Mental illness is now recognised as one of the biggest causes of individual distress and misery in our societies and cities, comparable to poverty and unemployment. One in four adults in the UK today has been diagnosed with a mental illness, and four million people take antidepressants every year. ‘What greater indictment of a system could there be,’ George Monbiot has asked, ‘than an epidemic of mental illness?’

The shocking extent of this ‘epidemic’ is made all the more disturbing by the knowledge that so much of it is preventable. This is due to the significant correlation between social and environmental conditions and the prevalence of mental disorders. Richard Bentall, professor of clinical psychology at the University of Liverpool, and Peter Kinderman, president of the British Psychological Society, have written compellingly about this connection in recent years, drawing powerful attention to ‘the social determinants of our psychological wellbeing’. ‘The evidence is overwhelming,’ notes Kinderman, ‘it’s not just that there exist social determinants, they are overwhelmingly important.’

A sick society

Experiences of social isolation, inequality, feelings of alienation and dissociation, and even the basic assumptions and ideology of materialism and neoliberalism itself are seen today to be significant drivers – reflected in the titles of a number of recent articles and talks on this subject, such as those of consultant psychotherapist David Morgan’s groundbreaking Frontier Psychoanalyst podcasts, which have included discussions on whether ‘Neoliberalism is dangerous for your mental health’, and ‘Is neoliberalism making us sick?’

Clinical psychologist and psychotherapist Jay Watts observes in the Guardian that ‘psychological and social factors are at least as significant and, for many, the main cause of suffering. Poverty, relative inequality, being subject to racism, sexism, displacement and a competitive culture all increase the likelihood of mental suffering. Governments and pharmaceutical companies are not as interested in these results, throwing funding at studies looking at genetics and physical biomarkers as opposed to the environmental causes of distress. Similarly, there is little political will to combine increasing mental distress with structural inequalities, though the association is robust and many professionals think this would be the best way to tackle the current mental health epidemic’.

It’s time we talk about the c word – capitalism

There are clearly very powerful and entrenched interests and agendas here, which consciously or unconsciously act to conceal or try to deny this relationship, and which also makes the recent willingness amongst so many psychoanalysts and therapists to embrace this wider context so exciting and moving.

Commentators often talk about society, social context, group thinking, and environmental determinants in connection with mental distress and disorders, but we can I think actually be a bit more precise about what aspect of society is mainly driving it, is mainly responsible for it. And in this context it’s probably time we talk about the c word – capitalism.

Many of the contemporary forms of illness and individual distress that we treat and engage with certainly seem to be correlated with and amplified by the processes and byproducts of capitalism. In fact, you might say that capitalism is in many respects a mental illness generating system – and if we are serious about tackling not only the effects of mental distress and illness, but also their causes and origins, we need to look more closely, more precisely, and more analytically at the nature of the political and economic womb out of which they emerge, and how psychology is fundamentally interwoven with every aspect of it.

Ubiquitous neurosis

Perhaps one of the most obvious examples of this intimate connection between capitalism and mental distress is the prevalence of neurosis. As Joel Kovel, a former psychiatrist and professor of political science, notes: ‘A most striking feature of neurosis within capitalism is its ubiquity.’ In his classic essay ‘Therapy in late capitalism’ (reprinted in The Political Self), Kovel refers to the ‘colossal burden of neurotic misery in the population, a weight that continually and palpably betrays the capitalist ideology, which maintains that commodity civilization promotes human happiness’:

‘If, given all this rationalization, comfort, fun and choice, people are still wretched, unable to love, believe or feel some integrity to their lives, they might also begin to draw the conclusion that something was seriously wrong with their social order.’

There’s also been some fascinating work done on this more recently by Eli Zaretsky (Political Freud), and Bruce Cohen (author of Psychiatric Hegemony), who have both written on the relations between the family, sexuality, and capitalism in the generation of neuroses.

It is significant, for example, that one of the most prominent features of the psychological landscape that Freud encountered in late nineteenth-century Vienna were the neuroses – which, as Kovel notes, Freud saw as being entirely continuous with ‘normal’ development in modern societies – with much of these, he adds, being rooted in our modern experience of alienation. ‘Neurosis,’ Kovel says, ‘is the self-alienation of a subject who has been readied for freedom but runs afoul of personal history.’

It was of course Marx who was the great analyst of alienation, showing how capitalist economics generates alienation as part of its very fabric or structure – showing how, for instance, alienation gets ‘lost’ or ‘trapped’, embodied, in products, commodities – from the obvious examples (such as Nikes made in sweatshops, and sweatshops embodied in Nikes) – to a wider and much more pervasive sense that the whole system of production and creation is somehow alienating.

As Pavon Cuellar remarks, ‘Marx was the first to realise that this alienation actually gets contained and incarnated in things – in “commodities”‘ (Marxism and Psychoanalysis). These ‘fetishised’ commodities, he adds, seem to retain and promise to return, when consumed, the subjective-social part lost by those alienated while producing them: ‘the alienated have lost what they imagine [or hope] to find in what is fetishised.’

Capitalism is in many respects a mental illness generating system

This understanding of alienation is really the core issue for Marx. People probably know him today for his theories of capital – how issues of exploitation, profit, and control continually characterise and resurface in capitalism – but for me the key concern of Marx, and one that is constantly neglected, or misunderstood, is his view on the centrality and importance of human creativity and productivity – man’s ‘colossal productive power’ as he calls it – exactly as it was in fact for William Blake, slightly earlier in the century.

Marx refers to this extraordinary world-transformative energy and agency as our ‘active species-life’, our ‘species-being’ – our ‘physical and spiritual energies’. But these immense creative energies and transformative capacities are, he notes, under the present system, immediately taken from us and converted into something alien, objective, enslaving, fetishised.

Restructuring desire

The image he evokes is of mothers giving birth – another form of labour perhaps – with the baby immediately being taken away and converted into something alien, something doll-like — a commodity. He considers what effect that must have on the mother’s spirit. This, for Marx, is the source of the alienation and unease, the sort of profound dislocation of the human spirit that characterises industrial capitalism. And as Pavon Cuellar shows, we can’t buy our way out of this alienation – by producing more toys, more dolls – because that’s where the alienation occurs, and is embodied and generated.

