ΓΑΛΛΙΑ: ΟΙ μαθητές στους δρόμους. Η ΓΕΝΙΑ Ζ αρνείται το παρόν και το μέλλον που μας επιβλήθηκε.
Από τις 21 Σεπτέμβρη ένα κύμα μαθητικών καταλήψεων και διαδηλώσεων απλώνεται σε ολόκληρη τη Γαλλία. Ό,τι ξεκίνησε από ένα λύκειο στο Créteil, στα προάστια του Παρισιού, έχει μετατραπεί μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες σε μαζική κινητοποίηση χιλιάδων μαθητών.
Οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους και συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις του κράτους γιατί γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει η διάλυση του δημόσιου σχολείου: τάξεις με πάνω από 30 μαθητές, διαρκείς και επίπονες εξετάσεις, ελλείψεις εκπαιδευτικών, καθηγητές που απουσιάζουν χωρίς να αντικαθίστανται, ανεπαρκείς και εγκαταλελειμμένες υποδομές, εξαντλητικά ωράρια και μια καθημερινότητα που κάνει τη μόρφωση όλο και πιο δύσκολη.
Στο επίκεντρο των διεκδικήσεών τους βρίσκονται οι μαζικές προσλήψεις εκπαιδευτικών, μικρότερα τμήματα, ανθρώπινα ωράρια και ένα σχολείο με πραγματικούς πόρους και υποδομές.
Στις 29 Σεπτέμβρη, η μαθητική κινητοποίηση συναντήθηκε με τη μεγάλη πανεθνική απεργία και τις διαδηλώσεις των εργαζομένων. Από εκεί και πέρα η κατάσταση πήρε νέα διάσταση. Οι καταλήψεις και τα μπλοκαρίσματα εξαπλώθηκαν από τα προάστια του Παρισιού σε πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα. Περισσότερα από 1.000 λύκεια έχουν ήδη επηρεαστεί από τις κινητοποιήσεις, ενώ οι νεότερες καταγραφές ανεβάζουν τον αριθμό των σχολείων που έχουν βρεθεί μέσα στην κινητοποίηση σε πάνω από 1.200.
Και όσο η κινητοποίηση μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει και η καταστολή.
Οι συλλήψεις έχουν ξεπεράσει πλέον τις 5.000, στην πλειονότητά τους έφηβοι, ενώ δεκάδες άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και τους τραυματίες βρίσκονται μαθητές, εκπαιδευτικοί και άλλοι διαδηλωτές. Η αστυνομική καταστολή αποτελεί πλέον κομμάτι της καθημερινότητας των κινητοποιήσεων.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει τις κινητοποιήσεις κυρίως ως ζήτημα «δημόσιας τάξης». Όμως πίσω από τις συγκρούσεις υπάρχει μια πραγματική κοινωνική συνθήκη: μια γενιά που βλέπει το σχολείο της να υποβαθμίζεται και το μέλλον της να καταστρέφεται. Η Γενιά Ζ αντιδρά σε μια κοινωνική συνθήκη που προξενεί απελπισία, μια ζωή μηχανικής επανάληψης καταναγκασμών και υποχρεώσεων.
Και αυτό δεν είναι άσχετο με τη γενικότερη πολιτική που εφαρμόζεται. Ο προϋπολογισμός του 2027 προβλέπει 43 δισ. ευρώ νέων περικοπών, με το συνολικό πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής να φτάνει τα 54 δισ. ευρώ. Την ίδια στιγμή, προβλέπονται μέτρα που επιβαρύνουν τους εργαζόμενους και περιορίζουν τις δημόσιες δαπάνες. Η επίθεση στο σχολείο είναι κομμάτι μιας ευρύτερης επίθεσης στις κοινωνικές ανάγκες.
Και όταν ένα κράτος φτάνει στο σημείο να επιτεθεί μαζικά με αστυνομικές δυνάμεις στους εφήβους της επικρατείας του, αυτό φανερώνει ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που έχει αποτύχει παταγωδώς.
Γι’ αυτό και η σύγκρουση των μαθητών δεν αφορά μόνο το σχολείο.
Αφορά όλους, όλες και όλα μας σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Οι μαθητές που καταλαμβάνουν τα σχολεία τους δεν περιμένουν να τους εξηγήσουν γιατί πρέπει να συνηθίσουν την υποβάθμιση και τον αποκλεισμό. Βλέπουν καθημερινά τι σημαίνει να μεγαλώνεις μέσα σε μια κοινωνία όπου οι ανάγκες σου μπαίνουν διαρκώς σε δεύτερη μοίρα.
Και αντιδρούν.
Η αυθόρμητη σύγκρουση της νεολαίας με την εξουσία έχει ακριβώς αυτή την κοινωνική σημασία: όταν μια γενιά αισθάνεται ότι μας κλέβουν το παρόν και μας στερούν ένα μέλλον που να αξίζει να το ζήσουμε, η εξέγερση είναι η μόνη προοπτική για μια καλύτερη ζωή.
Και η σύγκρουση αυτή δεν φαίνεται να τελειώνει εδώ.
Μετά τη συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας, οι μαθητικές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι δεν έλαβαν συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή μέτρα για τα αιτήματά τους και καλούν σε συνέχιση των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων τις επόμενες ημέρες.
Η συνέχεια λοιπόν θα δοθεί στους δρόμους και στα σχολεία.
Από τη Γαλλία έρχεται ένα μήνυμα που ξεπερνά τα σύνορα της χώρας: η νεολαία δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί ως «κανονικότητα» ένα μέλλον φτιαγμένο από περικοπές, επισφάλεια, υποβάθμιση και καταστολή.
Οι εξεγέρσεις της Γενιάς Ζ απλώνονται τα τελευταία χρόνια από τη Σερβία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία μέχρι τη Παλαιστίνη, τη Σρι Λάνκα, το Νεπάλ και την Ινδονησία, από το Περού μέχρι την Ινδία, τις Φιλιππίνες και το Μπαγκλαντές, την Κένυα, το Σουδάν, την Νιγηρία και το Μαρόκο.
Το μέλλον δεν είναι υπόθεση αυτών που το σχεδιάζουν στις τράπεζες και τα υπουργεία. Είναι δική μας υπόθεση!
Είναι η ζωή μας!
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ
