτό δεν ήταν χάριν σε μια πρώιμη και ακαλλιέργητη εμπειρική έμπνευση. Η Νιτσεϊκή Κριτική είναι τόσο δυνατή διότι αποτελεί μια διάγνωση και κριτική της νεωτερικής παρακμής. Αν ο Νίτσε δεν είχε διαγνώσει αυτήν την παρακμή, τότε η καταστροφή δεν θα είχε νόημα. Παραδόξως, για τους περισσότερους επιγόνους του, το πλούσιο περιεχόμενο της Νιτσεϊκής Κριτικής εκλείπει και το μόνο που έχει μείνει είναι αστόχαστες και εύληπτες διαλεκτικές της καταστροφής και της δημιουργίας. Θα λέγαμε ότι ο δημοφιλής Νιτσεϊσμός σήμερα οδηγεί στον αυτοσχεδιασμό, αλλά ο αυτοσχεδιασμός ακόμη και στην Τζάζ προϋποθέτει μάθηση για να μην είναι ένα απλό χάος- διαδικασία στην οποία λίγοι Νιτσεϊκοί εισέρχονται.

 Για να μιλήσω για μια στιγμή όπως ο Στάνλευ Ρόουζεν, δεν κατηγορώ τους αυτοσχέδιους Νιτσεϊκούς για το ότι είναι ποιητές και διαλεκτικοί, αλλά για το ότι κάνουν κακή ποίηση και φτωχή διαλεκτική. Αν αποφάσισα να γράψω εναντίον τους δεν είναι επειδή αισθάνομαι πιο κοντά στους οπαδούς του νόμου και της τάξης. Πως θα γινόταν άλλωστε αν η φιλοσοφία δεν ήταν πάντα σε απόσταση, ή μάλλον απέναντι, σε κάθε λογής εξουσία. Εδώ παίρνω ως δεδομένη την διάκριση του φυσικού δίκαιου από το θετικό δίκαιο. Όποιος δίνει όρκο πίστης στο θετικό δίκαιο δεν μπορεί να το κάνει το ίδιο για το φυσικό δίκαιο, που όπως είπε ο Λέο Στρως “είναι μια βόμβα στα θεμέλια της πολιτικής κοινωνίας”. Το όλο ζήτημα όμως είναι ότι η αναγνώριση του φυσικού δικαίου απαιτεί μια καλλιέργεια του Λόγου την οποία λίγοι είναι διαθετημένοι να προσπαθήσουν για αυτήν, και για την οποία οι Νιτσεϊκοί της σειράς – και ας προσθέσω οι αναρχικοί- δείχνουν την ύστατη περιφρόνηση τους.

 Για μας το ζήτημα δεν είναι να βρούμε ποιες έννοιες πρέπει απλά να αρνηθούμε, για να απελευθερωθούμε, ούτε να κάνουμε μια ιδεολογική υπεράσπιση εννοιών που φαντάζουν πεθαμένες. Το ζήτημα δεν είναι μόνο η λέξη αλλά και η έννοια. Ποια έννοια για τον άνθρωπο σήμερα; Καθήκον μας να  ανανεώσουμε και να επανανοηματοδοτήσουμε αυτό που φαίνεται νικημένο. Αυτό ελπίζουμε να τον πετύχουμε δίνοντας το παράδειγμα μιας γόνιμης διαλεκτικοποίησης του λόγου των κάθε λογής νικητών και ηττημένων στην παρούσα διαμάχη περί διαφορετικότητας και ταυτότητας. Με αυτόν τον τρόπο διαφοροποιούμε την θέση μας απέναντι στις χυδαίες τάσεις και των δύο πλευρών. Γιατί η διαφορά είναι κατάκτηση και όχι άμεσο δεδομένο.

 Το πιο σημαντικό μάθημα που μας έδωσε ο Καντ είναι ότι η γνώση είναι σύνθεση. Οι ένεργειες της βούλησης ως συνθέσεις , είναι ο μόνος δρόμος που μένει ανάμεσα στις εξίσου πρώιμες, και εξίσου απλές θέσεις του laissez-faire και της άλογης υποταγής- οι οποίες συχνότερα είναι δύο στάσεις τις οποίες υποδύονται εναλλακτικά τα ίδια άτομα.

3. Τα ενεργήματα της βούλησης ως συνθέσεις (β)

  Στα “Θεμέλια της μεταφυσικής των Ηθών” στην τρίτη section  και στην παράγραφο “ Η ελευθερία πρέπει να υποτεθεί σαν χαρακτήρας της θέλησης όλων των έλλογων όντων” ο Ιμάνουελ Κάντ τονίζει το πρακτικό θεώρημα του ότι η ελευθερία δεν πρέπει να υποτεθεί ως γεγονός αμφίβολων εμπειριών της ανθρώπινης φύσης ως τέτοιας, αλλά ως χαρακτηριστικό a priori όλων των έλλογων όντων.

 Αν η ελευθερία ήταν απλά άμεσο δεδομένο, πράγμα αδύνατο για τον Κάντ μιας και δεν υπάρχει φαινομενική και εμπειρική απόδειξη της ελευθερίας της βούλησης, τότε θα μπορούσε να σφουγγαριστεί από τον πρώτο περαστικό που θα αντιπαρέθετε την εμπειρία της αιτιοκρατίας και του παθητικού καθορισμού της βούλησης.

 Αν διαφορετικά αναρωτιόμασταν γιατί θεωρούμαι τους εαυτούς μας ελεύθερους, τότε σύμφωνα με την κρίση του Καντ δεν θα μπορούσαμε παρά να υποστηρίξουμε ότι είμαστε ελεύθεροι μόνο επειδή είμαστε έλλογα όντα. Έτσι, πρέπει να επεκτείνουμαι την έννοια της ελευθερίας σε όλα τα έλλογα όντα στον βαθμό που αυτά καθορίζονται από τον λόγο, και άρα μπορούν μέσω αυτού να δώσουν έναν νόμο στην βούληση τους. Με αυτόν τον τρόπο ο Καντ εννοεί το ότι αν είναι δοσμένη η ελευθερία τότε η αναγκαιότητα του  ηθικού νόμου και της αρχής του προκύπτει αναλυτικά από αυτήν.

 Το ζήτημα όμως είναι είναι ότι η αρχή του ηθικού νόμου ως τέτοια είναι συνθετική και μπορεί να εκφραστεί έτσι “ μια απόλυτα καλή θέληση είναι αυτή που η επιταγή της μπορεί πάντα να περιέχει μέσα της τον καθολικό κανόνα που αυτή μπορεί να είναι”. Βλέπουμε εδώ ότι αν δοσμένης της ελευθερία μπορούμε να επάγουμαι τον ηθικό νόμο, αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε αναλυτικά από την έννοια της καλής θέλησης ως τέτοιας, και άρα η έννοια της καλής θέλησης και ο ηθικός νόμος χρειάζονται έναν τρίτο όρο για να συναντηθούνε. Αυτός ο τρίτος όρος μας δίνεται από την Ιδέα της ελευθερίας, η οποία προϋποθέτει τον μη παθολογικό καθορισμό, δηλαδή τον έλλογο καθορισμό από την Ιδέα της ελευθερίας,  κοντολογίς έναν “νοήσιμο κόσμο”.

 Βλέπουμε εδώ την αδυναμία όσων κοντόφθαλμα και ιδεολογικά καταλογίζουν στον Καντ ότι υπέθεσε “δωρεάν” έναν νοητό κόσμο. Διαβάζοντας τους κανείς έχει την αίσθηση ότι για αυτούς ο Καντ κατασκεύασε την υπόθεση ενός νοητού κόσμου έτσι pour rien, pour le plaisir. Αλλά τι να περιμένει κανείς από συγγραφείς που επικαλούνται μια άμεση εμπειρία στηριζόμενη σε μια φτωχή εώς ανύπαρκτη επιστήμη;

Το ζήτημα όμως είναι, απαντάνε στο πρόβλημα που έθεσε ο Καντ, ή μήπως για αυτούς  η ελευθερία, που δεν σταματάνε να την επικαλούνται, είναι άλυτος γρίφος, δηλαδή το “άσυλο της άγνοιας” όπως είπε ο Σπινόζα;

 Αν λοιπόν καθορίζομαι μόνο αισθητικά, επακριβώς υλικά – αν κοντολογίς στην γλώσσα του Καντ υπάρχει μόνο ο a posteriori αισθητός κόσμος, τότε για πια ακριβώς ελευθερία μιλάμε; Δύο πράγματα ένα, είτε είμαστε ριζικά σκλαβωμένοι, και ο εκπρόσωπος της αιτιοκρατίας έχει δίκιο και δεν υπάρχει ελευθερία, είτε υπάρχει ένας νοητός κόσμος  για την ελευθερία, όπως τον εννοεί ο Καντ. Μόνο υπό αυτή την προϋπόθεση είμαστε προσωπικότητες.

 Σε κάθε άλλη περίπτωση το πρόσωπο είναι μια υπερφυσική δύναμη, δηλαδή για τον Καντ υποφυσική, μιας και είναι επακριβώς ένας αισθητικός καθορισμός του νοητού, δηλαδή, δεισιδαιμονία.

 Η Καντιανή έννοια της σύνθεσης αποδεικνύεται πιο πλούσια και πιο γόνιμη από τον μονότοπο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την πράξη κάθε λογής ρεαλισμός. Χάριν σε αυτή μπορούμε να δούμε το νήμα που ενώνει την ανθρώπινη προσωπικότητα με τον σεβασμό. Αν σε αυτό το κεφάλαιο μιλήσαμε και υπερασπιστήκαμε την Κριτική Φιλοσοφία του Καντ είναι διότι συνειδητοποιήσαμε την απλοϊκότητα και αφέλεια των σύγχρονων επικριτών του. Αντίθετα, με ότι ακούγεται συχνά, δεν είναι ο ορθολογισμός αδύναμος, απλά είναι ο απλοϊκός υλισμός που είναι εύληπτος. Για αυτόν ισχύει ότι έλεγε ο Μπέρξον για όλες τις απλοϊκές και εύκολες ιδέες, κρατάει όλο το φως για τον εαυτό του. Αν χρειαστεί με αυτόν να φωτίσεις κάτι θα δεις ότι δεν φωτίζει τίποτα. Αντίθετα, οι ιδέες οι οποίες είναι πραγματικά γόνιμες ξεκινάνε με το να φαίνονται κάπως σκοτεινές παρά το τρεμάμενο φως τους. Αλλά ζώντας με αυτές βλέπεις ότι αυτές φωτίζουν γύρω τους, και ότι το φως που δίνουν γυρνάει αντανακλόμενο πάνω τους και τις φωτίζει με την σειρά τους. Πάντα υπάρχει ένα κάποιο σκοτάδι στην συνείδηση και αυτoί που θέλουν να φωτίσουν τα πάντα δεν φωτίζουν τίποτα.

Ας είμαστε λοιπόν καχύποπτοι απέναντι στις ευληπτές και ετοιματζίδικες εννοιές. Η καχυποψία είναι σχολείο φιλοσοφίας. Είναι στους ορθολογιστές φιλόσοφους που βλέπουμε αυτή την καχυποψία στο απώγειο της, και όχι αλλού. Η μετριοφροσύνη είναι το πιο σίγουρο ηθόμετρο, και όπως είπε ένας μεγάλο στοχαστής του 20ου αιώνα, ο Ανρί Μπέρξον για όλους όσους εγείρουν παντού την βεβαιότητα τους για το τέλος του λόγου, “ Έχουν μια υπερβολική ταπεινότητα, απότοκο μια προγενέστερης εξίσου υπερβολικής αλαζονείας”. Εμείς αντίθετα βλέπουμε τον άνθρωπο εκεί που τον είδε ο Πασκάλ, ανάμεσα στο άπειρα μικρό και το άπειρα μεγάλο. Mπορεί να συνωμοτήσει όλο το σύμπαν για να τον καταστρέψει; Μπορεί λέει ο Πασκάλ, αλλά δεν θα ήταν για αυτό καλύτερο από αυτόν, γιατί αυτό δεν τον καταλαβαίνει ενώ αυτός το καταλαβαίνει.

Επίλογος

 Μια επίφαση ηθικής είναι καλύτερη από την απουσία της γράφει ο Ιμάνουελ Καντ. Πόσα και πόσα ζητήματα δεν είναι ζητήματα επίφασης, μεταμφίεσης, μετατόπισης.

 Αν ισχύει ότι οι μεγάλες ηθικές προσωπικότητες μας αφήνουν ένα πνεύμα σοβαρότητας και μετά που φύγαν, κάτι που ο καθένας μας μπορεί να το έχει βιώσει, Το ίδιο ισχύει και με τα γραπτά τους.

 Η περιφρόνηση του μηδενός είναι κατά την κρίση του Μπερξόν, η πιο κοινή λύση που επιλέγει ο άνθρωπος απέναντι στην ιδέα του μηδενός. Ψευδής ιδέα κατά αυτόν. Αλλά μια ψευδής ιδέα μπορεί να μας κάνει να την αναπνεύσουμε όσο δεν έχουμε έναν υγιή και διαρκή διάλογο με τον εαυτό.

 Η επιλογή του τίτλου ήταν αντικείμενο στοχασμού και δισταγμού για εμάς. Διστάσαμε ανάμεσα στο η περιφρόνηση του μηδενός και η περιφρόνηση του κόσμου.

 Αν η περιφρόνηση του κόσμου, η περιφρόνηση της κοσμικότητας πέρα από κάθε παραίτηση, είναι μια δύναμη φυσική, η δύναμη της φύσης που δεν θέλει να υποκύπτει σε κοσμικά παιχνίδια και σαλόνια τότε θα ήταν η λύση. Το γέλιο μπορεί να γιατρέψει πολλές πληγές. Εμείς όταν αντικρύζουμε την κοσμικότητα δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε. Εμπιστευόμαστε την κρίση του δασκάλου μας , του ανεπανάληπτου Πασκάλ, ότι “ο Κόσμος κρίνει σωστά”. Οπότε η περιφρόνηση του κόσμου, δείγμα μιας υψηλής νόησης και ενός υψηλού θυμικού, έχει τα όρια της. Το όριο της μοναξιάς είναι το όριο πάνω στο οποίο προσπαθήσαμε να γράψουμε, την περιφρόνηση του μηδενός.

