During a particularly polarising election campaign in the state of Uttar Pradesh in 2017, India’s prime minister, Narendra Modi, waded into the fray to stir things up even further. From a public podium, he accused the state government – which was led by an opposition party – of pandering to the Muslim community by spending more on Muslim graveyards (kabristans) than on Hindu cremation grounds (shamshans). With his customary braying sneer, in which every taunt and barb rises to a high note mid-sentence before it falls away in a menacing echo, he stirred up the crowd. “If a kabristan is built in a village, a shamshan should also be constructed there,” he said.

“Shamshan! Shamshan!” the mesmerised, adoring crowd echoed back.

Perhaps he is happy now that the haunting image of the flames rising from the mass funerals in India’s cremation grounds is making the front page of international newspapers. And that all the kabristans and shamshans in his country are working properly, in direct proportion to the populations they cater for, and far beyond their capacities.

“Can India, population 1.3 billion, be isolated?” the Washington Post asked rhetorically in a recent editorial about India’s unfolding catastrophe and the difficulty of containing new, fast-spreading Covid variants within national borders. “Not easily,” it replied. It’s unlikely this question was posed in quite the same way when the coronavirus was raging through the UK and Europe just a few months ago. But we in India have little right to take offence, given our prime minister’s words at the World Economic Forum in January this year.

Modi spoke at a time when people in Europe and the US were suffering through the peak of the second wave of the pandemic. He had not one word of sympathy to offer, only a long, gloating boast about India’s infrastructure and Covid-preparedness. I downloaded the speech because I fear that when history is rewritten by the Modi regime, as it soon will be, it might disappear, or become hard to find. Here are some priceless snippets:

“Friends, I have brought the message of confidence, positivity and hope from 1.3 billion Indians amid these times of apprehension … It was predicted that India would be the most affected country from corona all over the world. It was said that there would be a tsunami of corona infections in India, somebody said 700-800 million Indians would get infected while others said 2 million Indians would die.”

“Friends, it would not be advisable to judge India’s success with that of another country. In a country which is home to 18% of the world population, that country has saved humanity from a big disaster by containing corona effectively.”

Modi the magician takes a bow for saving humanity by containing the coronavirus effectively. Now that it turns out that he has not contained it, can we complain about being viewed as though we are radioactive? That other countries’ borders are being closed to us and flights are being cancelled? That we’re being sealed in with our virus and our prime minister, along with all the sickness, the anti-science, the hatred and the idiocy that he, his party and its brand of politics represent?

When the first wave of Covid came to India and then subsided last year, the government and its supportive commentariat were triumphant. “India isn’t having a picnic,” tweeted Shekhar Gupta, the editor-in-chief of the online news site the Print. “But our drains aren’t choked with bodies, hospitals aren’t out of beds, nor crematoriums & graveyards out of wood or space. Too good to be true? Bring data if you disagree. Unless you think you’re god.” Leave aside the callous, disrespectful imagery – did we need a god to tell us that most pandemics have a second wave?

This one was predicted, although its virulence has taken even scientists and virologists by surprise. So where is the Covid-specific infrastructure and the “people’s movement” against the virus that Modi boasted about in his speech? Hospital beds are unavailable. Doctors and medical staff are at breaking point. Friends call with stories about wards with no staff and more dead patients than live ones. People are dying in hospital corridors, on roads and in their homes. Crematoriums in Delhi have run out of firewood. The forest department has had to give special permission for the felling of city trees. Desperate people are using whatever kindling they can find. Parks and car parks are being turned into cremation grounds. It’s as if there’s an invisible UFO parked in our skies, sucking the air out of our lungs. An air raid of a kind we’ve never known.

Oxygen is the new currency on India’s morbid new stock exchange. Senior politicians, journalists, lawyers – India’s elite – are on Twitter pleading for hospital beds and oxygen cylinders. The hidden market for cylinders is booming. Oxygen saturation machines and drugs are hard to come by.

There are markets for other things, too. At the bottom end of the free market, a bribe to sneak a last look at your loved one, bagged and stacked in a hospital mortuary. A surcharge for a priest who agrees to say the final prayers. Online medical consultancies in which desperate families are fleeced by ruthless doctors. At the top end, you might need to sell your land and home and use up every last rupee for treatment at a private hospital. Just the deposit alone, before they even agree to admit you, could set your family back a couple of generations.

None of this conveys the full depth and range of the trauma, the chaos and, above all, the indignity that people are being subjected to. What happened to my young friend T is just one of hundreds, perhaps thousands of similar stories in Delhi alone. T, who is in his 20s, lives in his parents’ tiny flat in Ghaziabad on the outskirts of Delhi. All three of them tested positive for Covid. His mother was critically ill. Since it was in the early days, he was lucky enough to find a hospital bed for her. His father, diagnosed with severe bipolar depression, turned violent and began to harm himself. He stopped sleeping. He soiled himself. His psychiatrist was online trying to help, although she also broke down from time to time because her husband had just died from Covid. She said T’s father needed hospitalisation, but since he was Covid positive there was no chance of that. So T stayed awake, night after night, holding his father down, sponging him, cleaning him up. Each time I spoke to him I felt my own breath falter. Finally, the message came: “Father’s dead.” He did not die of Covid, but of a massive spike in blood pressure induced by a psychiatric meltdown induced by utter helplessness.

What to do with the body? I desperately called everybody I knew. Among those who responded was Anirban Bhattacharya, who works with the well-known social activist Harsh Mander. Bhattacharya is about to stand trial on a charge of sedition for a protest he helped organise on his university campus in 2016. Mander, who has not fully recovered from a savage case of Covid last year, is being threatened with arrest and the closure of the orphanages he runs after he mobilised people against the National Register of Citizens (NRC) and the Citizenship Amendment Act (CAA) passed in December 2020, both of which blatantly discriminate against Muslims. Mander and Bhattacharya are among the many citizens who, in the absence of all forms of governance, have set up helplines and emergency responses, and are running themselves ragged organising ambulances and coordinating funerals and the transport of dead bodies. It’s not safe for these volunteers to do what they’re doing. In this wave of the pandemic, it’s the young who are falling, who are filling the intensive care units. When young people die, the older among us lose a little of our will to live.

T’s father was cremated. T and his mother are recovering.

Things will settle down eventually. Of course, they will. But we don’t know who among us will survive to see that day. The rich will breathe easier. The poor will not. For now, among the sick and dying, there is a vestige of democracy. The rich have been felled, too. Hospitals are begging for oxygen. Some have started bring-your-own-oxygen schemes. The oxygen crisis has led to intense, unseemly battles between states, with political parties trying to deflect blame from themselves.

On the night of 22 April, 25 critically ill coronavirus patients on high-flow oxygen died in one of Delhi’s biggest private hospitals, Sir Ganga Ram. The hospital issued several desperate SOS messages for the replenishment of its oxygen supply. A day later, the chair of the hospital board rushed to clarify matters: “We cannot say that they have died due to lack of oxygen support.” On 24 April, 20 more patients died when oxygen supplies were depleted in another big Delhi hospital, Jaipur Golden. That same day, in the Delhi high court, Tushar Mehta, India’s solicitor general, speaking for the government of India, said: “Let’s try and not be a cry baby … so far we have ensured that no one in the country was left without oxygen.”

Ajay Mohan Bisht, the saffron-robed chief minister of Uttar Pradesh, who goes by the name Yogi Adityanath, has declared that there is no shortage of oxygen in any hospital in his state and that rumourmongers will be arrested without bail under the National Security Act and have their property seized.

Yogi Adityanath doesn’t play around. Siddique Kappan, a Muslim journalist from Kerala, jailed for months in Uttar Pradesh when he and two others travelled there to report on the gang-rape and murder of a Dalit girl in Hathras district, is critically ill and has tested positive for Covid. His wife, in a desperate petition to the chief justice of the supreme court of India, says her husband is lying chained “like an animal” to a hospital bed in the Medical College hospital in Mathura. (The supreme court has now ordered the Uttar Pradesh government to move him to a hospital in Delhi.) So, if you live in Uttar Pradesh, the message seems to be, please do yourself a favour and die without complaining.

The threat to those who complain is not restricted to Uttar Pradesh. A spokesperson for the fascist Hindu nationalist organisation the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) – of which Modi and several of his ministers are members, and which runs its own armed militia – has warned that “anti-India forces” would use the crisis to fuel “negativity” and “mistrust” and asked the media to help foster a “positive atmosphere”. Twitter has helped them out by deactivating accounts critical of the government.

Where shall we look for solace? For science? Shall we cling to numbers? How many dead? How many recovered? How many infected? When will the peak come? On 27 April, the report was 323,144 new cases, 2,771 deaths. The precision is somewhat reassuring. Except – how do we know? Tests are hard to come by, even in Delhi. The number of Covid-protocol funerals from graveyards and crematoriums in small towns and cities suggest a death toll up to 30 times higher than the official count. Doctors who are working outside the metropolitan areas can tell you how it is.

If Delhi is breaking down, what should we imagine is happening in villages in Bihar, in Uttar Pradesh, in Madhya Pradesh? Where tens of millions of workers from the cities, carrying the virus with them, are fleeing home to their families, traumatised by their memory of Modi’s national lockdown in 2020. It was the strictest lockdown in the world, announced with only four hours’ notice. It left migrant workers stranded in cities with no work, no money to pay their rent, no food and no transport. Many had to walk hundreds of miles to their homes in far-flung villages. Hundreds died on the way.

This time around, although there is no national lockdown, the workers have left while transport is still available, while trains and buses are still running. They’ve left because they know that even though they make up the engine of the economy in this huge country, when a crisis comes, in the eyes of this administration, they simply don’t exist. This year’s exodus has resulted in a different kind of chaos: there are no quarantine centres for them to stay in before they enter their village homes. There’s not even the meagre pretence of trying to protect the countryside from the city virus.

These are villages where people die of easily treatable diseases like diarrhoea and tuberculosis. How are they to cope with Covid? Are Covid tests available to them? Are there hospitals? Is there oxygen? More than that, is there love? Forget love, is there even concern? There isn’t. Because there is only a heart-shaped hole filled with cold indifference where India’s public heart should be.

Early this morning, on 28 April, news came that our friend Prabhubhai has died. Before he died, he showed classic Covid symptoms. But his death will not register in the official Covid count because he died at home without a test or treatment. Prabhubhai was a stalwart of the anti-dam movement in the Narmada valley. I stayed several times at his home in Kevadia, where decades ago the first group of indigenous tribespeople were thrown off their lands to make room for the dam-builders and officers’ colony. Displaced families like Prabhubhai’s still remain on the edges of that colony, impoverished and unsettled, transgressors on land that was once theirs.

There is no hospital in Kevadia. There’s only the Statue of Unity, built in the likeness of the freedom fighter and first deputy prime minister of India, Sardar Vallabhbhai Patel, who the dam is named after. At 182 metres high, it’s the tallest statue in the world and cost US$422m. High-speed elevators inside take tourists up to view the Narmada dam from the level of Sardar Patel’s chest. Of course, you cannot see the river valley civilisation that lies destroyed, submerged in the depths of the vast reservoir, or hear the stories of the people who waged one of the most beautiful, profound struggles the world has ever known – not just against that one dam, but against the accepted ideas of what constitutes civilisation, happiness and progress. The statue was Modi’s pet project. He inaugurated it in October 2018.

The friend who messaged about Prabhubhai had spent years as an anti-dam activist in the Narmada valley. She wrote: “My hands shiver as I write this. Covid situation in and around Kevadia Colony grim.”

The precise numbers that make up India’s Covid graph are like the wall that was built in Ahmedabad to hide the slums Donald Trump would drive past on his way to the “Namaste Trump” event that Modi hosted for him in February 2020. Grim as those numbers are, they give you a picture of the India-that-matters, but certainly not the India that is. In the India that is, people are expected to vote as Hindus, but die as disposables.

“Let’s try and not be a cry baby.”

Try not to pay attention to the fact that the possibility of a dire shortage of oxygen had been flagged as far back as April 2020, and then again in November by a committee set up by the government itself. Try not to wonder why even Delhi’s biggest hospitals don’t have their own oxygen-generating plants. Try not to wonder why the PM Cares Fund – the opaque organisation that has recently replaced the more public Prime Minister’s National Relief Fund, and which uses public money and government infrastructure but functions like a private trust with zero public accountability – has suddenly moved in to address the oxygen crisis. Will Modi own shares in our air-supply now?

“Let’s try and not be a cry baby.”

Understand that there were and are so many far more pressing issues for the Modi government to attend to. Destroying the last vestiges of democracy, persecuting non-Hindu minorities and consolidating the foundations of the Hindu Nation makes for a relentless schedule. There are massive prison complexes, for example, that must be urgently constructed in Assam for the 2 million people who have lived there for generations and have suddenly been stripped of their citizenship. (On this matter, our independent supreme court came down hard on the side of the government and leniently on the side of the vandals.)

There are hundreds of students and activists and young Muslim citizens to be tried and imprisoned as the primary accused in the anti-Muslim pogrom that took place against their own community in north-east Delhi last March. If you are Muslim in India, it’s a crime to be murdered. Your folks will pay for it. There was the inauguration of the new Ram Temple in Ayodhya, which is being built in place of the mosque that was hammered to dust by Hindu vandals watched over by senior BJP politicians. (On this matter, our independent supreme court came down hard on the side of the government and the vandals.) There were the controversial new Farm Bills to be passed, corporatising agriculture. There were hundreds of thousands of farmers to be beaten and teargassed when they came out on to the streets to protest.

Then there’s the multi-multi-multimillion-dollar plan for a grand new replacement for the fading grandeur of New Delhi’s imperial centre to be urgently attended to. After all, how can the government of the new Hindu India be housed in old buildings? While Delhi is locked down, ravaged by the pandemic, construction work on the “Central Vista” project, declared as an essential service, has begun. Workers are being transported in. Maybe they can alter the plans to add a crematorium.

There was also the Kumbh Mela to be organised, so that millions of Hindu pilgrims could crowd together in a small town to bathe in the Ganges and spread the virus even-handedly as they returned to their homes across the country, blessed and purified. This Kumbh rocks on, although Modi has gently suggested that it might be an idea for the holy dip to become “symbolic” – whatever that means. (Unlike what happened with those who attended a conference for the Islamic organisation Tablighi Jamaat last year, the media has not run a campaign against them calling them “corona jihadis” or accusing them of committing crimes against humanity.) There were also those few thousand Rohingya refugees who had to be urgently deported back to the genocidal regime in Myanmar from where they had fled – in the middle of a coup. (Once again, when our independent supreme court was petitioned on this matter, it concurred with the government’s view.)

So, as you can tell, it’s been busy, busy, busy.

Over and above all this urgent activity, there is an election to be won in the state of West Bengal. This required our home minister, Modi’s man Amit Shah, to more or less abandon his cabinet duties and focus all his attention on Bengal for months, to disseminate his party’s murderous propaganda, to pit human against human in every little town and village. Geographically, West Bengal is a small state. The election could have taken place in a single day, and has done so in the past. But since it is new territory for the BJP, the party needed time to move its cadres, many of who are not from Bengal, from constituency to constituency to oversee the voting. The election schedule was divided into eight phases, spread out over a month, the last on 29 April. As the count of corona infections ticked up, the other political parties pleaded with the election commission to rethink the election schedule. The commission refused and came down hard on the side of the BJP, and the campaign continued. Who hasn’t seen the videos of the BJP’s star campaigner, the prime minister himself, triumphant and maskless, speaking to the maskless crowds, thanking people for coming out in unprecedented numbers? That was on 17 April, when the official number of daily infections was already rocketing upward of 200,000.

Now, as voting closes, Bengal is poised to become the new corona cauldron, with a new triple mutant strain known as – guess what – the “Bengal strain”. Newspapers report that every second person tested in the state capital, Kolkata, is Covid positive. The BJP has declared that if it wins Bengal, it will ensure people get free vaccines. And if it doesn’t?

“Let’s try and not be a cry baby.”

Anyway, what about the vaccines? Surely they’ll save us? Isn’t India a vaccine powerhouse? In fact, the Indian government is entirely dependent on two manufacturers, the Serum Institute of India (SII) and Bharat Biotech. Both are being allowed to roll out two of the most expensive vaccines in the world, to the poorest people in the world. This week they announced that they will sell to private hospitals at a slightly elevated price, and to state governments at a somewhat lower price. Back-of-the-envelope calculations show the vaccine companies are likely to make obscene profits.

Under Modi, India’s economy has been hollowed out, and hundreds of millions of people who were already living precarious lives have been pushed into abject poverty. A huge number now depend for survival on paltry earnings from the National Rural Employment Guarantee Act (NREGA), which was instituted in 2005 when the Congress party was in power. It is impossible to expect that families on the verge of starvation will pay most of a month’s income to have themselves vaccinated. In the UK, vaccines are free and a fundamental right. Those trying to get vaccinated out of turn can be prosecuted. In India, the main underlying impetus of the vaccination campaign seems to be corporate profit.

