(The text published in french language at “A contretemps” at 17 November 2019).

The sudden attacks of freedom on the suffocating capitalist hydra, constantly make the epicenter of the seismic disturbances fluctuate. The territories of the whole world affected by the system of private benefits are exposed to the outburst of insurrectional movements. Consciousness is forced to run after successive waves of events, reacting to constant, paradoxically predictable and unexpected shocks.

Two realities struggle against each other in the face of the violence. One is the reality of lying. Taking advantage of technological progress, you try to manipulate public opinion for the benefit of established power. The other is the reality of daily life of the population.

On the one hand, there are the hollow words of corporate jargon which show the importance of numbers, surveys and statistics; which teem with false debates whose proliferation serves to hide the real problems: existential and social demands. The media windows-screens of deceit spill out each day numerous tricks and insignificant conflicts of interest which are of no interest to us, but whose negative consequences affect us. Their profitable wars of devastation are not ours; they have no other purpose than to dissuade us from waging the only war that concerns us, the war against the inhumanity prevalent in the world.

On the same side, according to the absurd truth of leaders, things are clear: to claim the rights of the human being is characteristic of anti-democratic violence. Democracy would then consist of repressing the people, throwing at them a horde of police officers who, by developing the impunity guaranteed by the government and the candidates of the opposition eager to succeed them, incites fascist inducing behavior. Just imagine the songs of the media zombies if it were true that the self-immolation of a victim of impoverishment by fire would lead to the fire of the system responsible for the poverty!

On the other hand, the reality experienced by the people is also clear. We will never admit that the meaningless of poorly paid work, that the bureaucratic pressure that increases interest rates and decreases the amount of pensions and social conquests, that the wage pressure which reduces life to strict survival, can be reduced for business transactions. The lived reality is not a number, it is a feeling of unworthiness, it is the feeling of being nothing in the claws of the State, a monster which shrinks like the skin of a shoe before draining of international embezzlement money.

Well, in the confrontation between these two realities – the one that imposes the fetishism of money and the one that speaks in the name of life – a spark, often tiny, came to light the fuse.

There is no futility today, however small, that is not capable of unleashing the violence contained in repressed life, in the life determined to break everything that threatens to extinguish it.

Secular inertia and lethargy, under the aegis of the ancient “bread and circus” recipe, are the basis of the tremendous power of voluntary servitude. Denounced in the 16th century by La Boétie, it remains our most ruthless enemy. By attacking us from the inside, voluntary servitude promotes an inclination among many that functions as if it were a drug: the will to exercise power, to assume the role of guide. Frequently, the morbidity of the authority of a few has infected the libertarian media, so we should congratulate the determination of the yellow vests and other insurgents of everyday life to constantly evoke their rejection of leaders, of self-appointed delegates, of masters of thought and of pond frogs of the holy water of politics and labour unionism.

Free are those who are happy to die in peace while waiting for death in the combined comfort of the coffin and of television, but we will not let their self-spoiling infect over our will to live.

We want the sovereignty of the human being, no more no less.

Impoverishment knocks on doors with increasing violence, threatening to bring them down. The hedonism of the recent past which crushed us with the consumerist and government slogan is over: “Take advantage of today, tomorrow will be worse!” The worst is already today, especially if we continue to welcome it. We must stop believing in the omnipotence of capitalism and the fetishism of money. We have noticed that the great macabre farce that makes the world dance is the result of a sordid motivation, that of short-term profit, that of the absurd rapacity of a bankrupt merchant scratching at the back of the drawers in the search for more.

I’m not talking about hope. It is only the lure of despair. I am referring to all the regions of the world where an insurrection of everyday life – call it what you like – is trying to dismantle the dictatorship of private profit and to overthrow the States which impose it on the people they claim to represent. What we want is not for tomorrow, but for today, as caregivers, nurses, emergency doctors, paramedics and doctors who deal with the economic management that dehumanises the health care sector so well expressed [in the ongoing general strike in france].

The system of exploitation of terrestrial and human nature goes beyond all horizons. The mantle of profitability, at all costs, closes off all expressions of the generosity of life and the human feeling that promotes its practice.

Obviously, the exploiters and the exploited are convinced that the pot is about to explode. Violence is unavoidable. The problem does not lie with it. The approach to resolve the matter without ambiguity is based on an alternative.

Will we tolerate the social explosion leading to a state of endemic civil war, a chaos of revenge and hatred which will ultimately only benefit multinational mafias, already at liberty to continue with impunity and even to destroy themselves with their lucrative desertification project?

Or are we going to create micro-societies freed from the tyranny of the State and commodities, federated territories where the intelligence of individuals can get rid of this herd individualism in search of a supreme guide who will lead them to the slaughterhouse? Are we finally going to take the reins of our own destiny and outline a clear plan for this social jungle, where the beasts of burden have no more freedom than that to choose the prey which will devour them?

In 1888, Octave Mirabeau wrote: “Lambs go to the slaughterhouse. They say nothing and expect nothing. But at least they don’t vote for the butcher who will kill them or the bourgeois who will eat them. Worse than animals, more crowded than sheep, the voter chooses his butcher and chooses his bourgeois. S/he made revolutions to conquer the right to do so.”

Have they not transformed you from generation to generation with the same indescribable currency: heads, the baton of order; tails, the humanitarian lie?

There is no “vote of the lesser evil”, there is only a totalitarian democracy, which only the direct democracy exercised by the people and for the people will revoke. I was amused by the passage of a slogan which, however rough it may be, calls for a further reflection: “Macron, Le Pen, Mélenchon, the same fight of fools! “(I would have preferred “the same fight of capons”; but the rejection of all forms of power and dialogue with the State is one of those little pleasures from which come the great waves of individual and collective enjoyment).

Autonomy, self-organisation, self-defence

The authorities in power will not tolerate the people being freed from their tyranny. We must prepare for a long struggle. That to be carried out against voluntary servitude will be such a struggle. The only foundation that despotism can take advantage of is the acrimony over security of the resigned, it is the suicidal resentment of a supposedly silent majority who screams their hatred of life.

The best defense is always offensive. To this principle, amply demonstrated by military tradition, I would like to substitute that of openness, because, to the advantage of breaking up of the encirclement is added the pleasure of breaking up the barracks in which we find ourselves.

The openness to life, we see it at work in the fierce determination of the current insurrections. Even if some of them die out, they start again more powerfully. We can see it in the festive nature of the protests which endure, despite the fact that they are met with the blindness, the deafness, the repressive rage of governments. It was on the basis of this openness that I spoke of insurgent pacifism.

Insurrectionary pacifism is neither peaceful, in the bleating sense of the term, nor insurrectional, if one understands by this the aberrations of urban and Guevarist guerrillas.

I have neither the vocation of a warrior nor of a martyr. I leave it to life and its poetry to overcome opposites so that they do not become nuisances, so that they escape the Manichean duality of pros and cons. I rely on the creativity of individuals to invent a revolution of which there is no example in the past. The disarray and the uncertainties of a civilization which is born have nothing in common with the disarray of a civilization which has only the certainty of dying.

Philosophers, sociologists, experts of thought, spare us your endless discussions on the malignity of capitalism which makes its agony profitable. Everyone agrees on this point, even the capitalists. The real issues, however, have not been addressed. These are those of the base, those of villages and urban neighbourhoods, those of our own body, which is all the same, it must be remembered, the real decision maker of our destiny, right?

The more the struggles spread worldwide, the more their meaning gains in radicality, in depth, in lived experience, the more they dispense with militant engagement, the more they mock intellectuals, specialists in subversive or reactionary manipulation (because manipulation deals with both like two sides of the same coin). It is both in their existential experience and in their social function that individuals discover themselves on the ground where their aspiration to live begins to undermine and clear away the wall which counting of profits confronts them with, as if their fate stopped there.

No, we can no longer speak of abstract man, the only one recognised by statistics, budgetary calculations, the rhetoric of those who – laymen or religious, humanists or racists, progressives or conservatives – who have others beaten, blinded, imprisoned, massacred, while, lurking in their cowardly ghettos, they count on the arrogant cretinism of money to ensure their impunity and their security.

The dictatorship of profit is an aggression against the body. Entrusting in life the care of immunising us against the financial canker that corrupts our flesh implies a poetic and united struggle. Nothing like the fires of the joy of living to reduce the morbidity of the world to ashes! The revolution has therapeutic virtues, unsuspected until today.

Ecologists, why bother bawling at States for climate improvement when the same States taunt you by polluting more every day, and when it is urgent to act on a field where the questions have nothing to do with intellectual niceties. Questions such as:

How to move from land poisoned by the food industry to its renaturation by permaculture?

How to ban pesticides without harming the peasant who, trapped by Monsanto, Total and others, destroys her/his health by destroying that of others? How to rebuild on a new basis small village and neighborhood schools that the State has ruined and banned to promote concentration camp-like education?

How to boycott harmful and useless products that advertising harassment tells us to buy?

How to constitute local investment banks where the currency of exchange will compensate opportunely for monetary collapse and the planned financial crash?

How to cut short the tax levies that the State allocates to bank fraud, and undertake to invest them in the self-financing of local and regional projects?

Above all, how to spread everywhere the principle of a gratuitousness that life claims by nature and that the fetishism of money distorts. Free trains and public transport, free healthcare, free housing and self-construction, gradual free local craft and food production.

Utopia? Is there a worse utopia than the hodgepodge of absurd and deleterious projects unpacked, before the tired eyes of television viewers, these talented false actors who stir the specter of their wars of traveling salesmen, endlessly reiterating the antics of the combat of chiefs, veiling the real existential and social questions under false debates, overshadowing state terrorism by a terrorism of trivialities where suicidal madness grows with pauperisation and an increasingly unbreathable ambient air?

Have we not realised enough that, in their diversity, even in their divergences, the yellow vests and protest movements formed a formidable pressure group capable of boycotting, blocking, paralysing, destroying everything that pollutes, poisons, impoverishes, threatens our life and our environment? To make us underestimate our power and our creativity comes from the democratic mechanisms of state and market tyranny. More than its gendarmes, the illusory force of the State rests on a propaganda effect which urges us at every moment to give up the poetic power which is in us, this force of life which no tyranny will overcome.

Now, during this time …In Chile, the fight against the vermin which proliferates on the corpse of Pinochet has rekindled the awareness that everything must start from the base, that the representatives of the people are not the people, that the individualist manipulated by the gregarious spirit is not the individual capable of thinking for her/himself and taking the side of life against the side of money that kills. It is necessary to leave to the people the conquest of an intelligence which belongs to them and which the various forms of power endeavor to remove from them.

The same is true in Algeria, Sudan, Lebanon, Iraq. I trust Rojava to transform its temporary retirement into an offensive. The Zapatistas, for their part, responded to the socialist arguments of the socialist Lopez Obrador by increasing the number of their bases (caracoles) and their Councils of good government, where decisions are made by the people and for the people.

The obstinate demand for a democracy in Hong-Kong oscillates between on the one hand a blind anger, ready to be satisfied with a parliamentarism everywhere else put into questioned, and on the other hand a lucid anger which shakes and makes tremble by its persistence the gigantic pyramid of the totalitarian Chinese regime (which worries about the threat of a financial crash). Who knows? The ivy permeates everywhere, and the insurgent past of Shanghai is not far away.

Sudan shakes off the yoke of tyranny and military power, Iran falters. Lebanon is a wake-up call for Hezbollah and for Islamism, the defrocking of which no longer obscures the politico-oil objective. Algeria does not want a government face-lift. Iraq discovers that social reality outweighs the importance given to religious rivalries. There remain the Catalans, the only ones who want a state when the “coldest of cold monsters” is riddled with arrows everywhere. But it is not impossible that the separatists, engaged in an impasse by the standoff opposing the Madrid state to the no less statist Generalitat, suddenly breathe the ruffles of the Franco corpse that the nationalist spirit has taken out of its cemeteries. So it is not impossible that the memory of the libertarian communities of the revolution of 1936, where real independence was forged, will come back to them before the Communist Party and its ally, the Catalan State, crush them.

It’s only a dream but life is a dream and we have entered an era where poetry is the passage from dream to reality, a passage which marks the end of the nightmare and its valley of tears.

Opening a vital space to those paralyse the dismay and anxiety of the future, is it not poetic practice that makes the insolent novelty of the insurrection of everyday life? Do we not see it in the loss of militancy, in the erosion of this old military reflex which multiplies the little chiefs and their frightened herds?

Under the diversity of its pretexts, the only demand that is expressed today without reservation is full and whole life.

Who would be wrong? We are not in the tumult of foreseeable or unexpected revolts, we are in a revolutionary process. The world changes base, an old civilization collapses, a new civilization appears. Compassionate mentalities and archaic behaviors may be perpetuated under an ersatz of modernity, a new Renaissance is nevertheless emerging within a history whose inhumanity collapses into chaos before our eyes. And these eyes are slowly opening. They discover in women, men and children a genius to innocently experiment with incredible innovations, unusual energies, forms of resistance to death, universes that no imagination had dared to set in motion in the past.

Here we are! At the beginning of everything!

Raoul VANEIGEM, 17 novembre 2019

English translation: Autonomies.org

The post Raul Vaneigem: Here we are! At the beginning of everything! appeared first on Void Network.

Jovenel Moïse, the corrupt US backed president of Haiti, is faced with a rapidly spreading insurrection. The population had resoundingly rejected his claim to authority by repudiating the voting process, rising up during the elections, and now fighting for the president’s immediate removal.

The people in Haiti have been in near constant revolt since colonization and slavery. Resisting the French, the Americans, and the Duvalier dictatorship, Haitians have resisted all forms of subjugation, colonial and indigenous. After the US kidnapping of popular president, Aristide, the Haitian political system has been generally unpopular and, ultimately, a client of the US government.

Moïse was “elected” under the shadow of rebellion. Each step he took closer to political power was met with widespread popular disdain. His party, the right wing Tèt Kale (PHTK), was renowned for its corruption and incompetence. Moïse declared, “I alone have the solution for the question of corruption,” while he assumed power under an indictment for money laundering. He put several new PHTK politicians in positions of power while they were suspected of financial transgressions.

