ΝΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Ομιλία: Βαρβάρα Τραχανά, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιατρικής Βιολογίας, Τμήμα Ιατρικής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

ΠΟΣΔΕΠ 17ο συνέδριο (Φεβρουάριος 2026)

Νομίζω θα κάνω εδώ, μία διαφορετική τοποθέτηση, μία τοποθέτηση πλαισίου, αν μου επιτρέπετε. Ήμουν παλιά, ως φοιτήτρια, σε συλλογικότητες, όταν υπήρχαν δεκάδες πολιτικές συλλογικότητες σε κάθε τμήμα, και είχα έναν συνάδελφο και σύντροφο που έλεγε κάθε φορά, σε κάθε συνέλευση, να ορίσουμε τις έννοιες. Λέω λοιπόν να ορίσουμε τις έννοιες με αυτήν την τοποθέτηση πλαισίου για το τι σημαίνει πανεπιστήμιο.

Ο Καρλ  Πόπερ, φιλόσοφος της επιστήμης στον 20ο αιώνα, έθεσε στον πυρήνα της επιστήμης την αρχή της διαψευσιμότητας. Επιστημονική γνώση, έλεγε, είναι όποια θεωρία μπορεί να διαψευστεί, όχι όποια θεωρία μπορεί να επιβεβαιωθεί. Όποια θεωρία μπορεί εν δυνάμει να διαψευστεί. Έτσι γεννιέται η επιστήμη και αυτή είναι η διάκρισή της από την ψευδοεπιστήμη.

Η επιστημονική γνώση γεννάται ακριβώς όταν μία τολμηρή σκέψη, μία τολμηρή ιδέα, αμφισβητεί την προηγούμενη προσωρινή αλήθεια. Αυτή είναι η διαδικασία της παραγωγής της νέας γνώσης. Και αυτή τη διαδικασία της παραγωγής της νέας γνώσης δια της αμφισβήτηση του δόγματος και της αμφισβήτησης της αυθεντίας, στο σύγχρονο κόσμο, ανέλαβαν τα πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια έχουν τη θεσμική ευθύνη αυτής της διαδικασίας, γιατί έχουν το εγγενές χαρακτηριστικό της καλλιέργειας της κριτικής σκέψης, της αντίστασης στον αυταρχισμό, της ανυπακοής. Χωρίς αυτά δεν παράγεται νέα γνώση. Χωρίς αυτά, θα αποτύχει ακόμη και το επιχειρηματικό, νεοφιλελεύθερο μοντέλο πανεπιστημίου που κάποιοι οραματίζονται. Γιατί το πανεπιστήμιο,  δεν είναι εκπαιδευτήριο. Το πανεπιστήμιο είναι  το φυσικό ενδιαίτημα της αμφισβήτησης.

Και είναι πολύ χαρακτηριστικό το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του πρωθυπουργού. Στο πρωτοχρονιάτικό του μήνυμα ο πρωθυπουργός στα social media για το 2026, επέλεξε να αναφερθεί σε δύο στοιχεία: το ένα είναι οι διαγραφές των φοιτητών, που έκαναν για πρώτη φορά: 300.000 φοιτητές διέγραψαν και το είπε με τεράστια χαρά! Και το άλλο είναι ότι δεν υπάρχει καμία ενεργή κατάληψη σε πανεπιστημιακό χώρο. Αυτά τα δύο επέλεξε να πει. Από τα χιλιάδες που θα μπορούσε να πει, επέλεξε αυτά τα δύο. Και τα επέλεξε σωστά. Γιατί αυτές οι παρεμβάσεις είναι κυρίαρχες διαδικασίες μετάλλαξης του πανεπιστημίου σε αυτό το στείρο περιβάλλον που δεν μπορεί να γεννήσει γνώση.

Πολλοί από εμάς είχαμε δει τα προεόρτια αυτής της μετάλλαξης. Εγώ είχα την τύχη, όπως και πολλοί από εμάς εδώ σήμερα, να μεγαλώσω σε ένα ζωντανό πανεπιστήμιο. Στο Αριστοτέλιο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όταν εξαιτίας αυτών των «καταλήψεων» που ανέφερε στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του ο πρωθυπουργός, ήταν ένας χώρος πολύμορφος, πολύβουος, πολύχρωμος, θορυβώδης, ελκυστικός και ένας χώρος ασφαλής. Διότι υπήρχαν δράσεις 24 ώρες στο 24ώρο: πολιτικές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, συζητήσεις, προβολές, συναυλίες, πάρτι. Υπήρχαν στέκια στη Φιλοσοφική, στην Ιατρική, στο Πολυτεχνείο, στο Βιολογικό. Η “αγαπημένη” του πρώην πρύτανη του ΑΠΘ κ. Νίκου Παπαιωάννου, που χθες χαιρέτησε το συνέδριο. Αγαπημένη συνέλευση, η μακροβιότερη στο χώρο των πανεπιστημίων, 34 χρόνια άντεξε στο στέκι στο Βιολογικό.

Σταδιακά όμως, το είδαμε, στις αρχές της δεκαετίας του 2000 άρχισαν να σφραγίζουν αυτούς τους ελεύθερους χώρους. Και τελικά φτάσαμε σήμερα στην αυστηροποίηση του πλαισίου παραχώρησης του δημόσιου χώρου στους φοιτητές, έως και την απόλυτη άρνηση παραχώρησης του δημόσιου χώρου του Πανεπιστημίου στους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Λες και το Πανεπιστήμιο είναι το σπίτι του εκάστοτε προέδρου τμήματος ή του εκάστοτε πρύτανη και οι φοιτητές ενοχλητικοί παρίες!

Και καλά έκανε ο πρωθυπουργός και ανέδειξε αυτά τα στοιχεία στο πρωτοχρονιάτικό του μήνυμα, γιατί αυτές οι δύο παρεμβάσεις είναι το συμπυκνωμένο σύμβολο της ιδεολογικής του ταυτότητας. Το πρόβλημα, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, είναι ότι δεν τα αναδείξαμε εμείς. Δεν τα διακρίναμε ως αυτό που πραγματικά είναι. Είναι ο κεντρικός μηχανισμός αλλοίωσης του χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

Αποτύχαμε:

να αποτρέψουμε τις διαγραφές των φοιτητών/φοιτητριών,

να σταματήσουμε την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων,

να βάλουμε φρένο στην αυταρχικοποίηση, στην πειθάρχηση φοιτητών και διδασκότων- και μέσω των νέων πειθαρχικών νόμων,

στην κανονικοποίηση του χαφιεδισμού,

στις εξώσεις των φοιτητικών στεκιών,

στην σταδιακή αποστείρωση του πανεπιστημιακού χώρου,

στην εργαλειοποίηση του από την πολεμική μηχανή.

Αποτύχαμε να βάλουμε φρένο στη μετάλλαξη. Και εγώ είμαι σήμερα εδώ να σας πω, όχι να με ψηφίσετε, αλλά για να πω σε όλους και όλες να επιχειρήσουμε ένα νέο συνδικαλισμό.

Ένα συνδικαλισμό που θα αναγνωρίσει αυτό το μεγάλο κίνδυνο, του να χαθεί το πανεπιστήμιο ως χώρος αμφισβήτησης. Να μετατραπεί σε ένα χώρο που δεν θα έχει πια τη δυνατότητα παραγωγής νέας γνώσης και ταυτόχρονα θα έχει διαρρήξει και τη συνέχεια του ως θεσμού, που ιστορικά συγκροτήθηκε για να παράξει κριτική συνείδηση, να αμφισβητήσει καθεστώτα και να λειτουργεί ως αντίβαρο στην εξουσία, πολιτική, οικονομική, τεχνοκρατική.

Σε αυτό το πανεπιστήμιο πρέπει να αντισταθούμε όλοι, και η ΠΟΣΔΕΠ. Να πάψει η ΠΟΣΔΕΠ να κάνει διαχείριση απωλειών ή ένα συνδικαλισμό που εξαντλείται στη θεσμική διαμαρτυρία.

Χρειαζόμαστε ένα συνδικαλισμό, πολιτικό, με την ουσιαστική έννοια του όρου, που να υπερασπίζεται το πανεπιστήμιο ως δημόσιο αγαθό και όχι ως οργανισμό παροχής υπηρεσιών.  Που να παράγει λόγο τεκμηριωμένο, ιστορικά και κοινωνικά ενσυνείδητο, ένα συνδικαλισμό που να συγκρούεται όταν απαιτείται.

Να πάψει η ΠΟΣΔΕΠ να είναι απλά ο διαχρονικός τεχνικός συνομιλητής της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Να γίνει η φωνή του συλλογικού διανοούμενου του δημόσιου πανεπιστημίου, που θα απαντήσει σε κυρίαρχα ερωτήματα:

Ποιος ορίζει τι είναι γνώση, ποιος επιλέγει ποια γνώση παράγεται και για ποιον αυτή η γνώση παράγεται.

Ευχαριστώ.

The post Να ορίσουμε ξανά τί είναι Πανεπιστήμιο appeared first on Void Network.

Ημέρα Δράσης για την Ελευθερία της Έκφρασης στα Πανεπιστήμια

Παρασκευή 9 Μάη 2025

ώρα έναρξης 14.00

στο Κάτω Πολυτεχνείο

14.00 – Εκδήλωση Συζήτηση:

Πολυτεχνείο Ελεύθερο και ανοιχτό στην Κοινωνία ή μαγαζί συμφερόντων;

Συμμετέχουν:

Μαρία Μάρκου (Ομότιμη Καθηγήτρια ΕΜΠ)

Τάσης Παπαϊωάννου (Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ)

Κώστας Βουρεκάς (Πρόεδρος ΣΑΔΑΣ Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Αττικής)

Θανάσης Μουτσόπουλος (Αναπληρωτής Καθηγητής ΕΜΠ)

προπτυχιακοί- μεταπτυχιακές – και υποψήφιοι διδάκτορες.

17.00 Συλλογική Κουζίνα

* Έκθεση πολιτικού υλικού

* Χαριστικό και ανταλλακτικό bazaar ρούχων & βιβλίων

* Αυτοοργανωμένο τουρνουά ποδοσφαίρου

19.00 BAR κάλυψης δικαστικών εξόδων για συλληφθέντα “Βραδιάς Ερευνητή ΕΜΠ” & φοιτητών/τριων που διώκει η Πρυτανεία

DJ sets:

Hip Hop: Ψ / TNT / Gzas / Dimi Apri

Punk Against Capitalism

Minimal Synth: Crystal Zero

+ ολοήμερη Έκθεση Φωτογραφίας και ντοκυμαντέρ από εξεγέρσεις, καταλήψεις και δράσεις στις ΗΠΑ: Occupy Oakland, εξέγερση George Floyd, Block the Boat, People’s Park Berkeley, καταλήψεις και κατασκηνώσεις Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων για την υπεράσπιση της Παλαιστίνης.