As this epic catastrophe plays out on our Modi-aligned Indian television channels, you’ll notice how they all speak in one tutored voice. The “system” has collapsed, they say, again and again. The virus has overwhelmed India’s health care “system”.

The system has not collapsed. The “system” barely existed. The government – this one, as well as the Congress government that preceded it – deliberately dismantled what little medical infrastructure there was. This is what happens when a pandemic hits a country with an almost nonexistent public healthcare system. India spends about 1.25% of its gross domestic product on health, far lower than most countries in the world, even the poorest ones. Even that figure is thought to be inflated, because things that are important but do not strictly qualify as healthcare have been slipped into it. So the real figure is estimated to be more like 0.34%. The tragedy is that in this devastatingly poor country, as a 2016 Lancet study shows, 78% of the healthcare in urban areas and 71% in rural areas is now handled by the private sector. The resources that remain in the public sector are systematically siphoned into the private sector by a nexus of corrupt administrators and medical practitioners, corrupt referrals and insurance rackets.

Healthcare is a fundamental right. The private sector will not cater to starving, sick, dying people who don’t have money. This massive privatisation of India’s healthcare is a crime.

The system hasn’t collapsed. The government has failed. Perhaps “failed” is an inaccurate word, because what we are witnessing is not criminal negligence, but an outright crime against humanity. Virologists predict that the number of cases in India will grow exponentially to more than 500,000 a day. They predict the death of many hundreds of thousands in the coming months, perhaps more. My friends and I have agreed to call each other every day just to mark ourselves present, like roll call in our school classrooms. We speak to those we love in tears, and with trepidation, not knowing if we will ever see each other again. We write, we work, not knowing if we will live to finish what we started. Not knowing what horror and humiliation awaits us. The indignity of it all. That is what breaks us.

The hashtag #ModiMustResign is trending on social media. Some of the memes and illustrations show Modi with a heap of skulls peeping out from behind the curtain of his beard. Modi the Messiah speaking at a public rally of corpses. Modi and Amit Shah as vultures, scanning the horizon for corpses to harvest votes from. But that is only one part of the story. The other part is that the man with no feelings, the man with empty eyes and a mirthless smile, can, like so many tyrants in the past, arouse passionate feelings in others. His pathology is infectious. And that is what sets him apart. In north India, which is home to his largest voting base, and which, by dint of sheer numbers, tends to decide the political fate of the country, the pain he inflicts seems to turn into a peculiar pleasure.

Fredrick Douglass said it right: “The limits of tyrants are prescribed by the endurance of those whom they oppress.” How we in India pride ourselves on our capacity to endure. How beautifully we have trained ourselves to meditate, to turn inward, to exorcise our fury as well as justify our inability to be egalitarian. How meekly we embrace our humiliation.

When he made his political debut as Gujarat’s new chief minister in 2001, Modi ensured his place in posterity after what has come to be known as the 2002 Gujarat pogrom. Over a period of a few days, Hindu vigilante mobs, watched over and sometimes actively assisted by the Gujarat police, murdered, raped and burned alive thousands of Muslims as “revenge” for a gruesome arson attack on a train in which more than 50 Hindu pilgrims had been burned alive. Once the violence subsided, Modi, who had until then only been appointed as chief minister by his party, called for early elections. The campaign in which he was portrayed as Hindu Hriday Samrat (“The Emperor of Hindu Hearts”) won him a landslide victory. Modi hasn’t lost an election since.

Several of the killers in the Gujrat pogrom were subsequently captured on camera by the journalist Ashish Khetan, boasting of how they hacked people to death, slashed pregnant women’s stomachs open and smashed infants’ heads against rocks. They said they could only have done what they did because Modi was their chief minister. Those tapes were broadcast on national TV. While Modi remained in the seat of power, Khetan, whose tapes were submitted to the courts and forensically examined, appeared as a witness on several occasions. Over time, some of the killers were arrested and imprisoned, but many were let off. In his recent book, Undercover: My Journey Into the Darkness of Hindutva, Khetan describes in detail how, during Modi’s tenure as chief minister, the Gujarat police, judges, lawyers, prosecutors and inquiry committees all colluded to tamper with evidence, intimidate witnesses and transfer judges.

Despite knowing all this, many of India’s so-called public intellectuals, the CEOs of its major corporations and the media houses they own, worked hard to pave the way for Modi to become the prime minister. They humiliated and shouted down those of us who persisted in our criticism. “Move on”, was their mantra. Even today, they mitigate their harsh words for Modi with praise for his oratory skills and his “hard work”. Their denunciation and bullying contempt for politicians in opposition parties is far more strident. They reserve their special scorn for Rahul Gandhi of the Congress party, the only politician who has consistently warned of the coming Covid crisis and repeatedly asked the government to prepare itself as best it could. To assist the ruling party in its campaign to destroy all opposition parties amounts to colluding with the destruction of democracy.

So here we are now, in the hell of their collective making, with every independent institution essential to the functioning of a democracy compromised and hollowed out, and a virus that is out of control.

The crisis-generating machine that we call our government is incapable of leading us out of this disaster. Not least because one man makes all the decisions in this government, and that man is dangerous – and not very bright. This virus is an international problem. To deal with it, decision-making, at least on the control and administration of the pandemic, will need to pass into the hands of some sort of non-partisan body consisting of members of the ruling party, members of the opposition, and health and public policy experts.

As for Modi, is resigning from your crimes a feasible proposition? Perhaps he could just take a break from them – a break from all his hard work. There’s that $564m Boeing 777, Air India One, customised for VVIP travel – for him, actually – that’s been sitting idle on the runway for a while now. He and his men could just leave. The rest of us will do all we can to clean up their mess.

No, India cannot be isolated. We need help.

_______

Arundhati Roy

source: https://www.theguardian.com/

The post Arundhati Roy on India’s Covid catastrophe: ‘We are witnessing a crime against humanity’ appeared first on Void Network.

Before he tragically died at the untimely age of fifty-one in September 2020, the well respected anthropologist, and active anarchist David Graeber wrote this essay on what life and politics could look like after the COVID-19 pandemic. Jacobin  publish Graeber’s essay for the first time.

_________________

At some point in the next few months, the crisis will be declared over, and we will be able to return to our “nonessential” jobs. For many, this will be like waking from a dream.

The media and political classes will definitely encourage us to think of it this way. This is what happened after the 2008 financial crash. There was a brief moment of questioning. (What is “finance,” anyway? Isn’t it just other people’s debts? What is money? Is it just debt, too? What’s debt? Isn’t it just a promise? If money and debt are just a collection of promises we make to each other, then couldn’t we just as easily make different ones?) The window was almost instantly shut by those insisting we shut up, stop thinking, and get back to work, or at least start looking for it.

Last time, most of us fell for it. This time, it is critical that we do not.

Because, in reality, the crisis we just experienced was waking from a dream, a confrontation with the actual reality of human life, which is that we are a collection of fragile beings taking care of one another, and that those who do the lion’s share of this care work that keeps us alive are overtaxed, underpaid, and daily humiliated, and that a very large proportion of the population don’t do anything at all but spin fantasies, extract rents, and generally get in the way of those who are making, fixing, moving, and transporting things, or tending to the needs of other living beings. It is imperative that we not slip back into a reality where all this makes some sort of inexplicable sense, the way senseless things so often do in dreams.

How about this: Why don’t we stop treating it as entirely normal that the more obviously one’s work benefits others, the less one is likely to be paid for it; or insisting that financial markets are the best way to direct long-term investment even as they are propelling us to destroy most life on Earth?

Why not instead, once the current emergency is declared over, actually remember what we’ve learned: that if “the economy” means anything, it is the way we provide each other with what we need to be alive (in every sense of the term), that what we call “the market” is largely just a way of tabulating the aggregate desires of rich people, most of whom are at least slightly pathological, and the most powerful of whom were already completing the designs for the bunkers they plan to escape to if we continue to be foolish enough to believe their minions’ lectures that we were all, collectively, too lacking in basic common sense do anything about oncoming catastrophes.

This time around, can we please just ignore them?

Most of the work we’re currently doing is dream-work. It exists only for its own sake, or to make rich people feel good about themselves, or to make poor people feel bad about themselves. And if we simply stopped, it might be possible to make ourselves a much more reasonable set of promises: for instance, to create an “economy” that lets us actually take care of the people who are taking care of us.

David Graeber (1961-2020)

source: Jacobin Magazine

The post David Graeber – After the Pandemic, We Can’t Go Back to Sleep appeared first on Void Network.

___________________

Κάποια στιγμή τους επόμενους μήνες, θα κηρυχθεί η λήξη της κρίσης και θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε στις “ασήμαντες” δουλείες μας. Για πολλούς από εμάς, αυτό θα μοιάζει σαν να ξυπνάνε από ένα όνειρο.

Τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικές τάξεις σίγουρα θα μας ενθαρρύνουν να σκεφτούμε με αυτόν τον τρόπο. Αυτό είναι που συνέβη και μετά την οικονομική κατάρρευση του 2008. Υπήρξε μια σύντομη στιγμή προβληματισμού και αμφισβήτησης. Τι είναι η “οικονομία”, τέλος πάντων; Δεν είναι απλώς τα χρέη των άλλων; Τι είναι το χρήμα; Είναι κι αυτό οτιδήποτε άλλο εκτός από χρέος; Τι είναι το χρέος; Δεν είναι απλά μια υπόσχεση; Αν το χρήμα και το χρέος είναι απλά μια συλλογή υποσχέσεων που δίνουμε ο ένας στον άλλο, τότε δεν θα μπορούσαμε εξίσου εύκολα να αλλάξουμε αυτές τις υποσχέσεις; Το παράθυρο που ανοίχτηκε στο να σκεφτούμε με νέους τρόπους όλα αυτά τα ζητήματα έκλεισε σχεδόν αμέσως από εκείνους που επέμεναν να το βουλώσουμε, να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε και να επιστρέψουμε στις δουλειές μας, ή τουλάχιστον να αρχίσουμε να ψάχνουμε για μια δουλειά.

Την τελευταία φορά, οι περισσότεροι από εμάς το έχαψαν. Αυτή τη φορά, είναι κρίσιμο να μην πάθουμε το ίδιο.

Γιατί, στην πραγματικότητα, η κρίση που βιώσαμε ήταν το ξύπνημα από έναν ύπνο. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την αντικειμενική πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής, το γεγονός πως είμαστε ένα σύνολο από εύθραυστα όντα που φροντίζουν το ένα το άλλο. Καταλάβαμε πως εκείνοι που έχουν την τεράστια ευθύνη της φροντίδας που μας κρατά ζωντανούς είναι υπέρ-φορολογημένοι, ανεπαρκώς αμειβόμενοι και ταπεινώνονται καθημερινά, ενώ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να κλωθογυρίζουν φαντασιώσεις και αυταπάτες, να εισπράττουν ενοίκια και, κατά βάση, να εμποδίζουν εκείνους που κατασκευάζουν, επιδιορθώνουν, μετακινούν και μεταφέρουν πράγματα ή εργάζονται για την κάλυψη των απαραίτητων αναγκών άλλων ζωντανών όντων. Είναι επιτακτική η ανάγκη να μην γλιστρήσουμε πίσω σε μια πραγματικότητα όπου όλα αυτά δημιουργούν κάποιο είδος ανεξήγητης αίσθησης, όπως συχνά νοιώθουμε με όσα δεν βγάζουν νόημα μέσα στον ύπνο μας.

Τι λέτε για αυτό: Γιατί δεν σταματάμε επιτέλους να αντιμετωπίζουμε ως απολύτως φυσιολογικό, το γεγονός ότι όσο πιο προφανές είναι πως η δουλειά κάποιου ωφελεί τους άλλους, κατά πάσα πιθανότητα τόσο λιγότερο πληρώνεται για αυτήν. Ή να σταματήσουμε να επιμένουμε ότι η λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφασίζονται οι μακροπρόθεσμες επενδύσεις, ακόμη και όταν αυτές επιταχύνουν την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρος της ζωής πάνω στη Γη;

Εν αντιθέσει με όλα αυτά, μόλις λήξει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καλύτερα να θυμηθούμε όσα πλέον πραγματικά έχουμε καταλάβει: ότι εάν αυτό που ονομάζουμε «οικονομία» σημαίνει το οτιδήποτε, αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο παρέχουμε ο ένας στον άλλο όσα έχουμε ανάγκη για να ζούμε (με κάθε έννοια του όρου). Ότι, αυτό που αποκαλούμε σήμερα «αγορά», είναι σε μεγάλο βαθμό απλώς ένας τρόπος καταγραφής του συνόλου των επιθυμιών των πλούσιων ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι τουλάχιστον ελαφρώς διαταραγμένοι, ενώ οι πιο ισχυροί ανάμεσα τους ήδη ολοκληρώνουν την κατασκευή καταφυγίων μέσα στα οποία σχεδιάζουν να κρυφτούν, όσο εμείς συνεχίζουμε να είμαστε αρκετά ανόητοι ώστε να πιστεύουμε τους υπηρέτες τους που διακηρύσσουν, πως όλοι μας, συλλογικά, στερούμαστε της βασικής κοινής λογικής για να κάνουμε το οτιδήποτε ώστε να αποτρέψουμε τις επερχόμενες καταστροφές.

Αυτή τη φορά όμως, μήπως μπορούμε να τους αγνοήσουμε εντελώς;

Το μεγαλύτερο μέρος από όσα κάνουμε αυτή τη στιγμή είναι ένα dreamwork, παράγουμε και ελέγχουμε τα όνειρα. Όσα όμως ονειρευόμαστε, όλα αυτά που κάνουμε, υπάρχουν για να αισθάνονται οι πλούσιοι καλά με τον εαυτό τους και για να κάνουν τους φτωχούς να νιώθουν απελπισία. Αν απλώς σταματούσαμε τα πάντα, ίσως θα ήταν δυνατόν να δώσουμε στους εαυτούς μας ένα πολύ πιο λογικό σύνολο υποσχέσεων: για παράδειγμα, τουλάχιστον, να δημιουργήσουμε μια «οικονομία» που θα μας επιτρέπει να φροντίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους που μας φροντίζουν.

David Graeber (1961-2020)

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης – Τάσος Σαγρής

The post David Graeber – Μετά την πανδημία, μην πέσουμε ξανά για ύπνο. appeared first on Void Network.

“What’s happening around you / is no longer your business”. Like the geography of a country that you must leave behind forever. Yet how does it still affect you? Precisely now that it is no longer your business, now that everything seems over, everything and every place now appears in its truest guise, somehow they all touch you even more intimately—just as they are: splendor and poverty.

Philosophy, a dead language. “The language of poets is always a dead language…it is a strange thing to admit: a dead language that one uses to provide greater life to thought.” Perhaps not a dead language, but a dialect. That philosophy and poetry speak in a language that is less than language is the measure of their rank, of their special vitality. To weigh and judge the world by measuring it against a dialect, a dead language that nevertheless pours forth anew, in which not even a comma can be changed. Keep speaking this dialect, even now that the house is on fire.

Which house is on fire? The country where you live, or Europe, or the entire world? Perhaps the houses and cities already burned down in some enormous fire—who knows how long ago—that we pretended not to notice. Of most of them all that remains are pieces of walls, a fresco, a patch of roof, names, so many names, already gnawed upon by flames. Nevertheless we carefully cover it all over with whitewash and falsified words, so that it looks intact. We live in houses and cities incinerated from one end to another as if they were still standing upright; people pretend to live in them and stroll in masks through ruins as if they were still in the familiar neighborhoods of a bygone era.

Today the flame has changed its form and nature, it has become digital, invisible and cold—but precisely for this very reason it is even closer still and surrounds us at every moment.

That a civilization—a barbarism—can sink, never to rise again, is nothing new. Historians are accustomed to identifying and dating caesuras and shipwrecks. But how can we bear witness to a world that is falling into ruin with eyes blindfolded and face covered, a republic collapsing with neither lucidity nor pride, but in abjection and fear? The blindness is all the more desperate since the shipwrecked claim to be governing their own shipwreck, they swear that everything can be controlled technically, that there is no need for either a new god or a new sky, only prohibitions, experts and doctors. Panic and villainy.

What would a God be to whom neither prayers nor sacrifices were addressed? And what would a law be that knew neither command nor enforcement? What is a word that has neither meaning nor command, but is truly held in the beginning—indeed, before the beginning?

A culture that feels it is at its end, that it has no life left, attempts to govern its decay in the only way it knows how, through a permanent state of exception. The total mobilization in which Jünger saw the essential character of our time should be understood from this perspective. People must be mobilized, they must feel themselves in a state of emergency at every moment, regulated down to the last detail by those who maintain the power to declare such an emergency. But whereas in the past mobilization sought to gather people together, today it aims to isolate them, to distance them from one another.