 Η περιφρόνηση του μηδενός από την άλλην είναι μια πρώτη λύση απέναντι στο μηδέν. Ο Πλάτων στον Σοφιστή του αναζητά τον λόγο του μη-όντος. Το μη-ον ως διάφορο, είναι διαφορετικό του μηδενός. Είναι το έτερον. Καθετί τι , καθότι ταύτο με τον εαυτό του είναι έτερο όλων των άλλων. Η ετερότητα που το διαπερνά είναι το μη-ον.

 Κάθε λόγος απαντάει και στην ομοιότητα και στην ετερότητα. Αν η μίμηση δεν είναι το φιλοσοφικό μονοπάτι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μάθουμε από τους μεγάλους στοχαστές. Πόσες κακουχίες  επιλέγει αυτός που επιλέγει αυτόν τον δρόμο! Μια φιλοσοφική δυνητικότητα μένει δυνητικότητα εφόσον δεν υπάρχει η όσμωση με τους στοχαστές του παρελθόντος, ακολουθώντας την σκέψη τους μπορεί αυτό το λουλούδι που είναι η δυνητικότητα να ανθίσει.

 Αν το πραγματικό είναι μια περίπτωση του δυνητικού τότε, αυτό που προέκυψε είναι μια υπο-περίπτωση ενός ευρύτερου βασιλείου. Εμείς θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε το ποιοι είμαστε, και αν πρέπει να συνεχίσουμε ή να ξεκόψουμε. Και πως, και πότε, και ποιος και γιατί. Με ποιούς να συνεχίσουμε και με ποιους να ξεκόψουμε; Προσπαθώντας να αποφύγουμε τις πρώιμες αποφάσεις επιλέξαμε τον δύσβατο δρόμο του να μην θεωρήσουμε ότι ξέρουμε πιο πολλά και ότι έχουμε μεγαλύτερη επίγνωση από έναν Ιμάνουελ Καντ και έναν Μπερξόν. Απέναντι υπήρχε η μη-επιλογή της κατάφασης σε κάθε όχι που είναι το λάβαρο τον σύγχρονων ρεαλιστών.

 Μελετήσαμε με κόπο ξανά τον Καντ, τον Καρτέσιο, και τον Σοπενχάουερ. Πολλές φορές σκεφτήκαμε να τα παρατήσουμε γιατί με λύπη συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είναι εμφανές στους περισσότερους γιατί πρέπει να διαβαστούν αυτοί σήμερα. Αν δεν μας εγκαταλείπανε και οι φίλοι μας ίσως είχαμε λιγότερες αμφιβολίες.

 Παραταύτα αν υπάρχει φιλία τότε είναι μια σύμπλευση, ή καλύτερα μια συμπλοκή, για να μην πούμε συνενοχή όπως μας έκανε να καταλάβουμε ο Μωρίς Μπλανσό, ή ακόμη ένα  αποδημητικό ταξίδι με κοινό προορισμό, όπως το έθεσε ρομαντικά ο Νόβαλις.

 Όπως είπαμε παραπάνω οδηγός μας σε αυτό το βιβλίο ήταν ο μεγάλος Γάλλος μοραλιστής Πασκάλ. Από αυτόν μάθαμε να βλέπουμε το μηδέν ως το άπειρα μικρό και το σύμπαν ως το άπειρα μεγάλο. Και είδαμε τον άνθρωπο ως το σκεπτόμενο τριαντάφυλλο ανάμεσα σε αυτά τα δύο μυστήρια.

Salomon Melchisedek

Βιβλιογραφία :

Μάρτιν Χάιντεγγερ :

• Εισαγωγή στη Μεταφυσική, μτφ. Χρήστου Μαλεβίτση, Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ
• Είναι και Χρόνος, μτφ. Γιάννης Τζαβάρας, Εκδόσεις “Δωδώνη”
• Τι είναι η Μεταφυσική, μτφ. Π.Κ. Θανασάς, εκδόσεις Πατάκη

Henri Bergson :

• Matière et mémoire, εκδόσεις PUF
• L‘Évolution créatrice, εκδόσεις PUF
• Les deux sources de la morale et de la religion, εκδόσεις PUF
• la pensée et le mouvant, εκδόσεις PUF

Pascal : oeuvres complètes, edition de Seuil

Emmanuel Kant : Fondements de la Metaphysique des moeurs. Trad. Victor Delbos, Editions Delagrave

Schopenhauer : Le monde comme volonté et comme représentation, trad. Richard Roos, εκδόσεις PUF

Descartes :

-Discours de la méthode, εκδόσεις GF Flammarion

• Στοχασμοί περί της πρώτης φιλοσοφίας, μτφ. Ευάγγελος Βανταράκης, εκδόσεις Εκκρεμές

Martial Gueroult : Descartes selon l’ordre des raisons, εκδόσεις Montaigne

Stanley Rosen :

• Nihilism: A Philosophical Essay, Yale University Press
• The Question of Being : A Reversal of Heidegger, Yale University Press
• The Mask of Enlightment: Nietzsche’s Zarathoustra, Yale University Press

Leo Strauss: Droit naturel et histoire, trd. Éric de Dampierre, εκδόσεις Flammarion

The post Η περιφρόνηση του μηδενός- Salomon Melchisedek appeared first on Void Network.

Ποιοί ευθύνονται για το έγκλημα στη Πύλο; Γιατί συνέβη και τι ακριβώς έγινε;

Για να μην ξεχαστεί αυτή η μαζική δολοφονία, ούτε οι υπόλοιποι χιλιάδες πνιγμένοι μετανάστες και πρόσφυγες στη Μεσόγειο, καλούμε τις φίλες και τις φίλες μας σε μια ανοιχτή συζήτηση / ενημέρωση με τον αγωνιστή διασώστη Ιάσων Αποστολόπουλο, για να αναζητήσουμε μαζί τις απαντήσεις.

Πως θα οργανώσουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις, πως θα διαδώσουμε τον αντιρατσισμό, πως θα ενδυναμώσουμε τον αγώνα ενάντια στους φασισμούς της εποχής μας;

Ενημέρωση:
Ιάσων Αποστολόπουλος

ΚΥΡΙΑΚΗ 2/7
ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ
ΩΡΑ 20.30

Συμμετέχουν με ενημερώσεις μέλη της ανοιχτής συνέλευσης “Όχι Μετρό στην Πλατεία Εξαρχείων”.

Καλούνται να συμμετάσχουν με παρεμβάσεις τους και τοποθετήσεις αντιφασιστικές ομάδες και πρωτοβουλίες στήριξης μεταναστών και προσφύγων.

Διοργάνωση:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

https://www.facebook.com/kenodiktuo

The post Κενό Δίκτυο- Ενημέρωση: Ιάσων Αποστολόπουλος- Τι έγινε στο ναυάγιο της Πύλου; – Κυρ. 2/7 Πλ. Εξαρχείων appeared first on Void Network.

ΙNFO: 

https://tierrayterritorio.wordpress.com/

https://www.facebook.com/APIIDTT

ΤΕΤΑΡΤΗ 5/7

ΩΡΑ 20.30

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο

Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

(Ρ. Παλαμήδη 2- Ψυρρή)

Η εξέγερση της Οαχάκα συνεχίζεται: Καταπίεση, στρατιωτικοποίηση και «ανάπτυξη»

Ομιλία / Ενημέρωση / Ανοιχτή Συζήτηση:

από τη Συνέλευση των Αυτόχθονων Λαών του Ισθμού της Οαχάκα για την υπεράσπιση της Γης και της Περιοχής

Μετάφραση από τα Ισπανικά: Ευγενία

Οι σύντροφοι όπως και η συλλογικότητα τους είναι οργανώσεις μέλη του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου (CNI), στο οποίο συμμετέχουν και οι Ζαπατίστας. Σημειωτέον ότι παράλληλα υπάρχει και μια διεθνή προσπάθεια στήριξης των συντρόφων Ζαπατίστας ενάντια στις επιθέσεις που δέχονται από τις παραστρατιωτικές ομάδες. Οι σύντροφ@ που θα επισκεφτούν την Ελλάδα αποτελούν από τις βασικές συλλογικότητες του καραβανιού El Sur Resiste που διέτρεξε το νότιο και νοτιονατολικό Μεξικού από τα τέλη Απριλίου. Ένας από τους λόγους που έρχονται στην χώρα μας είναι για να ενεργοποιήσουν και την παγκόσμια καμπάνια “Ο Νότος Αντιστέκεται”.

Περισσότερες πληροφορίες και κείμενα για το καραβάνι μεταφρασμένα και στα ελληνικά μπορείτε να βρείτε εδώ https://www.elsurresiste.org/

Οι συνελεύσεις, οι πρωτοβουλίες και τα ακτιβιστικά καραβάνια έχουν δώσει πολλές μάχες ενάντια στην οικολογική καταστροφή που προξενούν στις περιοχές τους οι ανεμογεννήτριες, ενάντια στα καταστροφικά κρατικά υπερσχέδια με την επονομασία “Διαωκεάνιος Διάδρομος”, το κακώς λεγόμενο “Τρένο των Μάγια”, ενώ εστιάζουν εδώ και πολλά χρόνια στην οργάνωση της κοινωνικής βάσης και τον αγώνα για Ισότητα, Ελευθερία, Αλληλοβοήθεια και Δικαιοσύνη.

Αυτή την εποχή περιοδεύουν στην Ευρώπη κυρίως για να συνδεθούν και να διαμορφώσουν δεσμούς σε βάθος χρόνου, στρατηγική στην οποία είναι πολύ αφοσιωμένοι. Καλούμε τις φίλες και τους φίλους μας να πλαισιώσουν την εκδήλωση, ενώ στέλνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε αντιφασιστικές, αντικαπιταλιστικές, queer-φεμινιστικές και ελευθεριακές κοινότητες αγώνα να συμμετάσχουν εμπλουτίζοντας την συνάντηση μας με τους Μεξικανούς συντρόφους και τις συντρόφισσες.

Η εκδήλωση οργανώνεται στα πλαίσια της διεθνούς υπεράσπισης του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός

Διοργάνωση:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

https://www.facebook.com/kenodiktuo

The post Κενό Δίκτυο- Συνάντηση με Συντρόφους από το εξεγερμένο Μεξικό- ΤΕΤ. 5.7 Εμπρός appeared first on Void Network.

It is admittedly a laborious attempt to define non-violence as that practice which, stemming from a set of values and perceptions, escapes the established order while at the same time constituting the means for the projection into the field of reality of an experiential experience that brings within it the potentiality of a different/antagonistic world. This is, as already said, an attempt that is quite interesting in order to define non-violence in opposition to state-dominant violence, while remaining an attempt that politically moves within the limits of an immature social democracy, while at the level of political theory it is presumed to be a perspective, manifestly erroneous and deafeningly ungrounded, the result of Butler’s manifest failure to understand the threads that link capitalist domination to violence and violence to the zones of regime power.

Non-violence in the first place in no way constitutes a practice of crystallizing a radical critique of individualism, precisely because non-violence as an individual choice, as it can only be seen as such, flows from the resources of capitalist domination which promotes the platform of non-violence for the dominated while retaining the right to exercise legitimate violence for itself, since the exercise of violence or the threat of violence by sovereignty does not constitute an anomaly artificially hooked into the regulation of its realization, but, conversely, is an inevitable as well as organic function of it. Hence, the acceptance of non-violence at the individual level, constitutes in fact an adoption on the part of the dominated of the aims, aspirations and normative framework of the realization of politics as shaped by capitalist domination as an ejection of the historical correlation of power, which is logically concealed by Butler, as he prefers to interpret politics in the field of a molecular competition, concluding almost teleologically in a moralistic moralism, no matter how persistently he exorcises it.

Furthermore, the exercise of violence on the part of capitalist domination does not constitute a wrong moral choice, or a conjunctural practice that arises as an open moment of the regime, as essentially state violence constitutes an inclusive expression of capitalist domination and its aggregate component, which ensures its maintenance and perpetuation as a perpetual self-fulfilment.

On the contrary, the violence exercised by the dominated, that is, by the outcasts of the capitalist territory, does not constitute the inverted mirror image of state violence as Butler implicitly and timidly concludes, and this is precisely why the exercise of violence by the outcasts does not, in the context of a virulent quota, burden the world we live in with additional violence, making it unlivable, since the violence of the dispossessed is the violence that claims life, freedom, the dismantling of the established order, in order to free and liberate the world from the violence of capitalist domination. In this perspective, Butler’s thesis that versions of non-violence can include strikes or boycotts as “strategies of demolition” of regime functions, although it could be dismissed as patently untenable even by someone who has observed a strike from a safe distance, will be adhered to, because the notorious “demolition strategies”, claiming, in the context of a theoretical absurdity, laurels of originality, constitute nothing more than the embellished version of a systemic negotiation between the abolitionists and the regime, in order to reach a mutually beneficial agreement within the framework of a consensual process in which both parties have renounced violence.

It should be pointed out here that any form of movement that does not fall within the framework of institutional politics constitutes an expression of primary violence in the sense that it rejects the red zones of any negotiation and, in addition, does not abrogate its inalienable right to make qualitative and quantitative use of those forms of violence that correspond to the ontological load of the mobilisation. A movement that demands new carpets and fresh coffee in the banquet hall at UC Berkeley is obviously using forms of non-violence to satisfy its demands. Of course, it cannot be defined as a movement, but rather as a pressure group for the improvement of the conditions of entertainment of the high intelligentsia, so that the latter can analyze with the necessary alacrity the proper political practices of non-violence. In real life, however, where the class burden is unbearable even for the willingly blind, a movement like Black Lives Matter, or like the movement in Chile, or like the Black Panthers, it would be and is at the very least grotesque to sign an advance declaration of legitimacy and renunciation of all forms of violence, thus contributing, according to Butler, to not overheating the planet with new amounts of violence that will make our lives unbearable. But because life is unbearable the dominated are and will be subjected to various forms of violence in order to break through the boundaries that separate them from a world that can potentially exist only on the debris of existing domination, provided that this domination is recognized as it really is : Catholic, monolithic, and extremely cannibalistic.

