Κρυφά κι απόκοσμα – Δημήτρης Τρωαδίτης

September 21, 2017

Τα χνώτα μας
μαύρα σύννεφα
σαλπάρουν μέσα σε χοάνες
εν μέσω εμβατηρίων

σπονδές σε άγνωστους θεούς
ήχοι και καταισχύνες
σε πολιτισμούς που δεν κοιμούνται

υποτέλεια
εξάρτηση
ορόσημα απανθρακωμένα
στη χόβολη των ιδανικών
της μιας χρήσης

αναλγησία σε υπέρτατες δόσεις
καρδιές αιωρούνται στο κενό
στα βουλιαγμένα διάσελα
στ’ αναψοκοκκινισμένα ρουμάνια

όλα κρυφά κι απόκοσμα

παιδικές φωνές
αλαργινά όνειρα
ξέμακρες αναμνήσεις
παραχωμένες σε χίμαιρες
και τιμολόγια παντοπωλείων

δεν υπάρχει ρυμοτομικό σχέδιο
σε μια τόσο δα καρδιά
έρμαιο στα νυχτοπούλια
στο θάνατο
στα ερπετά
στα σβηστά μαγκάλια
μεγάλων αγροικιών
ανοιχτών σαν αινίγματα
ανήμπορων σαν αρρώστιες

σε κατεστραμμένες δημοσιές
γκρίζα πλεούμενα οι ματιές μας
θυσιάζονται στα εφήμερα
για να περνάμε ανώδυνα τον καιρό μας
από τη μια εποχή στην άλλη

πασχίζοντας να κρατήσουμε λυχνάρια αναμμένα
κι απόψεις φωτισμένες
έρευνες
συζητήσεις
προσπάθειες
ειδήσεις
και ψώνια

σαν νεκροί που μας κατατρέχουν
πρόγονοι με τεράστια πριόνια
να κόψουν συνειδήσεις σε κομμάτια

 

 

 

Ο Δημήτρης Τρωαδίτης (Αθήνα 1959), στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με αρχές της δεκαετίας του ’80 συμμετείχε σε ομάδα θεάτρου σκιών και μουσικό συγκρότημα. Με την ποίηση ασχολείται από τα γυμνασιακά του χρόνια. Από το 1992 ζει μόνιμα στην Μελβούρνη. Εργάζεται ως διορθωτής εφημερίδας. Ποιήματά του έχουν βραβευθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά σε Ελλάδα και Αυστραλία, στα Ελληνικά και Αγγλικά. Οργανώνει ποιητικές εκδηλώσεις στην Μελβούρνη, ενώ ασχολείται με την ποιητική μετάφραση. Έχει, επίσης, κάνει μεταφράσεις πολλών άρθρων πολιτικού και ιστορικού περιεχομένου. Διατηρεί την ιστοσελίδα ποίησης “Το Κόσκινο” στη διεύθυνση http://tokoskino.me

Previous Story

Νέον Επιγραφές – Πόππη Δέλτα

Next Story

Φασίστες Αστυνομικοί χτύπησαν μετανάστη μουσικό δρόμου στο Μοναστηράκι και στο Α.Τ. Ομονοίας


Latest from Poetry

Brikena Gishto- 3 ποιήματα

«Θα βρεθούμε ξανά» Ήξερε πως δεν απόμενε πολύς καιρός ήξερε πως έπρεπε να βιαστεί μα όσο πίστευε πως ήξερε τόσο περισσότερο έχανε το μυαλό
Go toTop