How long has the house been burning? How long since it burned down? Certainly a century ago, between 1914 and 1918, something happened in Europe that poured flames and madness upon everything that once seemed to remain intact and alive; then thirty years later, the flames again spread everywhere, and ever since have continued to burn without pause, submerged, barely visible beneath the cinders. But perhaps the fires began much earlier, when humanity’s blind impulse towards salvation and progress united with the power of the flame and machines. All of this is well known and does not bear repeating. Instead, we ought to ask ourselves how we could continue to live and think while everything burned, what was it that somehow still remained intact in the center of the fire, or at its edges. How have we been able to breathe through the flames, what have we lost, and to what wreckage—what pretensions—have we clung? Now that there are no longer flames but only numbers, figures and lies, no doubt we are weaker and more alone; but we also now find ourselves without any possible compromise, lucid as never before.

If it is true that the fundamental architectural problem becomes visible only in the house ravaged by fire, then you can now see what is at stake in the history of the West, what it has tried so hard to grasp, and why it could not help but fail.

It is as if power sought at all costs to seize hold of the bare life it produces, and yet, no matter how hard it tries to appropriate and control it by means of every available apparatus—no longer simply those of policing but also those of medicine and technology—this life always escapes its grasp, because it is by definition ungraspable. To govern bare life is the madness of our time. People reduced to their pure biological existence are no longer human; instead, the governance of people and of things coincides.

The other house, the one I can never inhabit, but which is my true home; the other life, the one I did not live while I thought I was living it; the other language, the one I spelled out syllable by syllable without ever managing to speak in it—all so much my own that I can never have them…

When thought and language are divided, we believe that we can speak while forgetting we are speaking. Poetry and philosophy, when they speak, do not forget that they are speaking, they remember language. If we remember language, if we do not forget that we can speak, then we become more free, we are not bound to things and rules. Language is not a tool, it is our face, the openness in which we are.

The face is the most human of things. Humans have faces and not simply muzzles or snouts because they dwell in the open, because through their faces they expose themselves and communicate. This is why the face is the site of politics. Our unpolitical era does not want to see its own face, it keeps it at a distance, masks and covers it. There must no longer be faces, only numbers and figures. Even the tyrant is faceless.

To feel alive: to be affected by one’s own sensibility, to be delicately consigned to one’s own gesture without being able either to assume nor evade it. To feel myself living makes life possible for me, even if I were locked in a cage. And nothing is as real as this possibility.

In the coming years there will be only monks and delinquents. And yet it is impossible to simply step aside, to believe that one can escape the rubble of the world that has crumbled all around us. Because the collapse affects and addresses us, because we too are rubble. And we must learn how to use the rubble correctly, carefully, without being noticed.

Aging: “to grow only in roots, and no longer in branches.” To put down roots, but no longer flowers or leaves. Or, rather, like a butterfly floating drunkenly over what it has experienced. There are still branches and flowers in the past. And you can still make honey out of them.

The face is with God, but the bones are atheist. Outside, everything pushes us towards God; inside, the obstinate, mocking atheism of the skeleton.

That body and soul are indissolubly linked—this is spiritual. The spirit is not a third instance between the soul and the body: it is simply their helpless, wonderful coincidence. Biological life is an abstraction, and it is this very abstraction that we claim to govern and cure.

Alone, there can be no salvation for us: there is salvation because there are others. And this is not for any moral reason, because I should act for their well-being. Only because I am not alone is there salvation: I can only save myself as one among many, as another among others. Alone—and this is the special truth of solitude—I do not need salvation; I am, by definition, unsaveable. Salvation is the dimension that opens up because I am not alone, because there is plurality and multitude. God, incarnate, ceased to be unique, and became one man among many. For this reason, Christianity has had to bind itself to history and follow its destiny to the end; and when history, as happens today, fades away and decays, Christianity also nears its final days. Its incurable contradiction is that it tried, in and through history, to find salvation beyond history, and when this comes to a close the ground falls away beneath its feet. The Church was, in truth, not in solidarity with salvation but with the history of salvation, and since it sought ‘salvation’ [salvezza] through history it could only end up with ‘health’ [salute]. And when the time came, the Church did not hesitate to sacrifice salvation for health.

It is now necessary to tear salvation away from its historical context and discover a non-historical plurality, plurality as an exit route from history itself.

To leave behind a place or situation without entering other territories, to leave behind an identity and a name without adopting other ones.

We can only regress towards the present, whereas we move straightforward inthe past. What we call the past is merely our long regression towards the present. Separating us from our past is power’s first resort.

What frees us of burden is breath. In breath, we are weightless; we are propelled as if in flying without the pull of gravity.

We will have to learn to judge all over again, but with a judgment that neither punishes nor rewards, neither absolves nor condemns. An act without ends, that strips existence from ends, necessarily unjust and false. Only an interruption, an instant poised between time and eternity—in which the image of a life without ends or plans flashes up, without name or memory—and which for this reason saves, not in eternity, but in a “kind of eternity.” A judgment without pre-established criteria, and yet precisely for this reason a political judgment, because it restores life to its naturalness.

To feel and to have feelings, sensation and self-affection, are contemporaries. In every sensation there is a feeling of feeling, in every feeling of oneself there is a feeling of the other, a friendship and a face.

Reality is the veil through which we perceive the possible, what we can and cannot do.

It is not easy to tell which of our childhood desires have been fulfilled. And, above all, whether the part of the fulfilled that now borders on the unfulfilled is enough to convince us to go on living. Fear of death arises when the unfulfilled part of our desires swells beyond measure.

“Buffalos and horses have four hoofs: that’s what I call Heaven. To halter the horses, to pierce the buffalo’s nostrils: that’s what I call human. That is why I say: take care that the human does not destroy Heaven within you, take care that the intentional does not destroy the celestial.”

In the burning house, language remains. Not language, but the immemorial, weak and prehistoric forces that watch over it and remember it: philosophy and poetry. What do they watch over, what do they remember of language? Not this or that meaningful proposition, nor this or that article of faith or bad faith. Rather, the very fact that there is language, that without a name we are open within the name, and that in this openness, in a gesture, in a face, we are unknowable and exposed.

Poetry, the word, is the only thing left to us from that time when we did not yet know how to speak, a dark song within language, a dialectic or idiom that we cannot fully understand, but to which we cannot help but listen—even if the house burns, even if in their scorched language people continue to speak nonsense.

But is there a language of philosophy, just as there is a language of poetry? Like poetry, philosophy dwells entirely within language and only in its mode of dwelling does it distinguish itself from poetry. Two tensions in the field of language, which intersect at one point only to then tirelessly separate again. Anyone who speaks truthfully, clearly, draws themselves into this tension, and inhabits it.

Whoever notices that the house is burning can be tempted to look upon their unnoticing peers with disdain and contempt. And yet are these unseeing and unthinking people not the lemurs who you will have to see and account for on the last day? That we realize the house is burning does not elevate us above others: on the contrary, it is with them that you will have to share one last glance as the flames close in. What can you say to justify your claims of conscience to these people who are so unaware that they seem almost innocent?

In the burning house you continue doing what you did before—but you cannot help but see what the flames are showing you so nakedly. Something has changed, not in what you do, but in the way in which you release it into the world. Poetry written in a burning house is more just and true because no one will hear it, because nothing ensures that it will escape the flames. But if, by chance, it were to find a reader, they would still not escape that which calls to them from the helpless, inexplicable, submerged din. 

The truth can only be spoken by those who stand no chance of being heard, only by those who speak from within a house that is being relentlessly consumed by flames.

Today humankind is disappearing, like a face drawn in the sand and washed away by the waves. But what is taking its place no longer has a world; it is merely a bare and muted life without history, at the mercy of the computations of power and science. Perhaps, however, it is only by beginning from this wreckage that something else can appear, whether slowly or abruptly—certainly not a god, but not another man either—a new animal perhaps, a soul that lives in some other way…

October 5th, 2020 

Translated by Richard Braude  

Special thanks to Giorgio Agamben for his permission to publish this translation

_____

source: ILL WILL EDITIONS

The post When the House is on Fire- Giorgio Agamben appeared first on Void Network.

We must bear in mind that no government,
honest as it is, can decree the abolition of misery.
It is the people themselves, the hungry,
the disinherited, who have to abolish misery.
– Ricardo Flores Magón (Regeneration, Nov. 19, 1910)

Once again, the indigenous peoples are forgotten in the oblivion; There is not a single security measure by governments to protect us, and the indigenous women are triple violated.

Both before COVID-19 and now, our battle as indigenous women continues to be for our rights, against violence, and for life. Our heartfelt claims have been for health, work, education, justice, and security, to which the governments have ignored. Health has been turned into merchandise, a great business, just like our territories, from which they loot our water, minerals, animals, plants, knowledge, traditions, and people. Indigenous peoples, and especially women, already have to suffer their greed, contempt, and death. And now we suffer another of their diseases created by this capitalist system: the global Coronavirus pandemic.

This year on March 8th, International Women’s Day, hundreds of indigenous Magónista women took to the streets of Oaxaca City to denounce the terrible conditions in which we live in our communities: we live without security, without justice, without work, without basic services, without water, without electricity. We spent three days sleeping and demonstrating in the streets of Oaxaca City and blockading access to government offices. But even then, the government did not turn to see us as indigenous women.

Then this pandemic arrived in Mexico and the difficulty of our situation was multiplied. In our communities, there is no health system. You can only leave your community to receive medical attention if you have money. But if you don’t have money, you just wait for death. Some illnesses we can cure with our traditional medicines, but we have no remedies for this new virus. If they infect us with COVID-19, what awaits us is death.

In our communities we’re trying to organize ourselves as we best can. Meanwhile, the only thing the three levels of governments (municipal, state, and federal) have done is to tell us to lock ourselves in our houses. They want us locked up in our communities, but they don’t ask us what is happening to us or how they could support solving the needs that this pandemic causes.

Instead, they announce their great support programs and the credits they’re giving to their companies. The high level officials speak of the millions they will give to the most vulnerable. But for years they’ve abandoned the health system, polluted the lands, exploited the natural resources, and favored the richest, and now they want to cheat us with their programs. Their health system is in terrible condition because they fell silent while they were eating, dressing, and enjoying life on their official salary, silently complicit with those who made big profits. All the while, we have taken to the streets to demand better living conditions in the midst of repressions.

The governments and the rich are fighting amongst themselves in the name of our people’s health and life, but nothing is being done about the companies that raise product prices and make a business out of everything. Small establishments in the community that supply everyday items and groceries have already started to raise the prices on basic products. In some places an egg costs 5 pesos, while it others it only costs 3 pesos for ten. Where the sugar was worth 14 pesos, it is now 24 pesos. The managers of these stores argue they have to raise prices because the shopping centers where they buy their products are increasing their prices and they have to pay more transportation charges than normal.

My compañeras and compañeros, we have to face the situation: most of us are in constant anguish. We already fear that the harvest will be affected by climate change. And now, because of COVID-19, even if our harvests are successful, there is still no way to sell them since the sale of our products requires us to leave our community in search of a market in other municipalities or regions or for buyers to come to our communities. The low payment for our products is consequence of the capital economy. Some of us dedicate ourselves to crafts, but we also can’t go out to sell these goods nor is there a market for them now. In the tourist centers, like Huatulco, the bosses have fired our compañeras and compañeros. They send them home without a salary. They tell them to stay in their houses. But how are we going to feed our families while we also have to pay rent? In Huatulco, there is only land for the rich and the foreigners, while we, the indigenous to the land, have to continue to also pay for our electricity and water so they don’t cut them off. If we don’t have money, how can our children continue their online education? They say that educational programs continue, but in remote indigenous communities there is not even a telephone signal.

In other words, for the indigenous and the poor there is no justice. There is no equal opportunity. This is yet another form of extermination, because in the face of this Coronavirus pandemic those that are going to survive are those who have access to the health system, who can afford to stay home to protect themselves, who have the internet and electricity necessary to continue their education, and who have enough money to buy food, even if it’s expensive. It is very clear to us, the exploited and poor people of Oaxaca, that governments and their policies will do nothing for us. The governments make the earth sick with viruses and diseases and aggravate our already precarious situation.

So today we call on the people to not just stay locked up in indigenous and non-indigenous communities, but to organize and unite ourselves and demand a true health policy for the peoples and that resources be given to support our access to health, food, and work, and not to megaprojects or the army.

We, from the sierras, mountains, and hills, have to prepare ourselves to be able to face the consequences of the policies of the bad governments. We are going to organize ourselves while we continue to sow our corn and beans with mutual support; the tequio (communal work) will be the force to face and solve the problem.

We will take to the streets of the city of Oaxaca to demonstrate and demand our rights. The indigenous women of the CIPO-RFM call on all older women, young people, girls, and adults to train in the place where they already are. By whatever means necessary, the Women’s Council can find places to talk and share what we feel in our hearts and how we are suffering at this time. We can organize ourselves and together find the forms of struggle that allow us to maintain our health and the possibility of remaining alive with justice and without violence.

For the reconstitution and free association of our peoples,
Popular Indigenous Council of Oaxaca “Ricardo Flores Magón”
CIPO-RFM
Magónista Women’s Commission.
Santa Lucia del Camino, Oaxaca. Mexico on April 29, 2020.

To support CIPO-RFM’s communities’ access basic survival necessities and ability to take care of themselves, donate to the ongoing CIPO-RFM Coronavirus Mutual Aid Fund. Donations will be sent monthly to CIPO-RFM.

The post Letter Of Resistance- The Magónista Women’s Commission / Popular Indigenous Council Of Oaxaca appeared first on Void Network.

___________________________

Περπατάω μέσα στους ερήμους δρόμους της πόλης  και σκέφτομαι συνεχώς ένα καινούργιο κόσμο.  Νιώθω την ανάγκη ότι πρέπει να συντάξουμε το πρόταγμα μας. Τώρα, σε μια εποχή που οι καπιταλιστικές αξίες αμφισβητούνται και η βιομηχανοποίηση της ζωής θεωρείται πηγή δυστυχίας όλων των έμβιων όντων, υπάρχει η επιτακτική ανάγκη για το δικό μας μανιφέστο. Ένα σχέδιο αλλαγής του παρόντα κόσμου. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου η απελευθέρωση μας από τα δεσμά αυτού του καταστροφικού συστήματος.

Ο μόνος τρόπος για να φτάσουμε στο τέλος του 21ου αιώνα και να είμαστε ευτυχισμένοι είναι να φανταστούμε μια μελλοντική κοινωνία σε αρμονία με τη φύση.

Τι έχει νόημα στη ζωή μας; Τι έχει πραγματικά σημασία στη ζωή μας;

Ως κομμάτι του έμβιου κόσμου βρισκόμαστε υπό απειλή – όπως ακριβώς βρίσκονται υπό απειλή και εκατοντάδες άλλοι οργανισμοί της γης. Όσο εξαφανίζονται μορφές ζωής επάνω στον πλανήτη Γη τόσο ο άνθρωπος θα έρχεται αντιμέτωπος με κρίσεις, υγειονομικές, οικονομικές, υπαρξιακές. Όταν απειλείται η γη απειλείται η ύπαρξη μας. Όσο καταστρέφουμε τη γη, κατασπαράζουμε το δικό μας σώμα.

Ο καπιταλισμός  δεν μπορεί να προσφέρει έναν αξιοπρεπή τρόπο ζωής. Αναπαράγεται διαρκώς ο παραλογισμός του ανταγωνισμού, της εκμετάλλευσης, του καταναλωτισμού, της  αυξανόμενης παραγωγικότητας, της αιώνιας αύξησης του κέρδους.

Όσο περνάνε οι μέρες και το μέλλον μας γίνεται αβέβαιο είναι απαραίτητη η αναθεώρηση των αξιών μας. Ας προβληματιστούμε ποιά είναι η ηθική της νεοφιλελεύθερης οικονομίας;

Τι αξίζει περισσότερο σήμερα;  Η ανθρώπινη ευτυχία; Η ζωή ή το κέρδος; Το να καταναλώνουμε άχρηστα προϊόντα; Η αγωνία για την καθημερινή επιβίωση; Αρνηθήκαμε την ίδια τη ζωή μας τόσα χρόνια. Δεν αντέχουμε άλλο να θεωρείται αυτονόητη η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η καταπάτηση των δικαιωμάτων και η κοινωνική ανισότητα.