Here, of course, lies the dominant differentiation of Butler and other theorists of the same school: they are unable or choose to forget the capitalist state as the main agent and instrument of an unbridled, perpetual and uninterrupted violence that constitutes the pillar of domination, nourishes it, while at the same time being nourished by pacifism, capitulation and the defeat of the dominated. Violence, revolutionary violence, which denies existing law and existing sovereignty, posits new law and claims a new sovereignty as the holistic counterpoint of the existing one. Precisely for this reason, abolitionist violence does not seek oases of freedom within the regime, it does not politically and theoretically plead for a certain orderly transition to a better world, it does not succumb to theoretical paradoxes like Butler’s, which essentially embellish capitulation by presenting cubism as an inspired theory, it does not get trapped in a theoretical as well as political framework that, within an unrealistic dream, imagines that the guards of the regime will hand over the keys of the Panopticon to the inmates in the context of a smooth linear transition to a new idyllic state.

Essentially and ultimately, Butler’s vision leads to the realm of actual politics, to the creation of martyrs, calling for social movements to commit suicide within a postmodern theology that speculates that molecular, scattered and disorganized actions that flagrantly ignore the violence that made them possible, as well as the agent of this violence, will be able to undercut the power of the real while remaining bound by a social contract that is now a dead letter.

All that will ultimately remain will be the unending mourning and verbose obituaries for a battle that never began.

________

written by Christos Miamis, PHD Candidate at Panteion University of Social and Political Sciences – Athens / Greece

SEE ALSO

The post Judith Butler: The Force of Nonviolence / A Critical Response appeared first on Void Network.

We fight against those who mock us. Let’s not wait for retirement to free ourselves from work and capital. Find a way to meet each other!

Hey bastard, this is war! [ASAP Revolution]

This leaflet was distributed during the demonstration of March 7, 2023, during the movement against pensions.

Source in French: https://asaprevolution.net/index.php/2023/03/09/foire-cest-la-guerre/

The bourgeois are playing at war. Behind it there are proles who are sent to the front. There they kill each other for one year and it doesn’t seem it will stop. The ensuing degradation of the proletarians’ lives all over the world is distressing. They can cut off the electricity in England or here, but the poorest people are already going without because they can’t pay. In the Horn of Africa, famines and recessions will continue and worsen, along with the increase in the cost of basic necessities. Half of the wheat imported from the African continent comes from the Ukraine and Russia.

No sign of peace, yes I know

Everybody is aware of the trick. We don’t count any more deserters and burnings of Russian and Ukrainian recruiting stations. Proletarians, drowned in the propaganda of the warring state, organize themselves and fight for their common interests, i.e. against those of the local bourgeoisie. In Italy at the beginning of the war the dockers have blocked the ships supposed to deliver weapons to Ukraine. In Belarus, sabotage was committed on railway lines supposed to bring soldiers to the front.

I don’t say please give the money

We are sent to work, it is the war economy, we tighten our belts, life is always too expensive. Behind it, the bourgeois in power find the money to remilitarize the countries (473 billion in France!), propagate nationalist ideas and prepare us for war. These are hard times and they are going to get worse. The peace they are trying to bring us is not a viable solution. It would only be a return to the normality of our exploitation.

I should triple my paychecks

The effects of the war economy are felt everywhere and force the proletarians to react. In England people can no longer pay the bills. The “Don’t pay” movement spreads despite the limiting presence of the unions. If the idea becomes widespread it could hurt the capitalists. In France, the state is cushioning this energy crisis for the moment but it is attacking on other fronts. Our salaries continue to decrease while we work more and more (retirement, unemployment…) and prices of everything increase.

While countering those who are fooling us

We go sick of democratic demands and alliances of circumstances. Whether they are carried by the institutional left or by its most radical wing. To believe in any possibility of improving our situation by marching behind those who negotiate their surrender is a dead end. They will do their job as always: sell off the conditions of our exploitation and send us back to work when the ball is over. We will not repeat the mistakes of past struggles, it’s dead! Everywhere we hear that people have fought and won the retirement at sixty years. But if we continue to work like this, we won’t look so good at sixty. The truth is that some people fought for much more and lost. We don’t forget them and we won’t be satisfied with these struggles by proxy.

Whatever it takes, we’ll leave the shit behind

Don’t think that the forced march of capital is going on like this, without any response. Everywhere proletarians raise their heads, find each other, and plan to fight together, for their direct interests. In Iran they shout “death to the Shah”, the ruptures between the local bourgeoisies and the populations are intense and bloody, but the struggle pays off and the idea of freedom and emancipation is reinforced. Because we realize that it is us who produce everything, who carry everything, who store everything, who prepare everything. The production line extends to the international level and we make up all the links in the chain that make the bourgeois go richer while selling their junk. And by the way, every time we stop working it hurts. As soon as we can, we slow down the pace, we sabotage, we help ourselves. It’s in this desire to do as little as possible that we find ourselves, we realize that have enough, that we won’t last long like this. And when the conflicts get worse, we say to ourselves that we could, together, block everything. What is the final outcome of this situation? The scavengers of capital make us dream of a settled, stable and comfortable life. Many people don’t believe it. Everywhere the proles only work without ever being able to enjoy any favorable status. We can’t live in France on a minimum wage, or at least we have a shitty life, and it’s not Mélenchon, Boyard or any other social-democrat asshole who is going to help us. Because yes, whether you’re an assembly-line worker or a 35-hour worker stuck at a desk, you’re out of money. Even those who considered themselves privileged tend to join the loser brigade.

“Stop telling me that everything is fine, there are grandmas in fluorescent vests rioting”

In France in 2023 many workers followed the call to strike, even in “private” companies where there had never been any strike before. Some found themselves in the street for the first time. This must have caused a stir in the calm of the workplace. We could finally find the strength to talk about our working conditions with our colleagues, to impose to our bosses that we won’t come to work this day, or to have a pretext to ask for money. Finally frustrated that day after day we have to go back to work as if nothing had happened.

As if nothing had happened because the movement seems to be limited to symbolic actions, principled demonstrations where we march as if we were going to vote. This “movement” is light years away from the atmosphere that could be felt during the first months of the Yellow Vests. The thousands of calls for blockades spread anarchically on the networks, which could result in a picket of four or a barricading of transport routes for a whole night and more, are far away. The movement was made up of a lot of workers from different backgrounds, who complemented each other so well when it came to blocking an entire city center or setting fire to tolls and barracks.

There, we refused to be represented by bourgeois and other small businessmen. We fired the vultures who made us work for them. So, the objectives of the movement were not locked up in sectorial claims, dictated by the professionals of the struggle, but multiple and varied, and envisaged by the people in struggle.

In this pre-covid period, several uprisings started from very close triggers, whether it was an increase of gasoline price in France and Iran, a new tax on the WhatsApp app in Lebanon, an increase of the metro ticket in Chile. These are changes that have repercussions on the lives of the proletariat and that are part of a whole deterioration of living conditions. These revolts raise the deepest pains of the society; these movements have a proletarian base that is ready to do anything to get everything for everyone. The repercussions of all these uprisings throughout the world are enormous. In this intense period where the class struggle responds, influences and strengthens internationally, we must fight for the interests of our class in all corners of the world.

From now on we want to fight with other workers to break the divisions produced by capitalism and transform our relations. We want the struggles inside of the companies to contaminate all dimensions of life under capital.

It is the whole society what is in putrefaction and what ravages the living, the perspective of a total upheaval by the proletariat must be seriously considered.

By the different forms that the organization of the proles against the capital can take, both at work and in our living conditions.

The situation can only improve by generalizing the struggle against the bourgeoisies and their states, against capital and its exploitation.

Revolution is not an idea, a belief, but a necessity.

English translation: The Friends Of The Class War

Making movement [Assemblée Action Autonome]

Source in French: https://twitter.com/ClasseCollectif/status/1622243107356958722/

For many of us it is hard to go on strike. Because of the end of the month, because of the employer’s repression, because of the precariousness… And you still need to have a job! But we saw it with the yellow vest movement: the demonstration is a space where we retreated when the power managed to clear out our points of blockades and organizations.

To go on the offensive again, to wrest some time for the struggle, to build a real movement, it is necessary to attack the production and distribution of goods. From the outside, by blockades, as well as from the inside, by strike, but also by sabotage. So, let’s slow down the work. Let’s apply all mandatory procedures, do the minimum and leave as soon as possible. Let’s sabotage the work. Let’s steal everything we can, let’s target what can bring work to a halt. Let’s stop working. Let’s get sick, let’s increase absenteeism…

There are plenty of examples. In many workplaces, this is a part of our daily arsenal of resistance. The question is to get together, to generalize these practices, to make them a subject of conversation between colleagues: let’s build a movement that attacks this work that they want to impose on us to death.

Fed up with work

We are not going to talk about retirement age here. If work didn’t kill us before, if it didn’t leave us in pieces, physically and psychologically, if it was a free and fulfilling activity, we wouldn’t even be talking about retirement. The problem is work, and there are millions of us who think so. Moreover, those who disagree are often the same ones who want us to work more.

What makes the struggle harmless is its individualization. The citizens’ strike, which only serves to go to the demonstration, which does not block the production, it does not work. Whether we are working or unemployed, retired, at university… we need to form a mass, to block, to disengage the other companies, to spread like wildfire.

Let’s defend ourselves

Don’t be afraid, we are together! This is a slogan that comes from the current uprising in Iran. Here too, it is by standing together that we can overcome fear. This means solidarity in the struggle. Let’s not be intimidated, we are on the move, if the boss threatens, he can find a blockade in front of his company the next day.

Let’s meet

The autonomous assembly of struggle is a tool for an offensive, revolutionary movement. If you recognize yourself in the perspectives we have outlined, join us!

Autonomous Action Assembly, info & meeting on Telegram.
Look for the channel @tsunamitoulouse

English translation: The Friends Of The Class War

Let’s take action together and now! [Enraged Seagull]

Source in French: https://lamouetteenragee.noblogs.org/post/2023/01/29/retraites-tract-pour-la-greve-du-31-janvier-2023-macron-ne-lachera-rien-a-moins-que/

– Macron will not give up! He is currently hiding behind institutional legitimacy, and it is quite normal in the class war they wage against us! Those who claim that a democratic state must hear the voice of the people are wrong and are wasting their time. Of course, in a democratic state the expression of subaltern interests is allowed, it is even revered: the right to vote, the right to strike, the right to demonstrate… but this legislative machinery is configured in such a way that the fundamental interests of the ruling class never have to suffer. As long as the bourgeoisie finds something to compromise with its subordinate classes, it becomes the most amiable of mistresses. If it finds its projects in difficulty, it changes its mind. For this purpose, it has at its disposal an arsenal of appropriate laws and, if necessary, the truncheon, the courts and the prison. For example, the CRS recently took over the campuses of the University of Strasbourg and the EHESS in Paris to round up and detain mobilized students. And this is only the beginning…

Let’s stop the production machine!

– We were two million in the street on January 19th! enthuse some. We were numerous, it is true. But until proven otherwise, Capital feeds neither on ballots in the assembly, nor on walking, it feeds exclusively on exploited and dominated work, in this case ours! And its hunger is insatiable, as the latest government attacks on unemployment insurance and pensions show. To make Macron and the bourgeoisie bend, unfortunately, it will not be enough for us to march in large numbers in the streets of Paris or other cities. To achieve this, we must first deprive them of work, of goods and therefore of profit. The strike is the first weapon we have. The strike must therefore extend to all sectors of production and services, without exception. But to be effective, it must directly stop the accumulation of capital by disorganizing daily life in all its material and practical aspects: time, traffic, transport, communication… The strike must become again the moment of rupture where we, the producers, wrest power from the bourgeoisie and its politicians by taking back the control of our lives. The strike must become again the particular time where the balance of power is reversed, where we contest their (il)legitimacy, demonstrating by deeds that We are everything! and they are nothing! The game is starting and it is open!

Let’s not wait for retirement to free ourselves from work and capital!

– We all feel it, in spite of its wavering, this mobilization contains something more than a simple refusal of a governmental project. Something is happening now, to which we still have to give form and content… It could be the fact that the women and men of our class finally have begun to stop accepting, to stop backing down. And this is what worries the power… With all the limits that have characterized it, the Yellow Vests movement has torn for a while the veil that hides the reality of the class relations structuring this society. By claiming through action to be able to live with dignity and decide at the base, this dynamic resurrected the fundamentals of a workers’ movement that had become amnesiac and bedridden. If, as we hope, the struggle that is beginning sounds the awakening of our camp, then it must seize this relay and bring the task to a conclusion, as far as possible.

– With “retirement”, it is in fact the central question of work that is being asked. Not work in its anthropological sense, but salaried work, exploited work, dominated work and of course the meaning, or rather the nonsense that it covers under the dictatorship of capital. To fill the fridge, millions of us are forced to sell ourselves every day to a boss, whether he is small, big, private or public, nice or scum, sometimes unknown… We endure the arrogance of inept, coward and vicious little managers. We submit to the imperatives of projects, objectives, surveys, statistics… and for what purpose? For the sole purpose of increasing the material power and wealth of the members of one and the same social class. The bourgeoisie has done its time, it steals ours on top of the rest! Let’s not wait any longer, each of us in turn, for a hypothetical retirement to escape from its clutches! Let’s take action all together and right now!

We are nothing… Let’s be everything!