Last summer, the government implemented an IMF austerity program that raised the price of gasoline, diesel, and kerosine to almost 50%. This draconian attack was met with fierce resistance.

As the resistance tapered off the scope of the capitalist attack on the poor became clear. The Venezuelan government established a fund called PetroCaribe that offered revenue for Haiti. The program was promoted as a program of “economic solidarity,” valued at $3.8 billion dollars. The fund was supposed to help restore the country after the hurricane, and generally increase the standard of living for the poor. This money, in actuality, was squandered and embezzled. The resistance to the state immediately intensified and has never subsided. What began as a movement against state corruption has now morphed into resistance against the president and his party. Militants are not articulating piecemeal demands but are calling for the overthrow of the ruling party.

On February 9th revolutionaries blocked the roads to the president’s home and stoned his property. Thousands of people poured into Port-au-Prince demanding the overthrow of the regime, and the state has begun killing protesters.

Anarchists, revolutionaries, and internationalists have a responsibility. When the poor is under assault, fighting to regain dignity, and overthrow right wing forces revolutionaries must move in tandem. As the US state is impulsively trying to organize a coup, and destroy the communal/revolutionary process in Venezuela it is also propping up a corrupt, far right government in Haiti that is directly looting the oil revenue that was gifted from Venezuela.

Revolutionaries have an opportunity to increase international connections, participate in anti-colonial, anti-imperialist struggle, and combat the fascist momentum in the Americas.

Revolutionary action against Haitian state institutions is of utmost importance now, and small acts of solidarity can have a huge impact. The time to act is now!

source: Abolition Media Worldwide 

READ also

The Haitian Times

Mass Protests In Haiti, Like France’s Yellow Vests, Threaten Modern Oligarchic Structure

by Whitney Webb

MintPress News 

Haitian Authorities Arrest Americans Transporting Cache of Weapons amid Uprising

“President Jovenel Moise has brought home mercenaries to assassinate not only a desperate people who are clamoring for his resignation by demonstrating peacefully but especially his political opponents.” — Haitian online publication Vedeth

The post Haiti: Prelude to a Revolution-Mass Protests, Like in France, Threaten Modern Oligarchic Structure appeared first on Void Network.

REGGAE DUB | ROOTS | DRUM N BASS

SATURDAY 24/11/2018

Occupied Self Organised Theater EMBROS http://embros.gr
Riga Palimidi 2 / Psiris area Athens

Μέρος των εσόδων του φεστιβάλ θα διατεθεί στην «Πρωτοβουλία Κατοίκων της Σαμοθράκης Ενάντια Στην Κατασκευή Αιολικού Πάρκου»  για την στήριξη του αγώνα τους ενάντια στο καταστροφικό σχέδιο εγκατάστασης 39 ανεμογεννητριών στα βουνά της και την μετατροπή 35.000 στρεμμάτων του νησιού σε βιομηχανικό σκουπιδότοπο.

Part of the income of the festival will be offered in support of the social movement of Samothraki inhabitants against the construction of 39 wind turbines at the mountains of the island and the ecological destruction this capitalistic investment will cause to this ecological paradise by turning 35.000 acres into an industrial waste disposal site.

STARTS 23.00

Natural Reaction Sound System Feat Junior X
Sista Jammaroots (Live Session)
Junior SP – (Innersense Productions – Drum And Bass Zone)
Selector Piranhas – Wadada Sound System)
Marios Ntavelis (Fundracar)
Fugitive Factor Feat Sotokkan (Future Dub)
Selector Nikos Kilimanjaro
Mrs HCN
dj Liahn
Dub Relief

Από όλη την χώρα τα μηνύματα που φτάνουν είναι ανησυχητικά. Καθώς η εκμετάλλευση των πληθυσμών γίνεται όλο και πιο έντονη και οι άνθρωποι στέκουν στην άκρη σαστισμένοι και τρομαγμένοι από τους καθημερινούς εκβιασμούς και την καταπίεση που γίνεται πλέον ρουτίνα, οι ντόπιες και πολυεθνικές επιχειρήσεις με την σύμφωνη γνώμη του κράτους, ετοιμάζουν την καταστροφική τους επέλαση σε κάθε τόπο, κάθε φυσικό περιβάλλον, κάθε γωνιά της χώρας. Με βίαιη καταστολή των αντιστάσεων εκατοντάδες μικρές και μεγάλες ληστρικές «επενδύσεις» είναι στα σκαριά, το τερατώδες έργο εξόρυξης χρυσού στην Χαλκιδική συνεχίζεται, επιβάλλονται παράνομα ΧΥΤΑ στην Κέρκυρα, ο ποταμός Αχελώος δολοφονείται, οι εξορύξεις πετρελαίου στα μαγικά βουνά της Ηπείρου και στα Ιόνια νησιά ετοιμάζονται, τα σχέδια για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα αρχέγονα τοπία της Σαμοθράκης σύντομα πρόκειται να αποπειραθούν να ξεκινήσουν όπως και στον Κάβο Μαλλιά στη Μάνη. Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και οι υπηρέτες τους φαντάζονται όλη την χώρα ένα απέραντο εργοτάξιο, όλη η Ανατολική Μεσόγειος προγραμματίζεται να γίνει πετρελαιοπαραγωγός θάλασσα για να θησαυρίζουν οι επιτήδειοι από την καταστροφή της ζωής μας και της ζωής των παιδιών μας.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ.
Το νερό, τα βουνά, τα ποτάμια, οι θάλασσες, τα δάση, οι παραλίες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ!
Το χώμα που πατάμε και μας δίνει την τροφή, την χαρά και την αγάπη-
ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ ΚΩΛΟΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΞΕΦΤIΛΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ.
Με την συμμετοχή μας στους κοινωνικούς και οικολογικούς αγώνες σε κάθε σημείο αυτού του τόπου, με την δικτύωση και τον συντονισμό των αντιστάσεων σε πανελλαδικό και διεθνές επίπεδο, με τα κορμιά και τις καρδιές μας ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
Θα βάλουμε ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ που βάζουν σε κίνδυνο την βιοποικιλότητα, την ποιότητα ζωής και την αρχέγονη, ιερή αρμονία της Φύσης.

Η Γη δεν είναι εμπόρευμα- Το περιβάλλον δεν ανήκει σε κανέναν
Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ – Η Ζωή δεν πωλείται και δεν αγοράζεται

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
[Θεωρία, Ουτοπία, Συναίσθηση, Εφήμερες Τέχνες]
https://voidnetwork.gr

__________________________________________________

DUB UNITY

Όλοι εμείς, αντιφασίστες μουσικοί της REGGAE DUB σκηνής, καλλιτέχνες του δρόμου και παιδιά μιας πόλης που στέκεται ξένη και εχθρική προς κάθε τι διαφορετικό, καινούργιο και άγνωστο, ενώνουμε τις δυνάμεις μας για να υπερασπιστούμε την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια και την Αλληλεγγύη με όλους τους τρόπους που γνωρίζουμε: Την μουσική, τον χορό, την Αγάπη και το Σεβασμό προς όλους τους ανθρώπους αυτής της Γης χωρίς διαχωρισμούς χρώματος, καταγωγής, έθνους, φυλής ή φύλου. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας για να φέρουμε κοντά όσους θέλουν να αγωνιστούν για έναν κόσμο χωρίς σύνορα και στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς ρατσισμό, χωρίς φασισμό, χωρίς καταναγκασμούς και σχέσεις κυριαρχίας. Αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο που θα χωράει μέσα του όλους τους κόσμους!

THE ANTIFASCIST REGGAE DUB SCENE UNITED FOR A WORLD WITHOUT BORDERS, RACISM AND FASCISM WE FIGHT FOR FREEDOM, EQUALITY & DIGNITY FOR ALL

All of us – antifascists musicians of reggae dub scene, street performers and children of a city standing foreign and hostile to anything that is different, new and unknown, we are joining forces to defend Freedom, Dignity and Solidarity with all the ways we know: The music, the dance, love and respect for all people of this Earth without separations on color, descent , ethnicity, race or gender. We are Joining forces to bring together those who want to fight for a world without borders and concentration camps, without racism, without fascism, without coercion and domination relations. We are fighting for a world that will include all different worlds !

KENO ΔΙΚΤΥΟ / VOID NETWORK
https://voidnetwork.gr/

The post DUB UNITY SAT.24/11/2018 Theater EMBROS- EARTH S.O.S. Festival appeared first on Void Network.

ΜΕ ΚΑΤΕΥΘYΝΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ- κάθε βήμα είναι ένα εμπόδιο

Βρίσκομαι ξαφνικά στο προαύλιο της Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Είναι 25 Μάη του 2011, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Ένα πενταήμερο αναρχικό- αντιεξουσιαστικό φεστιβάλ πρόκειται να ξεκινήσει σε έξι ώρες και παλεύω να ετοιμάσω όλες τις τελευταίες μικρές λεπτομέρειες που έχω στο μυαλό μου. Το παλεύω μόνος μου. Περπατάω στην σχολή για να φέρω έναν ηλεκτρολόγο από την μια σκηνή στην άλλη. Στην Ισπανία ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους εδώ και δέκα μέρες μετά από 75 χρόνια σιωπής. Μας στέλνουν σινιάλα εξέγερσης, μεταφέροντας την φλόγα της απελευθέρωσης από τις Αραβικές χώρες στην Ευρώπη. Εμείς στην Αθήνα στήνουμε το φεστιβάλ μας, 3 σκηνές συναυλιών και δύο χώρους για δημόσιες συζητήσεις και διαλέξεις, υπάρχει μια αίθουσα θεατρικών παραστάσεων, μια έκθεση βιβλίου και εργαστήρια για διάφορα θέματα σε διάφορες  αίθουσες. Είμαστε περίπου 30 άτομα εκείνη την ώρα στην σχολή από δύο συλλογικότητες και ετοιμάζουμε ένα πενταήμερο φεστιβάλ από το οποίο μπορεί να περάσουν πάνω από 12.000 άτομα, ίσως και περισσότεροι. Δρούμε σαν ένας σπαρτιάτικος στρατός, βασισμένοι στην σχεδόν παρανοϊκή ιδέα για τις άπειρες δυνατότητες που μπορεί να έχει ένα μικρό σύνολο αποφασισμένων μαχητικών ανθρώπων.

Το ανθρώπινο μυαλό είναι σαν διαστημόπλοιο. Οι άνθρωποι ταξιδεύουν με τον νου τους σε άλλους πλανήτες και μόνο κοιτώντας τον ουρανό σχεδόν κάθε καλοκαιρινό βράδυ εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είμαστε στον δικό μας δρόμο προς την Αναρχία. Μερικές φορές αυτή μοιάζει πολύ μακριά, μερικές φορές, ξαφνικά, είναι παντού τριγύρω μας.

Το ίδιο απόγευμα οργανώνεται μια συνέλευση πίσω από την Ακρόπολη. Σε αυτήν συμμετέχουν άνθρωποι που ελπίζουν με κάποιο τρόπο να φέρουν την φλόγα της εξέγερσης από την Ισπανία στην Ελλάδα. Εδώ και ένα χρόνο μια πολύ μικρή συνέλευση αναρχικών συναντιέται στην πλατεία Συντάγματος και συζητά σχετικά με την κρίση.

Σε αυτή την νέα συνέλευση εκείνο το απόγευμα οι συμμετέχοντες αποφασίζουν να πάνε και να κατασκηνώσουν στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά από το ελληνικό κοινοβούλιο ακολουθώντας το κάλεσμα από την Ισπανία, την Τυνησία και την Αίγυπτο. Δημοσιεύουν στο ίντερνετ ένα κάλεσμα για να ενωθούν μαζί τους και άλλοι άνθρωποι.

Μπορεί ίσως να έχουμε αφιερώσει πολύ χρόνο και πολύ ενασχόληση για να δημιουργήσουμε ένα δημόσιο ανοιχτό χώρο για τον κόσμο, εάν όμως το πνεύμα της εξέγερσης τους οδηγήσει κάπου αλλού είναι σημαντικό να είμαστε και εμείς εκεί. Μπορεί να ξοδέψουμε όλη μας την ζωή χτίζοντας ένα θεωρητικό επιχείρημα ή μια κινηματική δομή- όταν όμως μια εξέγερση ξεσπά, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να εγκαταλείψουμε αυτό που μας κρατά σε απόσταση και να βρούμε ένα τρόπο να συναντηθούμε μεταξύ μας, να διαδώσουμε χρήσιμες ιδέες και επαναστατικές πρακτικές ανάμεσα σε αυτούς που εξεγείρονται.

Αυτό που εκδηλώθηκε εκείνη της ημέρα είχε την δύναμη τροπικής καταιγίδας, ένας ωκεανός εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μας, απέραντος και άγριος. Εκατό χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν ουρλιάζοντας το αναρχικό σύνθημα ενάντια στην δημοκρατία, “να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή». Κανείς δεν παρακολούθησε τις απογευματινές ομιλίες στο φεστιβάλ, όλοι ήταν στο Σύνταγμα. Περισσότερα από 5000 άτομα ήρθαν όμως τελικά εκείνο το βράδυ αργά στο φεστιβάλ στην Καλών Τεχνών, χόρεψαν ξέφρενα στις συναυλίες και το trance stage. Το πλήθος ήταν φρενιασμένο, όλοι μοιραζόμασταν έναν ασυνήθιστο και ανεξέλεγκτο ενθουσιασμό.

Όταν τελείωσε το φεστιβάλ πήγαμε με το Κενό Δίκτυο να κατασκηνώσουμε στο Σύνταγμα- κάποιοι από εμάς είχαν περάσει ήδη δύο-τρεις μέρες εκεί.

