ΝΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Ομιλία: Βαρβάρα Τραχανά, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιατρικής Βιολογίας, Τμήμα Ιατρικής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

ΠΟΣΔΕΠ 17ο συνέδριο (Φεβρουάριος 2026)

Νομίζω θα κάνω εδώ, μία διαφορετική τοποθέτηση, μία τοποθέτηση πλαισίου, αν μου επιτρέπετε. Ήμουν παλιά, ως φοιτήτρια, σε συλλογικότητες, όταν υπήρχαν δεκάδες πολιτικές συλλογικότητες σε κάθε τμήμα, και είχα έναν συνάδελφο και σύντροφο που έλεγε κάθε φορά, σε κάθε συνέλευση, να ορίσουμε τις έννοιες. Λέω λοιπόν να ορίσουμε τις έννοιες με αυτήν την τοποθέτηση πλαισίου για το τι σημαίνει πανεπιστήμιο.

Ο Καρλ  Πόπερ, φιλόσοφος της επιστήμης στον 20ο αιώνα, έθεσε στον πυρήνα της επιστήμης την αρχή της διαψευσιμότητας. Επιστημονική γνώση, έλεγε, είναι όποια θεωρία μπορεί να διαψευστεί, όχι όποια θεωρία μπορεί να επιβεβαιωθεί. Όποια θεωρία μπορεί εν δυνάμει να διαψευστεί. Έτσι γεννιέται η επιστήμη και αυτή είναι η διάκρισή της από την ψευδοεπιστήμη.

Η επιστημονική γνώση γεννάται ακριβώς όταν μία τολμηρή σκέψη, μία τολμηρή ιδέα, αμφισβητεί την προηγούμενη προσωρινή αλήθεια. Αυτή είναι η διαδικασία της παραγωγής της νέας γνώσης. Και αυτή τη διαδικασία της παραγωγής της νέας γνώσης δια της αμφισβήτηση του δόγματος και της αμφισβήτησης της αυθεντίας, στο σύγχρονο κόσμο, ανέλαβαν τα πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια έχουν τη θεσμική ευθύνη αυτής της διαδικασίας, γιατί έχουν το εγγενές χαρακτηριστικό της καλλιέργειας της κριτικής σκέψης, της αντίστασης στον αυταρχισμό, της ανυπακοής. Χωρίς αυτά δεν παράγεται νέα γνώση. Χωρίς αυτά, θα αποτύχει ακόμη και το επιχειρηματικό, νεοφιλελεύθερο μοντέλο πανεπιστημίου που κάποιοι οραματίζονται. Γιατί το πανεπιστήμιο,  δεν είναι εκπαιδευτήριο. Το πανεπιστήμιο είναι  το φυσικό ενδιαίτημα της αμφισβήτησης.

Και είναι πολύ χαρακτηριστικό το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του πρωθυπουργού. Στο πρωτοχρονιάτικό του μήνυμα ο πρωθυπουργός στα social media για το 2026, επέλεξε να αναφερθεί σε δύο στοιχεία: το ένα είναι οι διαγραφές των φοιτητών, που έκαναν για πρώτη φορά: 300.000 φοιτητές διέγραψαν και το είπε με τεράστια χαρά! Και το άλλο είναι ότι δεν υπάρχει καμία ενεργή κατάληψη σε πανεπιστημιακό χώρο. Αυτά τα δύο επέλεξε να πει. Από τα χιλιάδες που θα μπορούσε να πει, επέλεξε αυτά τα δύο. Και τα επέλεξε σωστά. Γιατί αυτές οι παρεμβάσεις είναι κυρίαρχες διαδικασίες μετάλλαξης του πανεπιστημίου σε αυτό το στείρο περιβάλλον που δεν μπορεί να γεννήσει γνώση.

Πολλοί από εμάς είχαμε δει τα προεόρτια αυτής της μετάλλαξης. Εγώ είχα την τύχη, όπως και πολλοί από εμάς εδώ σήμερα, να μεγαλώσω σε ένα ζωντανό πανεπιστήμιο. Στο Αριστοτέλιο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όταν εξαιτίας αυτών των «καταλήψεων» που ανέφερε στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του ο πρωθυπουργός, ήταν ένας χώρος πολύμορφος, πολύβουος, πολύχρωμος, θορυβώδης, ελκυστικός και ένας χώρος ασφαλής. Διότι υπήρχαν δράσεις 24 ώρες στο 24ώρο: πολιτικές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, συζητήσεις, προβολές, συναυλίες, πάρτι. Υπήρχαν στέκια στη Φιλοσοφική, στην Ιατρική, στο Πολυτεχνείο, στο Βιολογικό. Η “αγαπημένη” του πρώην πρύτανη του ΑΠΘ κ. Νίκου Παπαιωάννου, που χθες χαιρέτησε το συνέδριο. Αγαπημένη συνέλευση, η μακροβιότερη στο χώρο των πανεπιστημίων, 34 χρόνια άντεξε στο στέκι στο Βιολογικό.

Σταδιακά όμως, το είδαμε, στις αρχές της δεκαετίας του 2000 άρχισαν να σφραγίζουν αυτούς τους ελεύθερους χώρους. Και τελικά φτάσαμε σήμερα στην αυστηροποίηση του πλαισίου παραχώρησης του δημόσιου χώρου στους φοιτητές, έως και την απόλυτη άρνηση παραχώρησης του δημόσιου χώρου του Πανεπιστημίου στους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Λες και το Πανεπιστήμιο είναι το σπίτι του εκάστοτε προέδρου τμήματος ή του εκάστοτε πρύτανη και οι φοιτητές ενοχλητικοί παρίες!

Και καλά έκανε ο πρωθυπουργός και ανέδειξε αυτά τα στοιχεία στο πρωτοχρονιάτικό του μήνυμα, γιατί αυτές οι δύο παρεμβάσεις είναι το συμπυκνωμένο σύμβολο της ιδεολογικής του ταυτότητας. Το πρόβλημα, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, είναι ότι δεν τα αναδείξαμε εμείς. Δεν τα διακρίναμε ως αυτό που πραγματικά είναι. Είναι ο κεντρικός μηχανισμός αλλοίωσης του χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

Αποτύχαμε:

να αποτρέψουμε τις διαγραφές των φοιτητών/φοιτητριών,

να σταματήσουμε την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων,

να βάλουμε φρένο στην αυταρχικοποίηση, στην πειθάρχηση φοιτητών και διδασκότων- και μέσω των νέων πειθαρχικών νόμων,

στην κανονικοποίηση του χαφιεδισμού,

στις εξώσεις των φοιτητικών στεκιών,

στην σταδιακή αποστείρωση του πανεπιστημιακού χώρου,

στην εργαλειοποίηση του από την πολεμική μηχανή.

Αποτύχαμε να βάλουμε φρένο στη μετάλλαξη. Και εγώ είμαι σήμερα εδώ να σας πω, όχι να με ψηφίσετε, αλλά για να πω σε όλους και όλες να επιχειρήσουμε ένα νέο συνδικαλισμό.

Ένα συνδικαλισμό που θα αναγνωρίσει αυτό το μεγάλο κίνδυνο, του να χαθεί το πανεπιστήμιο ως χώρος αμφισβήτησης. Να μετατραπεί σε ένα χώρο που δεν θα έχει πια τη δυνατότητα παραγωγής νέας γνώσης και ταυτόχρονα θα έχει διαρρήξει και τη συνέχεια του ως θεσμού, που ιστορικά συγκροτήθηκε για να παράξει κριτική συνείδηση, να αμφισβητήσει καθεστώτα και να λειτουργεί ως αντίβαρο στην εξουσία, πολιτική, οικονομική, τεχνοκρατική.

Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να αντισταθούμε όλοι, και η ΠΟΣΔΕΠ. Να πάψει η ΠΟΣΔΕΠ να κάνει διαχείριση απωλειών ή ένα συνδικαλισμό που εξαντλείται στη θεσμική διαμαρτυρία.

Χρειαζόμαστε ένα συνδικαλισμό, πολιτικό, με την ουσιαστική έννοια του όρου, που να υπερασπίζεται το πανεπιστήμιο ως δημόσιο αγαθό και όχι ως οργανισμό παροχής υπηρεσιών.  Που να παράγει λόγο τεκμηριωμένο, ιστορικά και κοινωνικά ενσυνείδητο, ένα συνδικαλισμό που να συγκρούεται όταν απαιτείται.

