Καθώς ο κόσμος φτάνει στο τέλος του, όχι συνοπτικά όπως σε μια ταινία του Χόλυγουντ, αλλά αργά και βασανιστικά, παράγοντας κάθε μέρα μια νέα αγωνία και μια νέα ανέλπιδη προσπάθεια για να βρεθεί ισορροπία, γίνεται ολοένα και πιο φανερό πώς οι συνήθεις αντιλήψεις μας για το τι είναι επικίνδυνο και τι είναι ηθικό, είναι για πέταμα. Τι σημαίνει να παραμένεις ασφαλής σε έναν κόσμο που φτάνει στο τέλος του; Ποιος ακριβώς είναι ο τρόπος μέτρησης του κινδύνου όταν όλες οι προβλέψεις μας για την επιβίωση και την μελλοντική διατήρηση της ζωής στον κόσμο μας είναι απαισιόδοξες; Και ποιά μπορεί να είναι η “ηθική στάση”, ή η σημασία της αξιοπρέπειας, σε έναν κόσμο που δολοφονείται από τέρατα πολύ πιο εγωιστικά και πολύ πιο καταστροφικά, ακόμα και από τους χειρότερους “κακούς” της πιο φρικιαστικής ταινίας τρόμου; Ενώ συγχρόνως, σε αντίθεση με τις ταινίες, οι κακοί στην κοινωνία που ζούμε εμφανίζονται ως εντελώς νορμάλ, δικαιωμένοι, και γίνονται διασημότητες;

Νομίζω ότι μπορούμε να απλοποιήσουμε αυτούς τους προβληματισμούς με τρόπο που να μας προσφέρει κάποια προοπτική.

Ποιο μέλλον θα προτιμούσατε να έχετε μπροστά σας ;

Θα προτιμούσες

να πρέπει να περάσεις από ένα έως δέκα χρόνια στη φυλακή

Ή

Να γλιτώσεις τη φυλάκιση, αλλά να πρέπει να ζήσεις σε έναν κόσμο στον οποίο:

• εσύ και οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζεις, μέχρι την ηλικία των 50 ετών, πιθανότατα θα πάθετε καρκίνο, καρδιοπάθεια, διαβήτη, μια αυτοάνοση διαταραχή ή μια επώδυνη χρόνια ασθένεια που κανείς δεν θα μπορεί να διαγνώσει (με όλη την ταλαιπωρία και τη θνησιμότητα που αυτό επιφέρει)
• εσύ, η άμεση οικογένειά σου και οι στενότεροι φίλοι σου θα έχετε περίπου 10% – 50% πιθανότητες να αντιμετωπίσετε ένα ακραίο καιρικό συμβάν με υψηλό αριθμό θανάτων ή οξύ λιμό, και πιθανώς θα πεθάνετε σε αυτό
• αν έχεις οικογένεια και αγαπημένα πρόσωπα εκτός Ευρώπης/Αυστραλίας και Βόρειας Αμερικής, θα έχουν 50-99% πιθανότητα να έρθουν αντιμέτωποι πολλές φορές με θανατηφόρα καιρικά φαινόμενα και λιμούς, με κίνδυνο για την απώλεια της ζωής τους
• οποιαδήποτε φυσική περιοχή που έχεις αγαπήσει θα αλλοιωθεί για πάντα από μαζική εξαφάνιση ειδών, εξορύξεις, ξηρασία ή άλλες αιτίες
• θα πρέπει υποχρεωτικά να καθίσεις με σταυρωμένα τα χέρια, καθώς οι πολιτικοί θεσμοί, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι εταιρείες που ευθύνονται για όλο αυτό τον πόνο και την καταστροφή θα αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη εξουσία πάνω στη ζωή σου και στο περιβάλλον σου, χωρίς να καταλύονται ποτέ, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν και με κανένα ουσιαστικό τρόπο.

Τώρα ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά τα άσχημα που περιγράφηκαν παραπάνω —σχετικά με τον θάνατο, τις ασθένειες, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, τις μαζικές εξαφανίσεις ειδών— θα συμβούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε κάθε περίπτωση.

Στην πραγματικότητα, ΝΑΙ- ας το αποδεχτούμε. Δεν μιλάμε υποθετικά αυτή τη στιγμή.

Αυτό είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο. Όλα τα επιστημονικά μοντέλα που έχουν επικυρωθεί και τελειοποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες προβλέπουν ότι βρισκόμαστε σε τροχιά σύγκρουσης με ακριβώς αυτό το σημείο δυστυχίας, οδύνης και θανάτου, ή και με ακόμα χειρότερες συνθήκες. Στα μέρη του κόσμου που βρίσκονται στην αιχμή της αποκάλυψης, αυτές οι καταστάσεις συμβαίνουν ήδη.

Ας επανέλθουμε λοιπόν τώρα στο υποθετικό μας σενάριο. Πρώτον, η ρεαλιστική βάση του σεναρίου:

Κάθε χρόνο που περνάει και για όσο μπορούμε να προβλέψουμε στο μέλλον, πολλαπλασιάζεται η ζοφερή μας βεβαιότητα για τα εκτοξευμένα ποσοστά θνησιμότητας, τις ασθένειες, τους λιμούς, την μαζική εξαφάνιση ειδών, την απώλεια βιότοπων και την εξολόθρευση ολόκληρων οικοσυστημάτων.

Τώρα, ας δούμε τις πιθανές επιλογές που έχεις. Θα προτιμούσες:

• να αντιμετωπίσεις όλον αυτό τον πόνο και τις καταστροφές, εντός των κατά προσέγγιση πιθανοτήτων που αναφέρονται στην προηγούμενη λίστα, αλλά και

• να προβείς σε παράνομες ενέργειες κατά των δομών και των θεσμών που ευθύνονται για όλα αυτά τα δεινά, αντιμετωπίζοντας με αυτόν το τρόπο λιγότερο από 50% ρίσκο φυλάκισης ενός έως δέκα ετών

• να γνωρίζεις ότι μαζί με όλους τους άλλους ανθρώπους που αναλαμβάνουν επίσης δυναμική δράση, η οικοκτονία και η γενοκτονία γίνονται λιγότερο κερδοφόρες για τους επενδυτές, και όσοι βρίσκονται στην εξουσία χάνουν μέρος ή όλη τη δύναμή τους, ενώ εμείς οι υπόλοιποι, καθώς και οι επόμενες γενιές, αποκτούμε μερική ή πλήρη ικανότητα να οργανώνουμε τις κοινότητές μας και να φροντίζουμε τα οικοσυστήματα μας με τρόπο που να δίνει προτεραιότητα στη θεραπεία και την διόρθωση των καταστροφών που έχουν συντελεστεί.

Ή θα προτιμούσες

να μην προβείς σε καμία άλλη ενέργεια εκτός από συμβολικές διαμαρτυρίες, να αποφύγεις τον κίνδυνο της φυλάκισης, αλλά και να μην κάνεις τίποτα για να μειώσεις τα αποτελέσματα και την εξουσία αυτών που καταστρέφουνε τον κόσμο. Χωρίς τίποτα να τους κόβει τη φόρα, η αποκάλυψη γίνεται ακόμα πιο βάναυση και το μέλλον που θα αντιμετωπίσεις περιλαμβάνει:

• εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους που θα πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα, έλλειψη καθαρού νερού, ρύπανση, ακραία καιρικά φαινόμενα και γενοκτονικούς πολέμους που προκύπτουν από αυτές τις ελλείψεις και εκδηλώνονται σε ένα ανταγωνιστικό πολιτικο-οικονομικό πλαίσιο
• εσύ και όλοι όσοι γνωρίζεις θα αντιμετωπίσετε σημαντική μείωση του προσδόκιμου ζωής σας, καθώς ολόκληρος ο ανθρώπινος πληθυσμός θα μειωθεί από 10% έως 80%
• εσύ και τα άτομα για τα οποία νοιάζεσαι περισσότερο θα πρέπει, πιθανότατα, να παλέψετε για να επιβιώσετε ή θα πεθάνετε βασανιστικά από πείνα, καρκίνο, διάρροια, τροπικές ασθένειες, καρδιακές παθήσεις, ανίατες λοιμώξεις, πυρκαγιές, πλημμύρες ή πόλεμο
• θα πρέπει να υπακούς στην ολοένα και πιο δικτατορική εξουσία των πολιτικών και οικονομικών θεσμών που ευθύνονται άμεσα για όλα αυτά τα δεινά, ή ακόμα χειρότερα σε δικτατορίες που έρχονται στην εξουσία καθώς οι κοινωνίες καταρρέουν και οι άνθρωποι μένουν αμέτοχοι και παθητικοί θεατές

Στα παραπάνω σενάρια, παρουσιάζονται απλοποιημένες αλλά ακριβείς εκδοχές των κρυφών επιλογών που αντιμετωπίζουμε όλοι μας καθημερινά. Τι σχέση υπάρχει ανάμεσα στον κίνδυνο της φυλάκισης και στην αποκάλυψη – και πόσο ακραία μπορεί να γίνει τελικά αυτή η κατάσταση σε βάθος χρόνου;

Στην πραγματικότητα, αυτές οι δύο περιπτώσεις σχετίζονται άμεσα. Για να καταλάβουμε τον λόγο, θα πρέπει να αμφισβητήσουμε την επίσημη αφήγηση για την ιστορία της ανθρωπότητας.

Όταν μας διδάσκουν την κυρίαρχη αφήγηση της ιστορίας του πολιτισμού, οι κοινωνικές επαναστάσεις δεν αναφέρονται ποτέ μέχρι την Εποχή της Λογικής και τις υποτιθέμενες επαναστάσεις των ιδιοκτητών σκλάβων, των αποικιστών, των αξιωματικών του στρατού και των επιχειρηματιών στη Γαλλία και τη Βόρεια Αμερική. Πριν από αυτό, ακούμε για διάφορους προγενέστερους πολιτισμούς που κατέρρευσαν μυστηριωδώς. Μας ταΐζουν με το κουτάλι μια ιστορική συνέχεια από τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο έως τη Ρώμη, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την Ισπανία και μετά την νεωτερικότητα, με οτιδήποτε υπάρχει πέρα από τη σκιά του κράτους (ή στην τελευταία εκδοχή, πέρα από τη σκιά των λεγόμενων δυτικών κρατών) να αγνοείται εντελώς.

Στα χρόνια που έκανα την έρευνα για το βιβλίο μου Λατρεύοντας την Εξουσία: Μια Αναρχική Ματιά στις Απαρχές του Κράτους (Worshiping Power: An Anarchist View of Early State Formation), δεν μπορούσα να βρω ούτε ένα παράδειγμα κάποιας κοινωνίας-κράτους που να κατέρρευσε, που απλώς να διαλύθηκε από κάποια υλικοτεχνική αναποτελεσματικότητα, από κλιμακούμενους πόλεμους ή από μια τοπική οικοκτονία που να διαπράχθηκε από την άρχουσα τάξη. Συνάντησα όμως πολλές «μυστηριώδεις» καταρρεύσεις που προκλήθηκαν ξεκάθαρα ή τουλάχιστον βοηθήθηκαν από επαναστάσεις των κατώτερων τάξεων, και μετά από αυτές τις επαναστάσεις η ποιότητα ζωής των ανθρώπων συνήθως βελτιωνόταν. Όσο για τις υπόλοιπες καταρρεύσεις που παραμένουν μυστηριώδεις, σε κάθε περίπτωση συνάντησα αποδείξεις –ασαφείς αλλά ισχυρές– ότι οι λαϊκές εξεγέρσεις σε συνδυασμό με τη μαζική εγκατάλειψη (την εποχή που υπήρχε ένα σύνορο πέρα από το οποίο η κρατική εξουσία δεν είχε αρμοδιότητα) βοήθησαν στην ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων.

Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των ακαδημαϊκών πηγών που μελέτησα -ιστορικοί, αρχαιολόγοι, παλαιο-οικολόγοι και ανθρωπολόγοι από πενήντα διαφορετικές δεκαετίες, είκοσι διαφορετικές χώρες και δώδεκα διαφορετικές σχολές σκέψης- αρνήθηκαν να αναφέρουν καν την έννοια της επανάστασης ή να απεικονίσουν τις κατώτερες τάξεις ως ομάδα ικανή για δράση ή και σκέψη

Λοιπόν:

Επανάσταση.

Υπάρχει μαζί μας ως δυνατότητα όσο υπάρχει και το Κράτος. Αντίστοιχα, στο σημερινό μας σενάριο, αναφέρομαι συγκεκριμένα για εμάς και προτείνω να ξεσηκωθούμε ενάντια στις δομές εξουσίας που ευθύνονται για την οικοκτονία και τη γενοκτονία, να αναλάβουμε αποτελεσματική δράση κατά των θεσμών και των υποδομών που προκαλούν τη μεγαλύτερη καταστροφή.

Το ζήτημα της νομιμότητας, προφανώς, είναι αστείο. Ο νόμος είναι ένα όπλο στα χέρια της άρχουσας τάξης. Τον ακολουθούν ή τον επιβάλλουν μόνο όταν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Και αν λάβουμε αποτελεσματική δράση εναντίον τους, θα προσπαθήσουν να μας καταστείλουν και να μας τιμωρήσουν- ανεξάρτητα από το αν οι ενέργειές μας είναι παράνομες ή όχι.

Επομένως, δεν μιλώ αποκλειστικά για την ανάληψη παράνομων ενεργειών: μιλάω για τη σωτηρία του εαυτού μας από μια τεράστια καταστροφή και οδύνη, μιλάω για μια ανθρώπινη στάση που οι περισσότεροι από εμάς, θα θεωρούσαμε έγκυρο ηθικό κίνητρο για δράση.

Προς το παρόν, ας αφήσουμε κατά μέρος το ηθικό ερώτημα του πόσοι άνθρωποι που ευθύνονται για μαζικές δολοφονίες τους αξίζει να πεθάνουν, υπό την προϋπόθεση ότι εξακολουθούν να εμπλέκονται σε μαζικές δολοφονίες και ότι δεν τους τιμωρούμε για καταστροφές που πλέον δεν συνεχίζονται. (Ίσως επανέλθω σε αυτήν την ερώτηση σε κάποιο μελλοντικό κείμενο)

Προς το παρόν, ας φανταστούμε την καταστροφή πραγμάτων που δεν έχουν συναισθήματα, και υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται ως εργαλεία εξόρυξης, κυριαρχίας και λεηλασίας: αγωγοί καυσίμων, ορυχεία, αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, φυλακές, επαύλεις, εγκαταστάσεις γεωτρήσεων, εγκαταστάσεις που σχετίζονται με την αστυνομία και το στρατό, εντατικές καλλιέργειες και μονοκαλλιέργειες, γήπεδα γκολφ, χλοοτάπητες, πύργοι κινητής τηλεφωνίας, εργοστάσια παραγωγής άχρηστων και επιβλαβών αντικειμένων, εργοστάσια χημικών ουσιών, αυτοκινήτων και όπλων… η λίστα δεν τελειώνει.

Γνωρίζουμε από προηγούμενες εμπειρίες ότι οι δράσεις δολιοφθοράς, σε αντίθεση με τις διαμαρτυρίες, είναι πολύ πιο πιθανό να οδηγήσουν στην ακύρωση της κατασκευής νέων καταπιεστικών υποδομών. Οι δράσεις δολιοφθοράς μαζί με τις διαμαρτυρίες είναι ακόμη πιο αποτελεσματικές, ειδικά όταν αυτές οι διαμαρτυρίες αντί να ζητάνε διάλογο και διαπραγματεύσεις, εστιάζονται σε αποκλεισμούς και στην πλήρη απόρριψη των ατόμων που βρίσκονται στην εξουσία.

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, όταν συμμετέχουμε σε διαμαρτυρίες, αποκλεισμούς και δολιοφθορές, σε όλα αυτά διατρέχουμε κίνδυνο σύλληψης και φυλάκισης. Ας πούμε μερικά πράγματα σχετικά με αυτόν τον κίνδυνο όμως.

Απέφυγα να επανέλθω στην πιθανότητα του 50% για φυλάκιση. Αυτό έγινε σκόπιμα, γιατί πιστεύω ότι αν πρόκειται να αναλάβουμε μεγάλα ρίσκα για να κάνουμε μια επανάσταση, είναι πολύ πιο υγιές και βιώσιμο να αποδεχτούμε εξαρχής τους πιθανούς κινδύνους και ότι τα χειρότερα μπορεί να συμβούν. Αν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να αντιμετωπίζει τις συνέπειες του νόμου και να επιζεί, η φυλακή και η αστυνομία θα έχουν ήδη χάσει το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας τους πάνω μας. Αλλά ρεαλιστικά, το πραγματικό ρίσκο είναι πιο κοντά στο 1%, και πιθανώς χαμηλότερα, αν ακολουθήσουμε κάποιους βασικούς κανόνες ασφάλειας. 

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι οι ενέργειες που μπορεί να αισθανόμαστε ότι είναι πιο ασφαλείς, όταν έχουν ενσταλάξει μέσα μας επιτυχώς όλες τις αυταπάτες της φιλελεύθερης δημοκρατίας, είναι στην πραγματικότητα και οι πιο επικίνδυνες.

Αυτό σίγουρα ίσχυε στη δική μου περίπτωση. Στη ζωή μου με έχουν συλλάβει τέσσερις φορές. Αυτές οι τέσσερις συλλήψεις μου κόστισαν (κατά σειρά):

• έξι μήνες εγκλεισμό σε πολιτειακές φυλακές, σε φυλακή υψίστης ασφαλείας, και σε φυλακή ελάχιστης ασφαλείας, όπου αντιμετώπισα διάφορες μορφές βίας από φρουρούς και χαφιέδες
• ένα Σαββατοκύριακο σε χώρο προσωρινής κράτησης σε συνθήκες που τεχνικά χαρακτηρίζονται ως τοξικές (από απόβλητα)
• μια βδομάδα στη φυλακή και μια διαδικασία απέλασης που διήρκεσε δύο χρόνια κατά την οποία έπρεπε να παραμένω στη χώρα και να εμφανίζομαι στο δικαστήριο κάθε δύο εβδομάδες, ενώ δεν μου επιτρεπόταν να εργαστώ νόμιμα και σε όλο αυτό το διάστημα ήμουν υπό την απειλή μόνιμης απέλασης, που θα σήμαινε ότι δεν θα μου επιτρεπόταν ποτέ να επιστρέψω στην χώρα καταγωγής μου και να δω αγαπημένα πρόσωπα
• και μια σύντομη διανυκτέρευση στο κρατητήριο, αντίστοιχα.

Οι τρεις πρώτες συλλήψεις — αυτές με τις χειρότερες συνέπειες — ήταν για μερικές από τις πιο ειρηνικές ενέργειες στις οποίες συμμετείχα ποτέ. Η πρώτη ήταν πολιτική ανυπακοή, η δεύτερη ήταν νόμιμη διαμαρτυρία (στην πραγματικότητα ήταν παράνομη μαζική σύλληψη, και αν είχα την υπομονή να συνεχίσω την υπόθεση με την βοήθεια ποιό ριζοσπαστών δικηγόρων, θα είχα λάβει λίγα χρόνια αργότερα μια τεράστια αποζημίωση, εν μέρει για την παράνομη σύλληψη και εν μέρει για το ότι η τοποθεσία όπου είχαν στηθεί οι χώροι κράτησης ήταν μολυσμένη με τοξικά απόβλητα). Η τρίτη περίπτωση σύλληψης ήταν επίσης μια νόμιμη διαμαρτυρία, αν και χρειάστηκαν δύο χρόνια φυλάκισης υπό αναστολή και μια δίκη για να αποδειχτεί (υπήρχε κάποια χμ… διαφωνία σχετικά με το τι συνιστούσε «διατάραξη της ειρήνης» και τι συνιστούσε «εκρηκτική ουσία» στα μάτια του νόμου, και για αυτό το λόγο χρειάστηκε να επιστρατευτούν ένας καλός δικηγόρος και μάρτυρες υπεράσπισης μέχρι να κερδίσω αυτή τη διαμάχη).

Η τέταρτη σύλληψη ήταν στην πραγματικότητα μια παράνομη διαδήλωση κατά την οποία αρκετοί νεοναζί και μπάτσοι δέχθηκαν επίθεση και μάλιστα τραυματίστηκαν, ενώ σημειώθηκε και καταστροφή ιδιωτικής περιουσίας. Ο φίλος μου και εγώ δεν πήραμε κανένα πρόσθετο ρίσκο και παραμείναμε με το κύριο σώμα της διαδήλωσης, αλλά αυτό εμπεριέχει, ούτως ή άλλως, κάποιο ρίσκο από μόνο του. Δυστυχώς δεν αντιληφθήκαμε αρκετά γρήγορα πως η σωστή επιλογή ήταν να μείνουμε στην πίσω πλευρά της πορείας. Ωστόσο, η αστυνομία δεν μπόρεσε να προσάψει τίποτα σε κανέναν από τους ανθρώπους που στρίμωξε και συνέλαβε μαζικά. Τους ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρώσουν ενοχοποιητικά στοιχεία, λόγω του παράγοντα του χάους, επειδή οι συλληφθέντες δεν ήταν συνεργάσιμοι, λόγω της όλης κινητικότητας και του πανδαιμόνιου, συν την καταστροφή κάποιων αποδεικτικών στοιχείων.

Φυσικά, η αστυνομία δεν χρειάζεται αποδείξεις για να κλείσει ανθρώπους στη φυλακή, αλλά σε μια δημοκρατία είναι απαραίτητο να υπολογίζουν μέχρι ποιό σημείο μπορούν να το τραβήξουν κάθε φορά, χωρίς να υπερβαίνουν το νομικό καθεστώς της κατάστασης εξαίρεσης. Σε αυτή την περίπτωση, ήταν ακόμα πιο δύσκολο για τους μπάτσους να ξεπεράσουν αυτό το όριο, καθώς στην πραγματικότητα δεν είχε υπάρξει τόση μεγάλη αναστάτωση, και έτσι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν πολιτικό σκάνδαλο, ή να κινητοποιήσουν τις εύθραυστες αστικές ευαισθησίες και να δικαιολογήσουν τον εγκλεισμό οποιουδήποτε είχε κάποια σχέση με τη διαμαρτυρία. Έτσι μας άφησαν όλους ελεύθερους.

Τώρα ας μιλήσουμε για όλα τα πράγματα που δεν αναφέρθηκαν ως εδώ, για όλα τα ρίσκα που δεν κατέληξαν ποτέ σε συλλήψεις. Ή, πιο σωστά, ας μιλήσουμε γύρω από αυτά. Υπάρχει μια αναπόφευκτη ανισότητα μεταξύ της πολιτικής ανυπακοής, αφενός, και αφετέρου του φάσματος ενεργειών που περιλαμβάνουν το σαμποτάζ, τη συλλογική αυτοάμυνα, την αντεπίθεση και την εξεγερτική δράση. Το κράτος θα κάνει ακόμη μεγαλύτερες προσπάθειες για να καταστείλει ή να αποκλείσει αυτούς που υποψιάζεται ότι πραγματοποιούν βίαιες ενέργειες, καθώς και αυτούς που εκφράζουν την υποστήριξή τους σε τέτοιες ενέργειες και την επαναστατική κουλτούρα στην οποία ανήκουν.

Επιπλέον, το κράτος οργανώνει προληπτικά την κοινωνία με τρόπο που μας αποκλείει από τις ικανότητες που χρειαζόμαστε για να αγωνιζόμαστε με σύνεση, όπως η ικανότητα μας να αφηγούμαστε ιστορίες, να μαθαίνουμε από αυτές και να δημιουργούμε συλλογική μνήμη. Διαμορφωνόμαστε ώστε να παραμένουμε απομονωμένα άτομα, απόλυτα εξαρτημένα από τους κυρίαρχους θεσμούςγια να έχουμε την οποιαδήποτε πρόσβαση σε κάποιου είδους αίσθηση της Ιστορίας. Τις περισσότερες φορές, απλώς μας ταΐζουν ψυχαγωγία με το κουτάλι για να γεμίσει η τρύπα στη θέση της οποίας θα έπρεπε να βρίσκεται η αίσθηση της Ιστορίας μας. Και όπως γνωρίζουμε, η καταστολή μεροληπτεί έντονα υπέρ της μη βίας: είναι πολύ πιο ριψοκίνδυνο να αφηγούμαστε ιστορίες δολιοφθοράς, εξέγερσης, μάχης. Δεν θα μοιραστώ τέτοιες ιστορίες σε αυτό το άρθρο. Αμέσως, μπορώ να ακούσω μέσα στο κεφάλι μου τον κυνικό υπαινιγμό ότι είμαι απλώς κάποιος υποκριτής που μάλλον ξέρει μόνο να γράφει για αυτά τα πράγματα. Το οποίο είναι ΟΚ. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε πολύ χειρότερες μορφές δολώματος και παρενόχλησης.