Εκφράσαμε αυτή την απόφαση μας στην εβδομαδιαία «συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση» στην οποία συμμετείχαμε εκείνα τα τελευταία τρία χρόνια. Κάποιες από τις συλλογικότητες αρνήθηκαν να έρθουν στο Σύνταγμα, το ονόμασαν «μικροαστικό», κράτησαν μια απόσταση από αυτό, το παρατηρούσαν. Άλλοι αναρχικοί και αυτόνομοι, ατομικότητες και παρέες αντιεξουσιαστών, ομάδες και συλλογικότητες μείναν στο Σύνταγμα όλο το καλοκαίρι. Μείναμε και εμείς εκεί διασπείροντας αναρχικές ιδέες και πρακτικές ανάμεσα σε αμέτρητους απελπισμένους ανθρώπους, συμμετείχαμε σε διάφορες ομάδες εργασίας και εστιάσαμε την συμμετοχή μας στην καθημερινή οργάνωση της ανοιχτής Γενικής Συνέλευσης της πόλης των Αθηνών με σκοπό να είμαστε βέβαιοι ότι ο καθένας και η καθεμία θα έχει την ίδια ευκαιρία να εκφράσει τον εαυτό της, να διασφαλίσουμε ότι κανένα πολιτικό κόμμα ή ακροαριστερή οργάνωση δεν θα καταφέρει να καθοδηγήσει τις αποφάσεις, να αποφύγουμε οι αριστεριστές να χειραγωγήσουν το κίνημα.

Πολλοί αναρχικοί σύντροφοι και συντρόφισσες πήραν μέρος μόνο στις 3 κεντρικές μέρες των συγκρούσεων. Οι συγκρούσεις ήταν μεγαλύτερες από ποτέ. Εν μέσω της οικονομικής κρίσης, εν μέσω των απάνθρωπων μέτρων λιτότητας, της μαζικής εκτίναξης της ανεργίας και της πιο φρικτής επίθεσης του ελληνικού κράτους ενάντια στους κατοίκους του… αυτό ήταν ένα από τα ομορφότερα καλοκαίρια της ζωής μου.

Όταν η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο το 2010, με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή  και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, επιβάλλοντας τα καταστροφικά μέτρα λιτότητας, δόθηκε στον καθένα η ευκαιρία να δει ξεκάθαρα τον τρόπο με τον οποίο τα ντόπια και παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα ελέγχουν την δημοκρατία.

Οι άνθρωποι αισθάνθηκαν προδομένοι από τα ίδια τα πολιτικά κόμματα που πίστευαν για 40 χρόνια, πολιτικούς που οι ίδιοι είχαν ψηφίσει στο κοινοβούλιο για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα τους. Εξοργισμένοι φαντάστηκαν να καίνε το Κοινοβούλιο, πολλοί από αυτούς μάλιστα το προσπάθησαν. Μεταλλικές μπάρες και η εικοσιτετράωρη συνεχής παρουσία της αστυνομίας και των Μ.Α.Τ. προστάτευαν την Βουλή για τρία χρόνια, εκπροσωπώντας το τελευταίο εμπόδιο ανάμεσα στους ανθρώπους και τους φορείς των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που διακυβερνούν τις ζωές μας.

Την ίδια στιγμή, η κατάρρευση της πίστης στην πολιτική αντιπροσώπευση ήταν ένα είδος χειραφέτησης. Τα υπάκουα θύματα της «κυρίαρχης λογικής» ξεσηκώθηκαν, η υπακοή προς την «κοινή λογική» και τη χειραγώγηση που παράγουν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι ανατράπηκε. Η συνδικαλιστική ηγεσία και τα πολιτικά κόμματα έχασαν την επιρροή τους. Μια νέα ατομική και συλλογική ευφυΐα αναδείχτηκε και η χειραφέτηση πήρε την θέση των παλιών ταυτοτήτων. Ανεξέλεγκτος αριθμός από απεργίες εκδηλώθηκαν μετά από χρόνια φόβου, αδιαφορίας και υποταγής, με την μαζική συμμετοχή αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί «γενικός πληθυσμός». Εκατομμύρια άνθρωποι πήραν μέρος σε συγκρούσεις και διαμαρτυρίες που εξαπλώθηκαν σε όλη την χώρα – μουτζώνοντας πρώτα από όλα τα μούτρα τους που πίστευαν τόσα χρόνια τους πολιτικούς και έπειτα μουντζώνοντας αυτούς τους ίδιους τους πολιτικούς.

Οι άνθρωποι έκαναν ένα βήμα. Αυτό ήταν που έγινε εκείνο το καλοκαίρι του 2011 στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου.

_________________________

Κατά την διάρκεια αυτών των ημερών βρίσκω τον εαυτό μου στο σπίτι της μάνας μου. Είναι Ιούνιος του 2011. Παρότι η μάνα μου είναι μια 65χρονη σοσιαλδημοκράτισσα από την δεκαετία του 60, αναρωτιέται φωναχτά γιατί ο κόσμος δεν έχει καταφέρει ακόμα να μπεί στην Βουλή αν και την κρατά περικυκλωμένη τόσες βδομάδες. Φοβάται να βγει στις διαδηλώσεις εξαιτίας των δακρυγόνων αλλά επιμένει να με ρωτά:  «Λες να μπορώ να έρθω και εγώ εκεί που έχετε κατασκηνώσει στο Σύνταγμα, κάποιο πρωινό;» Ο αδελφός της, ο θείος μου και η θεία μου έχουν έρθει επίσκεψη στο σπίτι μας, απλοί άνθρωποι, μέλη του ΠΑΣΟΚ από την ημέρα ίδρυσης του το 1973, τώρα το κόμμα τους κυβερνά την χώρα για άλλη μια φορά. Η θεία μου είναι 62 χρονών. Με τα μάτια της να λάμπουν περιγράφει πως την προηγούμενη βραδιά έτρεξε στο πλάι της Βουλής πίσω από την λιμουζίνα του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενός μέχρι πρόσφατα δημοφιλούς υπουργού του ΠΑΣΟΚ. Κατάφερε να ρίξει μια μπουνιά στην λιμουζίνα, μετά έτρεξε μαζί με πολλούς άλλους, όσο μπορούσε από πίσω από το αμάξι για να σπάσει τα παράθυρα και να ρίξει γροθιά στο υπουργό. Νιώθει απελευθερωμένη, νιώθει ελεύθερη… Έχει κάνει ένα βήμα!

__________________________

Ήταν όμως τελικά απελευθερωτικές, οι συνελεύσεις που οργανώθηκαν στο Σύνταγμα; Ή απλά ήταν, με έναν πολύ άμεσα δημοκρατικό τρόπο, η οδός μέσα από την οποία ο κόσμος οδηγήθηκε με μαθηματική ακρίβεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ και την Χρυσή Αυγή, κόμματα τα οποία εκτινάξανε τον αριθμό αντιπροσώπων τους στη Βουλή για διαφορετικούς αλλά ριζικά παρόμοιους λόγους;

Οι άνθρωποι πήρανε μέρος και εξέφρασαν τους εαυτούς τους μαζικά σε ανοιχτές δημόσιες συνελεύσεις σε όλη την χώρα. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι που δεν είχαν πάρει μέρος ποτέ σε κανενός είδους δημόσια συλλογική διαδικασία μίλησαν ανοιχτά και από τα βάθη της καρδιάς τους για τους πιο μεγάλους φόβους τους και τις πιο πολύτιμες επιθυμίες τους.

Μίλησαν μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, με μεγάφωνα να εγγυούνται ότι όλοι θα ακούνε την φωνή τους ξεκάθαρα. Ήταν σαν ένα παράξενο είδος ομαδικής θεραπείας, μια κάθαρση από τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις του παρελθόντος, μια προσωπική βουτιά στον δημόσιο χώρο, μια κοινωνική, περιπετειώδης εξερεύνηση των άπειρων πιθανοτήτων της ατομικής ελευθερίας και της συλλογικής δύναμης. Ήταν ένα υπέροχο καλοκαίρι όπου ο καθένας και η καθεμία κατοικούσαμε έξω στους δρόμους μιλώντας με τον καθένα για το κάθε τι.

Και μετά η Δημοκρατία επανέκαμψε και εγκαθιδρύθηκε ξανά.

Οι περισσότεροι από τους αναρχικούς ήταν άλλωστε απόντες, διαπράττοντας το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος έως τώρα σε αυτόν τον αιώνα. Με όποιον τρόπο και αν το σκεφτείς άλλωστε, εμείς, οι αναρχικοί της εποχής μας- δεν έχουμε ακόμα σχηματίσει αναρχικές απαντήσεις για τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα που εκδηλώνονται γύρω μας. Κατέχουμε καλύτερα από τον καθένα τα αναλυτικά εργαλεία για να αποδομούμε τις ιδέες, τις απφάσεις και τις πράξεις των εχθρών μας. Όμως ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι η ανικανότητα μας να φέρουμε τα ιδανικά μας από την σφαίρα των ιδεών στην σκληρή κοινωνική πραγματικότητα, από το αφηρημένο σύννεφο του Αναρχισμού στο δύσβατο και βρώμικο έδαφος της Αναρχίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες και χωρίς άλλες συγκροτημένες πιθανότητες, οι άνθρωποι νιώσανε υποχρεωμένοι, – ή μπορείς να πεις εξαναγκασμένοι – να επιλέξουν ανάμεσα στο δεξιό κόμμα του κοινωνικού ελέγχου που τους προσφέρει μια πατρική φιγούρα απολυταρχικής ηγεσίας ή το αριστερό, «ευρω-κομουνιστικό», σοδιαλδημοκρατικό στην πραγματικότητα κόμμα, που τους υποσχότανε δωρεάν σχολεία, πανεπιστήμια και νοσοκομεία και ένα είδος πολιτικής προστασίας απέναντι στους ανεξέλεγκτους νέο-φιλελεύθερους καρχαρίες που κυβερνούν αυτό τον κόσμο.

Και έτσι, μετά από όλες τις συνελεύσεις στις πλατείες, μετά από όλες τις συζητήσεις και την συμμετοχή τους στην «άμεση δημοκρατία», μετά από όλες τις συγκρούσεις με την αστυνομία και τις απεργίες, οι άνθρωποι μπήκαν στην ουρά να ψηφίσουν για άλλη μια φορά τους κυβερνήτες τους. Έτσι, με αυτό τον τρόπο, νομιμοποίησαν ξανά το δημοκρατικό κράτος, την δημοκρατία του κράτους.

Κάθε βήμα που κάνεις προς την ελευθερία είναι ένα εμπόδιο για να πας πιο πέρα… Η δημοκρατία η ίδια είναι ένα εμπόδιο.

Η Δημοκρατία της εποχής μας, το υψηλότερο επίτευγμα του αστικού πολιτισμού, περιλαμβάνει θεμελιακές αρχές που πηγαίνουν πίσω στις απαρχές της δημοκρατίας, εδώ στην Αθήνα χιλιάδες χρόνια πριν.

Οι «Πατέρες του Έθνους» μας, οι πατέρες- ιδρυτές του κάθε σύγχρονου έθνους-κράτους, φαντάστηκαν τους εαυτούς τους σαν κυβερνήτες ανεκπαίδευτων αγροίκων, κυβερνήτες διεστραμμένων μαζών φτωχών ανθρώπων που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να διαπράξουν κάθε είδους έγκλημα μόλις βρεθούν ανεξέλεγκτοι από την δικιά τους πατρική εξουσία.

Η Δημοκρατία κατασκευάστηκε από ανθρώπους που είχαν συγκεκριμένα  πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, ώστε να κρατήσουν τις μάζες υπό τον έλεγχο τους, έναν έλεγχο που επιβάλλεται με τα λόγια παρά με το σπαθί (αν και το σπαθί πάντα εμφανίζεται όταν τα λόγια μοιάζουν να μην επαρκούν).

Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ένα σύστημα ελέγχου της συνείδησης που προσφέρει μια ψευδό-πραγματικότητα ελευθερίας στην οποία δεν σου επιτρέπεται να έχεις καμία απολύτως επίδραση για τις ριζικές αποφάσεις που καθορίζουν την ζωή σου.

Οι Πατέρες της Δημοκρατίας- ίσως όπως και όλοι οι άλλοι «πατέρες»- φοβούνται την κριτική σκέψη των «παιδιών» τους. Η Δημοκρατία κρατά τους ανθρώπους ηλίθιους, είμαστε υποχρεωμένοι να παραμείνουμε σε βρεφικό στάδιο, συμμετέχοντας υποχρεωτικά σε εξαναγκαστικές κοινωνικές δομές μέσα στις οποίες αδυνατούμε να κατανοήσουμε το σύνολο των δυνατοτήτων μας και να πραγματώσουμε τις επιθυμίες μας. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις τις ακριβείς λεπτομέρειες των αποφάσεων που καθορίζουν την καθημερινότητα σου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ψηφίσεις όποιον μοιάζει πιο κατάλληλος για να κυβερνήσει την ζωή σου.

Η Δημοκρατία διαδίδει την διαφθορά,  δίνει την δυνατότητα στους ηγέτες και τα στελέχη της κρατικής μηχανής να απομυζούν τους πόρους της κοινότητας. Η Δημοκρατία κρατά τους ανθρώπους υπάκουους και απαθείς. Κανένας δεν ενδιαφέρετε για την άποψη σου, είσαι μόνο ένα στατιστικό στοιχείο ανάμεσα σε άλλα εκατομμύρια αντίστοιχα στοιχεία.

Η Δημοκρατία δεν θα σε διδάξει ποτέ να μιλάς δημόσια, μόνο να μένεις σιωπηλός και να χειροκροτάς όταν μιλάνε οι ηγέτες σου. Είσαι εδώ για να χειροκροτάς. Καθ’όλη την διάρκεια της ζωή σου σαν πολιτικό όν είσαι απών, αντιπροσωπευόμενος.

Η Δημοκρατία σε κρατά συνεχώς φοβισμένο, φοβισμένο για τους εχθρούς της δημοκρατίας που κρύβονται ανάμεσα στα μέλη της φυλής σου, του έθνους σου, της δημοκρατικής σου κοινότητα αλλά και παντού έξω από αυτήν.

