Theory. Utopia. Empathy. Ephemeral arts – EST. 1990 – ATHENS LONDON NEW YORK

Category archive

Poetry

Poetry

Ωρίμανση- Ιωάννα Γαϊτανάρου

Κι αν τα λουλούδια μυρίζουν, τι έγινε; Η μυρωδιά τους δε μπορεί να αλλάξει τίποτα στη ζωή μου. Κι ας επιμένει η βροχή να με προκαλεί με την οσμή του χώματος, συνεχίζει να μπαίνει στις μπότες μου και να μου βρέχει τα πόδια. Κι αν ο λόγος μου είναι ασύμμετρος και η σκέψη κακόβουλη, δε με νοιάζει και ούτε σας αφορά. Η μέρα μου δεν είναι η πρόκληση που θα…

Poetry

“Θαύμα” – Σίσσυ Δουτσίου

Μια υπερσύγχρονη μηχανή Μια επίτευξη τεχνολογική Ίσως και ηλεκτρονική Η κβαντική φυσική βοήθησε τα νέα παιδιά να δούνε καινούργιους κόσμους Να γίνουν ήρωες σε ηλεκτρονικά παιχνίδια Να ξεχάσουν κάθε ιστορικό γεγονός Να γίνουν και αυτοί επιστήμονες σε έναν αιώνα ξερό Στεγνό από κάθε πνευματικότητα Στα μάτια ενός επιστήμονα το άπειρο είναι σχεδιασμένο σε μια μικροσκοπική συσκευή Που σου δαγκώνει τα δάχτυλα Το πιο απλό μεταμορφώνεται σε κάτι σπουδαίο Ένας απλός…

Poetry

“A. En archin en to Pathos A. In the beggining, there was Pathos” – Äkaterine Papa

In the night A small universe was Forming in your body You were calling me To tell me about it And i was listening… Your dark and filthy whispers filling the most secret gaps of my sorrow Full of warmth And light. Like burning stars falling into me from the space above. And i wanted more And more. The dirtier the better Ancient secrets escaping my mouth. And i wanted…

Poetry

“Κάθε Φορά” – Νεφέλη Βουτσινά Πετσιμέρη

Κάθε φορά που αυτοκτονεί ένας έφηβος Γίνεται άγριο πουλί, κατακτά τις βουνοκορφές, δαμάζει τα σύννεφα. Κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει να αυτοπυρποληθεί ως ένδειξη διαμαρτυρίας χιλιάδες άλλοι πυρπολούν τις πόλεις μέρα και νύχτα. Κάθε φορά που θα απελάσουν ένα άνθρωπο χιλιάδες άλλοι θα διασχίσουν θάλασσες και ερήμους διεκδικώντας ζωή. Κάθε φορά που οι μπάτσοι σκοτώνουν ένα σύντροφο κάποιοι κρυμμένοι στο βάθος της νύχτας περιποιούνται τα καινούρια τους ΑΚ47. Κάθε φορά…

Poetry

Ως το χάραμα δεν θα έχουμε αντέξει- Franzeska Averbach

Σε κοιτώ μες το τρόμο με το βλέμμα της τρελαμένης μου αβεβαιότητας είμαστε κατεστραμμένοι απ’ τη φαντασία μας το σώμα έχει διαμελιστεί, ως το χάραμα δε θα έχουμε αντέξει. Όσο κι αν υπερασπίστηκα να σώσω τους σκοτωμένους απ’ το μαύρο τους, απελπίστηκα. Διότι ακόμη και η τυραννία θέλει γερό στομάχι για να την πάμε ως το τέλος της. Όταν ανακαλύψαμε πως η αγάπη στο τέλος απαγκιστρώνεται, με κοίταξες στα μάτια…

Poetry

“Ίκαρος” Κατερίνα Ζησάκη

Τα φτερά θαυμάζουν τον Ίκαρο ο Ίκαρος θαυμάζει από ψηλά τη γη η γη θαυμάζει τον Ίκαρο και τον καλεί γρήγορα γρήγορα πίσω πρώτα μεν πάνω της ύστερα μέσα της – τόσο πολύ τον θέλει – μεγάλο πράγμα ο θαυμασμός: σκοτώνει θαύμασε να θαυμάζεσαι ο θάνατος θα ‘ρθει έτσι κι αλλιώς από ζωή από έρωτα από πίκρα κρίμα μονάχα να χαθείς προτού έστω σκεφτείς να θαυμάσεις το παραλήρημα ενός ψυχωτικού…

Poetry

“Το σκοτάδι της νύχτας” – Μαριβή Γαζέτα

Tο σκοτάδι της νύχτας καθώς στάζει υγρό άσφαλτος που καίει και τρέχει σαν λάβα όπου υπάρχει καπνός υπήρξε φωτιά μα εδώ έχει σβήσει ένα μικρό χρονικό τρέλας στις φλέβες μας μέσα εδώ γεννήθηκαμε για να υμνούμε το τίποτα εγωιστές μάρτυρες χωρίς ιδανικά, ιδανικοί αυτόχειρες αριθμοί βαλμένοι ακούσια σε μια στατιστική η γενιά μιας ανέλπιδης ελπίδας άριστα εκπαιδευμένη στην αυτοκαταστροφή καταφέραμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο και φτιάξαμε αιχμηρές γωνίες στο μηδέν…

Poetry

“ROJAVA” – Νεφέλη Β.Πετσιμέρη

Η γυναίκα άφησε το όπλο στην άκρη. Ο άντρας βάλθηκε να της λύνει με στοργή τη βαριά πλεξούδα. Χείμαρρος χύθηκαν τα μαλλιά στη δυνατή πλάτη. Χαίτη κατάμαυρη όμοια με εκείνη τη νύχτα που εξαφάνιζε μέσα της τα άγρια βουνά και ξεκούραζε τα χέρια απ’ το ολοήμερο βόλι. «Το όπλο, είπε ή γυναίκα, είναι ελαφρύ όταν ρίχνει για την ελευθερία». Και τότε κάναν έρωτα όπως το κάνουν μόνο εκείνοι που ξέρουν…

Poetry

“ΤΑ 29 ΔΩΜΑΤΙΑ- Δωμάτιο 1ο ” – Γιάννης Ραουζαίος

Χάρισα σήμερα σε μια κοπέλα μια νεκροκεφαλή Ήταν από κείνες που γελούσαν με το πρώτο άγγιγμα Δεν ένιωσα αμήχανα Η δουλειά ήταν πάντα ένα παρακλάδι Της άρνησης Τα πράγματα που δίνεις είναι Λέξεις κεντημένες σιωπηλά Στη σιωπή Δεν πρέπει να’χεις άγχος Η ποιητική τελειότητα αρέσει στις γιορτές Στο καρναβάλι που πενθώ Ιστόρησέ μου αφηγήτρα Ένα βαθύ πηγάδι Νόημα είναι και δεν είναι Η Μήπως ΤΟ ΝΟΗΜΑ Είναι και δεν είναι;…

Poetry

“Luisa Peterson στην Πανόρμου” | Σίσσυ Δουτσίου

Γνώρισα ένα κορίτσι εχθές, την Luisa Peterson έκλαιγε εχθές το βράδυ και μου είπε: “Από εσένα είναι κρυμμένο κάθε βράδυ για εσένα που είναι δικό μου και χάνεται κάθε πρωί” Δεν καταλαβαίνω της λέω και συνεχίζει: για εσένα – για όλες τις βόλτες που δεν πήγαμε μαζί για όλα αυτά τα ευγενή δέντρα τα τυρκουάζ φυλλώματα που δεν κοιτάξαμε μαζί όλες αυτές οι βόλτες όλα αυτά τα πρωινά που ήθελα…