Το πιο σημαντικό πράγμα είναι αφενός να μην απαντάμε βάζοντας μπροστά το εγώ, να μην ανησυχούμε για τη φήμη του τολμηρού επαναστάτη, και αφετέρου να δίνουμε μεγάλη προσοχή σε

όποιον κοροϊδεύει ή μειώνει τους άλλους με τρόπο που θα ενθάρρυνε μια κουλτούρα επίδειξης διαπιστευτηρίων παράνομης δράσης.

Και να θυμόμαστε πάντα το αξίωμα: δεν χρειάζεται να είσαι μπάτσος για να κάνεις τη δουλειά του μπάτσου. 

Μην διαδίδεις φήμες για άτομα που υποψιάζεσαι ότι είναι ασφαλίτες ή χαφιέδες: οι μπάτσοι επωφελούνται οι ίδιοι από τη φημολογία και συχνά διαδίδουν ψευδείς κατηγορίες εναντίον άλλων. Αντίθετα, να προσφέρεις εποικοδομητική κριτική για επιβλαβείς μορφές επικοινωνίας και σύγκρουσης/αποφυγής.

Αν σταθούμε πέρα από το στενά ατομικό Εγώ μας και κοιτάξουμε τον κόσμο μέσα από το συλλογικό μας σώμα, αυτό που μπορούμε να επιβεβαιώσουμε είναι ότι έχουν γίνει δεκάδες χιλιάδες καταστροφές, εμπρησμοί τραπεζών και αστυνομικών τμημάτων, ξυλοκοπήματα μπάτσων και φασιστών, επιθέσεις σε κυβερνητικά κτίρια, δολιοφθορές αγωγών και ορυχείων, καταστροφές εξοπλισμών κατασκευής έργων και αποψίλωσης δασών, πυρπολήσεις ερευνητικών εγκαταστάσεων, απελευθερώσεις ζωντανών όντων από εργαστήρια, διαρροές μυστικών πληροφοριών, κλοπές χρήσιμων ή πολύτιμων αγαθών και υπεξαιρέσεις, και όσοι έχουν καταδικαστεί σε ποινές φυλάκισης μετριούνται σε μερικές εκατοντάδες, με πολλούς από αυτούς να είναι άνθρωποι που κατηγορήθηκαν χωρίς να έχουν στην πραγματικότητα κάνει απολύτως τίποτα. Ο πρόχειρος αυτός υπολογισμός – δεκάδες χιλιάδες δράσεις, μερικές εκατοντάδες φυλακισμένοι –βασίζεται μόνο στα τελευταία δέκα χρόνια και στις 5-6 χώρες για τις οποίες γνωρίζω περισσότερο.

Με άλλα λόγια, είμαστε συχνά πιο ασφαλείς όταν παίζουμε επικίνδυνα, αρκεί να είμαστε προσεκτικοί, να παίρνουμε προφυλάξεις και να κάνουμε έξυπνες παρεμβάσεις σε στιγμές που επικρατεί χάος. Αρκεί να απορρίπτουμε και να αποθαρρύνουμε μια κουλτούρα παληκαρισμού, αυτοαπομόνωσης, φημολογίας, ή χαφιεδισμού.

Και για να δούμε την ευρύτερη εικόνα- κανείς σε αυτόν τον πλανήτη δεν θα είναι ασφαλής μέχρι να μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε ένα ήθος συλλογικής αυτοάμυνας ενάντια στους θεσμούς που μας απειλούν και μας βλάπτουν, μέχρι να σπάσουμε τα εργαλεία τους σε τέτοιο βαθμό και συχνότητα ώστε οι μηχανισμοί καταστροφής, συνολικά, να μην είναι πλέον λειτουργικοί.

Σε τί ωφελεί να συζητάμε για επιβίωση αν δεν ασκούμε πρακτικές αντεπίθεσης ενάντια σε αυτούς που μας δολοφονούν; Υπάρχει χώρος για όλους μας, αλλά πρέπει ο καθένας να βρει τι ακριβώς μπορεί να συνεισφέρει σε αυτόν τον αγώνα και τι έχουμε ακόμα να μάθουμε ο ένας από τον άλλον για να μπορέσουμε να συνεισφέρουμε με ουσιαστικό και ζωτικό τρόπο στα συλλογικά δίκτυα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας.

Μια επανάσταση δεν αποτελείται μόνο από τακτικές. Αν αφεθούμε και παρασυρθούμε από την ανυπομονησία, την απόγνωση, την αποφυγή και έλλειψη κριτικής σκέψης, την απώλεια της ιστορικής μνήμης, εάν διαχωρίσουμε τη στρατηγική μας από τους στόχους μας, από τα οράματά μας και την ηθική μας, θα γίνουμε γρήγορα οι χειρότεροι εχθροί του εαυτού μας.

Ωστόσο, δεν θα έβλαπτε να πολλαπλασιάζαμε ορισμένες τακτικές. Ας φανταστούμε πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο τόπος που κατοικούμε αν οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν ότι αξίζει το ρίσκο να επιτεθούν στις υποδομές που παράγουν θάνατο και δηλητηριάζουν το μέλλον και το παρόν μας. Πόσο καλύτερο θα ήταν το μέρος που ζούμε αν οι άνθρωποι απαντούσαν στην επιβεβλημένη αδυναμία, σε αυτή την διάχυτη απελπισία, με μια απλή σκέψη- με μια βεβαιότητα: Υπάρχουν παντού τριγύρω άπειρα χιλιόμετρα από απροστάτευτα δίκτυα και αγωγούς ηλεκτροδότησης! Πόσες μπουλντόζες, εργοτάξια και γραφεία διεφθαρμένων κερδοσκοπικών ιδρυμάτων προστατεύονται τη νύχτα μόνο από μια κάμερα που δεν θα καταγράψει τίποτα περισσότερο από την ακριβή ώρα της δράσης και μια κουκουλωμένη φιγούρα, που αργότερα θα είναι αδύνατον να αναγνωριστεί! Πόσο δύσκολο είναι να μας παρακολουθούν όταν αφήνουμε τους χαφιέδες μας στο σπίτι, όταν, δηλαδή, δεν παίρνουμε μαζί μας τα κινητά μας και άλλες συσκευές παρακολούθησης έξω από το σπίτι μας!

Πόσο δυνατοί είμαστε όλοι μαζί, όταν συνειδητοποιούμε ότι έχουμε συλλογική δύναμη. Πόσο τρομακτικοί είμαστε, όταν θυμόμαστε ότι μπορούμε να εκδικηθούμε. Πόσο προσγειωμένοι και συνειδητοί γινόμαστε, όταν μαθαίνουμε να οργανώνουμε την συλλογική μας ανάγκη για αγώνα, φροντίδα και θεραπεία. Πόση έμπνευση και δύναμη αντλούμε, όταν καταλαβαίνουμε ότι όλες οι αλυσίδες, όλοι οι τοίχοι, τα κελιά και τα δεσμά, οι κάμερες και οι στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις όλης αυτής της κοινωνίας-φυλακής είναι εκεί για να προστατεύουν τους ισχυρούς… από εμάς τους ίδιους!

Αργά ή γρήγορα, τα δεδομένα θα αντιστραφούν και οι προβλέψεις για την υγεία μας και την επιβίωσή μας θα σταματήσουν να είναι εναντίον μας – και τότε οι πλουτοκράτες με την αστυνομία τους θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση.

Εκείνη τη στιγμή τί γίνεται;

Εκείνη είναι η στιγμή που θα αποφασίζουμε συλλογικά.

_____

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης/ Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

The post Ηθική, Κίνδυνος, Αποκάλυψη- Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Πέμπτη 23/11/2023
ώρα 20.30

Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο
Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ (Ρ. Παλαμήδη, 2 Ψυρρή)

ΟΜΙΛΙΑ- Ανοιχτή Συζήτηση:

Γιάννης Μπίλλας
Η αυταπάτη της πράσινης ανάπτυξης και το πρόταγμα της αποανάπτυξης

Καθώς ερχόμαστε όλο και περισσότερο αντιμέτωποι με τα πολύμορφα αποτελέσματα της περιβαλλοντικής καταστροφής, όσοι έχουν την βασική ευθύνη για αυτήν, δηλαδή οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις, σχεδιάζουν και διαφημίζουν την επερχόμενη “πράσινη” ανάπτυξη, ετοιμάζονται να μας πουλήσουν νέες “πράσινες” τεχνολογίες, υπόσχονται πως όλα θα συνεχίσουν να λειτουργούν απρόσκοπτα, ενώ η καταστροφή συνεχίζεται. Το να βάψουμε τον καπιταλισμό πράσινο δεν μας εγγυάται πως θα σώσουμε την φύση και σίγουρα δεν θα σώσει τη ζωή μας. Οι κοινωνίες παραμένουν θεατές, πελάτες, ψηφοφόροι. Οι άνθρωποι στέκουν ακίνητοι μπροστά στα συσσωρευμένα προβλήματα, φοβισμένοι από τον εκβιασμό της επιβίωσης και υπνωτισμένοι από την προπαγάνδα του καθεστώτος. Άλλωστε τις περισσότερες φορές τα αναπτυξιακά φαραωνικά έργα γίνονται μακριά από εμάς και δεν μας αφορούν, όπως συνήθως και οι πλημμύρες, οι πυρκαγιές, οι εξορύξεις, οι εμπορικές συμφωνίες, οι κυβερνητικές αποφάσεις. Η καταστροφή της Φύσης δεν μας αγγίζει- μέχρι να καταλάβουμε πως συντελείται παντού γύρω μας, μέσα μας και ανάμεσα μας.

Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε έναν ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του «εγώ» και όχι του «εμείς». Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής. Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής και της αλλοτρίωσης είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε.

Είναι ανάγκη να υιοθετήσουμε άλλα νοήματα, άλλες σημασίες και άλλα προτάγματα στη ζωή μας, με τα οποία θα αξίζει να ζει κανείς σήμερα και όχι να περιμένει την έφοδο στα «χειμερινά ανάκτορα». Διότι ο άνθρωπος, εκτός από κοινωνική κατασκευή, είναι ταυτόχρονα και δημιουργός της ζωής του. Ο ετερόνομος άνθρωπος που, ως καταναλωτής, υπακούει και εκτελεί νόμους, εντολές και αφηγήσεις άλλων, χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος στη λήψη των αποφάσεων, είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί από τον αυτόνομο τύπο ανθρώπου, εκείνου που αυτοθεσμίζεται, που διαμορφώνει, δηλαδή, ο ίδιος τους θεσμούς και τους αναιρεί, αν χρειαστεί. Το δικαίωμα του «συνανήκειν» είναι σύμφυτο με το δικαίωμα του «συναποφασίζειν» και είναι ίσως ο μόνος τρόπος προαγωγής της αίσθησης της κοινότητας, και αυτό γιατί ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην κοινότητα των άλλων ανθρώπων ένα μέρος της ύπαρξής του που της το οφείλει. Έτσι, καλλιεργείται και η ξεχασμένη στις μέρες μας αίσθηση της ατομικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία. Η δημιουργία του νέου αυτού ανθρωπολογικού τύπου αποκτά στις μέρες μας τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εφόσον μια αυτόνομη, δημοκρατική και οικολογική κοινωνία δεν μπορεί να απαρτίζεται, ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί, από τον τύπο του ανθρώπου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία.

Ο Γιάννης Μπίλλας είναι εκπαιδευτικός και βιοκαλλιεργητής που ζει στα Τρίκαλα. Έχει γράψει μαζί με τον πρόσφατα απελθώντα Γιώργο Κολέμπα τα βιβλία “Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης- τοπικοποίησης” και “Για την Κοινότητα των Κοινοτήτων” που κυκλοφορούν από τις “Εκδόσεις των Συναδέλφων”. Έχει οργανώσει δεκάδες ομιλίες και περιοδείες σε πόλεις και χωριά ενώ συμμετέχει στην Συνέλευση κινημάτων και συλλογικοτήτων για την αποανάπτυξη και την άμεση δημοκρατία “Από Κοινού” https://apokoinou.gr/

Διοργάνωση:
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
http://voidnetwork.gr

_____________

Το Κενό Δίκτυο καλεί όσους θα ήθελαν να συμμετάσχουν στην κοινότητα μας να αφήσουν ένα σινιάλο επιθυμίας με ένα μήνυμα στη σελίδα μας https://www.facebook.com/kenodiktuo, στο email: voidinternational@gmail.com ή να επικοινωνήσουν με κάποιο από τα μέλη μας στο μπαρ της εκδήλωσης. Χρέος μας είναι να βρούμε τρόπο να συναντηθούμε μαζί σας.

The post Γιάννης Μπίλλας- Η αυταπάτη της πράσινης ανάπτυξης και το πρόταγμα της αποανάπτυξης – 23/11 ΕΜΠΡΟΣ appeared first on Void Network.

O πλανήτης βρίσκεται στο «παρά ένα» της ανεξέλεγκτης και μη αναστρέψιμης κλιματικής καταστροφής, και σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, που βασίζεται και στην εξαντλητική επιστημονική τεκμηρίωση του IPCC, η παγκόσμια μέση θερμοκρασία πιθανόν θα αυξηθεί κατά 2,7 °C μέχρι το τέλος του αιώνα, ακόμη και αν όλες οι χώρες τηρήσουν τις υποσχεθείσες δεσμεύσεις τους, ξεπερνώντας κατά πολύ το όριο που έθεσε η Συμφωνία των Παρισίων, με δραματικές συνέπειες για δισεκατομμύρια ανθρώπους και για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Ειδικότερα στην περιοχή της Μεσογείου, έχουμε επιπλέον ότι η μέση θερμοκρασία αυξάνεται με σημαντικά ταχύτερο ρυθμό από ό,τι ο παγκόσμιος μέσος όρος, με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης ακραίων φαινομένων καύσωνα, που οδηγούν σε αύξηση των μεγάλων δασικών πυρκαγιών, όπως αυτών στη Ρόδο και στον Εβρο φέτος το καλοκαίρι, με επεισόδια ατμοσφαιρικής ρύπανσης και κατακλυσμιαίες βροχοπτώσεις που οδηγούν σε πλημμύρες, όπως αυτές στη Θεσσαλία φέτος τον Σεπτέμβριο. Αύξηση δε της θερμοκρασίας παρατηρείται και στη θάλασσα, που σύμφωνα με το Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών έχει θερμανθεί κατά περίπου 2 °C τα τελευταία 40 χρόνια, με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την αύξηση της οξίνισης του νερού και την εισβολή ξενικών ειδών από την Ερυθρά Θάλασσα. Χρόνο με τον χρόνο παρατηρούμε μια άνευ προηγουμένου αύξηση των φυσικών καταστροφών, που προκαλούν στην ελληνική πολιτεία και κοινωνία αλλεπάλληλα σοκ.

Mια ρεαλιστική λοιπόν εκτίμηση, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να γίνει ο μάντης Κάλχας, των μελλοντικών επιπτώσεων για την Ελλάδα του συνδυασμού της κλιματικής, της ενεργειακής, της οικονομικής κρίσης και του απόηχου του διεθνούς ανταγωνισμού σφαιρών επιρροής δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Τι κάνουμε λοιπόν;

Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο εάν δεν ενεργήσουμε παράλληλα σε διεθνές επίπεδο. Δεν μπορούμε όμως να ενεργήσουμε σε διεθνές επίπεδο χωρίς συναίνεση και συνεργασία των μεγάλων δυνάμεων (και ρυπαντών) που καθορίζουν τις διεθνείς οικονομικοπολιτικές εξελίξεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.ά.) και χωρίς σεβασμό των αποφάσεων και των συστάσεων του ΟΗΕ, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ιδρύθηκε στον απόηχο του καταστρεπτικού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με στόχο την αποτροπή μελλοντικών πολέμων, τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας και τη διεθνή συνεργασία για την επίτευξη κοινών πανανθρώπινων σκοπών, όπως είναι το βιώσιμο μέλλον της ανθρωπότητας. Οταν όμως σήμερα βρίσκονται οι μεγάλες δυνάμεις σε ανταγωνιστική φρενίτιδα, όταν οι συστάσεις του ΟΗΕ δεν λαμβάνονται υπόψη από κανένα, όταν περισσεύει η υποκρισία σε διεθνές επίπεδο, όταν ανέχονται ή και παροτρύνουν περιφερειακούς πολέμους και εθνοκαθάρσεις, πώς μπορεί να υπάρξει το απαραίτητο περιβάλλον για κλιματικές συναινέσεις και καταλυτικές παγκόσμιες δράσεις για το κλίμα, για τις οποίες είναι απαραίτητη η παγκόσμια, περιφερειακή και εθνική συναίνεση;

Γιατί, όπως δηλώνει σε όλους τους τόνους ο ΟΗΕ, αλλά και η επιστημονική κοινότητα διεθνώς, είναι επείγουσα η ανάγκη για δραστική μείωση της χρήσης ορυκτών καυσίμων και των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, για εφαρμογή πολιτικών εξοικονόμησης ενέργειας, για διεθνή χρηματοδότηση φτωχών χωρών για αλλαγή του μοντέλου παραγωγής ενέργειας με επιτάχυνση υλοποίησης έργων ΑΠΕ, για αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας και ενίσχυση της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης.

Επιπλέον, γίνεται όλο και πιο επιτακτική η δραστική αλλαγή του καταναλωτικού μοντέλου. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να σπαταλάμε τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και να επιτρέπουμε στα οικονομικά λόμπι και στους πολιτικούς εκπροσώπους τους να λειτουργούν με μοναδικό στόχο τη συνεχή μεγιστοποίηση των κερδών τους, μια συνταγή που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κλιματική καταστροφή και στο τέλος της Ιστορίας, κυριολεκτικά. Πρέπει να στραφούμε στη βιώσιμη ανάπτυξη, όπου οι φυσικοί πόροι δεν θα καταναλώνονται με ρυθμό μεγαλύτερο από ό,τι αναπληρώνονται, σεβόμενοι το περιβάλλον, τη βιοποικιλότητα και χρησιμοποιώντας καινοτόμο τεχνολογία για την κάλυψη ενεργειακών αναγκών, αφήνοντας μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα. Φυσικά, η επίτευξη τέτοιων στόχων απαιτεί θεμελιώδεις αλλαγές στη νοοτροπία μας, ακόμη και στις διατροφικές μας συνήθειες με δραστική μείωση της κατανάλωσης κρέατος, στην οικονομία μας και γενικότερα στον τρόπο λειτουργίας μας ως οργανωμένων κοινωνιών. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε με τις εμφανώς αποτυχημένες οικονομικές θεωρίες του 20ού αιώνα, τις οποίες δυστυχώς συνεχίζουμε να υπηρετούμε τυφλά.

Και το ερώτημα είναι: Υπάρχει το απαραίτητο διεθνές περιβάλλον για να υλοποιηθούν τα παραπάνω; Υπάρχει η ωριμότητα στις πολιτικές ελίτ αλλά και στην κοινωνία για να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης και να δράσουν αναλόγως; Το ερώτημα αναπάντητο, αλλά ο χρόνος μετράει αντίστροφα…

______

* Ο καθηγητής Μανώλης Πλειώνης είναι διευθυντής και πρόεδρος Δ.Σ. του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή

The post Ζοφερό το κλιματικό και γεωπολιτικό μέλλον- του Μανώλη Πλειώνη appeared first on Void Network.

Πολίτες μόνο στις εκλογές ή κάθε μέρα; Ανάθεση ή συμμετοχή στις αποφάσεις για τις ζωές μας; Είναι εφικτή η δημιουργία και η δράση αυτοοργανομένων δομών και εγχειρημάτων ως λύση στις καθημερινές ανάγκες ενός μικρού τόπου, την υγειά, τον πολιτισμό, την μόρφωση, την αλληλεγγύη αλλά και σε έκτακτες καταστάσεις;

Η αυτοοργανωμένη συλλογικότητα Καλαβρύτων ΕΜΕΙΣ ΑΣΚ ανοίγει συζήτηση για την αυτοοργάνωση και τη συλλογική δράση σε μικρούς τόπους, μέσω μιας διήμερης εκδήλωσης που θα πραγματοποιηθεί στις 4 και 5 Νοεμβρίου 2023 στα Καλάβρυτα.

Σε μια εποχή που η ανάθεση των αποφάσεων για τις ζωές μας σε τρίτους μέσω των εκλογών έχει δημιουργήσει μια νοοτροπία παραίτησης για όλο το υπόλοιπο διάστημα, απομακρύνοντας ουσιαστικά τους πολίτες από τις τοπικές τους κοινότητες, η ανάγκη για αυτοοργάνωση και συλλογική δράση γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.
Με την εκδήλωση αυτή, επιδιώκουμε να ενθαρρύνουμε τη συνδεσιμότητα μεταξύ των πολιτών και των τόπων τους, καθώς και να προωθήσουμε παραδείγματα αυτοοργάνωσης που έχουν εφαρμοστεί με επιτυχία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Επιθυμούμε να δείξουμε πως η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση μπορούν να είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση ακραίων καταστάσεων, όπως φωτιές, πλημμύρες και άλλες φυσικές καταστροφές, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τον έλεγχο των τοπικών κοινοτήτων επί των τοπικών εξουσιών.

Πρόγραμμα:

ΣΑΒΒΑΤΟ 4/11, 17:00 (η τοποθεσία θα ανακοινωθεί σύντομα)

Εκδήλωση/Συζήτηση: “Αυτοοργάνωση & Συλλογική Δράση σε Μικρούς Τόπους”

Εισηγήσεις:
- “Οι τόποι και οι τρόποι τους”, Γιάννης Μπίλλας, βιοκαλλιεργητής, συγγραφέας
- “Από την Οικολογία στην Αυτονομία : Εξερευνώντας τα μοντέλα αυτοκυβέρνησης”, Yavor Tarinski, συγγραφέας
- “Αυτοοργάνωση-Αντιστάσεις από την θεωρία στην πράξη σε έναν μικρό τόπο”, Βαγγέλης Γαλανόπουλος, κάτοικος κ μέλος της συνέλευσης της Ανεξάρτητη Πηλιορείτικη Ομάδα Δράσης (Α.Π.Ο.Δράσης) Σταγιατών και τοποθέτηση από την Περίπολο Μάνης.
- “Αυτοοργάνωση , Κοινωνικές Αντιστάσεις και Πολιτισμός σε Μικρούς Τόπους”, Τάσος Σαγρής, σκηνοθέτης, ποιητής (Κενό Δίκτυο)

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με στόχο την συμμετοχή ντόπιων αλλά και ατόμων/συλλογικοτήτων από άλλα μέρη με σκοπό τη συν διαμόρφωση ιδεών και προτάσεων για την πρακτική εφαρμογή αυτοοργανομένων δομών και εγχειρημάτων σε μικρούς τόπους αλλά και τοπικά στην περιοχή , καθώς και η διερεύνηση τρόπων δικτύωσης τους.

Που/ Ποτε:

ΣΑΒΒΑΤΟ 4/11, 17:00, Πολυδύναμο Πολιτιστικό Κέντρο, Καλάβρυτα

ΚΥΡΙΑΚΗ 5/11:

11:00- Επίσκεψη στο Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος

12:00- Περίπατος στον Τόπο Εκτέλεσης στο λόφο του Καππή

13:00- Ανοιχτή συνέλευση (η τοποθεσία θα συναποφασιστεί το Σάββατο)

Μετακίνηση:

Δρομολόγια ΚΤΕΛ από Αθήνα και Πάτρα:

Αθήνα-Καλάβρυτα: Παρασκευή 15.00

Καλάβρυτα- Αθηνα: Κυριακή 18.00

Πάτρα-Καλάβρυτα: Παρασκευή 05.45, 16:00

Καλάβρυτα- Πάτρα: Κυριακή 18.15

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Αν έρχεστε με αυτοκίνητο και έχετε διαθέσιμες θέσεις προς τα Καλάβρυτα (κυρίως από Αθήνα) παρακαλούμε να ανακοινώσετε το δρομολόγιο με μήνυμα στη σελίδα μας, καθώς υπάρχει ακόμα ανάγκη.

ΚΑΛΕΣΜΑ:

Με αφορμή την 2ήμερη εκδήλωση συγκεντρώνουμε είδη ρουχισμού για την δομή φιλοξενείας ασυνόδευτων ανήλικων αιτούντων άσυλο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στα Καλάβρυτα. Ανάγκες σε είδη ρουχισμού αποκλειστικά για ηλικίες 14-18 αντρικά:

– Παπούτσια νούμερα 40-42

– Παντελόνια/τζιν, μέγεθος MEDIUM

– Φόρμες (παντελόνια), μέγεθος MEDIUM

Τα είδη θα συγκεντρωθούν το Σάββατο 4/11 πριν την εκδήλωση.