Διοργάνωση:

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων

Η κρατική καταστολή έχει αναβαθμιστεί, χτυπώντας και τους ελάχιστους δημόσιους χώρους της πόλης μας. Οι κλούβες τωΝ μπάτσων είναι εκεί για να σπάσουν κάθε εκδήλωση που γίνεται σε πλατείες, πανεπιστήμια, και πάρκα. Από αυτοοργανωμένες συναυλίες και θεατρικά μέχρι προβολές πολιτικών ταινιών και πάρτι για δικαστικά έξοδα, η γραμμή τους είναι ξεκάθαρη. Δεν υπάρχει χώρος για ό,τι δεν είναι μπίζνα του κεφαλαίου. Το δόγμα “καταστολή, νόμος και τάξη” έρχεται πλέον να επιβληθεί σε οτιδήποτε αποκλίνει από το κυρίαρχο αφήγημα του Κράτους, το οποίο φροντίζει να μας το θυμίζει με την βία.

Τα Πανεπιστήμια πέρα από ζωτικός δημόσιος χώρος των πόλεων, γεννούν νέες ιδέες και κοινωνικούς αγώνες, όντας θεμελιωμένα στην κριτική αμφισβήτηση και την ελευθερία έκφρασης. Στις μέρες μας, η κληρονομιά αυτή απειλείται από τον αυταρχισμό των φιλοκυβερνητικών πρυτάνεων αλλά και από τις κυρίαρχες κεφαλαιαγορές, που στρέφουν τις πανεπιστημιακές υποδομές, την έρευνα και την εκπαίδευση σε εκμετάλλευση προς χάριν της κερδοφορίας τους. Για αυτό πασχίζουν να κάμψουν τα νεολαιίστικα κινήματα.

Για αυτό τα πανεπιστήμια μετατρέπονται σε πεδία αστυνομικής τρομοκρατίας, τόποι εντατικής επιτήρησης με κάμερες και λουκέτα, χώροι αποστειρωμένοι από πολιτικά ή αυθόρμητα μηνύματα. Για αυτό οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις απ’το φοιτητικό σώμα ή την κοινωνία ευρύτερα απαγορεύονται, εκτός κι αν εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα ή την ακαδημαϊκή και πολιτική ελίτ…

Ειδικότερα, στο Πολυτεχνείο επιχειρείται η αλλαγή παραδείγματος για το ελληνικό πανεπιστήμιο: από σύμβολο κοινωνικής αντίστασης και νεανικών αγώνων οργανώνεται η μετατροπή του σε κλειστό “μαγαζί” κατάρτισης, με εταιρικό παρουσιαστικό και οργάνωση. Από την καταλυτική περίοδο της πανδημίας περιστέλλονται οι ακαδημαϊκές ελευθερίες και εφαρμόζεται το δόγμα σοκ και δέος για να καμφθούν οι αντιστάσεις. Διαμορφώνεται έτσι ένα τοπίο ακαδημαϊκής τρομοκρατίας, διώξεων συνδικαλιστών και φοιτητριών, σε συνδυασμό με την έφοδο νέων επιχειρηματικών συμφερόντων: Τα πρυτανικά σχέδια αποστείρωσης και εμπορευματοποίησης του κάτω Πολυτεχνείου (όπως η μετατροπή του κτιρίου Γκίνη σε συνεδριακό κέντρο με roof garden εστιατόριο, η τοποθέτηση καμερών και η διεξαγωγή εκδηλώσεων με αντίτιμο) συνεργούν με την ευρύτερη τουριστικοποίηση της Αθήνας και τον εξευγενισμό των Εξαρχείων, εκτοπίζοντας τελικά το φοιτητικό σώμα και τους “από τα κάτω” από το κέντρο προς όφελος του τουριστικού κεφαλαίου.

Να μην αφήσουμε τις σχολές μας να γίνουν αποστειρωμένες σαν ιδιωτικά ιδρύματα.

Πανεπιστήμια, πάρκα, και πλατείες μας ανήκουν.

Εκεί γνωριζόμαστε, εκεί αλληλεπιδρούμε, κι εκεί προτάσσουμε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης – πέρα από τον πολιτισμό της κυριαρχίας, του κεφαλαίου και του κράτους.

Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων:

Πρωτοβουλία ΜΠΤΧ & ΥΔ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Punk Against Capitalism

Κενό Δίκτυο / Indie Free Festival

El Chef -Συλλογική Κουζίνα.

Κουζίνα Αλληλεγγύης Βύρωνα “Οδυσσέας”

Athens Antifa League

Underground Union Athens Crew

Festival Galopar

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

Mano Aperta

440 Sound

Marusya Press

Σύντροφοι/ισσες/ια

Κάλεσμα σε επόμενη ανοιχτή Συνέλευση ατόμων και συλλογικοτήτων:

Κυρ.18 Μάη 2025- ώρα 17.00- Λόφος Στρέφη

The post Εδώ Πολυτεχνείο! Ημέρα Δράσης- Παρ. 9/5/2025- Συντονισμός Για Την Επανοικειοποίηση Των Ελεύθερων Και Δημόσιων Χώρων appeared first on Void Network.

Παραβιαστικές, βίαιες, σεξιστικές, ρατσιστικές ή ομοφοβικές συμπεριφορές δεν θα γίνουν ανεκτές. Παρακαλούμε όλες και όλους να συμμετάσχουν εξίσου στην περιφρούρηση της εκδήλωσης. Κάθε προβληματικό περιστατικό που πέσει στην αντίληψη σας ενημερώστε την διοργανώτρια ομάδα στο μπαρ της συναυλίας.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΔΩΡΕΑΝ, ΔΗΜΟΣΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ.

INDIE FREE FESTIVAL #32
ΣΑΒΒ. 15/10/2022

ΩΡΑ: 18.00

ΓΕΩΠΟΝΙΚΗ Σχολή Αθήνας
ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 75

Είσοδος Ελεύθερη

STAGE 1
18.00-01.00

HIP HOP

ΤAKI TΣAN
ΣEMEΛΗ
ΧΑΡΑ
TΙΝΥ JΑCKAL
MITSOS FER DE LANCE
OMEGA APE / KAZAL
ΝIO.ΣTE
ΜΥΣΤΗΡΙΟΣ ΤΥΠΟΣ
SOUL PROPHET
Mi55t
ΗΧΟΧΩΜΑ
ΡAMMENOΣ AΣΣΟΣ

STAGE 1
01.00-07.00

TECHNO

TYPEO
vs MOSH BEAT
vs THE DI X UNRATED DI
DOMINO vs ANANOVA
WΔR vs VENUS MELENA
FRO

STAGE 2
18.00-12.00

DUB REGGAE

RANKIN JOHNNY
NIKOS KILIMANJARO
PIRANHAS
LOUF
RADICAL GEE
NATURAL REACTION
Mrs HCN & ALFA OMEGA
Hosted:
Back To The Roots
And African Brothers

STAGE 2
12.00- 07.00

PSYCHEDELIC TRANCE

IRAKLIS MINDPHASER
EL MAHICO
CACTUS ARISING
DARK ELF
CRYSTAL ZERO
JUNIOR X
RISING GALAXY

Οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου μας θέλουν μόνους μας, υποταγμένους, φοβισμένους και ηλίθιους– να ακολουθούμε σαν ρομπότ τις διαταγές τους, Κορίτσια δολοφονούνται επειδή αρνήθηκαν να είναι ιδιοκτησία οποιουδήποτε, οι φοιτητές τιμωρούνται επειδή δεν υποτάσσονται στον μονόλογο της εξουσίας, χιλιάδες άνεργοι μένουν αλυσοδεμένοι σε ένα αβέβαιο μέλλον και όσοι εργαζόμαστε ξέρουμε πως η καθημερινή ρουτίνα διαλύει κάθε επιθυμία μας για ζωή.

Η ζωή μένει να βιωθεί, καραδοκεί σαν τίγρης μες στο σκοτάδι. Συναντιόμαστε για να μοιραστούμε τα όνειρα και την απελπισία, συνωμοτούμε την οργάνωση μιας ευτυχίας άγνωστης στον κόσμο των μηχανών, ανακαλύπτουμε μελωδίες, εικόνες, λέξεις και χειρονομίες που θα σταματήσουν την καταστροφή, θα μας δώσουν τη δύναμη να περάσουμε στην αντεπίθεση.

Θα μοιραστούμε τη συλλογική χαρά
Θα οργανώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη
Θα απελευθερώσουμε τις πόλεις
Θα υπερασπιστούμε τη Γη
Λυσσασμένοι για Ζωή, Έρωτα,
Ισότητα και Ελευθερία
Βρες έναν τρόπο να συναντηθούμε.

______

Από το 1990 έως σήμερα το INDIE FREE FESTIVAL αποτελεί κάθε καλοκαίρι την μεγάλη συνάντηση όσων συνεχίζουν να αντιστέκονται στην κοινωνική απάθεια και την μαζική αποβλάκωση. Στέκεται στον αντίποδα μιας κοινωνίας που καταρρέει στον φασισμό και την υποταγή, την γελοιότητα, την εθελοδουλία και τον κυνισμό. Με την ετήσια συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών και χιλιάδων φίλων, το φεστιβάλ είναι μια μεγάλη γιορτή της ελευθερίας, μια δημόσια έκφραση αξιοπρέπειας, αμφισβήτησης και χειραφέτησης. Οι πολιτισμικοί ακτιβιστές και οι καλλιτέχνες που διοργανώνουν το φεστιβάλ και εμφανίζονται αφιλοκερδώς παίρνουν το πιο ζεστό χειροκρότημα όχι από πελάτες-θεατές αλλά από συντρόφους και φίλους. Με αυτό τον τρόπο σχηματίζουν μια underground σκηνή που στηρίζει εδώ και δεκαετίες τους κοινωνικούς αγώνες παράγοντας μια νέα ευαισθησία, νέους τρόπους να ζούμε μαζί, να νιώθουμε ο ένας τον άλλον και να κατανοούμε την Ζωή.

Μια τέχνη επαναστατική, απελευθερωτική, χωρίς μπίζνες και φράγκα, χωρίς αυτολογοκρισία και περιορισμούς, χωρίς επιχειρηματίες, ιδρύματα, αυλικούς και αυλοκόλακες. Η δικιά μας επανάσταση είναι ένα κάλεσμα για ΖΩΗ, ΕΡΩΤΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ & ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Για εμάς η ελευθερία είναι ριζωμένη στον έρωτα, την βασική ανθρώπινη ροπή προς την απόλαυση, την ευτυχία, την χαρά. Γνωρίζουμε πως κανένας μας δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος αν όλοι οι άλλοι γύρω του είναι δυστυχισμένοι. Ο έρωτας μας ωθεί να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, να μοιραστούμε την χαρά, να ζήσουμε ενωμένοι τους καρπούς των αγώνων μας- την κοινωνική ισότητα και την δικαιοσύνη. Οι κυρίαρχες δυνάμεις της αγοράς και της συντήρησης καθώς οδηγούν τον πλανήτη στην καταστροφή επιβάλλουν μια ζωή ανταγωνισμού, εκμετάλλευσης, μοναξιάς και δυστυχίας.

Σκοπός κάθε δράσης του Κενού Δικτύου είναι η εξέγερση της αξιοπρέπειας, η ενδυνάμωση των κοινωνικών αντιστάσεων, η απελευθερωτική πράξη της δημιουργίας, της συνεργασίας, της αμοιβαιότητας, ο Έρωτας, η Κοινότητα, η Εξεγερμένη Χαρά.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

https://www.facebook.com/kenodiktuo
https://www.instagram.com/void.network

The post INDIE FREE FESTIVAL #32 – ΣΑΒΒ. 15/10/2022 Γεωπονική appeared first on Void Network.