Να πάψει η ΠΟΣΔΕΠ να είναι απλά ο διαχρονικός τεχνικός συνομιλητής της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Να γίνει η φωνή του συλλογικού διανοούμενου του δημόσιου πανεπιστημίου, που θα απαντήσει σε κυρίαρχα ερωτήματα:

Ποιος ορίζει τι είναι γνώση, ποιος επιλέγει ποια γνώση παράγεται και για ποιον αυτή η γνώση παράγεται.

Ευχαριστώ.

The post Να ορίσουμε ξανά τί είναι Πανεπιστήμιο appeared first on Void Network.

Ημέρα Δράσης για την Ελευθερία της Έκφρασης στα Πανεπιστήμια

Παρασκευή 9 Μάη 2025

ώρα έναρξης 14.00

στο Κάτω Πολυτεχνείο

14.00 – Εκδήλωση Συζήτηση:

Πολυτεχνείο Ελεύθερο και ανοιχτό στην Κοινωνία ή μαγαζί συμφερόντων;

Συμμετέχουν:

Μαρία Μάρκου (Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ)

Τάσης Παπαϊωάννου (Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ)

Κώστας Βουρεκάς (Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Αττικής)

Θανάσης Μουτσόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής ΕΜΠ)

προπτυχιακοί- μεταπτυχιακές – και υποψήφιοι διδάκτορες.

17.00 Συλλογική Κουζίνα

* Έκθεση πολιτικού υλικού

* Χαριστικό και ανταλλακτικό bazaar ρούχων & βιβλίων

* Αυτοοργανωμένο τουρνουά ποδοσφαίρου

19.00 BAR κάλυψης δικαστικών εξόδων για συλληφθέντα “Βραδιάς Ερευνητή ΕΜΠ” & φοιτητών/τριων που διώκει η Πρυτανεία

DJ sets:

Hip Hop: Ψ / TNT / Gzas / Dimi Apri

Punk Against Capitalism

Minimal Synth: Crystal Zero

+ ολοήμερη Έκθεση Φωτογραφίας και ντοκυμαντέρ από εξεγέρσεις, καταλήψεις και δράσεις στις ΗΠΑ: Occupy Oakland, εξέγερση George Floyd, Block the Boat, People’s Park Berkeley, καταλήψεις και κατασκηνώσεις Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων για την υπεράσπιση της Παλαιστίνης.

Διοργάνωση:

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων

Η κρατική καταστολή έχει αναβαθμιστεί, χτυπώντας και τους ελάχιστους δημόσιους χώρους της πόλης μας. Οι κλούβες τωΝ μπάτσων είναι εκεί για να σπάσουν κάθε εκδήλωση που γίνεται σε πλατείες, πανεπιστήμια, και πάρκα. Από αυτοοργανωμένες συναυλίες και θεατρικά μέχρι προβολές πολιτικών ταινιών και πάρτι για δικαστικά έξοδα, η γραμμή τους είναι ξεκάθαρη. Δεν υπάρχει χώρος για ό,τι δεν είναι μπίζνα του κεφαλαίου. Το δόγμα “καταστολή, νόμος και τάξη” έρχεται πλέον να επιβληθεί σε οτιδήποτε αποκλίνει από το κυρίαρχο αφήγημα του Κράτους, το οποίο φροντίζει να μας το θυμίζει με την βία.

Τα Πανεπιστήμια πέρα από ζωτικός δημόσιος χώρος των πόλεων, γεννούν νέες ιδέες και κοινωνικούς αγώνες, όντας θεμελιωμένα στην κριτική αμφισβήτηση και την ελευθερία έκφρασης. Στις μέρες μας, η κληρονομιά αυτή απειλείται από τον αυταρχισμό των φιλοκυβερνητικών πρυτάνεων αλλά και από τις κυρίαρχες κεφαλαιαγορές, που στρέφουν τις πανεπιστημιακές υποδομές, την έρευνα και την εκπαίδευση σε εκμετάλλευση προς χάριν της κερδοφορίας τους. Για αυτό πασχίζουν να κάμψουν τα νεολαιίστικα κινήματα.

Για αυτό τα πανεπιστήμια μετατρέπονται σε πεδία αστυνομικής τρομοκρατίας, τόποι εντατικής επιτήρησης με κάμερες και λουκέτα, χώροι αποστειρωμένοι από πολιτικά ή αυθόρμητα μηνύματα. Για αυτό οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις απ’το φοιτητικό σώμα ή την κοινωνία ευρύτερα απαγορεύονται, εκτός κι αν εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα ή την ακαδημαϊκή και πολιτική ελίτ…

Ειδικότερα, στο Πολυτεχνείο επιχειρείται η αλλαγή παραδείγματος για το ελληνικό πανεπιστήμιο: από σύμβολο κοινωνικής αντίστασης και νεανικών αγώνων οργανώνεται η μετατροπή του σε κλειστό “μαγαζί” κατάρτισης, με εταιρικό παρουσιαστικό και οργάνωση. Από την καταλυτική περίοδο της πανδημίας περιστέλλονται οι ακαδημαϊκές ελευθερίες και εφαρμόζεται το δόγμα σοκ και δέος για να καμφθούν οι αντιστάσεις. Διαμορφώνεται έτσι ένα τοπίο ακαδημαϊκής τρομοκρατίας, διώξεων συνδικαλιστών και φοιτητριών, σε συνδυασμό με την έφοδο νέων επιχειρηματικών συμφερόντων: Τα πρυτανικά σχέδια αποστείρωσης και εμπορευματοποίησης του κάτω Πολυτεχνείου (όπως η μετατροπή του κτιρίου Γκίνη σε συνεδριακό κέντρο με roof garden εστιατόριο, η τοποθέτηση καμερών και η διεξαγωγή εκδηλώσεων με αντίτιμο) συνεργούν με την ευρύτερη τουριστικοποίηση της Αθήνας και τον εξευγενισμό των Εξαρχείων, εκτοπίζοντας τελικά το φοιτητικό σώμα και τους “από τα κάτω” από το κέντρο προς όφελος του τουριστικού κεφαλαίου.

Να μην αφήσουμε τις σχολές μας να γίνουν αποστειρωμένες σαν ιδιωτικά ιδρύματα.

Πανεπιστήμια, πάρκα, και πλατείες μας ανήκουν.

Εκεί γνωριζόμαστε, εκεί αλληλεπιδρούμε, κι εκεί προτάσσουμε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης – πέρα από τον πολιτισμό της κυριαρχίας, του κεφαλαίου και του κράτους.

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων:

Πρωτοβουλία ΜΠΤΧ & ΥΔ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Punk Against Capitalism

Κενό Δίκτυο / Indie Free Festival

El Chef -Συλλογική Κουζίνα.

Κουζίνα Αλληλεγγύης Βύρωνα “Οδυσσέας”

Athens Antifa League

Underground Union Athens Crew

Festival Galopar

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

Mano Aperta

440 Sound

Marusya Press

Σύντροφοι/ισσες/ια

Κάλεσμα σε επόμενη ανοιχτή Συνέλευση ατόμων και συλλογικοτήτων:

Κυρ.18 Μάη 2025- ώρα 17.00- Λόφος Στρέφη

The post Εδώ Πολυτεχνείο! Ημέρα Δράσης- Παρ. 9/5/2025- Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων appeared first on Void Network.

«…Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα»

Walter Benjamin, Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας ΙΧ

Πρόσφατα στο Bristol, στο πλαίσιο κινητοποιήσεων που συντελούνται ενάντια στο εκτεταμένο και συστηματικό gentrification, ένα από τα συνθήματα που διατυπώθηκαν ήταν το “Leave Bristol shitty” («Αφήστε το Μπρίστολ χάλια»)! Παρά τη ρητορική του αμεσότητα, το σύνθημα λειτουργούσε σε πολλαπλά επίπεδα. Καταρχάς, ήταν μια υπενθύμιση ότι αυτό που στα μάτια ορισμένων είναι άσχημο και παρωχημένο για άλλους είναι ένας τόπος κατοικίας. Κατ’ επέκταση, το σύνθημα λειτουργούσε ως κριτική στον εκσυγχρονιστικό λόγο που τροφοδοτεί τη νεοφιλελεύθερη  μηχανή ανάπτυξης και καθιστά τη «μεταρρύθμιση» και την «αλλαγή» κάτι σαν κατηγορικές προσταγές του λόγου και, επομένως, σαν αυταπόδεικτά ορθές και θεμιτές πρακτικές. Αντιστρόφως, το σύνθημα υπογράμμιζε ότι, ενίοτε, για να βελτιώσουμε κάτι πρέπει πρώτα από όλα να υπερασπιστούμε την ύπαρξη του.