Boulogne sur mer, 29/01/2023

English translation: The Friends Of The Class War

It will be him or… Us! [Enraged Seagull]

Source in French: https://lamouetteenragee.noblogs.org/post/2023/01/15/3136/

To be radical is to grasp the root of the matter. But, for man, the root is man himself. Karl Marx

Macron is an authoritarian, infantile and violent nature, a person that cannot stand they you resist to him. From the height of his omnipotence and in the face of Those who are nothing, he has demonstrated in the past what he is capable of. A few months ago, his Minister of the Interior launched a call for tenders worth 38 million euros to renew stocks of grenades and “cover the needs of the next four years”… In December, the French State’s justice system acquitted the policeman who punctured an eye of an ordinary demonstrator during the movement against the Labor Law. We already know what to expect. Moreover, Macron considers the “pension file” to be a key element of his second term in office, which, like the previous one, will be devoted to serving the rich and powerful. We might as well say that he intends to conduct the affair with a vengeance! Unless…

It is the social war

Let’s not get lost in superfluous exegesis. Since the beginning, the “pension reform” is nothing but a brigandage covered by a camarilla of politicians of the right and the left. Our pension is neither a contribution for a fulfilled service, nor the deferred counterpart of contributions, the pension is our prolonged salary calculated from a reference amount. Under the regime of capitalist accumulation and wage slavery, targeting pensions, or unemployment benefits, amounts for capital to increase the level of exploitation of labor both relatively and absolutely. A real racketeering, as some say, which nevertheless takes a particular turn. It is at this precise moment of our existence, when our bodies have become vulnerable and our health largely damaged by years of exploitation, that Macron and his coterie intend to strike us an additional blow. The ultimate, before pouring us into the pit…

To smash them in order not to be smashed anymore!

We will win against this government only if we manage, as it was the case with the Yellow Vests movement, to thwart its plans, to make us unpredictable and to inspire fear. For this, we must learn from the latest struggles on the terrain of class war. A strike is of course the indispensable weapon. The strike must immediately take root in strategic sectors like energy, transport and communications. It must allow us to quickly occupy a position of strength, but this scenario alone will not be sufficient or satisfactory. And beware, time is running out!

In December, the strike of SNCF controllers, which had a 90% majority and was controlled by the rank and files, immediately put the company’s management under pressure and made the Minister of Transport panicking. Dazed, Clément Beaune denounced the movement as being “outside the social dialogue”. For once, a truth was coming out of the mouth of a politician. Only a dynamic of this nature, massive, impelled and controlled by a determined base and escaping the maneuvers of the apparatuses will allow to thwart the attempts of division which will bloom quickly. The state fears nothing but what is foreign to it in every respect!

Destroy capitalism by social revolution!

Let’s not fool ourselves, if at present the opposition to Macron is so strong, it is not because he would be a worse puppet than his predecessors, it is only because his measure crystallizes in it all the suffering that millions of us experience every day, in the factory, in the office, on the building sites, in the health services, etc. This suffering is that of the capitalist social relationship, that of a relationship of exploitation and domination that has nothing to offer but mass anesthesia with Prozac and Netflix series, the hatred of each one against all, the generalized surveillance and the propagation of war… Capitalism and its deadly work lead us from catastrophe to catastrophe towards the abyss. So even if we win against Macron and we must win, it will only be a step towards the vital reconstruction of a collective and international dynamic that puts the question of our social emancipation back at the heart of the issues before us.

We are nothing… Let us be everything!

Boulogne-sur-mer, 15/01/2023

English translation: The Friends Of The Class War

Everything is too expensive! We are right to strike! [A$AP Revolution]

Source in French: https://twitter.com/asap_revolution/status/1617507678364000257/

In Iran, China, Peru and Greece, proles are revolting and organizing against capital and the state, while here we’re back to normal. To compensate the slowdown of production during the pandemic and to try to contain the latent crisis of capitalism, the bourgeoisie adjust an already seized machine. Elsewhere proles kill each other for the bourgeoisie, we tighten our belts, the sleeve is millimeter tight.

Here we experience a destruction of the unemployment system to put workers in competition, increase of the working time, hardening of the exploitation of the immigrant labor, forced work of the social benefits recipients (RSA). Our wages are decreasing: less money, more working time.

Everything is too expensive!

The pension reform is only a comma on the whole of the attacks which are carried out against the proletariat, it is the whole labor market which is restructured with the well admitted goal of the capitalists to make more money on our back. To this is added the galloping inflation which is deteriorating our living conditions, forcing us to go and steal in the stores and not to pay our bills, even if it means being prosecuted.

We are right to strike

In the companies many people are ready to get organized. The unions are either absent, or in negotiation, or on the side of the bosses! The union leaderships are calling for demonstrations and general strikes, a long-outdated strategy. It is not by counting the demonstrators on a few days of mobilization that we build an offensive struggle!

A strike cannot be decreed, it must be organized! Let’s meet: in each company and each sector, workers are trying strategies to block production, we have much to gain by sharing and multiplying them.

It is by coordinating ourselves that we will be able to build a massive and wildcat strike

We can’t go on like this, for too long now we’ve been making their shitty economy work, for too long the goods have been circulating under our noses, for too long we’ve been breaking our backs at work. It is against the capitalist state and our exploitation that we must organize and for its destruction! It’s no coincidence that in the last ten years movements have been breaking out everywhere; they are evidence of a collective outburst of the proletariat who can’t stand being exploited like dogs.

We’ll have to take back the street and clean it up if we want to hold it. Yeah, we’ll need more than one fire to last the winter!

www.asaprevolution.net
a.s.a.p@riseup.net

English translation: The Friends Of The Class War

For an unlimited and expropriating general strike [Anonymous]

We must think in the long term. To get out of the ritual of the only demonstration and to impose a consequent balance of power able not only to make the bourgeoisie back down on the counter-reform of pensions (etc.), but to install a revolutionary climate. We must block the economy, its flow, its places of production and distribution. We must go beyond the trade union frameworks, which have become managers in the service of the bourgeoisie. Otherwise, we condemn ourselves to a return to normality, in other words to our exploitation. Let’s be clear: what has an effect is not the demonstration alone. We march from point A to point B and we go back home. The Saturday demonstrations of the GJ’s [Yellow vests] have shown this.

What has an effect is the blocking of the economy.

On the one hand, it allows us to organize ourselves to block. On the other hand, it gives the opportunity to formulate collectively a project of a radical progressive and exciting change of society.

The blockade makes them rightly mark out, especially if it is spread over the whole territory. Here again, the beginning of the GJ movement has shown it well.

In the end, it is the strike on the places of production and/or in front of them (the roundabouts) that is a tool that allows us to hope for a political outlet other than electoral. Because it allows us to meet physically in assembly and to build our autonomy of struggle.

It is a question of blocking everything to change everything. It is therefore necessary in this framework and from the beginning to imagine the other steps. Thwarting their reform project is, and should be, the beginning and not the end.

In the best of cases, the government will back away for now until the next time. We all know that.

But in any case, it can’t go much further if we don’t have it in mind from the start to go further. This is a matter of collective intelligence and class consciousness. We have to be aware that there are two France. One that dominates and profits and the other that toils and is exploited (this is the basic question of pensions).

Because we do not want, whatever happens with this reform, that after it was withdrawn, the return to normal. In fact…

We want a point of no return so that we can finally go beyond defensive struggles. To go on the offensive. Not to make the revolution, but to revolutionize everything!

We want, or we hope without daring to believe it, much more than that. What we want is not to give an opportunity to the union leaderships to save its face by reaping the fruits of our commitment and by attributing it to themselves and by making of us mere extras…

We want a general chaos, a beautiful escape that never ends, we want to live really and not just survive on the crumbs that they will drop to us when the social “partners” whistle the end of the playground time.

We must act as primitives, but think as strategists.

Let’s march together, bringing together all the actors of the last 15 years towards a single moment and a single objective: an unlimited and expropriating general strike.

So, at the end of the next days of mobilizations, let’s not go home.

• In Nuit debout mode, let’s sit down at the end and start a GA.
• In ZAD everywhere mode, let’s occupy, where we are, what can be occupied to benefit from an organizational backbone.
• In First job contract (CPE) mode, let’s federate in a national coordination, let’s name delegates to go to an assembly of assemblies.
• In GJ mode, because we don’t know that it’s not to be done, let’s dare to do what is never done, with a distinctive sign that unites us.

We had the yellow. I suggest a piece of red cloth around our arm (if there are better ideas…).

That way we can recognize each other and stand together.

And let’s learn from the past, anticipating the counter-attacks and, from the beginning, let’s communicate via our media so that, all of us, by imitation and collective intelligence, we respond to us.

There are many things to do: political tags, collective banquets, blockades, reappropriation of production tools…

See you soon, comrades, all of us united to get rid of those who steal our lives.

All power to the communes!

English translation: The Friends Of The Class War

Bedtime for Macronerie?

This is a translation of “La macronie, bientôt finie?”

source: https://en.crimethinc.com/2023/03/22/france-the-movement-against-the-pension-reform-on-the-threshold-of-an-uprising

The announcement on Thursday, March 16 that the government would use article 49.3 of the Constitution to impose its pension reform without a National Assembly vote propelled the protest movement into a new dimension. Despite fierce repression, a strange mixture of anger and joy is spreading throughout the country: spontaneous demonstrations, surprise blockades of main roads, invasions of shopping centers or railway tracks, dumping garbage in the offices of deputies, nighttime garbage fires, targeted power outages, and more. The situation has become uncontrollable and the president has no plan other than to promise that he will hold out at all costs and sink into a headlong rush of violence. The days to come will therefore be decisive: either the movement will wear out its energy—though everything indicates the opposite—or Macron’s rule will collapse. In this text, we’ll try to present a progress report, analyzing the forces involved as well as their strategies and objectives in the short and medium terms.

Alone against All

If we consider the two forces officially present, the situation is unique in that neither can permit themselves to lose. On the one hand, we have the “social movement,” which we often think has disappeared but which always returns for lack of anything better. The most optimistic see in this the necessary prelude to building a rapport de force that could pave the way for an uprising or even revolution. The most pessimistic believe that, on the contrary, it is compromised from the outset—that the channeling and ritualization of popular discontent contributes to the good management of the prevailing order and therefore to maintaining and reinforcing it.

Be that as it may—on paper, this “social movement” has everything to win: the unions are united, the demonstrations are numerous, public opinion is largely favorable to it, and although the government was elected democratically, it is very much in the minority. The stars are therefore aligned, all the lights are green; in such objectively favorable conditions, if the “social movement” loses, that means that it will never again be able to imagine or claim to win anything.

On the other side, there is Emmanuel Macron, his government, and some fanatics who believe in him. They know they are in the minority, but that is where they draw their strength from. Macron is not a president who was elected to be liked or even appreciated. He embodies the terminus of politics: his pure and perfect adherence to the economy, to efficiency, to performance. He does not see the people, life, human beings, only atoms from which to extract value. Macron is a kind of evil droid who wants the best for those he governs against their will. His idea of politics is an Excel spreadsheet: as long as the calculations are correct and the numbers come out right, he will continue to move forward at a steady pace. On the other hand, he knows that if he hesitates, trembles, or gives up, he will not be able to claim to govern anything or anyone.

A face-off is not a symmetry, however. What threatens the “social movement” is fatigue and resignation. The only thing that could make the president give up is the concrete risk of an uprising. Since the use of article 49.3 on Thursday, March 16, we see that the situation is changing. Now that negotiation with the authorities has become obsolete, the “social movement” is boiling over and surpassing itself. Its contours are becoming pre-insurrectional.

There remains a third, unofficial force, inertia: those who, for the moment, refuse to join the battle out of laziness, happenstance, or fear. At present, they are effectively playing for the government, but the more unstable the situation, the more they will have to take sides, whether for the movement or for the government. The great achievement of the Yellow Vests was to bring frustration and dissatisfaction out from behind the screens, getting people offline and into the streets.

The Best Retirement Is Attack¹

But what is really behind this confrontation and its staging? What is it that grips the heart, inspiring courage or rage? What is at stake is the rejection of work.

Obviously, no one dares to formulate the issue this way, because as soon as we talk about work, an old trap closes on us. Its mechanism is, however, rudimentary and well known: behind the very concept of work, one has voluntarily confused two quite distinct realities. On the one hand, work as singular participation in collective life, in its richness and creativity. On the other hand, work as a particular form of individual labor in the capitalist organization of life—that is, work as pain and exploitation. If one ventures to criticize work, or even to wish for its abolition, that will usually be understood as a petit-bourgeois whim or gutter punk nihilism. If we want to eat bread, we need bakers; if we want bakers, we need bakeries; if we want bakeries, we need masons; and for the dough we put in the oven, we need farmers who sow, harvest, and so on. No one, of course, is in a position to dispute such evidence.

The problem, our problem, is that if we reject work to such an extent, if we are millions in the streets pounding the pavement to avoid being subjected to two more years of work, it is not because we are lazy or dream of joining a bridge club, but because the form that the common and collective effort has taken in this society is unbearable, humiliating, often meaningless and mutilating. If you think about it, we have never fought for retirement—always against work.

For people to recognize collectively on a grand scale that for the great majority of us, work is pain: the authorities cannot permit that idea to take hold, for it would imply the destruction of the whole social edifice, without which they would be nothing. If our common condition is that we have no power over our lives and know it, then paradoxically, everything becomes possible again. Let us note that revolutions do not necessarily need great theories and complex analyses; it is sometimes enough simply to make a tiny demand that one holds onto until the end. It would be enough, for example, to refuse to be humiliated: by a schedule, by a salary, by a manager or a task. It would be enough to have a collective movement that suspends the anguish of the calendar, the to-do-list, the agenda. It would suffice to claim the most minimal dignity for oneself, one’s family and others, and the whole system would collapse. Capitalism has never been anything other than the objective and economic organization of humiliation and pain.

A Critique of Violence

Having said that, we must recognize that in the immediate future, the social organization that we are contesting is not only held together by the blackmail for survival that it imposes on everyone. It is also held together by the violence of the police. We won’t get into the social role of the police and the reasons they behave so detestably; those have already been synthesized well enough in the text “Why All Cops Are Bastards.” What seems urgent to us is to think strategically about their violence, what it represses and stifles via terror and intimidation.