Indeed, consumerism and materialism are themselves widely recognised today as key drivers of a whole raft of mental health problems, from addiction to depression. As George Monbiot notes, ‘Buying more stuff is associated with depression, anxiety and broken relationships. It is socially destructive and self-destructive’. Psychoanalytic psychotherapist Sue Gerhardt has written very compellingly on this association, suggesting that in modern societies we often ‘confuse material well-being with psychological well-being’. In her book The Selfish Society she shows how successfully and relentlessly consumer capitalism reshapes our brains and reworks our nervous systems in its own image. For ‘we would miss much of what capitalism is about,’ she notes, ‘if we overlook its role in restructuring and marketing desire and impulse themselves.’

Another key aspect of capitalism and its impact on mental illness we could talk about of course is inequality. Capitalism is as much an inequality-generating system as it is a mental illness producing system. As a Royal College of Psychiatrists report noted: ‘Inequality is a major determinant of mental illness: the greater the level of inequality, the worse the health outcomes. Children from the poorest households have a three-fold greater risk of mental ill health than children from the richest households. Mental illness is consistently associated with deprivation, low income, unemployment, poor education, poorer physical health and increased health-risk behaviour.’

Some commentators have even suggested that capitalism itself, as a way of being or way of thinking about the world, might be seen as a rather ‘psychopathic’ or pathological system. There are certainly some striking correspondences between modern financial and corporate systems and individuals diagnosed with clinical psychopathy, as a number of analysts have noticed.

Robert Hare for instance, one of the world’s leading authorities into psychopathy and the originator of the widely accepted ‘Hare Checklist’ used to test for psychopathy, remarked to Jon Ronson: ‘I shouldn’t have done my research just in prisons. I should have spent some time inside the Stock Exchange as well.’ ‘But surely stock-market psychopaths can’t be as bad as serial-killer psychopaths?’ the interviewer asks. ‘”Serial killers ruin families,” shrugged Bob. “Corporate and political … psychopaths ruin economies. They ruin societies.”‘

Pathological institutions

These traits, as Joel Bakan brilliantly suggested in his book The Corporation, are encrypted into the very fabric of modern corporations – part of its basic DNA and modus operandi. ‘The corporation’s legally defined mandate,’ he notes, ‘is to pursue, relentlessly and without exception, its own self-interest, regardless of the often harmful consequences it might cause to others.’ By its own legal definition, therefore, the corporation is ‘a pathological institution’, and Bakan helpfully lists the diagnostic features of its default pathology (lack of empathy, pursuit of self-interest, grandiosity, shallow affect, aggression, social indifference) to show what a reliably disturbed patient the corporation is.

Why should all of these contemporary social and economic practices and processes generate so much illness, so many disorders? To answer this I think we need to look back at the wider Enlightenment project, and the psychological models of human nature out of which they emerged. Modern capitalism grew out of seventeenth century concepts of man as some sort of disconnected, discontinuous, disengaged self – one driven by competition and a narrow, ‘rational’ self-interest – the concept of homo economicus that drove and underwrote much of the whole Enlightenment project, including its economic models. As Iain McGilchrist notes, ‘Capitalism and consumerism, ways of conceiving human relationships based on little more than utility, greed, and competition, came to supplant those based on felt connection and cultural continuity.’

We now know how mistaken, and destructive, this model of the self is. Recent neuroscientific research into the ‘social brain’, together with exciting developments in modern attachment theory, developmental psychology, and interpersonal neurobiology, are significantly revising, and upgrading, this rather quaint, old-fashioned view of the isolated, ‘rational’ individual – and also revealing a far richer and more sophisticated understanding of human development and identity, through increased knowledge of ‘right hemisphere’ intersubjectivity, unconscious processes, group behaviour, the role of empathy and mentalisation in brain development, and the significance of context and socialisation in emotional and cognitive development.

As neuroscientist David Eagleman observes, the human brain itself relies on other brains for its very existence and growth—the concept of ‘me’, he notes, is dependent on the reality of ‘we’:

We are a single vast superorganism, a neural network embedded in a far larger web of neural networks. Our brains are so fundamentally wired to interact that it’s not even clear where each of us begins and ends. Who you are has everything to do with who we are. There’s no avoiding the truth that’s etched into our neural circuitry: we need each other.

Dependency is therefore built into the fabric of who we are as social and biological beings, hardwired into our mainframe: it is ‘how love becomes flesh’, in Louis Cozolino’s striking phrase. ‘There are no single brains,’ Cozolino observes, echoing Winnicott, ‘brains only exist within networks of other brains.’ Some people have termed this new neurological and scientific understanding of the deep patterns of interdependency, mutual cooperation, and the social brain ‘neuro-Marxism’ because of the implications involved.

Capitalism is, it seems, rooted in a fundamentally flawed, naive, and old-fashioned seventeenth-century model of who we are – it tries to make us think that we’re isolated, autonomous, disengaged, competitive, decontextualised – an ultimately rather ruthless and dissociated entity. The harm that this view of the self has done to us, and our children, is incalculable.

Many people believe, and are encouraged to believe, that these problems and disorders – psychosis, schizophrenia, anxiety, depression, self-harm – these symptoms of a ‘sick world’ (to use James Hillman’s terrific description) are theirs, rather than the world’s. ‘But what if your emotional problems weren’t merely your own?’, asks Tom Syverson. ‘What if they were our problems? What if the real problem is that we’re living in wrong society? Perhaps Adorno was correct when he said, “wrong life cannot be lived rightly”.’

The root of this ‘living wrongly’ seems to be because we live in a social and economic system at odds with both our psychology and our neurology, with who we are as social beings. As I suggest in my book, we need to realise that our inner and outer worlds constantly and profoundly interact and shape each other, and that therefore rather than separating our understanding of economic and social practices from our understanding of psychology and human development, we need to bring them together, to align them. And for this to happen, we need a new dialogue between the political and personal worlds, a new integrated model for mental health, and a new politics.

Rod Tweedy is an author and editor of Karnac Books, a leading independent publisher of books on mental health and therapy. His edited collection, The Political Self: Understanding the Social Context for Mental Illness, is published by Karnac.