Μέσα από τις στάχτες του καπιταλισμού θα γεννηθούν τα όνειρα μας. Ο κόσμος έτσι όπως είναι σήμερα δεν είναι η μόνη λύση. Δεν είναι η μόνη λύση το χρέος, ο πόλεμος, η φτώχεια και η οικολογική καταστροφή. Οι επιλογές που κάνουν οι λίγοι και η τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνουμε στο υπάρχον σύστημα καθορίζει το μέλλον της ανθρωπότητας.  Σκέφτομαι πως η επιστροφή στην κανονικότητα είναι το πραγματικό πρόβλημα. Σε μια κανονικότητα όπου οι βασικές ανάγκες του ανθρώπου κοστίζουν πανάκριβα. Σε μια κανονικότητα όπου το άγχος μας κατακλύζει όλους. Σε μια κανονικότητα όπου οι πρόσφυγες πολέμου δολοφονούνται στη θάλασσα ή μεταχειρίζονται από τα κράτη σαν παράσιτα. Σε μια κανονικότητα όπου οι άνεργοι, οι πάμφτωχοι, οι άστεγοι θεωρούνται φυσιολογικό και αναπόσπαστο κομμάτι της οικονομίας. Η αγάπη ουρλιάζει μπροστά στους τάφους των αυτόχειρων, όλων αυτών που αυτοκτόνησαν λόγω της οικονομικής κρίσης. Αυτή η κανονικότητα απειλεί την αξία της ζωής. Δεν υπάρχει τόπος και χρόνος για να θεωρείται η συμπόνια η μόνη μας υποχρέωση. Δικιά μας υποχρέωση είναι να εφεύρουμε αυτό τον χρόνο, να φτιάξουμε τους τόπους της συμπόνιας. 

Κανονικό, λογικό και εύκολο είναι ο καθένας μας να έχει ένα σπίτι με κήπο, να γίνονται στη γειτονιά μας αυτοδιαχειριζόμενες  συνελεύσεις και ανοιχτά δημόσια μαθήματα για όλα όσα πρέπει να ξέρουμε, εργαστήρια μαγειρικής χορτοφαγικής κουζίνας για να μη σκοτώνουμε τόσα ζώα, μαθήματα κηπουρικής για να μάθουμε να καλλιεργούμε συλλογικά τη γη, να σταματήσει να παράγεται κάθε είδους πλαστική συσκευασία και να μην υπάρχουν συσκευασίες μιας χρήσης, να εφεύρουμε τρόπους που να θεραπεύουν τον κόσμο μας και όχι να τον καταστρέφουν. Για όλα υπάρχει μια λύση αρκεί να τολμήσουμε να σκεφτούμε πως αυτός ο κόσμος που βρεθήκαμε να ζούμε τώρα δεν είναι η μόνη εκδοχή της πραγματικότητας. Αρκεί να βρούμε το θάρρος για να χαράξουμε ένα καινούργιο μονοπάτι όπου θα έχουμε το δικαίωμα να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον, όπου οι τρόποι ζωής θα θεραπεύουν και δεν θα σκοτώνουν τη φύση, όπου η συλλογική χαρά θα είναι η πρωταρχική αξία της ζωής και όχι το χρήμα.

Το φυσιολογικό είναι να αγωνιστούμε ενάντια στην επιστροφή στο φυσιολογικό. Ποιός και με τι κριτήρια όρισε την κανονικότητα που ζούμε; Ας προετοιμαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε, γιατί έχουμε έναν κόσμο να κερδίσουμε και έναν κόσμο να αρνηθούμε. Να αρνηθούμε αυτόν τον εκδικητικό κόσμο. Αυτό το καταχρηστικό σύστημα το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι καταπίεση, εκμετάλλευση, αποξένωση, φόβο, άγχος. Η τωρινή κυρίαρχη τάξη πραγμάτων δημιουργεί ασταμάτητες συνθήκες λιτότητας και ανισότητας. Ο ρυθμός της καθημερινότητας και της διαχείρισης της ζωή μας έχει γίνει πλέον βίαιος και αφόρητος. Ένα ασταμάτητο άγχος κατασπαράζει κάθε επιθυμία, ένα αβέβαιο μέλλον μολύνει την ψυχική ισορροπία του ανθρώπου και τον μετατρέπει σε ένα συγχυσμένο νου που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα ή να φτάσει κάπου πολύ μακριά με πολύ κόπο.

Καταφέραμε τελικά σε μεγάλο βαθμό μέσα στην καραντίνα, να απορρίψουμε την κανονικότητα και να εκφράσουμε με σθένος την ενσυναίσθηση, να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, να νοιαστούμε για τους συγγενείς, τους φίλους και τους συνανθρώπους μας, να συζητήσουμε, να γράψουμε, να σκεφτούμε λύσεις. Η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων μας στοιχειώνει εδώ και χρόνια. Τώρα, σε αυτή την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ήρθε η ώρα να την αρνηθούμε συνολικά. Απορρίπτουμε αυτόν τον αδίστακτο κόσμο και επιθυμούμε μια κοινωνία οικονομικής ισότητας και κοινωνικής ευεξίας. Για να είμαστε όλοι χαρούμενοι και υγιείς πρέπει να δημιουργήσουμε έναν πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής.

Το πρόβλημα με το «φυσιολογικό» του παρόντα κόσμου είναι ότι γίνεται κάθε μέρα όλο και χειρότερο, όλο και πιο καταστροφικό, παράγει διαρκώς νέες κρίσεις, απειλεί όλο και περισσότερους, σκοτώνει όλο και περισσότερο. Κάθε τι που μας απαγορεύει να μοιραστούμε τα πάντα δωρεάν μεταξύ μας είναι εχθρός της ζωής.

Εύχομαι να είμαστε όλοι μας  στα πρόθυρα μιας μεγάλης άρνησης επιστροφής στην «κανονικότητα», τότε θα άλλαζε πραγματικά ο κόσμος. Ελπίζω όλοι και όλες να είμαστε πλέον πιο κοντά σε αυτή τη συνειδητοποίηση- ο κόσμος πρέπει να αλλάξει. Η φροντίδα και η συμπόνια πρέπει να γίνουν ο βασικός γνώμονας των αποφάσεων μας, η αγάπη -και όχι το κέρδος- πρέπει να είναι ο βασικός γνώμονας των πράξεων μας.

_____________________

Η Σίσσυ Δουτσίου είναι ηθοποιός και ποιήτρια, μέλος της συλλογικότητας ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ και πρωταγωνίστρια της παράστασης ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ (Franz Kafka) του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών.

The post ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ- Σίσσυ Δουτσίου appeared first on Void Network.

Να συναντηθούμε στα πάρκα και στις πλατείες, στους δρόμους και στις γωνίες, στα δάση και στις παραλίες, να απελευθερώσουμε κάθε σπιθαμή αληθινού εδάφους από το κράτος και την επιχειρηματική δραστηριότητα, να εκδιώξουμε από τον δημόσιο χώρο την αστυνομία και κάθε μορφή οργανωμένης επιτήρησης, στο όνομα της συλλογικής χαράς.

Τώρα περισσότερο από ποτέ…

       Να βιώσουμε στο δημόσιο χώρο τη φιλία, την αγάπη και το παιχνίδι, να γνωρίσουμε και να γνωριστούμε με τον ‘άλλο’, να στηρίξουμε τους αδύναμους, να επικοινωνήσουμε χωρίς διαμεσολαβήσεις, να πετάξουμε τα προσωπεία της προσποίησης, να μικρύνουμε τις αποστάσεις που μας χωρίζουν, να συμμαχήσουμε και να οργανώσουμε τις απαντήσεις που τους φοβίζουν, να δημιουργήσουμε, να ανακαλύψουμε και να ζήσουμε τη συνάφεια, στο όνομα της ενότητας που απειλεί τους ισχυρούς.

Τώρα περισσότερο από ποτέ…

       Να επανοικειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο, να επανανακαλύψουμε τα ‘κρυμμένα’ του σημεία και να τον υπερασπιστούμε ως δικό μας. Να αποτυπώσουμε σε αυτόν τα δικά μας νοήματα, να εδαφικοποιήσουμε τις σχέσεις της ισότητας και της αλληλεγγύης, να εξερευνήσουμε εκεί τις δυνατότητες ενός διαφορετικού μέλλοντος, να πλάσουμε αντιηγεμονικούς κόσμους με δικούς μας κανόνες, θεσμούς και τελετουργίες. Στο δημόσιο χώρο ας ονειρευτούμε, λοιπόν, κι ας σχεδιάσουμε ξανά το τέλος του παρόντος κόσμου, στο όνομα της ελευθερίας.

ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ [ Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]

http://voidnetwork.gr

The post Κενό Δίκτυο- Να απελευθερώσουμε το Δημόσιο Χώρο appeared first on Void Network.

Πώς θα βγει η κοινωνία μας από την κρίση του COVID-19; Τελικά η πανδημία, μας δείχνει ότι χρειαζόμαστε περισσότερη συγκεντρωτική κρατική εξουσία; Περισσότερη επιτήρηση και έλεγχο; Ποιες είναι οι απειλές εναντίον μας – και πώς μπορούμε να προετοιμαστούμε για να τις αντιμετωπίσουμε;

________________________

Πριν κάποιες μέρες, ο αριθμός των θανάτων από κορωνοϊό στη Νέα Υόρκη ξεπέρασε τον αριθμό των θανάτων από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Κάθε φορά που ειδικοί αναλυτές και πολιτικοί επικαλούνται την 9/11, ξέρεις ότι προσπαθούν να προετοιμάσουν τη δημόσια σκηνή για σοκ και δέος.

Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου χρησίμευσαν για να δικαιολογήσουν τον νόμο περί πατριωτισμού, την κατ’ εξαίρεση έκδοση και τα βασανιστήρια, την κατοχή του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Αυτά άνοιξαν το δρόμο για μια σειρά άλλων καταστροφών, συμπεριλαμβανομένης της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους. Ενώ 2977 πολίτες σκοτώθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου, ο επακόλουθος «Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» σκότωσε τουλάχιστον εκατό φορές περισσότερους πολίτες.

Εάν η σύγκριση της 11ης Σεπτεμβρίου δείχνει κάτι, είναι ότι η κρατική απάντηση στην πανδημία θα είναι πολύ πιο καταστροφική από τον ίδιο τον ιό. Ας εξετάσουμε ποιοι είναι οι κίνδυνοι και ας αποπειραθούμε να μελετήσουμε τη λογική εκείνων που έχουν σκοπό να ηγηθούν της κρατικής αντίδρασης στον ιό προκειμένου να προετοιμαστούμε για το επόμενο στάδιο της κρίσης. Αυτή την φορά θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι πριν η επόμενη κρίση μας πλήξει ξανά. Δεν είναι αναπόφευκτο το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης να είναι η επιβολή της τυραννίας. Αντιθέτως, μπορεί να είναι η αρχή μιας μεγάλης αναταραχής.

Όπως υποστηρίξαμε ήδη από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ Ζωής και επιβίωσης. Η αντιμετώπιση της πανδημίας και των ολοκληρωτικών δυνάμεων που την συνοδεύουν μας δίνουν την ευκαιρία να ανησυχούμε όχι μόνο για το πώς θα επιβιώσουμε, αλλά και για το πώς θέλουμε να ζήσουμε.

_____________________

«Και οι κανονισμοί για την πανούκλα ρίχνουν μεγάλη σκιά στην πολιτική ιστορία. Σήμαναν μια τεράστια επέκταση της κρατικής εξουσίας σε σφαίρες της ανθρώπινης ζωής που ποτέ πριν δεν είχαν υπαχθεί σε πολιτική εξουσία. Δικαιολόγησαν τον έλεγχο της οικονομίας και της μετακίνησης των ανθρώπων, ενέκριναν την παρακολούθηση και τη βίαιη κράτηση, και επέτρεψαν την εισβολή σε σπίτια και την εξαφάνιση των πολιτικών ελευθεριών. Με το αδιάσειστο επιχείρημα μιας έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία, αυτή η επέκταση της εξουσίας καλωσορίστηκε από την εκκλησία και από ισχυρές πολιτικές και ιατρικές φωνές. Η εκστρατεία κατά της πανούκλας αποτέλεσε ορόσημο για την εμφάνιση του απολυταρχισμού, και γενικότερα, προώθησε τη συσσώρευση της εξουσίας και τη νομιμοποίηση του σύγχρονου κράτους».

• Επιδημία και Κοινωνία από τον Μαύρο Θάνατο έως σήμερα, Frank M. Snowden (Epidemics and Society from the Black Death to the Present, Frank M. Snowden)

Η χειρότερη εκδοχή

Εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αυτοματισμού, ένα αυξανόμενο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού είναι απλώς άνευ σημασίας για τη βιομηχανική παραγωγή και διανομή. Κατά συνέπεια, οι εργάτες έχουν κατακλύσει τον τομέα των υπηρεσιών, δουλεύοντας όλο και περισσότερες ώρες για να επιβιώσουν. Οι κυβερνήσεις, αντί να επαναδιαπραγματεύονται τις ειρηνευτικές συμφωνίες μεταξύ των καπιταλιστών και των εργατών χρησιμοποιώντας τις πολιτικές που στήριζαν τον καπιταλισμό μέχρι και τον 20ο αιώνα, έχουν βασιστεί σε ολοένα και πιο κατασταλτική αστυνόμευση, ενώ εξαρτώνται από τις τεχνολογικές καινοτομίες για να διατηρούν τον ανήσυχο πληθυσμό υπό έλεγχο. Παρ ‘όλα αυτά – ή αλλιώς για αυτόν ακριβώς τον λόγο – η αναταραχή χτύπησε κόκκινο το 2019 με εξεγέρσεις σε Χονγκ Κονγκ, Χιλή, Καταλονία, Λίβανο, Σουδάν, Αϊτή και δεκάδες άλλες χώρες, με περισσότερες να αναμένονται για το 2020… μέχρι που ο ιός έφερε τα πάνω κάτω.

Αυτή δεν είναι κατάσταση μέσα στην οποία να μπορεί να αντιμετωπιστεί και μια πανδημία. Όταν οι αρχές θεωρούν ένα αυξανόμενο ποσοστό του πληθυσμού ως αναλώσιμη ενόχληση που διατηρείται υπό περιορισμό με την χρήση συνεχούς αυξανόμενης βίας, έχουν πλέον ελάχιστα κίνητρα για να μας κρατήσουν όλους ζωντανούς. Μερικοί, όπως ο Τραμπ, θέλουν να δημιουργήσουν περιφραγμένες κοινότητες με βάση την τάξη, την φυλή και την εθνότητα και να αφήσουν όλους εμάς τους υπόλοιπους αποκλεισμένους, στο έλεος των διαρκώς αυξανόμενων κινδύνων. Άλλοι ελπίζουν να επιτύχουν μια νέα συμφωνία μεταξύ κυβερνητών και κυβερνόμενων παρέχοντας ένα ψήγμα ασφάλειας σε όλους μας με αντάλλαγμα άνευ προηγουμένου μορφές υποταγής, παρακολούθησης και ελέγχου. Παρακάτω, θα εξετάσουμε και τις δύο αυτές προτάσεις για τη σταθεροποίηση της κρατικής εξουσίας τον 21ο αιώνα.

Εάν πολλοί ριζοσπάστες μοιάζουν περιέργως αισιόδοξοι όσον αφορά τις προοπτικές κοινωνικής αλλαγής, είναι μόνο και μόνο γιατί οι τρέχουσες συνθήκες διαβίωσης μας έχουν γίνει τόσο εξώφθαλμα ανυπόφορες – όχι επειδή έχουν κάτι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο.

Από πολλές απόψεις, η χειρότερη εκδοχή είναι ήδη εδώ. Τα ρομπότ της αστυνομίας περιπολούν ήδη τους δρόμους της Βόρειας Αφρικής ενώ drones στοχεύουν χωρικούς στην Ιταλία. Ο Viktor Orbán έχει γίνει ο εκ των πραγμάτων δικτάτορας της Ουγγαρίας στην καρδιά της δήθεν δημοκρατικής Ευρώπης. Η ισλαμοφοβική κυβέρνηση της Ινδίας έχει κλειδώσει μέσα 1,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους με μια διαταγή. Στην Ανατολική Ιάβα, οι εντολές της κατ’ οίκον παραμονής χρησιμοποιήθηκαν για τη διάλυση συγκεντρώσεων κατοίκων που υπερασπίζονταν την περιοχή τους ενάντια σε ένα καταστροφικό ορυχείο χρυσού – αλλά όχι για να σταματήσουν τις εξορυκτικές επιχειρήσεις. Από την Κίνα μέχρι το Περού, η πανδημία έχει προσφέρει ένα πρόσχημα στις κυβερνήσεις να καταστείλουν δημοσιογράφους που έβγαζαν στο φως την κακοδιαχείρισή της. Ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να εντείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε όλο το Δυτικό Ημισφαίριο – όχι για να αποσπάσει την προσοχή μας από τον χειρισμό του ιού, όπως ανόητα υποθέτουν ορισμένοι, αλλά επειδή ο ιός του δίνει μια ακαταμάχητη ευκαιρία να προωθήσει την ατζέντα του.