Poetry

“Τελευταίος Σταθμός το Χώμα” | Πόππη Δέλτα

Αυτόχειρες. Λευκά, σταρένια, κίτρινα, μαύρα, κορμιά. Νέα, γέρικα, αδύνατα, χοντρά, γυμνά, ντυμένα, μυώδες, χαλαρά, κορμιά. Ψηλά, κοντά, όμορφα, άσχημα, καμμένα από τον ήλιο, λευκά σαν γάλα, ένα μόνο του, πολλά μαζί, θλιμμένα, χαρούμενα, κακοποιημένα, χαϊδεμένα. Κορμιά. Αυτόχειρες. Δάχτυλα. Πατούσες. Αστράγαλοι. Γόνατα. Μάτια. Μηροί. Γεννητικά όργανα. Στέρνα. Ώμοι. Αγκώνες. Σπλάχνα. Γλώσσες. Καρποί. Λαιμοί. Γνάθοι. Μέτωπα. Γεννητικά όργανα ενωμένα. Κορμιά που γίνονται ένα. Κορμιά λιωμένα στην άσφαλτο. Κορμιά με μεταμοσχευμένα όργανα. Κορμιά…

Poetry

“πολιτική οικονομία” | Kατερίνα Ζησάκη

την είχαν αλείψει με προικοσύμφωνο και περίσσευε το δισάκι της καραμέλας. πήρε αυτή το λοιπόν λίγα γράμματα κι έναν απ’ τους αθλίους του Ουγκώ και κατέβηκαν να πουλήσουν τομάρια στην πόλη. είχε αποκοιμηθεί “η ζωή μου όλη” έλεγε και ξανάλεγε. εννοώντας προφανώς κι εμφανώς την αγία μητέρα που περίσσευε απ’ όλα τα σύρματα το ποδάρι της: να το. μέχρι και μέσα εκεί στο πιάτο που κατανάλωνε σπέρμα γερό για να…

Poetry

Άτιτλο | Μαριβή Γαζέτα

Πώς ήρθαν έτσι τα πράγματα και έφτασα να σου μιλάω εγώ για αγάπη εγώ που ούτε τα φυτά μου δεν ποτίζω καθώς αυτά πεθαίνουν θυμάμαι πόσο μου αρέσαν στην αρχή ύστερα τα έκανα δικά μου και αυτά απλώς μαράθηκαν ούτε από αγάπη ούτε από την έλλειψη της απλώς γιατί και τα φυτά πεθαίνουν ο κόσμος είναι άθλιος τι θα άλλαζε με το πότισμα; ______Μαριβή Γαζέτα / Κενό Δίκτυο http://voidnetwork.gr

Poetry

“ΤΑ 29 ΔΩΜΑΤΙΑ- Δωμάτιο 4ο” – Γιάννης Ραουζαίος

Την τελευταία φορά Που κάναμε έρωτα ακόμα αγάπη μου, Με πυροβόλησες οκτώ φορές στον κρόταφο. Το κρανιόδερμα έσπασε σε διάφορα σημεία σαν κινέζικη πορσελάνη που δεν άντεξε την υπερβολική θερμότητα. Η κώμη μου, σκούπισε στο δάπεδο το αίμα και δεν φάνηκε να νιώθει άσχημα μ’ αυτό. Την τελευταία εκείνη τη φορά το αίμα μου έγινε γαλάζιο -Δεν έμοιαζες να αστειεύεσαι Φίλε μου -Μου έστειλαν ραπόρτο Πρεσβεία στο διάστημα… Στο είδος…

Poetry

“ΤΑ 29 ΔΩΜΑΤΙΑ- Δωμάτιο 2ο” – Γιάννης Ραουζαίος

Πόσες φορές ανταμωθήκαμε σ’ Αυτό το σκαλοπάτι; Πόσες φορές μου είπες καλημέρα στ’ αγγλικά, κι εγώ έβγαλα με τα νύχια το δεξί μου μάτι; Πόσες παράξενες γιορτές μου ζήτησες να σου προσφέρω μέχρι να σου πω ποιος είμαι; Είχε το στομάχι ένα σφίξιμο Τις μέρες των γιασεμιών στα στεφάνια Είναι η ουρά της κουρούνας που μου χάρισες , τόσο πλατιά και περήφανη που ο ουρανός τη γροικά με πόθο και…