Αυτό που συνέβη χθες το βράδυ στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο ΑΠΘ, στο 3ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ κατειλημμένων χώρων & συλλογικοτήτων δεν έχει προηγούμενο. Δε μιλάμε απλώς για καταστολή ή για ακραίο αυταρχισμό. Έχουμε να κάνουμε με μια μαζική απόπειρα δολοφονίας πάνω από 5000 ανθρώπων που παρακολουθούσαν μια συναυλία σε ένα πολιτικό φεστιβάλ. Έχουμε να κάνουμε με περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής στο όνομα της κρατικής ισχύος που ανάλογή της συναντάμε ιστορικά μόνο σε δικτατορικά καθεστώτα.

Ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή. Στις 7 το απόγευμα υπήρχε αντικατασταλτική πορεία καλεσμένη από φοιτητικούς συλλόγους και σχήματα ως απάντηση στην επίθεση των ΜΑΤ σε φοιτητές και φοιτήτριες του ΑΠΘ που διαμαρτύρονταν για την πανεπιστημιακή αστυνομία λίγες ώρες νωρίτερα. Ταυτόχρονα στο ΑΠΘ διεξάγονταν 2 συζητήσεις στο πλαίσιο του 3ου Ελευθεριακού Φεστιβάλ κατειλημμένων χώρων & συλλογικοτήτων ενώ ταυτόχρονα γίνονταν οι ετοιμασίες της μεγάλης συναυλίας των Kadinelia και Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η πορεία, στην οποία συμμετείχαν περίπου 600 άτομα κατέληξε λίγο μετά τις 21:30 στον χώρο του φεστιβάλ όπου μόλις είχε αρχίσει η συναυλία. Η στάση της αστυνομίας ήταν έκδηλη από την αρχή. Διμοιρίες των ΜΑΤ είχαν παραταχτεί στο κτίριο της πρυτανείας, λίγες δεκάδες μέτρα από τον χώρο της συναυλίας, ενώ ΜΑΤ αλλά κι η αύρα υπήρχαν και ανάμεσα από τη Γεωπονική και το Βιολογικό.

Λίγο μετά τις 12 σημειώθηκαν κάποιες αψιμαχίες μεταξύ ελάχιστων ατόμων και των ΜΑΤ σε εκείνο ακριβώς το σημείο, στη Γεωπονική. Ένα σημείο που απέχει εκατοντάδες μέτρα από τον χώρο της συναυλίας. Έγινε χρήση λίγων χειροβομβίδων κρότου-λάμψης και τα άτομα απομακρύνθηκαν. Εκείνη τη στιγμή και χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, ΜΑΤ και αύρα άρχισαν να κατεβαίνουν ώσπου έφτασαν μέχρι την πλαϊνή είσοδο της ΝΟΠΕ. Λίγα λεπτά αργότερα, στις διαμαρτυρίες του κόσμου για την παρουσία τους εκεί πέταξαν κρότου-λάμψης, δακρυγόνα αλλά και ασφυξιογόνα προς 2 κατευθύνσεις: προς την πλατεία Χημείου και προς τον χώρο της συναυλίας ενώ έγινε και μια σύλληψη. Τα δακρυγόνα και τα ασφυξιογόνα έφτασαν δίπλα στη σκηνή που εκείνη την ώρα εμφανιζόταν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.

Ο συγκεντρωμένος κόσμος ήταν πάνω από 5000 κι ο χώρος ήταν γεμάτος. Για όσους δεν έχουν εικόνα του χώρου που γινόταν η συναυλία, πρόκειται για ανοιχτό χώρο που ωστόσο περικλείεται από 4 ψηλά κτίρια: της Νέας Φιλοσοφικής, της ΝΟΠΕ, της Θεολογικής και της πρυτανείας. Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν τρομακτικές. Χιλιάδες άνθρωποι, η πλειοψηφία των οποίων είχε πάει απλά για να ακούσει τον Θανάση, πνιγμένοι από τα δακρυγόνα και τα ασφυξιογόνα προσπαθώντας να πάρουν ανάσα και να σωθούν συνωστίζονταν στις 2 εναπομείνασες εξόδους: έναν διάδρομο προς την πρυτανεία (όπου όπως προαναφέρθηκε υπήρχαν επίσης ΜΑΤ) και μια σκάλα δίπλα από τη Θεολογική. Το γεγονός ότι σήμερα δε θρηνούμε θύματα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην ψυχραιμία αλλά και την αξιοθαύμαστη αλληλεγγύη που έδειξε η συντριπτική πλειονότητα των θεατών της συναυλίας. Το βίντεο αποτυπώνει γλαφυρά την κατάσταση που δημιουργήθηκε.

Υπήρχε όμως και συνέχεια. Ενώ εκατοντάδες άνθρωποι δεν είχαν καταφέρει ακόμη να φύγουν από τον διάδρομο προς την πρυτανεία κι ενώ αρκετός κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται πίσω στον χώρο της συναυλίας έτσι ώστε αυτή να συνεχιστεί, τα ΜΑΤ έκαναν εκ νέου χρήση δακρυγόνων, αυτή τη φορά στην πρυτανεία, στον κόσμο που προσπαθούσε να διαφύγει. Άτομα από τη περιφρούρηση του φεστιβάλ αλλά και δημοσιογράφοι ζήτησαν τον λόγο από τα ΜΑΤ για αυτή την ενέργεια. Η απάντηση του διμοιρίτη ήταν: “Μας πέταξαν αντικείμενα”. Στο μυαλό αυτού του οργάνου κρατικής καταστολής, η ρίψη 2 μπουκαλιών μπύρας δικαιολογεί τη χρήση δακρυγόνων με άμεσο κίνδυνο για απώλεια ανθρώπινων ζωών. Ακολούθησε νέα επίθεση των ΜΑΤ στην είσοδο του ΑΠΘ απέναντι από την Πύλη Εμπορίου της ΔΕΘ που σημειώνεται πως εκείνη την ώρα ήταν ανοιχτή. Πλέον χιλιάδες κόσμου είχαν καταφέρει να βγουν στην Εγνατία.

Όπως είναι φυσικό, προκλήθηκαν πολλοί τραυματισμοί αλλά και κρίσεις άσθματος και πανικού. Σχεδόν όποιος άνθρωπος έφευγε πλέον από τον χώρο έβριζε και διαμαρτυρόταν στα ΜΑΤ.

Οι χιλιάδες που κατάφεραν να βγουν στην Εγνατία συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα και σχημάτισαν οδοφράγματα με κάδους. Την ίδια ώρα η συναυλία ξανάρχισε. Λίγο αργότερα έφτασε στην Καμάρα ένα πανό από το Ελευθεριακό Φεστιβάλ και συγκροτήθηκε μια πορεία χιλιάδων ανθρώπων που το πάθος κι η οργή ξεχείλιζαν, με κατεύθυνση το ΑΠΘ και τον χώρο της συναυλίας. Όταν η πορεία έφτασε στο ΑΠΘ δέχτηκε νέα επίθεση από τα ΜΑΤ που πυροδότησε άγριες συγκρούσεις. Υπό βροχή δακρυγόνων η πορεία οπισθοχώρησε προς το Συντριβάνι όπου δημιουργήθηκαν νέα οδοφράγματα.

Τότε μαζί με τα ΜΑΤ έκανε την εμφάνισή της κι η αύρα. Έτσι μαζί με τα δακρυγόνα άρχισαν κι οι συνεχείς εκτοξεύσεις νερού προς την πορεία που οπισθοχωρούσε συνεχώς, ταυτόχρονα όμως συνεχιζόταν κι ο πετροπόλεμος. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν μέχρι την πλατεία Αριστοτέλους μετατρέποντας ένα μεγάλο μέρος του κέντρου της Θεσσαλονίκης σε πεδίο μάχης. Το πρόβλημα του ΑΠΘ έγινε πρόβλημα όλης της πόλης με τον πιο εμφατικό τρόπο. Πάνω από το άγαλμα του Βενιζέλου δόθηκε εντολή από το κέντρο προς όλες τις μονάδες να σταματήσουν και να αφήσουν τον κόσμο να αποχωρήσει. Παρόλα αυτά μια Ομάδα Συλλήψεων και τουλάχιστον μια διμοιρία ΜΑΤ αγνόησε τις εντολές συνεχίζοντας μέχρι τη Ρωμαϊκή Αγορά. Έπειτα από πετροπόλεμο που δέχτηκαν τελικά οπισθοχώρησαν.

Την ίδια στιγμή λίγο πιο κάτω, στην Εγνατία, υπήρξε νέο περιστατικό αστυνομικού τσαμπουκά απέναντι σε δημοσιογράφους. Όπως φαίνεται από το βίντεο το δημοσιογράφου Χρήστου Αβραμίδη, άνδρες των ΜΑΤ τραμπουκίζουν τον δημοσιογράφο Αλέξανδρο Λιτσαρδάκη αλλά και ρεπόρτερ του κινηματικού μέσου αντιπληροφόρησης Infolibre. Είναι η πολλοστή φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στη Θεσσαλονίκη.

Τα χθεσινά γεγονότα της Θεσσαλονίκης αποτυπώνουν την ωμή πραγματικότητα τόσο των αποτελεσμάτων της ύπαρξης αστυνομίας μέσα στα πανεπιστήμια όσο και συνολικά του κρατικού τσαμπουκά όπως αυτός τείνει να εδραιωθεί ως νόρμα μέσα σε μια διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η απροκάλυπτη αδιαφορία, αν όχι επιδίωξη, για την αφαίρεση ανθρώπινων ζωών φλερτάρει επικίνδυνα πλέον με τα όρια της αστικής δημοκρατίας. Η φράση “Μας πέταξαν αντικείμενα” του διμοιρίτη προκειμένου να δικαιολογηθεί για τη ρίψη δακρυγόνων σε χώρο συναυλίας αποτυπώνει τη φύση των κατασταλτικών δυνάμεων. Απανθρωποιημένα όντα που λειτουργούν αποκλειστικά με πρωτόκολλα κι εντολές, με μηδενική κρίση, ενσυναίσθηση αλλά και συναίσθηση της πραγματικότητας εν γένει. Αν όμως η δημοκρατία φλερτάρει έντονα με τα όριά της, αυτό δε συμβαίνει λόγω των πρωτοβουλιών κάποιων συγκεκριμένων ομάδων μέσα στην αστυνομία, στον κλειστό κρατικό πυρήνα ή στον στρατό. Η αστική δημοκρατία, το καθεστώς συνολικά έχει φτάσει στα όριά του και προσπαθεί να διασφαλίσει πως θα συνεχίσει να υπάρχει. Η “ανυπακοή” ή ο υπερβάλλων ζήλος τμημάτων του κατασταλτικού μηχανισμού δεν αποτελεί στάση ή ανταρσία μέσα στο κράτος, είναι φαινόμενα που επιτρέπονται ή και ενθαρρύνονται από τη συνολική κρατική πολιτική. Τελικά αποκαλύπτεται πλήρως η πραγματική φύση του κράτους και του καπιταλισμού. Οι ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα δεν είναι αυταξία για την αστική δημοκρατία αλλά μέσα απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης. Ο κύριος σκοπός όμως είναι η αναπαραγωγή του συστήματος και σε περιόδους εκτεταμένης κρίσης τα δικαιώματα μας αποχαιρετούν.