Source: http://www.redpepper.org.uk/a-mad-world-capitalism-and-the-rise-of-mental-illness/

Void Network -as for other theory essays also- doesn’t feel the obligation to agree absolutely with the political opinions expressed on this essay. We publish it cause we find here very useful ideas that can open new perspectives on the public dialogue in our collective efforts to fight against capitalism.

The post A Mad World: Capitalism and the rise of mental illness- Rod Tweedy appeared first on Void Network.

Σε ένα περιβάλλον συνολικής επίθεσης κράτους και αφεντικών με την επίθεση στον κόσμο της εργασίας, το πετσόκομμα των μισθών, τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και τη μείωση των δαπανών για κοινωνικές ανάγκες, έρχεται να προστεθεί και η αναδιάρθρωση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Ο ΟΑΣΑ ισχυρίζεται ότι δε βγαίνει – την ίδια στιγμή που στελέχη του λεηλατούν τα ταμεία του- και δίνει εκατομμύρια ευρώ για την υλοποίηση αυτών των μέτρων (πολλές χιλιάδες ευρώ θα δοθούν μόνο για τη διαφημιστική καμπάνια της εν λόγω αναδιάρθρωσης, ώστε να πείσουν για την αναγκαιότητά της).

Ενώ το κεφάλαιο δεν θα μπορούσε να είχε τα αντίστοιχα κέρδη χωρίς ένα δίκτυο γρήγορων μετακινήσεων, για μας τους από τα κάτω τα μέτρα αυτά συνεπάγονται τον αποκλεισμό μας από μια βασική μας ανάγκη, τη μετακίνησή μας στη μητρόπολη, αφού χωρίς τα ΜΜΜ δεν μπορούμε να πάμε στην εργασία, την εκπαίδευση, τη διασκέδασή μας. Ιδιαίτερα στο Μετρό, ο αποκλεισμός αυτός συμβαίνει με τρόπο άμεσο, σωματικό: Γυάλινες μπάρες ορθώνονται μπροστά μας κατά την είσοδο και την έξοδό μας, στερώντας μας την επιλογή να μην πληρώνουμε εισιτήριο.

Παράλληλα, η επιχειρούμενη αναδιάρθρωση θα ήταν λειψή αν δεν συμπεριελάμβανε τη διαινώνιση του ελέγχου και της επιτήρησης σε όσους/ες χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ: από το φακέλωμα με ηλεκτρονικά εισιτήρια και κάρτε που δείχουν τη συνολική διαδρομή της μετακίνησης μέσα στην πόλη, τους τραμπουκισμούς από τους ελεγκτές, τα πρόστιμα, τους security/μπάτσους μέσα σε σταθμούς, μέχρι την εγκατάσταση καμερών σε λεωφορεία και συρμούς.

Για τους παραπάνω λόγους κατά την πρώτη πρωινή ώρα της Κυριακής 11 Ιούνη επιλέξαμε να επιτεθούμε στο σταθμό του Μετρό στον Κεραμεικό σπάζοντας τις μπάρες εισόδου/εξόδου, τα επικυρωτικά μηχανήματα (παλιού και νέου τύπου), τα ηλεκτρονικά μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων και τα ΑΤΜ.

Θα μετακινούμαστε ελεύθερα όπου, όποτε και με όποιον τρόπο θέλουμε. Αρνούμαστε τον έλεγχο στις μετακινήσεις (κάμερες, μπάρες, security, ελεγκτές) και δίνουμε τον δικό μας “τόνο” στην εναλλακτική νυχτερινή Αθήνα σπάζοντας εμπράκτως τα εμπόδια και δείχνοντας τον βασικό ωφελημένο από τη λειτουργία τους: το Κεφάλαιο και τη διατήρηση της κερδοφορίας του.

Το στοίχημα για τις ελεύθερες μετακινήσεις είναι διαρκές και ανοιχτό. Ο αγώνας για αυτές δεν σταματά το καλοκαίρι και συνεχίζεται με κάθε τρόπο. Δε θα περιμένουμε την εφαρμογή των μέτρων για να αντιδράσουμε. Δείχνουμε από τώρα τις προθέσεις μας και λέμε πως εμείς θα επιλέγουμε πάντα το χρόνο και το τόπο για να εξαπολύσουμε τις αρνήσεις μας στη σχεδιαζόμενη αναδιάρθωση στα ΜΜΜ.

Θα τα ξαναπούμε.

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ ΣΤΑ ΜΜΜ

ΞΥΛΟ ΣΤΟΥΣ ΕΛΕΓΚΤΕΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΟΛΕΣ
Αναρχικοί/Αναρχικές

The post Ανάληψη ευθύνης από Αναρχικούς για την επίθεση στο Μετρό – στάση Κεραμεικός appeared first on Void Network.

Το Grassroots Economics Foundation (Ίδρυμα Οικονομικών Από Τα Κάτω) είναι μία οργάνωση στην Κένυα που εργάζεται για να ενδυναμώσει τις τοπικές κοινότητες να αναλάβουν δράση για τα δικά τους μέσα διαβίωσης και το οικονομικό τους μέλλον. Η Grassroots Economics επικεντρώνεται στην ανάπτυξη της κοινότητας μέσω της οικονομικής ενδυνάμωσης μέσα από προγράμματα κοινοτικών νομισμάτων. Εκατομμύρια ανθρώπων σε κοινότητες χαμηλού εισοδήματος έχουν αγαθά και υπηρεσίες για εμπόριο, αλλά δεν έχουν πρόσβαση σε μετρητά ή σε πίστωση. Αυτές οι τοπικές πρωτοβουλίες χρειάζονται έναν τρόπο ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών χωρίς να βασίζονται σε εθνικά νομίσματα ή πιστωτικές γραμμές υψηλού επιτοκίου. H καθιέρωση ενός κοινοτικού νομίσματος, μηδενικού κοινοτικού επιτοκίου που υποστηρίζεται από δίκτυα πωλητών, αγροτών, βιοτεχνών και σχολείων, καθιστά δυνατή και προωθεί την τοπική ανταλλαγή.