Poetry

“Βέρθερος, ή για τους ρομαντικούς που προτίμησαν το θάνατο” – Äkaterine Papa

*Σημειώσεις από έναν έρωτα που δεν έλαβε χώρα ποτέ. Αν και γινόταν κάθε βράδυ στα καυτά μου σεντόνια Τα σκληρά σου χέρια Μαλακά στο άγγιγμα και στο μπάτσισμα τρυφερά Με έκανες πρώτα να χύσω Και μετά τελείωνες μέσα στο στόμα μου Μου έστελνες ηχητικούς παλμούς οξείας μορφής να καταπιώ και τρανταζόμουν ολόκληρη Το σώμα μου ντελίριο στο κορμί σου, αν και κουφή. Άλλες φορές πάλι, περίμενες να με ακούσεις να…

Poetry

“Γκόμενα”- Τόνια Κοσμαδάκη

Αν με πιάσεις γκόμενα, Μη μου αγοράσεις εσώρουχα. Δεν τα φοράω, με σφίγγουν. Μη μου χαρίσεις βιβλία. Βλέπω τις σκέψεις μου γραμμένες κι από άλλους, απελπίζομαι. Μη με πας να δούμε το ηλιοβασίλεμα. Θα σκέφτομαι πως το βλέπουν, δεν ξέρω πόσα εκατομμύρια κρετίνοι. Γαμημένοι κρετίνοι. Μη με πας έξω για φαγητό. Πίνω, δεν τρώω, θα σε εκθέσω. Μην μου χαρίσεις κοσμήματα. Θα τα πουλήσω και θα τρέξω να αγοράσω μια…

Poetry

“Διακοπές” | Γιάννης Τσιτσίμης

Οι τρελοί δεν κάνουν διακοπές το καλοκαίρι λιώνουν μονάχα ακίνητοι καταμεσής στην πίσσα της ασφάλτου που ζέχνει λιώνουν βλέποντας τους λύκους να τρέχουν κατά πάνω τους μετά μαζεύουν το σιτάρι από τα πάρκα βρίζονται με τους περαστικούς και τα βράδια αλυχτάνε -για τα κοράκια που θα έρθουν για το πτώμα τους- αλλά εμείς δεν τους ακούμε παρά μονάχα στο γέμισμα του φεγγαριού τον Αύγουστο και τότε τους μπερδεύουμε όμως με…

Poetry

“Χιλιετία” – Πόππη Δέλτα

Κατεβασμένα παραθυρόφυλλα, κλειστά παράθυρα, κλεισμένες πόρτες, ανοιχτές τηλεοράσεις. Οι φίλοι μου είναι αμπαρωμένοι. Καταπίνουν χάπια για να τους ανέβει η ντοπαμίνη, η σεροτονίνη. Αισθάνομαι μόνη. Θέλω να τρέξουμε στην φθινοπωρινή βροχή, να είμαστε στους δρόμους, να γελάμε, να γελάμε τόσο δυνατά που να ξυπνάμε τον κόσμο. Θέλω να κοιμόμαστε λίγο πριν χαράξει, να μεθάμε, να κάνουμε έρωτα. Οι δρόμοι είναι άδειοι και από τα διαμερίσματα ακούγεται μόνο ο ήχος της…

Poetry

“film de guerre ” – Κατερίνα Ζησάκη

δεν είναι λύση να τυλίγεις τα πόδια σου γύρω απ’ το ιδανικό μειδίαμα ενός αγνώστου σ’ αυτό το ιδιωτικό ιατρείο πέθανε ο πατέρας μου σ’ αυτό το ιδιωτικό ιατρείο έγινε η μάνα μου Μελπομένη σ’ αυτό το ιδιωτικό ιατρείο κατάλαβα πως στην πραγματικότητα δεν θέλουμε τα πράγματα ν’ αλλάξουν αν η περιέργεια σχετικά με ό,τι θα μπορούσε να αναστραφεί μας έχει εγκαταλείψει προ πολλού για κάποιον άγνωστό μας σ’ ένα…

Poetry

“Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ δεν είναι η Ζωή” – Tάσος Σαγρής

