Τον τελευταίο χρόνο, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν δύο φορές την προηγμένη τεχνολογία τους και τη συντριπτική στρατιωτική ισχύ τους για να εξαπολύσουν αιφνιδιαστικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου, σκοτώνοντας χιλιάδες αμάχους και καταστρέφοντας «εχθρικά» όπλα και σκάφη, καθώς και τζαμιά, εκκλησίες, νοσοκομεία, μουσεία, αυτοκινητόδρομους και γέφυρες. Παρά τους πομπώδεις ισχυρισμούς του Τραμπ, το Ιράν έχει νικήσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Αν και το Ισραήλ διατηρούσε διαρκώς μια εστίαση χειρουργικής ακρίβειας στους στόχους του, οι ΗΠΑ ουδέποτε είχαν σαφή εικόνα του γιατί πολεμούσαν. Μη θέλοντας να φανεί ότι στερείται κάθε αιτιολογίας για το φονικό του ξέσπασμα, ο Τραμπ άρχισε προσφάτως να επαναλαμβάνει μηχανικά, σαν παπαγάλος, τους ισραηλινούς φόβους περί ιρανικής ατομικής βόμβας. Κάθε φορά που επαναλαμβάνει αυτόν τον πολεμικό στόχο, το αμερικανικό κοινό αντιλαμβάνεται ότι οι ΗΠΑ διεξάγουν έναν πόλεμο για λογαριασμό του Ισραήλ, όσο κι αν ο Τραμπ και οι αυλικοί του το αρνούνται.

Κανένας από τους στόχους του Ισραήλ δεν επιτεύχθηκε: ούτε η ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ούτε ο τερματισμός του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, ούτε μια λαϊκή εξέγερση κατά του καθεστώτος. Αμέσως μετά τις επιθέσεις της 28ης Φεβρουαρίου 2026, το Ιράν ανέλαβε τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, στην πρώτη επιτυχημένη αμφισβήτηση της αμερικανικής ναυτικής ισχύος από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τρία αμερικανικά αεροπλανοφόρα αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τον Περσικό Κόλπο. Πέρα από την επιτυχημένη στόχευση του Ισραήλ, το Ιράν έσπειρε την καταστροφή σε περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μεταξύ των οποίων τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, η Ιορδανία και το Κατάρ, που όλα τους διευκόλυναν τις επιθέσεις κατά του Ιράν. Η Ισλαμική Δημοκρατία προκάλεσε τόσο σοβαρές ζημιές σε γειτονικές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, ώστε πολλές από αυτές έκλεισαν και αμερικανικά στρατεύματα καταυλίστηκαν σε ξενοδοχεία, αποδεικνύοντας σε πολλές μικρές χώρες ότι οι αμερικανικές βάσεις μπορεί να αποτελούν πηγή κινδύνου, όχι μόνο διπλωματικό πλεονέκτημα. Καταστράφηκαν τεράστιες εγκαταστάσεις ραντάρ στο Μπαχρέιν, όπως και στρατιωτικές υποδομές αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων μαχητικών, ελικοπτέρων, συστημάτων ραντάρ και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Τουλάχιστον 13 Αμερικανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν και 380 τραυματίστηκαν, ενώ περισσότεροι από 3.400 Ιρανοί έχασαν τη ζωή τους, πιθανώς και έως 7.000, οι μισοί εξ αυτών άμαχοι. Με τη διευκόλυνση των ΗΠΑ, οι ισραηλινές επιθέσεις έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 3.700 Λιβανέζους.