_______

Διοργάνωση:

ΕΜΕΙΣ ΑΣΚ – Αυτοοργανωμένη Συλλογικότητα Καλαβρύτων 

https://www.facebook.com/emeis.ask.kalavryta

The post 2μερο στα Καλάβρυτα: Αυτοοργάνωση και συλλογική δράση σε μικρούς τόπους 4-5/11/23 appeared first on Void Network.

Κείμενο: Hervé Kempf / Le Monde Diplomatique

Μετάφραση: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Οι τρεις ή τέσσερις γενιές που ζουν στο γύρισμα της τρίτης χιλιετίας είναι οι πρώτες στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τότε που τα δίποδα άρχισαν να περιφέρονται για πρώτη φορά στον πλανήτη, που έρχονται αντιμέτωπες με τα όρια της βιόσφαιρας. Η συνάντηση αυτή πραγματοποιείται στο πλαίσιο μιας μεγάλης οικολογικής κρίσης.

Το πρώτο χαρακτηριστικό αυτής της κρίσης είναι η έντονη ανησυχία από την πλευρά των επιστημόνων του κλίματος. Εδώ και αρκετά χρόνια, λειτουργούν με την υπόθεση ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί να είναι μη αναστρέψιμη. Μέχρι πρόσφατα, υπήρχε η πεποίθηση ότι θα εμφανιζόταν μια σταδιακή υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά όταν η ανθρωπότητα συνειδητοποιούσε τη σοβαρότητα της κατάστασης, θα ήταν δυνατό για εμάς να οπισθοχωρήσουμε και να αποκαταστήσουμε την κλιματική ισορροπία.

Οι επιστήμονες του κλίματος λένε ότι είναι πιθανό να φτάνουμε στο όριο όπου το σύστημα διολισθαίνει σε μη αναστρέψιμη διαταραχή. Αυτή η ανησυχία τροφοδοτείται από διάφορες παρατηρήσεις: στη Γροιλανδία, οι παγετώνες λιώνουν πολύ πιο γρήγορα από ό,τι προέβλεπαν τα μοντέλα μας. Οι ωκεανοί αντλούν λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα. Η υπερθέρμανση που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη επιταχύνει το λιώσιμο του μόνιμου παγετώνα, ενός μεγάλου στρώματος παγωμένης γης στη Σιβηρία και τον Καναδά, και απειλεί να απελευθερώσει τις τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και μεθανίου που περιέχει.

Γιατί οι κοινωνίες δεν κινούνται προς πολιτικές που θα απέτρεπαν την οικολογική κρίση;

Η δεύτερη παρατήρησή τους είναι ότι το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής είναι μια πτυχή της οικολογικής κρίσης που είναι πιο γνωστή στο ευρύ κοινό, αλλά αποτελεί μόνο ένα μέρος της. Εξίσου σημαντική είναι η καταστροφή της βιοποικιλότητας σε τέτοια κλίμακα που οι ειδικοί αποκαλούν την απώλεια των ειδών που βιώνει η εποχή μας «έκτο γεγονός εξαφάνισης». Το πέμπτο γεγονός εξαφάνισης, πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, είδε την εξαφάνιση των δεινοσαύρων.

Μια τρίτη παρατήρηση, η οποία είναι ίσως λιγότερο απτή ή λιγότερο κατανοητή από το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, είναι η εκτεταμένη χημική μόλυνση του περιβάλλοντος μας, η οποία είναι ανησυχητική για δύο λόγους. Από τη μια πλευρά, οι τροφικές αλυσίδες νοθεύονται από χημικούς ρύπους, αν και σε μικρές δόσεις. Από την άλλη, γίνεται σαφές ότι οι ωκεανοί – τα μεγαλύτερα οικοσυστήματα του πλανήτη, που έμοιαζαν σχεδόν άπειρα στην ικανότητά τους να αναγεννιούνται – έχουν αποδυναμωθεί ολοένα και περισσότερο, είτε από τη ρύπανση είτε από την υποβάθμιση τους.

Οι προειδοποιήσεις δεν είναι καινούργιες

Όλα αυτά εξηγούν την επείγουσα πολιτική ανάγκη της εποχής μας, αλλά οι προειδοποιήσεις δεν είναι καινούργιες. Η Rachel Carson σήμανε τον κώδωνα του κινδύνου το 1962 με το βιβλίο της Silent Spring και τα οικολογικά ζητήματα έγιναν σημείο ανάφλεξης του δημόσιου διαλόγου στη δεκαετία του 1970. Έκτοτε, διεθνή συνέδρια, επιστημονικά άρθρα και εκστρατείες για το κλίμα έχουν συγκεντρώσει ένα σύνολο γνώσεων που επιβεβαιώνουν τη γενική τάση.

Γιατί, λοιπόν, οι κοινωνίες δεν κινούνται προς πολιτικές που θα απέτρεπαν την χειροτέρευση της οικολογικής κρίσης; Για να απαντήσουμε σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα, πρέπει να αναλύσουμε τις σχέσεις εξουσίας που είναι δομημένες ώστε να εμποδίζουν τις απαραίτητες πολιτικές.

Τα τελευταία 20 χρόνια, ο καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από την επιστροφή της φτώχειας στις πλούσιες χώρες. Η μείωση του ποσοστού της φτώχειας ήταν συνεχής από τα τέλη της δεκαετίας του 1940, αλλά στις δυτικές χώρες αυτό σταμάτησε και, σε ορισμένες περιπτώσεις, αντιστράφηκε. Ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες επισφάλειας, δηλαδή λίγο πάνω από το όριο της φτώχειας, αυξάνεται σταθερά. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε απόλυτη φτώχεια, με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα, παραμένει περίπου στα 2 δισεκατομμύρια, ενώ ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) εκτιμά ότι 820 εκατομμύρια άνθρωποι υποσιτίζονται.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της κοινωνικής κρίσης είναι η αύξηση των ανισοτήτων τα τελευταία 20 χρόνια, κάτι που έχει επιβεβαιωθεί από πολλαπλές μελέτες. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές, με επικεφαλής τους Carola Frydman και Raven E. Saks, οικονομολόγους στο Χάρβαρντ και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα, συνέκριναν την αναλογία των μισθών των τριών κορυφαίων στελεχών των 500 μεγαλύτερων εταιρειών των ΗΠΑ με τον μέσο μισθό των υπαλλήλων τους. Αυτός ο δείκτης ανάπτυξης των ανισοτήτων παρέμεινε σταθερός από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του 1970: τα αφεντικά κέρδιζαν περίπου 35 φορές τον μέσο μισθό των υπαλλήλων τους. Στη δεκαετία του 1980, υπήρξε μια αποσύνδεση και η αναλογία αυξανόταν αρκετά σταθερά έως ότου οι αμοιβές των αφεντικών έφτασαν περίπου τις 130 φορές αυτές του μέσου εργαζομένου τη δεκαετία του 2000.

Αυτές οι μελέτες δείχνουν μια μεγάλη διακοπή στη λειτουργία του καπιταλισμού εδώ και 60 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτού που ονομαζόταν «Ένδοξη Τριακονταετία» – Trente Glorieuses– (1945-75), ο συλλογικός πλουτισμός που έγινε δυνατός από μια σταθερή αύξηση της παραγωγικότητας κατανεμήθηκε αρκετά δίκαια μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, διατηρώντας σταθερά τα επίπεδα ανισότητας. Από τη δεκαετία του 1980, ένα σύνολο συνθηκών, που δεν χρειάζεται να αναλύσουμε εδώ, οδήγησε σε μια ολοένα και πιο έντονη αποσύνδεση μεταξύ των ιδιοκτητών του κεφαλαίου και του μεγαλύτερου μέρους των απλών πολιτών. Μια τάξη ολιγαρχών συσσωρεύει εισόδημα και κληρονομιά σε βαθμό που δεν έχουμε δει εδώ και έναν αιώνα.

Πώς χρησιμοποιούν τον πλούτο τους οι υπερπλούσιοι;

Είναι σημαντικό να εξετάσουμε τους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους οι υπερπλούσιοι χρησιμοποιούν τα χρήματά τους. Τα χρήματα δεν είναι πια κρυμμένα όπως στην εποχή της αυστηρής προτεσταντικής αστικής τάξης που περιέγραψε ο Μαξ Βέμπερ: αντιθέτως, τροφοδοτούν την εξωφρενική κατανάλωση σκαφών αναψυχής, ιδιωτικών τζετ, τεράστιων κατοικιών, κοσμημάτων, ρολογιών, εξωτικών ταξιδιών — ένα γελοίο συνονθύλευμα άσωτης πολυτελείας. Με τον Νικολά Σαρκοζί, οι Γάλλοι άρχισαν να ανακαλύπτουν ένα οδυνηρό παράδειγμα αυτής της φανταχτερής συμπεριφοράς.

Γιατί αυτό είναι η κινητήριος δύναμη της οικολογικής καταστροφής; Για να απαντήσουμε, πρέπει να στραφούμε στον μεγάλο οικονομολόγο Thorstein Veblen, του οποίου τη σκέψη ο Raymond Aron επισήμανε παράλληλα με αυτή του στρατιωτικού θεωρητικού Carl von Clausewitz και του πολιτικού επιστήμονα Alexis de Tocqueville. Αν και σε μεγάλο βαθμό ξεχασμένη, η σκέψη του Veblen έχει ωστόσο εντυπωσιακή σημασία σήμερα.

Συνοψίζοντας, ο Veblen υποστήριξε ότι η τάση για ανταγωνισμό είναι εγγενής στην ανθρώπινη φύση. Έχουμε την τάση να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους και ο καθένας μας προσπαθεί να επιδείξει κάποια μικρή υπεροχή μέσω των εξωτερικών του χαρακτηριστικών, μια συμβολική διαφορά από τους ανθρώπους γύρω μας. Ο Veblen δεν ισχυρίστηκε ότι η ανθρώπινη φύση περιορίζεται απποκλειστικά σε αυτό το χαρακτηριστικό, και δεν το έκρινε από ηθική άποψη, απλώς το παρατήρησε. Βασιζόμενος στις μαρτυρίες των εθνογράφων της εποχής του, σημείωσε ότι αυτή η μορφή συμβολικού ανταγωνισμού μπορεί να παρατηρηθεί σε όλες τις κοινωνίες.

Ο Veblen συνέχισε υποστηρίζοντας ότι όλες οι κοινωνίες παράγουν άνετα τον πλούτο που είναι απαραίτητος για την ικανοποίηση των αναγκών τους όσον αφορά την τροφή, τη στέγαση, την εκπαίδευση των παιδιών, την κοινωνικοποίηση κ.λπ. , προκειμένου να επιτρέψουν στα μέλη τους να διακρίνονται μεταξύ τους.

Ο Veblen σημείωσε ότι συχνά υπάρχουν πολλές τάξεις στην κοινωνία, καθεμία από τις οποίες διέπεται από την αρχή της εμφανούς κατανάλωσης. Μέσα σε κάθε κοινωνική τάξη, τα άτομα μοντελοποιούν τη συμπεριφορά τους κατά αντιστοιχία με την τάξη που βρίσκεται από πάνω τους και η οποία καθορίζει τι είναι καλό, τι είναι κομψό. Η κοινωνική τάξη που αντιγράφεται παίρνει αντίστοιχα ως παράδειγμά της αυτό που εκδηλώνει η κοινωνική τάξη που βρίσκεται ένα σκαλοπάτι πιο πάνω της στη σκάλα του πλούτου. Η μίμηση αναπαράγει τον εαυτό της από κάτω προς τα πάνω, έτσι ώστε η ανώτερη τάξη να καθορίζει το γενικό πολιτιστικό μοντέλο αυτού που έχει κύρος και επιβάλλεται σε όλους τους υπόλοιπους.

Πώς, λοιπόν, η ολιγαρχική τάξη μπλοκάρει τις εξελίξεις που είναι απαραίτητες για να αποτραπεί η επιδείνωση της οικολογικής κρίσης; Αυτό το κάνει άμεσα, φυσικά, τραβώντας τους μοχλούς εξουσίας —πολιτικούς, οικονομικούς και ΜΜΕ— που έχει στη διάθεσή της, τους οποίους χρησιμοποιεί για να διατηρήσει τα προνόμιά της. Και, εξίσου σημαντικό, το κάνει έμμεσα, μέσω του μοντέλου κατανάλωσης που διαπερνά όλη την κοινωνία και ορίζει την κανονικότητα.

Η πρόληψη της επιδείνωσης της κλιματικής κρίσης και ακόμη και η έναρξη της αποκατάστασης του περιβάλλοντος είναι θεωρητικά αρκετά απλή: η ανθρωπότητα πρέπει να μειώσει τον αντίκτυπό της στη βιόσφαιρα. Η επίτευξη αυτού είναι επίσης, θεωρητικά, αρκετά απλή: σημαίνει περιορισμός της εξόρυξης ορυκτών, ξυλείας, νερού, χρυσού, πετρελαίου κ.λπ. και μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, χημικών αποβλήτων, ραδιενεργών υλικών, επιβλαβών συσκευασιών κ.λπ. Αυτό σημαίνει περιορισμό της συνολικής υλικής κατανάλωσης από μεριάς των κοινωνιών μας. Αυτή η μείωση είναι ο πιο ισχυρός μοχλός που έχουμε για να αλλάξουμε την οικολογική κατάσταση.

Μια πολύ άνιση κοινωνία δημιουργεί τεράστιες σπατάλες, επειδή οι σπατάλες της ολιγαρχίας – όντας τίποτα άλλο παρά μια επίδειξη της λείας στον ανταγωνισμό της χλιδής και της εμφανούς κατανάλωσης – λειτουργούν σαν παράδειγμα προς μίμηση για όλη την κοινωνία.

Ο κάθε άνθρωπος, στο δικό του επίπεδο και στα όρια του εισοδήματός του, επιδιώκει να αποκτήσει τα αγαθά και τα σύμβολα με τη μεγαλύτερη αξία. Τα μέσα ενημέρωσης, οι διαφημίσεις, οι ταινίες, οι σαπουνόπερες και τα περιοδικά «life style» είναι όλα εργαλεία για τη διάδοση του κυρίαρχου πολιτισμικού μοντέλου.

Ποιος θα μειώσει την κατανάλωση υλικών αγαθών;

Ποιος είναι αυτός που θα πρέπει να μειώσει την κατανάλωση των υλικών αγαθών; Υπολογίζεται ότι το 20-30% του παγκόσμιου πληθυσμού καταναλώνει το 70-80% των πόρων που αντλούνται κάθε χρόνο από τη βιόσφαιρα. Η αλλαγή πρέπει επομένως να προέλθει από αυτό το 20-30%, δηλαδή κυρίως από τους λαούς της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας. Σε αυτές τις υπερανεπτυγμένες κοινωνίες, δεν θα προτείνουμε φυσικά να μειώσουν την κατανάλωσή τους οι φτωχοί, αυτοί με τον κατώτατο μισθό ή οι χαμηλόμισθοι. Ούτε μόνο οι υπερπλούσιοι πρέπει να κάνουν αυτήν την αλλαγή — ακόμα κι αν ο Sarkozy, ο Vincent Bolloré, ο Alain Minc, ο Bernard Arnault, ο Arnaud Lagardère, ο Jacques Attali και η παρέλαση των ολιγαρχών τους ζήσουν χωρίς τις λιμουζίνες τους και τους σοφέρ τους, τα λαμπερά ρολόγια τους και τα ψώνια στο Σεν Τροπέ, δεν υπάρχουν αρκετοί από αυτούς για να αλλάξουν επαρκώς τις συλλογικές επιπτώσεις της ανθρωπότητας στο κλίμα. Είναι στα μεσαία στρώματα της Δύσης που πρέπει να προτείνουμε αυτή τη μείωση της κατανάλωσης υλικών αγαθών.

Εδώ γίνεται σαφές ότι η ανισότητα είναι το κεντρικό ζήτημα. Οι μεσαίες τάξεις δεν θα συμφωνήσουν να καταναλώνουν λιγότερα εάν η τρέχουσα κατάσταση της ανισότητας συνεχιστεί και η απαραίτητη αλλαγή δεν υιοθετηθεί δίκαια. Η αναδημιουργία του αισθήματος αλληλεγγύης που είναι απαραίτητο για την επίτευξη αυτού του ριζικού κοινωνικού αναπροσανατολισμού προφανώς προϋποθέτει μια αυστηρή μείωση των ανισοτήτων — η οποία θα μεταμορφώσει συνολικά το υπάρχον πολιτισμικό μας μοντέλο.

Η πρόταση μείωσης της κατανάλωσης υλικών αγαθών μπορεί να φαίνεται προκλητική δεδομένου του ιδεολογικού περιβάλλοντος στο οποίο κολυμπάμε, αλλά σήμερα, η αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης υλικών αγαθών δεν συνδέεται πλέον με την αύξηση της συλλογικής ευημερίας – αντίθετα, οδηγεί στην υποβάθμισή της. Ένας πολιτισμός που επιλέγει να μειώσει την κατανάλωση υλικών αγαθών θα άνοιγε επίσης την πόρτα σε άλλες πολιτικές. Πριμοδοτημένος από τον ωφέλιμο πλούτο που δημιουργεί η μείωση των ανισοτήτων, ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπορούσε να ενθαρρύνει τις ανθρώπινες δραστηριότητες που είναι κοινωνικά χρήσιμες και έχουν χαμηλό οικολογικό αντίκτυπο. Η υγεία, η εκπαίδευση, οι μεταφορές, η ενέργεια και η γεωργία είναι όλοι τομείς όπου η κοινωνική ανάγκη είναι μεγάλη και η ευκαιρία για δράση σημαντική. Όλα αυτά είναι κεντρικά ζητήματα για τον επανασχεδιασμό μιας οικονομίας που εστιάζει σε όσα είναι ουσιαστικά και απαραίτητα για τους ανθρώπους παρά σε μια εμμονική υλική παραγωγή, για μια οικονομία που προωθεί και ενδυναμώνει τους κοινωνικούς δεσμούς και όχι την ατομικιστική ικανοποίηση. Καθώς αντιμετωπίζουμε την κλιματική κρίση, πρέπει να καταναλώνουμε λιγότερα και να διανέμουμε με πιο δίκαιο τρόπο όσα έχουμε , ώστε να ζούμε μαζί καλύτερα αντί να καταναλώνουμε τα πάντα μόνοι μας εις βάρος των άλλων.

The post Πως οι πλούσιοι καταστρέφουν τον πλανήτη appeared first on Void Network.

Καθώς φυσικές περιοχές στην Ελλάδα συνεχίζουν να καταστρέφονται από τη κυβέρνηση και τους επενδυτές, δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Peter Gelderloos, The Solutions are Already Here: Tactics for Ecological Revolution from Below (Οι Λύσεις είναι Ήδη Εδώ: Τακτικές για Οικολογική Επανάσταση από τα Κάτω), που εκδόθηκε πρόσφατα από τον αμερικανικό εκδοτικό οίκο Pluto Press . Όπως δείχνει ο Gelderloos, ενώ η κυβερνητική πολιτική και οι λύσεις της αγοράς για την οικολογική κρίση παρουσιάζουν ένα «ιστορικό απόλυτης αποτυχίας», το παγκόσμιο ρεύμα κινημάτων αντίστασης κατά την τελευταία δεκαετία, όπως για την υπεράσπιση του δάσους της Ατλάντα ενάντια στην κατασκευή μιας νέας εγκατάστασης εκπαίδευσης της αστυνομίας, έχει ήδη αναπτύξει νέες μεθόδους αντίδρασης στις αλληλεπικαλυπτόμενες οικολογικές και πολιτικές κρίσεις που μας κατακλύζουν και έχει επιτύχει «εκπληκτικές νίκες και συγκεκριμένα, πραγματικά οφέλη σε όλο τον κόσμο». Στο ακόλουθο απόσπασμα, ο Gelderloos περιγράφει μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά που έχουν κάνει αυτή την επαναστατική απάντηση στην κυβερνητική οικοκτονία επιτυχημένη. Ταυτόχρονα, το νέο του βιβλίο υπογραμμίζει τις σοβαρές προκλήσεις και τα εμπόδια που πρέπει να αντιμετωπιστούν και να ξεπεραστούν για την υπεράσπιση ενός αυτόνομου μέλλοντος από τον έλεγχο της αστυνομικής και παραστρατιωτικής βίας, των μέσων ενημέρωσης και των ΜΚΟ, που είτε κανονικοποιούν την καταστολή των αποκεντρωμένων οικολογικών κινημάτων είτε κάνουν τα στραβά μάτια στην καταστροφή που προκαλεί ο τρόπος ζωής του ύστερου καπιταλιστικού κόσμου.

Πηγή κειμένου στα Αγγλικά: https://illwill.com/ecosystems-of-revolt

Μετάφραση: Νίκος Γκατζίκης / Επιμέλεια: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

Καθώς τελειώνω αυτό το χειρόγραφο έχουμε τη δέκατη επέτειο μιας μεγάλης νίκης στο CheránK’eri. Στις 15 Απριλίου 2011, οι κάτοικοι αυτής της μικρής πόλης στη μεξικανική πολιτεία Michoacán ξεσηκώθηκαν για να υπερασπιστούν τα δάση τους, το νερό και τις ζωές τους. Το CheránK’eri, με πληθυσμό 14.000 ατόμων, είναι μία από τις κύριες πόλεις στην επικράτεια του έθνους των P’urépecha. Χάρη στα τελευταία εκατό και πλέον χρόνια αγώνων από αυτόχθονες πληθυσμούς από την Μπάχα Καλιφόρνια έως την Τσιάπας, μεγάλες εκτάσεις εδάφους σε όλο το Μεξικό αναγνωρίζονται επίσημα ως κοινοτικές εκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων 150.000 στρεμμάτων γύρω από το CheránK’eri. Ωστόσο, στον καπιταλισμό τίποτα δεν είναι ασφαλές και μεγάλο μέρος της κοινοτικής γης λεηλατήθηκε από τα καρτέλ ναρκωτικών, που είναι σε μεγάλο βαθμό ενσωματωμένα στο κράτος και τα οποία έχουν εισχωρήσει πλέον και σε άλλες βιομηχανίες, όπως για παράδειγμα στην ξυλεία.

Αρκετοί άνθρωποι στην πόλη είχαν μιλήσει ενάντια στην ανεξέλεγκτη υλοτομία, και οι περισσότεροι κατέληξαν νεκροί. Καθώς οι δολοφονίες συνεχίζονταν ατιμώρητες, και καθώς η υλοτομία πλησίαζε στην πηγή του νερού της πόλης, οι γυναίκες ξεσηκώθηκαν και πήραν ομήρους αρκετούς υλοτόμους και οδηγούς φορτηγών. Υπήρξαν αρκετές ημέρες έντονων μαχών εναντίον των μισθοφόρων του καρτέλ και της τοπικής αστυνομίας, αλλά οι άνθρωποι του CheránK’eri έστησαν οδοφράγματα, έβαλαν φωτιά σε φορτηγά και αντιστάθηκαν με πέτρες, βόμβες μολότοφ και ό,τι είδους πυροβόλα όπλα μπορούσαν να πάρουν στα χέρια τους. Στις 17 Απριλίου, δημιούργησαν μια «λαϊκή συνέλευση» που θα ήταν το πρώτο βήμα προς την αυτοδιοίκησή τους. Από τη συνέλευση προέκυψε μια επιτροπή διαλόγου αποτελούμενη από εκ περιτροπής εκπροσώπους από κάθε γειτονιά. Αυτή η δομή εξυπηρετούσε τις ισότιμες φιλοδοξίες των ανθρώπων της πόλης και ήταν επίσης πολύ πιο αποτελεσματική από το να υπάρχουν ηγέτες που θα μπορούσαν να χρηματιστούν, να απαχθούν ή να δολοφονηθούν. [1]

Γύρω από τα οδοφράγματα και τα parhankua, τις κοινοτικές φωτιές μαγειρέματος, αναζωπυρώθηκε μια αίσθηση κοινότητας ξεπερνώντας τις διαιρέσεις, τους ανταγωνισμούς και τις ελλείψεις που εμφυτεύτηκαν μέσα από εκατοντάδες χρόνια αποικιοκρατίας. Οι παραδόσεις και η γλώσσα P’urépecha αναζωογονήθηκαν και έγιναν ακρογωνιαίος λίθος της πρακτικής της αυτονομίας τους. Μια τέτοια παράδοση ήταν η kuájpekurhikua, μια λέξη που μεταφράζεται ως «φροντίδα της επικράτειας» και αναφέρεται αδιακρίτως στην κοινωνική και οικολογική επικράτεια και επομένως περιλαμβάνει τα πάντα, από την εκπαίδευση και τη βελτίωση της κατάστασης των γυναικών στην κοινότητα, την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ γειτόνων, έως τις τεράστιες προσπάθειες αναδάσωσης. Μέχρι το 2015, το φυτώριο που δημιούργησαν για την καλλιέργεια δέντρων – ξεκινώντας με σπόρους που είχαν συγκεντρώσει στο δάσος μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα – ξεπέρασε τον αριθμό του ενός εκατομμυρίου δέντρων και θάμνων που βλάστησαν ετησίως, με ποσοστό επιβίωσης 80%, δημιουργώντας το μεγαλύτερο θερμοκήπιο στην πολιτεία και πιθανώς σε όλο το Μεξικό. Ο λαός του CheránK’eri ανέπτυξε επίσης ένα κοινοτικό σύστημα δικαιοσύνης που επικεντρώνεται στη διαμεσολάβηση και όχι στην τιμωρία. Κερδίζοντας την αυτονομία τους από το κράτος και τις δυνάμεις του εξορυκτικού καπιταλισμού, έχουν αποκτήσει την ικανότητα να αρχίζουν να ανατρέπουν την αποικιοκρατία σε όλες τις διαστάσεις της. [2]

Μπορούμε να βρούμε παραδείγματα αναδάσωσης σε όλο τον κόσμο. Η διάκριση μεταξύ ενός πραγματικού δάσους και μιας φυτείας δέντρων που φαίνεται καλή στα χαρτιά, αλλά στην πραγματικότητα καταστρέφει την τοπική επικράτεια, είναι ποιοτική. Ο βασικός παράγοντας για να καθοριστεί εάν μια προσπάθεια αναδάσωσης ανήκει στην πρώτη κατηγορία ή στη δεύτερη είναι εάν βρίσκεται υπό τοπικό έλεγχο και έχει σχεδιαστεί με βάση την τοπική γνώση, σε αντίθεση με τον έλεγχο του κράτους. […]

Από Τις Πόλεις Στους Βιότοπους

Το χάσμα πόλης-υπαίθρου είναι μια κεντρική δυναμική της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της οικολογικής κρίσης. Υπάρχει ένα διαφοροποιημένο καθεστώς άντλησης, συσσώρευσης και επιβολής του κοινωνικού ελέγχου μεταξύ αγροτικού και αστικού χώρου. Ακριβώς όπως οι αγροτικοί αγώνες ανακαλύπτουν εκ νέου τις δυνατότητές τους για αποκλεισμούς και σαμποτάζ, οι αγώνες της πόλης μαθαίνουν να μην περιορίζονται στη διαμαρτυρία και την καταστροφή ανακαλύπτοντας ότι μπορούν επίσης να έχουν μεταμορφωτικές ικανότητες. Προκειμένου να ανακτηθούν οι πόλεις ως βιότοποι, οι οικολογικοί αγώνες στις πόλεις αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής.