Η Caroline Dama μάχεται για την χειραφέτηση των γυναικών. Μέσω της οργάνωσης Grassroots Economics, επιδιώκει να ενδυναμώσει κοινότητες χαμηλού εισοδήματος και σχολεία να εκδίδουν τοπική αμοιβαία πίστωση στην Κένυα.

Το FairCoop είναι ένας ανοιχτός παγκόσμιος συνεταιρισμός, αυτο-οργανωμένος μέσα από το διαδίκτυο, ο οποίος παραμένει εκτός κρατικού-εθνικού ελέγχου.

Ο στόχος του είναι να κάνει τη μετάβαση σε ένα καινούριο κόσμο, να μειώσει τις οικονομικές και κοινωνικές αδικίες ανάμεσα στους ανθρώπους, και την ίδια στιγμή, σταδιακά να συνεισφέρει στο νέο παραγόμενο οικονομικό πλούτο που θα είναι προσβάσιμος σε όλη την ανθρωπότητα σαν κοινό αγαθό.

Το FairCoop υποστήριζει ότι η μετάβαση σε ένα πιο δίκαιο νομισματικό σύστημα είναι το στοιχείο κλειδί. Γι’ αυτό το λόγο, προτάθηκε και το FairCoin ως το κρυπτονόμισμα πάνω στο οποίο βασίζει τις δράσεις αναδιανομής των πόρων του και το χτίσιμο ενός νέου παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Το FairCoop αποδέχεται το κάλεσμα για ολοκληρωμένη επανάσταση.

Είναι ένα κάλεσμα σε όλους εσάς που αντιστέκεστε στην κυριαρχία και στην υποδούλωση, ένα κάλεσμα για να ενωθούμε κάτω από μία συνειδητή προσωπική και συλλογική δράση, για τη βελτίωση και την ανάκτηση όλων των κεκτημένων και των αξιών που μας επιτρέπουν να ζήσουμε μια ζωή από κοινού. ‘Ενα κάλεσμα για την κατασκευή νέων τρόπων οργάνωσης και δομών σχετικών με όλες τις πτυχές της ζωής μας, που θα διασφαλίζουν την ισότητα και τη δικαιοσύνη όσον αφορά στην κάλυψη ζωτικών αναγκών.

Δίκαιες σχέσεις που στηρίζονται στην ελευθερία
Αυτο-οργάνωση και κυρίαρχες λαϊκές συνελεύσεις
Δημόσια και κοινά αγαθά
Επανάκτηση της κοινής περιουσίας ως ένα κοινό αγαθό, κάτω
από κοινωνικό έλεγχο και ιδιοκτησία
Χτίσιμο ενός συνεργατικού και αυτο-διαχειριζόμενου δημόσιου
συστήματος με αμοιβαία υποστήριξη
Απελευθέρωση της πρόσβασης στην πληροφορία και τη γνώση
Μια νέα οικονομία που στηρίζεται στη συνεργασία και τις στενές
σχέσεις
Αρμονία με το φυσικό περιβάλλον και τη ζωή

Η τέχνη του FairCoop στα ελληνικά βρίσκεται εδώ:
https://fair.coop/el/faircoop/ https://fair.coop/el/principles/

Civil Disobedience and active Self Organization of the Economy-
Occupied theater Embros (Riga Palamidi 2 -Psiris area- Athens)
Wednesday 21/6 at 21.00

Grassroots Economics Foundation is a Kenian organization which works for empower local communities to take charge of their own livelihoods and economic future. Grassroots Economics focuses on community development through economic empowerment via community currency programs. Millions of people in low income communities have goods and services to trade, but they lack accessible cash or credit. These local initiatives need a way to exchange goods and services without relying on scarce national currency or high interest credit lines. By introducing a Community Currency, a zero interest communal credit backed by networks of vendors, farmers, craftspeople and schools, it enables and promotes local exchange

Caroline Dama is a strong believer in women’s empowerment. Her organization Grassroots Economics, seeks to empower low income communities and schools to issue a localized mutual credit in Kenya.

more info
http://grassrootseconomics.org/

Fair.coop is an open global cooperative, self-organized via the Internet and remaining outside nation-state control.

Its aim is to make the transition to a new world by reducing the economic and social inequalities among human beings as much as possible, and at the same time gradually contribute to a new global wealth, accessible to all humankind as commons

Fair.coop understands that the transformation to a fairer monetary system is a key element. Therefore, Faircoin was adopted as the cryptocurrency upon which to base its resource-redistribution actions and building of a new global economic system.

Faircoop embraces the call for integral revolution

A call to all of you who resist being dominated and enslaved, to get together under one conscious personal and collective action for the improvement and recovery of the qualities and values that enable us to live a life together, as well as the construction of new organizational forms and structures in all aspects of life to ensure equality and equity in the coverage of vital needs.

Equitable relationships based on freedom
Self-organization and sovereign popular assemblies
Public and commons
Retrieve common property as the common good, under popular possession and control
Build a cooperative and self-managed public system from mutual support
Freeing up access to information and knowledge
A new economy based on cooperation and close relationships
Cooperate with life and nature

more info
https://fair.coop/el/

The post Κοινωνικη Ανυπακοή- οικονομική αυτοοργανωσή στην πράξη-ομιλία / Civil Disobedience and active Self Organization of the Economy- Occupied theater Embros Wednesday 21/6 at 21.00 appeared first on Void Network.

Ας πάψουμε να διαχωρίζουμε την Ανάγκη από την Ελευθερία.

Σ΄αυτήν την εχθρική πόλη έχουμε ανάγκη από ζωτικό χώρο. Έχουμε δηλαδή ανάγκη για στέγαση των σωμάτων μας, και για σημεία συνάντησης και παραγωγής των κοινωνικο-πολιτικών δράσεων μας. Συγκεκριμένα,η στέγαση των σωμάτων μας δεν θα μπορούσε να ταυτιστεί με την υποδούλωσή τους στη σκλαβιά που προτείνεται για την τάξη μας, ώστε να δουλεύουμε όλη μέρα ίσα ίσα για να συντηρούμε ένα σπίτι, μα ούτε και υπό το καθεστώς ανοχής, είτε στην οικογενειακή εστία ή την δομή κάποιου θρησκευτικού, κρατικού ή ιδιωτικού φιλανθρωπικού οργανισμού. Αυτό αποτελεί εξάρτηση και ετερονομία. Η εξάρτηση και η ετερονομία απαιτούν παραχώρηση της ελεύθερης κίνησης ή και γενική ακινησία.