Στις 15 Ιουνίου 2026, την επομένη της ανακοίνωσης του Τραμπ για το επικείμενο Memorandum of Understanding (MOU), ένα κύριο άρθρο των New York Times αποδέχθηκε την πικρή ήττα: με τίτλο «Ο Πρόεδρος έχει χάσει αυτόν τον πόλεμο», χαρακτήρισαν τη διευθέτηση «μια ταπεινωτική υποχώρηση για τον ίδιο και για το έθνος που ηγείται». Αν και το μέγεθος της πανωλεθρίας ίσως να μην είναι ακόμη σαφές, ο Άλφρεντ ΜακΚόι έχει ήδη αποσαφηνίσει το ιστορικό νόημα της αμερικανικής ήττας: «…όταν οι βόμβες πάψουν να πέφτουν και τα ερείπια απομακρυνθούν επιτέλους από τους δρόμους της Τεχεράνης και της Βηρυτού, ο αντίκτυπος μιας τέτοιας de facto ήττας στην παγκόσμια ισχύ των ΗΠΑ θα γίνει υπέρμετρα σαφής, καθώς συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ θα ατροφούν, η αμερικανική ηγεμονία θα εξανεμίζεται, η νομιμοποίηση θα χάνεται, η παγκόσμια αταξία θα αυξάνεται και η παγκόσμια οικονομία θα υποφέρει».

Στις παρακάτω παρατηρήσεις, εστιάζω στους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους επιτεύχθηκε η υπεροχή του Ιραν στο πεδίο της μάχης.

Συγκεκριμένοι λόγοι της νίκης του Ιράν

1.

Στο πεδίο της μάχης, ο επιτυχημένος ασύμμετρος πόλεμος του Ιράν αποτελεί το κλειδί της νίκης του. Κατ’ αναλογία με τον ανταρτοπόλεμο στο Βιετνάμ, το Ιράν προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε πολύ μεγαλύτερα στρατιωτικά μέσα. Τα μεγάλα αμερικανικά πολεμικά πλοία δεν μπορούν να ελιχθούν εύκολα στα στενά του Ορμούζ, ενώ τα εκατοντάδες μικρά ταχύπλοα του Ιράν, ορισμένα εξοπλισμένα με πυραύλους και τορπίλες, μπορούν να επιτεθούν αιφνιδιαστικά από όρμους, νησιά και παράκτιες σπηλιές. Μικρά υποβρύχια έχει αναφερθεί ότι κατάφεραν να κρυφτούν κάτω από γιγαντιαία αμερικανικά αεροπλανοφόρα. Οι ασύμμετρες τακτικές σμήνους του Ιράν, που συνδύαζαν ταυτόχρονα δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυραύλους και τον «στόλο κουνουπιών» του (mosquito fleet), κατέβαλαν το κατά πολύ μεγαλύτερο αμερικανικό Ναυτικό. Έπειτα από σύντομες διεισδύσεις τον Μάιο και τον Ιούνιο, το αμερικανικό Ναυτικό ανέστειλε τις προσπάθειές του να επαναφέρει σε λειτουργία τα στενά του Ορμούζ και αποσύρθηκε άδοξα.

Στον αέρα, η «ψηφιδωτή» (mosaic) άμυνα του Ιράν προκάλεσε πολύ περισσότερες ζημιές απ’ όσες παραδέχονται οι ΗΠΑ. Δεκάδες, πιθανώς εκατοντάδες αεροσκάφη καταρρίφθηκαν, μεταξύ των οποίων επτά ιπτάμενα τάνκερ Stratotanker, δύο MC-130, ένα AWACS, ένα F-35, ένα F-15 και δεκάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Πολλά άλλα καταστράφηκαν στο έδαφος ή από «φιλικά πυρά». Ισραηλινές πόλεις δέχονταν συνεχείς επιθέσεις, ενώ τα drones FPV της Χεζμπολάχ αποκεφάλισαν τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής στον νότο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ανάλωσαν την πλειονότητα των διαθέσιμων αποθεμάτων τους σε πυραύλους «Tomahawk», αναχαιτιστικούς πυραύλους Patriot και τους πιο προηγμένους ATACMS, ενώ το Ιράν διατηρεί το 70% του προπολεμικού αποθέματός του σε εκτοξευτές και πυραύλους, όπως αναφέρουν οι New York Times. Σε απάντηση αυτών των άρθρων, ο Τραμπ χαρακτήρισε τη δημοσιογραφική κάλυψη των Times «ουσιαστικά εσχάτη προδοσία».

2.

