Η Γάζα είναι μόνο η αρχή. Η νέα παγκόσμια τάξη είναι μια τάξη όπου οι αδύναμοι εξοντώνονται από τους ισχυρούς, το κράτος δικαίου δεν υπάρχει, η γενοκτονία αποτελεί μέσο ελέγχου και η βαρβαρότητα θριαμβεύει.
15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026
Ο πόλεμος κατά του Ιράν και η καταστροφή της Γάζας είναι μόνο η αρχή. Καλώς ήρθατε στη νέα παγκόσμια τάξη. Στην εποχή της τεχνολογικά εξελιγμένης βαρβαρότητας. Δεν υπάρχουν κανόνες για τους ισχυρούς, μόνο για τους αδύναμους. Αν αντιταχθείς στους ισχυρούς, αν αρνηθείς να υποκύψεις στις ιδιότροπες απαιτήσεις τους, θα σε κατακλύσουν πύραυλοι και βόμβες.
Νοσοκομεία, δημοτικά σχολεία, πανεπιστήμια και συγκροτήματα διαμερισμάτων μετατρέπονται σε ερείπια. Γιατροί, φοιτητές, δημοσιογράφοι, ποιητές, συγγραφείς, επιστήμονες, καλλιτέχνες και πολιτικοί ηγέτες — συμπεριλαμβανομένων των επικεφαλής των διαπραγματευτικών ομάδων — δολοφονούνται κατά δεκάδες χιλιάδες από πυραύλους και δολοφονικά drones.
Οι πόροι — όπως γνωρίζουν οι Βενεζουελάνοι — κλέβονται ανοιχτά. Τα τρόφιμα, το νερό και τα φάρμακα, όπως και στην Παλαιστίνη, χρησιμοποιούνται ως όπλα.
Ας φάνε χώμα.
Διεθνείς οργανισμοί όπως τα Ηνωμένα Έθνη είναι μια παρωδία, άχρηστα παραρτήματα μιας άλλης εποχής. Η ιερότητα των ατομικών δικαιωμάτων, τα ανοιχτά σύνορα και το διεθνές δίκαιο έχουν εξαφανιστεί. Οι πιο διεφθαρμένοι ηγέτες της ανθρώπινης ιστορίας, εκείνοι που μετέτρεψαν πόλεις σε στάχτη, οδήγησαν αιχμαλώτους πληθυσμούς σε χώρους εκτέλεσης και γέμισαν τις περιοχές που κατέλαβαν με μαζικούς τάφους και πτώματα, έχουν επιστρέψει με μανία.
Εκτοξεύουν τα ίδια υπεραρρενωπά κλισέ. Εκτοξεύουν τα ίδια άθλια, ρατσιστικά κλισέ. Εκτοξεύουν την ίδια μανιχαϊστική αντίληψη για το καλό και το κακό, το μαύρο και το άσπρο. Εκτοξεύουν την ίδια παιδαριώδη γλώσσα της απόλυτης κυριαρχίας και της ανεξέλεγκτης βίας.
Δολοφόνοι κλόουν. Παλιάτσοι. Ηλίθιοι. Έχουν καταλάβει τα ηνία της εξουσίας για να υλοποιήσουν τις παράφρονες και τα καρτουνίστικα οράματά τους, ενώ λεηλατούν το κράτος για δικό τους πλουτισμό.
«Αφού έγιναν μάρτυρες βάρβαρων μαζικών δολοφονιών επί μήνες, γνωρίζοντας ότι αυτές σχεδιάστηκαν, εκτελέστηκαν και υποστηρίχθηκαν από ανθρώπους πολύ παρόμοιους με τους ίδιους, οι οποίοι τις παρουσίασαν ως συλλογική αναγκαιότητα, νόμιμη και μάλιστα ανθρωπιστική, εκατομμύρια άνθρωποι αισθάνονται πλέον λιγότερο άνετα στον κόσμο», γράφει ο Pankaj Mishra στο βιβλίο του «The World After Gaza» (Ο Κόσμος μετά τη Γάζα).