Αρνούμαστε μια ζωή καλουπωμένη στα σάπια κυρίαρχα αξιακά της κανονικότητας,της νομιμότητας και της κανιβαλιστικής ανέλιξης.Επιλέγουμε συνειδητά να μη βρισκόμαστε υπό επιτήρηση ,όπως δε θέλουμε να είμαστε ούτε σκλάβες ούτε επαίτες. Κι αυτό είναι ανάγκη, ανάγκη για ελευθερία και ο δρόμος είναι ένας, έχει πολλές μορφές,και είναι ο δρόμος του αγώνα. Αγώνας μέσα από την αλληλέγγυα δημιουργική και ισότιμη συμβίωση και οργάνωση.

Αγώνας πέρα από τις εθνικές ταυτότητες και την ταυτότητα του πολίτη,για την επανοικειοποίηση της ζωής μας από το κράτος και τις εταιρίες, ενάντια στην υποτίμηση και εκμετάλλευση των δυνάμεων μας από τα αφεντικά. Αγώνας για την απελευθέρωση των σχέσεων και των εμπειριών μας από την χρηματική αξία. Αγώνας για την συμβίωση όλων των φύλων και σεξουαλικοτήτων. Αγώνας για να συνειδητοποιήσουμε πόσο καρκινικό είναι το αστικό περιβάλλον, και να σαμποτάρουμε την αστική επέλαση σε ό,τι θυμίζει ζωή. Αγώνας και ανάγκη μέγιστης σημασίας ενάντια στην ίδια μας την ψυχολογική και σωματική εξουδετέρωση.

Για όλους αυτούς τους λόγους, επιλέγουμε να καταλάβουμε και να ενεργοποιήσουμε τα εγκαταλελειμμένα κτίρια της Αθήνας που σκονίζονται και σαπίζουν, με άμεσο στόχο τη δημιουργία εστιών πολύμορφου αγωνιστικού κοινοτισμού.

Η κατάληψη Στέγης και Αγώνα

Όσον αφορά την κατάληψη ως κατάληψη στέγασης, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν πρόκειται να μεταφέρουμε τη δωματιακή ζωή από το ενοίκιο σε ένα τσάμπα σπίτι. Δεν θέλουμε μια εναλλακτική σύμπλευση με τις αφηγήσεις της ιδιωτικής ζωής. Θέλουμε να αλλάξει ριζοσπαστικά το συλλογικό φαντασιακό, η κοινωνική αντίληψη και δράση.

Οι καταλήψεις εν γένει καθορίζονται από το δυναμικό των εγχειρημάτων που στεγάζουν, των ατόμων που έρχονται σε επαφή και ζυμώνονται ώστε να αποκτήσουν σχέσεις αλληλεγγύης, πολιτική κουλτούρα και αγωνιστική συνείδηση. Αντίστοιχα και ο χώρος θα διαμορφωθεί υλικά και λειτουργικά για να έχει τις πιο πάνω δυνατότητες.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ύπαρξη κατειλλημένων χώρων είναι δυνατή χάρη στην παρακαταθήκη που αφήνουν οι μέχρι και σήμερα κινηματικοί αγώνες για τις καταλήψεις.Έχοντας συνείδηση αυτού, θέλουμε η κατάληψη να αποτελέσει κομμάτι του ευρύτερου κινήματος και να επιδιώκει πάντα την συνοργάνωση της με άλλα εγχειρήματα, ειδικά τέτοιας φύσης.
Η συνοργάνωση μας με τα άλλα εγχειρήματα συμβάλλει στην αυτοάμυνα μας απέναντι στην καταστολή, βοηθά στην ανάπτυξη και εξέλιξη των δομών μας και τέλος προωθεί την γενίκευση της πρακτικής απαλλοτρίωσης κτιρίων. Συνοργανωνόμαστε λοιπόν, για να προστατεύσουμε τους χώρους μας με αξιοπρέπεια και μαχητικότητα.Πιστεύουμε ότι σε περίπτωση αφάνειας και απομόνωσης γινόμαστε έρμαιο ορέξεων των ιδιοκτητών και τους κράτους,που ανά πάσα στιγμή μπορούν να εισβάλλουν,να μας χτυπήσουν και να μας πετάξουν έξω.

Πριν όμως από την κρατική καταστολή έρχεται η συκοφάντηση και η απαξίωση της ίδιας της ιδέας, και ο καλύτερος τρόπος αντίστασης είναι η διαδοσή της. Έτσι, για μας, η ανάπτυξη σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλεπίδρασης με τη γειτονιά, και ευρύτερα με την κοινωνική βάση, δημιουργεί την απαραίτητη ασπίδα ενάντια στην ιδεολογική και πρακτική καταστολή μας. Ανοίγουν οι δίοδοι επικοινωνίας για την κυκλοφορία των αγώνων, επιτυγχάνεται η ενισχυσή τους και αναδύεται η φόρμουλα για την υλοποίηση των προταγμάτων μας πέρα από τους ενδοκινηματικούς κύκλους. Η ανοικτότητα του εγχειρήματος είναι αυτό που θα δημιουργήσει έναν χώρο κοινωνικών και πολιτικών ζυμώσεων. Έναν  χώρο ελευθερίας που θα δίνει την δυνατότητα σε όποια/οιον ενδιαφέρεται να δημιουργήσει μέσα σ’ αυτόν και να συμμετέχει στις δομές του.