Θα περπατήσουμε ένα βροχερό απόγευμα, σε ένα πλακόστρωτο βουτηγμένο στo κονιάκ και τη ζάχαρη, θα αγγίζεις τα χέρια μου και ο παγωμένος αέρας θα ακουμπάει τα μαλλιά σου και δεν θα υπάρχουν ερωτήσεις και αβεβαιότητες, μόνο απαντήσεις και χάδια και υγρά χαμόγελα. Θα σε κοιτάζω και θα σε ξέρω, και εσύ δεν θα αναρωτιέσαι για τίποτα πια. Θα κοιτάζουμε γύρω μας και θα υπάρχει παντού σιωπή και αγάπη και αληθινές…

Poetry

“ΑΘΗΝΑ / Άσμα 3” – Γιάννης Ραουζαίος

Ωδή στην αποφορά των Αθηνών Αθήνα, το όνομά σου με γεμίζει θλίψη και σιγουριά για την επιβίωση του φαίνεσθε. Αθήνα, το οξύ χαμόγελο των κοριτσιών σου Πλημμυρίζει τ΄ απογεύματα Το όξινο αστείο της φθοράς που κουβαλά την τύχη σου Δεν κάνει πολλούς πια να γελούν Παρά μονάχα με πικρία! Αθήνα, ο ήχος των πρωινών σου Είναι χτυπημένα εισιτήρια λεωφορείων, τρόλεϊ, και σιδηροδρόμων – Αγχωμένες κραυγές – αποστράπτοντων Βουδών Που υμνούν…

Poetry

“H Eπικηρυγμένη” – Σίσσυ Δουτσίου

Ταξίδι στο χρόνο με μυστικές εξομολογήσεις ανάμεσα σε γυναίκες και πεθαμένες γοργόνες Η μοναξιά της θάλασσας επί μήνες Νίκη Δελλή μόνη στο ελληνικό πέλαγος Λία Σαρρή μόνη της για έξι μήνες στον ωκεανό Μυρτώ Ντέλλη ειρηνικός ωκεανός Αθηνά Γεωργίου ατλαντικός ωκεανός. Xλωμά χείλια καπνίζουν πίνουν αλκοόλ, βρίζουν και φτύνουν ξημερώματα τον πόνο τους επάνω σε ένα στοιχειωμένο κατάστρωμα. Γάμπες χοντρές χορεύουν με ναύτες και πόρνες σε μακρινά λιμάνια στην Ασία…

Poetry

“Ο αντάρτης της Δαμασκού” – Nεφέλη Βουτσινά Πετσιμέρη

Σε ονειρεύτηκα αντάρτη της Δαμασκού ζωσμένο με το όπλο της δικαιοσύνης στην πλάτη Μα δικαιοσύνη δεν έγινε δεν αντήχησαν τα γέλια της λευτεριάς παρά οι κραυγές του θανάτου Κι έπρεπε να τρέξεις να σωθείς Μια θάλασσα μαύρη κι αγριεμένη διέσχισες σου παν πως βγάζει σε στεριά που ‘χει ειρήνη και ψωμί σου πε η μάνα σου τρέχα και μην κοιτάξεις πίσω μα ξέχασαν να σου πουν πως η θάλασσα όσους…

Poetry

“H Πόρνη” – Σίσσυ Δουτσίου

Ξεσκισμένη, με τρύπια δικτυωτά καλτσόν στους πιο βρώμικους δρόμους της πόλης στο Βερολίνο, στη Γαλλία, στη Ρώμη, στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στο Δελχί. Μεθυσμένη, μαστουρωμένη ζητιανεύοντας για λίγα ευρώ για να τη βγάλω μέχρι παρακάτω, δεν έχω ανάγκη, δεν χρειάζομαι πολλά, λίγο φαί και καθαρά εσώρουχα για να πηδιέμαι κάθε βράδυ. Πεινασμένη, ξεμαλλιασμένη με ένα τσιγάρο στο χέρι σκύβω στα παράθυρα των αυτοκινήτων και τους λέω : «20 ευρώ», επιδεικνύοντας…