Ανοίγει όμως και μια μεγάλη συζήτηση στο εσωτερικό του κινήματος. Παρά την οργή και την αποφασιστικότητα του κόσμου χθες, έγινε εμφανής η συντριπτική στρατιωτική υπεροχή του κράτους και τα σαφή όρια μιας τέτοιου τύπου σύγκρουσης. Δεν υπάρχει καμία αυταπάτη ότι μπορεί να σχηματιστεί ανάλογης ισχύος σχηματισμός από τη δική μας πλευρά αλλά δεν είναι κι αναγκαίο για να προχωρήσουμε σε πρώτη φάση. Είναι αναγκαίο όμως να οργανωθεί η κινηματική αυτοάμυνα στον δρόμο, να μην εξαρτώνται τα πάντα από τις διαθέσεις των κατασταλτικών δυνάμεων. Αυτό προϋποθέτει όμως πρώτα απ’ όλα την πολιτική αναβάθμιση του κινήματος. Στην περίπτωση του φοιτητικού κινήματος του τελευταίου διαστήματος, τα 100-150 άτομα που μαζεύονται καθημερινά για να διαμαρτυρηθούν για την ΟΠΠΙ δείχνουν αντανακλαστικά αλλά σίγουρα δεν αποτελούν κίνδυνο για τα κυβερνητικά σχέδια. Πρέπει να γίνουν οι κατάλληλες επεξεργασίες έτσι ώστε να επιστρέψουν η μαζικότητα κι η μαχητικότητα. Μαχητικότητα που εμπεριέχει και το στοιχείο της σύγκρουσης μέσα από την οργάνωση στη βάση. Οργάνωση στη βάση λοιπόν αλλά κι ενότητα στη δράση. Για να επιτευχθεί όμως η ενότητα στη δράση, ορισμένα στοιχεία δε μπορούν να λείπουν. Η ανοιχτότητα κι η ειλικρίνεια μεταξύ των αγωνιζόμενων είναι εκ των ων ουκ άνευ. Η επικοινωνία μεταξύ των ομαδοποιήσεων και των συλλογικοτήτων πρέπει να είναι πρωταρχικός στόχος. Η αποφυγή άστοχων ενεργειών κι η επιλογή του κατάλληλου χρόνου για μια δράση επίσης. Μέσα σε μια πολύ δύσκολη κινηματική αλλά και κοινωνική κατάσταση, το κίνημα πρέπει να βαδίσει προς τα εκεί αν θέλει να έχει ελπίδες να εμπνεύσει και να αντιπαρατεθεί στο κράτος.

Ωστόσο, από τη χθεσινή μέρα πρέπει να κρατήσουμε και τα θετικά στοιχεία. Η αλληλεγγύη η συντροφικότητα που προέκυψαν φυσικά και αβίαστα μεταξύ τόσο πολύ κόσμου είναι γεγονός άξιο θαυμασμού. Η εμπέδωση σε χιλιάδες κόσμου ενός πηγαίου αντιμπατσικού αισθήματος επίσης είναι κέρδος. Η επιλογή του χώρου του ΑΠΘ από το 3ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ κατειλημμένων χώρων & συλλογικοτήτων για τη διοργάνωση αυτής της συναυλίας ήταν εξαιρετικά εύστοχη. Αξίζει να αναφερθεί κι η ψυχραιμία κι η επιμονή των συντρόφων και συντροφισσών από τη διοργάνωση που κατέστησαν δυνατή τη συνέχιση της συναυλίας υπό αυτές τις συνθήκες. Η ίδια η επιλογή της διοργάνωσης μεγάλων πολιτιστικών γεγονότων κι η απεύθυνση σε ευρύτερους κύκλους από τους δικούς μας είναι μια τακτική που πρέπει να διευρυνθεί. Κρατάμε επίσης την πηγαία οργή, το πάθος και την αποφασιστικότητα που έδειξαν χιλιάδες άνθρωποι στον δρόμο. Αυτά είναι που επέτρεψαν στην πορεία να κρατήσει μέχρι το τέλος παρά την τεράστια κρατική υπεροπλία. Ακόμη, είναι μεγάλη τύχη για το κίνημα να έχει στο πλάι του ανθρώπους σαν τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τους μουσικούς του που από τη θέση που βρίσκονται κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να σταθούν με αξιοπρέπεια που λείπει από την εποχή μας. Τους αξίζουν συγχαρητήρια. Ας κρατήσουμε για το τέλος δύο φράσεις που ειπώθηκαν στη χθεσινή συναυλία. Το “Γνώση χωρίς ελευθερία είναι απόγνωση” του Θανάση Παπακωνσταντίνου και το “Κι ας μη νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα” από τον Γιάννη Μάγγο.

ΠΗΓΗ: https://www.alerta.gr/archives/27275

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ του κόσμου ήταν άμεση με την διοργάνωση μεγάλης νυχτερινής διαδήλωσης στους δρόμους της Θεσσαλονίκης

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΕΔΩ φωτογραφίες και ενημερώσεις για τις άμεσες αντιδράσεις των φοιτητών

______

Ένας σύντομος απολογισμός για την δολοφονική επίθεση της αστυνομίας στο ΑΠΘ το Σάββατο 16/9- Χρύσα Λύκου

Απ’ τη χθεσινή συναυλία του Θανάση να κρατήσουμε τα πρόσωπα αυτών των παιδιών. Να κρατήσουμε να ανοιγμένα χέρια τους. Να κρατήσουμε τις δικές τους φλόγες. Να κρατήσουμε την ανάγκη τους για μια ελεύθερη ζωή. Να κρατήσουμε πως μέσα σε δακρυγόνα, ημιλυπόθυμα παιδιά, γονείς με μωρά που έτρεχαν, ο Θανάσης συνέχισε να τραγουδά με τους μουσικούς του: “Ήταν μπάτσοι διαλεχτοί που κάναν πασαρέλα”. Να κρατήσουμε ότι ο κόσμος έφυγε χωρίς να μπορεί να αναπνεύσει και αμέσως συγκρότησε πορεία τα ξημερώματα. Να κρατήσουμε ότι διαλύθηκαν με κάμποσα λύτρα νερού στα κεφάλια τους. Να κρατήσουμε το κορίτσι που έβλεπα σε κάποια live σύνδεση και έλεγε σε άνδρα των ΜΑΤ: “τι σας κάναμε; είστε ντροπή. Ντροπή. Θα κοιμηθείς ήσυχος τώρα;”.

Να κρατήσουμε το: “Είμαστε εδώ γιατί θέλουμε να στηρίξουμε το φοιτητικό κίνημα που παλεύει μόνο του. Κοινωνικοποιηση, ζύμωση στις ιδέες και πολιτισμός. Γνώση χωρίς ελευθερία είναι απογνωση”.

Να τα κρατήσουμε και να προχωρήσουμε. Να σιγομουρμουρίζουμε κάθε μέρα για να μην ξεχνάμε τους στίχους: “άνθρωπέ μου τι ξεφτύλα, να σου χαλάνε το όνειρο κι εσύ να τους αφήνεις”. Και να προχωρήσουμε.

The post Δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο ΑΠΘ [VIDEOS] appeared first on Void Network.

Το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ζωντανός κοινωνικός οργανισμός, όταν το απειλείς ξέρει να δαγκώνει!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ- ΠΙΣΩ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ

Αναδημοσιεύουμε εδώ την ενημέρωση που μας στάλθηκε από το Στέκι του Βιολογικού και καλούμε τις φίλες και τους φίλους μας να πάρουν μέρος στους αγώνες για την υπεράσπιση κάθε απελευθερωμένου χώρου μέσα στο ΑΠΘ και σε κάθε σχολή σε όλη τη χώρα.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

Συντρόφια καλησπέρα,

Όπως ήδη γνωρίζετε, η κατάληψη “στέκι στο βιολογικό” απειλείται με
εκκένωση. Η απειλή αυτή αξιολογείται ως σοβαρή, αφού δε βασίζεται σε
κάποια αόριστη πληροφορία, αλλά σε έργο που έχει αναρτηθεί στη Διαύγεια
και προβλέπεται να περατωθεί εντός 16 μηνών (από μέσα Σεπτέμβρη). Καθώς
πλησιάζει η περίοδος των Χριστουγέννων (περίοδος μειωμένων
αντανακλαστικών για το κίνημα) και στο αναρτημένο σχέδιο η προθεσμία για
το γκρέμισμα των τοίχων (συμπεριλαμβανομένου και ενός τοίχου του
στεκιού)είναι 4 μήνες (άρα μέχρι μέσα Γενάρη), γίνεται σαφής η ύπαρξη
του κινδύνου. Σε αυτό το μοτίβο προστίθενται και οι αλλεπάλληλες
δηλώσεις στοχοποίησης του στεκιού από τον υφυπουργό παιδείας Συρίγο. Σε
αυτό το πλαίσιο, καλούμε τον κόσμο του αγώνα σε διοργάνωση κινήσεων και
δράσεων αλληλεγγύης, αλλά και να είναι σε εγρήγορση. Ήδη έχουν γίνει
κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης και έχει καλεστεί και “τρέχει” η Ανοιχτή
συνέλευση για την υπεράσπιση της κατάληψης “στέκι στο βιολογικό”. Την
Πέμπτη 16/12 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στην
πόλη της Θεσσαλονίκης, ενώ η επόμενη ανοιχτή συνέλευση για την
υπεράσπιση της κατάληψης θα γίνει στο στέκι στο βιολογικό τη Δευτέρα
20/12.
Παρακάτω επισυνάπτεται το κείμενο του στεκιού. Μπορείτε να προωθήσετε το
παρόν mail και σε άλλες συντροφικές συνελεύσεις, δομές, εγχειρήματα που
τυχόν δεν περιλαμβάνονται.

Συντροφικά, Κατάληψη “Στέκι στο Βιολογικό”.

34 ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ

ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Την Πέμπτη 18 Νοέμβρη 2021, παρατηρήσαμε κάποιες “αλλαγές” εντός του
κτηρίου του Βιολογικού και συγκεκριμένα στο χώρο του φουαγιέ, με την
τοποθέτηση γυψοσανίδων που απέκλειαν το μισό χώρο, αφήνοντας ένα
διάδρομο μεταξύ των δύο εισόδων του κτηρίου. Μάλιστα είχαν το θράσος να
αφήσουν κάποια ευδιάκριτα σημάδια σε τοίχους, περιλαμβάνοντας τοίχο του
στεκιού και προμηνύοντας την κατεδάφισή τους.