Εσωτερική λειτουργία της κατάληψης και προοπτικές

Η πολύμορφη σύνδεση μας με τη γειτονιά, η προώθηση και δημιουργία καταλήψεων (στέγης και μη), όπως και η συνοργάνωσή τους  θα είναι οι κεντρικοί πυλώνες της πολιτικής συνέλευσης της κατάληψης, οι κύριες της επιδιώξεις.
Παρολ’αυτά, επιθυμούμε –χωρίς να αποτελεί προϋπόθεση για ένταξη στο εγχείρημα- η αντίληψη για τον αγώνα να συνολικοποιηθεί πέρα από τις δύο θεματικές. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο σάπιος μας κόσμος μαστίζεται από φαινόμενα κυριαρχίας ποικίλης όψεως. Πέρα από την εκμετάλλευση των εργαζομένων και την γενικευμένη κοινωνική εξόντωση, την κρατική καταστολή και το φυλετικό ρατσισμό, το πλέγμα της εξουσίας περιλαμβάνει την εκμετάλλευση ή/και καταστολή των γυναικών και των διαφορετικών φύλων και σεξουαλικότητων, όπως και την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση με αποτέλεσμα την καταστροφή της. Οι χώροι εγκλεισμού της ζωής πολλαπλασιάζονται, από τα ίδια μας τα σπίτια μέχρι τα ψυχιατρεία, τις φυλακές και τα κέντρα κράτησης μεταναστών/ριων,αλλά και τις κτηνοτροφικές μονάδες μαζικής παραγωγής και τους ζωολογικούς κήπους.

Για τους πιο πάνω λόγους θέτουμε ως προοπτική της κατάληψης να αποκτήσει έμπρακτα ένα πολυθεματικό χαρακτήρα για ένα πολυμέτωπο αγώνα με σύμπραξη ανάμεσα στις δυνάμεις που θα την απαρτίζουν. Ως προυπόθεση, όχι μόνο για τη διεκπαιρέωση μιας τέτοιας προοπτικής, αλλά και της ίδιας μας της συνύπαρξης, θέτουμε αρχικά τον σεβασμό στις προσεγγίσεις και στους αγώνες της κάθε ομάδας ή ατόμου, πραγματική κατανόηση των ιδεών, συντροφική κριτική και συνεχή προσπάθεια σύνθεσης των επιμέρους. Αυτονόητο για μας θεωρείται επίσης ότι καμία επίθεση ή διάκριση στη βάση της καταγωγής,της σεξουαλικότητας ή του φύλου αλλά και της σωματικής/ψυχικής κατάστασης εντός της κατάληψης δεν θα είναι ανεκτή, όπως αυτονόητο αποτελεί ότι θα προσπαθούμε να συμβιώσουμε, όσο γίνεται σε αυτές τις συνθήκες, με τα μη ανθρώπινα ζώα.

Ευελπιστούμε η προσπάθεια μας να γίνει κατανοητή, να αγκαλιαστεί και να οδηγήσει σε συνοργάνωση και μαχητικούς αγώνες. Οι δυνάμεις μας πρέπει να ανατρέψουν την κίνηση της εξουσίας προς τον ολοκληρωτικό αφανισμό του αγώνα και τη συνολική καθυπόταξη του κοινωνικού σώματος. Τα προτάγματα μας τότε θα γεννήσουν νέους τόπους, τρόπους και σώματα, θα πολλαπλασιαστούν και θα γίνουν ηχηρά και ισχυρά.

Κατάληψη στέγης και αγώνα, Ματρόζου 45

The post ΝΕΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟ ΚΟΥΚΑΚΙ, ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΗ : Κατάληψη στέγης και αγώνα, Ματρόζου 45 / New Occupied anarchist building in Koukaki Area Athens appeared first on Void Network.

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ & ΟΛΕΣ

Η κυβέρνηση και το κράτος φόρεσαν για ακόμη μια φορά το φασιστικό τους προσωπείο. Μετά τις καλοκαιρινές εκκενώσεις των καταλήψεων στέγης προσφύγων/μεταναστών στη Θεσσαλονίκη και τα εμετικά δημοσιεύματα, από μερίδα του τύπου, ενάντια στις δομές αλληλεγγύης, η αστυνομία λειτουργώντας σε ένα κλίμα ανοχής δικαιολόγησε για μια ακόμη φορά γιατί είναι ο πιο μισητός οργανισμός παγκοσμίως. Την Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου και ώρα 12 το μεσημέρι η παιδική θεατρική ομάδα της κατάληψης στέγης “2ο Φιλοξενείο” (Αχαρνών) ενώ πήγαιναν με σκοπό τη διεξαγωγή θεατρικής παράστασης σε χώρο στην Ασκληπιού, σταματήθηκαν από ομάδα μπάτσων ΔΙΑΣ στο ύψος του Πολυτεχνείου. Η θεατρική ομάδα αποτελούνταν από 5 παιδιά ηλικίας 12-14 χρονών και δύο 20 και 22 αντίστοιχα. Οι δύο μηχανές που ήταν αρχικά στο σημείο, γρήγορα έγιναν 8 και μαζί 2 περιπολικά, ασφαλίτες και αντιτρομοκρατική. Όλα αυτά για να κατασχεθούν 5 πλαστικά όπλα μινιατούρες (όπου αγοράστηκαν απ’ το περίπτερο για την παράσταση), ένα λάπτοπ, καθώς και τα κοστούμια της παράστασης. Απ’ ότι φαίνεται αυτά αποτελούν, για τους Κλουζώ της αστυνομίας, επικίνδυνο υλικό. Έπειτα κατασχέθηκαν τα κινητά τους τηλέφωνα στερώντας τους έτσι εξαρχής, κάθε δυνατότητα, να επικοινωνήσουν με γονείς, δικηγόρους και αλληλέγγυους/ες.
Κατόπιν μεταφέρθηκαν στο 4ο Α.Τ. Ομονοίας όπου και κρατήθηκαν 7 ώρες περιμένοντας μια απλή εξακρίβωση στοιχείων. Μέσα σε όλον αυτό τον παραλογισμό, ένα από τα παιδιά κατάφερε να ανακτήσει το κινητό τηλέφωνό του και να ειδοποιήσει αλληλέγγυους για το περιστατικό. Όταν φτάσαμε στο Α.Τ διαπιστώσαμε, ξανά, γιατί το συγκεκριμένο τμήμα διατηρεί τη φήμη ως φωλιά κτηνών, ψυχανώμαλων και φασιστών. Όπως αποδείχτηκε από τις μαρτυρίες των παιδιών, εξαναγκάστηκαν να γδυθούν, με σεξουαλικά υπονοούμενα. Έπειτα τα ανάγκασαν να κάνουν κύκλους γυμνά σε ένα δωμάτιο 2×2 υπό τα διεστραμμένα βλέμματα ένστολων και όσα αρνήθηκαν να κατεβάσουν το εσώρουχό τους, χτυπήθηκαν, εξυβρίστηκαν με ρατσιστικό & σεξουαλικό περιεχόμενο. Και μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για παιδιά 12 χρονών.
Όταν κατέφτασαν στο Α.Τ. οι γονείς και οι δικηγόροι, τους γνωστοποιήθηκαν τα γεγονότα ώστε να υποβάλλουν μήνυση. Η αστυνομία προσπάθησε να διακόψει τη διαδικασία λέγοντας πως θα διεξαχθεί ΕΔΕ. Οι πιέσεις δεν τελεσφόρησαν, οι μηνύσεις έγιναν κανονικά και οι προσαχθέντες αφέθηκαν μετά από 10 ολόκληρες ώρες όπου κρατούνταν παράνομα, χωρίς καμία κατηγορία (και οι ενάγοντες γονείς, 6 ώρες μετά).