Poetry

“Δολοφονία εκ προμελέτης” – Πόππη Δέλτα

Νυστέρι και ράμμα. Επί μέρες σιγά, σιγά έσκιζα την κοιλιά μου. Δεν έπρεπε κανείς να καταλάβει, όxι τώρα. Τυλιγόμουν με πανιά κάτω από τα ρούχα μου, για να μην στάζει το αίμα. Οι τελευταίες μέρες ήτανε δύσκολες, έπρεπε να βάφομαι πολύ γιατί ήμουνα πολύ χλωμή. Κάθε μέρα έκλεβα από τη δουλειά μου, νυστέρι και ράμμα. Κάθε μέρα έσκιζα τη κοιλιά μου. Κάθε καινούργιο δέρμα που έκοβα, έπρεπε να ράβω το…

Poetry

“Άτιτλο 3” – Μαριβή Γαζέτα

Σε βρώμικα απόνερα ξεπλένω την ελπίδα βάζω φωτιά και καίω των ονείρων τη βλάστηση σκοτώνω το ζώο μέσα μου για να ταΐσω το κτήνος χορεύω στη σιωπή και στέκομαι στην καταστροφή θέλω τόσο πολύ να ζήσω που πνίγομαι στην ανάσα μου Ο Μαριβή Γαζέτα συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο.

Poetry

“Εγγενή” – Κατερίνα Ζησάκη

H Εγγενή ήταν μια κάτισχνη κοπέλα μαβιά. τα μέλη της όλα ναυτικοί ήταν. όσο περνούσε ο καιρός τα ξεχνούσε. ένα απ’ αυτά την κρέμασε στο μπαλκόνι. ιστορίες. μόνο ιστορίες. και νυν. και αεί.) θα έπρεπε να φωνάξω. θα έπρεπε να μπορώ να υποδυθώ. θα έπρεπε οργανωμένους ρόλους. σειρήνες κι αλεξίσφαιρα. να σκοτώνονται όλα. κι αυτή η γερμένη γριά υποταγή από πάνω μας. κι αυτό το ερεθιστικό σώμα της απουσίας εκείνων…

Poetry

“ΔΩΜΑΤΙΟ 9ο” Γιάννης Ραουζαίος

Ακόμα κι αν δεν είναι έτσι, εγώ θα προσπαθήσω θα κόψω τις λογοκρισίες ανταλλάσοντάς τες με σήματα καπνού θα βάψω τους τοίχους των κυκλαδίτικων εκκλησιών κόκκινους ώστε να μην χρειάζεται να περιμόυν το ηλιοβασίλεμα ίσως δε να σου ζητήσω και μια χάρη (Να κρατήσεις για πάντα στο χέρι την πέτρα με το πρόσωπο της Κάλι που σου χάρισα) θα θελήσω ύστερα να πριμοδοτήσω τη νιότη των γλάρων να σταυρωθώ χαρούμενος…

Poetry

“Συνάντηση Με Δολοφονηθέντες Μετανάστες Σε Καφενείο Στα Εξάρχεια” – Tάσος Σαγρής

Συναντιέμαι συχνά με τα πτώματα των παιδιών και τις μητέρες τους που πέθαναν στο Φαρμακονήσι το χειμώνα του ‘14, στην θάλασσα… Συνήθως βρισκόμαστε μεσημεριανές ώρες σε ένα παλιό καφενείο στα Εξάρχεια, ο ήλιος χτυπάει το τζάμι της βιτρίνας και έχει σκόνη έξω από τον κόσμο που προσπαθεί να ζήσει. Καθόμαστε σιωπηλοί μες την κάπνα από τα τσιγάρα και παρατηρούμε ακίνητοι, εμβρόντητοι, την ανθρώπινη βαρβαρότητα να αυτοπαρουσιάζεται υπέρλαμπρη στα μεσημεριανά δελτία…

Poetry

“Γράμματα – Δυναμίτες” – Ορέστης Μπατάκης

Να ταρακουνηθούμε!… Ακολουθώντας το πιο φωτεινό αστέρι Ανεβαίνοντας την ατέλειωτη σκάλα Που σε άλλους κόσμους οδηγεί Αγκαλιάζοντας τους ανεμοστρόβιλους των ονείρων Να ποτίσουμε τον ουρανό!… Μέχρι να γίνουμε δίνες εκστατικές Στάλες βροχής και νυχτολούλουδα Ν’ ανυψωθούμε!… Εμείς… Οι πρωινοί επισκέπτες της σιωπής Να ταρακουνηθούμε!… Μέχρι να γίνουμε γράμματα Γράμματα–δυναμίτες, γράμματα–κραυγές Ερωτευμένα με το άπειρο… Ο Ορέστης Μπατάκης συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο.