Ένας πόλεμος σχεδιασμένος για το Ισραήλ έναντι ενός πολέμου επιβίωσης. Το Ιράν πολεμά στο πάτριο έδαφός του, με εκατομμύρια ανθρώπους έτοιμους να δώσουν τη ζωή τους για την εθνική ανεξαρτησία. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον «πόλεμο επιλογής» τους δολοφονώντας τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν και μεγάλο μέρος της οικογένειάς του στην πρώτη φονική τους ομοβροντία, αναγκάζοντας έτσι το Ιράν να πολεμήσει για την ίδια του την υπαρξιακή επιβίωση.

Η ισραηλινοαμερικανική στρατηγική της δολοφονίας ηγετικών στελεχών (από τον Γενικό Γραμματέα της Χεζμπολάχ Σαγέντ Χασάν Νασράλα έως τον Ιρανό Αγιατολάχ Αλί Χοσεϊνί Χαμενεΐ) αποτυγχάνει να κατανοήσει ότι το κίνημα αντίστασης στηρίζεται στη στωική αντοχή και σε ένα δόγμα ψηφιδωτής άμυνας, «μια γεωμετρία ανταρτοπολέμου σε κρατική κλίμακα, με αυτόνομες επαρχιακές διοικήσεις». Όπως ακριβώς η δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Τζον Κένεντι τον ανέδειξε σε μάρτυρα και εθνικό ήρωα της Αμερικής, έτσι και οι δολοφονίες ηγετικών στελεχών στο Ιράν και τον Λίβανο ενίσχυσαν την αντίσταση απέναντι στους εχθρούς και έδωσαν περισσότερη ισχύ στις αυτόνομες μαχητικές μονάδες που είναι διατεταγμένες σε ολόκληρη την περιοχή.

Από τότε που η CIA ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό Μοχάμαντ Μοσαντέκ το 1953, το Ιράν αντιμάχεται τις αυτοκρατορικές επιταγές των ΗΠΑ. Καθ’ όλη τη διάρκεια των 47 ετών της ύπαρξής της, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιραν βρίσκεται υπό επίθεση: αρχικά μέσω ενός πολέμου δι’ αντιπροσώπων, με επικεφαλής τον άλλοτε συνεργάτη της CIA στο Ιράκ, Σαντάμ Χουσεΐν, που κόστισε στον ιρανικό και τον ιρακινό λαό τουλάχιστον μισό εκατομμύριο νεκρούς από το 1982 έως το 1988. Αν και οι ΗΠΑ ουδέποτε ανέπτυξαν συνεκτική στρατηγική, βρίσκονται πλέον κοντά σε ένα Memorandum of Understanding (Μνημόνιο Αμοιβαίας Κατανόησης) λιγότερο περιοριστικό για το Ιράν απ’ ό,τι η συμφωνία JCPOA της κυβέρνησης Ομπάμα του 2015, από την οποία ο Τραμπ αποχώρησε αυθαίρετα το 2018. Δεδομένης της μακράς ιστορίας των ΗΠΑ να παραβιάζουν σχεδόν κάθε συνθήκη που υπογράφουν, είναι εξόχως αμφίβολο αν η κυβέρνηση Τραμπ θα τηρήσει τους όρους οποιουδήποτε Μνημονίου Αμοιβαίας Κατανόησης. Το Ισραήλ έχει ήδη δηλώσει ότι δεν το αποδέχεται.

3.

Οι αποφάσεις των ΗΠΑ στο πεδίο της μάχης λαμβάνονται σε μεγάλο βαθμό από πολιτικά διορισμένα στελέχη περιορισμένης επάρκειας. Ο ίδιος ο Υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, είναι διορισμένος του Τραμπ, με στρατιωτική εμπειρία που περιορίζεται σε διοίκηση διμοιρίας στην Εθνοφρουρά. Τα προσόντα του είναι η απεριόριστη υποτέλεια προς τον Τραμπ, ο λευκός χριστιανικός εθνικισμός, η περιφρόνηση προς το Κογκρέσο και η θητεία του ως παρουσιαστή στο Fox News. Έχει αφαιρέσει τις γυναίκες και τις μειονότητες από τις προαγωγές, αντί να αναθέτει καθήκοντα με βάση την ικανότητα και την εξειδίκευση.