Μετά από σχετική έρευνα στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και του
προγράμματος Διαύγεια (διαφάνεια στο κράτος), διαπιστώσαμε ότι στις 16
Σεπτέμβρη 2021, ανατέθηκε σε εργολαβία, έργο ύψους 1.320.600,00 ευρώ, με
θέμα: “ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΔΙΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΧΩΡΩΝ ΙΣΟΓΕΙΟΥ ΚΤΗΡΙΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΓΙΑ
ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ Σ.Θ.Ε. (Σχολή Θετικών Επιστημών, γειτονικό κτήριο)”. Το
χρονοδιάγραμμα τους προβλέπει ότι το συγκεκριμένο έργο πρέπει να
παραδοθεί σε διάστημα 16 μηνών από την ανάρτηση – υπογραφή της συμφωνίας
κι από τα σχέδια τους φαίνεται ξεκάθαρα ότι προορίζουν για “αίθουσα
αναμονής” το χώρο του στεκιού, κάτι “άκρως απαραίτητο” άλλωστε για τη
λειτουργία της σχολής. Μάλιστα, από τη συμφωνία φαίνεται πως το
γκρέμισμα των τοίχων προβλέπεται να γίνει σε διάστημα 4 μηνών από την
υπογραφή της (δηλαδή μέχρι μέσα Γενάρη), γεγονός που καθιστά την απειλή
εκκένωσης άμεση. Ήδη πρυτάνεις και εργολάβοι ανέλαβαν δράση για την
αναδιαμόρφωση “χρηστικών” χώρων και τη διεκπεραίωση του.

Τη στιγμή που η φοιτητική κοινότητα το προηγούμενο διάστημα δέχτηκε
ολομέτωπη επίθεση, με τη ψήφιση του αντιεκπαιδευτικού νομοσχεδίου και
των “μέτρων φύλαξης” εντός των Πανεπιστημίων, (Ομάδα Προστασίας
Πανεπιστημιακού Ιδρύματος) κι ενώ βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με τη
χείριστη κρατική διαχείριση της πανδημίας σε υγειονομικό, οικονομικό και
κοινωνικό επίπεδο αντί να αναβαθμιστούν οι χώροι της εκπαίδευσης και
ειδικότερα τα Πανεπιστήμια, προτιμούν την υποβάθμιση (όπως επίσης και
στον τομέα της υγείας). Το κράτος, για πολλοστή φορά μας δείχνει
ξεκάθαρα ότι στόχος του είναι η αποστείρωση του πανεπιστημίου, η
αποδυνάμωση και η καταστολή οποιασδήποτε πολιτικής φωνής και
ριζοσπαστικοποίησης και φυσικά η κερδοσκοπία προς όφελος μερικών τσεπών
και όχι των ίδιων των φοιτητ(ρι)ών. Σε αυτό τον ευρύτερο κρατικό
σχεδιασμό φαίνεται πως εντάσσεται και η απόφαση για εκκένωση του
στεκιού, αφού ο ίδιος ο υφυπουργός Παιδείας Συρίγος δύο φορές σε
δηλώσεις του έχει στοχοποιήσει ονομαστικά το Βιολογικό, προαναγγέλλοντας
την αντικατάστασή του με βιβλιοθήκη, και έκανε λόγο ξανά για την είσοδο
πανεπιστημιακής αστυνομίας. Σε αυτή τη συνθήκη, την Πέμπτη 9/12, μια
ομάδα ασφαλιτών εμφανίστηκε στο φουαγιέ της Σ.Θ.Ε., την ώρα που
πραγματοποιούνταν η τακτική συνέλευση του αυτόνομου σχήματος Φυσικού και
πρόβες θεατρικών ομάδων, περιεργαζόμενη επιδεικτικά τον κόσμο που υπήρχε
στους χώρους της σχολής. Η κίνηση αυτή απαντήθηκε με αντανακλαστική
συγκέντρωση και πορεία την επόμενη μέρα μέσα στο campus, όμως δείχνει
τις διαθέσεις του κράτους ενάντια στα διάφορα αγωνιζόμενα υποκείμενα στα
πανεπιστήμια.

Δε μας εκπλήσσει καθόλου και δε ξεχνάμε ότι όσο μας δείχνουν τα δόντια
τους εμείς θα τα σπάμε. Έχουν ιστορία και παρελθόν οι σχέσεις των
πρυτανικών αρχών με το κράτος και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς.
Από τις εκκενώσεις των καταλήψεων πανεπιστημιακής ιδιοκτησίας, Terra
Incognita, Rosa Nera, Βανκούβερ Απάρτμαν, Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στην
Α.Σ.Ο.Ε.Ε., τις εισβολές στη Φ.Ε.Π.Α. και τις εκτεταμένες φθορές στους
υπό κατάληψη πολιτικούς χώρους, τη μελλοντική πρόσληψη ειδικών σωμάτων
φύλαξης, μπάτσων δηλαδή και το φύτεμα τους εντός των πανεπιστημίων,
μέχρι την πρόσφατη παρωδία του μείγματος D.N.A. και τις διώξεις των 14
αγωνιστρ(ι)ών της κατειλημμένης πρυτανείας του Ε.Μ.Π. της Αθήνας.

Το είχαμε πει και θα το ξαναπούμε, έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς και θα
λογαριαστούμε. Το στέκι στο βιολογικό εδώ και 34 χρόνια λειτουργεί ως
κατειλημμένος χώρος εντός του πανεπιστημίου και μέχρι και σήμερα
συνεχίζει να αποτελεί σημείο συνάντησης και πολιτικής ζύμωσης με βασικό
άξονα την αυτοοργάνωση με αντιεμπορευματικούς όρους, την αλληλεγγύη στα
έγκλειστα συντρόφια και την καθημερινή διεκδίκηση των ζωών μας. Έχουν
συστεγαστεί και συστεγάζονται ομάδες και εγχειρήματα, κάποια
μακροβιότερα άλλων και πάντα διατηρώντας την πολυμορφία της έκφρασης,
της δράσης και των αγώνων. Το πλαίσιο καταστολής το οποίο έχει υποστεί η
κατάληψη ανά τα χρόνια, προέρχεται κυρίως από ενδοπανεπιστημιακές αρχές
και κοσμητείες και ουκ ολίγες φορές έχουν στοχοποιηθεί άτομα, φοιτητές
και συλλογικότητες που δραστηριοποιούνταν και δραστηριοποιούνται στο
στέκι.

Για εμάς, αυτοί οι χώροι είναι χώροι ελευθερίας, που απορρίπτουν τις
έννοιες της ιεραρχίας, της ιδιοκτησίας και της οικονομικής
εκμετάλλευσης.

Αν νομίζουν ότι θα περιμένουμε άπραγα την εκκένωση του στεκιού,
γελιούνται.

Είμαστε εδώ λοιπόν.

Όταν αγωνίζεσαι μπορεί και να χάσεις, όταν δεν αγωνίζεσαι έχεις ήδη
χάσει

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις

στέκι στο Βιολογικό

_________

The post SOS- Το Στέκι στο Βιολογικό απειλείται μετά από 34 χρόνια appeared first on Void Network.

«…Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα»

Walter Benjamin, Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας ΙΧ

Πρόσφατα στο Bristol, στο πλαίσιο κινητοποιήσεων που συντελούνται ενάντια στο εκτεταμένο και συστηματικό gentrification, ένα από τα συνθήματα που διατυπώθηκαν ήταν το “Leave Bristol shitty” («Αφήστε το Μπρίστολ χάλια»)! Παρά τη ρητορική του αμεσότητα, το σύνθημα λειτουργούσε σε πολλαπλά επίπεδα. Καταρχάς, ήταν μια υπενθύμιση ότι αυτό που στα μάτια ορισμένων είναι άσχημο και παρωχημένο για άλλους είναι ένας τόπος κατοικίας. Κατ’ επέκταση, το σύνθημα λειτουργούσε ως κριτική στον εκσυγχρονιστικό λόγο που τροφοδοτεί τη νεοφιλελεύθερη  μηχανή ανάπτυξης και καθιστά τη «μεταρρύθμιση» και την «αλλαγή» κάτι σαν κατηγορικές προσταγές του λόγου και, επομένως, σαν αυταπόδεικτά ορθές και θεμιτές πρακτικές. Αντιστρόφως, το σύνθημα υπογράμμιζε ότι, ενίοτε, για να βελτιώσουμε κάτι πρέπει πρώτα από όλα να υπερασπιστούμε την ύπαρξη του.

Μέσα από μια ανάλογη προοπτική μπορούμε να δούμε και τις αλλαγές στα πανεπιστήμια που νομοθετήθηκαν προ ημερών. Στην ουσία της, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση στην ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί στιγμή μιας συνολικής αναδιάρθρωσης του κοινωνικού χώρου, που προωθείται εντατικά από την κυβέρνηση της ΝΔ, μα εκτυλίσσεται με διακυμάνσεις εδώ και πολλά χρόνια. Ο χαρακτήρας του νομοσχεδίου ίσως δεν ήταν πάντα πρόδηλος, επειδή ο λόγος που διαμεσολάβησε τη ψήφιση συνέπλεκε την εκσυγχρονιστική ρητορική με μία δεξιά ρητορική «νόμου και τάξης», ενώ συγχρόνως διαποτιζόταν από τη μνησικακία της ελληνικής Δεξιάς ενάντια στη Μεταπολίτευση και την περιβόητη «ηγεμονία της Αριστεράς». Επίσης, ένα κομμάτι της κριτικής εστίασε στα συμφέροντα που εξυπηρετούνταν από το νομοσχέδιο, παρουσιάζοντας το ως εξυπηρέτηση των ιδιωτικών κολλεγίων. Ενώ όμως η μηχανή της ανάπτυξης λειτουργεί μέσα από την συνάρμοση και ικανοποίηση διακριτών συμφερόντων, αν το νομοσχέδιο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια εξυπηρέτηση λίγων σχολαρχών δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει ευρύτερη κοινωνική νομιμοποίηση. Γενικά μιλώντας, για να μπορέσει μια ιδέα να λειτουργήσει ως πυκνωτής συμφερόντων, τα οποία είναι πάντα πολλαπλά και ετερογενή, πρέπει να διατηρεί μια αυτοτέλεια σε σχέση με αυτά.