«Το σοκ από αυτή την ανανεωμένη έκθεση σε ένα ιδιόμορφο σύγχρονο κακό – το κακό που στην προ-σύγχρονη εποχή διαπράττονταν μόνο από ψυχοπαθή άτομα και που τον περασμένο αιώνα εξαπολύθηκε από ηγέτες και πολίτες πλούσιων και υποτίθεται πολιτισμένων κοινωνιών – δεν μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική εκτίμηση. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική εκτίμηση η ηθική άβυσσος που αντιμετωπίζουμε».
Οι υποταγμένοι αποτελούν ιδιοκτησία, εμπορεύματα προς εκμετάλλευση για κέρδος ή ευχαρίστηση. Τα αρχεία Epstein αποκαλύπτουν την αρρώστια και την σκληρότητα της άρχουσας τάξης. Φιλελεύθεροι. Συντηρητικοί. Πρυτάνεις πανεπιστημίων. Ακαδημαϊκοί. Φιλάνθρωποι. Τιτάνες της Wall Street. Διασημότητες. Δημοκρατικοί. Ρεπουμπλικάνοι.
Βυθίζονται σε έναν ανεξέλεγκτο ηδονισμό. Φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία και διαθέτουν ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη. Ζουν κλεισμένοι σε φυσαλίδες που δημιουργούν οι ίδιοι, περιτριγυρισμένοι από κόλακες, δημοσιογράφους, οικονομικούς συμβούλους, δικηγόρους, υπηρέτες, σοφέρ, γκουρού της αυτοβοήθειας, πλαστικούς χειρουργούς και προσωπικούς γυμναστές.
Διαμένουν σε αυστηρά φυλασσόμενες κατοικίες και κάνουν διακοπές σε ιδιωτικά νησιά. Ταξιδεύουν με ιδιωτικά τζετ και γιγαντιαία γιοτ. Ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα, αυτό που ο δημοσιογράφος του Wall Street Journal Ρόμπερτ Φρανκ αποκαλεί τον κόσμο του «Richistan», έναν κόσμο ιδιωτικών Xanadu όπου διοργανώνουν όργια σαν του Νέρωνα, συνάπτουν τις δόλιες συμφωνίες τους, συσσωρεύουν τα δισεκατομμύριά τους και απορρίπτουν όσους χρησιμοποιούν, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, σαν να είναι σκουπίδια. Κανείς σε αυτόν τον μαγικό κύκλο δεν λογοδοτεί. Κανένα αμάρτημα δεν είναι πολύ διεφθαρμένο. Είναι ανθρώπινα παράσιτα. Εκσπλαχνίζουν το κράτος για προσωπικό κέρδος. Τρομοκρατούν τις «κατώτερες φυλές της γης». Κλείνουν τα τελευταία, αναιμικά απομεινάρια της ανοιχτής κοινωνίας μας.
«Δεν θα υπάρχει περιέργεια, καμία απόλαυση της διαδικασίας της ζωής», όπως γράφει ο Τζορτζ Όργουελ στο «1984». «Όλες οι ανταγωνιστικές απολαύσεις θα καταστραφούν. Αλλά πάντα — μην το ξεχνάς αυτό, Γουίνστον — πάντα θα υπάρχει η μέθη της εξουσίας, που αυξάνεται συνεχώς και γίνεται συνεχώς πιο λεπτή. Πάντα, κάθε στιγμή, θα υπάρχει η συγκίνηση της νίκης, η αίσθηση του να ποδοπατάς έναν εχθρό που είναι αβοήθητος.
Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει πάνω σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο — για πάντα».