Για τη θέση του νέου Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών, ο Τραμπ είχε αρχικά επιλέξει τον Μπιλ Πούλτε, Διευθυντή της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Στεγαστικής Χρηματοδότησης, έναν άνθρωπο που «ξεχωρίζει επειδή δεν διαθέτει απολύτως καμία από την εμπειρία, τη γνώση και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την κρισιμότατη θέση που του ανέθεσε ο Τραμπ». Μεταξύ των λοιπών «προσόντων» του Πούλτε ήταν ότι είχε δωρίσει σχεδόν 1 εκατομμύριο δολάρια στον Τραμπ και σε άλλους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους, ότι είχε αναρτήσει στο X πως ο Τραμπ είναι «ο σπουδαιότερος πρόεδρος στην ιστορία», και ότι είχε επινοήσει αβάσιμες κατηγορίες περί απάτης εναντίον του Γερουσιαστή της Καλιφόρνια Άνταμ Σιφ και άλλων αντιπάλων του Τραμπ. Έπειτα από εκτεταμένες διαμαρτυρίες ότι ο Τραμπ έθετε τα προσωπικά του συμφέροντα πάνω από εκείνα του έθνους, ο Τραμπ άλλαξε την επιλογή του και προτίμησε τον Τζέι Κλέιτον, ομοσπονδιακό εισαγγελέα και πρώην Πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς (SEC). Αν και η αφοσίωσή του στον Τραμπ είναι αδιαμφισβήτητη, πρόκειται για έναν εισαγγελέα ποινικών υποθέσεων της Νέας Υόρκης, χωρίς καμία προϋπηρεσία στον χώρο των μυστικών υπηρεσιών.

Η πενιχρή αμερικανική πληροφόρηση και η ανοησία στην κορυφή γίνονται εύκολα αντιληπτές στους επανειλημμένους δημόσιους ισχυρισμούς του Τραμπ και του Χέγκσεθ ότι το Ιράν δεν διαθέτει ναυτικό ούτε αεροπορία. Πέρυσι, ο Τραμπ απείλησε να εισβάλει στη Γροιλανδία, φέτος απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας και επιτέθηκε στο Ιράν, και στη συνέχεια έχει βάλει στο στόχαστρο την Κούβα, όπου αναμφίβολα θα τον υποδεχθούν εκπλήξεις εν αφθονία.

4.

Ενώ ο δωδεκαήμερος πόλεμος της ισραηλινοαμερικανικής επιθετικότητας του 2025 και ο σαρανταήμερος πόλεμος του 2026 έχουν παγιώσει την εθνική ενότητα στο Ιράν, μια συμπαγής πλειοψηφία Αμερικανών αντιτίθεται στον πόλεμο. Η δημοτικότητα του Τραμπ έχει κατρακυλήσει στα χαμηλότερα ιστορικά επίπεδά, ενώ η τιμή του πετρελαίου έχει ανέβει, αφήνοντάς τον απελπισμένο να υπογράψει ένα Μνημόνιο Αμοιβαίας Κατανόησης. Ένας ευρέως αναφερόμενος λόγος της λαϊκής δυσαρέσκειας είναι ο οικονομικός αντίκτυπος του πολέμου. Ενώ προβλέπεται ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες θα αποκομίσουν αυξημένα κέρδη εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι Αμερικανοί καταναλωτές έχουν ήδη δαπανήσει περισσότερα από 45 δισεκατομμύρια δολάρια επιπλέον σε ντίζελ και βενζίνη από τις 28 Φεβρουαρίου. Το κόστος βασικών τροφίμων, όπως ντομάτες, καφές και βόειο κρέας, έχει αυξηθεί πάνω από 20%, και ο πληθωρισμός των τιμών στα είδη κατανάλωσης βρίσκεται επί του παρόντος στο 4,3%. Ο πληθωρισμός των τιμών παραγωγού στα τέλη Μαΐου, ένας ακόμη πιο σημαντικός προγνωστικός δείκτης για το μέλλον, ανήλθε στο 6,5%. Πριν αναχωρήσει για το πρόσφατο ταξίδι του στην Κίνα, ο Τραμπ δήλωσε ότι «ούτε καν το σκέφτεται», ότι δεν τον «απασχολεί ούτε στο ελάχιστο» ο οικονομικός πόνος που επιφέρει ο πόλεμος στους Αμερικανούς. Αξιωματούχοι του Πενταγώνου δεν έχουν ακόμη αποκαλύψει το πραγματικό κόστος του πολέμου σε δολάρια, ούτε έχουν δώσει πλήρη λογαριασμό για τους αθώους που δολοφονήθηκαν, για τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τα τζαμιά που καταστράφηκαν.