Ως πρώτο βήμα, αυτό σημαίνει να εμποδίζουμε τις πόλεις από το να μας σκοτώνουν. Για τους φτωχούς ανθρώπους, η αστική ζωή είναι συχνά μια θανατική καταδίκη, ακόμη και αν στον καπιταλισμό οι ιατρικές υποδομές συγκεντρώνονται στις πόλεις.

Στη δεκαετία του 1970, αξιωματούχοι της Νέας Υόρκης και επιχειρηματικά συμφέροντα άρχισαν να σχεδιάζουν την κατασκευή ενός αποτεφρωτήρα απορριμμάτων στα ναυπηγεία του Μπρούκλιν. Ο αποτεφρωτήρας θα μάστιζε τοπικές γειτονιές όπως το Williamsburg με διοξίνη και άλλες θανατηφόρες μορφές ρύπανσης, αλλά οι Πορτορικάνοι και Χασιδιστές Εβραίοι κάτοικοι της γειτονιάς αντεπιτέθηκαν και αγωνίστηκαν με «κάθε απαραίτητο μέσο» για να αντιμετωπίσουν τις δημοτικές αρχές, την εταιρεία κοινής ωφέλειας και τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης που υποστήριζαν το σχέδιο. Έβαλαν οριστικό τέλος στην κατασκευή του αποτεφρωτήρα το 1995. [3]

Αυτό που δεν πρέπει να αγνοηθεί όμως είναι ότι ακόμα και μετά από αυτό το νικηφόρο αγώνα της γειτονιάς, το Williamsburg και μεγάλο μέρος του υπόλοιπου Μπρούκλιν έχουν υποστεί επιθετικό εξευγενισμό, με τις αξίες των ακινήτων να εκτοξεύονται και πολλούς κατοίκους της εργατικής τάξης και έγχρωμους ανθρώπους να παραγκωνίζονται δυσανάλογα από λευκούς νέους επαγγελματίες. Με άλλα λόγια, πολλοί από εκείνους που αγωνίστηκαν για μια καθαρότερη γειτονιά δεν είχαν τη δυνατότητα να μείνουν για να αποκομίσουν τα οφέλη. Τέτοιες ιστορίες είναι πολύ χαρακτηριστικές και υπενθυμίζουν γιατί η υποτιθέμενη πραγματιστική θέση της μερικής μεταρρύθμισης είναι απελπιστικά αφελής. Όσο ο καπιταλισμός παραμένει άθικτος, όποια οφέλη και αν κερδίζουμε πιέζοντας τους υπάρχοντες θεσμούς, τα απολαμβάνουν τελικά τα οικονομικά προνομιούχα στρώματα και εκείνοι που είναι σε καλύτερη θέση να αφομοιωθούν στους ρατσιστικούς κώδικες και στην κουλτούρα μιας αποικιακής κοινωνίας.

Ένας άλλος αγώνας που συνδέει τις περιβαλλοντικές ανησυχίες με τις οικονομικές ανάγκες των φτωχών κατοίκων των πόλεων είναι η υπεράσπιση των δημόσιων συγκοινωνιών. Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν διαμαρτυρίες ποδηλατιστών Critical Mass από το Σαν Φρανσίσκο έως το Σάο Πάολο, που αντιτίθενται στην κουλτούρα του αυτοκινήτου και σε πολλές πόλεις έχουν οδηγήσει στη δημιουργία ποδηλατοδρόμων και στην αυξημένη πρόσβαση των φτωχών κατοίκων σε ποδήλατα και στην επισκευή ποδηλάτων. Πέρα από το θέμα της αλλαγής του τρόπου ζωής, οι πόλεις που έχουν σχεδιαστεί για αυτοκίνητα είναι θανατηφόρες και αυτό είναι αλήθεια ειδικά για τους κατοίκους σε περισσότερο πυκνοκατοικημένες γειτονιές. Οι πόλεις που είναι οργανωμένες με τέτοιο τρόπο ώστε οι εργαζόμενοι να πρέπει να βασίζονται στα αυτοκίνητα για τη μετακίνησή τους, απλώς αυξάνουν τα χρέη των κατοίκων και διοχετεύουν τους μισθούς τους σε εταιρείες που ανήκουν σε δύο από τους πλουσιότερους οικονομικούς τομείς του Παγκόσμιου Βορρά: την αυτοκινητοβιομηχανία και τη βιομηχανία πετρελαίου.

Η υπεράσπιση των δημόσιων συγκοινωνιών έχει επίσης προκαλέσει ολόκληρες εξεγέρσεις. Στη Βαρκελώνη και την περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, η μαζική άρνηση πληρωμής κομίστρου και οι δημόσιες δράσεις για την εξουδετέρωση των ελεγκτών εισιτηρίων και το άνοιγμα των σταθμών του μετρό με δωρεάν είσοδο, που οργανώνονται είτε από συνελεύσεις γειτονιάς είτε από αναρχικές οργανώσεις και μερικές φορές σε συνδυασμό με απεργίες των εργαζόμενων στις μεταφορές, έχουν καταφέρει να μειώσουν προσωρινά τις οικονομικές πιέσεις που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη και έχουν επίσης δημιουργήσει τεράστια πίεση στις δημοτικές αρχές ενάντια σε περαιτέρω αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων.

Τόσο στη Βραζιλία όσο και στη Χιλή, μεγάλες εξεγέρσεις γεννήθηκαν μέσα από κινήματα που αρχικά σχηματίστηκαν ως απάντηση στις αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων. Τόσο το κίνημα του 2013 στη Βραζιλία όσο και η εξέγερση του 2019-2021 στη Χιλή, βασίστηκαν στην αποφασιστική συμμετοχή των αναρχικών, απέτρεψαν τις προτεινόμενες αυξήσεις της τιμής των εισιτηρίων και μπόρεσαν να διευρυνθούν σε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινωνικό μέτωπο που επεκτάθηκε για να αντιμετωπίσει βαθύτερα ζητήματα αδικίας συμπεριλαμβανομένης της αστυνομικής καταστολής, της ανισότητας, της λιτότητας και του δικαιώματος της ελεύθερης ζωής στην πόλη. [4]

Τα αστικά κινήματα συχνά αισθάνονται καταδικασμένα σε αποτυχία: όσοι ζουν σε μια πόλη σπάνια έχουν κάποια πιθανότητα να αντισταθούν αποτελεσματικά στις αλλαγές που επιβάλλονται στις γειτονιές τους από τα πάνω. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού και εικοστού πρώτου αιώνα οι πόλεις αντιπροσώπευαν τη συγκέντρωση κεφαλαίου που συσσωρεύτηκε σε παγκόσμια κλίμακα. Από νομική άποψη, οι κατοικίες και τα υπόλοιπα κτίρια δεν είναι χώροι που φτιάχτηκαν για τους ανθρώπους που ζουν ή ασκούν εκεί τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες. Αποτελούν ουσιαστικά τραπεζικές επενδύσεις όπου τα μεγάλα συμφέροντα μπορούν να σταθμεύουν με ασφάλεια τα τρισεκατομμύρια δολάρια που κερδίζουν από τη κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο, από τις χαμηλές αμοιβές των εργαζομένων, από την υπερχρέωση των ενοικιαστών και από τη καταστροφή πολύπλοκων οικοσυστημάτων για τη κατασκευή και πώληση ευτελών προϊόντων. Δεν έχει καμία σημασία ποιος ζει εκεί, ποιες είναι οι ανάγκες του, ή ακόμα και αν αυτά τα κτίρια μένουν άδεια και αχρησιμοποίητα για δεκαετίες.

Έτσι, όταν αγωνιζόμαστε για το δικαίωμά μας στην ελεύθερη ζωή στην πόλη, πηγαίνουμε ενάντια στον καπιταλισμό σε εκείνο το πεδίο ακριβώς όπου αυτός είναι ισχυρότερος. Επιπλέον, τα αστυνομικά τμήματα στις μεγάλες πόλεις σήμερα τείνουν να είναι μεγαλύτερα, καλύτερα χρηματοδοτούμενα και πιο βαριά οπλισμένα από ό,τι ήταν οι εθνικοί στρατοί πριν από έναν ή δύο αιώνες. Το γεγονός ότι τα αστικά κινήματα μπορούν να ξεσηκώνονται και να εξαναγκάζουν το κράτος σε υποχώρηση (Σοβέτο 1986, Αμβούργο 1987, Κοτσαμπάμπα 2000, Ελ Άλτο 2003, Παρίσι 2005 και 2006, Οαχάκα 2006, Αθήνα 2008, Όκλαντ 2009, Τύνιδα και Κάιρο 2011, Κωνσταντινούπολη 2013, Σάο Πάολο 2013, Βαρκελώνη 2014, Σαντιάγκο 2019, Μινεάπολη 2020, Λάγος 2020…) είναι εξαιρετικά σημαντικό, και θα πρέπει να αποτελεί κεντρικό μέλημα σε κάθε στρατηγική για κοινωνική αλλαγή σήμερα. Ωστόσο, οι αστικές εξεγέρσεις συχνά αποκλείονται από την επίσημη συζήτηση. Δυστυχώς, κυνικά, αυτό είναι μια αντανάκλαση της αταξίας και των θυσιών που συνεπάγονται – πράγματα εχθρικά προς την κουλτούρα και τα ταξικά συμφέροντα των διάφορων ειδικών που ελέγχουν τη συζήτηση – και μια αντανάκλαση των δυσκολιών γύρω από τον έλεγχο αυτών των κινημάτων. Οι αστικές εξεγέρσεις τείνουν να ξεσπούν από μεμονωμένα συμβάντα και να μετατοπίζονται σε όλο και πιο ευρύτερους επαναστατικούς ορίζοντες. Οι επίδοξοι πολιτικοί δεν μπορούν να ελέγξουν αυτά τα κινήματα όσο αυτά παραμένουν ενεργά. Αντίθετα, η κύρια μορφή επιρροής τους είναι μια σχετική ικανότητα που έχουν να αποθαρρύνουν τις κινητοποιήσεις, ή να ενθαρρύνουν εσωτερικές συγκρούσεις στα κινήματα, με αντάλλαγμα βραχυπρόθεσμα ρεφορμιστικά κέρδη.

Εστιάζοντας σε τεχνολογικές ή διοικητικές λύσεις και όχι στις αποκεντρωμένες και συχνά μαχητικές απαντήσεις που τα ίδια τα κοινωνικά κινήματα συνεχίζουν να προσφέρουν, οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί και συγγραφείς από τον Παγκόσμιο Βορρά αποτυγχάνουν να προσαρμόσουν τις τεχνοκρατικές προτάσεις τους στην άμεση ανάγκη για επιβίωση, αξιοπρέπεια και αδιαμεσολάβητο έλεγχο της ζωής για τους ανθρώπους και τις κοινότητες τους. Η κοινωνική δικαιοσύνη και η αποαποικιοποίηση έχουν γίνει τσιτάτα, αλλά οι περισσότεροι από τους ανθρώπους σήμερα που πληρώνονται για να κάνουν προτάσεις ή να γράψουν για το πρόβλημα δείχνουν μια πρακτική που είναι βαθιά αποικιοκρατική. Ευτυχώς, δεν τους χρειαζόμαστε. Προτάσεις για αξιοπρέπεια, επιβίωση και αυτο-οργάνωση ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή, προερχόμενες από τις ίδιες τις πληγείσες κοινότητες. […]

Οι τεχνολογίες για τη μετατροπή των πόλεων σε υγιείς βιότοπους υπάρχουν ήδη. Δεν μας λείπουν οι εφευρέσεις, μας λείπει ο έλεγχος της ζωής μας και των ζωτικών μας χώρων. Μέχρι να μπορέσουμε να οργανώσουμε άμεσα τις γειτονιές μας και να τις μεταμορφώσουμε για να καλύψουμε τις δικές μας ανάγκες και να σπάσουμε τα μονοπώλια που ελέγχουν τους παγκόσμιους πόρους – συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής ιδιοκτησίας – οι νέες τεχνολογίες θα είναι δύο ειδών: είτε λαθραίες, αυτόνομες εφευρετικότητες που θα αναπτύσσονται επί τόπου και θα αξιοποιούν στο έπακρο τα σπάνια υλικά, είτε μηχανικές τεχνολογίες που θα αναπτύσσονται από επαγγελματίες, καλοπροαίρετους ή μη, που απλώς θα αυξάνουν τις παγκόσμιες ανισότητες.

Χίλιοι Κόσμοι Αγωνίζονται Να Γεννηθούν

Οι αγώνες και οι πρωτοβουλίες που περιγράφονται στο βιβλίο αυτό αποτελούν ένα επαναστατικό κύμα που μπορεί να το συναντήσει κανείς σχεδόν σε κάθε χώρα σε όλο τον κόσμο. Είναι ένα μικρό μόνο δείγμα ενός εκτεταμένου δικτύου παρεμπόδισης, σαμποτάζ, κατεδάφισης, θεραπείας, καλλιέργειας, δημιουργίας, μάθησης και επικοινωνίας, που αντιπροσωπεύει την μεγαλύτερη ελπίδα για τον πλανήτη μας. Είναι η μόνη δύναμη που υπάρχει σήμερα που πληροί όλα τα ακόλουθα κριτήρια: δομική ανεξαρτησία από τους φορείς που είναι υπεύθυνοι για την οικοκτονία και τον αποικιοκρατικό καπιταλισμό· ικανότητα εξαναγκασμού του κράτους να υποχωρεί σε κρίσιμες συγκρούσεις· πρόσβαση στις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται σε τοπικό επίπεδο για πραγματικές και έξυπνες απαντήσεις στην εξελισσόμενη περιβαλλοντική καταστροφή· μια τάση να ξεπερνιούνται τα εμπόδια για τη δημιουργία μιας όλο και πιο παγκόσμιας συνείδησης που να επικεντρώνει τη μάχη στο σημείο της διασταύρωσης όλων των μορφών καταπίεσης και όλων των εξελισσόμενων κρίσεων· πρόσβαση σε παραδόσεις οργάνωσης και οικοκοινωνικών σχέσεων που ανοίγουν τη δυνατότητα για έναν κόσμο χωρίς καπιταλισμό και χωρίς οικοκτονία.

Παρακαλώ να μην εκλάβετε τη λαμπερή κριτική μου ως αισιοδοξία. Αυτή η μάχη εξακολουθεί να φέρνει τον Δαβίδ αντιμέτωπο με τον Γολιάθ, και αν επρόκειτο να προσεγγίσουμε την οικολογική κρίση σαν να ήταν ένα στοίχημα στο καζίνο – όπως κάνουν οι οικονομολόγοι, για παράδειγμα – τότε τα χρήματά μας θα ήταν πιο σοφά τοποθετημένα αν υποστήριζαν τις δυνάμεις της καταστροφικής Αποκάλυψης παρά της οικολογικής φροντίδας. Ωστόσο, αν στοιχηματίσουμε την ίδια τη ζωή μας – που είναι ήδη σε κίνδυνο, είτε το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα είτε όχι – τότε αυτό το ετερόκλητο δίκτυο των αουτσάιντερ είναι η μεγαλύτερή μας ελπίδα. Όλες οι άλλες προτάσεις για την αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσης δεν είναι παρά κάποια παραλλαγή της στρατηγικής στην οποία ο Δαβίδ φέρει την ασπίδα του Γολιάθ με την ελπίδα ότι, με την πάροδο του χρόνου, ο Γολιάθ θα αρχίσει να χρησιμοποιεί το δόρυ του για να κάνει το καλό.

Ποιοι είναι οι περιορισμοί αυτού του επαναστατικού κύματος;

Ο κύριος εξωτερικός περιορισμός είναι η αντιεξέγερση που διεξάγεται εναντίον μας, από τη σκληρή καταστολή – όλοι οι άνθρωποι που έχουμε χάσει, όλοι αυτοί που βρίσκονται σήμερα στη φυλακή για τους αγώνες τους – μέχρι την ήπια καταστολή και την έλλειψη ορατότητας στην οποία συμβάλλουν ηθελημένα ή απρόθυμα οι κυρίαρχες περιβαλλοντικές ομάδες, τα μέσα ενημέρωσης και οι ειδικοί. Αν τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς που σήμερα ρίχνουν όλη τους την ενέργειά τους στη λύτρωση του Γολιάθ, μετατόπιζαν τις προσπάθειές τους στην υποστήριξη αυτού του επαναστατικού κύματος – πράγμα που θα σήμαινε επίσης την απώλεια των σημαντικών θεσμικών προνομίων τους – τότε οι πιθανότητές μας θα βελτιώνονταν σημαντικά. Υπάρχει έλλειψη επαναστατικού φαντασιακού και έλλειψη της απαραίτητης συνειδητοποίησης ότι αυτά τα διαφορετικά κινήματα αποτελούν σπόρους για τους πιθανούς κόσμους του μέλλοντος. Κυρίως, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποσύρουμε από τους κυρίαρχους θεσμούς την όποια πίστη που μας έχει απομείνει και να βασιστούμε περισσότερο στους εαυτούς μας και στο μέλλον προς το οποίο προσπαθούμε να προχωρήσουμε. Αυτός είναι ένας περιορισμός που ήδη ξεπερνιέται μέσα και ανάμεσα στα ίδια τα κινήματα, και αυτό το βιβλίο αντιπροσωπεύει μια μικρή προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, δεν είναι τίποτα ούτε μοιραίο ούτε ανυπέρβλητο.

Υπάρχει ένας λανθασμένος χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται για να απορρίψει το επαναστατικό δυναμικό αυτού του κύματος ενώ σε μεγάλο βαθμό αποτελεί έκφραση της ανάγκης των κυρίαρχων θεσμών να μονοπωλήσουν την οργάνωση και την επίλυση προβλημάτων σε ολόκληρη την κοινωνία. Είναι η συκοφαντία ότι αυτά τα κινήματα δεν έχουν να προσφέρουν καμία εφικτή λύση στην κλίμακα που αυτό θα είχε κάποιο αποτέλεσμα. Για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα, η Holly Jean Buck χαρακτηρίζει το φαινόμενο που η Naomi Klein ονομάζει “Blockadia” ως «αντιδραστικό». Δεν θα υπεισέλθω στο αν αυτή η απόρριψη είναι το αποτέλεσμα μιας λανθασμένης ανάγνωσης από την Buck, ή της περιορισμένης άποψης που χρησιμοποιεί η Κλάιν για να παρουσιάσει το Blockadia ως κάτι το πιο εύπεπτο (θέτοντας φυσικά συγχρόνως το ερώτημα, εύπεπτο για ποιον). Θα προσφέρω την παρατήρηση, ωστόσο, ότι οι ειδικοί είναι εκπαιδευμένοι στο να αποσιωπούν το αντικείμενο της μελέτης τους, επομένως φαίνεται να είναι τόσο συστημικό όσο και συμπτωματικό το ότι, εξετάζοντας ένα τόσο πλούσιο φαινόμενο που κυμαίνεται από την αντίσταση στο Standing Rock μέχρι το δάσος Hambach, να βλέπει κανείς κάτι το «αντιδραστικό». Σε κάθε περίπτωση, η ευρύτερη, πιο σφαιρική και ποιο αντισυμβατική μορφή των αντιστάσεων που προσπάθησα να παρουσιάσω καθιστά σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι έξυπνο, δημιουργικό, στρατηγικά οργανωμένο, που έχει την ικανότητα να προλαμβάνει καταστάσεις και να κάνει πολλές προτάσεις και που δεν θα καταφέρουν να το φιμώσουν.

Τα κινήματα και οι δράσεις που αποτελούν αυτό το παγκόσμιο δίκτυο χαρακτηρίζονται από την ετερογένειά τους, τον πειραματισμό τους και την απλή άρνησή τους να μπουν εύκολα σε κατηγορίες και καλούπια. Δεν νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε ένα όνομα σε αυτή τη πολυκέφαλη Λερναία Ύδρα της αντίστασης· εξάλλου, ένα ον με χίλια κεφάλια θα έβρισκε για τον εαυτό του χίλια διαφορετικά ονόματα. Ωστόσο, θέλω να κατονομάσω με τον πιο ευέλικτο δυνατό τρόπο κάποια κοινά χαρακτηριστικά, για να ενθαρρύνω αυτά που βλέπω ως δυνατά σημεία και να βοηθήσω περισσότερους ανθρώπους να μεταμορφώσουν τις δικές τους δραστηριότητες ώστε να είναι σε θέση να συνδεθούν ριζωματικά με αυτό το ευρύτερο σύνολο. Τα ακόλουθα χαρακτηριστικά δεν είναι στεγανά δοχεία που μπορούν να διέπουν την ένταξη ή τον αποκλεισμό σε ένα οριοθετημένο φαινόμενο, αλλά είναι μάλλον τάσεις που δονούν ολόκληρο το δίκτυο.

Τοπικότητα

Η σχέση με τη συγκεκριμένη τοπική επικράτεια αποτελεί κύρια πηγή δύναμης για αυτούς τους αγώνες και αυτές τις δράσεις. Αναπτύσσουμε τις πρακτικές και τις ιστορίες μας σε διάλογο με τον τόπο, έτσι ώστε «το περιβάλλον» να μην είναι ένα ούτε αδρανές ούτε ουδέτερο πεδίο επιβολής κάποιας ιδεολογίας που θα είναι η ίδια από τόπο σε τόπο.

Το ρίζωμα των αγώνων σε μια συγκεκριμένη περιοχή κινείται πάνω σε μια γραμμή μεταξύ δύο διαφορετικών μορφών απομόνωσης. Σχεδόν σε κάθε αγώνα, θα υπάρχουν άνθρωποι που περιορίζονται στην επικράτειά τους, που δεν αναζητούν σημεία συνάντησης με άλλους αγώνες ή δεν αναζητούν έμπνευση από τις δικές τους εμπειρίες που θα μπορούσαν να έχουν ευρύτερη, ίσως παγκόσμια σημασία. Και από την άλλη πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που είναι αποξενωμένοι από την οποιαδήποτε περιοχή, ακόμη και όταν συμμετέχουν στον «τοπικό ακτιβισμό». Χαράσσουν ιδεολογικές γραμμές· είτε περιορίζουν την αλληλεγγύη στη δική τους μικρή αίρεση, είτε διαβάζουν τις αξίες της αίρεσης τους σε όλους εκείνους με τους οποίους θα ήθελαν να είναι αλληλέγγυοι. Τέτοιου είδους άνθρωποι αποτελούν και αυτοί μέρος του συνόλου, και αυτό προκαλεί επιπλοκές στους εδαφικούς αγώνες αλλά φέρνει και μια μορφή διαφάνειας, προσφέροντας τη δυνατότητα ύφανσης μέσα σε ένα ευρύτερο σώμα ανθρώπων.

