Κοιτώ τον κόσμο πάλι από το παραθύρι
Παραφιλώ και νοερά πετώ στην χώρα του Ζαρατούστρα
Λαμβάνω μέρος στην μάχη του καλού και του κακού
Πηδώ κι εγώ πάνω στις φλόγες να εξαγνιστώ
Στην πόλη που όλα απαγορεύονται και όλα επιτρέπονται
Πειράζω τα μαλλιά της Ζίνα Αμίνι
Στολίζω με ατίθασες τούφες το πρόσωπό της
Στολίζω το δικό μου με πολύχρωμη χιτζάμπ
Πάμε μαζί στην αγορά
Διαλέγουμε μαντήλια με μοδάτα μοτίβα και παντελόνια εφαρμοστά
Βάζουμε κόκκινο κραγιόν για τους κυβερνητικούς, τους πράκτορες και τη Sepah
Είμαστε γυναίκες καζάνια που βράζουν
Πετάμε χέρι-χέρι πάνω από τους ψηλούς μαντρότοιχους στην Τεχεράνη
Δείχνουμε την παλλόμενη καρδιά μας στη Φρουρά του καθεστώτος
Αγοράζουμε τράπουλα στην μαύρη αγορά
Πίσω από τη βιβλιοθήκη διαβάζουμε βιβλία
Μέσα στην καταπακτή πίνουμε και μεθάμε και χασκογελάμε
Μετά κατουράμε τα καθεστώτα μαριονέτες και την καπιταλιστική κερδοσκοπία
Κρυβόμαστε σαν μικρά υποβρύχια κάτω από αμερικανικά αεροπλανοφόρα
Υπογράφουμε το Memorandum of Understanding με φούξια στυλό
Και οι ασύμμετρες τακτικές του σμήνους πολύ μας πάνε
Στον «στόλο κουνουπιών» τσαλαβουτάμε
Φτιάχνουμε συνθήματα
Και απορούμε
Όλα μας φαίνονται τρελά
Ο μιλιταρισμός κλέβει τα επιτεύγματα από τους ανθρώπους
Ο πολεμόχαρος κόσμος μας κλέβει την ανεμελιά
Γινόμαστε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της ανυπακοής
Των προτεσταντικών κανόνων οι αποστάτες
Δεν γνωρίζουμε Αγιατολάχ
Μονάχα θεϊκά σημάδια που διαισθητικά ακολουθούμε
Ιέρειες ενός αιώνιου χρησμού
Για την υπεράσπιση της ζωής, του παιχνιδιού και της αθωότητας
__
Η Ναυσικά Γεωργιτσοπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, και είναι οικονομολόγος. Την λένε Ρόζα Μπρούχα όταν γράφει, χορεύει, θυμώνει ή ερωτεύεται. Είναι πέρα για πέρα αληθινή και μέσα στην κοινωνία του θεάματος, καταστασιακή.