In the last few days, researchers and commentators have denounced the lack of professionalism of the police—their excesses, their arbitrariness, sometimes even their violence. Even on BFMTV [the most-watched conservative news channel in France], they were surprised that out of the 292 people arrested on Thursday, March 16 at Place de la Concorde, 283 were released from police custody without prosecution and the remaining 9 were given a simple reprimand. The problem with this kind of indignation is that, in focusing on a perceived dysfunction of the system, they prevent themselves from seeing what can only be an intentional strategy. If hundreds of BRAV-M [the Brigades de répression des actions violentes motorisées, police motorcycle units established during the Yellow Vest protests] are roaming the streets of Paris to chase down and beat up protesters, if on Friday a prefectural decree forbade any gathering anywhere in an area comprising about a quarter of the entire capital, that is because [Emmanuel] Macron, [Minister of the Interior Gérald] Darmanin, and [Paris Police Prefect Laurent] Nuñez have agreed on the method: empty the streets, shock the bodies, terrify the hearts… while waiting for it to pass.

Let’s repeat, one never wins “militarily” against the police. Police represent an obstacle that must be kept in check, dodged, exhausted, disorganized, or demoralized. To do away with the police is not to naïvely hope that one day they will lay down their arms and join the movement, but on the contrary, to make sure that each of their attempts to reimpose order through violence produces more disorder. Let’s remember that on the first Saturday of the Yellow Vests movement, on the Champs Elysees [a famous avenue in Paris], the crowd that felt particularly legitimate chanted “the police with us.” A few police charges and tear gas later, the most beautiful avenue in the world was transformed into a battlefield.

Learning the Lessons of Repression

That said, our strategic decision-making capacities for the street are very limited. We have no general staff, only our common sense, our numbers, and a certain inclination towards improvising. In the current configuration, we can nevertheless draw some lessons from these last weeks:

• The policing of demonstrations, which is to say, the task of keeping them within the bounds of harmlessness, is a task shared between the union leaders and the police force. A demonstration that goes as planned is a victory for the government. A demonstration that overflows the bounds prepared for it spreads anxiety to the top of the government, demoralizes the police, and brings us closer to the abolition of work. A crowd that no longer accepts the police-led route, that damages the symbols of the economy and expresses its anger joyously, is a disruption and therefore a threat.
• Until now, with the exception of March 7, all mass demonstrations have been contained by the police. The trade union processions have remained perfectly orderly and the most determined demonstrators were systematically isolated and brutally repressed. In some circumstances, a little audacity releases the energy necessary to escape from the frame; in others, it can enable the police to violently close down any possibility. It happens that when you want to break a window, you first break your nose on the edge of the frame.
• Because of their speed of movement and their extreme brutality, the BRAV-M cops are the most formidable obstacle. The confidence that they have built up over the past few years and especially in recent weeks must be undermined. If we cannot rule out the possibility that small groups will occasionally outwit them and reduce their audacity, the most effective option would be for the peaceful crowd of union members and demonstrators to no longer tolerate their presence, to stand with their hands up whenever these cops attempt to break through the demonstration, to shout at them and push them away. If their appearance in the demonstrations starts causing disorder instead of restoring order, Mr. Nunez will be forced to exile them to the Ile de la Cité [the island in the center of Paris], to cloister them in their garage on rue Chanoinesse.
• On Thursday, March 16, following the announcement of the use of article 49.3, a union demonstration announced ahead of time and more scattered calls converged on the other side of the Concorde bridge in front of the National Assembly. The primary objective of the police being to protect the representatives of the nation, theys pushed the crowd back to the south. Thanks to this maneuver, the demonstrators found themselves propelled into and dispersed throughout the tourist streets of the city center. The piles of garbage left by the garbage collectors’ strike spontaneously became bonfires, slowing down and preventing police responses. Spontaneously, in many cities around the country, burning garbage cans became the signature of the movement.
• On Friday March 17, a new call to go to the Place de la Concorde was contained. Though the demonstrators were courageous and determined, they found themselves caught in a trap, a vice, unable to regain their mobility. The prefecture did not make the same mistake as the day before. On Saturday, a third call to gather in the same square convinced the authorities to ban all gatherings in an area stretching from the Champs Élysées to the Louvre, from the Grands Boulevards to the rue de Sèvres—in other words, across about a quarter of Paris around the Presidential Palace of the Elysée and the National Assembly. Thousands of police officers stationed in the area were able to prevent the beginning of any gathering by harassing passersby. On the other side of the city, a gathering at Place d’Italie took the police deployment in stride and started a spontaneous demonstration in the opposite direction. Mobile groups were able to block the streets for several hours, setting fire to garbage cans and temporarily escaping the BRAV-M.
• The ABCs of strategy are that tactics should not clash, but should compose. The Paris prefecture has already presented its battle narrative: responsible but harmless mass demonstrations on one side, nightly riots led by radical and illegitimate fringes on the other. Anyone who has been in the streets this past week knows how much this caricature is a lie and how important it is to keep it that way. For this is their ultimate weapon: to divide the revolt into good and bad, responsible and uncontrollable. Solidarity is their worst nightmare. If the movement gains intensity, the trade union processions will end up being attacked and, consequently, defending themselves. The surprise blockades of the beltways by CGT groups [Confédération Générale du Travail, a national trade union] indicate that a part of the base is already determined to go beyond the rituals. When the police intervened in Fos-sur-Mer on Monday to enforce the prefect’s orders, the unionized workers escalated to confrontation. The more that the actions multiply, the more that the grip of the police will loosen. Gérald Darmanin mentioned that there have been more than 1200 spontaneous demonstrations over the past few days.

“Power Is Logistical—Let’s Block Everything”

Beyond its own violence, the effectiveness of the police also lies in its power of diversion. By determining the place, the form, and the time of confrontation, it saps the energy of the movement. If we bet on disorder and the threat it poses to the government to compel Macron to give up on extending working hours, the blockade is crucial. Indeed, no one will wait indefinitely for the general strike of a working class and a labor movement eroded by 30 years of neoliberalism; the most obvious, spontaneous, and effective political gesture is now the blocking of economic flows, the interruption of the normal flow of goods and humans.

What has been organized in Rennes for two weeks can serve as an example. Rather than confronting the police as their primary objective, the people of Rennes have set up semi-public assemblies in which blocking actions are conceived. This Monday at dawn, a call for “dead cities” saw hundreds of people spread over several points of the city come to block the main roads and the Rennes ring road. Two weeks earlier, 300 people set fire to garbage cans in the middle of the night, blocking the street of Lorient until the early morning. The challenge is never to confront the police but to take them by surprise, to become stealthy. Even from the point of view of those who only swear by numbers and are still waiting for the general strike, this multiplication of blocking points and disorder is obvious. If, after the explosion in response to use of article 49.3 last Thursday, there had only been the call [from official union leadership] to demonstrate the following Thursday, everyone would have resigned themselves to a last stand and defeat. The blockades and the diffuse disorder have inspired the courage, confidence, and impetus the movement needed to project itself beyond the deadlines determined behind the doors of the union leaders.

Occupy to Meet and Organize

The collapse of classical politics along with its parties and its disillusionment has opened the way to innovative autonomous experiments. The movement against the labor law, Nuit Debout [a movement in 2016], the Yellow Vests, les Soulèvements de la Terre [the uprisings of the earth, a recent series of environmental mobilizations using mass direct action], and many others have confirmed in recent years that not only was there nothing left to expect from representation, but that nobody wanted it anymore.

Each of these sequences would deserve a thorough analysis of its strengths and weaknesses, but we will stick to one basic fact: undoing power implies inventing new forms, and for that, in the atomization of the metropolis, we need places to meet, think, and act from. For decades, the occupation of buildings, university campuses, or other places has been part of the obvious practices of any movement. A university president who accepted the intervention of the police on his campus was immediately condemned, as it was taken for granted that the collective and participatory reappropriation of space was the minimum response to the privatization of all spaces and the policing of public space.

It is clear that today, no occupation is tolerated. If, as people have done in Rennes, one takes over an abandoned cinema to transform it into a Maison du Peuple [“house of the people”] where trade unionists, activists, and locals meet, the socialist mayor of the city evicts it within 48 hours, sending hundreds of police officers. As for the universities, their authorities shamelessly invoke the risks of disorder and the possibility of distance learning to close them administratively or send the police against their own students. On the other hand, all this underscores how important it is to have places where we can meet and organize ourselves, how much they can increase what we are capable of. In Paris, an occupation of the Bourse du Travail [labor union hall] was attempted after a boisterous assembly and a spontaneous banquet beneath the glass roof of the workers’ movement. However, it withered away in the night, due to the indecision or incomprehension of the unions and autonomous rebels. We need places to build connection and solidarity and we need connection and solidarity to hold places. The story of the chicken and the egg.

In Rennes, the movement temporarily overcame the problem: once evacuated, the participants in the Maison du Peuple met in broad daylight and continued to organize blockades as well as meetings—presumably while waiting to be sufficiently united and strong to take back a place with roof, running water, and heating. In Paris, the limits that the Nuit Debout experiment reached seem to have foreclosed the possibility of meeting outdoors. The caricature that lingers would have it that open-air discussions only produce monologues without beginning or end. However, we remember the aperitif at Valls’² and the possibility, even from our self-centered metropolitan solitude, to make the decision at the drop of a hat to rush to the Prime Minister’s house with several thousand people. The fact that the government is so intent on leaving us without meeting points shows how urgent it is to establish them.

Towards Infinity and Beyond

As we have said, the contours of the movement are becoming pre-insurrectional. Every day, the blockades multiply, the actions intensify. Thursday will therefore be decisive. From the point of view of the reform, if the demonstrations on Thursday get out of control, Macron will be cornered. Either he will take the risk of a black Saturday³ everywhere in the country—that is to say, the Yellow-Vestification that he fears above all—or he will back down on Friday, invoking the risk of significant uncontrollable outbursts.

Everything is at stake now, and more. The left is waiting in ambush, ready to sell an electoral loophole, the illusion of a referendum, or even the construction of the 4th International—whatever it takes to call for patience and a return to normal. For the movement to endure and avoid cooptation as well as repression, it will have to confront as soon as possible the question that is central to any uprising: how to organize itself. And undoubtedly, some people are already thinking and talking about how to live communism and spread anarchy.

Further Resources

• Strategic reflections on the spontaneous demonstrations of March 18 in Paris

The post Hey Bastard! This is War- Five texts from revolted France 2023 appeared first on Void Network.

Αγωνιζόμαστε ενάντια σε αυτούς που μας κοροϊδεύουν. Να μην περιμένουμε τη σύνταξη για να απελευθερωθούμε από την εργασία και το κεφάλαιο. Βρες έναν τρόπο να συναντηθούμε!

Μετάφραση- Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Ρε κάθαρμα, αυτός είναι πόλεμος! [ASAP Revolution]

Το κείμενο αυτό μοιράστηκε στη διαδήλωση του κινήματος στις 7ης Μαρτίου 2023

Πηγή στα Γαλλικά: https://asaprevolution.net/index.php/2023/03/09/foire–cest–la–guerre/

Οι αστοί παίζουν πόλεμο. Πίσω από αυτό υπάρχουν προλετ που στέλνονται στο μέτωπο. Εκεί σκοτώνουν ο ένας τον άλλον εδώ και ένα χρόνο και αυτό δεν φαίνεται να τελειώνει. Η επακόλουθη υποβάθμιση των ζωών των προλετάριων σε όλο τον κόσμο είναι οδυνηρή. Μπορούν να σου κόψουν το ρεύμα στην Αγγλία, στη Γαλλία ή οπουδήποτε, αλλά οι φτωχότεροι άνθρωποι μένουν ήδη χωρίς ηλεκτρισμό στο σπίτι τους, επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν. Στο Κέρας της Αφρικής, οι λoιμοί και οι υφέσεις θα συνεχιστούν και θα επιδεινωθούν, μαζί με την αύξηση του κόστους των βασικών αναγκών. Το ήμισυ του σιταριού που εισάγει η αφρικανική ήπειρος προέρχεται από την Ουκρανία και τη Ρωσία.

Κανένα σημάδι ειρήνης, ναι το ξέρω

Όλοι γνωρίζουν το κόλπο. Έχουμε χάσει το μέτρημα στους λιποτάκτες και τις πυρπολήσεις Ρωσικών και Ουκρανικών σταθμών στρατολόγησης. Οι προλετάριοι, πνιγμένοι στην προπαγάνδα του εμπόλεμου κράτους, οργανώνονται και αγωνίζονται για τα κοινά τους συμφέροντα, δηλαδή ενάντια σε αυτά της τοπικής αστικής τάξης. Στην Ιταλία, στην αρχή του πολέμου, οι λιμενεργάτες μπλόκαραν τα πλοία που παρέδιδαν όπλα στην Ουκρανία. Στη Λευκορωσία, διαπράχθηκαν δολιοφθορές σε σιδηροδρομικές γραμμές που έφερναν στρατιώτες στο μέτωπο.

Δεν λέω, παρακαλώ δώστε μου λεφτά

Μας στέλνουν να δουλέψουμε, είναι η οικονομία σε πόλεμο, σφίγγουμε το ζωνάρι, η ζωή ήταν πάντα πολύ ακριβή. Πίσω από αυτό, οι αστοί στην εξουσία βρίσκουν τα χρήματα για να επαναστρατιωτικοποιήσουν τις χώρες (473 δις μόνο στη Γαλλία!), να προπαγανδίσουν εθνικιστικές ιδέες και να μας προετοιμάσουν για πόλεμο. Είναι δύσκολοι καιροί και θα χειροτερέψουν. Η ειρήνη που προσπαθούν να μας δώσουν δεν θα είναι μια βιώσιμη λύση. Θα είναι μόνο μια επιστροφή στην κανονικότητα της εκμετάλλευσής μας.