Όπως και σε κάθε άλλο κοινωνικό πεδίο που αναδιαρθρώνεται, οι αλλαγές στα πανεπιστήμια προωθούνται επειδή το κράτος -διατηρώντας ως τρόπο αναπαραγωγής του πάντοτε ενεργή τη δυνατότητα να αναγνωρίζει και να ονοματίζει τα διάφορα «προβλήματα»- διακηρύσσει εν προκειμένω πως το πρόβλημα είναι η ανομία, οι αιώνιοι φοιτητές και οι χαμηλές βάσεις. Μάλιστα, σε αντίθεση με τα δύο τελευταία ζητήματα, η ανομία αναγνωρίστηκε ως πρόβλημα και από την αντιπολίτευση, του Σύριζα περιλαμβανομένου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η διαφωνία στην κεντρική πολιτική σκηνή τέθηκε κυρίως με όρους αποτελεσματικότητας, χωρίς να αμφισβητείται ότι υπάρχει ανάγκη για «ασφάλεια». Ειρήσθω εν παρόδω, όσοι ψαρεύουν στα νερά της περιλάλητης «μεσαίας τάξης», θα ήταν καλό να θυμούνται ότι αν το ζητούμενο είναι η ασφάλεια, η Δεξιά αυτομάτως βρίσκεται σε προνομιακό πεδίο άσκησης της δικής της πολιτικής και του δικού της λόγου· καθείς στο είδος του.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, λαμβάνοντας υπόψη τη τρέχουσα διαχείριση της πανδημίας, δεν πρέπει να εκπλήσσει ότι παρόμοια λογική αποτυπώθηκε στο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση. Ακριβώς όμως, το γεγονός ότι το συγκεκριμένο μέτρο εντάσσεται στον ευρύτερο μηχανισμό ασφάλειας που τα σύγχρονα αστικά κράτη έχουν δημιουργήσει και συστηματικά επεκτείνουν, σημαίνει ότι δεν πρέπει να κατανοήσουμε το νέο αστυνομικό σώμα με στενά κατασταλτικούς όρους. Στην πραγματικότητα, η προσδοκία της κυβέρνησης είναι το πανεπιστήμιο να γίνει το αντίστοιχο της οδού Ερμού, όπου η μόνιμη παρουσία αστυνομίας εμφανίζεται ως φυσικό στοιχείο του χώρου, ο εγγυητής της απρόσκοπτης ροής εμπορευμάτων και καταναλωτικής απόλαυσης που συνοψίζουν την κυρίαρχη νοηματοδότηση της ελευθερίας σήμερα. Η αντίληψη αυτή ουδόλως αντιφάσκει στον συντηρητισμό της κυβέρνησης. Το αντίθετο, η θέσπιση αστυνομικής παρουσίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της νεοφιλελευθεροποίησης του πανεπιστήμιου. Για αυτό και ο επιδιωκόμενος εκσυγχρονισμός της ανώτατης εκπαίδευσης μπορεί να φέρει την υπογραφή μιας θεούσας βγαλμένης από τα κιτάπια του εθνικόφρονος κιτς της ελληνικής Δεξιάς.

Και το «πρόβλημα της ανομίας»; Ως προς αυτό πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ένα φαινόμενο δεν στοιχειοθετεί αυτομάτως κάποιο συγκεκριμένο «πρόβλημα», παρά οριοθετείται ως τέτοιο μέσω από τη μεσολάβηση ενός ορισμένου λόγου. Όπως λοιπόν η προσπάθεια ανθρώπων να αλλάξουν χώρα δεν αποτελεί κάποιο φυσικό «μεταναστευτικό πρόβλημα» ούτε η ανισότητα είναι απαραίτητα πρόβλημα «κοινωνικής συνοχής», έτσι και οι όποιες βιαιοπραγίες (πόσο μάλλον συνολικά οι διάφορες παρεμβάσεις και άμεσες δράσεις) έχουν γίνει μέσα στα πανεπιστήμια δεν στοιχειοθετούν εξ ορισμού ένα «πρόβλημα ανομίας». Αντιθέτως, μπορεί να τεθούν ως ζήτημα πολιτικής κουλτούρας, το οποίο ανοίγει ένα διαφορετικό φάσμα απαντήσεων και προβληματικών. Η οροθέτηση του ζητήματος ως «πρόβλημα ανομίας» και η συναφή οριοθέτηση του εντός ενός πλέγματος ασφάλειας, επί της ουσίας αποσκοπεί να στιγματίσει την ίδια τη δυνατότητα αυτών των δράσεων ως σύμπτωμα της «υπερβολικής ελευθερίας» που υπάρχει στα πανεπιστήμια. Και εφόσον η ελευθερία αυτή πηγάζει από τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, η καταγγελλόμενη ανομία, όπως και σε πολλές άλλες ανάλογες περιπτώσεις (εσχάτως στο Λόφο του Στρέφη στα Εξάρχεια) λειτουργεί ως όχημα στιγματισμού του δημοσίου χώρου.

Ο δημόσιος αυτός χαρακτήρας δεν αποτελεί κάποιο περιφερειακό στοιχείο του ελληνικού Πανεπιστημίου. Αντιθέτως, ένα από τα ιδιαίτερα και καθοριστικά χαρακτηριστικά των Πανεπιστημίων στην Ελλάδα είναι ότι έχουν παραμείνει δημόσια με την ουσιαστική έννοια του όρου, δηλαδή χώροι ανοιχτοί στις κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές ζυμώσεις και δραστηριότητες. Οι δημόσιες ανοιχτές συνελεύσεις, οι ομιλίες, οι πολιτικές εκδηλώσεις, οι συναυλίες, τα πάρτυ, οι κινηματογραφικές προβολές αποτελούν σημαίνουσες όψεις του ελληνικού πανεπιστημίου, κομμάτια της ιστορίας του αλλά και ζωντανά κομμάτια μνήμης και εμπειρίας για χιλιάδες ανθρώπους που έχουν περάσει από αυτά, είτε είχαν πανεπιστημιακή ιδιότητα είτε όχι.

Κατά αυτόν τον τρόπο, στην Ελλάδα έχει αποτυπωθεί έμπρακτα η διαφορά δημόσιου και κρατικού, στοιχείο που κομμάτια της Αριστεράς ενίοτε λησμονούν. Σε σημαντικό βαθμό το πανεπιστήμιο δεν ήταν απλά κρατικό αλλά άνηκε (ως αξία χρήσης) στο «Δήμο», δηλαδή σε όλους μας.

Αυτό έχει δημιουργήσει και μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαλεκτική μεταξύ του κοινωνικού και του ακαδημαϊκού πεδίου, που εμπόδιζε το τελευταίο να περικλειστεί σε μια διακριτή σφαίρα παραγωγής εξειδικευμένης γνώσης. Επίσης, το γεγονός ότι τα πανεπιστήμια είναι δημόσιος χώρος έχει επιτρέψει κάτι ακόμα πιο σκανδαλώδες στα μάτια της Δεξιάς: να μετατρέπονται σε πεδία και κέντρα κοινωνικού αγώνα. Για να μην πάμε ακόμα πιο πίσω στην ιστορία, από το Πολυτεχνείο του 1973 μέχρι τις καταλήψεις του Δεκέμβρη του 2008 και από την 12η Φεβρουαρίου του 2012 έως τις 22 Φεβρουαρίου του 2021 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τα πανεπιστήμια αποτελούν εδαφικοποίηση μιας ιστορίας πολιτικών συγκρούσεων και ταξικών-κοινωνικών αγώνων. Και αυτή είναι μια ιστορία που η Δεξιά σιχαίνεται και φθονεί. Στον βαθμό που η Αριστερά έθρεψε και υπερασπίστηκε τον δημόσιο χαρακτήρα των ελληνικών πανεπιστήμιων, η αναδιάρθρωση που προωθείται αναμενόμενα διαμεσολαβείται από την προσπάθεια διάλυσης της «αριστερής ηγεμονίας» εντός της ακαδημίας που στοιχειώνει το δεξιό φαντασιακό.

Όπως όμως κάποιες δεκαετίες νωρίτερα η συντριβή της Αριστεράς δεν ήταν απλά απότοκο της δεξιάς Αντίδρασης αλλά συνδεόταν με μία ευρείας κλίμακας ανασυγκρότηση, το αντί-αριστερό πάθος σήμερα, και η συναφή μνησικακία προς την μεταπολίτευση, δεν αποτελούν έκφραση ενός οπισθοδρομικού σκοταδισμού. Οι αλλαγές αυτές είναι κινητήρια δύναμη της επιτελούμενης αναδιάρθρωσης και επομένως καταλύτες της εκσυγχρονιστικής ορθολογικότητας που συγκροτεί τον μεταρρυθμιστικό λόγο και τις ανάλογες πρακτικές της κυβέρνησης. Για αυτό άλλωστε η Αριστερά και οι αναρχικές ομάδες καταγγέλλονται για οπισθοδρόμηση και παρεμπόδιση της προόδου· «να γίνουν τα πανεπιστήμια όπως στις κανονικές χώρες».

Κάπου εδώ οι αναλογίες με το εξωτερικό που χρησιμοποιήθηκαν στο πλαίσιο ενός αντιπολιτευτικού λόγου βρίσκουν τα όρια τους. Στην Αγγλία (μοντέλο για τον κυβερνητικό εκσυγχρονισμό) όντως δεν υπάρχει αστυνομία αλλά δεν χρειάστηκε κιόλας. Η εν πολλοίς επιτυχημένη διαδικασία νεοφιλελευθεροποίησης των πανεπιστημίων, ανάμεσα σε πλείστους ακόμα κοινωνικούς χώρους, επιτελέστηκε από την ίδια την αγορά (με τις κατάλληλες φυσικά θεσμικές και νομικές ρυθμίσεις) σε μία ήδη ηττημένη από τη Θάτσερ κοινωνία. Στην Ελλάδα κάποια μορφή καταστολής είναι απαραίτητη. Και η αστυνομία είναι προφανώς απείρως πιο ικανό και κατάλληλο όργανο για αυτόν τον σκοπό απ’ ότι οι ιδιωτικές εταιρίες security.

Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται η πραγματική συνάφεια με τον εξευγενισμό του Μπρίστολ. Και στις δύο περιπτώσεις βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν λόγο που συγκροτεί και λειτουργεί μέσα από μια εμπειρία του χρόνου ως πρόοδο, δηλαδή ως γραμμική πορεία βελτίωσης που οδηγεί σε ανώτερες μορφές ζωής. Η ιδιάζουσα αυτή εμπειρία αφενός δικαιολογεί πρακτικές που φαινομενικά μοιάζουν ετερογενείς προς αυτό που τίθεται ως σκοπός της προόδου. Έτσι, όπως η υποδούλωση και ενίοτε η εξόντωση ολόκληρων λαών εμφανίζονταν κάποτε ως απαραίτητες στιγμές της χωρικής επέκτασης της νεωτερικότητας, η παρουσία της αστυνομίας μέσα στα πανεπιστήμια (δηλαδή ένα εξ’ ορισμού αυταρχικό μέτρο) μπορεί να παρουσιάζεται ως «δροσερή πνοή» εκδημοκρατισμού.

Την ίδια στιγμή, η προοδευτική αντίληψη του χρόνου και της ιστορίας απονομιμοποιεί και αποκλείει ένα σύνολο άλλων φαινομένων, λόγων και πρακτικών, τα οποία θεωρούνται «οπισθοδρομικά». Από αυτή τη σκοπιά, η προωθούμενη μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων αποτελεί απτή υπενθύμιση ενός ευρύτερου ιστορικού γεγονότος: η πρόοδος, κάποτε, του αστικού κόσμου και, σήμερα, του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού, δεν εκδηλώνεται δια της ομαλής και γραμμικής αυτοπραγμάτωσης του Ορθού Λόγου μέσα στον κοινωνικό χώρο αλλά μέσα από τον αποικισμό ήδη δομημένων κοινωνικών πεδίων.