Οικοκεντρισμός

Ενώ πολλοί από εκείνους που απαρτίζουν αυτό το επαναστατικό κύμα δίνουν προτεραιότητα στις ανθρώπινες ανάγκες, εμείς τείνουμε να απορρίπτουμε την αξίωση ότι οι ανθρώπινες ανάγκες μπορούν να βρίσκονται σε αντίθεση με τις οικολογικές ανάγκες με βιώσιμο τρόπο, ή να υπερτερούν ή να αποσπώνται από αυτές, ενώ αμφισβητούμε ή απορρίπτουμε στο ένα ή το άλλο επίπεδο ορισμούς της ανθρωπότητας που προέρχονται από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τις διχοτομίες ανθρώπου/φύσης.

Επιβίωση

Αρθρώνουμε τη δραστηριότητά μας σε σχέση με καταστάσεις που μας επηρεάζουν άμεσα και επικεντρωνόμαστε σε αυτόν τον αγώνα ως ζήτημα επιβίωσης, δικό μας και άλλων ανθρώπων και μορφών ζωής που μας ενδιαφέρουν. Το να έχεις φωνή, επομένως, δεν εξαρτάται από την εμπειρογνωμοσύνη ή τη θεσμική νομιμότητα, αλλά από το να επηρεάζεσαι και να ασχολείσαι προσωπικά με το πρόβλημα και τις λύσεις του.

Μη νομιμότητα

Σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, οι δράσεις αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τα κυρίαρχα νομικά καθεστώτα. Μπορεί να επιδιώκουν ενεργά την ανατροπή των υφιστάμενων κυβερνήσεων, μπορεί να υπερασπίζονται παραδοσιακά και αυτόχθονα συστήματα δικαίου (που επί της ουσίας δεν έχουν τίποτα κοινό με το τιμωρητικό ή το περιουσιακό δίκαιο που πηγάζει από το κράτος), ή μπορεί να επιδιώκουν όσο το δυνατόν περισσότερο να περνούν απαρατήρητα ή να επηρεάζουν τα υπάρχοντα νομικά καθεστώτα, όμως πάντα θα βάζουν τις ανάγκες της κοινότητάς τους και τις ανάγκες του τόπου και του πλανήτη πάνω από την εξουσία της κυβέρνησης ή τη φαινομενική ιερότητα του νόμου της.

Κοινοτική ζωή

Οι εξατομικευμένες ή εξατομικευτικές απόψεις των ανθρώπων υποχωρούν υπέρ πρακτικών που δίνουν έμφαση και αναζωογονούν τις ανθρώπινες σχέσεις (συμπεριλαμβάνοντας μερικές φορές και τις σχέσεις εκείνες που καταρρίπτουν τη διαίρεση μεταξύ ανθρώπων και άλλων μορφών ζωής). Υπάρχει πάντα ένα στοιχείο πάλης ανάμεσα στην αλλοτρίωση που επιβάλλουν τα κράτη και καπιταλισμός και στις τάσεις για αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη. Αυτό το δίκτυο αντίστασης είναι επομένως δημιουργικό από τα θεμέλιά του, καθώς προτάσσει νέους τύπους κοινωνικών σχέσεων και υποκειμενικότητας, και χειραφετικές μορφές υποδομών, πρακτικών και κουλτούρας.

Ανομοιογένεια

Όπως αναφέρθηκε, αυτό το «κίνημα κινημάτων» για να χρησιμοποιήσουμε τους όρους των Ζαπατίστας, είναι εξαιρετικά ετερογενές. Αυτό δεν σημαίνει απλώς ότι έχει ποικιλομορφία, αλλά ότι παράγει συνεχώς διαφορές και ότι δεν θα υποταχθεί σε καμία ιδεολογική ή πολιτισμική ενότητα. Αυτό το εξέχον χαρακτηριστικό κάνει την κάθε τεχνοκρατική πρόταση για την επίλυση της κρίσης να φαίνεται εξαιρετικά άστοχη, και αυτός είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο οι τεχνοκράτες όταν σχεδιάζουν λύσεις τείνουν να αγνοούν ή να φιμώνουν επιλεκτικά τα κινήματα που ήδη υπάρχουν. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η ετερογένεια δεν είναι απλώς μια πολιτισμική προτίμηση του δικτύου, αλλά ένα αναφαίρετο χαρακτηριστικό της εδαφικής φύσης του δικτύου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ιδεολογίες ή κατονομαζόμενες παραδόσεις αγώνα που είναι δομικά ικανές να αποδεχτούν την ποικιλομορφία αντί της ενότητας της πράξης – όπως ο ζαπατισμός ή ο αναρχισμός – δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να απορροφήσουν από μόνες τους το σύνολο όλων των εκφάνσεων αυτού του επαναστατικού κύματος. Ο μόνος λόγος που αυτές οι παραδόσεις αγώνα γίνονται ανεκτές και ενθαρρύνονται σε μεγάλο μέρος του δικτύου είναι ακριβώς επειδή δεν έχουν καμία ιδεολογική ανάγκη να προσηλυτίσουν άλλους στον τρόπο σκέψης τους ή να επιτύχουν κάποια θεωρητική ενότητα.

Διαθεματικότητα

Τα κινήματα που συμμετέχουν σε αυτό το κύμα τείνουν να σπάνε τα μονοθεματικά καλούπια και αντ’ αυτού αναγνωρίζουν την ανάγκη διασύνδεσης διαφορετικών μορφών καταπίεσης και, ως εκ τούτου, αλληλεγγύης. Αυτή η διαθεματικότητα μας επιτρέπει να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλον, παρόλο που προερχόμαστε από πολύ διαφορετικά μέρη και δεν έχουμε ομοιόμορφα αναγνωριστικά. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η διαδικασία της αναγνώρισης και αποδοχής είναι συγκρουσιακή και όχι κατευναστική – οι άνθρωποι συχνά αγωνίζονται για την αναγνώριση και την αποδοχή με τους δικούς τους όρους, ένας αγώνας που δεν διευκολύνεται από τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους έχουμε κοινωνικοποιηθεί μέσα στα συστήματα καταπίεσης – πράγμα που σημαίνει ότι ο αυτοπροσδιορισμός των αγώνων είναι κρίσιμος για την ύπαρξη αλληλεγγύης σε ολόκληρο το δίκτυο: εμπιστευόμαστε σιωπηρά τα άτομα να καθορίζουν μόνα τους ποιες είναι οι καταπιέσεις που τα ίδια βιώνουν και να ηγούνται μόνα τους των δικών τους αγώνων. Αυτό φέρει ακόμα ένα θανάσιμο πλήγμα σε κάθε αξίωση επιβολής ενιαίων λύσεων.

Αντιαποικιοκρατία

Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες και τα κινήματα έρχονται σε αντίθεση με το σχέδιο της οικονομικής ανάπτυξης, το οποίο είναι η πιο ενεργή εκδήλωση της αποικιοκρατίας στην εποχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, των Ηνωμένων Εθνών και όλων των συναφών ΜΚΟ. Πέρα από αυτή την κοινή άρνηση, υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα πλήρως αντιαποικιακά κινήματα, και στα κινήματα που προσδιορίζουν τον καπιταλισμό ως εχθρό χωρίς όμως να διερευνούν την αποικιοκρατία ως μια ιστορική και συνεχιζόμενη διαδικασία και αναπόσπαστο μέρος της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού, αλλά και σε εκείνα που χρησιμοποιούν τη γλώσσα της οικονομικής ανάπτυξης σε μια προσπάθεια πρόσβασης σε πόρους ή απόκτησης νομιμότητας. Ακόμη και μέσα στα πρώτα, υπάρχουν πολύ διαφορετικές εμπειρίες της αποικιοκρατίας σε όλο τον κόσμο, αλλά η ετερογένεια της αντίστασης σημαίνει ότι αυτές οι διαφορές δεν χρειάζεται να αποτελούν κάποιο πρόβλημα. Θα υποστήριζα ότι, παρά τις μεγάλες διαφορές στη γλώσσα και το πεδίο εφαρμογής, οι πρακτικές αυτών των κινημάτων ανοίγουν δυνατότητες συμπληρωματικότητας και ότι μια εκτεταμένη αντιαποικιακή συνείδηση αποτελεί προτεραιότητα για την αύξηση της ισχύος τους.

Σε μια χρήση αυτών των όρων που απέχει πολύ από το να είναι καθολική, νομίζω ότι είναι χρήσιμο να κάνουμε μια διάκριση μεταξύ «αποαποικιακής» και «αντιαποικιακής». Αυτή η πρώτη λέξη, «αποαποικιακή», χρησιμοποιείται συχνά τελευταία σε ακαδημαϊκά και ακτιβιστικά κείμενα που δεν κάνουν καμία αναφορά στην αποκατάσταση των γηγενών εδαφών και δεν έχουν καν την ευπρέπεια να υπαινίσσονται τη δυνατότητα της κατάργησης των εποίκων κρατών που οφείλουν την ύπαρξή τους στην αποικιοκρατία, όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες ή ο Καναδάς. Τι ακριβώς υποτίθεται ότι σημαίνει η αποαποικιοποίηση, αν οι καρποί και οι δομές της αποικιοκρατίας επιβιώνουν και παραμένουν αιωνίως αποδεκτές; Η διάκριση που θα έκανα είναι μεταξύ των κινημάτων που επιδιώκουν τη συμφιλίωση και τον αφοπλισμό, και των κινημάτων που επιδιώκουν να καταστρέψουν τις δυνάμεις που έχουν γίνει αποδεκτές ως κυρίαρχες και καθολικές, διατηρώντας έτσι την ελπίδα για μια νίκη που θα αναιρέσει τις ήττες των τελευταίων 500 ετών (ή 2.000 ετών και περισσότερων, ανάλογα με τον τόπο που εξετάζουμε).

Αυτονομία

Οι άνθρωποι που αποτελούν αυτό το διεθνές δίκτυο μπορεί να προσπαθούν ενεργά να ανατρέψουν και να καταστρέψουν το κράτος, ή μπορεί να αναζητούν κάποια ανάσα από την κρατική καταστολή για να διεξάγουν τις δραστηριότητές τους. Κάποιοι μπορεί ακόμη και να υποστηρίζουν μια εναλλακτική κυβέρνηση που θα μπορούσε να μειώσει τον βαθμό καταστολής. Μπορεί να πιστεύουμε ότι ο ανταγωνισμός με το κράτος είναι κεντρικός στον αγώνα μας, ή ότι το κράτος θα εξαφανιστεί αν οι άνθρωποι αποκτήσουν κάποια μορφή οικονομικής αυτάρκειας. Μπορεί να απορρίπτουμε οποιαδήποτε επαφή με το κράτος ή μπορεί να προσπαθούμε να κερδίσουμε πρόσβαση σε κυβερνητικούς πόρους. Όποια και αν είναι η περίπτωση, μια γενική πρακτική της αυτονομίας μας επιτρέπει να συνεργαζόμαστε και να συγκροτούμε συνεκτικά δίκτυα αντίστασης. Αυτονομία σημαίνει ότι διαμορφώνουμε τους δικούς μας κανόνες, παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις ανεξάρτητα από την εποπτεία οποιουδήποτε κόμματος ή κυβέρνησης, ενώ, όποια και αν είναι η προέλευση των πόρων μας αποφασίζουμε εμείς για την χρήση τους, δρούμε σύμφωνα με την αυτοοργάνωση και αποφεύγουμε τις συγκεντρωτικές μορφές οργάνωσης του κινήματος.

Εάν κάποιες ομάδες ή άτομα που συμμετέχουν σε αυτοργανωμένα κινήματα διατηρούν επαφές με ένα πολιτικό κόμμα ή μια κυβέρνηση, τότε πρέπει να φροντίζουν ώστε αυτή τη σχέση να μην καθορίζει τη δραστηριότητά τους στο κίνημα και να μην επιτρέπει στην κυβέρνηση ή το κόμμα να έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν επιρροή στο κίνημα. Η αποτυχία να τηρηθούν αυτά τα ελάχιστα, θεωρείται ευρέως από το υπόλοιπο κίνημα ως παραβίαση της αλληλεγγύης. Χωρίς αυτονομία, είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ένα κίνημα κινημάτων, ένας κόσμος στον οποίο χίλιοι κόσμοι θα μπορούν να ανθίσουν.

_____________

Το βιβλίο του Peter Gelderloos The Solutions are Already Here: Tactics for Ecological Revolution from Below είναι διαθέσιμο από την Pluto Press. Για ελεύθερη πρόσβαση πατήστε εδώ.

_____________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Rafa Arques, La Fuerza del Fuego, Editorial Milvus, 2019, 15, 35–38, 43–44.

[2] Arques, Λα Φουέρζα, 52-53, 68, 86-87, 90.

[3] Randy Shaw, The Activist’s Handbook: A Primer for the 1990s and Beyond, University of California Press, 1996.

[4] CrimethInc, «Οι εξεγέρσεις τον Ιούνιο του 2013 στη Βραζιλία. Μέρος Ι», 27 Ιουνίου 2013. Το άρθρο εδώ. CrimethInc, “Χιλή: Μια Χρονιά Εξεγέρσεων”, 15 Οκτωβρίου 2020. Το άρθρο εδώ.

_____________

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ

The post Οικοσυστήματα Της Εξέγερσης – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.

Η ανατολική παραλία του Σαρωνικού, η “Αθηναϊκή Ριβιέρα” όπως καθιερώθηκε να λέγεται απλώνεται από το Μικρολίμανο του Πειραιά και το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ως τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Για αυτή την ακτογραμμή ξεκινάει η εκπόνηση ενός Ειδικού Πολεοδομικού Σχέδιου (Ε.Π.Σ.). Η σχετική απόφαση υπεγράφη από τον Υφυπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας την 1.4.2022 (ΑΔΑ: Ψ3ΚΠ4653Π8-13Θ) και αφορά «την κίνηση διαδικασίας σύνταξης Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου (Ε.Π.Σ.) του Παραλιακού Μετώπου Αττικής για το τμήμα Πειραιάς – Σούνιο.»

Για πρώτη φορά επιχειρείται σχεδιασμός για τέτοια έκταση και με τέτοια αντικείμενο, σε επίπεδο πολεοδομικών ρυθμίσεων, που περιλαμβάνει έντεκα διαδοχικούς δήμους και 62 χιλιόμετρα θαλασσίου μετώπου. Η παραλία του Σαρωνικού, για τα πρώτα 28 χιλιόμετρα ως τη Βάρκιζα, έχει πολεοδομικά σχέδια και επιπρόσθετα έχει το προεδρικό διάταγμα διαχείρισης των ακτών του Σαρωνικού από το 2004. Το νομοθέτημα εκείνο κακοποιήθηκε με δέκα ως τώρα τροποποιήσεις, οι οποίες όλες αφορούσαν δόμηση δίπλα στο κύμα. Παραβιάστηκε εν τη γενέσει του με τα ολυμπιακά έργα, στη συνέχεια με το έργο του Ελληνικού όπως και με όλες τις ιδιωτικοποιήσεις των ακτών κολύμβησης που κατάργησαν δημόσιους χώρους και απέκλεισαν στο μεγαλύτερο μήκος την ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα.

Σημειώνεται επίσης ότι ο ειδικός αυτός σχεδιασμός για τον Σαρωνικό θα προχωρήσει με κατεπείγουσες διαδικασίες και «νονό» το ΤΑΙΠΕΔ.

Η συγκεκριμένη πληροφορία κάνει να ηχεί καμπάνα υψηλού συναγερμού, αν λάβει κανείς υπόψη το βαριά ένοχο παρελθόν του μαύρου ταμείου, που δεν δίστασε κάποτε να βγάλει στο σφυρί, τα διαμάντια του στέμματος αντί πινακίου φακής. Το ΤΑΙΠΕΔ, με όλο το παρελθόν, τη δομή, τους στόχους και τα επιτεύγματα του δηλαδή θα παρέμβει στην ακτογραμμή η οποία περιγράφεται στο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας – Αττικής (άρθρο 16 του Ν. 4277/2014-ΦΕΚ 156/Α/2014), ως στενή ζώνη δημόσιου χαρακτήρα, με τον όρο «κρίσιμη ζώνη».

Τι παίζεται; Τα πάντα!

Οι ακτές του Σαρωνικού στα δυτικά, από τον Πειραιά έως την Κόρινθο έχουν καταστραφεί στο μεγαλύτερο μήκος τους από τις βιομηχανικές ζώνες, τα διυλιστήρια, τα ναυπηγεία και τα διαλυτήρια πλοίων, από τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Οι ακτές του νότιου Ευβοϊκού και η ενδοχώρα τους από το Λαύριο έως τον Μαραθώνα έχουν καταστραφεί από την αυθαίρετη δόμηση και τις επάλληλες δασικές πυρκαγιές. Επομένως τα ωραιότερα προς πώληση τμήματα παρθένας ακτής και αναλλοίωτου παράκτιου τοπίου επιβίωσαν στην ανατολική ακτογραμμή του Σαρωνικού. Γιατί ούτε στα Μέγαρα ούτε στη Λούτσα υπάρχει οτιδήποτε για να πουλήσει το ΤΑΙΠΕΔ.

Τα τρία λιμανάκια της Βουλιαγμένης και η χερσόνησος της Φασκομηλιάς που διεκδικεί η εκκλησία από την εποχή της δικτατορίας για οικοπεδοποίηση, η Λομβάρδα, τα ανέγγιχτα ακρογιάλια και βραχώδεις ορμίσκοι με τις νησίδες στην Αγία Μαρίνα, στο Λαγονήσι, στη Σαρωνίδα, η χερσόνησος του Αγίου Νικολάου και το «φιλέτο» των Αλυκών Αναβύσσου που επίσης γλύτωσε από τη δόμηση αρκετές φορές, το στενό του Πατρόκλου και το ακρωτήριο του Σουνίου είναι τα επίμαχα οικόπεδα. Και όπως έχει ανοίξει η όρεξη κανείς μπορεί βάσιμα να φοβάται και για τις νησίδες, για τις Φλέβες, τον Πάτροκλο και την Αρσίδα. Ήδη το νησί-σημάδι της εισόδου του Σαρωνικού από τον νότο, ο Σαν Τζώρτζης έχει βιαστεί με τραγικές εκσκαφές, τεράστιες χωμάτινες πλατφόρμες και μία ντουζίνα ανεμογεννήτριες που μετέτρεψαν την άλλοτε άγρια βραχονησίδα σε δυστοπική εικόνα επιστημονικής φαντασίας.

Στο μητροπολιτικό τμήμα, από τη Βουλιαγμένη ως τον Πειραιά τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Ο Λαιμός Βουλιαγμένης, το Μικρό Καβούρι χάνουν το ένα μετά το άλλο μετά το άλλο τα φυσικά τους στοιχεία για χάρη της ξενοδοχειακής μονάδας και της μαρίνας σκαφών. Η χερσόνησος του ΠΙΚΠΑ με το πευκοδάσος και την μικρής κλίμακας άγνωστη παιδόπολη του Μεσοπολέμου κινδυνεύει να οικοδομηθεί. Στο Ελληνικό τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο: Το νεοκλασικό συγκρότημα του Αμερικανικού Κολεγίου που βρισκόταν στο μέσον ενός καταπράσινου άλσους κατεδαφίστηκε για να γίνει όταν και αν γίνει το περίφημο καζίνο, η ακτή του Αγίου Κοσμά χάθηκε με νέα τροπολογία που πέρασε προ ολίγων ημερών η οποία κατάργησε την ελεύθερη παραλία που προέβλεπε η σύμβαση για το Ελληνικό. Το παλιό Δέλτα Συγγρού οικοδομήθηκε πριν μερικά χρόνια με ένα κακής αισθητικής εμπορικό κέντρο- πολυκινηματογράφο. Και η ακτογραμμή φορτώθηκε άνευ όρων τα στη συνέχεια άχρηστα στάδια των ολυμπιακών αγώνων. Το μόνο έργο της προκοπής το οποίο έγινε, το πάρκο και το πολιτιστικό κέντρο «Σταύρος Νιάρχος» ενώ έτεινε στην ολοκλήρωση του με το μεγάλο οικολογικό πάρκο του Φαληρικού Όρμου και το αντιπλημμυρικό κανάλι του Κηφισού εγκαταλείφθηκε. Τέλος στην πράσινη εναπομείνασα παραλία του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας προβλέπεται η οικοδόμηση ξενοδοχείου.

Στην ερώτηση τι να γίνει υπάρχει η απάντηση:

Πρώτον και κυριότερο, να φύγει αμέσως το σχέδιο από τα χέρια του ΤΑΙΠΕΔ για λόγους δημοσίου συμφέροντος, αλλιώς θα πουληθούν και θα κτιστούν όσα έχουν γλυτώσει ως σήμερα.

Δεύτερον, το 2017 με εντολή της ΕΤΑΔ συντάχθηκε από το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος / Urban Environment Laboratory το Σχέδιο Διαχείρισης των Ακτών της Αττικής. Το σχέδιο συνιστά την πρόταση επικαιροποίησης του διατάγματος του 2004 με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και την περιβαλλοντική προστασία του Σαρωνικού. Έχει ως βάση το Ρυθμιστικό Σχέδιο και τα σχέδια για την κλιματική αλλαγή, τη βιώσιμη κινητικότητα, την προστασία της θάλασσας και της βιοποικιλότητας.

Αυτό είναι μία σοβαρή, βιώσιμη και περιβαλλοντικά αξιόπιστη πρόταση για το μέλλον του Σαρωνικού.

Η πλήρης μελέτη για όσες και όσους ενδιαφέρονται είναι εδώ:

http://oldwww.arch.ntua.gr/sites/default/files/

_____

κείμενο: Νίκος Μπελαβίλας, καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και διευθυντής του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος,

The post SOS – Η Ακτογραμμή από Πειραιά έως Σούνιο προς “αξιοποίηση” appeared first on Void Network.

«Εάν καταφέρουμε να καθαρίσουμε το έδαφος από τα ζιζάνια του παρελθόντος και του παρόντος, θα αφήσουμε στους απογόνους μας τη μεγαλύτερη και ασφαλέστερη κληρονομιά όλων των εποχών.» – Emma Goldman, 1910 

Οι άνθρωποι είναι ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα της εξέλιξης των ειδών. Το γεγονός ότι είμαστε, στο βαθμό που μπορούμε να γνωρίζουμε, το πιο εξελιγμένο πλάσμα στη φύση, προσφέρει μεγάλη δύναμη και στον καθένα μας μία μεγάλη ευθύνη. Η επίλυση προβλημάτων είναι κάτι που κάνουν όλοι οι άνθρωποι με διαισθητικό τρόπο σε καθημερινή βάση. Δεν έχει σημασία η κοινωνική τάξη, η φυλή, η ηλικία ή το εκπαιδευτικό επίπεδο. Το κάθε άτομο μπορεί και επιλύει προβλήματα κάθε μέρα. Το μέγεθος, η μορφή και ο τρόπος που εκδηλώνονται αυτά τα προβλήματα ποικίλλουν σημαντικά, αλλά υπάρχει ένα κυρίαρχο πρόβλημα που υπερβαίνει όλα τα υπόλοιπα και επηρεάζει τον κάθε έναν από εμάς. Αυτό το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός. Αυτή η μορφή οικονομίας του ελεύθερου εμπορίου που βασίζεται σε μοντέλα αέναης ανάπτυξης έχει αποδειχθεί ότι είναι μη βιώσιμη. Μια λύση στο σήμερα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης μαζί με όλα του τα έμβια όντα, ανθρώπινα και μη, εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, μπορεί να βρεθεί στους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (2015) (ΣΒΑ, αγγλικά: SDGs). Υπάρχει επίσης ήδη από τον 19ο αιώνα μια πολιτική φιλοσοφία που μπορεί να προσφέρει ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο που θα συνοδεύει τις επαρκώς καθορισμένες επιστημονικές λύσεις στα περιβαλλοντικά μας ζητήματα. Ο αναρχισμός, μια πολιτική φιλοσοφία που ξεκίνησε ως κριτική στον βιομηχανικό καπιταλισμό (Proudhon, 1893, 48), υποστηρίζει ότι η κοινωνία είναι απόλυτα ικανή για την αυτοκυβέρνηση (Miller, 2003, 3). Δεν είναι μέσα στη σφαίρα αυτού του δοκιμίου να υπερασπιστεί τον αναρχισμό ενάντια στη δυσφήμιση που έχει δεχτεί*. Αντίθετα, ο πολιτικός αναρχισμός του Proudhon θα χρησιμοποιηθεί για να συνοδεύσει τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του ΟΗΕ ως ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σχέδιο για έναν βιώσιμο πλανήτη. 