Μέσα από μια ανάλογη προοπτική μπορούμε να δούμε και τις αλλαγές στα πανεπιστήμια που νομοθετήθηκαν προ ημερών. Στην ουσία της, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση στην ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί στιγμή μιας συνολικής αναδιάρθρωσης του κοινωνικού χώρου, που προωθείται εντατικά από την κυβέρνηση της ΝΔ, μα εκτυλίσσεται με διακυμάνσεις εδώ και πολλά χρόνια. Ο χαρακτήρας του νομοσχεδίου ίσως δεν ήταν πάντα πρόδηλος, επειδή ο λόγος που διαμεσολάβησε τη ψήφιση συνέπλεκε την εκσυγχρονιστική ρητορική με μία δεξιά ρητορική «νόμου και τάξης», ενώ συγχρόνως διαποτιζόταν από τη μνησικακία της ελληνικής Δεξιάς ενάντια στη Μεταπολίτευση και την περιβόητη «ηγεμονία της Αριστεράς». Επίσης, ένα κομμάτι της κριτικής εστίασε στα συμφέροντα που εξυπηρετούνταν από το νομοσχέδιο, παρουσιάζοντας το ως εξυπηρέτηση των ιδιωτικών κολλεγίων. Ενώ όμως η μηχανή της ανάπτυξης λειτουργεί μέσα από την συνάρμοση και ικανοποίηση διακριτών συμφερόντων, αν το νομοσχέδιο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια εξυπηρέτηση λίγων σχολαρχών δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει ευρύτερη κοινωνική νομιμοποίηση. Γενικά μιλώντας, για να μπορέσει μια ιδέα να λειτουργήσει ως πυκνωτής συμφερόντων, τα οποία είναι πάντα πολλαπλά και ετερογενή, πρέπει να διατηρεί μια αυτοτέλεια σε σχέση με αυτά.

Όπως και σε κάθε άλλο κοινωνικό πεδίο που αναδιαρθρώνεται, οι αλλαγές στα πανεπιστήμια προωθούνται επειδή το κράτος -διατηρώντας ως τρόπο αναπαραγωγής του πάντοτε ενεργή τη δυνατότητα να αναγνωρίζει και να ονοματίζει τα διάφορα «προβλήματα»- διακηρύσσει εν προκειμένω πως το πρόβλημα είναι η ανομία, οι αιώνιοι φοιτητές και οι χαμηλές βάσεις. Μάλιστα, σε αντίθεση με τα δύο τελευταία ζητήματα, η ανομία αναγνωρίστηκε ως πρόβλημα και από την αντιπολίτευση, του Σύριζα περιλαμβανομένου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η διαφωνία στην κεντρική πολιτική σκηνή τέθηκε κυρίως με όρους αποτελεσματικότητας, χωρίς να αμφισβητείται ότι υπάρχει ανάγκη για «ασφάλεια». Ειρήσθω εν παρόδω, όσοι ψαρεύουν στα νερά της περιλάλητης «μεσαίας τάξης», θα ήταν καλό να θυμούνται ότι αν το ζητούμενο είναι η ασφάλεια, η Δεξιά αυτομάτως βρίσκεται σε προνομιακό πεδίο άσκησης της δικής της πολιτικής και του δικού της λόγου· καθείς στο είδος του.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, λαμβάνοντας υπόψη τη τρέχουσα διαχείριση της πανδημίας, δεν πρέπει να εκπλήσσει ότι παρόμοια λογική αποτυπώθηκε στο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση. Ακριβώς όμως, το γεγονός ότι το συγκεκριμένο μέτρο εντάσσεται στον ευρύτερο μηχανισμό ασφάλειας που τα σύγχρονα αστικά κράτη έχουν δημιουργήσει και συστηματικά επεκτείνουν, σημαίνει ότι δεν πρέπει να κατανοήσουμε το νέο αστυνομικό σώμα με στενά κατασταλτικούς όρους. Στην πραγματικότητα, η προσδοκία της κυβέρνησης είναι το πανεπιστήμιο να γίνει το αντίστοιχο της οδού Ερμού, όπου η μόνιμη παρουσία αστυνομίας εμφανίζεται ως φυσικό στοιχείο του χώρου, ο εγγυητής της απρόσκοπτης ροής εμπορευμάτων και καταναλωτικής απόλαυσης που συνοψίζουν την κυρίαρχη νοηματοδότηση της ελευθερίας σήμερα. Η αντίληψη αυτή ουδόλως αντιφάσκει στον συντηρητισμό της κυβέρνησης. Το αντίθετο, η θέσπιση αστυνομικής παρουσίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της νεοφιλελευθεροποίησης του πανεπιστήμιου. Για αυτό και ο επιδιωκόμενος εκσυγχρονισμός της ανώτατης εκπαίδευσης μπορεί να φέρει την υπογραφή μιας θεούσας βγαλμένης από τα κιτάπια του εθνικόφρονος κιτς της ελληνικής Δεξιάς.

Και το «πρόβλημα της ανομίας»; Ως προς αυτό πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ένα φαινόμενο δεν στοιχειοθετεί αυτομάτως κάποιο συγκεκριμένο «πρόβλημα», παρά οριοθετείται ως τέτοιο μέσω από τη μεσολάβηση ενός ορισμένου λόγου. Όπως λοιπόν η προσπάθεια ανθρώπων να αλλάξουν χώρα δεν αποτελεί κάποιο φυσικό «μεταναστευτικό πρόβλημα» ούτε η ανισότητα είναι απαραίτητα πρόβλημα «κοινωνικής συνοχής», έτσι και οι όποιες βιαιοπραγίες (πόσο μάλλον συνολικά οι διάφορες παρεμβάσεις και άμεσες δράσεις) έχουν γίνει μέσα στα πανεπιστήμια δεν στοιχειοθετούν εξ ορισμού ένα «πρόβλημα ανομίας». Αντιθέτως, μπορεί να τεθούν ως ζήτημα πολιτικής κουλτούρας, το οποίο ανοίγει ένα διαφορετικό φάσμα απαντήσεων και προβληματικών. Η οροθέτηση του ζητήματος ως «πρόβλημα ανομίας» και η συναφή οριοθέτηση του εντός ενός πλέγματος ασφάλειας, επί της ουσίας αποσκοπεί να στιγματίσει την ίδια τη δυνατότητα αυτών των δράσεων ως σύμπτωμα της «υπερβολικής ελευθερίας» που υπάρχει στα πανεπιστήμια. Και εφόσον η ελευθερία αυτή πηγάζει από τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, η καταγγελλόμενη ανομία, όπως και σε πολλές άλλες ανάλογες περιπτώσεις (εσχάτως στο Λόφο του Στρέφη στα Εξάρχεια) λειτουργεί ως όχημα στιγματισμού του δημοσίου χώρου.

Ο δημόσιος αυτός χαρακτήρας δεν αποτελεί κάποιο περιφερειακό στοιχείο του ελληνικού Πανεπιστημίου. Αντιθέτως, ένα από τα ιδιαίτερα και καθοριστικά χαρακτηριστικά των Πανεπιστημίων στην Ελλάδα είναι ότι έχουν παραμείνει δημόσια με την ουσιαστική έννοια του όρου, δηλαδή χώροι ανοιχτοί στις κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές ζυμώσεις και δραστηριότητες. Οι δημόσιες ανοιχτές συνελεύσεις, οι ομιλίες, οι πολιτικές εκδηλώσεις, οι συναυλίες, τα πάρτυ, οι κινηματογραφικές προβολές αποτελούν σημαίνουσες όψεις του ελληνικού πανεπιστημίου, κομμάτια της ιστορίας του αλλά και ζωντανά κομμάτια μνήμης και εμπειρίας για χιλιάδες ανθρώπους που έχουν περάσει από αυτά, είτε είχαν πανεπιστημιακή ιδιότητα είτε όχι.

Κατά αυτόν τον τρόπο, στην Ελλάδα έχει αποτυπωθεί έμπρακτα η διαφορά δημόσιου και κρατικού, στοιχείο που κομμάτια της Αριστεράς ενίοτε λησμονούν. Σε σημαντικό βαθμό το πανεπιστήμιο δεν ήταν απλά κρατικό αλλά άνηκε (ως αξία χρήσης) στο «Δήμο», δηλαδή σε όλους μας.

