Mια αντικαθεστωτική, αλλά ταυτόχρονα προσανατολισμένη προς την κοινωνία, προσέγγιση της φεμινιστικής οργάνωσης — ριζωμένη στη συλλογική πάλη και όχι σε ατομικιστικούς τρόπους ζωής
Τα κοινωνικά κινήματα στο Ιράν αντιστέκονται εδώ και δεκαετίες σε μια καταπιεστική κυβέρνηση. Όμως ένα καθεστώς-μαριονέτα που θα υπηρετεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν θα τα βοηθήσει.
Αν υπάρχει μια ολοκληρωμένη και εμπεριστατωμένη, στο μέτρο του εφικτού, απόπειρα να απαντηθεί το κλασσικό ερώτημα “Και πως θα λειτουργεί μια Αναρχική Κοινωνία;” αυτή
*Η εισήγηση της εκδήλωσης «Συνεργατική & Αλληλέγγυα Οικονομία: Ρήξη ή Ενσωμάτωση;» που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 30/3 στο Αυτόνομο Στέκι. Το ζήτημα “ρήξη ή ενσωμάτωση”
Στα ταξίδια μου τους τελευταίους μήνες, συζήτησα με πολλούς αναρχικούς που αντιλαμβάνονται την αναρχία σαν μια ηθική αρχή. Κάποιοι το πάνε τόσο μακριά ώστε
15 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την φρικτή σφαγή 45 ανθρώπων που διέπραξε η κυβέρνηση του Μεξικού με την βοήθεια της παραστρατιωτικής οργάνωσης “Κόκκινα Χέρια”
Στις καθημερινές μας συζητήσεις ακούμε πολλούς ανθρώπους να καταφέρονται με χαρακτηρισμούς όπως «ουτοπικό», «ανεφάρμοστο», «ενάντια στην ανθρώπινη φύση» αναφερόμενοι στα προτάγματα του αναρχισμού, της
Κατ΄ ουσίαν, ο φασισμός είναι η κοινοτοπία, το factum brutum, του σύγχρονου ατόμου-ιδιώτη, ο οποίος, κατά τη διατύπωση του Edgar Morin, “θέλει να καταναλώσει