Προτού συνεπώς απαντήσουμε «τι πρέπει να γίνει με τα πανεπιστήμια», οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε τι θεωρούμε ως «καλό πανεπιστήμιο». Η κυβέρνηση θέλει ένα πανεπιστήμιο εμποτισμένο από την αγορά και την ορθολογικότητα της, όπου μη-επικερδή τμήματα και σχολές θα έχουν όλο και λιγότερη θέση και όπου προφανώς μαζί με τους «εξωπανεπιστημιακούς» θα έχουν αποβληθεί οι ταξικές-κοινωνικές συγκρούσεις, ο ανταγωνιστικός λόγος και τα πολιτικά υποκείμενα. Η κυβέρνηση εχθρεύεται τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου μαζί με όλα όσα αξίζουν σε αυτό.

Αν από την άλλη θέλουμε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, τα προβλήματα και οι λύσεις είναι διαφορετικά: δημόσια χρηματοδότηση, άνοιγμα θέσεων για νέους επιστήμονες, ενίσχυση της έρευνας και των υποδομών και βέβαια διατήρηση μιας ουσιαστικής αυτοτέλειας. Εξίσου, θέλουμε έναν χώρο ανοιχτό στην κοινωνία, όπου η κυκλοφορία της κριτικής σκέψης μπορεί να μετατραπεί σε κυκλοφορία αγωνιζόμενων σωμάτων. Εν τέλει, αυτή η διαλεκτική λόγου και πράξης αποτελεί για εμάς το πρακτικό μονοπάτι μέσα από το οποίο το δημόσιο πανεπιστήμιο που υπερασπιζόμαστε σήμερα μπορεί να οδηγήσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο που επιθυμούμε να δούμε αύριο. Ένα πανεπιστήμιο που δεν θα υπάγεται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς ούτε θα λειτουργεί ως οργανικός διανοούμενος της κρατικής κυριαρχίας αλλά θα αποτελεί έκφραση και πεδίο εμπλουτισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας και δημιουργικότητας. Όπου η δημόσια εκπαίδευση δεν θα αντιπαρατίθεται στην ιδιωτική ως ο φτωχός συγγενής της, διότι η εκπαίδευση δεν θα είναι πλέον εμπόρευμα. Και όπου η πρόοδος δεν θα φοράει τα σήματα σωμάτων ασφαλείας, αλλά της κοινωνικής αλληλεγγύης ως καταστατική όψη του τι σημαίνει ανώτατη εκπαίδευση. «Μια άλλη δικαιοσύνη, ένας άλλος χώρος, ένας άλλος χρόνος».

Όπως εδώ, έτσι και στις περισσότερες χώρες, η ελευθερία της έκφρασης στον δημόσιο χώρο καταστέλλεται με αστυνομικές επιχειρήσεις και απαγορεύσεις, ενώ η γενική δυσαρέσκεια και απογοήτευση γεννά αναταραχές που ξεσπάνε καθημερινά για όλους τους λόγους του κόσμου. Οι νόμοι της οικονομίας δεν μπορούν να μας υποσχεθούν τίποτα, και ο μόνος δρόμος που απομένει στους κυρίαρχους είναι η αστυνόμευση και η καταστολή κάθε μορφής ελεύθερης ζωής που κατακτήθηκε με τους αγώνες του παρελθόντος. Η ελευθερία πλέον βρίσκεται στους αγώνες που θα δώσουμε στο αβέβαιο παρόν μας για να αντισταθούμε στο εφιαλτικό μέλλον που σχεδιάζεται για όλους και για όλες μας.

Καλούμε τους φίλους και τις φίλες μας να συμμετάσχουν μαζικά στις συνελεύσεις και τις διαδηλώσεις για την υπεράσπιση του ρόλου του πανεπιστημίου ως έναν ελεύθερο δημόσιο χώρο γνώσης, έκφρασης, διαλόγου και αμφισβήτησης.  Γιατί η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν μπορεί να μπει στη γυάλα, η κοινωνία δεν είναι πειραματόζωο στα χέρια των αριστοκρατών, η νεολαία δεν είναι μια μάζα για σφαγή στα χέρια της αστυνομίας.

Κενό Δίκτυο

(Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)

http://voidnetwork.gr

The post ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ- Η μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης ως αποικισμός του δημόσιου χώρου appeared first on Void Network.

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Ο νέος νόμος ΔΕΝ έχει στόχο το να φύγει η “αναρχοαριστεροαυτονομία” από τα Πανεπιστήμια. Το να πιστεύουμε κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτος φετιχισμός και αυτο-αναφορικότητα, ανεπίτρεπτη πολιτικοποίηση μίας κοινωνικής σύγκρουσης. Ο νέος νόμος, θέλει να καθορίσει κοινωνικά το έδαφος πού αναπαράγονται τα εν λόγω πολιτικά μορφώματα. Και ποιο είναι αυτό το έδαφος; Το έδαφος είναι αυτό της Μεταπολίτευσης. Τί σημαίνει αυτή η δήλωση; Σημαίνει ότι οι κυβερνήτες αυτού τού τόπου, αστοί και γραφειοκράτες πολιτικοί , ξέρουν ότι στα ελληνικά Πανεπιστήμια υπάρχει εδώ και κοντά σαράντα χρόνια τώρα, ένα διαρκές πνεύμα ανυποταξίας, άλλοτε λανθάνουσας και άλλοτε εμφανούς, το οποίο έδωσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα πολύ σοβαρά κινήματα. Κινήματα πού ότι και να λένε οι γελοίοι ιδεολόγοι πού φαντασιώνονται καθαρές πολιτικές ταυτότητες είχαν πολύ μεγαλύτερο αποτέλεσμα στην πραγματική ιστορία από όλες τις κακογραμμένες μπροσούρες τους.

Τα κινήματα αυτά ΔΕΝ έγιναν επειδή οι αναρχοαριστεροί ασκούσαν μεγάλη βία στους πρυτάνεις και στους καθηγητές… αυτός είναι ο φετιχισμός της πολιτικής ταυτότητας. Τα κινήματα αυτά έγιναν, ενδεικτικά, στη σύγχρονη περίοδο ενάντια Α) στο νόμο της Γιαννάκου το 2006-2007 Β) για τις υπεργολαβίες στο ΑΠΘ Γ) Για να παίρνουν μισθό οι διδακτορικοί φοιτητές και φοιτήτριες κ.α. Όλα αυτά τα κινήματα δεν θα συνέβαιναν εάν δεν υπήρχαν οι γενικές συνελεύσεις των Σχολών , το πραγματικό δημόσιο έδαφος τού κοινωνικού Ανταγωνισμού στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Γιατί το ελληνικό Κράτος δεν το πειράζει στα αλήθεια να δέρνονται οι Πρυτάνεις και να γιαουρτώνονται οι καθηγητές του. Το πειράζει όμως πολύ και έχει πολύ μεγαλύτερη φθορά, το να υπάρχουν κλειστές σχολές, διαρκείς συνελεύσεις νέων ανθρώπων πού κατεβαίνουν μια ή και περισσότερες φορές την εβδομάδα στους δρόμους και να κάνουν πορείες και να τσακώνονται με την αστυνομία και να μην γυρνάνε σπίτια τους και να μην δίνουν τα μαθήματα τους στην ώρα τους γιατί την προηγούμενη είχαν πάρτυ στις εστίες ή συνέλευση, και να μην ξέρουν οι γονείς τους τι κάνουν ή που πάνε… Αυτό πειράζει πραγματικά το γραφειοκρατικό κράτος. Η πραγματική μοριακή συμπεριφορά της αγωνιζόμενης υποκειμενικότητας. Μία συμπεριφορά διαρκής, ημι- αντάρτική σε διαρκή πόλωση με την εξουσία και το φαντασιακό τής. Αυτή η συμπεριφορά είναι που δημιούργησε το Δεκέμβρη του 2008 και μεταξύ άλλων όλο τον προηγούμενο κύκλο αγώνων και όχι οι πολλές μολότωφ και τα μπάχαλα. Γιατί οι άνθρωποι αμφισβητούνε τους αφέντες όχι όταν απλά μολοτωφιάζουν το κέντρο της Πόλης, αλλά όταν πρώτα από όλα δεν θεωρούν δεδομένη την ισχύ της Εντολής.

Με άλλα λόγια όταν έχουν απο-ταυτισθεί με τους κυβερνήτες τους.

H σύγκρουση λοιπόν πρέπει να διεξαχθεί με όρους δημόσιου χώρου, με κοινωνικούς όρους, με όρους ανοιχτότητας και φυγής από τον ασφυκτικό εγκλεισμό της ιδεολογίας και της πολιτικής ταυτότητας, του παρανοϊκού σκεπτικού “με κυνηγάνε γιατί είμαι πολύ σημαντικός”. Η σύγκρουση πρέπει να γίνει αφενός με όρους έρωτα με τις καλύτερες στιγμές της αγωνιζόμενης παράδοσης και αφετέρου με όρους διαζυγίου με τις φετιχιστικές, ναρκισσιστικές, αυτοαναφορικές και εν τέλει βαθιά αποτυχημένες πλευρές της.

Και όπως έλεγε μία υπέροχη προκήρυξη πού είχε βγει για τις καταλήψεις: “Οι καταλήψεις δεν είναι τα ντουβάρια τούς αλλά οι σχέσεις τους”. Με μία μικρή παραλλαγή μπορεί να γίνει “. Το Πανεπιστήμιο δεν είναι η Αστυνομία του αλλά οι σχέσεις του”.

_________

κείμενο: Κώστας Θεοτοκόπουλος

The post Ο νέος Νόμος Πλαίσιο στην Παιδεία και τι προσπαθεί να επιτύχει appeared first on Void Network.

Το προηγούμενο διάστημα οι φοιτητές/τριες που διαμένουν στις εστίες είχαν προχωρήσει σε κινητοποιήσεις και κατάληψη για να διεκδικήσουν διάφορα αιτήματα όπως η αποσύνδεση των βαθμολογικών κριτηρίων με την αποδοχή των αιτημάτων παράτασης της διαμονής, η βελτίωση των υποδομών κ.α.

Η Πρυτανεία του Παν/μίου Αθηνών, άρχισε να τους απειλεί πως αν δεν τερματίσουν τις κινητοποιήσεις τους θα διακοπεί η σίτιση, η ύδρευση ακόμα και η πρόσβαση στο διαδίκτυο. Πριν μία εβδομάδα περίπου οι απειλές της Πρυτανείας πραγματοποιήθηκαν αναγκάζοντας τους φοιτητές/τριες των εστιών να καταφύγουν στο μέτρο της οργάνωσης συλλογικής κουζίνας προκειμένου να σιτιστούν.

Αστυνομικοί και εισαγγελέας γυρνούν στους διαδρόμους των εστιών από τα ξημερώματα απειλώντας με συλλήψεις ενώ εκκενώνουν βίαια δωμάτια φοιτητών/τριών οι οποίοι/ες αγωνίζονταν για την επέκταση του δικαιώματος παράτασης της διαμονής τους.

Όπως αποδεικνύεται, όποιος από εδώ και στο εξής θέλει να ζει με αξιοπρέπεια θα διώκεται. Η αστυνομοκρατία και ο εκφοβισμός των αδύναμων πολιτών, πλέον επεκτείνεται με την φοιτητική κοινότητα να παίρνει ήδη μια γεύση για όσα θα ακολουθήσουν με την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου.

πηγή: rosa.gr

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας φοιτητών στην Α’ ΦΕΠΑ, οργανώθηκε άμεσα το πρωί της Τετάρτης 30/12 με αφορμή την εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στους χώρους της εστίας.