Θα πρέπει να τριπλασιάσω τους μισθούς μου

Οι επιπτώσεις της πολεμικής οικονομίας γίνονται αισθητές παντού και αναγκάζουν τους προλετάριους να αντιδράσουν. Στην Αγγλία οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν τους λογαριασμούς. Το κίνημα «Μην πληρώνεις» εξαπλώνεται παρά την περιορισμένη παρουσία των συνδικάτων. Εάν αυτή η ιδέα διαδοθεί, θα μπορούσε να βλάψει τους καπιταλιστές. Στη Γαλλία, το κράτος μετριάζει την ενεργειακή κρίση προς το παρόν, αλλά επιτίθεται σε άλλα μέτωπα. Οι μισθοί μας συνεχίζουν να μειώνονται ενώ εργαζόμαστε όλο και περισσότερο (συνταξιοδότηση, ανεργία…) και οι τιμές των πάντων αυξάνονται.

Αγωνιζόμαστε ενάντια σε αυτούς που μας κοροϊδεύουν

Έχουμε βαρεθεί τις δημοκρατικές διεκδικήσεις και τις περιστασιακές συμμαχίες. Είτε δρομολογούνται από τη θεσμική αριστερά είτε από την πιο ριζοσπαστική πτέρυγά της. Το να πιστεύουμε σε οποιαδήποτε δυνατότητα βελτίωσης της κατάστασής μας ακολουθώντας αυτούς που διαπραγματεύονται την συνθηκολόγηση τους είναι αδιέξοδο. Όλοι αυτοί, θα κάνουν τη δουλειά τους όπως πάντα: θα ξεπουλήσουν τις συνθήκες της εκμετάλλευσής μας και θα μας στείλουν πίσω στη δουλειά όταν τελειώσει ο αγώνας. Δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη των προηγούμενων αγώνων, είναι αδιέξοδο! Παντού ακούμε ότι οι άνθρωποι πάλεψαν και κέρδισαν τη σύνταξη στα εξήντα χρόνια. Αλλά αν συνεχίσουμε να δουλεύουμε έτσι, δεν θα είμαστε καθόλου καλά στα εξήντα. Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι πάλεψαν για πολλά περισσότερα- και έχασαν. Δεν τους ξεχνάμε και δεν θα είμαστε πλέον ικανοποιημένοι με τους αγώνες που γίνονται μέσω εξουσιοδοτημένων αντιπροσώπων.

Ό,τι κι αν χρειαστεί, θα αφήσουμε τις μαλακίες πίσω μας

Μη νομίζετε ότι η αναγκαστική πορεία του κεφαλαίου συνεχίζεται έτσι, χωρίς καμία απάντηση. Παντού οι προλετάριοι σηκώνουν κεφάλι, βρίσκουν ο ένας τον άλλον και σχεδιάζουν να πολεμήσουν μαζί, για τα άμεσα συμφέροντά τους. Στο Ιράν φωνάζουν ξανά «θάνατος στον Σάχη», οι ρήξεις μεταξύ των ντόπιων αστών και των πληθυσμών είναι έντονες και αιματηρές, αλλά ο αγώνας αποδίδει και η ιδέα της ελευθερίας και της χειραφέτησης ενισχύεται. Γιατί τώρα συνειδητοποιούμε ότι είμαστε εμείς που παράγουμε τα πάντα, που κουβαλάμε τα πάντα, που αποθηκεύουμε τα πάντα, που προετοιμάζουμε τα πάντα. Η γραμμή παραγωγής επεκτείνεται σε διεθνές επίπεδο και εμείς συνθέτουμε όλους τους κρίκους της αλυσίδας που κάνουν τους αστούς να γίνονται πλουσιότεροι πουλώντας μας τα σκουπίδια τους. Και παρεμπιπτόντως, κάθε φορά που σταματάμε να δουλεύουμε τους πονάει. Μόλις μπορούμε, επιβραδύνουμε το ρυθμό, σαμποτάρουμε, βοηθάμε τον εαυτό μας. Σε αυτή την επιθυμία να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα, βρίσκουμε τους εαυτούς μας, συνειδητοποιούμε ότι ΩΣ ΕΔΩ, ότι δεν θα αντέξουμε πολύ ακόμα. Και όταν οι συγκρούσεις χειροτερεύουν, λέμε στον εαυτό μας ότι μαζί θα μπορούσαμε να μπλοκάρουμε τα πάντα. Ποια είναι η τελική έκβαση αυτής της κατάστασης; Οι οδοκαθαριστές του κεφαλαίου μας κάνουν να ονειρευόμαστε μια τακτοποιημένη, σταθερή και άνετη ζωή. Πολλοί άνθρωποι δεν το πιστεύουν. Παντού οι προλέτ δουλεύουν συνεχώς χωρίς να μπορούν ποτέ να απολαύσουν κάποια ευνοϊκή θέση. Δεν μπορούμε να ζούμε άλλο με το κατώτατο μισθό αυτή την άθλια ζωή, και δεν είναι ο Mélenchon, ο Boyard ή οποιοσδήποτε άλλος σοσιαλδημοκράτης μαλάκας που πρόκειται να μας βοηθήσει. Επειδή ναι, είτε είσαι εργάτης στην αλυσίδα παραγωγής είτε καθηλωμένος 35 ώρες σε ένα γραφείο, τα χρήματα δεν σου φτάνουν. Ακόμη και εκείνοι που θεωρούσαν τους εαυτούς τους προνομιούχους τείνουν να εντάσσονται στην ταξιαρχία των ηττημένων.

«Σταμάτα να μου λες ότι όλα είναι καλά, υπάρχουν γιαγιάδες με φωσφοριζέ γιλέκα που ξεσηκώνονται»

Στη Γαλλία το 2023 πολλοί εργαζόμενοι ακολούθησαν το κάλεσμα για απεργία, ακόμη και σε «ιδιωτικές» εταιρείες όπου δεν είχε γίνει καμιά απεργία ποτέ στο παρελθόν. Κάποιοι κατέβηκαν για πρώτη φορά στο δρόμο. Αυτό πρέπει να προκάλεσε σάλο στην ηρεμία του χώρου εργασίας. Θα μπορούσαμε επιτέλους να βρούμε τη δύναμη να μιλήσουμε για τις συνθήκες της εργασίας μας με τους συναδέλφους μας, να επιβάλλουμε στα αφεντικά μας ότι αύριο δεν θα πάμε για δουλειά  ή να εκφράσουμε ξεκάθαρα τους λόγους για τους οποίους ζητάμε περισσότερα χρήματα. Τελικά νιώθουμε απογοητευμένοι που καθώς περνούν οι μέρες πρέπει να επιστρέψουμε στη δουλειά σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Σαν να μην έγινε τίποτα – γιατί το κίνημα φαίνεται να περιορίζεται σε συμβολικές δράσεις, διαδηλώσεις αρχών όπου παρελαύνουμε σαν να πρόκειται να ψηφίσουμε. Αυτό το «κίνημα» απέχει έτη φωτός από την ατμόσφαιρα που μπορούσες να αισθανθείς τους πρώτους μήνες των Κίτρινων Γιλέκων. Οι χιλιάδες εκκλήσεις για αποκλεισμούς που εξαπλώνονταν άναρχα στα δίκτυα, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν από μια πικετοφορία τεσσάρων ατόμων μέχρι το μπλοκάρισμα οδών μεταφοράς προϊόντων για μια ολόκληρη νύχτα και περισσότερο, είναι πολύ μακριά. Το κίνημα αποτελούνταν από πολλούς εργάτες από διαφορετικά υπόβαθρα, που αλληλοσυμπληρώνονταν τόσο καλά όταν επρόκειτο να μπλοκάρουν ολόκληρο το κέντρο της πόλης ή να βάλουν φωτιά σε διόδια και στρατώνες.

Εκεί αρνηθήκαμε να εκπροσωπηθούμε από αστούς και άλλους μικροεπιχειρηματίες. Διώξαμε τους γύπες που μας κάνουν να δουλεύουμε για χάρη τους. Άρα, οι στόχοι του κινήματος δεν ήταν κλεισμένοι σε κλαδικές διεκδικήσεις, που υπαγορεύτηκαν από τους επαγγελματίες του αγώνα, αλλά πολλαπλοί και ποικίλοι, και τους οραματίστηκαν οι ίδιοι οι αγωνιζόμενοι.

Σε αυτήν την περίοδο πριν από τον κορωνοϊό, πολλές εξεγέρσεις ξεκίνησαν από πολύ κοντινά μεταξύ τους ερεθίσματα, είτε ήταν η αύξηση της τιμής της βενζίνης στη Γαλλία και το Ιράν, ένας νέος φόρος στην εφαρμογή WhatsApp στον Λίβανο, μια αύξηση του εισιτηρίου του μετρό στη Χιλή. Πρόκειται για αλλαγές που έχουν αντίκτυπο στη ζωή του προλεταριάτου και που αποτελούν μέρος μιας ολόκληρης επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης. Αυτές οι εξεγέρσεις εγείρουν τους βαθύτερους πόνους της κοινωνίας. Αυτά τα κινήματα έχουν μια προλεταριακή βάση που είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα για να αποκτήσει τα πάντα για όλους. Οι επιπτώσεις όλων αυτών των εξεγέρσεων σε όλο τον κόσμο είναι τεράστιες. Σε αυτήν την έντονη περίοδο που η ταξική πάλη ανταποκρίνεται, επηρεάζει και δυναμώνει διεθνώς, πρέπει να αγωνιστούμε για τα συμφέροντα της τάξης μας σε όλες τις γωνιές του κόσμου.

Από εδώ και πέρα ​​θέλουμε να παλέψουμε μαζί με άλλους εργαζόμενους για να σπάσουμε τους διαχωρισμούς που παράγει ο καπιταλισμός και να μεταμορφώσουμε τις σχέσεις μας. Θέλουμε οι αγώνες μέσα στις εταιρείες να μολύνουν όλες τις διαστάσεις της ζωής που βιώνεται κάτω από την κυριαρχία του κεφαλαίου.

Όλη η κοινωνία σαπίζει και καταστρέφει όλα τα όντα, η προοπτική μιας συνολικής ανατροπής από το προλεταριάτο πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Με τις διαφορετικές μορφές που μπορεί να πάρει η οργάνωση των προλετ ενάντια στο κεφάλαιο, τόσο στη δουλειά όσο και στις συνθήκες ζωής μας.

Η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί μόνο με τη γενίκευση της πάλης ενάντια στις αστικές τάξεις και τα κράτη τους, ενάντια στο κεφάλαιο και την εκμετάλλευσή που παράγει.

Η επανάσταση δεν είναι μια ιδέα, μια πεποίθηση, αλλά μια αναγκαιότητα.

Μπαίνοντας σε κίνηση [Assemblée Action Autonome]

Πηγή στα Γαλλικά https://twitter.com/ClasseCollectif/status/1622243107356958722/

Για πολλούς από εμάς είναι δύσκολο να κάνουμε απεργία. Γιατί δεν θα έχουμε να φάμε στο τέλος του μήνα, λόγω της καταστολής της εργοδοσίας, λόγω της επισφάλειας…  Και πρέπει ακόμα να είμαστε σίγουροι πως αύριο δεν θα έχουμε απολυθεί! Αλλά το είδαμε με το κίνημα των κίτρινων γιλέκων: η διαδήλωση ήταν ένας χώρος όπου υποχωρήσαμε όταν η εξουσία κατάφερε να καθαρίσει τα σημεία των αποκλεισμών και τους χώρους οργάνωσης μας.

Για να προχωρήσουμε ξανά στην επίθεση, για να κερδίσουμε λίγο χρόνο για τον αγώνα, για να οικοδομήσουμε ένα πραγματικό κίνημα, είναι απαραίτητο να επιτεθούμε στην παραγωγή και τη διανομή αγαθών. Από έξω, με μπλόκα, από μέσα με απεργία, αλλά και με δολιοφθορές. Λοιπόν, ας επιβραδύνουμε τη δουλειά. Ας εφαρμόσουμε μόνο τις υποχρεωτικές διαδικασίες, ας κάνουμε το ελάχιστο και ας φύγουμε το συντομότερο δυνατό. Ας σαμποτάρουμε το έργο. Ας κλέψουμε ό,τι μπορούμε, ας στοχεύσουμε προς κάθε τρόπο που μπορεί να σταματήσει την εργασία. Ας σταματήσουμε να δουλεύουμε. Ας αρρωστήσουμε, ας αυξήσουμε τις απουσίες…

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα. Σε πολλούς χώρους εργασίας, αυτό είναι μέρος του καθημερινού μας οπλοστασίου αντίστασης. Το ζητούμενο είναι να συγκεντρωθούμε, να γενικεύσουμε αυτές τις πρακτικές, να τις κάνουμε θέμα συζήτησης μεταξύ συναδέλφων: ας οικοδομήσουμε ένα κίνημα που επιτίθεται στην εργασία που θέλουν να μας επιβάλλουν μέχρι θανάτου.

Φρικάρισμένοι με τη δουλειά

Δεν πρόκειται να μιλήσουμε για ηλικία συνταξιοδότησης εδώ. Αν η δουλειά δεν μας σκότωνε από πριν, αν δεν μας άφηνε κομμάτια, σωματικά και ψυχολογικά, αν ήταν μια ελεύθερη και ικανοποιητική δραστηριότητα, δεν θα μιλούσαμε καν για τη σύνταξη. Το πρόβλημα είναι η δουλειά, και υπάρχουν εκατομμύρια από εμάς που το πιστεύουμε. Επιπλέον, όσοι διαφωνούν μαζί μας είναι συχνά οι ίδιοι που θέλουν να μας κάνουν να δουλέψουμε για αυτούς περισσότερο.

Αυτό που κάνει τον αγώνα ακίνδυνο είναι η εξατομίκευση. Η απεργία των πολιτών, που χρησιμεύει μόνο για να πάνε στη διαδήλωση και δεν μπλοκάρει την παραγωγή, δεν λειτουργεί. Είτε εργαζόμαστε είτε είμαστε άνεργοι, είτε συνταξιούχοι, είτε στο πανεπιστήμιο… πρέπει να σχηματίσουμε μια μάζα, να μπλοκάρουμε τη παραγωγή και τα δίκτυα διανομής, να απορρυθμίσουμε και να αποσυνδέσουμε τις εταιρείες μεταξύ τους, να εξαπλωθεί όλο αυτό σαν φωτιά.