________________

Στις ΗΠΑ, ο κίνδυνος έκθεσης κατανέμεται αυστηρά βάσει κοινωνικής τάξης. Οδηγοί κατ’ οίκον παραδόσεων εμπορευμάτων πηγαίνουν τα ψώνια του σουπερμάρκετ σε προγραμματιστές υπολογιστών που δεν φεύγουν ποτέ από τα σπίτια τους. Νοσοκόμες που έχουν αναλάβει τη θεραπεία ασθενών με συμπτώματα COVID-19 φέρνουν μαζί τους iPhone έτσι ώστε οι γιατροί να μπορούν να δουν πρόσωπο με πρόσωπο τους ασθενείς χωρίς οι ίδιοι να εκτίθενται σε κίνδυνο.

Με τον περιορισμό στα σπίτια μας, είμαστε μια κρατούμενη καταναλωτική βάση σε μια καπιταλιστική πόλη που διευθύνεται από την Amazon, εξαρτώμενη από εταιρείες τηλεπικοινωνιών που θα μπορούσαν να μας αποκόψουν τον ένα από τον άλλο με το πάτημα ενός διακόπτη. Οι αρχές εξετάζουν το ενδεχόμενο παρακολούθησης, εντοπισμού και ελέγχου όλων των κινήσεών μας με διαβατήρια βάσει ιατρικών δεδομένων. Εάν ένα τέτοιο πρόγραμμα υλοποιηθεί, θα μπορούσαν να το επεκτείνουν νομικά ώστε να ελέγξουν την ελευθερία κινήσεων μετατρέποντας ολόκληρη την κοινωνία μας σε μια φυλακή.

Ακόμα και σε έθνη που έχουν «εξομαλύνει την καμπύλη», τα μέτρα έκτακτης ανάγκης, όπως η διατήρηση απόστασης σε δημόσιους χώρους (social distancing) και οι απαγορεύσεις μεγάλων συγκεντρώσεων, ενδέχεται να διαρκέσουν ακόμα ένα χρόνο, ενόσω η αναζήτηση του εμβολίου βρίσκεται υπό εξέλιξη. «Μέχρι να υπάρξει εμβόλιο, οι ΗΠΑ χρειάζονται είτε καταστροφικά για την οικονομία επίπεδα κοινωνικής απόστασης, είτε μια κατάσταση ψηφιακής παρακολούθησης συγκλονιστικού μεγέθους και εμβέλειας, ή μια συσκευή μαζικής δοκιμής ακόμη πιο απόλυτης παρεμβατικότητας».

«Διάβασα τα σχέδια για άνοιγμα της οικονομίας. Είναι τρομακτικά.» (“I’ve read the plans to reopen the economy. They’re scary.,” Ezra Klein)

Πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά για το τι σημαίνουν όλα αυτά για τα κοινωνικά κινήματα. Παράλληλα με τον ιό, βιώνουμε την πιο βάναυση επίθεση στην ελευθερία μας, τουλάχιστον για μια γενιά. Πολλά από τα εργαλεία μας για συλλογική αυτοάμυνα εξαρτώνται από τη συγκέντρωση μεγάλου αριθμού ατόμων, κάτι που ο ιός καθιστά εξαιρετικά επικίνδυνο. Ακόμα κι αν μια νέα εξέγερση στο μοντέλο της εξέγερσης στη Χιλή ξεσπάσει αργότερα μέσα στη χρονιά, αξιωματούχοι της δημόσιας υγείας θα θεωρήσουν κάτι τέτοιο ως επιδημιολογικό κίνδυνο και θα απαιτήσουν την επιβολή νέου lockdown. Αυτό θα προκαλέσει ρήξη στις τάξεις μας μεταξύ εκείνων που αφιερώνονται στην αντίσταση με κάθε τίμημα και εκείνων που θεωρούν κάτι τέτοιο μια ανεύθυνη συμπεριφορά εξάπλωσης του ιού επιλέγοντας τη συνολική συνθηκολόγηση.

Κάτι τέτοιο παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα. Μερικοί πειραματίζονται με τις αυτοκινητοπορείες, αλλά πρέπει να αναπτύξουμε ένα πολύ ευρύτερο φάσμα επιλογών.

Ενώ εκμεταλλεύονται την πανδημία για να εδραιώσουν την εξουσία και να προωθήσουν τις ατζέντες τους, οι αυταρχικοί όλων των χρωμάτων χρησιμοποιούν και αυτήν την ευκαιρία για να νομιμοποιήσουν την εξουσιαστική κρατική παρέμβαση ως το μόνο αποτελεσματικό μέσο αντιμετώπισης μιας κρίσης όπως το COVID-19. Πρέπει να καταρρίψουμε τα επιχειρήματά τους, παρουσιάζοντας πιο πειστικά και ενθαρρυντικά μοντέλα για τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κρίσης. Ακόμη και με όλη την τεχνολογία και την υποταγή που έχει στη διάθεσή του, το κράτος δεν μπορεί να κυριαρχήσει χωρίς έστω μια κάποια ενδεικτική νομιμότητα, χωρίς ένα βαθμό κοινωνικής συναίνεσης. Περνώντας οριστικά από το καρότο στο ραβδί, οι κυβερνήτες μας βάζουν ένα επικίνδυνο στοίχημα.

__________________________________

ΦΕΡΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Η πανδημία ωθεί στα όρια τους αρκετές εντάσεις που ήδη αποσταθεροποιούσαν την κοινωνία μας . Ας δούμε αυτά τα ζητήματα παράλληλα:

Οικονομική κρίση

Πολλοί είχαν προβλέψει μια νέα οικονομική κρίση εδώ και χρόνια. Το χρέος έχει χρησιμεύσει για να διατηρήσει την οικονομία σε λειτουργία – και να διασφαλίσει τους ανθρώπους που την κατέχουν – για δεκαετίες τώρα. Εάν οι όροι αποπληρωμής ενός χρέους μπορούν να ανασταλούν ή να ακυρωθούν με ένα νομοθετικό πλαίσιο, εάν ο καπιταλισμός λειτουργεί μόνο επειδή οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να διασώζουν τράπεζες και εταιρείες με έξοδα όλων των άλλων, τότε θεωρητικά, αυτή η κατάσταση θα πρέπει να θέσει υπό αμφισβήτηση ολόκληρο το σύστημα. Σήμερα γίνονται ολοφάνεροι οι τρόποι με τους οποίους η καπιταλιστική οικονομία αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες των περισσότερων ανθρώπων για ασφάλεια, για κάλυψη των υλικών αναγκών, για χαρά, συντροφικότητα και μια ζωή που έχει νόημα να την ζεις. Η απαίτηση για κοινωνική απομάκρυνση του ενός από τον άλλον και οι αυταρχικές, κατασταλτικές πολιτικές εντολές εμποδίζουν όλους εμάς να υποστηρίξουμε οποιαδήποτε μορφή μιας εφικτής εναλλακτικής λύσης. Πολλοί άνθρωποι μπορεί απλά να προσκολληθούν στην εξιδανικευτική νοσταλγία της κανονικότητας ενός ιδεατού παρελθόντος.

Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη υπήρξε από καιρό ένα ακριβό προνόμιο. Σε πολλές πολιτείες, ο νόμος περίθαλψης των ανασφάλιστων που ονομάστηκε Obamacare δεν έκανε καμία διαφορά στις ζωές των φτωχότερων. Με την πανδημία γίνεται σαφές πώς η υγεία των φτωχών μπορεί να επηρεάσει ολόκληρο τον πληθυσμό. Υπάρχουν δύο πιθανές απαντήσεις σε αυτό. Η μια είναι, η κοινωνία μας να κατευθύνει πόρους για την κάλυψη των αναγκών υγειονομικής περίθαλψης ολόκληρου του πληθυσμού – με τους δικούς μας όρους, σύμφωνα με τις δικές μας προτεραιότητές. Η άλλη πιθανή απάντηση είναι η κοινωνική ελίτ να διαχειρίζεται τους κινδύνους για την υγεία του γενικού πληθυσμού ως μια απειλή που πρέπει να αντιμετωπιστεί με σκοπό την προστασία και την διασφάλιση των δικών της συμφερόντων, για την προστασία των προνομιούχων.

Στέγαση

Σε όλο τον κόσμο, η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία των ιδιοκτητών απέναντι στους ενοικιαστές και οι πολιτικές εξωραϊσμού και εκμετάλλευσης ολόκληρων περιοχών των πόλεων έχουν ήδη εκτοπίσει αμέτρητα εκατομμύρια και κατέστησαν τη στέγαση σχεδόν ανυπόφορη για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σχεδόν το ένα τρίτο των ενοικιαστών διαμερισμάτων στις ΗΠΑ δεν πλήρωσαν ενοίκιο για τον Απρίλιο του 2020. Εκείνοι που είχαν με τεράστιες δυσκολίες την δυνατότητα να πληρώνουν ένα σπίτι- κλουβί τώρα βρέθηκαν φυλακισμένοι μέσα σε αυτό. Την ίδια στιγμή η εντολή «Μένουμε στο Σπίτι» βρίσκει πολλά εκατομμύρια άστεγους στους δρόμους της Γης.

Παράλληλα με τον Κορωνοϊό, η ενδοοικογενειακή βία και τα ζητήματα ψυχικής υγείας έχουν φτάσει σε επιδημικές αναλογίες.

Όλα αυτά φέρνουν στην επιφάνεια το ερώτημα: τι είναι το σπίτι μας; Πρέπει να υποθέσουμε πως είναι μια ακίνητη περιουσία στην οποία κάποιος μπορεί να κερδοσκοπεί, ένας χώρος απομόνωσης, ένα μικρό κάστρο τύπου πατριαρχικής φεουδαρχίας, «το σπίτι ενός ανθρώπου είναι το κάστρο του»; Ή είναι κάτι άλλο – το αίσθημα ασφάλειας που δημιουργείται από τη συλλογική αλληλεγγύη, κάτι που θα μπορούσε να ενώνει τα άτομα και τις κοινότητες αντί να μας χωρίζει;

« Ιδιοκτήτες, διευθυντές επενδυτικών εταιριών, τραπεζίτες, δανειοδότες, τοκογλύφοι, αστυνόμοι και εισπρακτικές εταιρίες – σε αυτή τη γειτονιά υπερασπιζόμαστε ο ένας τον άλλον. Το σπίτι μας δεν είναι ένα ιδιωτικό απομονωμένο περίβλημα που μας χωρίζει μεταξύ μας σε μικροσκοπικά τσιφλίκια, τα οποία να μπορούν να χωριστούν το ένα από το άλλο και να κατακτηθούν ένα-ένα από εσάς! Τα σπίτια μας είναι η συλλογική μας αλληλεγγύη, μια διαδικασία που χτίζουμε μαζί, όταν στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον, οι πράξεις μας, οι επιλογές μας και η ικανότητα μας να παρεμβαίνουμε όταν δημιουργείται κάποιο πρόβλημα. Όσο περισσότερο αντιστέκεται ο καθένας μας, τόσο πιο ασφαλείς θα είμαστε όλοι μας.”

_______________

Κοινωνική απομόνωση

Η πανδημία έχει περιορίσει κυριολεκτικά δισεκατομμύρια ανθρώπους στα σπίτια τους – εκείνους που έχουν τουλάχιστον σπίτια – αλλά σε πολλές περιπτώσεις αυτό είχε απροσδόκητο αποτέλεσμα, ενεργοποιώντας το σπίτι ως χώρο κοινωνικότητας, δημιουργώντας νέες μορφές οικειότητας και ενισχύοντας τα κοινωνικά δίκτυα. Ωστόσο, αυτή η κοινωνικότητα είναι σε μεγάλο βαθμό εικονική – και εξαρτάται από έναν πολύ μικρό αριθμό τηλεπικοινωνιακών εταιρειών και ηλεκτρονικές πλατφόρμες.

Αυτήν τη στιγμή, η κοινωνική αποστασιοποίηση ασκεί τόσο μεγάλη πίεση στους ανθρώπους, που πολλοί από εμάς αισθανόμαστε μια απελπιστικά επείγουσα ανάγκη να συγκεντρωθούμε σε μεγάλα πλήθη, να αγκαλιάσουμε τους φίλους μας και να τρίβουμε τους αγκώνες μας με αγνώστους. Η αξία των δημόσιων χώρων και της κοινωνικότητας δεν ήταν ποτέ πιο ξεκάθαρη. Εάν αυτή η πίεση συνεχίσει να αυξάνεται, θα μπορούσε να παράγει ταραχές ή απελευθερωτικά αποτελέσματα.

Αλλά τι θα συμβεί αν η κοινωνική αποστασιοποίηση συνεχιστεί με ποικίλες μορφές για ακόμα έναν χρόνο ή περισσότερο; Θα συνηθίσουν οι άνθρωποι, αντιμετωπίζοντας φοβικά τα πλήθη, αναπτύσσοντας αγοραφοβία και νέες κοινωνικές ανησυχίες; Θα έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να συσχετιζόμαστε με εικονικά μέσα που στη συνέχεια θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό ακόμα και όταν θα μπορούμε να είμαστε μαζί αυτοπροσώπως; Η εξουσία που κατέχουν οι αλγόριθμοι εταιρειών όπως το Facebook για να καθορίζουν και να διαμορφώνουν το διαδικτυακό διάλογο θα επηρεάσει όσα μπορούμε να φανταστούμε και να κατανοήσουμε; Αυτό θα συμβεί σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από ό, τι συμβαίνει ήδη;

Οικολογία

Η μείωση των οικολογικών ζημιών κατά την περίοδο της καραντίνας στην Κίνα έγινε είδηση σε όλο τον κόσμο. Μέχρι τώρα, όλοι θεωρούσαν την τρέχουσα περιβαλλοντική καταστροφή ως κάτι πέρα από τον έλεγχό μας. Τώρα είναι σαφές ότι – αν το επιλέξουμε – θα μπορούσαμε να την σταματήσουμε. Ούτε η δημοκρατία, ούτε οι αυταρχικές κυβερνήσεις κατάφεραν να βάλουν αυτό το θέμα σε προτεραιότητα. Αλλά αν ένας ιός μπορεί να σταματήσει την οικολογική καταστροφή, το ίδιο θα μπορούσε επίσης να κάνει ένα αντικυβερνητικό κοινωνικό κίνημα.

Ολοκληρωτισμός

Τα σύνορα, η κρατική επιτήρηση, ο αυταρχισμός και η βία του αστυνομικού κράτους είχαν ήδη εντατικοποιηθεί πριν από τη πανδημία. Οι αρχές παίζουν ένα επικίνδυνο παιχνίδι, τύπου όλα ή τίποτα. Αυτή τη στιγμή, έχουν μια ισχυρή δικαιολογία για την υφαρπαγή της εξουσίας – αλλά αν υπερβούν τα όρια, όλη αυτή η πίεση που έχει συσσωρευτεί θα μπορούσε να εκραγεί.

Σε διάφορες χώρες η απελευθέρωση κρατουμένων για την αποσυμφόρηση των φυλακών υπογραμμίζει ότι ούτως ή άλλως, δεν θα έπρεπε να είναι φυλακισμένοι αυτοί οι άνθρωποι. Η αστυνομία παρουσιάζεται ότι εμποδίζει την εξάπλωση του ιού, αλλά σύμφωνα με αυτή τη λογική, θα ήταν πιο ασφαλές να τους απομονώσουμε και αυτούς επίσης. Είναι το απόγειο της ανοησίας να φανταστεί κανείς ότι ο ιός είναι ένας “εχθρός” που μπορεί να καταπολεμηθεί με στρατιωτικά μέσα σε έναν «πόλεμο», για να χρησιμοποιήσουμε τη ρητορική του Τραμπ. Όπως η Λερναία Ύδρα, κάθε χτύπημα που μπορούν να επιφέρουν οι ένοπλες δυνάμεις και η αστυνομία στον ιό εντείνουν τα γενικότερα καταστροφικά του αποτελέσματα . Το ερώτημα παραμένει αν αυτό θα ισχύσει και για τις αντιστάσεις μας.

ΤΡΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

Αναλύοντας τα διαθέσιμα πλαίσια για τον τρόπο αντιμετώπισης της πανδημίας, μπορούμε να απλουστεύσουμε τις επιλογές που προσφέρονται σε τρία ανταγωνιστικά στρατόπεδα: τους οπαδούς του θανάτου, τους αποστόλους της επιβίωσης και τους οπαδούς της ζωής.