Ο νόμος, παρά τις λίγες γενναίες προσπάθειες μιας χούφτας δικαστών — οι οποίοι σύντομα θα εκκαθαριστούν — αποτελεί όργανο καταστολής. Το δικαστικό σώμα υπάρχει για να σκηνοθετεί εικονικές δίκες. Πέρασα πολύ χρόνο στα δικαστήρια του Λονδίνου καλύπτοντας την φαρσοκωμωδία που θύμιζε έργα του Ντίκενς κατά τη διάρκεια της δίωξης του Τζούλιαν Ασάνζ. Μια «Λουμπιάνκα στον Τάμεση». Τα δικά μας δικαστήρια δεν είναι καλύτερα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης μας είναι μια μηχανή εκδίκησης.
Μασκοφόροι, οπλισμένοι μπράβοι πλημμυρίζουν τους δρόμους των Ηνωμένων Πολιτειών και δολοφονούν αμάχους, συμπεριλαμβανομένων [Αμερικανών] πολιτών. Οι κυβερνώντες μανδαρίνοι ξοδεύουν δισεκατομμύρια για να μετατρέψουν αποθήκες σε κέντρα κράτησης και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επιμένουν ότι θα στεγάσουν μόνο τους χωρίς χαρτιά, τους εγκληματίες, αλλά η παγκόσμια άρχουσα τάξη μας ψεύδεται όπως αναπνέει. Στα μάτια τους, είμαστε παράσιτα, είτε τυφλά και αδιαμφισβήτητα υπάκουα είτε εγκληματίες. Δεν υπάρχει τίποτα ενδιάμεσα.
Αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου δεν υπάρχει δίκαιη δίκη και οι άνθρωποι εξαφανίζονται, έχουν σχεδιαστεί για εμάς. Και με «εμάς» εννοώ τους πολίτες αυτής της νεκρής δημοκρατίας. Ωστόσο, παρακολουθούμε, έκπληκτοι, δύσπιστοι, περιμένοντας παθητικά τη δική μας υποδούλωση.
Δεν θα αργήσει.
Η βαρβαρότητα στο Ιράν, τον Λίβανο και τη Γάζα είναι η ίδια βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουμε και στη χώρα μας. Όσοι διαπράττουν τη γενοκτονία, τις μαζικές σφαγές και τον αδικαιολόγητο πόλεμο εναντίον του Ιράν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που διαλύουν τους δημοκρατικούς μας θεσμούς.
Ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Arjun Appadurai αποκαλεί αυτό που συμβαίνει «μια τεράστια παγκόσμια μαλθουσιανή διόρθωση» που «αποσκοπεί στο να προετοιμάσει τον κόσμο για τους νικητές της παγκοσμιοποίησης, χωρίς τον ενοχλητικό θόρυβο των ηττημένων της».
Ω, λένε οι επικριτές, μην είστε τόσο απαισιόδοξοι. Μην είστε τόσο αρνητικοί. Πού είναι η ελπίδα; Αλήθεια, δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα.
Αν το πιστεύετε αυτό, είστε μέρος του προβλήματος, ένα άθελά σας γρανάζι στο μηχανισμό του φασιστικού κράτους μας που εδραιώνεται με ταχείς ρυθμούς.
Η πραγματικότητα τελικά θα καταρρίψει αυτές τις «ελπιδοφόρες» φαντασιώσεις, αλλά μέχρι τότε θα είναι πολύ αργά.
Η αληθινή απόγνωση δεν είναι αποτέλεσμα της ακριβούς ανάγνωσης της πραγματικότητας. Η αληθινή απόγνωση προέρχεται από την παράδοση, είτε μέσω της φαντασίας είτε της απάθειας, σε μια κακοήθη εξουσία. Η αληθινή απόγνωση είναι αδυναμία. Και η αντίσταση, η ουσιαστική αντίσταση, ακόμα κι αν είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι καταδικασμένη, είναι ενδυνάμωση. Προσδίδει αυτοεκτίμηση. Προσδίδει αξιοπρέπεια. Προσδίδει ικανότητα δράσης. Είναι η μόνη πράξη που μας επιτρέπει να χρησιμοποιούμε τη λέξη ελπίδα.