Για μας όμως, οι αγώνες δε δίνονται στα δικαστήρια και οι ΕΔΕ είναι προπέτασμα κάποιων για να νομιμοποιείται η αστυνομική αυθαιρεσία. Καλούμε όλους και όλες για να καταγγείλουμε και να αντισταθούμε στην αστυνομική βαρβαρότητα και κτηνωδία. Η σιωπή είναι συνενοχή όταν ένστολοι παιδόφιλοι απειλούν ψυχές παιδιών.

ΠΟΡΕΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/09 ΣΤΙΣ 18.00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη θα συνθλίψουν την κρατική καταστολή

Συντονιστικό καταλήψεων στέγης προσφύγων-μεταναστών/ιων

The post ΠΟΡΕΙΑ Aλληλεγγύης ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/09 -18.00 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ // Demonstration in defense of refugee children appeared first on Void Network.

UNDERGROUND RESISTANCE
Nosotros Free Social Space:
10 Years against social apathy

SATURDAY 9 APRIL 2016
starts 23.00

TECHNO STAGE

Venus Melena
Loo (aka Berlin Brides)
Junior X
War

POST PUNK STAGE

Sanity Assasssin
Chaotic Moon
Grinding Halt

Free Social Space NOSOTROS
Themistokleous 66 Exarchia
https://www.facebook.com/NosotrosSocialCentre/?fref=ts

To Kενό Δίκτυο έχοντας πάρει μέρος στην δημιουργία,
οργάνωση και λειτουργία του
Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου ΝΟSOTROS
συμμετέχει στον μήνα εορταστικών εκδηλώσεων
για τα ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ύπαρξης του χώρου.

Void Network took part in the creation, organization and function of Free Social Space NOSOTROS in Exarchia Athens from the first day until now. We participate during all April 2016 with a serial of events at the celebrative month for the 10 YEARS of the social center.

KENO ΔΙΚΤΥΟ
(Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες)
https://voidnetwork.gr/

The post UNDERGROUND RESISTANCE Nosotros Free Social Space 10 YEARS celebration SAT. 9/4/2016 appeared first on Void Network.

VOID NETWORK
[Theory, Utopia, Empathy, Ephmeral Arts]

KENO ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, 
Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidinternational@gmail.com

BLACK PANTHER Party
Το Κοινωνικό Πρόγραμμα των
Μαύρων Πανθήρων για την ανατροπή της Κυριαρχίας
 
BLACK PANTHER PARTY 
The social Programme of the 
Black Panthers against domination
a lecture and open talk by
GEORGE KATSIAFICAS 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 20.00
friday 17/4/2015 starts at 20.00
the talk will be in English with Greek translation

ΔΙΑΛΕΞΗ/ANOIXTH ΣΥΖΗΤΗΣΗ:
GEORGE KATSIAFICAS (U.S.A.)
Καθ. Κοινωνιολογίας, μαθητής του Χερμπερτ Μαρκούζε, συγγραφέας-ερευνητής κοινωνικών κινημάτων αντιεξουσιαστής ακτιβιστής από την δεκαετία του ‘60 έως σήμερα.
 Έργα του: «Η Φαντασία της Νέας Αριστεράς» (Παγκόσμιος Μάης ‘68), «Η Ανατροπή της Πολιτικής» (κινήματα αυτονομίας στην Ιταλία και την Γερμανία το ’70), «Απελευθέρωση, Φαντασία και το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων», «Οι Άγνωστες Ασιατικές Εξεγέρσεις»

* George Katsiaficas, a student of Herbert Marcuse, and long-time activist, he is the author of The Imagination of the New Left: A Global Analysis of 1968. His book, The Subversion of Politics: European Autonomous Social Movements and the Decolonization of Everyday Life. Among his edited volumes are Liberation, Imagination and the Black Panther Party (with Kathleen Cleaver) and Vietnam Documents: American and Vietnamese Views of the War. George Katsiaficas is currently living in Gwangju, South Korea. A visiting professor of sociology at Chonnam National University, he is finishing research on East Asian uprisings in the 1980s and 1990s.
 
ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ ΠΑΝΘΗΡΩΝ?
ΠΟΙΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ
ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ? ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΠΟΣ
ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ
ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ- ΦΥΛΑΚΗ? 

WHAT WE CAN LEARN FROM THE SELF-ORGANISED REVOLUTIONARY STRUGGLE OF THE BLACK PANTHER PARTY? WHICH ARE THE LIMITS OF A REVOLUTIONARY POLITICAL PARTY AND WHAT IS THE WAY FOR THE MOVEMENTS TO OVERPASS THE LIMITATIONS CREATED BY THE STRUCTURE OF A POLITICAL PARTY ?
IS THERE A WAY TO LIVE FREE IN A PRISON-WORLD? 