Αυτό έχει δημιουργήσει και μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαλεκτική μεταξύ του κοινωνικού και του ακαδημαϊκού πεδίου, που εμπόδιζε το τελευταίο να περικλειστεί σε μια διακριτή σφαίρα παραγωγής εξειδικευμένης γνώσης. Επίσης, το γεγονός ότι τα πανεπιστήμια είναι δημόσιος χώρος έχει επιτρέψει κάτι ακόμα πιο σκανδαλώδες στα μάτια της Δεξιάς: να μετατρέπονται σε πεδία και κέντρα κοινωνικού αγώνα. Για να μην πάμε ακόμα πιο πίσω στην ιστορία, από το Πολυτεχνείο του 1973 μέχρι τις καταλήψεις του Δεκέμβρη του 2008 και από την 12η Φεβρουαρίου του 2012 έως τις 22 Φεβρουαρίου του 2021 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τα πανεπιστήμια αποτελούν εδαφικοποίηση μιας ιστορίας πολιτικών συγκρούσεων και ταξικών-κοινωνικών αγώνων. Και αυτή είναι μια ιστορία που η Δεξιά σιχαίνεται και φθονεί. Στον βαθμό που η Αριστερά έθρεψε και υπερασπίστηκε τον δημόσιο χαρακτήρα των ελληνικών πανεπιστήμιων, η αναδιάρθρωση που προωθείται αναμενόμενα διαμεσολαβείται από την προσπάθεια διάλυσης της «αριστερής ηγεμονίας» εντός της ακαδημίας που στοιχειώνει το δεξιό φαντασιακό.

Όπως όμως κάποιες δεκαετίες νωρίτερα η συντριβή της Αριστεράς δεν ήταν απλά απότοκο της δεξιάς Αντίδρασης αλλά συνδεόταν με μία ευρείας κλίμακας ανασυγκρότηση, το αντί-αριστερό πάθος σήμερα, και η συναφή μνησικακία προς την μεταπολίτευση, δεν αποτελούν έκφραση ενός οπισθοδρομικού σκοταδισμού. Οι αλλαγές αυτές είναι κινητήρια δύναμη της επιτελούμενης αναδιάρθρωσης και επομένως καταλύτες της εκσυγχρονιστικής ορθολογικότητας που συγκροτεί τον μεταρρυθμιστικό λόγο και τις ανάλογες πρακτικές της κυβέρνησης. Για αυτό άλλωστε η Αριστερά και οι αναρχικές ομάδες καταγγέλλονται για οπισθοδρόμηση και παρεμπόδιση της προόδου· «να γίνουν τα πανεπιστήμια όπως στις κανονικές χώρες».

Κάπου εδώ οι αναλογίες με το εξωτερικό που χρησιμοποιήθηκαν στο πλαίσιο ενός αντιπολιτευτικού λόγου βρίσκουν τα όρια τους. Στην Αγγλία (μοντέλο για τον κυβερνητικό εκσυγχρονισμό) όντως δεν υπάρχει αστυνομία αλλά δεν χρειάστηκε κιόλας. Η εν πολλοίς επιτυχημένη διαδικασία νεοφιλελευθεροποίησης των πανεπιστημίων, ανάμεσα σε πλείστους ακόμα κοινωνικούς χώρους, επιτελέστηκε από την ίδια την αγορά (με τις κατάλληλες φυσικά θεσμικές και νομικές ρυθμίσεις) σε μία ήδη ηττημένη από τη Θάτσερ κοινωνία. Στην Ελλάδα κάποια μορφή καταστολής είναι απαραίτητη. Και η αστυνομία είναι προφανώς απείρως πιο ικανό και κατάλληλο όργανο για αυτόν τον σκοπό απ’ ότι οι ιδιωτικές εταιρίες security.

Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται η πραγματική συνάφεια με τον εξευγενισμό του Μπρίστολ. Και στις δύο περιπτώσεις βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν λόγο που συγκροτεί και λειτουργεί μέσα από μια εμπειρία του χρόνου ως πρόοδο, δηλαδή ως γραμμική πορεία βελτίωσης που οδηγεί σε ανώτερες μορφές ζωής. Η ιδιάζουσα αυτή εμπειρία αφενός δικαιολογεί πρακτικές που φαινομενικά μοιάζουν ετερογενείς προς αυτό που τίθεται ως σκοπός της προόδου. Έτσι, όπως η υποδούλωση και ενίοτε η εξόντωση ολόκληρων λαών εμφανίζονταν κάποτε ως απαραίτητες στιγμές της χωρικής επέκτασης της νεωτερικότητας, η παρουσία της αστυνομίας μέσα στα πανεπιστήμια (δηλαδή ένα εξ’ ορισμού αυταρχικό μέτρο) μπορεί να παρουσιάζεται ως «δροσερή πνοή» εκδημοκρατισμού.

Την ίδια στιγμή, η προοδευτική αντίληψη του χρόνου και της ιστορίας απονομιμοποιεί και αποκλείει ένα σύνολο άλλων φαινομένων, λόγων και πρακτικών, τα οποία θεωρούνται «οπισθοδρομικά». Από αυτή τη σκοπιά, η προωθούμενη μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων αποτελεί απτή υπενθύμιση ενός ευρύτερου ιστορικού γεγονότος: η πρόοδος, κάποτε, του αστικού κόσμου και, σήμερα, του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού, δεν εκδηλώνεται δια της ομαλής και γραμμικής αυτοπραγμάτωσης του Ορθού Λόγου μέσα στον κοινωνικό χώρο αλλά μέσα από τον αποικισμό ήδη δομημένων κοινωνικών πεδίων.

Προτού συνεπώς απαντήσουμε «τι πρέπει να γίνει με τα πανεπιστήμια», οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε τι θεωρούμε ως «καλό πανεπιστήμιο». Η κυβέρνηση θέλει ένα πανεπιστήμιο εμποτισμένο από την αγορά και την ορθολογικότητα της, όπου μη-επικερδή τμήματα και σχολές θα έχουν όλο και λιγότερη θέση και όπου προφανώς μαζί με τους «εξωπανεπιστημιακούς» θα έχουν αποβληθεί οι ταξικές-κοινωνικές συγκρούσεις, ο ανταγωνιστικός λόγος και τα πολιτικά υποκείμενα. Η κυβέρνηση εχθρεύεται τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου μαζί με όλα όσα αξίζουν σε αυτό.

Αν από την άλλη θέλουμε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, τα προβλήματα και οι λύσεις είναι διαφορετικά: δημόσια χρηματοδότηση, άνοιγμα θέσεων για νέους επιστήμονες, ενίσχυση της έρευνας και των υποδομών και βέβαια διατήρηση μιας ουσιαστικής αυτοτέλειας. Εξίσου, θέλουμε έναν χώρο ανοιχτό στην κοινωνία, όπου η κυκλοφορία της κριτικής σκέψης μπορεί να μετατραπεί σε κυκλοφορία αγωνιζόμενων σωμάτων. Εν τέλει, αυτή η διαλεκτική λόγου και πράξης αποτελεί για εμάς το πρακτικό μονοπάτι μέσα από το οποίο το δημόσιο πανεπιστήμιο που υπερασπιζόμαστε σήμερα μπορεί να οδηγήσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο που επιθυμούμε να δούμε αύριο. Ένα πανεπιστήμιο που δεν θα υπάγεται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς ούτε θα λειτουργεί ως οργανικός διανοούμενος της κρατικής κυριαρχίας αλλά θα αποτελεί έκφραση και πεδίο εμπλουτισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας και δημιουργικότητας. Όπου η δημόσια εκπαίδευση δεν θα αντιπαρατίθεται στην ιδιωτική ως ο φτωχός συγγενής της, διότι η εκπαίδευση δεν θα είναι πλέον εμπόρευμα. Και όπου η πρόοδος δεν θα φοράει τα σήματα σωμάτων ασφαλείας, αλλά της κοινωνικής αλληλεγγύης ως καταστατική όψη του τι σημαίνει ανώτατη εκπαίδευση. «Μια άλλη δικαιοσύνη, ένας άλλος χώρος, ένας άλλος χρόνος».

Όπως εδώ, έτσι και στις περισσότερες χώρες, η ελευθερία της έκφρασης στον δημόσιο χώρο καταστέλλεται με αστυνομικές επιχειρήσεις και απαγορεύσεις, ενώ η γενική δυσαρέσκεια και απογοήτευση γεννά αναταραχές που ξεσπάνε καθημερινά για όλους τους λόγους του κόσμου. Οι νόμοι της οικονομίας δεν μπορούν να μας υποσχεθούν τίποτα, και ο μόνος δρόμος που απομένει στους κυρίαρχους είναι η αστυνόμευση και η καταστολή κάθε μορφής ελεύθερης ζωής που κατακτήθηκε με τους αγώνες του παρελθόντος. Η ελευθερία πλέον βρίσκεται στους αγώνες που θα δώσουμε στο αβέβαιο παρόν μας για να αντισταθούμε στο εφιαλτικό μέλλον που σχεδιάζεται για όλους και για όλες μας.