Οι Ιρανοί, οι Λιβανέζοι και οι Παλαιστίνιοι γνωρίζουν ότι αυτά τα τέρατα δεν κατευνάζονται. Οι παγκόσμιες ελίτ δεν πιστεύουν σε τίποτα. Δεν αισθάνονται τίποτα. Δεν είναι αξιόπιστες. Εμφανίζουν τα βασικά χαρακτηριστικά όλων των ψυχοπαθών — επιφανειακή γοητεία, μεγαλομανία και αλαζονεία, ανάγκη για συνεχή διέγερση, τάση για ψέματα, εξαπάτηση, χειραγώγηση και αδυναμία να νιώσουν τύψεις ή ενοχή. Περιφρονούν ως αδυναμία τις αρετές της ενσυναίσθησης, της ειλικρίνειας, της συμπόνιας και της αυτοθυσίας. Ζουν με το δόγμα του «Εγώ. Εγώ. Εγώ».
«Το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τα ίδια ελαττώματα δεν μετατρέπει αυτά τα ελαττώματα σε αρετές, το γεγονός ότι μοιράζονται τόσα λάθη δεν μετατρέπει τα λάθη σε αλήθειες, και το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τις ίδιες μορφές ψυχικής παθολογίας δεν κάνει αυτούς τους ανθρώπους λογικούς», γράφει ο Έρικ Φρομ στο βιβλίο του «Η Υγιής κοινωνία».
Είμαστε μάρτυρες του κακού εδώ και σχεδόν τρία χρόνια στη Γάζα. Το βλέπουμε τώρα στο Λίβανο και στο Ιράν. Βλέπουμε αυτό το κακό να δικαιολογείται ή να καλύπτεται από πολιτικούς ηγέτες και τα μέσα ενημέρωσης.
Η εφημερίδα «New York Times», σε μια κίνηση που θυμίζει Όργουελ, έστειλε ένα εσωτερικό σημείωμα με το οποίο ζητούσε από τους δημοσιογράφους και τους συντάκτες να αποφεύγουν τους όρους «στρατόπεδα προσφύγων», «κατεχόμενα εδάφη», «εθνοκάθαρση» και, φυσικά, «γενοκτονία» όταν γράφουν για τη Γάζα. Όσοι ονομάζουν και καταγγέλλουν αυτό το κακό, δυσφημίζονται, μπαίνουν σε μαύρες λίστες και απομακρύνονται από τα πανεπιστημιακά campus και τη δημόσια σφαίρα. Συλλαμβάνονται και απελαύνονται. Μια αποθαρρυντική σιωπή πέφτει πάνω μας, η σιωπή όλων των αυταρχικών κρατών. Αν δεν εκπληρώσετε το καθήκον σας, αν δεν υποστηρίξετε τον πόλεμο κατά του Ιράν, θα δείτε την άδεια εκπομπής σας να ανακαλείται, όπως πρότεινε ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) Μπρένταν Καρ.
Έχουμε εχθρούς. Δεν βρίσκονται στην Παλαιστίνη. Δεν βρίσκονται στο Λίβανο. Δεν βρίσκονται στο Ιράν. Βρίσκονται εδώ. Ανάμεσά μας. Καθορίζουν τις ζωές μας. Είναι προδότες των ιδανικών μας. Είναι προδότες της χώρας μας. Οραματίζονται έναν κόσμο σκλάβων και αφεντικών. Η Γάζα είναι μόνο η αρχή. Δεν υπάρχουν εσωτερικοί μηχανισμοί για μεταρρύθμιση. Μπορούμε να αντισταθούμε ή να παραδοθούμε.
Αυτές είναι οι μόνες επιλογές που μας απομένουν.
__
ΠΗΓΗ: https://chrishedges.substack.com/p/the-world-according-to-gaza
Μετάφραση: Anar Isil