Ο στόχος Νο. 16 των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης απαιτεί «ειρήνη, δικαιοσύνη και ισχυρούς θεσμούς». Προφανώς, αυτές οι αρετές είναι κάτι που η παγκόσμια κοινότητα φαίνεται να στερείται. Ο συμβατικός αναρχισμός επικεντρώνεται στην ατομική και κοινωνική συνεργασία και συνοχή και «παροτρύνει τον άνθρωπο να σκεφτεί, να διερευνήσει, να αναλύσει την κάθε πρόταση» (Goldman, 1921, 22-23). Η ενστάλαξη της αναρχικής πολιτικής φιλοσοφίας, ιδεολογίας και πρακτικής του Proudhon θα κάνει την επίτευξη αυτού του στόχου πιο ρεαλιστική, επειδή έχει αναπτυχθεί μέσω επαγωγικής συλλογιστικής (Proudhon, 1893). Όπως φαίνεται στην «Κλίμακα της Γνώσης» από τον Δρ Floris Van den Berg, είναι η ίδια και εξαιρετικά σίγουρη μέθοδος απόκτησης της γνώσης που χρησιμοποιείται επίσης στις φυσικές επιστήμες όπως είναι η φυσική και η χημεία (Van den Berg, 2012). Με αυτή την έννοια, ο αναρχισμός έχει κάτι από την επιστήμη της πολιτικής. Καθώς το είδος μας ανέπτυξε την ελεύθερη βούληση έναντι των βασικών ενστίκτων επιβίωσης, οι άνθρωποι ήταν τα πρώτα ζώα που άρχισαν να ζουν εκτός του φυσικού νόμου. Αυτό μας προσφέρει αμέτρητες καινοτομίες που παρέχουν την άνεση και την ασφάλεια για να αμφισβητήσουμε την ίδια την ύπαρξη. Πριν από την έλευση της επιστήμης, ήταν ευρέως αποδεκτό ότι ήμασταν απόγονοι θεϊκών όντων και, με τη μόνη προϋπόθεση να ακολουθούμε ένα σύνολο κανόνων που θεσπίστηκαν από αυτούς τους θεούς, η Γη και τα πάντα πάνω σε αυτήν ήταν άπειρα και φτιαγμένα για εμάς. Αυτή η ανθρωποκεντρική προοπτική που ενσταλάζεται στην ετερονομία της ηθικής εξακολουθεί να είναι βαθιά χαραγμένη στην παγκόσμια κοινωνία. Ωστόσο, η αναγνώριση των ανθρωπογενών περιβαλλοντικών επιπτώσεων μπορεί να χρονολογηθεί από το διάλογο Κριτίας του Πλάτωνα, όπου σημειώνεται με αδιαφορία η διάβρωση του εδάφους και η αποψίλωση των δασών λόγω της προόδου της γεωργίας (Attfield, 2018, 3). Το μοιραίο ελάττωμα της ανθρωπότητας είναι η συνέχιση του ανθρωποκεντρισμού. Αν μπορούμε να δούμε τον άνθρωπο μόνο σαν την αποκορύφωση της ζωής για τον οποίο αποκλειστικά και μόνο δημιουργήθηκε η Γη, σε αντίθεση με απλώς ένα ακόμη βήμα στον εξελικτικό χρόνο, τότε δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε με βιώσιμο τρόπο. Αυτή η επιβαλλόμενη ηθική της ετερονομίας αφαιρεί συστηματικά τις αρετές της αυτογνωσίας, της αυτο-ευθύνης και της αυτονομίας που είναι απαραίτητες για να καταλάβουμε ότι το οικοσύστημα είναι πεπερασμένο και ότι ίσως δεν είμαστε το παν ούτε η ύστατη στιγμή της βιολογικής εξέλιξης. 

Ο αναρχισμός προσπαθεί να φέρει αυτές τις αρετές στο επίκεντρο της προσοχής της ανθρωπότητας καλώντας για την εξάλειψη των αρχών της ετερονομίας που βρίσκονται μέσα στους θεσμούς της θρησκείας, της ιδιοκτησίας και της κυβέρνησης (Goldman, 1910; Proudhon, 1892). Μετά την Πράσινη Επανάσταση της δεκαετίας του 1950, η οποία περιλάμβανε τη χρήση των τότε πρόσφατα αναπτυγμένων χημικών λιπασμάτων και τεχνικών βαριάς άρδευσης για τη μεγιστοποίηση της παραγωγής τροφίμων, η ανάπτυξη της περιβαλλοντικής επιστήμης και η ανησυχία για τις επιπτώσεις της αυξημένης γεωργίας και εκβιομηχάνισης μεγάλης κλίμακας έγιναν γρήγορα πιο διαδεδομένες. Με την κυκλοφορία της Σιωπηλής Άνοιξης της Rachel Carson το 1962, η μη επιστημονική κοινότητα μπόρεσε να διαβάσει μια γοητευτική και όμορφα γραμμένη πρόζα που περιέγραφε με σαφήνεια την εξάπλωση των ρύπων από τη μία πλευρά του κόσμου στην άλλη (Attfield, 2018, 3). Το 1972, δημοσιεύθηκε η μελέτη με τίτλο Τα Όρια Της Ανάπτυξης. Γραμμένη από μια διεθνή διεπιστημονική ομάδα ακαδημαϊκών από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT), αξιολόγησε πέντε βασικούς παράγοντες που περιορίζουν την ανάπτυξη του είδους μας: αύξηση του πληθυσμού, μη ανανεώσιμοι πόροι, ρυθμοί βιομηχανικής και γεωργικής παραγωγής και παραγωγή ρύπων (Meadows et al, 1972, 11). Είναι σαφές ότι αυτοί οι πέντε δείκτες ισχύουν και σήμερα. Η μελέτη επιχείρησε επίσης να προσφέρει ένα προσβάσιμο εγχειρίδιο για το πώς μπορούμε να «επιτύχουμε μια κατάσταση παγκόσμιας ισορροπίας» περιορίζοντας τους εαυτούς μας και την παραγωγή των υλικών αγαθών, έτσι ώστε να μπορέσουμε να «ζήσουμε επ ‘αόριστον» (Meadows et al, 1972). Τα κείμενα σε αυτή τη μελέτη αποτέλεσαν μερικές από τις πρώτες πρωτοβουλίες των περιβαλλοντολόγων για την παροχή σύνθετων πληροφοριών με συνοπτικό και προσιτό τρόπο για το ευρύ κοινό. Με αυτή την έννοια, οι διάφοροι ερευνητές που ασχολούνται με το περιβάλλον είχαν ως στόχο να επεκτείνουν τον κυρίαρχο ανθρωποκεντρισμό σε μια πιο «οικοκεντρική» (Attfield, 2018, 12) κοσμοθεωρία. Αν και μια πολύ πιο διαστρεβλωμένη και σιωπηλή φωνή, ο αναρχισμός (Goldman, 1910; Το Proudhon, 1893) αναγνώρισε αυτήν την οικοκεντρική κοσμοθεωρία διατηρώντας τη φιλοσοφία ότι οι Θεοί και το Κράτος είναι κοινωνικά κατασκευασμένες εξουσιαστικές μορφές που μπορούν να υπάρξουν μόνο μέσω της υποβολής των ανθρώπων στους κανόνες που περιγράφονται από αυτές τις αρχετυπικές μορφές. 

Εν τω μεταξύ, περίπου την εποχή που δημοσιεύονταν Τα Όρια της Ανάπτυξης, μια νέα ιδεολογία του καπιταλισμού είχε εισαχθεί και υιοθετηθεί αμέσως από κυβερνήσεις και βιομηχανίες σε όλο τον κόσμο. Προωθούσε κυρίως τρεις υποθέσεις: (1) «η εμπορική αξία θα μπορούσε να μεγιστοποιηθεί με την παράδοση της διαχείρισης των εταιρειών και της δημόσιας πολιτικής σε εξαιρετικά έξυπνους και κινητοποιημένους ανθρώπους», (2) «η εμπορική αξία, μεγιστοποιημένη με αυτόν τον τρόπο, θα ήταν ένας καλός πληρεξούσιος της κοινωνικής αξίας χωρίς την κυβερνητική παρέμβαση», και (3) «οι αναδιανομές του εισοδήματος που προκύπτουν από αυτή τη μεγιστοποίηση, είτε εντός των χωρών είτε μεταξύ τους, δεν ήταν κάτι που θα έπρεπε να ανησυχεί τους οικονομολόγους» (Collier et al, 2021, 638). Αυτά τα αποσπάσματα προέρχονται από το Καπιταλισμός: τι έχει πάει στραβά, τι πρέπει να αλλάξει και πώς μπορεί να διορθωθεί, ένα άρθρο του 2021 στο Oxford Review of Economic Policy που θέτει αυτά τα ερωτήματα σε μια επιλογή από κορυφαίους οικονομολόγους οπαδούς του καπιταλισμού. Η σύνοψη αυτών των υποθέσεων ακολουθείται αμέσως από τη δήλωση: «Δυστυχώς, κανένα κομμάτι αυτής της νέας ιδεολογίας δεν αποδείχθηκε σωστό» (Collier et al, 2021, 638). Επίσης, το άρθρο αναφέρει ότι αυτοί οι 3 κύριοι παράγοντες της νεότερης εκδήλωσης του καπιταλισμού «κατέληξαν σε κοινωνικές και πολιτικές πολώσεις που έχουν γίνει μη βιώσιμες» (Collier et al, 2021, 638). Είναι σαφές πως υπάρχει πλέον συναίνεση από όλες τις πλευρές ότι η τρέχουσα κυρίαρχη οικονομική μεθοδολογία και η συνακόλουθη μορφή της κοινωνίας δεν είναι βιώσιμες και αποτελούν αποτέλεσμα παραπληροφόρησης και παραπλανητικής καθοδήγησης (Attfield, 2018; Collier et al, 2021; Goldman, 1910; Miller, 2010; Proudhon, 1893; van den Berg, 2012). Υπό το φως αυτής της αποκάλυψης, δίνει ελπίδα το γεγονός ότι υπάρχουν λόγοι για τη συστημική αλλαγή. 

Ένας κοινός όρος που χρησιμοποιείται για την κριτική της παγκοσμιοποίησης και του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς είναι η «νεοαποικιοκρατία». Περιγράφει το φαινόμενο όπου τα έθνη που είχαν προηγουμένως καταστραφεί λόγω της αποικιοκρατίας βρίσκονται τώρα στο στόχαστρο για τους εξαιρετικά πολύτιμους πόρους που βρίσκονται στο υπέδαφός τους, όπως πολύτιμα μέταλλα και πετρέλαιο. Με δηλώσεις όπως, «Η μεγάλη ανεκμετάλλευτη δεξαμενή από φθηνά εργατικά χέρια νέων ανθρώπων για τις επόμενες δεκαετίες είναι η Αφρική και η περιοχή είναι ώριμη για συμβατικό καπιταλισμό», επίσης από τη σελίδα 643 του άρθρου του Oxford Economic Policy Review του 2021, είναι σαφές ότι πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση για να πάρουμε την απόφαση για ένα παγκόσμιο σύστημα που δεν θα μας οδηγήσει πίσω αλλά προς τα εμπρός. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς θεωρείται ως μια νέα μορφή αποικιοκρατίας. Μια άλλη άποψη της ίδιας ιδέας μπορεί να βρεθεί μέσα στο άρθρο προς υπεράσπιση του καπιταλισμού, στη διάκριση μεταξύ «νικητών» και «μεγάλων ομάδων μη αποζημιωμένων ηττημένων» μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα (Collier et al, 2021). Εύστοχα, το αποτέλεσμα ήταν και είναι «η δυσαρέσκεια και ο πολιτικός ακτιβισμός με απρόβλεπτες επιπτώσεις» (Collier et al, 2021). Στο άρθρο δεν γίνεται καμία περεταίρω ανάλυση. Ο μόνος τρόπος κατανόησης του πολιτικού ακτιβισμού σε αυτή τη δήλωση είναι με την αόριστη και αρνητική συσχέτιση των «απρόβλεπτων επιπτώσεων». Αυτό παρουσιάζει μια πλάνη γύρω από το τι μπορεί να προέλθει από τον θετικό πολιτικό ακτιβισμό που έρχεται ως απάντηση σε μη ικανοποιητικούς νόμους και κανονισμούς. Ένα άμεσο παράδειγμα θετικού πολιτικού ακτιβισμού από τους αναρχικούς είναι το dumpster-diving (ΣτΜ: ανακύκλωση απορριμμάτων από κάδους οικοδομών, βιομηχανίας, εμπορίου και οικιακών συγκροτημάτων). Η Ann Meneley (2018) παρουσιάζει συγκεκριμένα την άποψη των Δανών dumpster-divers ότι, «Θεωρείται λειτουργικό, καθώς η σπατάλη θεωρείται ηλίθια», αν και αυτή είναι μια άποψη κοινή στους περισσότερους σύγχρονους αναρχικούς. Η Meneley αναγνωρίζει επίσης την ομάδα “Food Not Bombs“, η οποία είναι μια διεθνής αναρχική συλλογικότητα που προσφέρει στους φτωχούς και άστεγους πληθυσμούς γεύματα μαγειρεμένα εξ ολοκλήρου από τρόφιμα που έχουν διασωθεί μέσα από κάδους απορριμμάτων. Το dumpster diving είναι μια πράξη άμεσης εξέγερσης που έχει λόγο ύπαρξης μόνο όταν ένα έθνος ζει με λιγότερα από αυτά που ξοδεύει. Το Εκπαιδεύοντας τους Ηλίθιους είναι μια ιδέα που αναπτύχθηκε από τον Δρ Van den Berg (2012) η οποία πραγματεύεται, μεταξύ άλλων, ότι το συνδυασμένο οικολογικό αποτύπωμα του παγκόσμιου πληθυσμού πρέπει να παραμείνει εντός των ορίων της ικανότητας του πλανήτη να υποστηρίξει το είδος μας. Η ίδια σύλληψη αντηχεί μέσα στην έκθεση για Τα όρια της ανάπτυξης. Ο φαινομενικά εμπρηστικός τίτλος αυτής της ηθικής σύλληψης θέτει ως στόχο να επαναφέρει στο προσκήνιο ένα ηθικό πρότυπο στο οποίο έχουν αναφερθεί πολλά μεγάλα μυαλά όπως ο Albert Einstein, ο οποίος φέρεται να είπε: «Ο κόσμος είναι ένα επικίνδυνο μέρος για να ζει κανείς, όχι εξαιτίας εκείνων που κάνουν κακό, αλλά εξαιτίας εκείνων που κοιτάζουν και δεν κάνουν τίποτα». Στην εποχή της γνώσης και της τεχνολογίας, δεν είναι πλέον αποδεκτό να προσποιείται κανείς την άγνοια για τις πολλές συνέπειες μιας ζωής που βασίζεται στην παραγωγή, την κατανάλωση και την άπειρη ανάπτυξη μέσα σε ένα πεπερασμένο οικοσύστημα. Σε αυτό το σημείο που βρισκόμαστε, είναι μόνο από ηλιθιότητα για όσους από εμάς γνωρίζουν και δεν ενεργούν. 

Εκτός από την περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή που προκαλείται από τις παγκόσμιες εμπορικές και βιομηχανικές πρακτικές, η κινητήρια δύναμη του καπιταλισμού, ο καταναλωτισμός, είναι εγγενώς μη βιώσιμος. Αν και κάποτε ήταν σημάδι πλούτου και ευημερίας όταν οι πολίτες μιας χώρας ήταν σε θέση να είναι αποτελεσματικοί καταναλωτές, ο καταναλωτισμός σήμερα περιγράφεται συχνότερα ως βλαβερός για την υγεία (Meneley, 2018). Από τη μία πλευρά, οι πολίτες σε φτωχές περιοχές, δηλαδή οι «χαμένοι», ζουν ζωές «ακούσιας απλότητας» (Meneley, 2018). Από την άλλη, οι ψυχικές ασθένειες που παρουσιάζονται μέσα από συμπεριφορές όπως είναι η ακόρεστη συσσώρευση αντικειμένων (hoarding) και οι σωματικές ασθένειες όπως η νοσηρή παχυσαρκία αυξάνονται ανεξέλεγκτα στα πλουσιότερα έθνη ή στα έθνη των «νικητών». Κατά συνέπεια, πρωτοβουλίες που ενθαρρύνουν τον μινιμαλισμό ή την «εθελοντική απλότητα» αναδύονται ως απάντηση σε αυτές τις ασθένειες της υπερκατανάλωσης (Meneley, 2018). Ο καπιταλισμός επικεντρώνεται στην απεριόριστη μεγιστοποίηση του κέρδους μέσω των καταναλωτικών δαπανών, επομένως απαιτεί τεχνικές branding και διαφήμισης για την προώθηση της αύξησης της κατανάλωσης. Αυτές οι τακτικές συχνά περιλαμβάνουν τη δημιουργία μιας αίσθησης του εαυτού για τον καταναλωτή και την ενθάρρυνση του “self-branding”, καθώς ο καταναλωτής θα πρέπει να βλέπει τον εαυτό του ως εμπόρευμα (Meneley, 2018). Ο αναρχισμός προσδίδει αξία στην ατομική ελευθερία της έκφρασης και ζητά την κατάργηση της ιδιοκτησίας (Goldman, 1910; Proudhon, 1893). Όπως εκφράζεται τόσο εύγλωττα από την Emma Goldman, μια διακεκριμένη αναρχική και πρωτοπόρο φεμινίστρια, η αξία εκδηλώνεται από κάποιον «στον οποίο η κατασκευή ενός τραπεζιού, το χτίσιμο ενός σπιτιού, ή το όργωμα του εδάφους, είναι ό,τι είναι ο πίνακας ζωγραφικής για τον καλλιτέχνη και η ανακάλυψη για τον επιστήμονα, – το αποτέλεσμα της έμπνευσης, της έντονης λαχτάρας και ενός ζωηρού ενδιαφέροντος για την εργασία ως δημιουργική δύναμη» (Goldman, 1921, 24). Με άλλα λόγια, ο αναρχισμός ενθαρρύνει το άτομο να βρει ποια εργασία θα μπορεί να κάνει που τελικά δεν θα μοιάζει με δουλειά αλλά θα την αισθάνεται σαν την εκπλήρωση των προσωπικών του αξιών. Αυτή η αναγνώριση του «εαυτού» σε ένα μονοπάτι επαγγελματικής εξέλιξης επιτρέπει ένα επίπεδο προσωπικής ευθύνης και κοινωνικής υποχρέωσης που συχνά δεν χωράει μέσα σε μια καταναλωτική κοινωνία. 

Έτσι, ενώ το παγκοσμιοποιημένο εμπόριο ξεκληρίζει τα υπανάπτυκτα έθνη, ο καταναλωτισμός μαστίζει τα υπόλοιπα και η μεγαλύτερη ζημιά προκαλείται στο οικοσύστημα και στα μη ανθρώπινα όντα. Με τον ίδιο τρόπο που κανείς δεν θα αμφισβητούσε τις φρικαλεότητες του ιμπεριαλισμού, της αποικιοκρατίας, του φασισμού ή της οποιασδήποτε άλλης μορφής απόλυτης εξουσιαστικής ηγεμονίας, έτσι είναι ευρέως γνωστές και οι τεράστιες ανισότητες μεταξύ των νικητών και των ηττημένων στον καπιταλισμό. Επιπλέον, η πλήρης καταστροφή της βιοποικιλότητας, των φυσικών πόρων και του οικοσυστήματος του πλανήτη δεν αποτελούν είδηση.  

Το σημερινό παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και η φερόμενη έλλειψη πολιτικών παρεμβάσεων έχουν αποτύχει. Η λύση πρέπει να είναι η πλήρης αναμόρφωση αυτών των στοιχείων. Στο συμπέρασμα που βγάζει το Oxford Economic Policy Review, οι καπιταλιστές οικονομολόγοι συνοψίζουν τρία υποκείμενα ζητήματα που αναφέρονται συνήθως σχετικά με το πώς «οι παθογένειες της οικονομίας έχουν αποπροσανατολίσει τις πολιτικές». Είναι εν ολίγοις τα ακόλουθα: (1) «… η ανεπαρκής απεικόνιση του ατόμου στα συμβατικά οικονομικά ως κάποιου που ασχολείται αποκλειστικά με την κατανάλωση και το τι θα κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Αντίθετα, η εξελικτική βιολογία υποδεικνύει ότι παρακινούμαστε έντονα από στόχους πέραν της κατανάλωσης και του ελεύθερου χρόνου μας και ότι έχουμε την ικανότητα να φέρουμε ηθικά φορτία», (2) «… ευρεία υποστήριξη για μεγαλύτερη αποκέντρωση στη λήψη τοπικών αποφάσεων και έμφαση στη σημασία της συνεργασίας μέσα στις κοινότητες. Αντίθετα από το να είναι εγωιστικά ατομικιστές, οι άνθρωποι έχουν μια ισχυρή ικανότητα να συνεργάζονται μέσα στις κοινότητες», και (3) «… ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει εξελιχθεί ώστε να είναι κατάλληλος για να παίρνει αποφάσεις υπό καθεστώς αβεβαιότητας, και η λήψη αποφάσεων, όταν ανατίθεται σε αποκεντρωμένες ομάδες μέσα στις οποίες οι άνθρωποι συνεργάζονται με φυσικό τρόπο, επιτρέπει την ταχεία εκμάθηση μέσω του πειραματισμού και της μίμησης», (Collier at al, 2021, 647).

Ο αναρχισμός περιείχε πάντα αυτές ακριβώς τις ιδεολογίες, καθώς είναι ένα πολιτικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο που αναπτύχθηκε πριν από έναν αιώνα λόγω της δυσαρέσκειας με το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα σε έναν εκβιομηχανισμένο, παγκοσμιοποιημένο κόσμο (Proudhon, 1893). Σε αυτόν τον κόσμο, η αναρχική πολιτική φιλοσοφία του Proudhon είναι το μόνο διαθέσιμο και μακροχρόνιο κοινωνικοπολιτικό σχέδιο για την επίτευξη ενός βιώσιμου πλανήτη. 

Lina Miller 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Νίκος Γκατζίκης – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κενό Δίκτυο

ΠΗΓΗ: https://freedomnews.org.uk/2022/02/04/make-anarchism-great-again

*Δείτε τα ακόλουθα κείμενα για πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με το θέμα: 

Egoumenides, M. (2014). Philosophical Anarchism and Political Obligation. Bloomsbury Academic. 

Pritchard, A. (2010). What can the absence of anarchism tell us about the history and purpose of International Relations? Review of International Studies, 37, 1647–1669. doi:10.1017/S0260210510001075 

Αναφορές: 

Attfield, D. (2018). Environmental Ethics. A very short introduction. Oxford: Oxford University Press 

Collier, P. et al. (2021). Capitalism: what has gone wrong, what needs to change, and how it can be fixed. Oxford Review of Economic Policy, 37 (4), 637–649 https://doi.org/10.1093/oxrep/grab035 

Proudhon, J.P. (1893). Property is Theft. In D. Guérin & P. Sharkey (Eds.), No Gods, No Masters: An Anthology of Anarchism (pp. 48-54). AK Press. 

Goldman, E. (1910). Anarchism: What it really stands for. In H. Havel (Eds.), Anarchism and other essays (pp. 21-29). Mother Earth Publishing Association. 

Meadows, D.H. et al. (1972). The Limits to Growth: A report for the Club of Rome’s Project on the Predicament of Mankind. Potomac Associates. https://www.clubofrome.org/publication/the-limits-to-growth/ 

Meneley, A. (2018.) Consumerism. Annual Review of Anthropology 47, 117-132, https://doi-org.proxy.library.uu.nl/10.1146/annurev-anthro-102116-041518 

Miller, D. (2003). Political Philosophy: A very short introduction. Oxford: Oxford University Press. 

United Nations. (2015). THE 17 GOALS: Sustainable Development. In Sdgs.Un.Org. Retrieved January 4, 2022, from https://sdgs.un.org/goals 

Van den Berg, F. & Meindertsma, J. (2012). Ethics: Philosophy for a Better World. [Poster for PSE2 course]. Geosciences Department. Utrecht University. 

Van den Berg, F. & Meindertsma, J. (2012). Philosophy of Science. [Poster for PSE2 course]. Geosciences Department. Utrecht University. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Η σημασία του Αναρχισμού στην εποχή μας appeared first on Void Network.