Οι οικονομικοί παράγοντες είναι ένας από τους λόγους που οι Αμερικανοί δεν στηρίζουν τον «πόλεμο επιλογής» του Τραμπ και του «Σατανιάχου», αλλά πολλοί άνθρωποι αποτροπιάζονται από τη δολοφονία αθώων Ιρανών και Λιβανέζων. Οι δεκάδες μαθήτριες του Μιναμπ που δολοφονήθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου άγγιξαν βαθιά τη συνείδηση των ανθρώπων. Η αντίθεση του Πάπα στον πόλεμο στηρίζεται από πολλούς Καθολικούς.

Προς ένα πραγματικά αντιπολεμικό κίνημα

Έχει περάσει πια ανεπιστρεπτί ο καιρός όπου οι άνθρωποι ανέχονταν τον έναν αδιάκοπο πόλεμο μετά τον άλλον ανάμεσα σε έθνη- κράτη οπλισμένα με όπλα μαζικής καταστροφής. Όπως κατέληξε απερίφραστα ο Χάουαρντ Ζιν, ο ίδιος ο πόλεμος είναι έγκλημα. Αντί να συζητά αν συγκεκριμένες πράξεις, όπως η γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, είναι εγκληματικές, ένα πραγματικό αντιπολεμικό κίνημα θα έπρεπε να αντιτίθεται σε κάθε κρατική βία στραμμένη εναντίον άλλων κρατών και λαών, θεωρώντας την καθαυτή ως το πρόβλημα. Τα όπλα μαζικής καταστροφής θα έπρεπε να απαγορευθούν διεθνώς, οι κατασκευαστές όπλων να ποινικοποιηθούν, και οι θιασώτες του πολέμου να φυλακιστούν.

Ακόμη και αν σκεφτεί κανείς ένα πιο περιορισμένο αντιπολεμικό κίνημα, η αρχή της εθνικής αυτοδιάθεσης ίσως είναι ηθικά επιτακτική· ωστόσο, η καταστολή το 2022 από το κράτος του Ιράν της εξέγερσης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» το 2022 και η δολοφονία τουλάχιστον 3.000 ανθρώπων (συμπεριλαμβανομένων 200 στελεχών των δυνάμεων κρατικής ασφαλείας) κατά τη διάρκεια της κοινωνικής εξέγερσης του 2025 σκιαγραφούν ένα καθεστώς κάθε άλλο παρά ειρηνικό. (Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί αμφισβήτησε τη δυτική εκδοχή των τελευταίων αυτών γεγονότων, δηλώνοντας ότι ο απολογισμός των θυμάτων ήταν λιγότερος από το 10% του αριθμού νεκρών που επικαλείται ο Τραμπ.)

Στο πλαίσιο του αντιπολεμικού κινήματος κατά του Βιετνάμ στις ΗΠΑ, ο Χο Τσι Μινχ εξιδανικευόταν ως ένας ειλικρινής ηγέτης αφοσιωμένος στην ειρήνη και την ελευθερία του λαού του. Είχε πει το περίφημο: «Τίποτα δεν είναι πολυτιμότερο από την ανεξαρτησία και την ελευθερία». Ο Χο ήταν πιο δημοφιλής στις πανεπιστημιουπόλεις το 1970 απ’ ό,τι ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον. Είτε αυτό είναι αποτέλεσμα της αδιάκοπης ισλαμοφοβικής προπαγάνδας είτε όχι, δεν μπορεί να βρεθεί κανένα αντίστοιχο πρόσωπο στο Ιράν.