Η Δημοκρατία έχει πάντα εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, σχηματοποιείται γύρω από εχθρότητες και απέναντι σε εχθρούς.  Η Δημοκρατία έβαλε σύνορα στην ζωή σου και τώρα είσαι υποχρεωμένος να προστατέψεις αυτά τα σύνορα με το ίδιο το κορμί σου. Τα σύνορα είναι δημιούργημα της φαντασίας, κοινωνικές κατασκευές αλλά το νεκρό σώμα σου στο πεδίο της μάχης είναι πάρα πολύ πραγματικό. Η Δημοκρατία αποκλείει όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα από την κοινότητα σου και σχηματίζει έναν στρατό, όπου ανάμεσα του είσαι και εσύ, για να σε βάλει να σκοτώσεις – όποτε το αποφασίσει- όλους όσους αυτή επιλέγει να κρατά αποκλεισμένους.

Αυτό το σύστημα έχει απίθανες ικανότητες να αναπαράγει τον εαυτό του, δημιουργήθηκε για να κάνει μόνο αυτό. Παράγει σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία και θέατρα, νηπιαγωγεία και στρατόπεδα, γκαλερί, μουσεία και κέντρα διασκέδασης. Μπορείς να ξοδέψεις όλη την ζωή σου μέσα σε αυτούς τους θεσμούς, και αν αποπειραθείς να δραπετεύσεις από αυτούς, κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξεις σε άσυλο για αστέγους ή στο ψυχιατρείο ή στην φυλακή – όλοι αυτοί επίσης δημοκρατικοί θεσμοί. Η αντίθετη πλευρά της ικανότητας που έχει η δημοκρατία να αναπαράγει τον εαυτό της είναι η αδυναμία της να τον υπερβεί, να εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικό με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο τα σοβιετικά καθεστώτα δεν κατάφεραν ποτέ να φθάσουν στον κομμουνιστικό παράδεισο. Άκου τι λένε τα δημοκρατικά κράτη απέναντι σε όσους εξεγείρονται: «Κανείς δεν μπορεί να εκβιάσει την Δημοκρατία».

Έτσι η δημοκρατία δεν αλλάζει ποτέ. Τα αγάλματα και οι πολιτικοί μπορεί να αντικαθίστανται αλλά αυτή παραμένει πάντα το ίδιο ολιγαρχικό σύστημα, μια μασκαρεμένη αριστοκρατία κατά βάθος. Η Δημοκρατία συνεχώς αναζητά, μέσω των εκλογών, την κληρονομική αλληλουχία προσώπων, τους άριστους που θα την διαιωνίσουν και θα σχεδιάσουν νόμους, θα συνάψουν επιχειρηματικά συμβόλαια που έπειτα θα τα επιβάλλουν στις μάζες.

Αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Η Δημοκρατία είναι μια συντηρητική μέθοδος με την οποία κάποιες αρχαίες ελληνικές φυλές αναπαρήγαγαν τον εαυτό τους.

Δεν θα σου επιτρέψει ποτέ να γίνεις κάτι διαφορετικό εκτός και αν καταφέρεις να δραπετεύσεις από την φυλή σου. Αυτό όμως στην εποχή μας μοιάζει αδύνατο. Καθώς σήμερα τα πάντα είναι υπό την κατοχή της καπιταλιστικής αγοράς και των δημοκρατικών κρατών, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να δραπετεύσουμε από την δημοκρατία παρά μόνο αν την καταστρέψουμε.

Ακόμα και γνωρίζοντας όλα αυτά, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που συνεχίζουν να υπερασπίζονται την δημοκρατία. Θέλουν να βρουν μια μορφή δημοκρατίας που δεν καταλήγει στην ολιγαρχία, όπως οι κομμουνιστές του 21^ου αιώνα αναζητούν μια μορφή κομμουνιστικού συστήματος που δεν θα καταλήγει στα γκούλαγκ και τον ολοκληρωτισμό. Όμως οι Πατέρες του Έθνους στέκονται πάντα στοργικά χαμογελώντας ειρωνικά πάνω από κάθε είδους δημοκράτες, επιβλέποντας την διαδικασία μεταλλαγής προσώπων καθώς η κανονικότητα αναπαράγει τον εαυτό της και οι συνθήκες εκμετάλλευσης παραμένουν, όσα πρόσωπα και αν αλλάξουν, όσα νέα πρόσωπα και αν πάρουν τις ίδιες θέσεις εξουσίας.

Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ όσο φοβόμαστε να κόψουμε τις ρίζες αυτής της κατάστασης. Η Δημοκρατία είναι η ύστατη λύση για όλους όσους φοβούνται να κάνουν το βήμα προς τις άγνωστες περιοχές της ίδιας της επιθυμίας τους, της ίδιας της δύναμής τους.

Με τον ίδιο τρόπο, τα αιτήματα για «πραγματική δημοκρατία» είναι το τελευταίο καταφύγιο για να αποκτήσουν τα κινήματα κοινωνική νομιμοποίηση στην υποτιθέμενη «δημόσια σφαίρα» και να αποφύγουν την εγκληματοποίηση τους.  Καθώς είναι το τελευταίο μας βήμα, η δημοκρατία είναι συνάμα το τελευταίο μας εμπόδιο στην ανάδειξη νέων πιθανοτήτων μέσα από τα κοινωνικά κινήματα της εποχής μας.

Είναι ποτέ πιθανό να υπάρξει μια μορφή δημοκρατίας που θα μας σώσει από την δημοκρατία;

Η άμεση δημοκρατία μας προσφέρει έναν εναλλακτικό τρόπο για να κυβερνήσουμε τις ζωές μας. Είναι όμως αυτός ο τρόπος που πράγματι έχουμε ανάγκη;

Θέλουμε πραγματικά να αναπαράγουμε τους περιορισμούς του παλιού κόσμου απλά σε μια μικρότερη κλίμακα; Θέλουμε μια πλειοψηφία κάποιας «γενικής συνέλευσης» να παίρνει τις αποφάσεις για την ζωή μας; Ή αυτό που πάνω από όλα επιθυμούμε είναι να επεκτείνουμε τις ζωές μας σε νέες μορφές αυτοκαθορισμού και ανοιχτού μοιράσματος της δημιουργικότητας μας, να προσφέρουμε την ζωτική μας ενέργεια ελεύθερα για να ωφελήσουμε το σύνολο της ανθρωπότητας, με όποιο τρόπο και αν εμείς μαζί με τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την ζωή μας, πιστεύουμε πως είναι ο πιο κατάλληλος;

Όταν συμμετέχω στην συνέλευση του Κενού Δικτύου, οφείλω να παίρνω υπόψη μου τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα όλων των συντρόφων μου, και κατ’επέκταση η συλλογικότητα μας πρέπει να παίρνει υπόψη της τις ανάγκες και τις επιθυμίες του μεγαλύτερου πιθανού αριθμού ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Εάν δεν φροντίζουμε ο ένας τον άλλον δεν θα υπάρχει Κενό Δίκτυο και αν δεν φροντίζουμε τους ανθρώπους εκτός της ομάδας μας δεν θα υπάρχει σύνδεση ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα συνάφειας η οποία παράγει μια συλλογική δύναμη και μια δημοκρατική συνέλευση η οποία συγκεντρώνει δύναμη έξω από τις ζωές μας και τις σχέσεις μας. Η Δημοκρατία μας αποξενώνει από τους εαυτούς μας και από τους άλλους γύρω μας.

 Η άμεση δημοκρατία υποτίθεται πως μας απαλλάσσει από την απάθεια και την αδιαφορία για τα κοινά που προξενεί η αντιπροσωπευτικότητα, αφού εμφανίζεται ως «συμμετοχική» μορφή δημοκρατίας. Υπάρχει όμως κάποιος τρόπος να έχουμε μια συνέλευση εκατομμυρίων ανθρώπων; Υπάρχει ποτέ πιθανότητα μια τέτοια συνέλευση να είναι ικανή να μας προφέρει ελευθερία και ισότητα; Ο καθένας από εμάς θα νιώθει πάλι σαν ένα στατιστικό στοιχείο μέσα σε αυτήν καθώς θα περιμένουμε για μέρες την σειρά μας να μιλήσουμε και να εκφράσουμε την άποψη μας σχετικά με τις αποφάσεις. Από την άλλη αν περιορίσουμε αυτή την μορφή δημοκρατίας στα στενά πλαίσια μιας συνέλευσης γειτονιάς δεν παγιδεύουμε τους εαυτούς μας σε έναν μικρόκοσμο σαν να είμαστε γιγαντιαία μυρμήγκια;

Η κάθε μορφή «άμεσης δημοκρατίας» αναπαράγει τις ίδιες συνθήκες με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία αλλά σε μικρότερη πληθυσμιακή κλίμακα. Η πλειοψηφία καταπιέζει την μειοψηφία οδηγώντας την σταδιακά στην απάθεια και την αδιαφορία.

Τις περισσότερες φορές ούτε καν δοκιμάζεις να εκφράσεις τις σκέψεις σου καθώς γνωρίζεις εξαρχής ότι αυτές δεν πρόκειται ποτέ να μπουν σε πράξη. Πολύ συχνά δεν τολμάς να μιλήσεις γιατί ξέρεις πως θα γελοιοποιηθείς από την πλειοψηφία.   Η ομοιογένεια είναι η επιτακτική κατάληξη κάθε δημοκρατικής διαδικασίας – άμεσης ή αντιπροσωπευτικής- μια ομοιομορφία που αποκρυσταλλώνεται  πάντα σε δύο τελικές πιθανές αποφάσεις (την πλειοψηφούσα και την μειοψηφούσα) διαγράφοντας την ίδια στιγμή όλο τον απέραντο πλούτο και την ποικιλομορφία της ανθρώπινης ευφυΐας και ευαισθησίας, απαλείφοντας την πολυπλοκότητα και τη διαφορετικότητα των ανθρωπίνων αναγκών και επιθυμιών.

Αυτός είναι ο λόγος που ακόμα και αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις μπορούν να καταλήξουν να αποφασίσουν συλλογικά απάνθρωπες γενοκτονίες σαν αυτή που διέπραξε η αρχαία δημοκρατική Αθήνα ενάντια στους κατοίκους της Μύλου το 416 π.χ.

Πολλές φορές οι αποκλεισμένοι βρέθηκαν υπόδουλοι, βιασμένοι και κακοποιημένοι σαν αποτέλεσμα αμεσοδημοκρατικά ψηφισμένων αποφάσεων.  Η άμεση δημοκρατία είναι μια κλειστή δημοκρατία- αυστηρά μόνο για τα δικά της μέλη. Επειδή είναι μικρότερη αποκλείει ακόμα περισσότερους ανθρώπους από ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία- δημιουργώντας ξεχωριστές, διαχωρισμένες νησίδες που αντιπαλεύονται η μια την άλλη  όπως οι πόλεις-κράτη της αρχαίας ελλάδας. Όλοι είναι ξένοι, όλοι είναι εκτός, όλοι είναι πιθανοί εχθροί: για αυτό το λόγο η κοινότητα υποχρεούται να φτιάξει στρατό για να προστατέψει τον εαυτό της και εσύ είσαι υποχρεωμένος να σκοτωθείς για να υπερασπιστείς με την ζωή σου την απόφαση της πλειοψηφίας ακόμα και αν διαφωνείς απόλυτα με αυτήν.

Όποιος δεν ακολουθήσει υπάκουα την απόφαση πρέπει να τιμωρηθεί ή να αποκλειστεί- όπως για παράδειγμα ο Σωκράτης, αυτό το παγκοσμίως γνωστό θύμα της δημοκρατίας και φυσικά μαζί του μέσα στις εποχές, χιλιάδες, χιλιάδων άλλοι. Οι χαρισματικοί ηγέτες βρίσκουν την καλύτερη μορφή άμεσης διασύνδεσης με τους ακόλουθους τους και οι δημοκρατικοί μηχανισμοί χειραγώγησης της δημόσιας γνώμης λειτουργούν πιο άμεσα από ποτέ.

Η άμεση δημοκρατία δεν θα μας απελευθερώσει ποτέ από την δημοκρατία!  

_________________________

Τρείς μήνες μετά βρίσκομαι ξανά στο σπίτι της μάνας μου. Είναι αρχές Σεπτέμβρη του 2011, μερικές μέρες πριν το ξεκίνημα του κινήματος Occupy Wall Street. Στέλνω από το παλιό οικογενειακό σαλόνι ομαδικά email σε συντρόφους και φίλους στις ΗΠΑ, προτείνοντας να επεκτείνουν το κάλεσμα τους για κατασκήνωση  στις πλατείες από την Νέα Υόρκη σε όλες τις περιοχές της Αμερικής, να διασπείρουν αναρχικές ιδέες και μεθοδολογίες αγώνα σε όλες τις συνελεύσεις του κινήματος Occupy.

Από σύμπτωση ο θείος μου είναι ξανά για επίσκεψη στο σπίτι μας και κάποια στιγμή μετά από μια παρατεταμένη σιωπή μου λέει: «Αποφασίσαμε…. τώρα,… να μετακινηθούμε μακριά από το ΠΑΣΟΚ…»-  ξεκολλάω το βλέμμα μου από την οθόνη και τον κοιτάζω… «και να δοκιμάσουμε το ευρωκομουνιστικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ»…   τον ακούω και με πιάνει τρόμος γιατί όταν μου λέει «αποφασίσαμε» μιλά για περίπου 2 εκατομμύρια ανθρώπους, είναι σαν να τους γνωρίζει έναν-έναν προσωπικά, ήταν στο ΠΑΣΟΚ από την πρώτη μέρα, μιλά για όλους τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ που νιώθουν προδομένοι από το μνημόνιο, όλους αυτούς που δεν πήρανε θέσεις στο δημόσιο, δεν βγάλανε λέφτά από το κράτος αλλά ακολούθησαν τις ιδέες του σοσιαλισμού μέχρι εκείνη την ώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 4% ακόμα και μια μέρα πριν από αυτή την συζήτηση. Κοιτάζω προς την μεριά του θείου μου και βλέπω 2 εκατομμύρια ζόμπι να περπατούν υπνωτισμένα μερικά βήματα μόνο, από το ένα κόμμα στο άλλο.