Οι φοιτητές καταδικάζουν την εισβολή, ενώ παράλληλα εναντιώνονται και στη δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Ο Σύλλογος Οικοτρόφων ΦΕΠΑ κατήγγειλε την εισβολή των δυνάμεων καταστολής στους χώρους της φοιτητικής εστίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κάνοντας λόγο για εκτεταμένες και άσκοπες φθορές στο κτίριο και υποκριτική στάση από την αστυνομία και προσπάθεια τρομοκράτησης των φοιτητών και καταπάτησης του ασύλου.

πηγή: alfavita.gr

The post Δυστοπία: Εισβολή αστυνομικών στις φοιτητικές εστίες του Πανεπιστημίου Αθηνών appeared first on Void Network.

Ενημέρωση σχετικά με τα γεγονότα που πραγματοποιήθηκαν στο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ 24/2/20

από Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι ΑΣΟΕΕ

ΣΗΜΕΡΑ ΣΗΜΑΔΕΨΑΤΕ ΜΕ ΟΠΛΟ

ΑΥΡΙΟ ΤΙ;

Από την αρχή του έτους οι μετανάστες μικροπωλητές επιδιώκουν την εδραίωση τους στο πεζοδρόμιο της ΑΣΟΕΕ. Αλληλέγγυος κόσμος από τον ευρύτερο αναρχικό/αντιεξυσιαστικό χώρo, σε συνενόηση μαζί τους βρίσκεται στο προαύλιο πραγματοποιώντας μικροφωνικές αλληλεγγύης, μοιράζοντας κείμενα και περιφρουρώντας το δημόσιο πεδίο. Όσο καιρό συμβαίνει αυτό, η αστυνομία επιχειρεί κατασταλτικούς σχεδιασμούς αυξομειούμενης έντασης με την παρουσία κάθε λογής μπάτσων (ΜΑΤ, ΟΠΚΕ ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, ασφαλίτες, στατικές δυνάμεις περιμετρικά της σχολής), αποδεικνύοντας την εμμονή της απένταντι στους μετανάστες μικροπωλητές, έχοντας επιστρατεύσει μέχρι και δύο drones.

Σήμερα αντιμετωπίσαμε κάτι διαφορετικό από τις σχεδόν καθημερινές επιχειρήσεις που λαμβάνουν χώρα στη σχολή. Λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι, αντιληφθήκαμε ένα άτομο να σταθμεύει τη μηχανή του μπροστά από τους πάγκους των μικροπωλητών στην κεντρική είσοδο της ΑΣΟΕΕ (ντυμένος με πολιτικά ρούχα έχοντας μόνο το υπηρεσιακό του κράνος), και να προπυλακίζει μετανάστη μικροπωλητή, μεταξύ άλλων λέγοντάς του ” Δικά σου τα τσιγάρα; Πάρτα και φύγε από την σχολή”. Όταν του ζητήθηκε ο λόγος απάντησε ότι είναι από την ελληνική αστυνομία, βάζοντάς το στα πόδια. Μέσα στον πανικό του πέταξε το υπηρεσιακό του κράνος και αυτοεγκλωβίστηκε σε ένα μικρό διάδρομο του κάτω προαυλίου της ΑΣΟΕΕ. Εκείνη την ώρα αντανακλαστικά τράβηξε το υπηρεσιακό του όπλο, βγάζοντας την ασφάλεια και άρχισε να σημαδεύει τα πρόσωπα των αλληλέγγυων συντροφισσών και συντρόφων, φωνάζοντας ” Κάντε πίσω, θα το χρησιμοποιήσω”. Ταυτόχρονα, ως άμμεσο αντανακλαστικό στην θέα του όπλου, ομάδα συντρόφων έσπασε την μηχανή του.

Να σημειωθεί ότι την ώρα που ο μπάτσος σημάδευε με ευθεία βολή τόσο τα κεφάλια μας όσο και των φοιτητών που διέρχονταν στο προαύλιο, ο προαύλιος χώρος της σχολής ήταν κατάμεστος απο κόσμο λόγω του ακαδημαϊκού προγράμματος της σχολής. Το εν λόγω σκηνικό διήρκησε περίπου 5 λεπτά κατά την διάρκεια των οποίων ο επίδοξος “Κορκονέας” με το ελεύθερο χέρι του χρησιμοποίησε το κινητό του για να καλέσει ενισχύσεις φωνάζοντας και κλαίγοντας στους συναδέλφους του: “Ρε βλάκες ελάτε για βοήθεια δεν αντέχω άλλο”.

Αντιλαμβανόμενοι την ασφάλειά μας, όσο και των υπόλοιπων φοιτητών, σαν προτεραιότητα, επιλέξαμε να μην κλιμακώσουμε περισσότερο το συμβάν αφήνοντάς τον να πηδήξει τα κάγκελα επί της πατησίων εγκαταλείπωντας έτσι τον χώρο της σχολής. Με το που πήδηξε, δύο δοιμιρίες ΜΑΤ κατεύθαναν ήδη στην κεντρική είσοδο με σκοπό την “διάσωσή” του, με τις οποίες ακολούθησε ολιγόλεπτη σύγκρουση καθώς εισέβαλλαν στον προαύλιο χώρο του πανεπιστημίου.

Η σημερινή συνθήκη δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ενεργειών από την ΕΛ.ΑΣ που είτε πυροβολεί στον αέρα στην οδό Αντωνιάδου, είτε πυροβολεί προς το μέρος αλληλέγγυων όπως στην παρέμβαση στο πολιτικό γραφείο του Βαρβιτσιώτη για την απεργία πέινας του Δ.Κουφοντίνα, είτε εκτελεί 15χρονους αναρχικούς στα Εξάρχεια.

Αυτός ο πανηλίθιος και εν τέλει επικίνδυνος μπάτσος, έιχε την ψευδή πεποίθηση ότι έχει την κατάσταση στην ΑΣΟΕΕ υπό έλεγχο και μπορεί να το παίζει “πιστολέρο” νομίζοντας ότι θα καταφέρει να επιβληθεί, άνευ αντιστάσεων. Αποδείχθηκε περίτρανα δημόσιος κίνδυνος αφού κραδαίνοντας τρεμάμενος απασφαλισμένο το υπηρεσιακό του πιστόλι, είχε την πρόθεση να πυροβολήσει φοιτητές και αλληλέγγυους στο σωρό με ευθεία βολή.

Γνωρίζουμε πολύ καλά το μιντιακό παραλήρημα που θα ακολουθήσει. Πρόκειται για πάγια τακτική από τα καθεστωτικά σκουπίδια , που μέσα από τις διαστρεβλωμένες τους αφηγήσεις έρχονται να καλύψουν, να ξεπλύνουν και να νομιμοποιήσουν κοινωνικά την αυθαιρεσία των μπάτσων λασπολογώντας απέναντι σε αναρχικούς/αντιεξουσιαστές και σε εξεγερμένα υποκείμενα που αντιστέκονται.

Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι που ήρθανε αντιμέτωποι με την απειλή του όπλου δεν έκαναν βήμα πίσω υπερασπιζόμενοι μαχητικά το δημόσιο χώρο και τα αξιακά τους.

ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΕΣ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΟΜΩΝ ΜΑΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ ΑΣΟΕΕ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 25/2 12:00

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Ασοεε και αλληλέγγυοι/ες

The post Αστυνομικός απειλεί με όπλο φοιτητές στην ΑΣΟΕΕ- Κείμενο Ενημέρωσης & Συγκέντρωση Τρ. 25/2/2020 appeared first on Void Network.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΧΙΠ ΧΟΠ ΚΑΦΕΝΕ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ

Στις 18/01/20 διοργανώσαμε ένα hip hop live στη Νομική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια του live παρατηρήθηκαν μικροεπεισόδια και κινητικότητα στο πάρκο έξω απ’ το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, από μικρή ομάδα ατόμων που δεν είχαν καμία σχέση με τη διοργάνωση και το κοινό του live. Λόγω αυτού στο σημείο έσπευσαν κατασταλτικές δυνάμεις της ομάδας ΔΕΛΤΑ και ΜΑΤ οι οποίες συγκρούστηκαν με τη συγκεκριμένη ομάδα ατόμων.

Με αφορμή το γεγονός αυτό, οι δυνάμεις της αστυνομίας θεώρησαν σκόπιμο να επιτεθούν στο χώρο διεξαγωγής της συναυλίας, αδιαφορώντας για τη συσχέτισή του με τα γεγονότα που προαναφέρονται και κατ’ επέκταση θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια και τις ζωές του μεγάλου πλήθους των παρευρισκομένων.

Εισέβαλαν στον προαύλιο χώρο της σχολής πετώντας χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δακρυγόνα και συλλαμβάνοντας τυχαία άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία. Ύστερα από αποδοκιμασίες και αντίδραση του κόσμου, που τους απώθησε με σθένος, αποχώρησαν από το προαύλιο προσωρινά. Στη συνέχεια επέστρεψαν μη διστάζοντας να πετάξουν δακρυγόνα στην κεντρική εσωτερική πόρτα και σαν αποτέλεσμα επικράτησε πανικός. Τότε το πλήθος έτρεξε στο εσωτερικό του κτηρίου όπου η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική.

Η αντίδρασή μας ήταν άμεση, οδηγώντας τον κόσμο προς την έξοδο κινδύνου της οδού Σίνα. Δυστυχώς, όμως, καθώς αποχωρούσε ο κόσμος δέχθηκε εκ νέου επίθεση απ’ τα ΜΑΤ στη συμβολή των οδών Σίνα και Σόλωνος, όπου κυνηγήθηκε μέχρι τα Εξάρχεια.

Από τα άνωθεν γεγονότα υπήρξαν έξι προσαγωγές εκ των οποίων οι δύο μετατράπηκαν σε συλλήψεις και μάλιστα με βαρύ κατηγορητήριο που δεν ευσταθεί. Είναι, μάλιστα, πρωτοφανές ότι για πρώτη φορά τίθεται το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας κατά αστυνομικού μαζί με άλλα κακουργήματα χωρίς να υπάρχουν σχετικά αποδεικτικά στοιχεία.

Το συγκεκριμένο συμβάν δεν μας εκπλήσσει, λόγω της πολιτικής και των κατασταλτικών μεθόδων που ακολουθούν οι κυβερνήσεις, με μεγαλύτερη μάλιστα ένταση το τελευταίο χρονικό διάστημα σε καταλήψεις, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στέκια, σε κόσμο του αγώνα καθώς και αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα σαν το δικό μας. Ο Χιπ Χοπ Καφενές στέκεται απέναντι σ’ αυτές τις πρακτικές και μεθόδους τρομοκρατίας. Στεκόμαστε δίπλα στους δύο συλληφθέντες και συνεχίζουμε τον ποικίλο τρόπο δράσης μας εντονότερα και πιο δυναμικά.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ
Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΧΙΠ ΧΟΠ ΚΑΦΕΝΕΣ

The post Δολοφονική επίθεση ΜΑΤ με δακρυγόνα σε συναυλία στη Νομική- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του Χιπ Χοπ Καφενε appeared first on Void Network.