Να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας

Μη φοβάσαι, είμαστε μαζί! Αυτό είναι ένα σύνθημα που προέρχεται από την τρέχουσα εξέγερση στο Ιράν. Και εδώ, με το να είμαστε μαζί μπορούμε να ξεπεράσουμε τον φόβο. Αυτό σημαίνει αλληλεγγύη στον αγώνα. Ας μην τρομάξουμε, είμαστε σε κίνηση, αν το αφεντικό σου σε απειλήσει, μπορεί να βρει μπλόκο μπροστά στην εταιρεία του την επόμενη μέρα.

Να συναντηθούμε

Η αυτόνομη συνέλευση αγώνα είναι ένα εργαλείο για ένα επιθετικό, επαναστατικό κίνημα. Εάν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας στις προοπτικές που έχουμε περιγράψει, ελάτε μαζί μας!

Αυτόνομη Συνέλευση Δράσης, πληροφορίες & συνάντηση στο Telegram.

Αναζητήστε το κανάλι @tsunamitoulouse

Να αναλάβουμε δράση μαζί και τώρα! [La Mouette Enragée– Ο Εξαγριωμένος Γλάρος]

Πηγή στα Γαλλικά https://lamouetteenragee.noblogs.org/post/2023/01/29/retraites-tract-pour-la-greve-du-31-janvier-2023-macron-ne-lachera-rien-a-moins-que/

Ο Μακρόν δεν θα τα παρατήσει! Αυτή τη στιγμή κρύβεται πίσω από τη θεσμική νομιμότητα και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό να συμβαίνει στα πλαίσια του ταξικού πολέμου που έχουν εξαπολύσει εναντίον μας! Όσοι ισχυρίζονται ότι ένα δημοκρατικό πολίτευμα πρέπει να ακούει τη φωνή του λαού κάνουν λάθος και χάνουν τον χρόνο τους. Φυσικά, σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα επιτρέπεται, και κάποιες φορές γίνεται ακόμα και σεβαστή, η έκφραση και υποδεέστερων συμφερόντων: το δικαίωμα της ψήφου, το δικαίωμα στην απεργία, το δικαίωμα της διαδήλωσης… αλλά αυτός ο νομοθετικός μηχανισμός είναι διαμορφωμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να μην βλάπτονται ποτέ τα θεμελιώδη συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Όσο η αστική τάξη βρίσκει συμβιβασμένες τις υποτελείς της τάξεις, γίνεται η πιο φιλική διευθύντρια. Αν τα σχέδια της αντιμετωπίσουν εμπόδια ή δυσκολίες, αλλάζει γνώμη. Για το σκοπό αυτό, έχει στη διάθεσή της ένα οπλοστάσιο κατάλληλων νόμων και, αν χρειαστεί, τα γκλοπ, τα δακρυγόνα, τα δικαστήρια και τη φυλακή. Για παράδειγμα, τα ΜΑΤ ανέλαβαν πρόσφατα τις πανεπιστημιουπόλεις του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και του EHESS στο Παρίσι για να μαντρώσουν και να κρατήσουν ακινητοποιημένους τους φοιτητές. Και αυτό είναι μόνο η αρχή…

Να σταματήσουμε τη μηχανή παραγωγής!

Ήμασταν δύο εκατομμύρια στο δρόμο στις 19 Ιανουαρίου 2023! Αυτό είχε ενθουσιάσει κάποιους. Ήμασταν πολλοί, είναι αλήθεια. Αλλά μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο, το Κεφάλαιο δεν τρέφεται ούτε με ψηφίσματα συνελεύσεων, ούτε με διαδηλώσεις-περπατήματα, τρέφεται αποκλειστικά από την εκμεταλλευόμενη και κυριαρχούμενη εργασία, εν προκειμένω τη δική μας! Και η πείνα της άρχουσας τάξης είναι ακόρεστη, όπως δείχνουν οι τελευταίες κυβερνητικές επιθέσεις στους ανέργους και στις συντάξεις. Για να κάνουμε τον Μακρόν και την αστική τάξη να λυγίσουν, δυστυχώς, δεν αρκεί η μαζική πορεία στους δρόμους του Παρισιού ή άλλων πόλεων. Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει πρώτα να τους στερήσουμε τη δουλειά μας, τα αγαθά τους και άρα το κέρδος τους. Η απεργία είναι το πρώτο όπλο που έχουμε. Η απεργία λοιπόν πρέπει να επεκταθεί σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς της παραγωγής και των υπηρεσιών. Αλλά για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να σταματήσει άμεσα τη συσσώρευση κεφαλαίου αποδιοργανώνοντας την καθημερινή ζωή σε όλες τις υλικές και πρακτικές πτυχές της: το χρόνο, τη κίνηση, τις μεταφορές, την επικοινωνία… Η απεργία πρέπει να γίνει ξανά η στιγμή της ρήξης όπου εμείς, οι παραγωγοί, καταστρέφουμε την εξουσία. Παίρνουμε πίσω τον έλεγχο της ζωής μας από την αστική τάξη και τους πολιτικούς της. Η απεργία πρέπει να ξαναγίνει η συγκεκριμένη στιγμή που αντιστρέφεται η ισορροπία δυνάμεων, όπου αμφισβητούμε την (α)νομιμότητά τους, αποδεικνύοντας με πράξεις ότι εμείς είμαστε τα πάντα και αυτοί δεν είναι τίποτα! Ο αγώνας ξεκινά και όλα είναι ανοιχτά!

Να μην περιμένουμε τη σύνταξη για να απελευθερωθούμε από την εργασία και το κεφάλαιο!

Το νιώθουμε όλοι, ότι παρά την αμφιταλάντευσή της, αυτή η κινητοποίηση περιέχει κάτι περισσότερο από μια απλή άρνηση ενός κυβερνητικού νομοσχεδίου. Κάτι συμβαίνει τώρα, στο οποίο πρέπει ακόμη να δώσουμε μορφή και περιεχόμενο… Θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι οι γυναίκες και οι άνδρες της τάξης μας άρχισαν επιτέλους να μην αποδέχονται, να μην κάνουν πίσω. Και αυτό είναι που ανησυχεί την εξουσία… Με όλα τα όρια που το χαρακτήρισαν, το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων έσκισε για λίγο το πέπλο που κρύβει την πραγματικότητα των ταξικών σχέσεων που δομούν αυτήν την κοινωνία. Διεκδικώντας μέσω της δράσης να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και να αποφασίζουμε στη βάση, αυτή η δυναμική ανέστησε τις θεμελιώδεις αρχές ενός εργατικού κινήματος που είχε γίνει αμνησιακό και κατάκοιτο. Εάν, όπως ελπίζουμε, ο αγώνας που ξεκινά αντηχεί την αφύπνιση του στρατοπέδου μας, τότε πρέπει να αδράξουμε αυτή την ανατροπή των δεδομένων και να ολοκληρώσουμε το έργο, σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό.

Με τη «συνταξιοδότηση», είναι στην πραγματικότητα το κεντρικό ερώτημα της εργασίας που τίθεται επί τάπητος. Όχι η εργασία με την ανθρωπολογική της έννοια, αλλά η μισθωτή εργασία, η εκμεταλλευόμενη εργασία, η κυριαρχούμενη εργασία και φυσικά το νόημα ή μάλλον η ανοησία που αυτή καλύπτει υπό τη δικτατορία του κεφαλαίου. Για να γεμίσουμε το ψυγείο, εκατομμύρια από εμάς αναγκαζόμαστε να πουλάμε τους εαυτούς μας κάθε μέρα σε ένα αφεντικό, είτε είναι μικρό, μεγάλο, ιδιωτικό ή δημόσιο, καλό ή κάθαρμα, μερικές φορές άγνωστο ή γνωστό μας… Υπομένουμε την αλαζονεία των ανίκανων, δειλών και μοχθηρών μικρών διευθυντών. Υποχωρούμε στις επιταγές των έργων, των στόχων, των ερευνών, των στατιστικών… και για ποιο σκοπό; Με μοναδικό σκοπό την αύξηση της υλικής δύναμης και του πλούτου των μελών μιας και της ίδιας κοινωνικής τάξης. Η αστική τάξη σπατάλησε το χρόνο της, και κλέβει και τον δικό μας από πάνω! Ας μην περιμένουμε άλλο, ο καθένας μας με τη σειρά του, μια υποτιθέμενη συνταξιοδότηση για να ξεφύγουμε από τα νύχια τους! Ας αναλάβουμε δράση όλοι μαζί, εδώ  και τώρα!

Δεν είμαστε τίποτα- να γίνουμε τα πάντα!

Boulogne sur mer- 29/01/2023

Θα είναι ή αυτός ή… Εμείς! [La Mouette Enragée- Ο Εξαγριωμένος Γλάρος]

Πηγή στα Γαλλικά https://lamouetteenragee.noblogs.org/post/2023/01/15/3136/

Το να είσαι ριζοσπάστης σημαίνει να κατανοείς τη ρίζα του ζητήματος. Όμως, για τον άνθρωπο, η ρίζα είναι ο ίδιος ο άνθρωπος- Καρλ Μαρξ

Ο Μακρόν διακατέχεται από μια αυταρχική, νηπιακή και βίαιη φύση, είναι ένα άτομο που δεν αντέχει να του αντιστέκεσαι. Από το ύψος της παντοδυναμίας του και μπροστά σε Εκείνους που δεν είναι τίποτα, έχει αποδείξει στο παρελθόν τι είναι ικανός να κάνει. Πριν από λίγους μήνες, ο Υπουργός Εσωτερικών του προκήρυξε πρόσκληση υποβολής προσφορών αξίας 38 εκατομμυρίων ευρώ για την ανανέωση των αποθεμάτων χειροβομβίδων κρότου-λάμψης για την «κάλυψη των αναγκών της επόμενης τετραετίας»… Τον Δεκέμβριο, το δικαστικό σύστημα του γαλλικού κράτους αθώωσε τον αστυνομικό που διέλυσε το μάτι ενός απλού διαδηλωτή κατά τη διάρκεια του κινήματος ενάντια στον Εργατικό Νόμο. Ξέρουμε ήδη τι να περιμένουμε. Επιπλέον, ο Μακρόν θεωρεί ότι ο «φάκελος των συντάξεων» είναι βασικό στοιχείο της δεύτερης θητείας του, η οποία, όπως και η προηγούμενη, θα είναι αφιερωμένη στην εξυπηρέτηση των πλουσίων και των ισχυρών. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε ότι σκοπεύει να διευθύνει την όλη υπόθεση με εκδικητικότητα! Εκτός και αν…

Είναι ο κοινωνικός πόλεμος

Ας μην χαθούμε σε περιττές εξηγήσεις. Από την αρχή, η «συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση» δεν είναι παρά μια ληστεία που καλύπτεται πίσω από τις συνεδριάσεις των πολιτικών της δεξιάς και της αριστεράς. Η σύνταξή μας δεν είναι ούτε εισφορά για εκπληρωμένη υπηρεσία, ούτε το αναβαλλόμενο αντίστοιχο των εισφορών μας- η σύνταξη είναι ο παρεχόμενος μισθός μας που υπολογίζεται μέσα από ένα ποσοστό αναλογίας. Κάτω από το καθεστώς της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της μισθωτής σκλαβιάς, με στόχο τις συντάξεις ή τα επιδόματα ανεργίας, τα ποσά αυτά αυξάνουν το επίπεδο εκμετάλλευσης της εργασίας μας από το κεφάλαιο τόσο σε σχετικό όσο και σε απόλυτο βαθμό. Ένας πραγματικός εκβιασμός, όπως λένε κάποιοι, που ωστόσο παίρνει ιδιαίτερη τροπή. Αυτή ακριβώς τη στιγμή της ύπαρξής μας, όταν το σώμα μας έχει γίνει ευάλωτο και η υγεία μας έχει πληγεί σε μεγάλο βαθμό από χρόνια εκμετάλλευσης, ο Μακρόν και η παρέα του σκοπεύουν να μας δώσουν ένα επιπλέον πλήγμα. Το απόλυτο χτύπημα, πριν μας χώσουν στο λάκκο…

Να τους διαλύσουμε για να μην μας διαλύουν άλλο!

Θα νικήσουμε εναντίον αυτής της κυβέρνησης μόνο αν καταφέρουμε, όπως συνέβη με το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, να ματαιώσουμε τα σχέδιά τους, να γίνουμε απρόβλεπτοι και να τους εμπνέουμε φόβο. Για αυτό, πρέπει να μάθουμε από τους τελευταίους αγώνες στο πεδίο του ταξικού πολέμου. Η απεργία είναι φυσικά το απαραίτητο όπλο μας. Η απεργία πρέπει να ριζώσει αμέσως σε στρατηγικούς τομείς όπως η ενέργεια, οι μεταφορές και οι επικοινωνίες. Πρέπει να μας επιτρέψει να καταλάβουμε γρήγορα μια θέση ισχύος, αλλά αυτό το σενάριο από μόνο του δεν θα είναι επαρκές ή ικανοποιητικό. Και προσοχή, ο χρόνος τελειώνει!

Τον Δεκέμβριο του 2022, η απεργία των ελεγκτών τρένων της SNCF, που είχε πλειοψηφία 90% και ελέγχονταν από τη βάση των εργαζομένων, άσκησε αμέσως πίεση στη διοίκηση της εταιρείας και έκανε τον Υπουργό Μεταφορών να πανικοβληθεί. Ζαλισμένος, ο Clément Beaune κατήγγειλε το κίνημα ως «εκτός του κοινωνικού διαλόγου». Για μια φορά, μια αλήθεια έβγαινε από το στόμα ενός πολιτικού. Μόνο μια τέτοια, δυναμικής φύσης κινητοποίηση, ογκώδης, προωθημένη και ελεγχόμενη από μια καθορισμένη βάση, ικανή να διαφεύγει από τους ελιγμούς των μηχανισμών, θα επιτρέψει να ματαιωθούν οι προσπάθειες διαίρεσης ανάμεσα μας που θα ανθίσουν πολύ γρήγορα. Το κράτος από κάθε άποψη δεν φοβάται τίποτα άλλο παρά μόνο ό,τι του είναι ξένο!