Παρ’ όλη την απαράδεκτη βία του εναντίον της ελευθερίας των γυναικών και των Κούρδων, το ιρανικό καθεστώς προσέφερε μια τεράστια ώθηση στην ανθρωπότητα, αποκρούοντας τους επιθετικούς πολέμους των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το Ιράν όχι μόνο οδήγησε τις ΗΠΑ σε μια μεγάλη ήττα, αλλά ανέκοψε και τη μακροπρόθεσμη αμερικανική στρατηγική της περικύκλωσης της Κίνας με στρατιωτικές βάσεις, ως προετοιμασία για αυτό που πολλοί Αμερικανοί ιθύνοντες θεωρούν τον επερχόμενο πόλεμο με την Κίνα, η οποία αναδείχθηκε ακόμη ισχυρότερη μέσα από τους κακόβουλα μελετημένους πολέμους των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Σε μια πρόσφατη επίσκεψη μου στο Ασιατικο-Αφρικανικό Μουσείο του Μπαντούνγκ στην Ινδονησία, επισκέφθηκα τον χώρο όπου τιμάται η μνήμη της διάσκεψης του 1955 από την οποία γεννήθηκε το Κίνημα των Αδεσμεύτων. Εκεί είδα να εκτίθενται αμερικανικές εφημερίδες των αρχών της δεκαετίας του 1950 που διαρκώς διαλαλούσαν με πηχυαίους τίτλους την προειδοποίηση για την επικείμενη κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν, μια τακτική εκφοβισμού που επαναλαμβάνεται καθημερινά για περισσότερα από 70 χρόνια. Από τον κομμουνιστικό θρίαμβο του 1949, η κυβέρνηση της Κίνας αντιμετωπίζεται ως «εχθρός», όπως ακριβώς το ισλαμικό καθεστώς έχει απομονωθεί, δεχθεί επιθέσεις και πιεστεί αδιάκοπα από την ίδρυσή του το 1979.

Η σημερινή αμερικανική καλλιέργεια φόβου γύρω από μια ιρανική ατομική βόμβα χρησιμεύει στο να εγκλωβίζει την ανθρωπότητα σε μια φυλακή καταστροφικών στρατιωτικών δαπανών, που κατασπαταλούν τον τεράστιο κοινωνικό μας πλούτο. Ο μιλιταρισμός υπονομεύει τα κολοσσιαία τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων αιώνων, μετατρέποντάς τα σε μορφή κυριαρχίας και όχι σε απελευθέρωση από τον μόχθο και την καταπίεση. Είναι πολύ νωρίς για να γιορτάσουμε το τέλος της αμερικανικής παγκόσμιας ισχύος και των ανεμπόδιστων «πολέμων επιλογής»· όμως, αν αποτύχουμε να αναγνωρίσουμε την αποφασιστικότητα και τη σταθερότητα του ιρανικού λαού, του οποίου το αίμα και η αταλάντευτη επιμονή κέρδισαν μια νίκη που πλήγωσε ένα άγριο θηρίο, χάνουμε την ευκαιρία να οραματιστούμε το μελλοντικό τέλος ενός παγκόσμιου συστήματος που παράγει προνόμια για τους δισεκατομμυριούχους και τις εταιρείες τους εις βάρος δισεκατομμυρίων ανθρώπων.

___

Μετάφραση: Τάσος Σαγρής (Κενό Δίκτυο)

O George Katsiaficas είναι Αμερικανός ιστορικός και κοινωνικός θεωρητικός. Είναι γνωστός για τα πολλά γραπτά του σχετικά με τα κοινωνικά κινήματα, συμπεριλαμβανομένων των The Imagination of the New Left: The Global Analysis of 1968 και The Subversion of Politics: European Autonomous Social Movements and the Decolonization of Everyday Life.

Περισσότερα κείμενα του δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του: https://www.eroseffect.com/