Ελεύθερο
Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
Ρήγα Παλαμήδη 2 Ψυρρής

Occupied Self-Organised 
Free Theatre Embros
Riga Palamida 2 / Psiris area 
Athens Greece

Μετά τις 23.30 ακολουθεί ΠΑΡΤΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ του 1ου LGBTQI+ Pride Κρήτης
(Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος και Σεξουαλικότητας)
περισσότερες πληροφορίες:
https://www.facebook.com/events/671228829689756/

Intro by Yiannis Raouzaios from Void Network “Communities of Struggle”

The movement of the Black Panthers, the successes and the failures, the limitations of the centralism and the radical contribution of the everyday life people in struggle was some of the understandings offered to us by the talk of George Katsiafikas in Athens. 
The video of the talk will be uploaded here soon. 
We publish here photos from the event and the following queer party of the same night as also a text of comparison between the Black Panther Party Platform and Programme of 1966 and the far more radical announcements of the Revolutionary Peoples’ Constitutional Convention in 1970 proving that when people liberate themselves from the limitations of a political party and self-organize the resistance can bring much more radical and beneficial results than their own political party. 

Solidarity Party in Occupied Theatre Embros for the preparations of the first self-organised LGBTQI Festival in Crete-Greece

The post BLACK PANTHER Party: Το Κοινωνικό Πρόγραμμα των Μαύρων Πανθήρων για την ανατροπή της Κυριαρχίας OMIΛΙΑ: GEORGE KATSIAFICAS ΠΑΡ.17/4 ΕΜΠΡΟΣ The social Programme of the Black Panthers against domination at Occupied Theatre Embros in Athens Greece appeared first on Void Network.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com/

ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΟΜΙΛΙΑ | ANOIXTH ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΤΡΙΤΗ 3/2/2015

ΩΡΑ: 21.00

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
Ρ. ΠΑΛΑΜΗΔΗ 3 | ΨΥΡΡΗ, ΑΘΗΝΑ

Ο καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας Αλέξανδρος Κιουπκιολής
μιλά με αφορμή το βιβλίο του «Τα Κοινά της Ελευθερίας»
που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εξάρχεια
Από το Κενό Δίκτυο
θα μιλήσουν ο συγγραφέας Γ. Ραουζαίος
& o διδ. Πολιτικής Φιλοσοφίας Γ. Σωτηρόπουλος

Τα «κοινά», οι συλλογικοί, φυσικοί και πολιτισμικοί πόροι που διαχειριζόμαστε από κοινού με συμμετοχικές πρακτικές, αναδεικνύονται σήμερα στην κριτική θεωρία και πράξη ως ένας από τους βασικούς κόμβους της αυτόνομης ανοικοδόμησης της ζωής. Η ενδυνάμωσή τους δεν πλουτίζει μόνο την εμπειρία της κοινωνικής αυτοκυβέρνησης μέσα από αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και κοινότητες σε πολιτισμικούς χώρους, στην εκπαίδευση, το διαδίκτυο, την κατανάλωση και την παραγωγή. Κτίζει εδώ και τώρα τα μικροθεμέλια της καθημερινής επιβίωσης και συμβίωσης με τους όρους των άλλων κόσμων στους οποίους προσβλέπουμε, εξασφαλίζει τις υλικές και θεσμικές προϋποθέσεις της μετάβασης προς αυτούς και διαπλάθει την άλλη εξισωτική ηθική της κοινής αυτοδιεύθυνσης.
Η αργή μεταμορφωτική δύναμη της επανάστασης η οποία μετασχηματίζει έννοιες, σχέσεις, δομές, σημαίνοντα και σημαινόμενα, δεν μπορεί να έχει άλλο στόχο παρά την δημιουργία ενός ευρύτατου ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, το οποίο θα αποτελεί την κεντρική δυναμική της επαναστατικής διαδικασίας. Από την στιγμή που η επαναστατική κουλτούρα της πανανθρώπινης απελευθέρωσης διαχυθεί ευρέως κοινωνικά θα γίνει κυρίαρχη κουλτούρα στην θέση της κουλτούρας της κυριαρχίας, ηγεμονεύουσα κοινωνική κουλτούρα ενάντια στην κουλτούρα όλων των ηγεμόνων.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
http://voidnetwork.blogspot.com/

Ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής γεννήθηκε (1975) και μεγάλωσε στην Αθήνα, στην περιοχή των Εξαρχείων. Σπούδασε ελληνική φιλολογία (κλασσική κατεύθυνση) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτική θεωρία στα Πανεπιστήμια του Έσσεξ και της Οξφόρδης. Σήμερα διδάσκει σύγχρονη πολιτική και κοινωνική θεωρία στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου. Τα ερευνητικά και πολιτικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη νεωτερική σύλληψη της ελευθερίας, τη φιλοσοφία του δικαίου, τις θεωρίες και τα πρότυπα της δημοκρατίας, την ανάλυση και την κριτική της εξουσίας.

Έχει δημοσιεύσει, μεταξύ άλλων, τα βιβλία Radical Democracy and Collective Movements Today. The biopolitics of the multitude versus the hegemony of the people, συλλογικός τόμος με επιμέλεια Α. Κιουπκιολή και Γ. Κατσαμπέκη (Ashgate, Λονδίνο 2014), Freedom after the critique of foundations. Marx, liberalism and agonistic autonomy (Palgrave-Macmillan, Hampshire 2012), και Πολιτικές της ελευθερίας. Αγωνιστική δημοκρατία, μετα-αναρχικές ουτοπίες και η ανάδυση του πλήθους (Εκκρεμές, Αθήνα 2011).

The post For the Commons of Freedom / Open Public Talk at Occupied Theatre Embros. Athens// ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΟΜΙΛΙΑ | ANOIXTH ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ appeared first on Void Network.

The post NIGHT OF THE LIVING DEAD | HALLOWEEN PARTY at EMBROS occupied theatre / FRIDAY. 31/10: POST PUNK | DARK ELECTRO | NEW WAVE | MINIMAL SYNTH | appeared first on Void Network.

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ[ΘΕΩΡΙΑ, ΟΥΤΟΠΙΑ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ, ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΤΕΧΝΕΣ]
http://voidnetwork.blogspot.com

The post ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΜΠΡΟΣ! // OPEN CALL FOR PARTICIPATION AT OCCUPIED THEATRE EMBROS appeared first on Void Network.