Οι οπαδοί του Καπιταλισμού – δηλαδή σαν να λέμε, ο Θάνατος

Δεν ήταν ποτέ πιο προφανές ότι όλα όσα κρατούν στη «ζωή» την αγορά αντιπροσωπεύουν το θάνατο μας. Ο Ντόναλντ Τραμπ και οι άλλοι δολοφόνοι βαρόνοι θα μας οδηγήσουν πίσω στις δουλειές μας να εργαστούμε για χάρη των πολύτιμων προϋπολογισμών τους. Όλα τώρα μας έχουν γίνει πολύ πιο σαφή. Ο Καπιταλισμός ήταν πάντα μια λατρεία του θανάτου. Πουλάμε τις ανεπανάληπτες στιγμές της ζωής μας για μισθούς, εξαφανίζουμε τα δάση για πριονίδι, κάνουμε τον καθαρό αέρα αιθαλομίχλη, το νερό- δηλητήριο, καθώς ο κερδοσκοπικός ανταγωνισμός της αγοράς καθιστά τους πλούσιους πλουσιότερους και φτωχοποιεί όλους τους υπόλοιπους. Με αυτό το ρυθμό, σύντομα θα ενταχθούμε στα αμέτρητα είδη ζωής που έχουμε ήδη αφανίσει.

Αυτό δεν είναι απλώς ένα ερώτημα για το εάν οι κυβερνήτες θα μας ζητήσουν να επιστρέψουμε στη δουλειά μας προτού τους δώσουν την άδεια οι επιστήμονες. Αυτή τη στιγμή παντού, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να εκτελούν διαταγές με κίνδυνο έκθεσης του οργανισμού τους στο COVID-19 προκειμένου να πληρώσουν τα ενοίκια των σπιτιών που κατοικούνε. Η αγορά έχει και τώρα προτεραιότητα έναντι της ανθρώπινης ζωής, όπως ακριβώς ήταν και πριν από την πανδημία.

_________________________________

Ενώ υποτιμούν τους κινδύνους της επιστροφής μας στη δουλειά, εθνικιστές όπως ο Trump στις Η.Π.Α. και ο Matteo Salvini στην Ιταλία έχουν χρησιμοποιήσει την πανδημία για να προωθήσουν το πρόγραμμά τους για κλείσιμο των συνόρων, υπονοώντας ότι οι Κινέζοι, οι Αφρικανοί και οι Λατινοαμερικανοί μετανάστες είναι υπεύθυνοι για τη διάδοσή του. Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι ο ιός έφτασε στη Νέα Υόρκη από την Ευρώπη. Οι βασικοί φορείς της πανδημίας περιλαμβάνουν πιθανώς την παγκόσμια επιχειρηματική τάξη, τους πολιτικούς και τους αστυνομικούς, ομάδες που τους επιτρέπεται να συγκεντρώνονται σε μεγάλες ομάδες και να κυκλοφορούν ελεύθερα χωρίς κατάλληλο προστατευτικό εξοπλισμό.

Είτε έτσι διαδίδεται ο κορωνοϊός είτε όχι, αυτοί είναι οι φορείς του ιού του ελέγχου – κάτι που καθιστά τον κορωνοϊό ακόμα πιο επικίνδυνο. Αν δεν είχαν στα χέρια τους όλη αυτή την αστυνομία, τις κάμερες, τα δικαστήρια και τις φυλακές, θα είχαμε ήδη από καιρό καταργήσει το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που δημιουργεί τόσο μεγάλες διαφορές στον πλούτο και την εξουσία. Αν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι ανισότητες, δεν θα ήμασταν αναγκασμένοι να συνεχίζουμε να εμφανιζόμαστε στη δουλειά. Ειδικά τώρα που αυτό συνεπάγεται να εκθέτουμε τον εαυτό μας σε στατιστικά σημαντικότερο κίνδυνο να σκοτωθούμε, αντιμετωπίζοντας τον κορωνοϊο μαζί με όλους τους υπόλοιπους, συνήθεις, εξευτελισμούς της μισθωτής εργασίες. Η άνιση κατανομή πόρων και εξουσίας αυξάνει τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί, αλλά αυξάνει επίσης την πιθανότητα οι φτωχοί, οι άστεγοι και οι εργαζόμενοι να υποχρεωθούν να κάνουν πράγματα που συνεχίζουν να διαδίδουν τον ιό.

Η ειρωνεία της τύχης έφερε το «φιλελεύθερο» Ραντ Πολ να είναι ο πρώτος γερουσιαστής που βρέθηκε θετικός στον κορωνοϊό – και πολλοί ήλπιζαν ότι ο ιός θα τον τιμωρούσε για τις ύβρεις που έχει διαπράξει. Η μόλυνσή του όμως, όπως και η μόλυνση τόσων πολλών αστυνομικών στη Νέα Υόρκη, είναι μια τέλεια μεταφορά για τον κίνδυνο στον οποίο μας θέτουν καθημερινά όλοι αυτοί. Δεν υπήρχε ποτέ κανένας κίνδυνος να αναγκαστεί ο γερουσιαστής Ραντ Πολ ή ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Μπόρις Τζόνσον να πεθάνουν χωρίς να έχουν πρόσβαση σε αναπνευστήρες ή μονάδες εντατικής θεραπείας. Η αδιαφορία, η απροσεξία, η βία και η κερδοσκοπία όσων κατέχουν την εξουσία είναι οι βασικοί φορείς μέσω των οποίων ο ιός εκθέτει όλους εμάς τους υπόλοιπους σε θανάσιμο κίνδυνο. Το COVID-19, δεν είναι ένας εκδικητικός άγγελος που θα απονέμει δικαιοσύνη φέρνοντας εις πέρας την εκδίκηση των ανθρώπων ενάντια στους καταπιεστές τους.

Είναι εύκολο να είσαι επικριτικός όταν αστοί φορολογούμενοι που πληρώνουν κάθε χρόνο χωρίς άγχος ψηφιακά καθοδηγημένους πυραύλους που σφαγιάζουν ανθρώπους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, πανικοβάλλονται από τον κορωνοϊό. Αλλά ας μην είμαστε υπεροπτικοί απέναντι στο θάνατο. Η τυχόν αδιαφορία μας για τους κινδύνους του ιού και οι πιθανές επιφανειακές κριτικές που εκφράζονται για την πανδημία θα εξυπηρετήσουν τελικά τους εργοδότες που στοχεύουν να υποβαθμίσουν την αξία του κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και τους πολιτικούς που θα προτιμούσαν να μας αφήσουνε να πεθάνουμε.

Ναι, οι καρδιακές παθήσεις και ο καρκίνος θα σκοτώσουν περισσότερους ανθρώπους από τον κορωνοϊό φέτος. Το ίδιο μπορεί να προκαλέσουν οι επιπλοκές ασθενών με AIDS. Λίγοι έχουν χαραμίσει έστω και μια σκέψη τελευταία για τα εκατομμύρια που σκοτώθηκαν ή εκτοπίστηκαν από παγκόσμιες συγκρούσεις, αν και οι πρόσφυγες θα είναι μεταξύ εκείνων που θα αντιμετωπίσουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα λόγω της πανδημίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ανίκανοι να κατανοήσουν το κόστος, τις βλαβερές συνέπειες του τρόπου ζωής μας, συμπεριλαμβανομένης της συνεχιζόμενης αυτοκτονίας – δολοφονίας ολόκληρης της βιόσφαιρας από την κλιματική αλλαγή που παράγεται βιομηχανικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η μεγάλη μας εστίαση στον κορωνοϊό μοιάζει σχεδόν μυωπική. Καλύτερα όμως, αντί να συνηθίσουμε μια ακόμη απειλή, θα έπρεπε να επεκτείνουμε την ανησυχία μας και την ιδιαίτερη φροντίδα που δείξαμε στο ξέσπασμα του κορωνοϊού και σε όλες τις άλλες τραγωδίες τις οποίες μοιάζει οι περισσότεροι από εμάς να έχουμε πλέον συνηθίσει.

Κάθε θάνατος που προκαλείται από την άνιση κατανομή των πόρων της κοινωνίας μας είναι μια ανυπολόγιστη τραγωδία. Πρέπει να ανταποκριθούμε σε κάθε έναν από αυτούς τους θανάτους με τον τρόπο που οι κάτοικοι του Ferguson, Missouri ανταποκρίθηκαν στη δολοφονία του Michael Brown, με τον τρόπο που οι κάτοικοι της Ελλάδας ανταποκρίθηκαν στον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ενώ οι καπιταλιστές σίγουρα θα προσπαθήσουν να εντείνουν και να εκμεταλλευτούν τις διακρίσεις μεταξύ των «μόνιμων εργαζομένων», των πρόσφατα ανέργων, και εκείνων που ήταν ήδη επισφαλείς ή αποκλεισμένοι για να μας βάλουν όλους εναντίον όλων των άλλων, πρέπει να δημιουργήσουμε δεσμούς ουσιαστικής αλληλεγγύης μεταξύ εκείνων που απειλούνται από τις ίδιες τις δουλειές τους και εκείνους που κινδυνεύουν από ανεργία, μεταξύ εκείνων που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο, εκείνων που αγωνίζονται να πληρώσουν τα δάνεια τους και εκείνων που ήταν άστεγοι πολύ πριν από όλα αυτά. Ο καθένας μας είναι απαραίτητος.

Οι Απόστολοι της Τεχνοκρατίας—Δηλαδή σαν να λέμε, η Επιβίωση

“Ενώ η Αμερική μπορεί αρχικά να καθυστερεί στην δράση, όταν πάρει μπρος, μπορεί πιθανόν να φτάσει τις ικανότητες των πιο εξουσιαστικών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας.”

–Το Πράγμα που Καθορίζει την Αντίσταση μιας Χώρας στον Κορωναϊό, Φράνσις Φουκουγιάμα

Οι δημαγωγοί σαν τον Τραμπ συναγωνίζονται με τους κεντρώους, σαν το κόμμα των Δημοκρατικών, που σκοπεύουν να διατηρήσουν τις ίδιες ιεραρχικές δομές, αλλά προτείνουν μια πιο σοφή και αποδοτική λειτουργία τους. Από τους New York Times μέχρι τους Δυτικούς θαυμαστές του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, πολλοί ειδήμονες προσπάθησαν να διαχωριστούν από την ανίδεη και άτσαλη απόκριση του Τραμπ στον ιό ζητώντας πιο αυστηρά μέτρα. Είναι οι πιο παθιασμένοι υποστηρικτές των παρεμβατικών μέτρων επιτήρησης που περιγράφηκαν παραπάνω. Σε αντάλλαγμα προσφέρουν σε όσους ο Τραμπ θα εγκατέλειπε στο θάνατο, μια καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης.

Όντως, αυτή η πανδημία δεν μοιάζει να υπογραμμίζει την ανάγκη για περισσότερο συγκεντρωτισμό, περισσότερη επιτήρηση, μιας ακόμα “δυνατότερης” κυβέρνησης;

Στην πραγματικότητα, κάθε μορφή κυβέρνησης — από την Κίνα και το Ιράν μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες — έχει αποκρύψει πληροφορίες για την πανδημία και έχει καθυστερήσει να αποκριθεί σε αυτή με τρόπους που αύξησαν το ρίσκο για όλους. Στο Ιράν, η δικαιολόγηση ήταν η διατήρηση της ηρεμίας του πληθυσμού εν όψει εκλογών, στις Ηνωμένες Πολιτείες η διατήρηση της λειτουργίας του χρηματιστηρίου όσο το δυνατόν περισσότερο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι αρχές δεν είχαν αρκετό έλεγχο, το πρόβλημα είναι η ίδια η συγκέντρωση της εξουσίας. Όποτε η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων, είτε πρόκειται για μια στρατιωτική χούντα, για στελέχη κόμματος ή εκλεγμένους πολιτικούς, πάντα θα βάζουν σαν προτεραιότητα τα δικά τους συμφέροντα πάνω από αυτά των άλλων. Κάθε φιλόδοξο κόμμα εξουσίας μας λέει ότι η δικιά τους διακυβέρνηση θα είναι καλύτερη από των άλλων, ή ότι θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερο καλό με περισσότερη εξουσία, αλλά θα πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι ώστε να μην εμπιστευόμαστε τέτοιες υποσχέσεις.

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα διατύπωσε την άποψη ότι το αν οι άνθρωποι εμπιστεύονται τους κυβερνήτες τους είναι ο πιο αποφασιστικός παράγοντας που καθορίζει την αποτελεσματικότητα των κυβερνητικών αποκρίσεων στην πανδημία:

“Αυτό που έχει σημασία στο τέλος δεν είναι η μορφή του καθεστώτος, αλλά το αν οι πολίτες εμπιστεύονται τους ηγέτες τους, και το αν αυτοί οι ηγέτες διαχειρίζονται ένα ικανό και αποτελεσματικό κράτος.”

Αυτό χάνει το νόημα με έναν προφανή και ανειλικρινή τρόπο: τι συμβαίνει όταν υπάρχει ευρεία εμπιστοσύνη σε μια “ικανή και αποτελεσματική” κυβέρνηση που δεν κάνει αυτό που είναι προς το καλύτερο συμφέρον του πληθυσμού;

Για τους αναρχικούς, η απάντηση σε αυτό το πρόβλημα είναι ξεκάθαρη. Το μόνο πράγμα που μπορεί να μας κρατήσει ασφαλείς είναι η εδραίωση ευρέων οριζόντιων μέσων για την μετάδοση πληροφοριών είτε το επιθυμούν οι αρχές, είτε όχι — ώστε να ξεπεράσουμε την κρατική λογοκρισία που καθυστέρησε την δημόσια ενημέρωση για την επιδημία του COVID-19 στην Κίνα, για παράδειγμα — και να είμαστε ικανοί να υλοποιούμε τα δικά μας αυτόνομα, συμμετοχικά μέτρα επιβίωσης, αλληλοβοήθειας και συλλογικής αυτοάμυνας. Αν εξαρτόμαστε από τις υπάρχουσες κυβερνήσεις για την λύση όλων των προβλημάτων μας, θα είμαστε περιορισμένοι στην αποδοχή των επικινδύνων και ιδιοτελών πολιτικών τους ενώ θα επενδύουμε τις ελπίδες μας σε απογοητευτικές απόπειρες να επιτευχθεί αλλαγή μέσω των εκλογών, όπως και με την καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς.

Η εναλλακτική στην υιοθέτηση τεχνοκρατικών από-τα-πάνω λύσεων δεν είναι η αποθέωση της ατομικής ελευθερίας σε μια βάση απομόνωσης. Τουναντίον, είναι η επένδυση της ενέργειας μας στον να γίνουμε πιο ικανοί να μοιραζόμαστε πληροφορίες και να συντονίζουμε δραστηριότητες διεθνώς, όπως πάντα πρότειναν οι αναρχικοί. Ο συντονισμός και ο συγκεντρωτισμός είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα.

Όπως άλλοι έχουν πει, τα περισσότερα εύσημα για τα μέτρα που καθυστέρησαν την διάδοση του COVID-19 πρέπει να δοθούν στους καθημερινούς ανθρώπους που έχουν εθελοντικά πράξει την κοινωνική αποστασιοποίηση καθώς και άλλες υπεύθυνες πρακτικές, όχι στις κυβερνήσεις.

Η εθελοντική, αυτο-οργανωμένη δραστηριότητα που υπαγορεύεται από την ηθική και όχι από τον εξαναγκασμό θα έχει πάντα τα καλύτερα αποτελέσματα. Αν οι πόροι και οι γνώσεις κατανέμονται ευρέως και με ίσο τρόπο, οι άνθρωποι είναι πολύ πιο ικανοί να αξιολογήσουν, να θέσουν προτεραιότητες και να χειριστούν τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν και προξενούν για τους άλλους, από οποιοδήποτε συγκεντρωτικό σώμα λήψεως αποφάσεων.

Κοντολογίς, ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσουμε ότι τα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα θα εξυπηρετήσουν τις ανάγκες μας είναι να είμαστε ικανοί να τα ανατρέψουμε εύκολα όταν μας προδίδουν. Περισσότερος συγκεντρωτικός έλεγχος θα κάνει αυτήν την ανάγκη πιο δύσκολη.

Αυτό μας φέρνει σε μια σχετική ερώτηση που θα είναι ιδιαιτέρως σημαντική στα χρόνια μετά το τέλος της πανδημίας. Δεν θα άξιζε να εγκαταλείψουμε τις ατομικές μας ελευθερίες εάν με αυτό το τρόπο μπορούσαμε να κερδίσουμε λίγη περισσότερη ασφάλεια σε αντάλλαγμα; Το πιθανότερο είναι ότι θα δούμε δημαγωγούς από το κέντρο να υποστηρίζουν αυτήν τη συμφωνία με τον διάβολο.

Χωρίς την ελευθερία να οργανωθούμε και να υπερασπίσουμε τους εαυτούς μας με τους όρους μας, έξω και εναντίον της άρχουσας τάξης, δεν θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε τα όποια οφέλη κερδίσουμε μέσα της. Ακόμα και αν η μόνη μας έγνοια ήταν η διαφύλαξη της επιβίωσης μας με τους πιο βασικούς και υλικούς όρους, η εγκατάλειψη ακόμα και ενός εκατοστού ελευθερίας δεν θα μας βοηθούσε να επιτύχουμε αυτόν τον σκοπό.