-Η αγωγή που κατέθεσε η ελληνογερμανική εταιρεία «Ενεργειακή Κυκλάδων» με την οποία απαιτεί 328.000 ευρώ από 100 Τηνιακούς. Η εταιρεία ζητά το προαναφερόμενο ποσό για διαφυγόντα κέρδη και ηθική βλάβη, εξαιτίας των κινητοποιήσεων διαμαρτυρίας φορέων και κατοίκων του νησιού που απέτρεψαν την εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Παράλληλα, αιτείται και την επιβολή ποινής φυλάκισης ενός έτους στους εναγόμενους, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης και συμμετοχής αυτών σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία σχετική με εργασίες της στο μέλλον.
https://cyclades24.gr/2020/07/tinos-me-agoges-kata-ton-politon-strefete-i-eteria-gia-to-eoliko-parko

-Τρεις αγωγές των εταιρειών του ομίλου «ΟΝΕΧ», που διαχειρίζονται το ναυπηγείο της Σύρου, εναντίον του Παρατηρητηρίου Ποιότητας Περιβάλλοντας Σύρου (ΠΠΠΣ). Το ΠΠΣΠ, που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2020, προχώρησε σε μια σειρά δράσεων για τη θαλάσσια και ατμοσφαιρική ρύπανση στην Ερμούπολη, καθώς και για την ύπαρξη βαρέων τοξικών μετάλλων στο λιμάνι της. Το ΠΠΠΣ δέχτηκε τον Νοέμβριο μια πρώτη αγωγή ύψους 1.000.000 ευρώ από τον όμιλο ΟΝΕΧ για συκοφαντική δυσφήμιση, διαφυγόντα κέρδη και ηθική βλάβη και εν συνεχεία άλλες δύο ανάλογες αγωγές (ύψους 1.000.000 η καθεμία)
https://edromos.gr/ochi-sti-fimosi-ton-politon-tis-syrou-apo-tin-onex/

Η αγωγή που κατέθεσε ο Ευστάθιος Λιάλιος, υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», με την οποία απαιτεί αποζημίωση 100.000 ευρώ για ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Σταυρούλας Πουλημένη (με απειλή προσωπικής κράτησης της δημοσιογράφου, αν δεν καταβληθούν) και το site alterthess της Θεσσαλονίκης υποστηρίζοντας ότι το ρεπορτάζ («Δύο υψηλόβαθμα στελέχη της Ελληνικός Χρυσός καταδικάστηκαν για ρύπανση του νερού στην Β. Χαλκιδική») συνιστά παράνομη επεξεργασία των προσωπικών του δεδομένων χωρίς τη συναίνεσή του, ότι προσβάλλει βάναυσα την προσωπικότητά του, ότι του προξένησε ψυχική ταραχή και ψυχικό άλγος και ότι υπέστη ηθική βλάβη. Το ρεπορτάζ αφορούσε την καταδίκη του ενάγοντα αλλά και ενός δεύτερου υψηλόβαθμου στελέχους της «Ελληνικός Χρυσός» σχετικά με ρύπανση των επιφανειακών υδάτων και υποβάθμιση του περιβάλλοντος της βορειοανατολικής Χαλκιδικής μέσα από μια σειρά παραβιάσεων της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Η αγωγή, που θα εκδικαστεί στις 3/3/2022 δεν κάνει πουθενά λόγο για συκοφαντική δυσφήμιση ή ψευδείς ειδήσεις.
https://alterthess.gr/dyo-ypsilovathma-stelechi-tis-ellinikos-chrysos-katadikastikan-gia-rypansi-toy-neroy-stin-v-chalkidiki

-Η μήνυση της εταιρείας «WRE Ελλάς» εναντίον 19 πολιτών από την περιοχή της Τοπικής Κοινότητας Παντάνασσας και Κουλεντίων του Δήμου Μονεμβασίας, επειδή στις 22/08/2018 κατέθεσαν στοιχεία στο Δασαρχείο Μολάων, στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Σπάρτης και στο Α.Τ Νεάπολης αναφορικά με την διάνοιξη δρόμου μήκους 1.500 μέτρων και πλάτους 6 έως 10 μέτρων μέσα σε δασική περιοχή. Η εταιρείας WRE EΛΛΑΣ έχει κατηγορήσει και ζητάει την δίωξη σύσσωμου του Δημοτικού συμβούλιο του Δήμου Μονεμβασίας, φορέων, συλλόγων, επιτροπής αγώνα, ραδιοφωνικών σταθμών και πολιτών της περιοχής, που αντιτίθενται εδώ και 20 χρόνια στο αιολικό πάρκο, γιατί εξάντλησαν όλα τα νόμιμα μέσα και προχώρησαν σε ειρηνικές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας και ενημέρωσης για τους σχεδιασμούς της εταιρείας.
https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/329382_sto-skamni-epeidi-katiggeilan-paranomi-dianoixi-dromoy

-Η αγωγή που κατέθεσε η εταιρεία «WRE ΕΛΛΑΣ» κατά του δημοσιογράφου Τάσου Σαραντή και της «Εφημερίδας των Συντακτών» για ρεπορτάζ που αφορά την ανωτέρω δίωξη στην Μονεμβασιά, με τον τίτλο «Οι ανεμογεννήτριες “γεννούν” βιομηχανία διώξεων» απαιτώντας αποζημίωση 225.000 ευρώ από τον ίδιο και την εφημερίδα. Η εταιρεία κατηγορεί τον δημοσιογράφο για δήθεν «δημοσίευση ψευδών, συκοφαντικών και προσβλητικών για την εταιρεία ισχυρισμών προσβάλλοντας βάναυσα το νομικό πρόσωπο της εταιρείας και θίγοντας ευθέως την επιχειρηματική δραστηριοποίησή της (…) στο πλαίσιο ενός γενικότερου ενορχηστρωμένου σχεδίου». Εξάλλου, η εταιρεία αξιώνει 1.000 ευρώ για κάθε επιπλέον αναφορά στο πρόσωπό της και να απαγγελθεί προσωρινή κράτηση 12 μηνών στο δημοσιογράφο και στον πρόεδρο του Δ.Σ. της εταιρείας που εκδίδει την εφημερίδα, ως μέσο εκτέλεσης της απόφασης που θα εκδοθεί.
https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/329293_agogi-gia-reportaz-poy-aforoyse-biomihania-dioxeon

Τα περιβαλλοντικά κινήματα, οι τοπικές κοινωνίες και επιτροπές αγώνα έχουν πετύχει σημαντικές νίκες προάσπισης του περιβάλλοντος και των κατά τόπους οικοσυστημάτων, έχοντας να αντιπαλέψουν “μεγάλα πράσινα συμφέροντα”, κατά παραγγελία νομοσχέδια, κατασταλτικούς κρατικούς μηχανισμούς με παρουσία ΜΑΤ, πλάγιες και νυχτερινές μεθοδεύσεις, υπερταχείες δημόσιες διαβουλεύσεις και ταυτόχρονα, την αποσιώπηση όλων αυτών από τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Τέτοιες νίκες μετράμε στα Άγραφα, στο Νυμφαίο, στις Νησίδες του Αιγαίου, στη Σαμοθράκη, στο Τελέθριο και τη Μακρολούκα και για να επιτευχθούν χρειάστηκαν πάντα την ενεργό και διαρκή δράση σε τοπικό επίπεδο, επιστημονική τεκμηρίωση αλλά και τη στήριξη ενός ευρύτερου μετώπου ενεργών πολιτών που ενημερώθηκαν, διέδωσαν την πληροφορία ή/και συμμετείχαν στις δημόσιες διαβουλεύσεις, σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και ενημερωτικές δράσεις, συζητήσεις και δρώμενα.

Οι πρόσφατες αγωγές των “πράσινων επενδυτών” δείχνουν πως στην πραγματικότητα αυτοί μας φοβούνται. Αυτό δείχνουν οι αντιδράσεις τους με την καταστολή, τις μηνύσεις και τις αγωγές. Ωστόσο, το ζήτημα των αγωγών SLAPP με το αίτημα της οικονομικής αποζημίωσης είναι πολύ επικίνδυνο και πρέπει να το ανακόψουμε πριν επεκταθεί περισσότερο και καταστεί πάγια τακτική τους.
Ας γίνουν η αφορμή για να μπει ένα πρώτο ανάχωμα σε αυτή την τακτική των ισχυρών ενάντια στους ασθενέστερους. Οι απόπειρες ποινικοποίησης των υπερασπιστών του περιβάλλοντος και οι απόπειρες φίμωσης του δημοσιογραφικού λόγου δεν θα περάσουν.

Συγκεντρωνόμαστε στα δικαστήρια της Ευελπίδων την Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2022 στις 9 π.μ. , όπου εκδικάζεται η αγωγή κατά του δημοσιογράφου Τάσου Σαραντή.

Support Earth | Κενό Δίκτυο | Οδοιπορικό στα Βουνά | Πρωτοβουλία Ενάντια στην Περιβαλλοντική Καταστροφή και την Κλιματική Αλλαγή | Αυτενέργεια | Κίνηση Πολιτών Κυθήρων Dynamo Kythira | Κίνηση Πολιτών Save Andros

The post Στεκόμαστε με το δημοσιογράφο Τάσο Σαραντή ενάντια στις άδικες διώξεις- Κάλεσμα στα δικαστήρια 10-2-2022 appeared first on Void Network.

Γεγονός είναι πως δεν υπάρχει μία ενιαία αναρχική θέση, και πολλοί αναρχικοί αρνούνται να προσφέρουν την οποιαδήποτε πρόταση, υποστηρίζοντας ότι εάν η κοινωνία απελευθερωθεί από το Κράτος και τον Καπιταλισμό, τα πάντα θα αλλάξουν με οργανικό τρόπο και όχι σύμφωνα με κάποιο προκατασκευασμένο σχέδιο. Εξάλλου, η στάση των πολιτικών να βλέπουν τον κόσμο από ψηλά και να επιβάλλουν διάφορες αυθαίρετες αλλαγές, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πολιτισμό που είναι υπεύθυνος για την καταστροφή του πλανήτη και την καταπίεση των κατοίκων του.

Ωστόσο, νιώθω την ανάγκη να περιγράψω έναν πιθανό τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να οργανώσουμε τη ζωή μας, όχι απλά για να προβάλλω μια συγκεκριμένη πρόταση, αλλά επειδή τα απελευθερωτικά οράματα μας καθιστούν ισχυρότερους, και όλοι χρειαζόμαστε θάρρος για να έρθουμε σε οριστική ρήξη με τα υπάρχοντα θεσμικά όργανα και τις λανθασμένες λύσεις που μας προτείνουν.

Για τους σκοπούς αυτού του κειμένου δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε σε κάποια από τις σημαντικές διαφωνίες σχετικά με τις ιδανικές συνθήκες – τα κατάλληλα επίπεδα τεχνολογίας, κλίμακας, οργάνωσης, συντονισμού και θεσμοθέτησης.

Θα περιγράψουμε τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια οικολογική, αντιεξουσιαστική κοινωνία, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τις καθόλου ιδανικές και ιδιαίτερα πολύπλοκες παρούσες συνθήκες.

Επίσης, για λόγους απλότητας, δεν θα μπούμε στην επιστημονική συζήτηση γύρω από το τι είναι και τι δεν είναι βιώσιμο. Αυτές οι συζητήσεις και οι ανάλογες πληροφορίες είναι ευρέως διαθέσιμες, για όσους θέλουν να κάνουν τη δική τους έρευνα.

Βασίζω λοιπόν την περιγραφή αυτού του πιθανού μελλοντικού κόσμου, τόσο σε ό,τι είναι υλικά απαραίτητο, όσο και σε αυτό που είναι ηθικά επιθυμητό, σύμφωνα με τις ακόλουθες θέσεις:

• Η εξόρυξη και κατανάλωση ορυκτών καυσίμων πρέπει να σταματήσει εντελώς.
• Η βιομηχανική παραγωγή τροφίμων πρέπει να αντικατασταθεί από τη βιώσιμη καλλιέργεια τροφίμων σε τοπικό επίπεδο.
• Η συγκέντρωση των δομών εξουσίας είναι εγγενώς εκμεταλλευτική προς το περιβάλλον και καταπιεστική απέναντι στους ανθρώπους.
• Η νοοτροπία της ποσοτικής αξίας, της συσσώρευσης, της παραγωγής και της κατανάλωσης — δηλαδή η νοοτροπία της αγοράς — είναι εγγενώς εκμεταλλευτική προς το περιβάλλον και καταπιεστική απέναντι στους ανθρώπους.
• Η ιατρική επιστήμη είναι εμποτισμένη με μίσος για το ανθρώπινο σώμα και παρόλο που έχει τελειοποιήσει μια πολύ αποτελεσματική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, είναι επιβλαβής για την υγεία μας με τον τρόπο που εφαρμόζεται σήμερα.
• Η αποκέντρωση, η εθελούσια συνεργασία, η αυτοοργάνωση, η αλληλοβοήθεια και ο μη εξαναγκασμός είναι ολοκληρωμένες πρακτικές που έχουν λειτουργήσει ξανά και ξανά, τόσο εντός, όσο και εκτός του Δυτικού Πολιτισμού.

Καλώς ήρθατε στο μέλλον, αυτή είναι μια εικόνα του κόσμου μετά την καταστροφή του καπιταλισμού.

Κανείς δεν περίμενε ποτέ ότι η παγκόσμια κοινωνία θα έμοιαζε έτσι. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό της είναι η ανομοιογένεια. Ορισμένες πόλεις έχουν εγκαταλειφθεί, τα δέντρα μεγαλώνουν μέσα στις λεωφόρους, ποτάμια ρέουν ορμητικά εκεί όπου η άσφαλτος κάλυπτε κάποτε το έδαφος και οι ουρανοξύστες καταρρέουν ενώ τα ελάφια βόσκουν ανάμεσα στα θεμέλιά τους.

Άλλες πόλεις ευημερούν, αν και έχουν γίνει αγνώριστες. Οι στέγες, οι άκτιστοι χώροι και τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε κήπους. Τα οπωροφόρα και καρποφόρα δέντρα μεγαλώνουν στα όρια ανάμεσα στα οικοδομικά τετράγωνα. Οι κόκορες κάθε μέρα καλωσορίζουν την αυγή. Περίπου το ένα δέκατο των δρόμων — οι κεντρικές οδικές αρτηρίες — παραμένουν στρωμένοι με πλάκες ή με χαλίκια και τα λεωφορεία που κινούνται με βιοκαύσιμα τις διασχίζουν τακτικά. Άλλοι δρόμοι, αν και διατρέχονται στη μέση από ποδηλατόδρομους, έχουν καταληφθεί σε μεγάλο βαθμό από τους κήπους και τους οπωρώνες. Τα μόνα κτίρια που έχουν ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρο το εικοσιτετράωρο είναι οι σταθμοί ύδρευσης, τα νοσοκομεία και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Τα θέατρα και τα κοινοτικά κτίρια ηλεκτροδοτούνται τις νύχτες σε ένα εκ περιτροπής σύστημα που προσφέρει τη δυνατότητα να παραμένουν ανοιχτά για βραδιές προβολής κινηματογραφικών ταινιών, συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις. Όλοι όμως έχουν κεριά και λάμπες θυέλλης, οπότε υπάρχει ένα φως σε κάθε παράθυρο κάθε βράδυ μέχρι αργά. Αλλά οι νύχτες δεν έχουν καμία σχέση με το πώς ήταν πριν, γιατί μπορείς να δεις στον ουρανό χιλιάδες αστέρια, και τα παιδιά αντιδρούν με δυσπιστία όταν οι παλιοί τους λένε ιστορίες για το πώς οι άνθρωποι είχαν αποδεχτεί να μην μπορούν να βλέπουν τον έναστρο νυχτερινό ουρανό.

Ο ηλεκτρισμός παράγεται από ένα δίκτυο τοπικών ηλεκτροπαραγωγών σταθμών σε επίπεδο γειτονιάς, καίγοντας γεωργικά απόβλητα (με την χρήση κομποστοποίησης) και βιολογικά καύσιμα, καθώς και από ένα μικρό αριθμό ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών. Αλλά η πόλη λειτουργεί μόνο με ένα κλάσμα της ενέργειας που συνήθιζε να καταναλώνει. Οι άνθρωποι ζουν σε ειδικά κατασκευασμένες παθητικές κατοικίες που είναι σχεδιασμένες για ενεργειακή αποδοτικότητα και εκμετάλλευση του ηλιακού φωτός, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να καταναλώνουν ηλεκτρισμό για τη θέρμανση και την ψύξη. Στις ψυχρότερες περιοχές, η θέρμανση συμπληρώνεται το χειμώνα με την χρήση ανανεώσιμων καυσίμων, αλλά τα σπίτια είναι επαρκώς μονωμένα και οι φούρνοι σχεδιάζονται με τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποδοτικότητα, οπότε δεν χρειάζονται πολλά καύσιμα. Οι άνθρωποι μαγειρεύουν επίσης με φούρνους βιοκαυσίμων ή με ηλιακούς φούρνους στις ηλιόλουστες περιοχές. Ορισμένες πόλεις που διαθέτουν περισσότερη ενέργεια στην παραγωγή και τη συντήρηση ανανεώσιμων μορφών ηλεκτροπαραγωγής (ηλιακής, παλιρροιακής και αιολικής) μαγειρεύουν επίσης με ηλεκτρική ενέργεια. Πολλά κτίρια έχουν κοινόχρηστο πλυντήριο ρούχων, αλλά όλο το στέγνωμα ρούχων γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο: οι άνθρωποι κρεμάνε τις μπουγάδες στο σχοινί.

Κανείς δεν έχει ψυγείο αν και κάθε κτίριο ή όροφος κτιρίου έχει κοινόχρηστο καταψύκτη. Οι άνθρωποι αποθηκεύουν τρόφιμα που χαλάνε όπως γιαούρτι, αυγά και λαχανικά σε φορητά ψυγεία (coolbox) ή σε ένα κελάρι και τρώνε το φαγητό τους φρέσκο ή το κονσερβοποιούν. Οι άνθρωποι καλλιεργούν τα μισά από τα προϊόντα τους σε κήπους στο οικοδομικό τους τετράγωνο. Σχεδόν όλη η τροφή τους καλλιεργείται σε απόσταση είκοσι μιλίων από εκεί που ζουν. Κανένα τρόφιμο δεν παράγεται με γενετική τροποποίηση ή με χημικές ουσίες και όλα εκτρέφονται ή καλλιεργούνται με γνώμονα τη γεύση και τη διατροφική τους αξία, όχι τη αντοχή στη φθορά και την ανθεκτικότητα στη μεταφορά. Με άλλα λόγια, όλα τα τρόφιμα έχουν καλύτερη γεύση και οι άνθρωποι είναι πολύ πιο υγιείς. Οι καρδιακές παθήσεις, ο διαβήτης και ο καρκίνος, οι πιο συχνές αιτίες θανάτου στην καπιταλιστική κοινωνία, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί.

Οι υπερ-ιοί που δημιουργήθηκαν μέσα στον καπιταλισμό και σκότωσαν εκατομμύρια ανθρώπους καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάρρευσής του, έχουν σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί, η χρήση αντιβιοτικών έχει σχεδόν σταματήσει, οι άνθρωποι ζουν σε υγιέστερες συνθήκες παγκοσμίως, έχουν ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα και τα ταξίδια μεγάλων αποστάσεων δεν γίνονται τόσο συχνά ή τόσο γρήγορα. Οι άνθρωποι έχουν επίσης πολύ μεγαλύτερη περιβαλλοντική συνείδηση και προσωπική διασύνδεση με τη βιο-περιφέρειά τους, επειδή τρώνε ό,τι παράγεται τοπικά και στην εποχή του και επειδή οι ίδιοι έχουν βοηθήσει στην παραγωγή του με διάφορους τρόπους.

Κάθε σπίτι διαθέτει τουαλέτα κομποστοποίησης και τρεχούμενο νερό, αλλά όχι αποχέτευση. Έχει γίνει ένας άγραφος κανόνας σε όλο τον κόσμο ότι η κάθε κοινότητα αποκαθιστά και ανακυκλώνει μόνη της τα απόβλητά της. Η διοχέτευση της ρύπανσης σε μια γειτονική περιοχή είναι από τα μεγαλύτερα ταμπού, θεωρείται δείγμα αποτυχίας μιας κοινότητας. Τα λίγα εναπομείναντα εργοστάσια χρησιμοποιούν μύκητες και μικρόβια για να αποκαταστήσουν τα απόβλητα που παράγουν, σε μεγάλα δασικά οικόπεδα γύρω από την εργοστασιακή ζώνη. Οι γειτονιές μετατρέπουν όλα τους τα απόβλητα σε οργανικό λίπασμα (κομπόστ) ή καύσιμα. Η ποσότητα του διαθέσιμου νερού είναι περιορισμένη, έτσι τα κτίρια είναι εξοπλισμένα με λεκάνες συλλογής βρόχινου νερού για τους κήπους. Τα νοικοκυριά που υπερβαίνουν κατά πολύ τη συνιστώμενη ποσόστωση χρήσης νερού κατακρίνονται. Η συνιστώμενη ποσόστωση δεν εφαρμόζεται με επιβολή. Είναι απλά μια συμβουλευτική πρόταση προς τους κατοίκους από τους εργαζόμενους στο συνδικάτο του νερού, με βάση την ποσότητα νερού που επιτρέπεται να εκτραπεί από την υδάτινη πηγή για όλη την πόλη, όπως έχει συμφωνηθεί από όλες τις κοινότητες που μοιράζονται την ίδια λεκάνη απορροής του νερού στην ευρύτερη περιφέρεια.

Στις περισσότερες πόλεις, οι άνθρωποι κάνουν τακτικές ή έκτακτες συνελεύσεις γειτονιάς για τη συντήρηση των κήπων, των μονοπατιών, των δρόμων και των κτιρίων, την οργάνωση των παιδικών σταθμών, τη διαμεσολάβηση σε διαφωνίες και άλλα ζητήματα. Οι άνθρωποι συμμετέχουν επίσης σε συναντήσεις με το οποιοδήποτε συνδικάτο ή έργο υποδομής στο οποίο μπορούν να αφιερώσουν λίγο από το χρόνο τους. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν το συνδικάτο νερού, το συνδικάτο μεταφορών, το συνδικάτο ηλεκτρισμού, ένα νοσοκομείο, μια ένωση οικοδόμων, ένα εργοστάσιο, μια ένωση θεραπευτών, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της υγειονομικής περίθαλψης γίνεται από βοτανολόγους, naturopaths, ομοιοπαθητικούς, βελονιστές, θεραπευτές μασάζ, μαίες και άλλους ειδικούς που κάνουν κατ’ οίκον επισκέψεις φροντίδας.

Τα περισσότερα εργοστάσια είναι όσο το δυνατόν αποκεντρωμένα, με τα άτομα και τις μικρές ομάδες εργασίας να αποκτούν τη συλλογική εμπιστοσύνη από το γεγονός ότι γνωρίζουν πώς να κάνουν τη δουλειά τους, αν και όταν είναι απαραίτητο συντονίζονται μέσω συναντήσεων που συνήθως λειτουργούν ως ανοικτές συνελεύσεις βασισμένες στη συναίνεση, την ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών – και όχι στην επιβολή αποφάσεων, όπου αυτό είναι δυνατόν. Μερικές φορές, οι διαπεριφερειακές συναντήσεις (όπως για τις κοινότητες που μοιράζονται μια υδάτινη λεκάνη απορροής) οργανώνονται με μια δομή αντιπροσώπων, αν και οι συνεδριάσεις είναι πάντα ανοικτές σε όλους και επιδιώκουν να καταλήξουν σε αποφάσεις που να ικανοποιούν όλους/ όλες/ ολ@, καθώς δεν υπάρχουν καταναγκαστικοί θεσμοί και ο εξαναγκασμός οποιουδήποτε είδους αποδοκιμάζεται ευρέως ως «επαναφορά των παλιών ημερών».

Επειδή η εξουσία περιορίζεται πάντα στο τοπικό επίπεδο στο μέγιστο δυνατό βαθμό, η συντριπτική πλειοψηφία της λήψης αποφάσεων πραγματοποιείται από άτομα που ζουν σχετικά κοντά μεταξύ τους ή από ομάδες συνάφειας που συνεργάζονται τακτικά. Από τη στιγμή που πλέον δεν δίνεται έμφαση στον έλεγχο και τη συγκέντρωση εξουσίας, έχουν εκλείψει οι λόγοι επιβολής της ομοιογένειας ή της μίας και μοναδικής έκβασης των πραγμάτων. Οι άνθρωποι έχουν διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος του συντονισμού μπορεί απλά να πραγματοποιηθεί με οργανικό τρόπο, με διαφορετικούς ανθρώπους να λαμβάνουν διαφορετικές αποφάσεις κάθε φορά, ενώ βρίσκουν τρόπους να συμβιβάσουν τις αποφάσεις τους με τις αποφάσεις των υπολοίπων.