Καλούμε τους φίλους και τις φίλες μας να συμμετάσχουν μαζικά στις συνελεύσεις και τις διαδηλώσεις για την υπεράσπιση του ρόλου του πανεπιστημίου ως έναν ελεύθερο δημόσιο χώρο γνώσης, έκφρασης, διαλόγου και αμφισβήτησης.  Γιατί η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν μπορεί να μπει στη γυάλα, η κοινωνία δεν είναι πειραματόζωο στα χέρια των αριστοκρατών, η νεολαία δεν είναι μια μάζα για σφαγή στα χέρια της αστυνομίας.

Κενό Δίκτυο

(Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)

http://voidnetwork.gr

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ- Η μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης ως αποικισμός του δημόσιου χώρου appeared first on Void Network.

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Ο νέος νόμος ΔΕΝ έχει στόχο το να φύγει η “αναρχοαριστεροαυτονομία” από τα Πανεπιστήμια. Το να πιστεύουμε κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτος φετιχισμός και αυτο-αναφορικότητα, ανεπίτρεπτη πολιτικοποίηση μίας κοινωνικής σύγκρουσης. Ο νέος νόμος, θέλει να καθορίσει κοινωνικά το έδαφος πού αναπαράγονται τα εν λόγω πολιτικά μορφώματα. Και ποιο είναι αυτό το έδαφος; Το έδαφος είναι αυτό της Μεταπολίτευσης. Τί σημαίνει αυτή η δήλωση; Σημαίνει ότι οι κυβερνήτες αυτού τού τόπου, αστοί και γραφειοκράτες πολιτικοί , ξέρουν ότι στα ελληνικά Πανεπιστήμια υπάρχει εδώ και κοντά σαράντα χρόνια τώρα, ένα διαρκές πνεύμα ανυποταξίας, άλλοτε λανθάνουσας και άλλοτε εμφανούς, το οποίο έδωσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα πολύ σοβαρά κινήματα. Κινήματα πού ότι και να λένε οι γελοίοι ιδεολόγοι πού φαντασιώνονται καθαρές πολιτικές ταυτότητες είχαν πολύ μεγαλύτερο αποτέλεσμα στην πραγματική ιστορία από όλες τις κακογραμμένες μπροσούρες τους.

Τα κινήματα αυτά ΔΕΝ έγιναν επειδή οι αναρχοαριστεροί ασκούσαν μεγάλη βία στους πρυτάνεις και στους καθηγητές… αυτός είναι ο φετιχισμός της πολιτικής ταυτότητας. Τα κινήματα αυτά έγιναν, ενδεικτικά, στη σύγχρονη περίοδο ενάντια Α) στο νόμο της Γιαννάκου το 2006-2007 Β) για τις υπεργολαβίες στο ΑΠΘ Γ) Για να παίρνουν μισθό οι διδακτορικοί φοιτητές και φοιτήτριες κ.α. Όλα αυτά τα κινήματα δεν θα συνέβαιναν εάν δεν υπήρχαν οι γενικές συνελεύσεις των Σχολών , το πραγματικό δημόσιο έδαφος τού κοινωνικού Ανταγωνισμού στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Γιατί το ελληνικό Κράτος δεν το πειράζει στα αλήθεια να δέρνονται οι Πρυτάνεις και να γιαουρτώνονται οι καθηγητές του. Το πειράζει όμως πολύ και έχει πολύ μεγαλύτερη φθορά, το να υπάρχουν κλειστές σχολές, διαρκείς συνελεύσεις νέων ανθρώπων πού κατεβαίνουν μια ή και περισσότερες φορές την εβδομάδα στους δρόμους και να κάνουν πορείες και να τσακώνονται με την αστυνομία και να μην γυρνάνε σπίτια τους και να μην δίνουν τα μαθήματα τους στην ώρα τους γιατί την προηγούμενη είχαν πάρτυ στις εστίες ή συνέλευση, και να μην ξέρουν οι γονείς τους τι κάνουν ή που πάνε… Αυτό πειράζει πραγματικά το γραφειοκρατικό κράτος. Η πραγματική μοριακή συμπεριφορά της αγωνιζόμενης υποκειμενικότητας. Μία συμπεριφορά διαρκής, ημι- αντάρτική σε διαρκή πόλωση με την εξουσία και το φαντασιακό τής. Αυτή η συμπεριφορά είναι που δημιούργησε το Δεκέμβρη του 2008 και μεταξύ άλλων όλο τον προηγούμενο κύκλο αγώνων και όχι οι πολλές μολότωφ και τα μπάχαλα. Γιατί οι άνθρωποι αμφισβητούνε τους αφέντες όχι όταν απλά μολοτωφιάζουν το κέντρο της Πόλης, αλλά όταν πρώτα από όλα δεν θεωρούν δεδομένη την ισχύ της Εντολής.

Με άλλα λόγια όταν έχουν απο-ταυτισθεί με τους κυβερνήτες τους.

H σύγκρουση λοιπόν πρέπει να διεξαχθεί με όρους δημόσιου χώρου, με κοινωνικούς όρους, με όρους ανοιχτότητας και φυγής από τον ασφυκτικό εγκλεισμό της ιδεολογίας και της πολιτικής ταυτότητας, του παρανοϊκού σκεπτικού “με κυνηγάνε γιατί είμαι πολύ σημαντικός”. Η σύγκρουση πρέπει να γίνει αφενός με όρους έρωτα με τις καλύτερες στιγμές της αγωνιζόμενης παράδοσης και αφετέρου με όρους διαζυγίου με τις φετιχιστικές, ναρκισσιστικές, αυτοαναφορικές και εν τέλει βαθιά αποτυχημένες πλευρές της.

Και όπως έλεγε μία υπέροχη προκήρυξη πού είχε βγει για τις καταλήψεις: “Οι καταλήψεις δεν είναι τα ντουβάρια τούς αλλά οι σχέσεις τους”. Με μία μικρή παραλλαγή μπορεί να γίνει “. Το Πανεπιστήμιο δεν είναι η Αστυνομία του αλλά οι σχέσεις του”.

_________

κείμενο: Κώστας Θεοτοκόπουλος

The post Ο νέος Νόμος Πλαίσιο στην Παιδεία και τι προσπαθεί να επιτύχει appeared first on Void Network.

Το προηγούμενο διάστημα οι φοιτητές/τριες που διαμένουν στις εστίες είχαν προχωρήσει σε κινητοποιήσεις και κατάληψη για να διεκδικήσουν διάφορα αιτήματα όπως η αποσύνδεση των βαθμολογικών κριτηρίων με την αποδοχή των αιτημάτων παράτασης της διαμονής, η βελτίωση των υποδομών κ.α.

Η Πρυτανεία του Παν/μίου Αθηνών, άρχισε να τους απειλεί πως αν δεν τερματίσουν τις κινητοποιήσεις τους θα διακοπεί η σίτιση, η ύδρευση ακόμα και η πρόσβαση στο διαδίκτυο. Πριν μία εβδομάδα περίπου οι απειλές της Πρυτανείας πραγματοποιήθηκαν αναγκάζοντας τους φοιτητές/τριες των εστιών να καταφύγουν στο μέτρο της οργάνωσης συλλογικής κουζίνας προκειμένου να σιτιστούν.

Αστυνομικοί και εισαγγελέας γυρνούν στους διαδρόμους των εστιών από τα ξημερώματα απειλώντας με συλλήψεις ενώ εκκενώνουν βίαια δωμάτια φοιτητών/τριών οι οποίοι/ες αγωνίζονταν για την επέκταση του δικαιώματος παράτασης της διαμονής τους.

Όπως αποδεικνύεται, όποιος από εδώ και στο εξής θέλει να ζει με αξιοπρέπεια θα διώκεται. Η αστυνομοκρατία και ο εκφοβισμός των αδύναμων πολιτών, πλέον επεκτείνεται με την φοιτητική κοινότητα να παίρνει ήδη μια γεύση για όσα θα ακολουθήσουν με την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου.

πηγή: rosa.gr

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας φοιτητών στην Α’ ΦΕΠΑ, οργανώθηκε άμεσα το πρωί της Τετάρτης 30/12 με αφορμή την εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στους χώρους της εστίας.