Θέλω να φωνάξω: «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΠΙΟ ΠΕΡΑ! ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΕΜΠΟΔΙΟ! ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΉΣΕΤΕ ΕΚΕΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΤΕ ΠΙΟ ΠΕΡΑ!»

__________________________

Εμείς οι αναρχικοί από την άλλη, πρέπει να κάνουμε πολλά βήματα πριν καταφέρουμε να μιλήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ρεαλιστές, άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την πολιτική ως την διαχείριση της πραγματικότητας, την διαχείριση  του εφικτού.

Φαντάζομαι την Ιστορία σαν ένα όμορφο κορίτσι που χαμογελούσε και συγκρούσεις ξεσπούσαν στην Αθήνα. Αισθάνομαι την Ιστορία να εγκαταλείπει την Αθήνα μετά από αρκετά χρόνια παραμονής της στην πόλη μου, τώρα που το ελληνικό κοινοβούλιο εφευρίσκει νέους τρόπους να εγκαθιδρύσει ξανά πάλι από την αρχή τις παλιές αυταπάτες στα μυαλά των ανθρώπων.

Λίγα χρόνια μετά από εκείνο το καλοκαίρι, είναι πλέον 2015. Οι δρόμοι μένουν σιωπηλοί, η Ιστορία επισκέπτεται άλλες χώρες, το «ευρω-κομμουνισιτικό» κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές χρησιμοποιώντας μοναχά μια λέξη σαν βασικό σλόγκαν της εκλογικής του εκστρατείας: ΕΛΠΙΔΑ. Το τελευταίο πράγμα που απέμεινε στο άδειο κουτί της Πανδώρας. Περιπλανιέμαι στους δρόμους, σκέφτομαι όλα αυτά που ζήσαμε. Καθώς κοιτάζω τις αφίσες μου μοιάζει σαν να γράφουν με μεγάλα γράμματα: ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ.

Μια από τις πρώτες αποφάσεις που λαμβάνει η καινούργια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι να απομακρύνει τα ΜΑΤ και τα κάγκελα που προστατεύουν την βουλή από τους διαδηλωτές όλα αυτά τα χρόνια. Το κοινοβούλιο είναι και πάλι ασφαλές. Η Δημοκρατία δεν αλλάζει ποτέ. Απλά ανασχηματίζεται και αναπαράγει τον εαυτό της.

Κάθε βήμα είναι ένα καινούργιο εμπόδιο. 2600 χρόνια από σήμερα στην Ελλάδα και δυό αιώνες από σήμερα στην Ευρώπη, κοινωνικές επαναστάσεις με αίτημα την δημοκρατία απελευθέρωσαν τις φτωχές και εξαθλιωμένες μάζες από την ίδια τους της φτώχεια και την εξαθλίωση. Μερικά χρόνια μετά όλοι βρήκαν τους εαυτούς τους ακριβώς στην ίδια κατάσταση- σε αιώνιο πόλεμο με όλους τους πιθανούς και απίθανους εχθρούς συν το δικαίωμα να ψηφίζεις για αυτό πλέον. Ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ προσέλκυσαν εκατομμύρια φτωχούς ανθρώπους προσφέροντας την υπόσχεση για κοινωνική δικαιοσύνη και αιώνια αγάπη- μερικά χρόνια μετά έγιναν ο ιδεολογικός μηχανισμός για μαζικές γενοκτονίες παντού στον κόσμο, μετατράπηκαν σε απόλυτους εχθρούς της ανθρώπινης χειραφέτησης και εμπόδια στη ανάδειξη της ανθρώπινης πνευματικότητας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, διακήρυξε πως θα αποτελέσει την φωνή όλων αυτών που δεν τους επιτρέπεται να έχουνε φωνή, λίγα χρόνια μετά έγινε ο χειρότερος εχθρός κάθε ελεύθερης έκφρασης.

Οι ίδιοι οι αναρχικοί γίνανε υπουργοί και κυβερνήτες στην Ισπανική Επανάσταση- και η CNT, η μεγάλη οργάνωση για την απελευθέρωση των εργατών, οργάνωσε τους εργάτες να δουλεύουν στα εργοστάσια για όλη τους την ζωή μέχρι την στιγμή του ηρωικού θανάτου τους.

Είναι πολύ πιθανό να θυσιάσουμε τις ζωές μας για να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από τον παλιό κόσμο και να βρεθούμε ξαφνικά παγιδευμένοι σε μια νέα, εξελιγμένη κοινωνία-φυλακή.

Ο Αναρχοκομμουνισμός, ένα απελευθερωτικό όραμα που μοιραζόμαστε όλοι μεταξύ μας στο Κενό Δίκτυο, είναι ένα παλιό όραμα για έναν κόσμο χωρίς χρήματα και χωρίς σύνορα. Χρειάζεται όμως αναβάθμιση στις συνθήκες του 21^ου αιώνα- αλλιώς θα παραμένει στο μυαλό μας σαν ένα μυθολογικό φάντασμα, άλλο ένα εμπόδιο. Εάν επιθυμούμε ένα κόσμο χωρίς χρήματα, αυτό απαιτεί να μεταμορφώσουμε την εργασία από εκβιαστικό εξαναγκασμό σε δημιουργική ανοιχτή και συμμετοχική δραστηριότητα, να μετατρέψουμε τους χώρους εργασίας σε εορταστικούς κήπους και πάρκα ελεύθερης και εθελούσιας συμμετοχής σε ένα παγκόσμιο δίκτυο που διανέμει δωρεάν όλα τα υλικά και πνευματικά αγαθά που παράγει η ανθρωπότητα. Η ζωή πρέπει να οργανωθεί γύρω από την ικανοποίηση των επιθυμιών και την απόλαυση των αναγκών. Εάν θέλουμε ένα κόσμο χωρίς σύνορα αυτό σημαίνει ένα κόσμο χωρίς «ξένους»- με αυτό τον τρόπο δεν θα είσαι πουθενά ξένος, δεν θα νιώθεις αποξενωμένος ή αποκλεισμένος πουθενά στον κόσμο καμιά στιγμή της ζωής σου όπου και αν βρίσκεσαι. Πρέπει λοιπόν να μεταμορφώσουμε τις «κοινωνίες μας» σε ανοιχτές κοινότητες έτοιμες εν δυνάμη να συμπεριλάβουν τους πάντες όντας διασυνδεδεμένες με όλες τις άλλες κοινότητες και τα κοινωνικά εγχειρήματα σε ένα παγκόσμιο δίκτυο. Με αυτό τον τρόπο καθένας και καθεμία θα βρίσκει ειλικρινή, φιλική και ανενδοίαστη υποδοχή και θα νιώθει χρήσιμος και ελεύθερος σε κάθε τόπο, κάθε στιγμή, σε όλο τον πλανήτη.

Ο πλανήτης δεν θα είναι πλέον χωρισμένος σε απομονωμένα, ξεχωριστά, ξενοφοβικά κράτη. Πρέπει να ανοίξουμε τους εαυτούς μας στην διαφορετικότητα όλων των «άλλων».

Στις τελευταίες οχτώ δεκαετίες που ακολούθησαν την ήττα της Ισπανικής Επανάστασης, οι αναρχικοί απέφυγαν επιμελώς να προσφέρουν συνεκτικά σχέδια για την αναρχική επανάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα ίδια χρόνια, ο καπιταλισμός εξελίχτηκε σε επίπεδα που οι επαναστάτες του 19^ου αιώνα δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι εδώ, η παγκόσμια αναρχία δεν είναι.

Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να συμβεί η αναρχική επανάσταση είναι αν αυτή ξεσπάσει σταδιακά σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι σε τοπικό επίπεδο, όχι σε απομονωμένα περιοχές, νησίδες και φυσαλίδες. Ακόμα και αν χρειαζόντουσαν 200 χρόνια για να εξαπλωθεί η αναρχική επανάσταση στο σύνολο του πλανήτη αυτό πρέπει να σχεδιαστεί, να οργανωθεί και να πραγματωθεί από την μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας.

Εάν μειώσουμε την κλίμακα των οργανωτικών μας δομών αποκλειστικά σε συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια ή μικροσκοπικές οικο-κοινότητες θα βρεθούμε τελικά να αντιμετωπίζουμε καταστροφικά προβλήματα που θα περνάνε πάνω από τις μικρές μας κοινότητες όπως τα τεράστια κύματα του ωκεανού περνάνε πάνω από μια μικρή βάρκα. Ο καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός δεν θα μας αφήσει ποτέ να ζήσουμε στην ησυχία μας σε εναλλακτικές-οικολογικές-παραδείσιες νησίδες ελευθερίας- αν και υπάρχει περίπτωση ο νέο-φιλελευθερισμός να πουλήσει στους πλούσιους του μέλλοντος σύντομες ακριβοπληρωμένες διακοπές σε τέτοια μέρη για χαλάρωση από την εργασιακή φρενίτιδα.

Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας μπροστά στα βάσανα και τα δεινά αυτού του κόσμου. Από την άλλη μεριά εάν επιτρέψουμε  παλιές ή νέες μορφές εξουσιαστικών μαζικών δομών να μας υποχρεώσουν να ασπαστούμε τις αντιλήψεις τους, με βασικό επιχείρημα το γεγονός πως είναι αποτελεσματικές και πρακτικές πολύ σύντομα θα καταλήξουμε για άλλη μια φορά στην κοιλιά ενός νέου γραφειοκρατικού τέρατος, όπως και άλλοι επαναστάτες σε παλιότερες εποχές. 

Το 1964, ο Marshall McLuhan στο βιβλίο του «Κατανοώντας τα Μέσα Ενημέρωσης: Οι επεκτάσεις του ανθρώπου» έλεγε:«Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν την αίσθηση μια κοινής συναίνεσης ή μιας «κοινής λογικής» η οποία μετάφραζε, εξηγούσε την αντίληψη του καθενός στην αντίληψη όλων των άλλων και αυτό έδινε συνείδηση στον άνθρωπο. Σήμερα, αφού έχουμε επεκτείνει όλα τα μέρη του σώματος μας και των αισθήσεων μας μέσω της τεχνολογίας, μας στοιχειώνει η ανάγκη μιας κοινής συμφωνίας που να μας υπερβαίνει, μια συναίνεση που μέσω της τεχνολογίας και της εμπειρίας θα εκτινάσσει την κοινωνική μας ζωή στα επίπεδα μια παγκόσμιας συναίνεσης και συμμετοχής.  Όταν έχουμε πετύχει έναν παγκόσμιο κατακερματισμό δεν είναι παράλογο να σκεφτόμαστε μια παγκόσμια κοινότητα. Μια τέτοια οικουμενικότητα του συνειδητού όντος αποτελούσε όνειρο για την ανθρωπότητα ακόμα και από την εποχή του ποιητή Dante τον 12^ο αιώνα, ο οποίος πίστευε πως οι άνθρωποι θα παραμείνουν απλά διαχωρισμένοι, κατακερματισμένοι και αποσπασματικοί μέχρι την εποχή που θα μπορέσουν να ενωθούν σε μια συνείδηση που θα τους συμπεριλαμβάνει».  Είναι αυτό που περιγράφει ο Dante μια ανθρώπινη συνείδηση που δεν θα παράγει αποκλεισμούς και αποξένωση αλλά ένα ανοιχτό κάλεσμα για συνάντηση, αμοιβαιότητα και συμμετοχή; Θα μπορούσε η Αναρχία – δηλαδή η ολική ελευθερία, η απόλυτη κοινωνική και οικονομική ισότητα και η παγκόσμια αδελφοσύνη- να προσφέρει μια τέτοια περιεκτική συνείδηση στην κατακερματισμένη ανθρωπότητα του 21^ου αιώνα;

Κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο ούτε καν να το διανοηθείς, ούτε καν να ξεκινήσουμε να το συζητάμε.

Και αν αυτό που επιθυμούμε είναι ένα όραμα χειραφέτησης που θα δημιουργήσουμε συλλογικά σε κοινωνικό επίπεδο είμαστε υποχρεωμένοι να αποφύγουμε από την μια τις απλουστευτικές λύσεις και από την άλλη την ανάδειξη ατόμων που θα παίξουν τον ρόλο του ηγέτη ή του καθοδηγητή. Για παράδειγμα ο Καρλ Μαρξ ήταν πολύ έξυπνος άνθρωπος αλλά ο μαρξισμός είναι ένα εμπόδιο για την ελεύθερη σκέψη.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς είμαστε οι αναρχικοί. Αγωνιζόμαστε ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό ώστε να ανοίξουμε ένα πέρασμα, πρακτικές, στρατηγικές και μεθοδολογίες που οδηγούν άμεσα στην ολική ελευθερία, την κοινωνική ισότητα, την αλληλοβοήθεια και τον αυτό-καθορισμό. Πρέπει να βρούμε τρόπους που θα μας ενώνουν με όλους τους καταπιεσμένους και αποκλεισμένους ανθρώπους, την μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, με σκοπό μαζί- ίσως- να καταφέρουμε να μεταλλάξουμε τις συνθήκες που παράγουν την πραγματικότητα στην οποία βρεθήκαμε να ζούμε. Ενάντια στην ομοιομορφία πρέπει να ενδυναμώσουμε την διαφορετικότητα και την ποικιλία, ενάντια στην βεβαιότητα και την απολυτότητα πρέπει να επιτρέψουμε όλες τις πιθανές αλήθειες να αποδειχθούν αληθινές, ενάντια στον αποκλεισμό, θέλουμε να υπερασπιστούμε τον ξένο, τον παράξενο, το queer, τον ηλικιωμένο, τον νέο, το φρικιό, τον άγνωστο- ενάντια στα σύνορα θέλουμε να ζήσουμε ανοιχτόκαρδοι, ενάντια στον ατομικισμό- να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, να διδαχθούμε ο ένας από τον άλλον, να πραγματοποιήσουμε τα σπουδαία μας σχέδια και να επιτύχουμε τους απώτερους στόχους μας.