Το γνωστό μυστικό για τους κεντρώους και τους τεχνοκράτες είναι ότι δεν μας προσφέρουν μια πραγματική εναλλακτική λύση απέναντι στην επικράτηση του ολοκληρωτισμού και της απολυταρχίας. Τα προγράμματα τους πάντα εξυπηρετούν την ενίσχυση του κρατικού μηχανισμού που οι ολοκληρωτικοί εξαπολύουν εναντίον μας. Ο Τραμπ κληρονόμησε όλη τη δύναμη που ο Ομπάμα είχε συγκεντρώσει στο εκτελεστικό γραφείο. Στο τέλος, η επιλογή μεταξύ κτηνώδους ολοκληρωτισμού και αποδοτικής τεχνοκρατίας είναι ψευδής.

Ας καταλήξουμε με μερικά λόγια για την εμπειρογνωμοσύνη στις επιστήμες. Μέχρι τώρα οι ιατρικοί επιστήμονες είναι πιθανώς η μόνη ομάδα από τις αρχές της πανδημίας που έχει περάσει από την παρούσα καταστροφή αλώβητη στα μάτια της κοινής γνώμης. Αλλά η ιατρική βιομηχανία καθεαυτή ποτέ δεν λειτούργησε προς όφελος όλης της ανθρωπότητας. Ιδανικά, η ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης θα έπρεπε να είναι μια συλλογική προσπάθεια που εμπλέκει όλο το ανθρώπινο είδος, όχι ένα πεδίο όπου πιστοποιημένοι ειδικοί υπαγορεύουν την Αλήθεια σε όλους τους άλλους.

Ο καπιταλισμός και τα θεσμικά συστήματα εξουσίας έχουν εδώ και καιρό παρεμποδίσει τη συμμετοχική ανάπτυξη της γνώσης, περιορίζοντας την πρόσβαση στην επιστημονική διαδικασία μέσω πνευματικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, θεσμικών μονοπωλίων στην πληροφορία, και καθορίζοντας ποιος έχει και ποιος δεν έχει πρόσβαση στις χρηματοδοτήσεις.

Το κίνητρο του κέρδους που η αγορά επιβάλλει στους ερευνητές νοθεύει τις προτεραιότητες τους και παρεμβάλλεται στην ίδια την ερευνητική διαδικασία — για παράδειγμα, εργαζόμενοι σε ιατρικές μελέτες που νοικιάζουν τους εαυτούς τους σαν πειραματόζωα για να πληρώσουν το νοίκι τους, δεν έχουν περισσότερα κίνητρα να απαντήσουν ειλικρινά σε ερωτήσεις από ότι οι ιατρικές επιχειρήσεις που αναζητούν το κέρδος.

Η παρούσα πανδημία έχει καταδείξει την αξία των συνεργατικών διεθνιστικών προσεγγίσεων πάνω από τα μοντέλα της αγοράς. Πρακτικά ο καθένας μας σε όλο τον κόσμο ελπίζει ότι οι επιστήμονες θα συνεργαστούν πέρα από θεσμικά και εθνικά σύνορα για παράξουν το εμβόλιο. Όπως σε κάθε πτυχή της ζωής μας, χρειαζόμαστε περισσότερη αυτονομία, περισσότερη επικοινωνία και οριζόντιο συντονισμό, όχι και άλλη ιεραρχία. Το υπάρχον ιατρικό κατεστημένο δεν είναι πιο ικανό να μας κυβερνήσει από ότι οι κυρίαρχοι πολιτικοί θεσμοί.

Οι σύντροφοι μας από τη Θεσσαλονίκη μαζί με αντιφασιστικές οργανώσεις δημιουργούν ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας για τον Covid 19 στο κοινωνικό κέντρο Μικρόπολίς, για την άμεση δράση σε σχέση με την υγεία και την αξιοπρέπεια. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

___________________-

Οι Παρτιζάνοι της Ελευθερίας — δηλαδή σαν να λέμε, η Ζωή!

Σε μια πανδημία που έχει στερήσει την ζωή από τις κοινωνικές χρήσεις της, η ζωή φαίνεται να απειλεί την κοινωνία ολοκληρωτικά.”

–Η Πανδημική Κοινότητα, Νιλ Μάτα Ρέϊες

Η επιβίωση είναι ουσιώδης για την ζωή, αλλά η ζωή δεν εξαντλείται εκεί. Είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη. Είναι αρκετά απλό να μιλάμε για επιβίωση, μπορούμε να την ορίσουμε με ιατρική ορολογία. Το να μιλάμε όμως για ζωή, από την άλλη, είναι εγγενώς επαναστατικό. Όταν κάποιος λέει «η Ζωή μου», μιλάει πάντα για έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ένα συγκεκριμένο σύνολο από σχέσεις και συναισθήματα και αξίες. Αυτοί που αναφέρονται στην “ζωή” σαν αυτό που εννοούν με την λέξη να είναι αυταπόδεικτο έχουν πάντα κάποιου είδους κρυμμένης ατζέντας.

Όταν οι κυβερνήτες μας, προσπαθούν να εστιάσουν την συζήτηση στους τρόπους εξασφάλισης της επιβίωσης μας, θα πρέπει να αλλάζουμε το θέμα στο τι είδους ζωές θέλουμε να ζήσουμε στον μετα-πανδημικό κόσμο. Ίσως να υπάρχουν κάποια εξουσιαστικά μοντέλα που μπορούν όντως να εξασφαλίσουν την επιβίωση μας, αλλά κανένα δεν μπορεί να δώσει το είδος της ζωής που επιθυμούμε. Αν μόνο παζαρεύουμε με τους κυβερνήτες μας για την εργασία, τους μισθούς, και για το σύστημα υγείας που είναι απαραίτητο για την επιβίωση μας, τότε στην καλύτερη, θα βγούμε από όλο αυτό με εγγυημένη στέγαση σε πανομοιότυπες μονάδες καραντίνας, βραχιόλια ψηφιακής ταυτότητας κωδικοποιημένα με βιολογικά δεδομένα, και εφ’ όρου ζωής συνδρομές στο Netflix για να κοιμίζουν τις αισθήσεις μας και να μας αποσπούν από ένα φρικτό είδος ζωής όπου συγκριτικά μπροστά του ο «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» του Aldous Huxley θα μοιάζει σαν ύμνος για την ελευθερία, κάτι σαν το «Στο Δρόμο» του Jack Kerouac.

Αυτό είναι το περισσότερο που μπορούν να προσφέρουν οι τεχνοκράτες. Θέλουμε μεγαλύτερα όνειρα. Το να μιλάς για ελευθερία είναι σχεδόν ανάθεμα στην εποχή της πανούκλας. Η ελευθερία συσχετίζεται με το είδος των αντιδραστικών ηλίθιων που ακόμα παριστάνουν ότι ο ιός είναι κάποιου είδους συνωμοσία. Όμως, όπως επιχειρηματολογήσαμε παραπάνω, χωρίς ελευθερία, δεν θα μπορέσουμε να κερδίσουμε ή να υπερασπιστούμε τα όποια κέρδη μπορούμε να έχουμε για την ποιότητα της ζωής μας. Αυτοί που έχουν την εξουσία δεν θα μας δώσουν κανενός είδους αυτοδιάθεση με τους δικούς μας όρους — και χωρίς αυτήν, είμαστε στο έλεος τους. Πρέπει να αλλάξουμε την ισορροπία της εξουσίας.

Σήμερα, έχοντας ήδη χάσει σχεδόν οτιδήποτε δίνει νόημα στην ζωή, πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα άλλο από το οποίο να κρατηθούν παρά μόνο την επιβίωση στην πιο βασική βιολογική σημασία της. Αυτός είναι ο λόγος που σκέφτονται να παραιτηθούν από ακόμα περισσότερα. Αλλά αν αυτή η κρίση πραγματικά αμφισβητεί τα πάντα, ας πολεμήσουμε για αυτά που επιθυμούμε πραγματικά.

Από τις πρωτοβουλίες αλληλοβοήθειας και τις αυτο-οργανωμένες απεργίες μέχρι τις απεργίες ενοικίου και τις εξεγέρσεις στις φυλακές, υπάρχουν ήδη ισχυρά σημάδια αντίστασης σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτές οι προσπάθειες πρέπει να οδηγήσουν σε δίκτυα που μπορούν να αντιμετωπίσουν τον νέο ολοκληρωτισμό και να τον νικήσουν. Τα διακυβεύματα ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερα.

Η διεκδίκηση της ζωής αντί της επιβίωσης σημαίνει πράξη χωρίς εγγυήσεις. Όσοι επιθυμούν να ζήσουν πλήρως την ζωή πρέπει κάποιες φορές και να ρισκάρουν τις ζωές τους. Το νόημα της ζωής διακυβεύετε αυτή τη στιγμή, ακόμα περισσότερο από την ασφάλεια.

Τι θέλεις; Δωρεάν τεστ και θεραπεία για τον COVID-19 και κάθε άλλο θέμα υγείας; Να μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα μηχανήματα στο εργοστάσιο του εργοδότη σου για να παράγεις αναπνευστήρες αντί για αυτοκίνητα; Να είσαι ελεύθερος να χρησιμοποιήσεις τις ιατρικές εγκαταστάσεις στην νοσηλευτική δουλειά σου για να φροντίσεις τους φίλους και τους γείτονες σου που δεν είχαν πότε την οικονομική δυνατότητα να έχουν την κατάλληλη ιατρική φροντίδα; Να έχεις ευκαιρίες να χρησιμοποιήσεις τις δεξιότητες και τους πόρους και την δημιουργικότητα σου προς όφελος όλων, αντί σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς; Να καταργήσουμε τις οικονομικές πιέσεις που εξαναγκάζουν ανθρώπους να ρισκάρουν να μεταδώσουν τον ιό και να συνεισφέρουν στην παγκόσμια κλιματική αλλαγή; Να μπορείς να ταξιδέψεις σε άλλα μέρη χωρίς να αναπλάθεις τουριστικά τις γειτονιές των πόλεων που επισκέπτεσαι; Να μπορείς να συγκεντρωθείς ελεύθερα σε κεφάτα πλήθη χωρίς να φοβάσαι τις πανδημίες ή την αστυνομία; Να κρατάς και να σε κρατούν, να αγκαλιάζεις και να σε αγκαλιάζουν, να ευημερείς;

Απάντησε αυτές τις ερωτήσεις για τον εαυτό σου, αγαπητέ αναγνώστη, και ας βρούμε κοινούς στόχους στην βάση των πιο τρελών ονείρων μας. Θα σε συναντήσουμε στους δρόμους, στο τέλος αυτού του εφιάλτη — αποφασισμένοι να τελειώσουμε όλους τους εφιάλτες.

“Πάντα ξέραμε τι θέλαμε, απλά νομίζαμε ότι ήταν αδύνατο. Δεν είναι. Όχι μόνο είναι δυνατό, αλλά είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος για να βαδίσουμε προς το μέλλον.” – ”Πως να πέσεις”

-Μετάφραση: Κενό Δίκτυο / Φένια Παπαδήμου, Τάσος Σαγρής, Κώστας Μπατσής

____________________-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Και μετά τον Ιό; Οι κίνδυνοι βρίσκονται μπροστά μας!- Crimethinc appeared first on Void Network.

Neither with the State, nor with the Idiots:  The Social Project of Reclaiming Public Sector.                                                                  

(Thoughts triggered by the coronavirus crisis)

The greek word “ιδιώτης” [private person, as opposed to one taking part in public affairs][1] translates into English as idiot. And if you are wondering how the mutation in the meaning of this word came about, you would be surprised to learn that the early meaning of the word in the greek language was the same as in English. If we refer to Aristotle’s “Politics”, not only do we find the definition of the human being as a “social and political animal”, since man can only be perceived within society and for society (ἐκ τούτων οὖν φανερὸν ὅτι τῶν φύσει ἡ πόλις ἐστί), but we will also discover this not-so-flattering word to describe non-participant citizens, those who do not demonstrate social responsibility and political awareness, private citizens, all those who chose to place themselves outside of society. So, “άπολις”, (the man without a city-state or against it), if he is not a being superior to man, (in other words if he is not God), he is undoubtedly inferior to man; he is a “φαῦλος”, a wretched man.[2]

After the Great Depression, the worldwide economic crisis that took place in the 1930s, John Maynard Keynes realised a major problem in the functioning of capitalism, which half a century earlier Marx had already predicted. The fierce competition amongst individuals in all spheres of production, the individual’s independent effort to prevail against his competitors leads to a position of exclusive dominance, that is, to the creation of a monopoly. This razing to the ground of the many for the benefit of the one has caused overwhelming social consequences, since, in addition to dismantling infrastructure (factories and production units), it triggers mass unemployment and decline in purchasing power. Thus, the overall economic outcome inflicts the independent capital, which though it has prevailed as the dominant monopoly, the extensive crisis – caused by the overwhelming social consequences – now threatens it too. Keynes pinpointed that the competitive nature of individual capitalists, their very own “idiocy” would sooner or later lead to the complete destruction of capitalism and – who knows – perhaps to a World Revolution. So, being an impenitent bourgeois, he stated boldly: Capitalism is too important to be left to capitalists.

To answer this problem, Keynes introduced the basic idea of the historical transformation of the role of the state. The state would no longer be just “the army and the police” to guard the capitalists, to protect private property from the revolutionary looting of the poor. It would be much more: the coordinator, the organiser and the supervisor in all areas of production; an omniscient super-capitalist, above other capitalists, set to ensure that the interest of the one capitalist (idiot) [ιδιώτη], would no longer be detrimental to the interests of the other capitalists (idiots) [ιδιώτες].

Keynes copied this idea, to a great extent, from the then-young Soviet experiment, having noticed that the state’s central production plan was a safeguard from the private capital’s short-sighted desire for demolition of the public infrastructures [to be replaced by private ones]. The nationalisation of strategic sectors of production and public infrastructure projects, such as the construction of roads, ports, railways, taxation and social benefits, in other words, all what  we nowadays call Keynesian model – though commended by much of the working class – was historically proven to be the most intelligent strategy against the working class itself. After creating a state — a giant-sized collective capitalist — which not only financially rescues the large-scale enterprise capitalist [the individual, the “idiot”], but also when this individual fails in the ruthless competition with other “idiots” —  utilising public funds that basically belong to us,  the state undertakes to build and improve  infrastructures that are essential for the private sector. In the next phase, when the crisis is over, the state hands over to its favourites in the private sector, those infrastructures that were built in the first place with public funds as public property. In other words, it implements blatant privatisations. After all, this repeated oscillation between privatisation and nationalisation that we have witnessed in the last century (the so-called large-scale rescue programs), which are naively perceived as political confrontation between social democrats and liberals, is nothing but the two sides of the same coin: a state acting like an overprotective father rescuing independent capitalists, the idiots [ιδιώτες] when they go bankrupt by buying or financing their business with aid programs, on the one side; and on the other, feeding them, with new, fully-equipped, profitable public infrastructures (call it privatisation) which are sold at a bargain price. Without this bi-functional nature of the state, the “idiots”[ιδιώτες] of the private sector would have vanished into History’s archives.

Considering all the above, nowadays, those who identify the social project of reclaiming the public sector (i.e. the sharing of common goods, infrastructures, which are under constant social control and horizontal [grassroots] management)with the state, have not fully grasped the very nature of the modern state as the largest enemy of the common good. So, the question that urgently needs to be asked is: why do idiots [ιδιώτες][3] still win?

To answer this question we ought to be extra vigilant. Independent capitalists are no more unintelligent than the rest of us. There is nothing innately inferior in their brainpower, just as there is nothing superior in the intelligence of others. Actually, their idiocy proves to be the chief characteristic of their strategy in the free-market game: anyone who makes no effort to crush their competitors, sooner or later will be eliminated. In other words, it is in the “nature of the game” to behave idiotically [i.e. individualistically]. Nevertheless, every single one of us — who lives in a free-market society, that is, in a society of consolidated competition — displays exactly the same stupidity, the same individualistic spirit, when we favour our personal (short-term) interest against the overall (long term) one. For, workers, who instead of being organised in their union become their boss’s “brownnose” and will be the losers in the end. Any union, which instead of being part of the collective struggle of the working class prioritises demands of its own trade or its own factory, will find itself at a loss. Moreover, the working class, in any country, which sees its interests in competition with the interests of the “foreign” workers, will also find itself at a loss. The ephemeral interest of the individuals, who once had come close to becoming the “undertakers of the capitalism”, condemns the suppressed to perpetual misery.