Οι φοιτητές καταδικάζουν την εισβολή, ενώ παράλληλα εναντιώνονται και στη δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Ο Σύλλογος Οικοτρόφων ΦΕΠΑ κατήγγειλε την εισβολή των δυνάμεων καταστολής στους χώρους της φοιτητικής εστίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κάνοντας λόγο για εκτεταμένες και άσκοπες φθορές στο κτίριο και υποκριτική στάση από την αστυνομία και προσπάθεια τρομοκράτησης των φοιτητών και καταπάτησης του ασύλου.

πηγή: alfavita.gr

The post Δυστοπία: Εισβολή αστυνομικών στις φοιτητικές εστίες του Πανεπιστημίου Αθηνών appeared first on Void Network.

Αυτή η κίνηση έρχεται να συμπληρώσει την πρώτη απόπειρα εναντίον μας στις 18 Νοέμβρη μετά από εντολή του αντιπρύτανη Φώτη Μάρη. Η εκκένωση τότε αποφεύχθηκε λόγο της άμεσης και δυναμικής κινητοποίησης συντρόφων/ισσων και αλληλέγγυου κόσμου. (KEIMENO) Σήμερα λίγες ώρες μετά την εκκένωση σαν πρώτη κίνηση μπήκαμε σε διπλανό γραφείο και το διακοσμήσαμε με αφίσες.

Είναι πλέον ξεκάθαρο για εμάς πως υπεύθυνοι για την εκκένωση είναι οι πρυτανικές αρχές με πρωτεργάτες τον αντιπρύτανη Φώτη Μάρη και τον πρύτανη Αλέξανδρο Πολυχρονίδη. Την τελευταία φορά που εκκενώθηκε ο χώρος ήταν το 2009 και ανακαταλήφθηκε την ίδια μέρα πάλι επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας. Μετά από 10 χρόνια και αφού οι συνθήκες είναι ευνοϊκές μετά την αντιαναρχική και αντικαταληψιακή εκστρατεία των φασιστών της Ν.Δ., η νέα πρυτανική αρχή βρίσκει την ευκαιρία να μας εκκενώσει εν μέσω εορτών που οι σχολές είναι κλειστές.

Η κατασταλτική αυτή επιχείρηση δεν πρόκειται να σταματήσει την πολιτική μας δράση και μέσα στα πανεπιστήμια. Δεν θα απαλλαγούνε τόσο εύκολα από την παρουσία μας. Βρισκόμαστε και δραστηριοποιούμαστε σε αυτόν τον χώρο 16 χρόνια και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Για κάθε εξέλιξη θα υπάρχει ενημέρωση.

Έχουμε πόλεμο με το κράτος και όποιος δεν το παραδέχεται εθελοτυφλεί. Αλληλεγγύη σε όλα τα συντρόφια και τις καταλήψεις που δέχονται την καταστολή. Το κράτος έρχεται πρώτα για τους αναρχικούς, μετά θα έρθει για όλους.

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

________________

Το Κενό Δίκτυο εκφράζει την συμπαράσταση του στην κατάληψη Utopia A.D. και την αλληλεγγύη σε όλους τους ανθρώπους του αγώνα στην Κομοτηνή.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ – ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ!

The post ΚΟΜΟΤΗΝΗ- Ενημέρωση απο την εκκένωση της κατάληψης UTOPIA A.D. appeared first on Void Network.

The post Ο πανεπιστημιακός χώρος δεν είναι δυάρι στο κέντρο- Asylum Fest 3-4/10 Θεσσαλονίκη appeared first on Void Network.

The post ΠΕΡΙ ΑΣΥΛΟΥ#1: Ελευθερία ή Αγορά; – του Σωτήρη Λυκουργιώτη appeared first on Void Network.

«επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των ΑΕΙ επιτρέπεται αυτεπαγγέλτως σε περιπτώσεις κακουργημάτων, καθώς και εγκλημάτων κατά της ζωής και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση».

Με απλά λόγια, η αστυνομία μπορεί να μπαίνει ελεύθερα στον πανεπιστημιακό χώρο. Η μόνη διαφορά είναι ότι μπορεί να το κάνει ύστερα από απόφαση ή κάλεσμα του πρύτανη, γεγονός όμως που δεν επηρεάζει την δυνατότητα των ΜΑΤ να εισβάλλουν στα Πανεπιστήμια, μια διαδικασία που είναι υπαρκτή και κατοχυρωμένη και εξαρτάται από το αν ο πρύτανης παίρνει την ευθύνη. Ο Μητσοτάκης όχι μόνο θέλει να παρακάμψει τους φοιτητές αλλά και τους ίδιους τους πρυτάνεις μετατρέποντας τα πανεπιστήμια σε στρατόπεδα και χώρους ευθύνης της εξουσίας και της αστυνομίας.

Ότι συμβαίνει στα πανεπιστήμια δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό που συμβαίνει και έξω απ αυτά, στην κοινωνία.Το προσχήμα της «ανομίας» που χρησιμοποιεί έχει 3 στόχους : 1] Την ιδιωτικοποίηση 2] Την ειβολή των μάνατζερς και 3] Την αφαίρεση βασικών δικαιωμάτων από τους φοιτητές.

Η εισβολή και ο έλεγχος της αστυνομίας στα Πανεπιστήμια που ονειρεύεται ο Μητσοτάκης δεν είναι κατά περίπτωση σε κάθε έκτακτη συνθήκη αλλά θα έχει μόνιμο χαρακτήρα και έχει εφαρμοστεί στο παρελθόν από στρατιωτικές δικτατορίες. Είναι πρακτικά αδύνατον να μην επηρεάσει απολύτος αρνητικά πράγματα που για τους φοιτητές θεωρούνται δεδομένα. Νομοτελειακά και στρατηγικά ο κρατικός καπιταλισμός του Συριζα δεν μπορεί, δεν θέλει και δεν έχει ανάγκη από ιδιωτικοποιήσεις σε αντίθεση με τον ιδιωτικό καπιταλισμό της ΝΔ.

Η ολική κατάργηση όμως είναι το όχημα και όχι ο σκοπός. Το πρόβλημα για τον Μητσοτάκη είναι ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια πλασάρονται στις κορυφαίες θέσεις της παγκόσμιας ακαδημαικής κατάταξης που αξιολογούνται από ένα από τα σημαντικότερα συστήματα κατάταξης πανεπιστημίων, το Times Higher Education World University Rankings (THE).

Ο πραγματικός σκοπός του Μητσοτάκη και της ΝΔ είναι να επιβάλει το αφήγημα της ανομίας, να συκοφαντήσει φοιτητές και καθηγητές και να ρημάξει τα πανεπιστήμια έτσι ώστε να τα ιδιωτικοποιήσει και να τους επιβάλει την αγορά και τις μπίζνες έναντι της γνώσης και της ελευθερίας. Η διακίνηση ιδεών δεν έχει σχέση μόνο με την θεωρία ή τις απόψεις στους χώρους των πανεπιστημίων. Αυτό είναι απλά το πρόσχημα. Η ολική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου συνδέεται άμεσα και ευθέως με την ιδιωτικοποίηση, την εισβολή των μάνατζερς και την ρύθμιση όλων των έμμεσων και άμεσων διαδικασιών από την αγορά. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει οι φοιτητές να μην έχουν λόγο και δικαιώματα παρά μόνο υποχρεώσεις και μεταξύ τους ανταγωνισμό. Οι μπάτσοι μέσα στα πανεπιστήμια είναι κάτι που μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ και να κάμψει τις αντιδράσεις των φοιτητών μέσω ενός γενικευμένου φόβου και ενός καθεστώτος που θα ξεπερνάει ακόμα και τις διοικήσεις των πανεπιστημίων εφ όσον ο έλεγχος θα είναι στα χέρια της κεντρικής εξουσίας και της καταστολής σε όλα τα επίπεδα.

Μια ενδεχόμενη ολική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και ιδιωτικοποίηση σημαίνει ότι μπαίνει οριστικά τέλος στα πτυχία με την γνωστή τους μορφή και αντικαθίστανται από ένα σύνολο πιστωτικών μονάδων. Καθιερώνονται οι δύο κύκλοι σπουδών με τον πρώτο να διαρκεί 3 χρόνια και τον δεύτερο 1 ή 2. Αυτό συμβαίνει για να δημιουργήσει αποφοίτους και εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων, με οικονομικά, προφανώς, κριτήρια – πράγμα που ενισχύει την ταξικότητα της παιδείας και δημιουργεί τα μελλοντικά φθηνά εργατικά χέρια για το κεφάλαιο.