Αλλιώς,.. το κατεστημένο της πολιτικής εξουσίας και των οικονομικών συμφερόντων θα επανεφευρίσκει τον εαυτό του σε αμέτρητες παραλλαγές αναπαράγοντας διαρκώς τις ίδιες καταστροφικές και εκμεταλλευτικές συνθήκες.

Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ αν δεν τολμήσουμε να ζήσουμε ελεύθερα,  να μοιραστούμε τα πάντα, να εξαπλώσουμε την Αναρχία.

Τάσος Σαγρής / ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

___________________________________________

διαβάστε επίσης:

https://voidnetwork.gr/2018/10/05/apo-tin-dimokratia-stin-eleutheria/

The post ΜΕ ΚΑΤΕΥΘYΝΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ- κάθε βήμα είναι ένα εμπόδιο- Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο appeared first on Void Network.

In contrast, labour conflicts, including strikes and lock-outs, carry such gravity that the International Labour Organization tracks these on a systematic basis. As more communities are refusing to allow the destruction and contamination of their land, water, soil and air, these, in turn, deserve to be counted.

The Environmental Justice Atlas (EJAtlas), an inventory of social conflicts around environmental issues, fills that gap. It is funded by two successive European research projects, through a collective effort of scientists and activists. It records the failures and successes of the worldwide movement for environmental justice.

The project is directed and coordinated by Leah Temper, Daniela Del Bene and Joan Martínez-Alier at the Institute of Environmental Science and Technology at the Autonomous University of Barcelona. It has collected and categorised about 2500 ecological distribution conflicts. These focus on who gains and who loses in development processes, arguing that these movements play a fundamental role in redefining and promoting sustainability.

In honour of World Environment Day, on June 5th, some of the highlights of the most pertinent findings, stemming from the ten most critical categories of environmental distribution conflicts facing the world today are shown. These are listed in order of most-catalogued cases in the EJAtlas. But due to the nature of the project, this is not indicative of its global significance.

The top ten environmental conflicts

Land grabbing – 600+ conflicts.

Booming palm oil production is behind a land-grabbing surge for plantations, which threatens communities. Palm oil is now in half of all packaged products sold in the supermarket. These plantations replace food crops, deprive farmers from their land, increase slave labour, cause environmental destruction like deforestation, water pollution, infertile soil and fires. Grassroots activist networks achieved temporary suspensions of further expansion of what they call green deserts in Honduras, Colombia, México, Indonesia and Myanmar.

Renewable energy conflict – 31 wind; 326 water infrastructure conflicts

Renewables are necessary in a post-carbon world, but mega dams like Narmada in India and mega wind projects in Mexico, Kenya, India are triggering conflicts.

Methane emissions and cost overruns are hidden behind a twisted sustainability discourse to justify a new wave of dams, especially in the Himalayas, Amazon basin, Balkans and Africa. In response, some rural communities are creating cooperative wind energy models as alternatives to the corporate schemes. These in turn reshape global production and consumption patterns. Also, communities expose the injustice of large-scale dam projects and redefine their own energy transformations.

Mega-mining – 270 conflicts

New technologies, highly polluting chemicals and massive amounts of water accompany mega-mining expansion in Latin America and Western Africa. Examples of this is seen in bauxite or iron in Guinea, gold in Burkina Faso, Senegal and Ghana). Resistance in Latin America and Africa is strong. Often, there is high participation and leadership of women. Affected communities are developing new local initiatives that are more sustainable.

Unburnable fuels – 178 conflicts

The fossil fuel industry, faced with declining stocks, depends on unconventional means and locations of extraction. These extend to oil sand drilling and fracking to Arctic drilling and deep water petroleum sources. It has caused contamination of fresh water supplies, devastation of marine systems, seismic activity and global warming.

This gave rise to a Blockadia movement of direct action. Blockadia connects the various struggles to highlight the global and local threats posed by oil, coal and gas extraction. Massive oppositions have resulted in moratoria on off-shore drilling, litigation over continued oil exploration, bans on fracking, the removal of gas pipelines, and the halting of oil and gas operations.

Trash economy – 126 conflicts

Alliances of grassroots organisations are protecting the health and livelihoods of those living near waste sites by facing down a multi-billion dollar waste industry. GAIA, the Global Alliance for Incinerator Alternatives unites communities resisting incinerators. The Basel Action Network tries to halt the flow of hazardous waste like e-waste from being shipped from high-consumption countries to the Global South. The Global Alliance of Waste Pickers defends the informal recycling sector in more than 28 countries. In Delhi, middle class residents and informal recyclers joined together to oppose the privatisation of waste management and the resulting introduction of incineration.

Sand mafias – 82 conflicts

Illegal sand mining has ten times more economic value than all wildlife crime. The causes of the surge in demand for sand are attributed to a number of reasons. They range from booming building industry to land expansion to mining of ilmenite or zircon at beaches.

India is a particular hotbed of sand mining conflicts, from beach sand mining in the South to riverbed sand mining in the Himalayas. Hundreds have been killed by various branches of the sand mafia, including activists and investigative journalists.

Fighting for fish – 77 conflicts

The industrialisation of fishing since the 1950s is causing stock collapses and extinctions. Small-scale fishing communities are reclaiming their rights for access to and control over aquatic commons. The World Forum of Fisher People and World Forum of Fish Harvesters and Fish Workers aim to stop fisheries injustices. Some examples are the ones by intensive fish farms in Turkey or in Chile, big port projects in India and polluting industries in Ecuador.

China rising up – 76 conflicts

Despite government restrictions, China is swept by large-scale protests against the highly flammable petrochemical Paraxylene, used to make plastic and polyester. Protests in Xiamen in 2007 stopped the construction of a plant. Protests spread to Dalian, Chengdu, Shanghaiand elsewhere. Together with protests against incinerators, wastewater issues, and coal-fired power plants for example, a new type of a-political mass mobilisation has emerged.

Nuclear nightmares – 57 conflicts

Nuclear power is criticised because of risks illustrated by accidents in Three Mile Island (1979), Chernobyl (1986) and Fukushima (2011). Particularly controversial were the more risky fast breeder reactors in Creys-Malville in France, where an activist lost his life. In Kalkar, Germany and Monju, Japan there were also serious risks. These were stopped but struggles at other places, such as Kalpakkam in India are ongoing. Accidents and grassroots movements have succeeded in slowing down the nuclear industry, leading to phase outs in many countries.

Pesticide popularity – 23 conflicts

Despite the impact of pesticides on the environment and human health where it can cause cancer and kill birds, its use in farming is increasing – especially in developing countries. Sadly, it’s usually only when the impact of these toxins have become irreversible that people demand justice for the related health challenges.

In Argentina the use of glyphosate in soybean cultivation is being disputed. In Asia, Latin America and Africa, the use of a nematicide to kill worms threatening banana plantations is being fought. These remain uphill battles.

The environmental justice movement

The case studies and database provided by the EJAtlas support the legitimacy and provide evidence to support the environmental justice movement.

The EJAtlas shows that people all over the world, organised in groups and networks, struggle for the kind of world they want to create, and in doing so, are promoting sustainability. Environmental conflicts are not disruptions to smooth governance, fixable with market solutions and technology. People are expressing grievances, aspirations and political demands. They should not be repressed; they should lead us to a better world for all.

The EnvJustice research project studies and contributes to the global environmental justice movement. The EnvJustice team is composed by Sofia Avila, Daniela del Bene, Federico Demaria, Irmak Ertör, Juan Liu, Joan Martinez-Alier, Sara Mingorria, Grettel Navas, Camila Rolando Mazzuca, Brototi Roy, Arnim Scheidel, Julie Snorek (Institute of Environmental Science and Technology, Autonomous University of Barcelona) and Nick Meynen (European Environmental Bureau)

Author: Julie Snorek

Post-Doctoral Researcher, Environmental Justice Atlas, Autonomous University of Barcelona

Source: TheConversation.com

The post Tracking the battles for environmental justice: here are the world’s top 10 appeared first on Void Network.

The post SEEKING MAPS AT THE END OF THE WORLD appeared first on Void Network.

The first one is that equality is not a goal to be reached. It is not a common level, an equivalent amount of riches or an identity of living conditions that must be reached as the consequence of historic evolution and strategic action. Instead it is a point of departure. This first principle immediately ties up with a second one: equality is not a common measure between individuals, it is a capacity through which individuals act as the holders of a common power, a power belonging to anyone. This capacity itself is not a given whose possession can be checked. It must be presupposed as a principle of action but it is only verified by action itself. The verification does not consist in the fact that my action produces equality as a result. It enacts equality as a process. I act, we act as if all human beings had an equal intellectual capacity. Emancipation first means the endorsement of the presupposition: I am able, we are able to think and act without masters. But we are able to the extent that we think that all other human beings are endowed with the same capacity. Second, emancipation means the process through which we verify this presupposition. Equality is not given, it is processual. And it is not quantitative, it is qualitative.

The idea of emancipation dismisses the opposition made by the so-called “liberal” tradition between freedom thought of as the inner autonomous power and dignity of the individual and equality thought of as the constraint of the collective over individuals. “Free” is just like “equal”: it does not designate a property of individuals. It designates the form of their action and of their relation to other individuals. The presupposition of equal capacity is a principle of shared freedom opposed to the presupposition that the human beings can only act rationally as individuals and cooperate rationally in a community according to a principle of subordination. “Autonomy” has been a key concept in modern emancipatory politics. But it must be understood correctly. It does not mean the autonomous power of a subject as opposed to external forces: it means a form of thinking, practice and organization free from the presupposition of inequality, free from the hierarchical constraint and the hierarchical belief. It means the opposition of two kinds of commonsense and two common worlds, one based on the process of verification of inequality and the other based on the process of verification of equality. This is what is entailed in the concept of disagreement that I proposed to conceptualize the political conflict. Disagreement is not a conflict of forces, nor even a conflicts of ideas and values. It is a conflict between two common worlds or two common senses. This is what is meant by the scenario of secession of the Roman plebeians on the Aventine that I put at the center of my analysis of what “disagreement” means. In the commonsense which grounds the domination of the patricians, there can be no discussion between the patricians and the plebeians because the plebeians do not speak. They just make noise. The presupposition of inequality is not a simple idea, it is embodied in the concrete reality of a sensory world so that the plebeians must not simply argue that they are speaking beings too but also invent a whole dramaturgy to create the sensory world where the heretofore unthinkable- and even imperceptible- fact that they speak is made perceptible.

This idea of emancipation makes us think of politics in terms of conflict of worlds in contrast to the dominant idea that assimilates it to a conflict of forces. It is a conflict of common worlds. Social emancipation is not the choice of community against individualism. The very opposition of community to individualism is pointless. A form of community is always a form of individuality at the same time. The point is not about the presence or absence of social links, it is about their nature. Capitalism is not the reign of individuality: it organizes a common world of its own, a common world based on inequality and constantly reproducing it, so that it appears as the world – the real existing world in which we live, move, feel, think and act. It is the already existing world with its mechanisms and its institutions. In front of its sensible evidence the world of equality appears as an always tentative world that must be perpetually re-drawn, reconfigured by a multiplicity of singular inventions of acts, relations and networks which have their proper forms of temporality and their proper modes of efficiency. That’s why the secession of the plebeians on the Aventine is paradigmatic: the world of equality is a “world in the making”, a world born of specific breaches in the dominant commonsense, of interruptions of the “normal” way of the world. It implies the occupation of specific spaces, the invention of specific moments when the very landscape of the perceptible, the thinkable and the doable is radically reframed. The conflict of worlds is dissymmetrical in its principle.

But the fact is that this dissymmetry has long been obscured by the evidence of a middle term that seemed to be common to the world of equality and the world of inequality and also to designate at the same time a world and a force. That term was work- with its twin, named labour. On the one hand, work was the name of the force that capitalism gathered and organized for its own benefit and the reality of the condition of those who were exploited by capitalism. But, on the other hand, it was the force that could be re-assembled against that capitalist power, reassembled both as a force of struggle in the present and the form of life of the future. In such a way the world of labour appeared to be both the product of inequality and the producer of equality. The two processes were made one single process. The Marxist tradition set up this conjunction within the “progressive” scenario according to which inequality is a means, a historical stage to go through, in order to produce equality. Capitalism was said to produce not only the material conditions of a world of equal sharing of the common riches but also the class that would   overthrow it and organize the common world to come. To play this role, the workers’ organisation had to take up and internalize, first in the present of struggle, next in the future of collective production the virtue that had been instilled into them by capitalism, the virtue of factory discipline.

The anarchist tradition opposed to that view of inequality producing equality another view emphasizing the constitution of free collectives of workers anticipating the community to come through both egalitarian forms of organization and the constitution in the present of forms of cooperative work and other forms of life. But this counter-position still rested on the idea of the “middle term”: the idea of work as being at once a form of life, a collective force of struggle and the matrix of a world to come. It is clear that work can no more be posited to-day as the identity of a force and a world, the identity of a form of struggle in the present and a form of life of the future. Much has been said about either the end of work or its becoming immaterial. But capitalism did not become immaterial even if part of its production is knowledge, communication, information and so on. Material production did not disappear from the common world that it organizes. Instead it was relocated, far from its ancient locations in Old Europe, in new places where the work force was cheaper and more used to obeying. And immaterial production also implies both classic forms of extraction of plus-value from underpaid workers and forms of unpaid labour provided by the consumers themselves. Work did not disappear. Instead it was fragmented, torn out and dispersed in several places and several forms of existence separated from one another so as to constitute no more a common world.

Along with this economic disruption came the legislative reforms adopted all over the world to make work again a private affair. Those reforms  did not simply remove  the rights and the social benefits acquired by the workers’ struggles of the past, they tended to turn work, wages, job contracts and pensions into a mere individual affair, concerning workers taken one by one and no more a collective. Work has not disappeared but it has been stripped of the power that made it the materially existing principle of a new world, embodied in a given community. This means that we are now obliged to think of the process of emancipation, the process of equality creating its own world as a specific process, disconnected from the transformations of the global economic process. We are also facing the difficulty of dealing with this situation. I think that this new situation and the difficulty to deal with it are perfectly expressed by the slogans that have resonated in several languages during the recent movements: “democracia real ya”, “Nuit debout”, “occupy everything” or “Na min zisoume san douli”. All of them take their efficiency in an ambiguous interface between the logic of the conflict of forces and a logic of opposition of worlds.