Αν και αυτές οι κοινωνίες είναι δομημένες με τρόπο που να δημιουργούν συναισθήματα κοινότητας και αμοιβαιότητας, υπάρχει επίσης μεγάλος χώρος για ιδιωτικότητα και απομόνωση. Πολλές γειτονιές έχουν κοινωνικές κουζίνες και δημόσια εστιατόρια, αλλά οι άνθρωποι μπορούν πολύ συχνά να μαγειρεύουν και να τρώνε μόνοι τους, όταν έχουν αυτή τη διάθεση. Ορισμένες κοινωνίες έχουν δημόσια λουτρά, ενώ άλλες όχι, ανάλογα με την πολιτισμική προτίμηση. Η εξαναγκαστική συλλογικοποίηση των προηγούμενων πειραμάτων στις σοσιαλιστικές ουτοπίες απουσιάζει από αυτόν τον κόσμο. Η ιδιωτική περιουσία έχει καταργηθεί με την κλασική έννοια της ιδιοποίησης μέσων παραγωγής στα οποία βασίζονται άλλοι άνθρωποι για την επιβίωσή τους, αλλά ο καθένας μπορεί να έχει όσα περισσότερα προσωπικά αντικείμενα θέλει – ρούχα, παιχνίδια, βιβλία, ένα μεγάλο βάζο με καραμέλες ή άλλα καλούδια, ένα ποδήλατο κλπ.

Όσο μικρότερη ή πιο οικεία είναι η κοινότητα, τόσο πιο πιθανό είναι να λειτουργήσει μια χαριστική οικονομία – οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το δίνεις ως δώρο, ενισχύοντας τους κοινωνικούς σου δεσμούς και αυξάνοντας την ποσότητα των αγαθών σε κυκλοφορία. Αυτή είναι άλλωστε η μακροβιότερη και πιο συνηθισμένη μορφή οικονομίας στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Πέρα από το επίπεδο της γειτονιάς, ή για αντικείμενα που είναι σπάνια ή που δεν παράγονται τοπικά, οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν εμπόριο. Τα συνδικάτα ορισμένων πόλεων μπορεί να χρησιμοποιούν σύστημα κουπονιών για την κατανομή των αγαθών που είναι σπάνια ή περιορισμένα. Εάν εργάζεστε στο συνδικάτο ηλεκτρισμού, για παράδειγμα, παίρνετε έναν ορισμένο αριθμό κουπονιών που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να αποκτήσετε προϊόντα από το εργοστάσιο ποδηλάτων ή από μια αγροτική κοινότητα εκτός πόλης.

Τα πιο συνηθισμένα αντικείμενα που παράγονται στα εργοστάσια είναι ποδήλατα, μεταλλικά εργαλεία, ύφασμα, χαρτί, ιατρικός εξοπλισμός, βιοκαύσιμα και γυαλί. Ακόμα πιο συνήθη από τα εργοστάσια είναι τα εργαστήρια, στα οποίο οι άνθρωποι κατασκευάζουν πολλά πράγματα σε υψηλότερη ποιότητα και με πιο αργό, πιο αξιοπρεπή (και υγιή) ρυθμό εργασίας. Τα εργαστήρια συνήθως χρησιμοποιούν ανακυκλωμένα υλικά (εξάλλου, υπάρχουν πολλά παλιά εμπορικά κέντρα γεμάτα με σκουπίδια και χρήσιμα απορρίμματα) και φτιάχνουν πράγματα όπως παιχνίδια, μουσικά όργανα, ρούχα, βιβλία, ραδιόφωνα, συστήματα παραγωγής ηλεκτρισμού, εξαρτήματα ποδηλάτων και αυτοκινήτων κ.ά.

Η εργασία δεν είναι υποχρεωτική, αλλά σχεδόν όλοι εργάζονται. Όταν μπορούν να είναι οι ίδιοι αφεντικά της ζωής τους και να φτιάχνουν χρήσιμα πράγματα, οι άνθρωποι τείνουν να απολαμβάνουν την εργασία τους.

Εκείνοι που δεν εργάζονται και δεν συνεισφέρουν με κάποιο τρόπο, συχνά αντιμετωπίζονται χωρίς σεβασμό ή δεν έχουν πρόσβαση σε μερικές από τις ωραιότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής, αλλά θεωρείται αδιανόητο η κοινότητα να αρνείται σε κάποιον την τροφή του ή την ιατρική περίθαλψη. Επειδή δεν βοηθούν τους άλλους, θα είναι πιο δύσκολο να αποκτήσουν σπάνιες τροφές και οι θεραπευτές είναι απίθανο να τους προσφέρουν μασάζ ή βελονισμό. Εάν όμως αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, δεν θα αφεθούν ποτέ να λιμοκτονήσουν, να εξαθλιωθούν ή να πεθάνουν, όπως στον καπιταλιστικό πολιτισμό. Όσοι δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα με την εργασία τους αποτελούν μια μικρή διαρροή στους πόρους της κοινότητας, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το κόστος του παρασιτισμού των αφεντικών, των πολιτικών και της αστυνομικής και στρατιωτικής εξουσίας του παρελθόντος.

Δεν υπάρχει πια αστυνομία. Γενικά οι άνθρωποι είναι οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι στην αυτοάμυνα και η καθημερινή ζωή όλων περιλαμβάνει δραστηριότητες που προάγουν μια αίσθηση προάσπισης του συλλογικού ή κοινοτικού συμφέροντος.

Οι άνθρωποι εξαρτώνται από τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια για την επιβίωση και την ευτυχία τους, οπότε εκείνοι που βλάπτουν τους κοινωνικούς δεσμούς, πάνω απ’ όλα βλάπτουν και απομονώνουν τον εαυτό τους.

Οι άνθρωποι πάλεψαν για να ανατρέψουν τους καταπιεστές τους. Νίκησαν την αστυνομία και τις στρατιωτικές δυνάμεις της άρχουσας τάξης, και έχουν ανάμνηση αυτής της νίκης. Η επιτακτική ανάγκη να μην κυβερνηθούν ποτέ ξανά αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σημερινής τους ταυτότητας. Δεν πρόκειται να εκφοβιστούν από κάποιον περιστασιακό ψυχοπαθή ή μια συμμορία εκβιαστών που προσπαθούν να «πουλήσουν» προστασία.

Εν ολίγοις, η πόλη έχει αμελητέο περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Μια πολυπληθής κοινότητα ανθρώπων ζει σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή η οποία ωστόσο έχει εντυπωσιακή βιοποικιλότητα, με πολλά φυτικά και ζωικά είδη να συγκατοικούν μέσα στην πόλη. Οι κοινότητες δεν παράγουν ρύπανση που δεν μπορούν οι ίδιες να αποκαταστήσουν μόνες τους. Παίρνουν μια ποσότητα νερού από την λεκάνη απορροής της περιφέρειάς τους, που είναι όμως πολύ μικρότερη από την κατανάλωση μιας καπιταλιστικής πόλης, και πάντα σε συμφωνία με τις υπόλοιπες κοινότητες που χρησιμοποιούν την ίδια λεκάνη απορροής της περιφέρειας. Απελευθερώνουν στην ατμόσφαιρα μια ποσότητα αερίων του θερμοκηπίου μέσω της κατανάλωσης καυσίμων, αλλά αυτή είναι πολύ λιγότερη από την ποσότητα που αφαιρούν από την ατμόσφαιρα μέσω της γεωργικής τους δραστηριότητας (δεδομένου ότι όλα τα καύσιμά τους είναι φυτικά και ο άνθρακας που απελευθερώνουν είναι ο ίδιος άνθρακας που τα φυτά απορροφούν από την ατμόσφαιρα καθώς μεγαλώνουν). Σχεδόν όλο το φαγητό καλλιεργείται τοπικά και με βιώσιμο τρόπο. Οι άνθρωποι πραγματοποιούν μια μικρή ποσότητα εργοστασιακής παραγωγής, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της χρησιμοποιεί ανακυκλωμένα υλικά.

Έξω από την πόλη, ο κόσμος έχει μεταμορφωθεί ακόμα περισσότερο. Έρημοι, ζούγκλες, ορεινές περιοχές, βάλτοι, τούντρες και άλλες περιοχές που δεν μπορούν να υποστηρίξουν υψηλές πυκνότητες πληθυσμού με βιώσιμο τρόπο, έχουν επιστρέψει στην άγρια κατάσταση. Κανένα κυβερνητικό πρόγραμμα δεν ήταν απαραίτητο για τη δημιουργία προστατευόμενων φυσικών δρυμών. Απλά δεν άξιζε τον κόπο να παραμείνουμε εκεί μόλις τελείωσε η παραγωγή ορυκτών καυσίμων. Πολλές από αυτές τις περιοχές έχουν ανακτηθεί από τους προηγούμενους αυτόχθονες κατοίκους τους. Σε πολλές από αυτές, οι άνθρωποι υπάρχουν και πάλι ως κυνηγοί- τροφοσυλλέκτες, θεσπίζοντας την πιο ευφυή μορφή οικονομίας σε αυτή τη βιοπεριφέρεια και αντιστρέφοντας τη συμβατική έννοια για το τί είναι πραγματικά «φουτουριστικό».

Από την άλλη, ορισμένες αγροτικές κοινότητες είναι αυτάρκεις, επιβιώνοντας με τη γεωργία κήπων και την κτηνοτροφία, ή πιο εντατικά με την περμακουλτούρα. Πολλοί άνθρωποι, αφότου έφυγαν από τις πόλεις κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης του καπιταλισμού, έστησαν αυτές τις κοινότητες και είναι πιο ευτυχισμένοι και πολύ πιο υγιείς από όσο ήταν ποτέ στον καπιταλισμό. Μερικές από τις κοινότητες περμακουλτούρας αποτελούνται από πιο παραδοσιακά νοικοκυριά, με κάθε οικογένεια να φροντίζει τέσσερα με οκτώ στρέμματα γης, κατανεμημένα με αρκετή ομοιογένεια σε μια μεγάλη εδαφική έκταση.

Άλλες κοινότητες αποτελούνται από έναν πυκνοκατοικημένο πυρήνα με αρκετές εκατοντάδες κατοίκους που ζουν σε εντατικά καλλιεργημένους συλλογικούς κήπους, έκτασης άνω των σαράντα στρεμμάτων, που περιβάλλονται από οπωρώνες με φρούτα και ξηρούς καρπούς και από βοσκότοπους με ζώα, με έναν εξωτερικό δακτύλιο φυσικού δάσους ως οικολογικό καταφύγιο και τόπους για την περιστασιακή υλοτομία, το κυνήγι και τη συλλογή βοτάνων. Αυτές οι αγροτικές κοινότητες είναι σχεδόν εντελώς αυτάρκεις, έχουν μια βιώσιμη σχέση με τη γη τους, ενθαρρύνουν την υψηλή βιοποικιλότητα και έχουν μηδενική συμβολή στην αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.

Οι αγροτικές κοινότητες που βρίσκονται σε μικρή ακτίνα γύρω από τις πόλεις διεξάγουν εντατική γεωργία με τη βοήθεια ορισμένων μεταποιημένων αγαθών, σε συμβιωτική σχέση με τους αστικούς γείτονές τους. Κάθε εβδομάδα, χρησιμοποιώντας άλογα, άμαξες ή αγροτικά οχήματα βιοντίζελ, φέρνουν τρόφιμα και βιοκαύσιμα σε μια συγκεκριμένη γειτονιά της πόλης και παίρνουν το κομπόστ για φυσικό λίπασμα (σε μεγάλο βαθμό από τις τουαλέτες, καθώς τα απορρίμματα τροφίμων χρησιμοποιούνται κυρίως για τη σίτιση της αστικής πτηνοτροφίας).

Με αυτό το πλούσιο κομπόστ, γυαλί για θερμοκήπια, μεταλλικά εργαλεία και τα περιστασιακά τρακτέρ ή μηχανικά άροτρα που διαμοιράζονται ανάμεσα σε πολλές φάρμες, οι άνθρωποι μπορούν να παράγουν πολύ υγιεινή τροφή με υψηλές αποδόσεις όλο το χρόνο, χωρίς να καταστρέφουν το έδαφός τους ή να βασίζονται σε χημικές ουσίες και ορυκτά καύσιμα. Δεν χρησιμοποιούν μονοκαλλιέργεια αλλά μεθόδους intercropping περμακουλτούρας με την καλλιέργεια διάφορων φυτών που αλληλοβοηθούνται στα ίδια χωράφια. Αυτές οι οικολογικές τεχνικές γεωργίας είναι κατάλληλες για τη διατήρηση της υγείας του εδάφους και την αποθάρρυνση των παρασίτων.

Οι φάρμες αυτού του τύπου είναι διάσπαρτες από οπωρώνες και άλση, οπότε υπάρχει υψηλή βιοποικιλότητα, συμπεριλαμβανομένων πολλών πουλιών που τρώνε τα έντομα. Επειδή οι άνθρωποι δεν καλλιεργούν πλέον τα φυτά τους σε μαζικές μονοκαλλιέργειες, τα παράσιτα και οι ασθένειες δεν εξαπλώνονται τόσο ανεξέλεγκτα όσο συνέβαινε στην καπιταλιστική γεωργία. Η χρήση τοπικών φυτών με μεγάλη ποικιλία στα είδη, η προστασία του εδάφους και η συντήρηση των δασών, μετριάζουν επίσης τις επιπτώσεις της ξηρασίας και των άλλων ακραίων καιρικών φαινομένων που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή.

Εξακολουθεί να υπάρχει ένα σύστημα μεταφορών μεταξύ των διάφορων βιο-περιφερειών. Οι πόλεις συνδέονται με τρένα που κινούνται με βιοκαύσιμα και οι άνθρωποι διασχίζουν τακτικά τους ωκεανούς με πλοία που τροφοδοτούνται κυρίως από τον άνεμο. Το διαπεριφερειακό εμπόριο συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο, αλλά πάνω απ’ όλα οι δια-περιφερειακές μετακινήσεις βοηθούν την κυκλοφορία των ανθρώπων, των ιδεών και των ταυτοτήτων. Οι άνθρωποι είναι λιγότερο κινητικοί από ό, τι ήταν στις τελευταίες ημέρες του καπιταλισμού, επειδή δεν είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν τις ιδιοτροπίες της οικονομίας και να ξεριζώνονται από τον τόπο τους αναζητώντας εργασία σε μακρινά και άγνωστα μέρη. Οι βιοπεριφέρειες είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αυτάρκεις οικονομικά και οι άνθρωποι μπορούν να υποστηρίξουν τον εαυτό τους. Αν μετακινούνται, είναι επειδή θέλουν να ταξιδέψουν, να δουν τον κόσμο, και είναι ελεύθεροι να το κάνουν επειδή δεν υπάρχουν πλέον σύνορα.

Η επικοινωνία μεγάλων αποστάσεων γίνεται κυρίως μέσω του ραδιοφώνου. Οι περισσότερες αστικές ή ημιαστικές κοινότητες έχουν τηλέφωνο και διαδίκτυο. Η εξαιρετικά τοξική για το περιβάλλον παραγωγή ηλεκτρονικών υπολογιστών έχει ως επί το πλείστον τελειώσει, αλλά μερικές πόλεις χρησιμοποιούν νέες, πιο αργές αλλά καθαρότερες μεθόδους για να συνεχίσουν να κατασκευάζουν υπολογιστές σε μια πολύ μικρότερη κλίμακα. Ωστόσο, κυκλοφορούν αρκετά παλιά εξαρτήματα έτσι ώστε οι περισσότερες γειτονιές που το θέλουν να μπορούν να διατηρούν υπολογιστές σε λειτουργία. Πολλοί άνθρωποι της υπαίθρου ζουν αρκετά κοντά σε μια πόλη και μπορούν να έχουν πρόσβαση όταν το επιθυμούν σε αυτές τις μορφές επικοινωνίας. Οι άνθρωποι λαμβάνουν ακόμα νέα από όλο τον κόσμο και καλλιεργούν μια ταυτότητα που είναι εν μέρει παγκόσμια.

Η οικονομική βάση της κοινωνίας έχει διαφοροποιηθεί σε μεγάλο βαθμό μέσα σε κάθε γλωσσική κοινότητα. Με άλλα λόγια, στην ίδια περιφέρεια, κάποιος μπορεί να ζει σε μια γεωργική κοινότητα με τεχνολογικό επίπεδο παρόμοιο με αυτό της δυτικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, αλλά δίπλα του να υπάρχει ένα δάσος που κατοικείται από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, οι οποίοι μερικές φορές το χρόνο πηγαίνουν σε μια κοντινή πόλη που είναι οργανωμένη από συνδικάτα και συνελεύσεις γειτονιάς και όπου υπάρχει ηλεκτρισμός, λεωφορεία, σιδηροδρομικοί σταθμοί ή λιμάνι, όπου μπορούν να παρακολουθήσουν νέες κινηματογραφικές ταινίες ή να διαβάσουν το blog κάποιου που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Γης.

Εικόνες και ειδήσεις από όλο τον κόσμο περνούν από την κοινότητά τους σε αρκετά τακτική βάση. Στην ίδια περιφέρεια, μιλούν την ίδια γλώσσα και μοιράζονται μια παρόμοια κουλτούρα και ιστορία με κοινότητες που είναι, κατά τα άλλα, οργανωμένες οικονομικά και κοινωνικά με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται η ανάπτυξη μιας τοπικιστικής, απομονωμένης ταυτότητας, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια σειρά προβλημάτων, μεταξύ των οποίων είναι η πιθανή αναγέννηση των αυταρχικών, πατερναλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμπεριφορών. Τέτοια φαινόμενα αντισταθμίζονται συνεχώς με την καλλιέργεια μιας παγκόσμιας ταυτότητας και την ανάμειξη με τα μέλη μιας ευρύτερης παγκόσμιας κοινότητας, που τη χαρακτηρίζει μεγάλη ποικιλομορφία και διαφορετικότητα.

Στην πραγματικότητα, επειδή οι περισσότερες γλωσσικές κοινότητες εκτείνονται πολύ πιο πέρα από μια συγκεκριμένη βιοπεριφέρεια, και επειδή οι άνθρωποι απολαμβάνουν μια κοινωνική κινητικότητα άνευ προηγουμένου, υπάρχει μια ατελείωτη κυκλοφορία ανθρώπων μεταξύ αυτών των διαφορετικών κοινοτήτων, καθώς το κάθε άτομο αποφασίζει, όταν ενηλικιώνεται, αν θέλει να ζήσει στην πόλη, την ύπαιθρο ή το δάσος. Όχι μόνο τα σύνορα δεν υπάρχουν μεταξύ των τεχνητά κατασκευασμένων εθνών – τα κοινωνικά σύνορα έχουν πάψει πλέον να εμποδίζουν την κυκλοφορία μεταξύ διαφορετικών ταυτοτήτων και πολιτισμικών κατηγοριών.

Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αυτός ο τρόπος ζωής μοιάζει με έναν παράδεισο αναμεμειγμένο όμως με τις σκληρές λεπτομέρειες της πραγματικότητας- διαφωνίες, σκληρή δουλειά, ερωτική απογοήτευση και προσωπικά δράματα. Για τους νεότερους, όλα αυτά φαίνονται συνηθισμένα και αναμενόμενα.

Και κάθε χρόνο, ο κόσμος αναρρώνει όλο και περισσότερο από τις καταστροφές που επέφερε ο βιομηχανικός καπιταλισμός.

Η έκταση των πραγματικών δασών και των υγροβιότοπων έχει αυξηθεί, καθώς κάποιες περιοχές έχουν αρχίσει να επιστρέφουν στην πρότερη άγρια κατάσταση, οι πυκνοκατοικημένες περιοχές μετατρέπονται σε υγιή οικοσυστήματα χάρη στην κηπουρική, την περμακουλτούρα και την εξάλειψη των ιδιωτικών αυτοκινήτων. Τα επίπεδα αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα μειώνονται πραγματικά, αν και με αργό ρυθμό, καθώς για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό ο άνθρακας επιστρέφει στο έδαφος, στα δάση, στους υγροβιότοπους και στις κατάφυτες νέες εστίες πρασίνου στις αστικές περιοχές, ενώ η καύση ορυκτών καυσίμων έχει σταματήσει. Πάνω από το ένα τρίτο των ειδών στον πλανήτη εξαφανίστηκαν από την ανθρώπινη παρέμβαση πριν οι άνθρωποι αλλάξουν τελικά τον τρόπο ζωής τους, αλλά τώρα που η πορεία καταστροφής των οικότοπων έχει αντιστραφεί, πολλά είδη επιστρέφουν από το χείλος του εξαφάνισης. Όσο η ανθρωπότητα δεν ξεχνά το πιο δύσκολο μάθημα που πήρε ποτέ, σε μερικά εκατομμύρια χρόνια η βιοποικιλότητα της Γης θα μπορέσει να είναι να είναι και πάλι τόσο μεγάλη όσο ήταν κάποτε.

Η αξιοπρεπής διαβίωση αντικατέστησε την κερδοφορία και έγινε το νέο κοινωνικό κριτήριο, αλλά σαν ένα πραξικόπημα ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις και όλους τους μηχανισμούς του κοινωνικού σχεδιασμού, ο καθένας μπορεί πλέον να καθορίζει μόνος του ποιο είναι το μέτρο και τον τρόπο που ο ίδιος θα το επιτύχει. Οι άνθρωποι έχουν ανακτήσει την ικανότητα να μπορούν οι ίδιοι να τρέφουν και να στεγάζουν τους εαυτούς τους. Οι μεμονωμένες κοινότητες έχουν αποδείξει ότι είναι πιο επιτυχημένες στο να δημιουργούν έναν τρόπο βιωσιμότητας, καλύτερα προσαρμοσμένο στις τοπικές συνθήκες και στις ποικίλες αλλαγές που έχουν προκληθεί από την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Σε τελική ανάλυση, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη.

Οι λύσεις που δεν θα συζητούσαν ποτέ όλοι όσοι επωφελούνταν από την κλιματική αλλαγή, είναι οι λύσεις που έχουμε ελπίδες να λειτουργήσουν. Τον περισσότερο καιρό, οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονταν εκείνους που προειδοποιούσαν για την κλιματική αλλαγή, για την οικολογική κατάρρευση, για όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τις κυβερνήσεις και τον καπιταλισμό, δεν σεβόντουσαν εκείνους που ζητούσαν ριζοσπαστικές λύσεις.

Στο τέλος είδαν ότι η καλύτερη απόφαση που πήραν ποτέ ήταν να σταματήσουν να εμπιστεύονται αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, τους υπεύθυνους για όλα αυτά τα προβλήματα, και αντ’ αυτού να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και να κάνουν το μεγάλο βήμα.

Εκείνοι οι αναγνώστες που αμφιβάλλουν για την πιθανότητα αυτού του οράματος μπορούν να βρουν πιο αναλυτικές απαντήσεις στο βιβλίο «Αγροί, Εργοστάσια, Εργαστήρια» του Peter Kropotkin, στο οποίο παρουσιάστηκε με επιστημονικό τρόπο μια παρόμοια πρόταση, πάνω από εκατό χρόνια πριν. Μπορούν επίσης να εξετάσουν το πώς ήταν οργανωμένη η γη στην οποία ζουν πριν από την αποικιοκρατία. Στην Βιρτζίνια των Η.Π.Α., εκεί από όπου κατάγομαι, η Συνομοσπονδία των Powhatan διατηρούσε την ειρήνη και συντόνιζε το εμπόριο μεταξύ πολλών εθνών στο νότιο τμήμα της λεκάνης απορροής του Κόλπου Chesapeake. Στο βορρά, η Συνομοσπονδία των Haudensaunne διατήρησε την ειρήνη μεταξύ πέντε, και αργότερα έξι εθνών, για εκατοντάδες έτη. Και οι δύο αυτές ομάδες υποστήριζαν υψηλές πυκνότητες πληθυσμού μέσω εντατικής καλλιέργειας και αλιείας, χωρίς να υποβαθμίζουν το περιβάλλον τους.

Εκεί που ζω τώρα, στη Βαρκελώνη, οι εργάτες κατέλαβαν την πόλη και τα εργοστάσια και διοικούσαν τα πάντα μόνοι τους το 1936. Και εκεί που τυχαίνει να βρίσκομαι τώρα καθώς γράφω αυτό το άρθρο, στο Σηάτλ, έγινε μια γενική απεργία το 1919 που κράτησε ένα μήνα, και οι εργάτες αποδείχθηκαν επίσης ικανοί να οργανωθούν και να διατηρήσουν την ειρήνη.

Όλα αυτά δεν είναι απλά ένα όνειρο. Είναι μια επικείμενη πιθανότητα, αλλά μόνο αν έχουμε το θάρρος να πιστέψουμε σε αυτήν.

______

PETER GELDERLOOS

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Νίκος Γκατζίκης – Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

________

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ:

The post Μια αναρχική λύση στην περιβαλλοντική καταστροφή – Peter Gelderloos appeared first on Void Network.