Καταργείται η διανομή δωρεάν συγγραμμάτων, η σίτιση – στέγαση διατηρείται μόνο για τους πολύ εκλεκτούς με ανταποδοτικά κριτήρια όπως οι επιδόσεις κ.λπ. ενώ διατυπώνεται σαφώς και συγκεκριμένα η εισαγωγή διδάκτρων μετά από τα 2 έτη. Για όσους δε διαθέτουν τα απαιτούμενα χρήματα, υπάρχουν τα φοιτητικά δάνεια καθώς και η εργασία σε τομείς της σχολής , πράγμα που δρομολογεί την απόλυση του υπάρχοντος προσωπικού.

Η χρηματοδότηση, δεν θα είναι πλέον δεδομένη, αλλά θα εξαρτάται από την αξιολόγηση. Βέβαια η αξιολόγηση θα γίνεται με βάση έννοιες όπως “δείκτες ποιότητας” αλλά και κάποιες πιο ξεκάθαρες όπως “επίτευξη των στόχων που έχουν συμφωνηθεί με το υπουργείο”. Δίνεται έτσι κι αλλιώς το δικαίωμα στο υπουργείο να διακόψει τελείως την χρηματοδότηση σε περίπτωση αρνητικής αξιολόγησης, δηλαδή μη-προσαρμογής των ιδρυμάτων στις επιταγές του. Εννοείται ότι για τις δύσκολες στιγμές, όπως η κρίση, υπάρχει και το ιδιωτικό κεφάλαιο που μπορεί άφοβα να επενδύσει αφού θεσπίζονται επώνυμες καθηγητικές έδρες μέσω χορηγιών. Με άλλα λόγια το πανεπιστήμιο εξαρτάται πιο άμεσα από ποτέ τόσο από τις ανάγκες και τις ορέξεις της αγοράς όσο και από τους εκάστοτε εκβιασμούς της κάθε κυβέρνησης. Όσον αφορά τους πόρους γενικά του πανεπιστημίου αλλά και τις φοιτητικές παροχές, σίτιση, στέγαση, κλπ, θα τους διαχειρίζεται ένα Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου – δηλαδή εταιρεία και μάλιστα στα πρότυπα Α.Ε. – που θα ιδρύσει το πανεπιστήμιο. Οι φοιτητικές παροχές θα συνδέονται κι αυτές άμεσα με την αξιολόγηση του κάθε φοιτητή.

Ο τρόπος διοίκησης θα αλλάξει και θα παψει να είναι η “ξεπερασμένη, πολυμελής και υπερβολικά δημοκρατική” Σύγκλητος το ανώτατο διοικητικό όργανο και θα αντικατασταθεί από το 15μελές “συμβούλιο διοίκησης”. Θα δημιουργηθεί ένα υπερ-όργανο το οποίο θα εκλέγεται κάθε 6 χρόνια, θα αποφασίζει μόνο του για τα πάντα και δε θα ελέγχεται από κανένα αφού καμία σχέση δε θα έχει με τις συνελεύσεις των τμημάτων των σχολών. Δηλαδή οι αποφάσεις θα παίρνονται για τους φοιτητές χωρίς τους φοιτητές.

Σε σχέση με τους καθηγητές, μένουν τρεις βαθμίδες: οι καθηγητές, οι αναπληρωτές και οι επίκουροι, με μόνο τους δύο πρώτους να είναι μόνιμοι. Οι λέκτορες απλώς καταργούνται. Θα μπορούν να υπάρξουν καθηγητές με ατομικές ανανεώσιμες συμβάσεις διάρκειας μέχρι 5 ετών. Οι περισσότεροι καθηγητές δηλαδή θα είναι στην ουσία συμβασιούχοι, οι οποίοι σήμερα θα είναι στη θέση τους αύριο όχι. Κι αυτό θα εξαρτάται από τι άλλο; Απ’ την αξιολόγηση. Όπως ειπώθηκε παραπάνω, θα υπάρχει η πιθανότητα να γίνει κάποιος καθηγητής αν βρει ένα χορηγό να πληρώσει μια έδρα, με το αζημίωτο εννοείται.

Έτσι λοιπόν, θέλουν να φτιάξουν ένα πανεπιστήμιο στο οποίο ο καθένας θα τρέχει και δε θα φτάνει ώστε να ανταπεξέλθει στην αξιολόγηση, μήπως κι εξασφαλίσει κάποιες δωρεάν παροχές. Όποιος δεν τα καταφέρει στην κούρσα του ανταγωνισμού θα πρέπει να πληρώσει, κι εφόσον δεν έχει τη δυνατότητα, θα καταφεύγει σε δάνεια ή θα δουλεύει για το πανεπιστήμιο. Ένα πανεπιστήμιο, στο οποίο τα πάντα θα λειτουργούν με βάση τους κανόνες της αγοράς, θα διοικείται από ένα συμβούλιο – manager, δεν θα υπάρχουν δωρεάν συγγράμματα, θα υπάρχουν δίδακτρα, ενώ εταιρίες θα μπορούν να ιδρύουν καθηγητικές έδρες. Θα υπάρχουν πτυχία 2, 3, 4 ή 5 χρόνων τα οποία βέβαια θα αντιστοιχούν σε αντίστοιχες βαθμίδες στο εθνικό πλαίσιο προσόντων που θα αντανακλώνται και στη θέση στην παραγωγή. Για όποιον έχει στο μυαλό του να διεκδικήσει οτιδήποτε, υπάρχουν πειθαρχικά συμβούλια για όσους παρακωλύουν διαδικασίες, αν χαθούν 2 βδομάδες μαθημάτων χάνεται το εξάμηνο ώστε να εξαλειφθεί κι η όποια δυνατότητα καταλήψεων και κινητοποιήσεων. Γίνεται πιο ξεκάθαρο παρά ποτέ πως σκοπός αυτού του πανεπιστήμιου, είναι η δημιουργία ενός φοιτητή – και αυριανού εργαζομένου – εντατικοποιημένου, πειθαρχημένου, ελαστικού και αναλώσιμου.

Έτσι κι αλλιώς ο Μητσοτάκης είπε ξεκάθαρα πως δεν αναγνωρίζει καμία κατάληψη ή διεκδίκηση. Για την ακρίβεια δεν αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα παρά μόνο υποχρεώσεις. Υποχρεώσεις που ορίζει ο ίδιος, οι ισχυροί φίλοι του και η αγορά.

_______________________

κείμενο: Panos Flow Panos

The post Τα ψέμματα και οι απειλές του Μητσοτάκη για το πανεπιστημιακό άσυλο appeared first on Void Network.

Μήπως όμως είναι ξεκάθαρα ευθύνη της ελληνικής αστυνομίας και δικαιοσύνης; Όντως φταίει το άσυλο και οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων και μεταναστών για την πρέζα στο Πεδίον του Άρεως; Η υπόθεση του Νoor 1 με εξαγορασμένους μπάτσους-δικαστές, με νεκρούς μάρτυρες κλπ. δείχνουν ξεκάθαρα ποιος ευθύνεται. Αυτά όλα περί “ανομίας” εξυπηρετούν προφανώς πολιτικές σκοπιμότητες κατά της περιφέρειας Αττικής οπού κυριαρχεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως αποτελούν εξόφθαλμη προσπάθεια εξευγενισμού.

Η πλέον χαρακτηριστική πορεία εξευγενισμού μιας περιοχής ακολουθεί μια συγκεκριμένη σειρά. Υποβάθμιση και δυσφήμιση μιας περιοχής που έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της αξίας των οικοπέδων, ακινήτων κλπ. Στη συνέχεια αγορά από επιχειρήσεις των φτηνών πλέον ακινήτων. Τέλος τον διωγμό των προηγούμενων κατοίκων είτε άμεσα μέσω επιχειρήσεων «σκούπας», είτε έμμεσα καθώς τα ενοίκια αυξάνονται λόγω της σταδιακής αναβάθμισης και οι προηγούμενοι κάτοικοι δεν μπορούν πλέον να ανταποκριθούν οικονομικά. Με την ανοχή- συνεργασία της αστυνομίας και των αρχών, εγκληματικά κυκλώματα, φασιστικές οργανώσεις, ομάδες χούλιγκαν οπαδών-μπράβων κ.α. αφήνονται να αναπτυχθούν σε περιοχές στόχους, προκειμένου να επιτελεστεί η εν λόγω υποβάθμιση έτσι ώστε στη συνέχεια να ακολουθήσει η εκκαθάριση. Τελικά μια χυδαία διαχείριση πληθυσμιακών ομάδων λαμβάνει χώρα.