“Occupy” and “occupation” are the most telling examples of this ambiguity.  They come from the historical tradition of working class struggle. The “sit-in strikes” of the past strikes when workers occupied the workplace, made a conflict of forces identical with a demonstration of equality. Not only did the strikers block the mechanism of exploitation but also  they affirmed a collective possession of the workplace and the instruments of work and they turned the place dedicated to work and obedience into a place for free social life. The new “occupation” takes up the principle of transforming the function of a space. But this space is no more an inside space, a space defined within the distribution of economic and social activities. It is no more a space of concrete fight between Capital and Labour. As Capital has increasingly become a force of dislocation which destroys the places where the conflict could be staged, occupation now takes place in the spaces that are available: those buildings that the contingencies of the real estate market has left empty or the streets which are normally destined to the circulation of the individuals and the commodities – and sometimes to the demonstrations of the protesters. The occupying process transforms those spaces destined to the circulation of persons, goods and value into places where people stay and affirm by the very fact of staying their opposition to the capitalist powers of circulation and dislocation.

The name “occupation” is still the same and it still about perverting the normal use of a space but the occupying process is no more a conflict of forces to take over a strategic place in the process of economic and social reproduction. It has become a conflict of worlds, a form of symbolic secession that is both materialized and symbolised in a place aside. Occupy Wall Street took place in a park situated besides the center of this financial power that has destroyed the factories that previously were the site of occupation movements. The Spanish movement of the Indignados created, during an electoral campaign, assemblies presenting themselves as the seat of “real democracy now”. Real democracy was pitted against the self-reproduction of the representative caste. But “real democracy” also was, in the Marxist tradition, the future of material equality opposed to bourgeois “formal democracy”. It was a future promised as a consequence of the takeover of the State power and the organisation of collective production. Now it designates a form of relation between human beings that must be practiced in the present both against and besides the hierarchical system of representation. Real democracy in a sense became more formal than the “formal democracy” stigmatized by the Marxist tradition. Not only did it equate the enactment of equality with the form of the assembly where all individuals have an equal right but it imposed a number of rules such as the equality of time allowed to all speakers and the power for individuals to block the decision of the majority.

Occupation has become the name of a secession. But that secession is no more the action of a specific community claiming their rights. Instead it appears to be the materialization of an aspiration to the common, as if the common were something lost, something that had to be reconstructed through the specific act of the assembling of a multitude of anonymous individuals publicly performing their being equal as the same as their being-in-common. That’s why that secession, that being-aside, was expressed in paradoxical terms, and notably by the strange slogan adopted by many assemblies as the affirmation of real democracy: ”Consensus instead of leaders”. It seems paradoxical to posit consensus as the specific virtue of the dissensual assembly gathered in occupied spaces. It can be objected that the dissensus precisely consists in the constitution of another form of community based on horizontality and participation. But the problem of democracy is not so much about the number of people that can agree on the same point as it is about the capacity to invent new forms of collective enactment of the capacity of anybody.

By underlining this paradox, I am not willing to disparage those movements. Some people have pitted against the pacifism of the consensual assemblies the necessity of violent action directly confronting the enemy. But the “confrontation with the enemy itself” can be thought of and practiced in different ways and most of the forms of direct action opposed to the pacific assemblies – for instance destructions of bank automats, shop windows or public offices – had the same character as them: they were also symbolic expressions of an opposition of worlds rather than strategic actions in a struggle for power.  Other people have precisely criticized this lack of strategy; they said that those movements could change nothing to Capitalist domination and they made new calls for the edification of avant-garde organizations aimed at taking over the power. But such an answer is unable to solve the paradoxes of emancipation. The strategic world view that sustains it is a view of inequality producing equality. That strategy has been enacted by the communist parties and the socialist states of the XXth century and we all know their results. Inequality only produces inequality and it does it ceaselessly. Moreover this strategic world view has lost the basis on which it rested, namely the reality of work/labour as a common world.

We are now facing again the dissymmetry between the process of equality and the process of inequality. Equality does not make worlds in the same way as inequality. It works, as it were, in the intervals of the dominant world, in superimposition to the “normal” – meaning the dominant – hierarchical – way of world making. And one of the main aspects of the dissymmetry is precisely the fact that the process of equality dismisses the very separation of the ends and the means on which the strategy of inequality producing equality is predicated. This is what freedom means ultimately .Freedom is not a matter of choice made by individuals. It is a way of doing.  A free action or a free relation is an action or a relation that finds its achievement in itself, in the verification of a capacity and no more in an external outcome. In the hierarchical societies of the past it was the privilege of a small category of human beings, called the “active men” in contrast to all those who were subjected to the reign of necessity.  In modern times, freedom was democratized first in the aesthetic domain with the Kantian and Schillerian category of free play as an end in itself and a potentiality belonging to everyone. Then the young Marx did more as he made it the very definition of communism that he equated with the end of the labour division: communism, he said in the Paris Manuscripts means the humanisation of the human senses; it is the state of things in which this capacity of humanisation is deployed in itself instead of being used as a simple means for earning one’s living. And he illustrated it with the case of these communist workers in Paris who gathered at a first level to discuss their common interests but did it more deeply to enjoy their new social capacity as such.

True enough Marx’s analysis relied on the identification of work as the essential human capacity. When work can no more play this role, the task of creating a world where the ends of the action are no more distinct from their means may seem to become paradoxical in itself. The free and equal community is something that can no more rely on a given empirical substratum. It must be created as an object of will. But, on the other hand, this will can no more be posited in the terms of the means and ends relation. That’s why it tends to become a global desire for another form of human relations. This turn was best illustrated in the Occupy Wall Street movement by the multiple extensions of the use of the verb “occupy” that made it the signifier of a global conversion to another way of inhabiting the world: “occupy language”, “occupy imagination”, “occupy love”, and eventually “Occupy everything” which seems to mean: change your way of dealing with everything and with all existing forms of social relationships. Perhaps this enigmatic slogan finds its best translation in the Greek slogan “Na min zisoume can douli” (“Don’t live any more like slaves”). This sentence did not only invite to rebel against the intensification of the capitalist rule. It invited to invent here and now modes of action, ways of thinking and forms of life opposed to those which are perpetually produced and reproduced by the logic of inequality, the logic of capitalist and state domination.

I think that this request found a response in the invention of this form called “free social space” – a form that took on a particular cogency in the social movements of this country. What makes this notion significant in my view is that it calls into question the traditional oppositions between the necessities of the present and the utopias of the future or between harsh economic and social reality and the “luxury” of “formal “democracy. Those who opened such spaces made it clear that they did not only wanted to respond to situations of need, dispossession and distress created by the intensification of the capitalist rule. They did not want only to give shelter, food, health care, education or art to those who were deprives of those goods but to create new ways of being, thinking and acting in common. We can draw from this a wider definition of this form: a free social space is a space where the very separation of spheres of activity – material production, economic exchange, social care, intellectual production and exchange, artistic performance, political action, etc. – is thrown into question. It is a space where assemblies can practice forms of direct democracy intended no simply to give an equal right of speech to everybody but to make collective decisions on concrete matters. In such a way a form of political action tends to be at the same time the cell of another form of life. It is no more a tool for preparing a future emancipation but a process of invention of forms of life and modes of thinking in which equality furthers equality.

What this sentence asks us to do is to change all the forms of organization of life and the modes of thinking that are determined by the logic of inequality, the logic of capitalist and state domination.

Of course we know that these cells of a new social life are constantly subjected to internal problems and external threats. This “already present future” is always at once a precarious present. But it is pointless, I think, to see there the proof that all is vain as long as a global revolution has not “taken” the power and destroyed the Capitalist fortress. This kind of judgement is a way of putting the fortress in our heads, of instituting a circle of impossibility by proclaiming that nothing can be changed before everything has been changed. Emancipation has always been a way of inventing, amidst the “normal” course of time another time, another manner of inhabiting the sensible world in common. It has always been a way of living in the present in another world instead of deferring its possibility. Emancipation only prepares a future to the extent that it hollows in the present gaps which are also grooves. It does so by intensifying the experience of other ways of being, living, doing and thinking. The free social spaces created by the recent movements inherit the world forms – cooperatives of production and forms of popular education – created by the workers’ movements of the past and notably by anarchist movements. But our present can no more share the belief that sustained the forms of self-organization of the past. It can no more rely on the presupposition that  Capitalism produces the conditions of its own destruction and that work constitutes an organic world of the future already in gestation  in the belly of the old world. More than ever the world of equality appears to be the always provisory product of specific inventions. Our present urges us to rediscover that the history of equality is an autonomous history. It is not the development of strategies predicated on the technological and economic transformations. It is a constellation of moments- some days, some weeks, some years which create specific temporal dynamics, endowed with more or less intensity and duration. The past left us no lessons, only moments that we must extend and prolong as far as we can.

*The present text is the speech of Jacques Rancière at B-FEST (International Antiauthoritarian Festival of Babylonia Journal) that was held on 27/05/17 in Athens with the title “Democracy, Equality, Emancipation in a Changing World”. The Greek translation can be found here.

source: http://www.babylonia.gr/2017/06/11/jacques-ranciere-democracy-equality-emancipation-changing-world/

The post Jacques Rancière: Democracy, Equality, Emancipation in a Changing World- talk at Bfest 2017 appeared first on Void Network.

This shows that, even with the very latest technologies, no amount of police violence can control a population that is determined to refuse to be dominated. This is good news for partisans of freedom everywhere around the world.

As we compose these lines, the police are storming Schanze with the utmost of brute force, recklessly pointing machine guns at reporters and everyone else, seeking to avenge themselves on those who remain on the streets after most participants have gone home to rest. The special forces units of Hamburg and five other cities are deployed on the streets, as well as Austrian special forces. But no amount of violence and oppression can conceal the fact that they lost control—and more importantly, that they never deserved control in the first place.

Conspiracy theory nuts will allege that the G20 was intentionally placed in Hamburg to provoke the population in order to justify further crackdowns on civil liberties. This is half true: in putting the G20 immediately beside one of the most radical neighborhoods in Germany, the authorities were testing the population to see how much people will put up with. Hamburg is being treated as an experimental laboratory of repression, with police officers brought in from several other nations in the European Union to study repressive techniques.

But if we can make it impossible for the police to control us despite more than one out of every twelve officers in all of Germany being concentrated in a single city, then surely we can defend our freedom from the state as a whole. The point here is that we cannot be cowardly, clinging to the illusion that the state will permit us our freedoms if only we are submissive enough. No people has ever achieved or retained freedom that way.

Things have reached a point of no return: the future will be revolutionary liberation, or it will be a police state. The supposed middle ground, in which limited freedoms are watched over by a state restrained by the will of the people, has always been a myth, an illusion that is harder and harder to maintain.

Let’s look closer at the breakdown of police control. In 1987, the German police began to shift to their current model for crowd control, in order to correct for the ways that crowds had outmaneuvered and defeated them—especially on May Day of that year. The subsequent model of German policing, in which long lines of riot police are supplemented with highly mobile snatch squads that maintain close contact with the crowd, has more or less served to control urban unrest until now. (For a more thorough overview of the recent history of German police tactics, consult this helpful article.)

In 2017, exactly thirty years after the origins of this model, the crowds of Hamburg succeeded in once more outmaneuvering and defeating the police. This time, they did so by spreading the action over a vast area of the city, moving swiftly and focusing on decentralized actions. Whenever the police established a control line, people gathered on the other side of it—not only demonstrators, but also supportive spectators. Small, highly organized and mobile groups of demonstrators were able to identify exit routes and carry out swift attacks, while larger crowds stretched the police one direction, then another. The more territory the police had to control, the more they antagonized the population, and the more demonstrators they had to deal with as their lines became more and more thinly stretched. Finally, they lost control of the most unruly regions and were forced to retreat entirely.

In addition to tactical concerns, however, the most important blow to the police has been that, by going to far in seeking to control the population by brute force, they lost legitimacy in the public eye. Their absurd and unprovoked attack on yesterday’s Welcome to Hell demonstration turned the entire city against them. No wonder they have lost control.

They will surely regain it, probably at the cost of a great deal of suffering inflicted at random on those who remain on the streets. But we should be heartened by the fact that they were beaten, that they could not control the population—and we should be inspired by the tremendous courage that people have shown in Hamburg, standing up to such a powerful adversary and refusing to back down.

Schanze district has been liberated for several hours, with protesters actively defending it at barricades. Within the area are many looted shops, barricades on fire, and people ready to fight. As we write, special police forces are preparing to enter the rebellious zone in huge numbers, armed with water cannons and heavy equipment. As the cops try to remove the barricades, the people of Schanze are fighting back.

Special forces are carrying automatic weapons as they stand on the rooftops across the districts of Schanze. Cops have aimed guns at the press, as well. Weapons with live ammunition are confirmed.

As the night descends on Hamburg, we can see the full moon through the smoke. People are playing volleyball in the street, celebrating their victory over the forces of the G20 and attempted police occupations of their streets. There are even bigger reasons to celebrate as we anticipate a long and rebellious night ahead.

Despite numerous attempts by the police, the state, and mainstream media to divide protesters by framing them as either “violent” or “non-violent,” Hamburg’s message remains clear: solidarity without compromise. When police attack demonstrations with brutal force, without provocation, the people turn against them. The police, working hand in hand with the media, attempted to spread fear by describing hordes of wild, autonomous radicals streaming into Hamburg from across the world, bringing pandemonium. Yet at the end of the day, Hamburg’s own people defended it from police aggression, refusing to give in or give up any of their comrades in black fighting fiercely alongside them for their streets.

As we see how intense and widespread the clashes have been in Hamburg over the last 48 hours, as we witness people’s determination to regather every time the police push them back, and particularly the joy with which they resist when told to stay away, it is clear that this struggle in Hamburg is more than just a struggle against G20.