Marx noted that in the early capitalist communities of the Middle Ages, the first capitalists managed to develop and gradually prevail after centuries, because, in those difficult conditions, the short-term private interest was identified, paradoxically, with the collective long-term one. The small independent producers of the time, in order to be able to survive in the suffocating system of feudalism, had to think cooperatively, to build markets/bazaars together, to create shared infrastructures, to collaborate freely and on equal terms, to build ports for their ships, to build towns at strategic points on trade routes, to create institutions of collective self-governance, to print money and to build banks. So, in the midst of a hostile society, they built their own community step-by-step. They managed to identify the private interest with the public interest, the short-term interest with the long-term interest. This is the greatest achievement of the bourgeois class throughout its history. When it ceased to follow this reasoning, its decline commenced.

So, what must we do to overthrow the kingdom of idiots [i.e. the state], what must we do to shift to the power of communal sharing? All we have to do is learn from the history of idiots [ιδιώτες][4]; the social class we are set to overthrow. Let’s ask ourselves: how can we make today’s common interest be identical to the collective interest? What collective projects and ideas can transform daily rivalry into solidarity and mutual aid? What aesthetic images can compensate today’s ethics of rivalry that stand in the way of our ultimate goals?

The recent coronavirus crisis, when public health and healthcare staff emerged as a collective good — in stark contrast to the plans of the state and private sector — provides an opportunity for reflection. The whole situation is in contrast with the culture of the idiots [ιδιώτες][5]; it is clear that anyone who defends the power of private interests (as all states do today) puts at stake the lives of the entire community. It is an opportunity to seriously consider: why shouldn’t hospitals, pharmaceutical and health infrastructures be public goods (since we all pay for them); without (most) private capitalists (pharmaceutical-industry owners, private-clinic owners and other parasites) making a profit? Why not have more hospitals, better-equipped hospitals in small towns, more parks, squares, sport centres and other public facilities that we will all fund together instead of handing over their management to some “stupid” pimps who sell us nothing but hot air? Why don’t we manage as our own, through grassroots collective administration and decision- making, the sectors of health, education, food production, mass media, culture, schools and factories?

Let’s put an end to this kingdom of idiots, to this state that has lasted far too long, (we’re sick of it). Let’s take our lives into our own hands, with confidence, with courage and awareness of our real power.

[1] T.N.: Those who did not contribute to politics and the community were known as “Idiotes” (ΙΔΙΩΤΕΣ), originating from the word “Idios” (ΙΔΙΟΣ) which means the self. If you did not demonstrate social responsibility and political awareness you were considered apathetic, uneducated and ignorant. https://www.historydisclosure.com/what-does-idiot-mean/

[2] [See: Aristotle, Politics, 1253a1-9]

[3] T.N.: i.e. private capital

[4] T.N.: i.e. private capital

[5] ditto

________________________________________

written by Sotiris Lycourghiotis, MSc, PhD

Translation: Rodanthe Scourtelli / Void Network

READ ALSO

The post Neither with the State, nor with the Idiots – Sotiris Licourghiotis appeared first on Void Network.

It is already some weeks of quarantine. When the isolation hits you, it’s painful. I want to feel that all those restrictions are in their beginning, I am trying to become a physical endurance expert but I epically fail. Day after day, I realise that no one is around to care and I’m trying to figure the limit of this state, to imagine how it will be when things will get back to normal, while the news convinces me that nothing will get back to normal. I keep recalling a nightmare I had two years ago, a huge tsunami, which without seeing it I could feel it, shaking me, I could hear it, arriving, and when finally it will arrive, everything would be destroyed and I will end up alone talking with a bunch of strangers, trying to figure out with them how life will be from now on. Is this how life will be from now on? It is difficult to know of what it is best to do, when you know that some are suffering more than you, when some are already in the battle against the virus in hospitals, in clinics, people that go through this without a place to be, without anyone to take care of them. Whoever is fighting alone better stay online, even if the connection is poor. Try to make very short term planning and allow yourself to stay in a routine and receive cordially in the spirit of well manners the empathic “how do you feel”, “I am thinking of you” or the desperate “I miss you” in any kind of means of communication.

At some point, after England, the Netherlands announced herd immunity and in Greece strict quarantine measures were imposed on major cities, islands and slowly to rural areas, I tried to go to the studio to pick up some materials so I could create an improvised studio in my house, but until I had enough drive to send a text message to receive permission to go out- it takes one second- I ended up a couch potato. Time seems to be either passing too fast or too slowly. Every morning I try to get back to some kind of practice, but it is impossible to happen in the house, with breadcrumbs on the table. Then there is this thing about wearing a mask. I saw a few people wearing masks, or people feel that they need to keep the proper distance, and then there is a creation of a funny choreography to figure out what those limits of distance may be. You don’t know and cannot control the exact coordinates of another person’s movement before you actually encounter them. When one is going fast towards you, do you rush to predict and continue moving as you like or do you wait until they are already too close to you and you just need to turn your back to them? If you need to stay very long at a particular spot – for example checking groceries at the supermarket – do you expect the other to keep the distance or do you need to always hurry up with your instant decision making, especially when they are all made in public. When I am in the streets, the pavements are small, so I end up giving my pavement space to a possible passerby. There is no one walking too close to me but I noticed that I am insisting on doing so. The streets are different, the confines of the space limit my moves, and the choreography here becomes more syncopated, slight moves of keeping distance create accidents. Yesterday I fell down while trying to protect my speed of walking towards a man popping out from a corner. There are a few people on the streets but only to go to work but I don’t see them because I sleep 12 to 14hrs regularly. Right away I felt that there is no program, no plan and no future. At some point I lost my voice and I felt really drained and scared that the virus came to me, but then I didn’t have a temperature, and I didn’t have the “cough”, and every day I would wake up with grown anxiety. Although I don’t have a temperature I keep feeling so exhausted and I crave for a bit of rest but of course I’m noticing that as I’m scanning myself I can go in these wild kinds of waves of being quite okay with isolation and later I don’t like it at all. But, if I was living with a partner I think it would be a very different situation. I heard that in China, the divorce rate went up dramatically. Couples really started to irritate each other. So, I know that my kind of loneliness, on that front, comes from a different need, and It’s not that I miss being with someone but how to start creating an actual ease to be on my own and not feel anxious to fill any gap. I feel lucky that I am in this house and that I have my personal forms of life, but, I guess what I miss the most is the sense of forms of common life. At the same time I feel like I’m getting ready for a better relationship, with myself and with somebody else. I sometimes think that this has a positive effect cause we all needed a radical kind of deus ex machina. We were getting frenetic without reason. Everything seemed unreasonably intense. That is really unhealthy. The priorities now need to change, and we really need to reconsider what we want to accomplish as a society. Health, education and housing need to become free for all. Work needs to stop being what determines our lives. The elderly are in need of actual social relationships. We have built our whole social imagination based on a revolutionary youth and our well-being. Relationships are tough, they make you vulnerable, they are not easy but no one teaches us how to work on them but to just have them.

There is again so much commentary, so many opinions and this constant hyper state of over communication, the amount of emails, reports, posts going around about the virus and it turns out to be similar to any other topic of interest. It would be so nice to use this time to calm down instead of filling this fear of uncertainty with absolutely repetitive and meaningless bla bla… I find it really odd that this bla bla becomes a general behaviour. I mean it’s an interesting moment to observe that this global phenomenon does create different ways of working through it. It’s so interesting how this takes place, you know, in Hong Kong for instance they went into this already weeks ago, they are so well coordinated. I think they’re looking at us westerners like we’re completely crazy, in denial, careless, like walking death wishes. It is unbearable how difficult it is for people to stop with commerce. There are strict measures in Greece and even though the streets are kind of empty people hang out in random places and they talk to each other through their balconies. It is interesting to see how this is going to play out as the cases are going to rise. You also have groups of people starting this spontaneous clapping and honking of horns and this whooping thank you to health workers, and for some of us who are alone, it gives us a sense of touch and a sense of “we” that happens, and we are all drastically entering a moment of a history that we are all part of, everyone with their unique capacities come closer out of this simple gesture.

We are all sick!

This is not the first time we are faced with a global experience. For centuries we have been facing the violence of capitalism, its destructive program upon various ecosystems and the societies of this planet. It is not the first time we are facing the horrors of the nation-state’s desperate organisation of control and order. And it is not the first time that we experience social dead ends. We were getting out from this pain when we invented ways to turn pain into courage, into imagination and when we transformed fear into action; the silence into voice and self-determination. In which way could we possibly allow the virus to become our friend? The virus is treated from all the nation-states as another parasite that we need to kill, though our convictions are the enemy and how we have been cultivating a separate body and mind. As long as we have been learning to understand everything through binaries we do the same now: applying an internal mechanism of control to our bodies that will be permanently treated as sick and as a threat to ourselves and others. “We are all immigrants”, a slogan written all over Athens in 2015. But now it feels that we cannot claim that “we are all sick!”. What are we waiting for? Mortality is not ethics, it is not an ideology, there is no logic to mortality, how can we live without wanting to conqueror death? We cannot defeat  death but we can create counter intuitive ways to respond to change, vulnerability and weakness. If we recall how our bodies were before the virus started spreading they were overworked, exhausted, not so much healthier than now.  Lots of allergies, autoimmune diseases, stress, panic attacks were some of the effects of the constant pressure to be productive and efficient, along with prioritising well-being and economic security. All of those demands were also the sacrifice of any social relation that wasn’t for the benefit of both ourselves and our role in society, our work and status. Our lives were in constant split between personal desires and social duties and in constant neediness from our bodies to be on both sides in their full capacities no matter what.

How will those bodies be after the quarantine is over? Probably with the same symptoms but with an extra pressure that comes with the complete mistrust of the public sphere and its capacity to heal us. A retreat of the body from the mind while in quarantine and when there is at the same time a constant threat, deaths announced, people talking about this constantly, creates a parallel reality of the virus taking over while desire and duty can only rule while the body sustains. This double reality erupts our kairos. the very notion of the modality of time, and its unpredictability. In this moment of emergency whoever has a home will recruit new ways to survive. Narcissism, self-doubt, over-enthusiasm will come and go in waves and they will bring with them bodily symptoms of breathing and skin sensitivities, appetite disorders, lack of sleep, loss of memory. There is a new subjectivity created during the quarantine but there is also a new understanding of a time determined only by predictability. Kairos is gone; and when that concept of time is gone the sense of the public sphere also starts to fade away. It is up to us now to treat ourselves against the loss of kairos. We could invent new understandings of recovery that can effectively heal ourselves and prepare others for the aftermath of all of these. We can make our treatment heal the public space by recalling it: recalling touch, accident, our first encounter with friends. We can bring together various medicinal methods and knowledge of different traditions and take back our bodies and kairos. Our immunity to the unpredictable time (kairos)  will be the one that can treat the streets, the corners, the empty spaces of our cities, and it will touch the buildings making them meaningful again. 

Death will not become another spectacle

Solidarity is the first word that comes to mind when things are in crisis, but the imperative of any reproductive labor is the effect that it brings in the present moment through practice and engagement with one-another, like art is the joy of not knowing, of no control, allowing accidents and incredibly fabulous failures to happen. All of our struggles to heal the pain and the violence caused by authoritarian and patriarchal systems happened through gathering together. But how do you build solidarity when you can’t come in contact with other people? This moment of self-policing can’t force upon us a new split between us and our bodies. What my body would like to do now is not what my mind says to my body to do and what I am forced to obey. It is not what the virus teaches me. Do I listen to the virus or the state regulations? If the virus is a friend it will teach me how body and mind can be transformed by accepting each other without hierarchy and this solidarity is to build solidarity with the virus itself, the foreign entity, the unknown, the one that it can’t be controlled, a guest who comes in without any warning and guarantee. Our bodies are hosts and based on the current events, global capitalism turns in his totalitarian phase: all the nation-states entered the phase of the global-fascist model of “dual state”. According to Ernst Fraenkel’s portrayal of Nazi Germany as a “dual state” there is a “normative state”, composed of lengthy constituted authorities and the traditional civil service, jostled for power with “prerogative state” formed by the party’s parallel organisations. The governance’s “normative segment” of a fascist regime continues to apply the law according to due process and officials in that sector were recruited and promoted according to bureaucratic norms of competence and seniority. In the “prerogative sector”, by contrast, no rules applied except the whim of the ruler, the gratification of party militants, and the supposed “destiny” of the Volk (people), the nazza, or other “chosen people”. But today, while the global economy has become the destiny of the planet and its inhabitants, and we daily experience the split of Europe and the globe between the North and South, between the rulers and the slaves; we are also, during the epidemic, witnessing nation-states regulating laws to control the epidemic while supporting the split for their own people by exclusion by who is allowed for example to economic help, to health care, and who has access to tests. While the global elites fly with private jets out of the infected cities to remote places, and the tv triggers us with fear and panic and the “untouched” rich and famous who did the test, had the virus and they are medicated in some luxurious hospital somewhere safe; global capitalism has turned into totalitarian capitalism. The “normative states” of the globe are closing their borders, they are constituted authorities and keep the automatic pilot with the civil services providing to the people the impression that they continue to maintain some basic rights. On the other side  the newly established “prerogative states”: the corporations, the elites and the ruling class of the globe (leaders and CEO’s of mega tech industries, scientists and programmers) are regulating laws in the name of the one and most important priority: Capitalism, profit, money and power above all. This transformation will affect us all but most profoundly will change our ontological understanding of our own bodies.

But how do you reclaim something that is unsafe? I am in isolation for twenty days and I am not able to touch, kiss, hug anyone, all my actions are enclosed in privacy. I exist but if there is no other person to claim my existence I need to turn my body into a private entity, all my functions become private and all the public that is scattered in the streets and the corners of the metropolis, the junky, the homeless, the immigrant becomes an issue for the state to interfere, while the law is protecting the ones who are in privacy. Everything that is public is even more criminalised. The biopolitics in its actual sense turns its violence to the bodies that are not recognised by the nation-state; and now in this category of sovereignty adds on the sick. The body handed accountability is only the one that has given legal recognition: the legal body is a part of the community that defines it, so better find a group to define and categorise your “body” with a particular identity. The legal body is an individual, an organisation, or an entity that has given legal recognition, a compilation of laws known as “ body of laws” and for the “normative segment” this identity needs to be clear and not threatening to the flow of the economy. The productive, work-machine, the resilient subject, the survivalist. Us against ourselves. All of our interactions are feedback loops, and whoever was used to it already through online services now all of us need to get used to it and make ourselves specific insofar that we can survive. This call for survival makes me nauseous. This endless resilience has formed another sense of body. And if I am sick that changes the very sovereignty to my own body. Do I claim that I am sick or do I keep having the rights of my own body?

How can you claim the means of production when the means of production are dangerous? While more regulations of isolation are placed on the working class, the poor, the immigrant, the elderly and as any other reorganisation of work, is dictated to secure a healthier, and more productive labor force and repels the surge for working-class organisation. In this case right now, we are also faced with a paradigm shift, the physical space of work has been infected. As slowly most of the work moves to the house, the working-class is domesticated. What kind of class struggle can happen in the home? There is a need for soft subversions in the domestic private sphere and to welcome a new class struggle that happens in the kitchen. This is the moment of a combined productive and reproductive labor struggle and its name will be “body struggle”. Working performance happens in the house, in the private sphere, relationships are going online, and emotions are going with the flow; while the virus is spreading, the virus is not covid-19 but totalitarian capitalism.

The enemy becomes the social sphere: Carl Friedrich and Zbigniew Brzezinski, the founding scholars of the “totalitarian” model, coined the term “islands of separation” to describe elements of civil society that survive within a totalitarian dictatorship. The only islands I see surviving are the bureaucracy, the police, the tax offices, the banks, and the state and finally our own singular bodies, which are not anymore safe to hold any public interactions. Everything social becomes private, while suffering takes place capitalism protects the tax-payer, the businesses, the nuclear family, the borders and the rich. In the midst of all of these friends, relatives die and no one will ever know in which way this occurred. We know that there are many deaths but it is devastating to see the numbers on a statistical scale and the globe becoming red on a screen. Those bodies are beings, they are not numbers. Whatever consensus we all had to protect one another from the epidemic doesn’t give us the right to look at bodies as numbers. We need to turn off the computers, turn off the screens and invent other ways to connect and communicate. Death will not become another spectacle.

Georgia Sagri, Athens, 2020

Georgia Sagri is an interdisciplinary artist. Currently, she continues her ongoing research practice ”IASI” based on issues of reproductive labor, care, self-care and recovery with the support of three non-for profit institutions: Mimosa House, London; TAVROS, Athens; De Appel, Amsterdam. She is the initiator of the semi-public/semi-private space Ύλη[matter]HYLE (hyle.gr). She is the Tenure professor of Performance Art at the School of Fine Arts in Athens.

• Feature image: Georgia Sagri, Breathing (5-1-5), 2020, performance, 30’, 5th March 2020, Mimosa House, London.

all photos by Lucy Parakhina / © Georgia Gagri

The post Death will not become another spectacle – Georgia Sagri appeared first on Void Network.