Σε μερικά χρόνια δρομολογείται να δημιουργηθεί νέα γραμμή μετρό που θα περνάει και από το Πεδίον του Άρεως αναβαθμίζοντας τις δυνατότητες αξιοποίησης του. Τα διάφορα αστικά και μικροαστικά συμφέροντα θέλουν να εκμεταλλευτούν το πάρκο και να βγάλουν από τη μέση τους «ενοχλητικούς». Παράλληλα θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Και το καλογυαλισμένο μικροαστικό «παρκάκι» για να στήσουν επιχειρήσεις γύρω γύρω και τα «πρεζάκια» κάπου αλλού να μην ενοχλούν αλλά να συνεχίζουν να “τροφοδοτούν” τα διάφορα μαφιοζοκυκλώματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που μαθαίνει όλο και περισσότερο το παιχνίδι της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης ενισχύει όλη αυτή την κατάσταση.
Ο «εξευρωπαϊσμός-εξευγενισμός» της χώρας προχωράει, έστω και αποσπασματικά, με μια σειρά από νομοθεσίες, άλλες θετικές άλλες διφορούμενες, (βλ. πλαστικές σακούλες, νόμος Τσιρώνη για τα αδέσποτα, μπάρες στους σταθμούς μετρό και ηλεκτρικού) αλλά και με το ξεπούλημα δημόσιων οικοπέδων σε διάφορους ιδιώτες. Οι πόλεις αλλάζουν υπό την κηδεμονία ιδιωτών μαικήνων που αφήνουν παράλληλα το αντίστοιχο ιδεολογικό, αισθητικό, πολιτικό αποτύπωμα (ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Στέγη Γραμμάτων και τεχνών με βλέψεις στα προσφυγικά στο Δουργούτι http://www.sgt.gr/gre/SPG1305/ , Mall στην Ακαδημία Πλάτωνος, ανάπλαση Ελληνικού, Γήπεδο της ΑΕΚ στη νέα Φιλαδέλφεια κ.α.), σε συνδυασμό με μεγάλης επιρροής μεταρρυθμίσεις βιοπολιτικού χαρακτήρα. Τα λουμπενοποιημένα κοινωνικά στρώματα, οι άστεγοι, οι αντιστασιακές, οι φτωχοί, γενικά όσες και όσοι μπαίνουν εμπόδιο στην ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού “project”, ακόμη και τα αδέσποτα, πρέπει να εκτοπιστούν (χωρίς όμως να είναι ανάγκη να λυθούν τα πραγματικά προβλήματα που οδηγούν μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην εξαθλίωση, στα ναρκωτικά κλπ. και χωρίς ιδιαίτερες έγνοιες για τους φασίστες, που αρχίζουν να επανεμφανίζονται κερδίζοντας χώρο).

Χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα παραμένει η τεράστιας κλίμακας αστική ανάπλαση του Παρισιού από τον Οσμάν (1853-1870). Η ανάπλαση αυτή συντελέστηκε κατά την περίοδο της παλινόρθωσης της βασιλείας κι ενώ περιείχε αναγκαία στοιχεία για την διαχείριση υγειονομικών θεμάτων του πληθυσμού, παράλληλα αποτελούσε τρόπο αποδυνάμωσης των κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα στους πολίτες και γενικότερα σύνθλιψης των αντιστασιακών στοιχείων που παρεμπόδιζαν την ομαλή αποκατάσταση της βασιλείας.

Από τη μία μεριά λοιπόν έχουμε μια αισθητικοποίηση της μιζέριας, της αντίστασης, της κρίσης. Μια ρομαντικοποίηση οριακών καταστάσεων που προσπαθεί να κερδοφορήσει από την μεταιχμιακή, μεταβατική φάση της κοινωνίας και να αμβλύνει δια μέσω της εμπορευματοποίησης όσες αντιστάσεις έχουν απομείνει (Documenta14, έκθεση Driftwoods http://yabasta.gr/article/845/Athhnaiko-Branding-To-thematiko-parko-ths-krishs.html κ.α.), η οποία συμβαίνει παράλληλα και μέχρι να ολοκληρωθεί ο επερχόμενος «λουστραρισμένος» απόλυτος εξευγενισμός που αλώνει σταδιακά κάθε τοπική ιδιαιτερότητα, κάθε αντικουλτούρα, κάθε εναλλακτικό πρόταγμα διαβίωσης ολοκληρώνοντας το “there is no alternative” μέσα στην ίδια την καθημερινότητά μας. Προφανώς σε μια διαλυμένη κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά χώρα, αυτή η γενική αναβάθμιση σε μια πρότερη μικροαστική ευημερία δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί (ίσως δεν υπάρχει καν το ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο) αλλά συμβαίνει σε συγκεκριμένα σημεία οικονομικού ενδιαφέροντος ενώ άλλα αφήνονται πλήρως στην τύχη τους χωρίς βασικές υποδομές. Σε αυτή τη συγκυρία καλούμαστε να προστατέψουμε τα χωρικά αποτυπώματα των δράσεών μας, τις εστίες που μας έχουν απομείνει στο χώρο απέναντι στους «από πάνω» που επελαύνουν εν μέσω ιδιώτευσης, μηδενισμού και απογοήτευσης των μελών του κινήματος. Καλούμαστε να δημιουργήσουμε νέα αντιπαραδείγματα με την απαραίτητη χωρική υπόσταση που θα μπορούν να εγκολπώνουν και να δίνουν εναλλακτικές στους «πλεονάζοντες» πληθυσμούς που αφήνονται στην τύχη τους, εκτός συστήματος.

Ο ευρύτερος χώρος της αριστεράς, της αναρχίας και των κινημάτων γενικότερα, κάνει προσπάθειες να διεκδικήσει το χώρο, με τη διοργάνωση φεστιβάλ, με καταλήψεις, με πολιτιστικά και πολιτισμικά δρώμενα ( http://www.sadas-pea.gr/omadiki-ekthesi-2017-xouthou-i-siopi-tis-polis-1709-151017/ ). Ειδικότερα στο πεδίον του Άρεως είχαμε το παράδειγμα της κατάληψης green park, το indie free festival που διοργανώνεται από το κενό δίκτυο κ.α. Υπάρχουν και τα παραδείγματα των δράσεων στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων, π.χ. πάρκο Ναυαρίνου, που βρίσκεται συνεχώς σε πίεση από μαφιόζικα κυκλώματα και από τάσεις εξευγενισμού. Με δημιουργικούς τρόπους που θα μπορούσαν να εμπλέξουν τους ίδιους τους κατοίκους, αλλά ίσως ακόμη και τους ίδιους τους τοξικοεξαρτημένους στην περίπτωση του πάρκου, είναι δυνατόν να αξιοποιηθούν διάφορες περιοχές, να αναζωογονηθούν από τους άμεσα ενδιαφερόμενους και τους ίδιους τους χρήστες, χωρίς την παρεμβολή εκπροσώπων του κεφαλαίου και των διάφορων ιδρυμάτων http://www.kathimerini.gr/960921/gallery/epikairothta/ellada/mia-stegh-gia-to-pedion-toy-arews .

Το πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο δίνει τη δυνατότητα σε πολιτικές, πολιτιστικές και άλλες ομάδες να οργανώσουν εκδηλώσεις, φεστιβάλ, ημερίδες, προβολές, πάρτυ και κάθε λογής δρώμενα, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αντί να λοιδορείται για να προωθήσει την αυτενέργεια και κατ’ επέκταση την αξιοποίηση του πάρκου. Βέβαια, όλοι αυτοί οι οργανισμοί που διεκδικούν αυτή τη στιγμή το πάρκο και αντίστοιχες περιοχές υπό διακύβευση σε όλη την πόλη, έχουν το οικονομικό πλεονέκτημα και την συμβολή του κράτους και της αστυνομίας. Εάν όμως δεν υπάρξει συντονισμένη και οργανωμένη αντίσταση και διεκδίκηση χώρου, κινδυνεύει να χαθεί όποιο χωρικό αποτύπωμα μας έχει απομείνει.

κείμενο: Ιάσoνας Γιαννόπουλος

25/04/2018

πηγή: YaBasta.gr

Στη φωτογραφία, στιγμιότυπο από το Indie Free Festival, στο Πεδίο του Άρεως, το 2014. (Αλέξανδρος Ακρίβος, LIFO)

The post Για τα ναρκωτικά στα πάρκα φταίει το πανεπιστημιακό άσυλο, και άλλες ιστορίες αστικού εξευγενισμού appeared first on Void Network.