Theory. Utopia. Empathy. Ephemeral arts – EST. 1990 – ATHENS LONDON NEW YORK

“Πώς την φαντάζεσαι εσύ την επανάσταση σου”- Αννούλα Χιονιά

in Poetry

Τα λύσαμε όλα και μας απέμεινε ο έρωτας να σκεφτούμε ρε Αννούλα;
-Δηλαδή πώς την φαντάζεσαι την αλλαγή σου συνολική ή ατομική;
-Και πώς την φαντάζεσαι εσύ την επανάσταση σου και την αλλαγή δηλαδή; Με αγάπες και λουλούδια;
-Βασικά ναι. Και κυρίως με πολλά ηλιοτρόπια γιατί δεν μ αρέσουν κι όλα τα φυτά, μόνο τα ηλιοτρόπια και οι κάκτοι.
-Όταν θα μας δέρνουν οι μπάτσοι δηλαδή εσύ θα σκέφτεσαι τα ηλιοτρόπια; 
-Πιο σωστά δεν θα μπορούσα να το θέσω. Αν δεν μπορώ να ξεφύγω, θα σκέφτομαι ηλιοτρόπια, αγκαλιές χωρίς ανταλλάγματα, σεξ, σινεμάδες, τον γάτο μου, βόλτες στη θάλασσα, φιλιά με γλώσσα, τη Μεγάλη Άρκτο έτσι όπως την είδα πεντακάθαρα μια φορά σε ενα λιμάνι στην Τεργιεστη. Για να είμαι ειλικρινής, αν με έχουν δείρει αρκετά, ίσως να σκέφτομαι ότι βρίσκω και τον μεγάλο έρωτα και φίλους που γερνάμε παρέα και ότι όλα αυτά που ονειρεύομαι είναι προσβάσιμα σε όλους.
-Καλά όλα αυτά, αλλά δεν μου εξηγείς πώς ακριβώς θα τον αλλάξεις τον κόσμο αν τα σκέφτεσαι όλα αυτά τη στιγμή που σε δέρνουν;
-Κάπως πρέπει να αντέχει ο άνθρωπος το ξύλο και τον καπιταλισμό όταν δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτά άμεσα.
-Εγώ θα σκέφτομαι την αναδιανομή του πλούτου.
-Και ο πλούτος σου είναι μόνο τα ευρώ και τα κτίρια και η εξάλειψη των αφεντικών;
-Όχι, αλλά είναι ένα πρώτο βήμα.
-Δεν είναι καλύτερα να σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχουν πια φασίστες;
-Σωστά, είναι και οι φασίστες. Τότε θα σκέφτομαι αναδιανομή του πλούτου και ότι έχουμε ξεμπερδέψει με τους φασίστες.
-Κοίτα τώρα, απ’ ό,τι έχω ακούσει κάποιες σημαντικές επαναστάσεις χάθηκαν εξαιτίας κακών συγκυριών, κάποιες άλλες χάθηκαν γιατί ο εχθρός ήταν πιο ισχυρός ή πιο πονηρός. Κάποιες πιστεύω ότι χάθηκαν γιατί στα σχέδια των επαναστατών δεν συμπεριλήφθηκε η χαρά, η ξεγνοιασιά και τα ηλιοτρόπια. Επειδή δεν σκέφτηκαν πως εκτός από την αναδιανομή του πλούτου, που είναι φυσικά πολύ σημαντική, έχουν σημασία και τα άλλα αγαθά που ο σημερινός πολιτισμός τα εξοντώνει λίγο λίγο.
-Και ποια είναι αυτά;
-Ξέρω ‘γω; Η τρυφερότητα, η αποδοχή, η στοργή και η ειλικρίνεια είναι μερικά. Να μπορείς να τραγουδάς Ξύλινα Σπαθιά στην Ερμού χωρίς να σε λένε «ψυχάκι», να μπορείς να αγκαλιάζεις ανθρώπους χωρίς δεύτερες σκέψεις. Οι κοινωνικές ανισότητες επηρεάζουν κι αυτά που είναι σημαντικά και καθημερινά.
-Είναι πολύ καλά όλα αυτά αλλά πρέπει να ιεραρχείς προτεραιότητες.
-Δεν χρειάζομαι προτεραιότητες. Χρειάζομαι κίνητρο.
-Άστο, δεν καταλαβαίνεις.
-Δεν καταλαβαίνω.

______________

Αννούλα Χιονιά

Latest from Poetry

Go to Top