Καταστρέψτε τον καπιταλισμό με την κοινωνική επανάσταση!

Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, αν αυτή τη στιγμή η αντίθεση στον Μακρόν είναι τόσο ισχυρή, δεν οφείλεται στο ότι αυτός είναι χειρότερη μαριονέτα από τους προκατόχους του, είναι μόνο επειδή το νομοσχέδιο του αποκρυσταλλώνει όλα τα δεινά που βιώνουμε εκατομμύρια από εμάς καθημερινά, στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στα εργοτάξια, στις υπηρεσίες υγείας, παντού. Αυτή η ταλαιπωρία είναι επακόλουθο της καπιταλιστικής κοινωνικής σχέσης, μιας σχέσης εκμετάλλευσης και κυριαρχίας που δεν έχει τίποτα να προσφέρει παρά τη μαζική αναισθησία με τα Prozac και τις σειρές του Netflix, το μίσος του καθενός εναντίον όλων, τη γενικευμένη επιτήρηση και τη διάδοση του πολέμου. Ο καπιταλισμός και το θανατηφόρο έργο του μας οδηγούν από καταστροφή σε καταστροφή προς την άβυσσο. Έτσι, ακόμα κι αν κερδίσουμε τον Μακρόν- και πρέπει να κερδίσουμε, θα είναι μόνο ένα βήμα προς τη ζωτική ανασυγκρότηση μιας συλλογικής και διεθνούς δυναμικής που επαναφέρει το ζήτημα της κοινωνικής μας χειραφέτησης στο επίκεντρο των ζητημάτων που έχουμε μπροστά μας.

Δεν είμαστε τίποτα… Να γίνουμε τα πάντα!

Boulogne-sur-mer, 15/01/2023

Όλα είναι πολύ ακριβά! Καλά κάνουμε και απεργούμε [ASAP Revolution]

Πηγή στα Γαλλικά https://twitter.com/asap_revolution/status/1617507678364000257/

Στο Ιράν, την Κίνα, το Περού και την Ελλάδα, οι πολίτες επαναστατούν και οργανώνονται ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, ενώ εδώ έχουμε επιστρέψει στην κανονικότητα. Η αστική τάξη, για να αντισταθμίσει την επιβράδυνση της παραγωγής κατά τη διάρκεια της πανδημίας και για να προσπαθήσει να συγκρατήσει τη λανθάνουσα κρίση του καπιταλισμού, προσαρμόζει μια μηχανή που σταμάτησε απότομα. Αλλού οι προλετάριοι αλληλοσκοτώνονται για την αστική τάξη, όλοι σφίγγουμε τη ζωνάρι, οι γιακάδες μας πνίγουν όλο και περισσότερο.

Στην Γαλλία βιώνουμε την καταστροφή του συστήματος διαχείρησης της ανεργίας που γίνεται με σκοπό να βάλουμε τους εργαζόμενους σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, την αύξηση του χρόνου εργασίας, τη σκλήρυνση της εκμετάλλευσης της μεταναστευτικής εργασίας, τη καταναγκαστική εργασία των δικαιούχων κοινωνικών παροχών (RSA). Οι μισθοί μας μειώνονται: λιγότερα χρήματα, περισσότερος χρόνος εργασίας.

Όλα είναι πολύ ακριβά!

Η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση είναι μόνο ένα μέρος στο σύνολο των επιθέσεων που γίνονται κατά του προλεταριάτου, είναι ολόκληρη η αγορά εργασίας που αναδιαρθρώνεται. Ο κοινώς αποδεκτός στόχος των καπιταλιστών είναι να βγάλουν περισσότερα χρήματα στην πλάτη μας. Σε αυτό προστίθεται και ο καλπάζων πληθωρισμός που επιδεινώνει τις συνθήκες διαβίωσής μας, μας αναγκάζει να πηγαίνουμε να κλέβουμε στα μαγαζιά και να μην πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι μας διώκουν.

Έχουμε δίκιο που απεργούμε

Στις παρέες πολλοί άνθρωποι είναι έτοιμοι να οργανωθούν. Τα συνδικάτα είτε απουσιάζουν, είτε είναι σε διαπραγμάτευση, είτε στέκονται στο πλευρό των αφεντικών! Οι ηγεσίες των συνδικάτων καλούν σε διαδηλώσεις και γενικές απεργίες, μια ξεπερασμένη στρατηγική. Δεν χτίζουμε έναν επιθετικό αγώνα μετρώντας τους διαδηλωτές σε λίγες μέρες επιστράτευσης!

Η Απεργία δεν μπορεί να διαταχθεί, πρέπει να οργανωθεί! Πρέπει να συναντηθούμε: σε κάθε εταιρεία και σε κάθε τομέα, οι εργαζόμενοι δοκιμάζουν στρατηγικές ώστε να εμποδίσουν την παραγωγή, έχουμε πολλά να κερδίσουμε από το μοίρασμα και τον πολλαπλασιασμό αυτών των προσπαθειών.

Συντονίζοντας τους εαυτούς μας θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια μαζική και άγρια ​​απεργία

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, εδώ και πάρα πολύ καιρό κάνουμε τη γαμημένη την οικονομία τους να λειτουργεί, για πάρα πολύ καιρό τα αγαθά κυκλοφορούν κάτω από τη μύτη μας, για πάρα πολύ καιρό σκύβουμε το κεφάλι στη δουλειά. Πρέπει να οργανωθούμε ενάντια στο καπιταλιστικό κράτος και την εκμετάλλευσή μας – για την καταστροφή του! Δεν είναι τυχαίο ότι κινήματα ξεσπούν παντού τα τελευταία δέκα χρόνια. Είναι απόδειξη ενός συλλογικού ξεσπάσματος των προλετ που δεν αντέχουν να τους εκμεταλλεύονται σαν τα σκυλιά.

Θα πρέπει να πάρουμε πίσω τον δρόμο και να τον καθαρίσουμε αν θέλουμε να τον κρατήσουμε. Ναι, θα χρειαστούμε περισσότερες από μία φωτιές για να αντέξουμε τον χειμώνα!

www.asaprevolution.net
a.s.a.p@riseup.net

Για μια απεριόριστη και απαλλοτριωτική γενική απεργία [Ανώνυμος]

Πρέπει να σκεφτόμαστε μακροπρόθεσμα. Να βγούμε από το τελετουργικό της μιας μοναδικής διαδήλωσης και να επιβάλουμε μια συνακόλουθη ισορροπία δυνάμεων ικανή όχι μόνο να κάνει την αστική τάξη να υποχωρήσει στην αντιμεταρρύθμιση των συντάξεων (κ.λ.π.), αλλά να εγκαταστήσει ένα επαναστατικό κλίμα. Πρέπει να μπλοκάρουμε την οικονομία, τη ροή της, τους τόπους παραγωγής και διανομής της. Πρέπει να ξεπεράσουμε τα συνδικαλιστικά πλαίσια, που έγιναν μηχανισμοί διαχείρισης στην υπηρεσία της αστικής τάξης. Διαφορετικά, καταδικάζουμε τους εαυτούς μας σε επιστροφή στην κανονικότητα, με άλλα λόγια στην εκμετάλλευσή μας. Ας είμαστε ξεκάθαροι: αυτό που έχει αποτέλεσμα δεν είναι μόνο η επίδειξη. Βαδίζουμε από το σημείο Α στο σημείο Β και επιστρέφουμε σπίτι. Οι Σαββατιάτικες διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων μας το έδειξαν αυτό.

Αυτό που έχει αποτέλεσμα είναι το μπλοκάρισμα της οικονομίας.

Από τη μία, μας επιτρέπει να οργανωθούμε για να μπλοκάρουμε. Από την άλλη, δίνει την ευκαιρία να διαμορφώσουμε συλλογικά ένα έργο ριζικής προοδευτικής και συναρπαστικής αλλαγής της κοινωνίας.

Η πρακτική των αποκλεισμών ξεχωρίζει δικαίως, ειδικά αν είναι απλωμένη σε ολόκληρη την επικράτεια. Και αυτό το έδειξε πολύ καλά, η αρχική φάση του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων.

Τελικά, η απεργία στους χώρους παραγωγής ή/και μπροστά τους, σε κεντρικές διασταυρώσεις, είναι ένα εργαλείο που μας επιτρέπει να ελπίζουμε σε μια πολιτική διέξοδο εκτός από την εκλογική. Γιατί μας επιτρέπει να συναντιόμαστε σωματικά στη συγκέντρωση και να οικοδομούμε την αυτονομία του αγώνα μας παραμένοντας και επιμένοντας.

Το θέμα είναι να μπλοκάρουμε τα πάντα για να αλλάξουμε τα πάντα. Είναι λοιπόν απαραίτητο σε αυτό το πλαίσιο και από την αρχή να φανταστούμε τα επόμενα βήματα. Η ματαίωση του μεταρρυθμιστικού τους σχεδίου είναι και πρέπει να είναι η αρχή και όχι το τέλος.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων, η κυβέρνηση θα υποχωρήσει, μέχρι την επόμενη φορά. Όλοι το ξέρουμε αυτό.

Αλλά σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε πολύ, αν δεν το έχουμε στο μυαλό μας από την αρχή να πάμε παρακάτω. Αυτό είναι θέμα συλλογικής ευφυΐας και ταξικής συνείδησης. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν δύο χώρες μέσα στην ίδια χώρα. Η μια που κυριαρχεί και κερδίζει και η άλλη που κοπιάζει και την εκμεταλλεύονται (αυτό είναι το βασικό ζήτημα των συντάξεων).

Γιατί δεν θέλουμε, ό,τι και να γίνει με αυτή τη μεταρρύθμιση, μετά την απόσυρσή της, να επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Στην πραγματικότητα…

Θέλουμε ένα σημείο χωρίς επιστροφή για να μπορέσουμε επιτέλους να ξεπεράσουμε τους αμυντικούς αγώνες. Να περάσουμε στην επίθεση. Όχι για να κάνουμε την επανάσταση, αλλά για να τα επαναστατήσουμε όλα!

Θέλουμε, ή ελπίζουμε χωρίς να τολμάμε να το πιστέψουμε, κάτι πολύ περισσότερο από όλα αυτά. Αυτό που θέλουμε είναι να μην δώσουμε την ευκαιρία στις ηγεσίες των συνδικάτων να σώσουν τη περσόνα τους, κερδίζοντας προσωπικά οφέλη από τη οριοθέτηση μας, επιδεικνύοντας ως δικές τους επιτυχίες τους καρπούς των αγώνων μας και κάνοντας μας απλά υποχείρια…

Θέλουμε ένα γενικό χάος, μια όμορφη απόδραση που δεν τελειώνει ποτέ, θέλουμε να ζήσουμε πραγματικά και όχι απλώς να επιβιώσουμε με τα ψίχουλα που θα μας ρίξουν όταν οι κοινωνικοί «εταίροι» σφυρίξουν το τέλος της παιδικής χαράς.

Πρέπει να ενεργούμε ως πρωτόγονοι, αλλά να σκεφτόμαστε ως στρατηγοί.

Ας πορευτούμε μαζί, συγκεντρώνοντας όλους τους παράγοντες των τελευταίων 15 ετών προς μια στιγμή και έναν μοναδικό στόχο: μια απεριόριστη και απαλλοτριωτική γενική απεργία.

Λοιπόν, στο τέλος των επόμενων κινητοποιήσεων, ας μην πάμε σπίτι.

Όπως στις ολονύχτιες συνελεύσεις του κινήματος Nuit Debout, ας καθίσουμε στο τέλος της διαδήλωσης και ας ξεκινήσουμε Γενικές Συνελεύσεις.

Όπως στη κατειλημμένη περιοχή αγώνα ZAD να κάνουμε κατάληψη στα πάντα, παντού όπου βρισκόμαστε, ότι μπορεί να καταληφθεί ώστε να επωφεληθούμε από τις βασικές, υπάρχουσες υποδομές.

 Όπως στον αγώνα ενάντια στην Πρώτη Σύμβαση Εργασίας (CPE), ας συνεννοηθούμε σε εθνικό συντονισμό, ας ονομάσουμε εκπροσώπους για να συμμετάσχουν σε μια συνέλευση των συνελεύσεων.

Βασισμένοι στα Κίτρινα Γιλέκα, επειδή δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι αυτό που δεν μπορεί να γίνει, ας τολμήσουμε να κάνουμε αυτό που δεν γίνεται ποτέ.

Ας χρησιμοποιήσουμε ένα διακριτικό κοινό σημάδι που μας ενώνει. Είχαμε το κίτρινο γιλέκο. Προτείνω ένα κομμάτι κόκκινο πανί γύρω από το μπράτσο μας (ή οτιδήποτε άλλο αν υπάρχουν καλύτερες ιδέες…). Έτσι μπορούμε να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον και να είμαστε μαζί.

Και ας μάθουμε από το παρελθόν, προβλέποντας τις αντεπιθέσεις του κράτους και, από την αρχή, ας επικοινωνήσουμε μέσω των δικών μας δικτύων, ώστε όλοι μας, με ομαδική μίμηση και συλλογική ευφυΐα, να απαντήσουμε σε αυτές.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να κάνουμε: πολιτικά γκράφιτι, συλλογικά συμπόσια, αποκλεισμούς, επανοικειοποίηση των μέσων παραγωγής…

Τα λέμε σύντομα σύντροφοι, όλοι ενωμένοι για να απαλλαγούμε από αυτούς που μας κλέβουν τη ζωή.

Όλη η εξουσία στις κομμούνες!

________________

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ στα Αγγλικά : https://www.autistici.org/tridnivalka/france-2023-pension-reform-or-critique-of-work/

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.gr

___________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Κάθαρμα έχουμε πόλεμο- Γαλλία 2023- Τέσσερα κείμενα appeared first on Void Network.