The post THE POLICE LOST IN HAMBURG: WHY THEY COULDN’T KEEP CONTROL – Πώς το Αμβούργο νίκησε την αστυνομία appeared first on Void Network.

THIS IS HELL – HAMBURG 6-9 JULY 2017 against G20

The residents of Hamburg woke up this morning to the news that a large number of Porsches had been burned in the outskirts last night, giving an indication of the ungovernable energy with which Hamburg would resist this intrusion. Despite the police controlling busses and trains full of activists at the border, they simply could not stop the crowds that gathered in the city center for the Welcome to Hell demonstration. The crowds they had to fear were not a few radical activists listed in the files of the secret police, but the population of Hamburg itself, which came together in opposition to the militarized policing that the G20 forced on the city.

The German police had brought together approximately 20,000 officers, including troops from other EU countries, with the intention of utterly quashing resistance. They brutally raided the camp that activists set up to accommodate protesters, then attacked people who gathered to enjoy themselves in the streets on July 4 and 5. They did everything they could to spread fear, in hopes of intimidating people out of showing up to the demonstrations to express their feelings about capitalism and the state.

It didn’t work. The Welcome to Hell demonstration attracted multigenerational crowds prepared to participate in blocs, black and otherwise. Thousands of people came together with joy, courage, and determination. In response, the police attacked a permitted demonstration without any justification—creating panic, severely injuring many people, and making more than 50 arrests in the first wave of repressive violence.
Yet this only served to foment more outrage against the authorities, which spread all around the city in the form of burning cars, barricades, and multiple simultaneous clashes and demonstrations of thousands. The strategy of terrorizing and kettling people with tremendous numbers of officers using brand-new militarized police equipment and brutal force simply failed. There were too many people on the streets and the police lost control. They report that 76 officers were injuredin Hamburg tonight.

There was a lot at stake today. The German state and the world leaders wanted to show that they are in control, that their reign is popular—or, failing that, that they can successfully dominate the population. They wanted the world to see that they can freely harass, intimidate, and oppress people without consequences. They wanted to flaunt their power by bringing the G20 to a center of resistance. Instead, they demonstrated their weakness.

Tonight, with the help of courageous people from around the world, Hamburg stood up and said Enough. We are humbled and inspired. We will continue tomorrow.

for more info about the riots against G20 in Hamburg:
https://cominsitu.wordpress.com/2017/07/07/welcome-to-hell-g20-hamburg/
https://crimethinc.com/2017/07/05/announcing-continuous-live-coverage-of-the-g20-in-hamburg-with-an-update-from-the-clashes-of-july-4

see also: The Police Lost in Hamburg: Why They Couldn’t keep control 

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ Αμβούργο 6-9 Ιουλίου 2017  Eνάντια στους G20

Οι κάτοικοι του Αμβούργου ξύπνησαν σήμερα το πρωί ακούγοντας στις ειδήσεις ότι ένας μεγάλος αριθμός Porsche είχε καεί στα περίχωρα της πόλης τους χθες το βράδυ, δίνοντας μια ένδειξη για την ανεξέλεγκτη ενέργεια με την οποία το Αμβούργο θα αντισταθεί στην εισβολή των G20. Παρά την απόφαση της αστυνομίας να ελέγχει λεωφορεία και τρένα γεμάτα ακτιβιστές στα σύνορα, απλά δεν μπορούσαν να σταματήσουν τα πλήθη που συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της πόλης για την διαδήλωση «Καλώς Ήρθατε στην Κόλαση. Τα πλήθη που φοβόντουσαν δεν ήταν απλά μερικοί ριζοσπάστες ακτιβιστές που απαριθμούνται στους φακέλους της μυστικής αστυνομίας, αλλά ο πληθυσμός του ίδιου του Αμβούργου, ο οποίος συναντήθηκε σε αντιπαράθεση με την στρατιωτική βία της αστυνομίας που εξαπέλυσαν οι G20 στην πόλη.

Η γερμανική αστυνομία είχε συγκεντρώσει περίπου 20.000 αξιωματικούς, συμπεριλαμβανομένων μονάδων από άλλες χώρες της ΕΕ, με σκοπό την πλήρη εξάλειψη της αντίστασης. Εκκένωσαν βίαια τον καταυλισμό που οι ακτιβιστές έστησαν για να φιλοξενήσουν διαδηλωτές και έπειτα επιτέθηκαν σε ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν για να απολαύσουν τους δρόμους στις 4 και 5 Ιουλίου. Έκαναν ό, τι μπορούσαν για να εξαπλώσουν τον τρόμο, ελπίζοντας να εκφοβίσουν τους ανθρώπους ώστε να μην εμφανιστούν στους δρόμους και να μην συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις. Τις διαδηλώσεις που οργανώθηκαν για να εκφράσουμε όλοι μας τα συναισθήματά μας ενάντια στον καπιταλισμό και το κράτος.

Ο εκφοβισμός δεν λειτούργησε. Η διαδήλωση «Καλώς Ήρθατε  στην Κόλαση» προσέλκυσε μεγάλα πλήθη πολλών διαφορετικών γενεών προετοιμασμένα να συμμετάσχουν σε μπλοκ, μαύρα ή και αλλιώς. Χιλιάδες άνθρωποι συναντήθηκαν με χαρά, θάρρος και αποφασιστικότητα. Απαντώντας, η αστυνομία επιτέθηκε σε μια αδειοδοτημένη διαδήλωση χωρίς δικαιολογίες για να δημιουργήσει πανικό, τραυματίζοντας σοβαρά πολλούς ανθρώπους και κάνοντας πάνω από 50 συλλήψεις στο πρώτο κύμα καταπιεστικής βίας.

Ωστόσο, το γεγονός αυτό απλώς προκάλεσε περισσότερη οργή εναντίον των αρχών. Οι ταραχές εξαπλώθηκαν σε όλη την πόλη με τη μορφή καύσης αυτοκινήτων, ξηλώματος οδοστρωμάτων και πολλαπλών ταυτόχρονων συγκρούσεων και διαδηλώσεων χιλιάδων ανθρώπων. Η στρατηγική της τρομοκράτησης των ανθρώπων από την αστυνοία με στην χρήση τεράστιου αριθμού αξιωματικών που χρησιμοποιούν ολοκαίνουργιο στρατιωτικό εξοπλισμό και η βίαιη επίθεση της αστυνομίας απλά απέτυχε. Υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι στους δρόμους και η αστυνομία έχασε τον έλεγχο. Αναφέρουν ότι 76 αστυνομικοί τραυματίστηκαν στο Αμβούργο απόψε.

Υπήρξαν πολλά που διακυβεύονται σήμερα. Το γερμανικό κράτος και οι ηγέτες του κόσμου ήθελαν να δείξουν ότι έχουν τον έλεγχο, ότι η βασιλεία τους είναι δημοφιλής – ή, αν όχι, ότι μπορούν να κυριαρχήσουν με επιτυχία στον πληθυσμό. Ήθελαν να δείξουν στον κόσμο ότι μπορούν ελεύθερα να παρενοχλούν, να εκφοβίζουν και να καταπιέζουν τους ανθρώπους χωρίς συνέπειες. Ήθελαν να καμαρώνουν την εξουσία τους φέρνοντας το G20 σε κέντρο μιας πόλης αντίστασης. Αντ ‘αυτού, απέδειξαν την αδυναμία τους.

Απόψε, με τη βοήθεια θαρραλέων ανθρώπων από όλο τον κόσμο, το Αμβούργο ξεσηκώθηκε και είπε ΑΡΚΕΤΑ. Είμαστε ταπεινοί και εμπνευσμένοι. Θα συνεχίσουμε ξανά από αύριο.

περισσότερες πληροφορίες για τις συγκρούσεις ενάντια στους G20 στο Αμβούργο:
https://cominsitu.wordpress.com/2017/07/07/welcome-to-hell-g20-hamburg/
https://crimethinc.com/2017/07/05/announcing-continuous-live-coverage-of-the-g20-in-hamburg-with-an-update-from-the-clashes-of-july-4

δείτε επίσης: ΠΩΣ ΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ https://voidnetwork.gr/2017/07/10

The post WELCOME TO HELL – G20 in Hamburg 2017 – video archives of a social revolt appeared first on Void Network.

More than 200 people who were mass-arrested at the Washington, D.C. protests against the inauguration of Donald Trump have been hit with felony riot charges that are punishable by up to 10 years in prison. Those picked up in the sweep—including legal observers and journalists—had their phones, cameras and other personal belongings confiscated as evidence, a lawyer confirmed to AlterNet.

Demonstrators warn that the crackdown signals a new wave of repression against the protesters, whose mass mobilization was met with riot police violence, National Guard and Department of Homeland Security deployments, heavy surveillance and law enforcement snipers positioned on rooftops.

“These charges are absolutely horrifying. They are just trying to stop any resistance to the Trump administration,” Samantha Miller, an organizer with the Disrupt J20 Collective, told AlterNet. “Many of these demonstrators were showing rage and fear of what’s coming. It’s going to take a lot more than asking nicely to create change and stop the threats from the Trump administration.”

The vast majority of the roughly 230 people who were kettled and mass-arrested at the anti-capitalist bloc during Friday’s protests have been charged under the felony riot act, said Mark Goldstone, a National Lawyers Guild-affiliated attorney who has defended protesters in Washington, D.C. for more than 30 years. Washington, D.C. authorities put this number at 217. Goldstone confirmed to AlterNet that legal observers and journalists were among those detained in the sweep, explaining that, throughout his career in Washington, D.C., he has never seen mass charges of this kind.

Jeffrey Light, a Washington, D.C.-based lawyer who provided legal support to the Disrupt J20 Collective, agreed with this assessment. “I have been representing protesters for 13 years now, and I have never seen felony rioting charges in Washington, D.C. It is not one of the standard laws that they tend to use. This is unusual. It is rare to use that charge.”

“Across the board, all phones and cameras are being held as evidence, and they are also detaining gloves and cell phone chargers as evidence,” said Light. “They are giving people their wallets back generally, but that’s it. It is extremely troubling.”

According to a class-action lawsuit filed by Light on Friday, those picked up in the sweep and hit with felony riot charges already endured abuse at the hands of the police. “Our class action lawsuit charges that the police were rounding up everyone on the street without warning and putting them under arrest and using excessive force,” said Light. “There were a number of weapons we haven’t seen Washington, D.C. police use in recent memory, flash bang grenades and tear gas. In addition to chemical irritants, they were assaulting people with batons. They were beating people.”

Those kettled by police were forced to wait for hours in the street and on school buses, many of them going untreated for injuries, say supporters. “They are trying to set a tone to chill further demos of this nature, and I don’t think it’s going to work,” Bob Hayes, a Washington, D.C. resident who is helping coordinate legal support, told AlterNet. “They are trying to put pressure on individuals to collaborate with the investigations.”

Light emphasized that, while the riot felony charges are new, the mass arrests are not. Acting DC Police Chief Peter Newsham, who oversaw this weekend’s crackdown, was the assistant police chief who presided over another mass arrest more than a decade ago. In the fall of 2002, the Metropolitan police department mass arrested hundreds of people at a World Bank protest in Washington, D.C.’s Pershing Park and hogtied them for up to 24 hours while in detention, before dropping all charges. In a 2015 settlement, the city was forced to pay $2.2 million to nearly 400 protesters.

Newsham, who ordered the mass arrests in 2002, oversaw the police crackdown against inauguration protesters.

Friday’s crackdown came as mass protests erupted across Washington, D.C. and the world, overshadowing the inauguration of Donald Trump, who rose to power on a tide of white nationalism and fascism. On Friday morning, social movements including the Movement for Black Lives and groups centering Muslim, Jewish and immigrant resistance, converged at 14 different “security” checkpoints, to shut down, slow and disrupt the presidential inauguration of Donald Trump. “We stand in solidarity with everyone who challenges oppression in all of its forms, everywhere around the world, in favor of dignity, self-determination, and defending our collective well-being,” reads a statement from the anti-capitalist, anti-fascist bloc circulated ahead of Friday’s protests.

Those arrested in Washington, D.C. faced an outpouring of public support. Ryan Harvey, an activist and musician with Firebrand Records, told AlterNet that hundreds gathered outside the jail on Saturday to show their support for those being released. “Every time people came out, the crowd would cheer and chant,” with the term “anticapitalista” an oft-repeated refrain. “For many, it was like a surprise birthday party, and their faces lit up. Street medics were on-scene, and many supporters brought food, clothes, coffee, tea and water.”

Harvey emphasized that the support is important because it “defends the rights of these people to fight against fascism” and “combats the narrative that there is something more problematic about their protest than their is about the inauguration.”

Washington, D.C. residents say that the state violence on display this weekend extends far beyond the individuals hit with felony riot charges.

“A mother carrying her toddler was pepper sprayed in the face,” said Miller. “An elder from Standing Rock was sprayed in her face. A woman with crutches tried to intervene, and she was sprayed.”

“We faced the Department of Homeland Security, the National Guard, riot police, surveillance, snipers on rooftops, and Trump supporters,” Darakshan Raja, founder of the Muslim American Women’s Policy Forum and co-director of the Washington Peace Center, told AlterNet. “Just to walk around and see that, have them watch you as a target.”

“For weeks, the ‘alt right’ has been attacking us,” Raja continued. “They have sent death threats to the protesters of J20, attacked our organizations, reported us for false things to the city government, harassed all our partners, including the spaces we are housed. Their violence against us can’t be lost in this moment.”

Sarah Lazare is a staff writer for AlterNet. A former staff writer for Common Dreams, she coedited the book About Face: Military Resisters Turn Against War. Follow her on Twitter at @sarahlazare.

source: AlterNet

Black Bloc Smashes Inauguration from subMedia.tv on Vimeo.

Black Bloc Trashing Bank Windows at 2017 Inauguration from brandon jourdan on Vimeo.

The post In Trump’s America, ‘Felony Riot’ Charges Against Inauguration Protesters Signal Dangerous Wave of Repression by Sarah Lazare appeared first on Void Network.