Poetry

“Στον Ζ.” – Μαριβή Γαζέτα

Ο κ.Ζ άφησε ένα σημείωμα πάνω στην πόρτα παρακαλώ ξεχάστε με και μην μου ταράζετε τον ύπνο έκατσε όλη τη νύχτα ξύπνιος πίσω από την πόρτα του το πρωί άνοιξε και μπήκε μέσα στο δωμάτιο για να κοιμηθεί . Ο κ.Ζ στοχαζότανε πάνω στον έρωτα με αφορμή το καινούργιο πρόσωπο κατέληξε πως επρόκειτο για ένα ακόμη μοχθηρό πλάσμα ποιό πλάσμα που ξέρει πως θα πεθάνει τολμάει να πεί πως αγαπάει…

Poetry

“Έρωτας ή τίποτα” – Πόππη Δέλτα

Εικόνες που όταν ανοίγω τα μάτια μου διαλύονται. Καμία φαντασίωση δεν διαρκεί πέρα από λίγα δευτερόλεπτα, όσα χρειάζονται για να αρχίσω να ονειρεύομαι, δίχως οδηγό. Ανικανότητα φυγής από το πραγματικό… Μετά την είσοδο σας στο κατάστημα δεν φέρουμε καμία ευθύνη, για οποιαδήποτε συναισθήματα νιώσετε. Στην περίπτωση οποιουδήποτε αισθήματος, θα θεωρηθεί απαλλοτρίωση και δεν θα μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε άλλο και ποτέ ξανά. Αν δεν νιώθετε τίποτα, ευχαρίστως να σας βοηθήσουμε.…

Poetry

“Σονέτο της αγάπης” – Κατερίνα Ζησάκη

χέρια. ετοιμοπαράδοτος χρόνος. αν είχαμε άλλη ευκαιρία θα ήταν μόνο μοναξιά. να έβρεχε όλη τη μέρα. μεσαίο μαξιλάρι. μεσαίο είναι αυτό που βρίσκεται στη μέση. θα σου μάθω για το μαγείρεμα πεταλούδας. επ-έ-λεξε τα φτερά. Μον -όμορφα είναι το- Μάρτη. δεσπόζουν εδώ κι εκεί. αφιλότεχνος. πυρπόλησε ένα καράβι. πυρπολώ το ρολό υγείας. κατευνάζομαι. υπεκφεύγω. τιέγινεεδώδενκαταλαβαίνεις; κάποιοςτηνπήρετηνέκανεκομμάτια. τη σκέψη μου. Ερρίκος. Έρρικα. το ένα είναι το άλλο. το δεξί στήθος. το…

Poetry

“Άνευ Ορίων – Άνευ Όρων” – Σίσσυ Δουτσίου

O συντηρητισμός νικά καθώς περνούν τα χρόνια Οι νέοι σέβονται την πολυετή σάρκα των γερασμένων Οι νέες υπό την αιγίδα της φρεσκάδας τους και της υπομονής τους παρατηρούν τα σάλια των συντηρητικών να χύνονται στα γεμισμένα με κρέας πιάτα του οικογενειακού δείπνου. Παιδιά και έφηβοι αναστενάζουν και διαμαρτύρονται που τους απαγορεύουν το παιχνίδι τους Άβατον τα δωμάτια της γενιάς του 1930 Άβατον οι ψαλμοί τους Γιατί, τον συντηρητισμό πολλοί τον…

Poetry

“Άτιτλο 2” – Μαριβή Γαζέτα

Εδώ υμνούμε τη νύχτα με τα μάτια γυρισμένα ανάποδα και δόντια που τρίζουν θεάρεστες μελωδίες σκίζουμε ανθρώπινες σάρκες με νύχια βελούδινα και σιδερένια μαλλιά όνειρα δεν κάνουμε γιατί ο ύπνος μας είναι ανύπαρκτος πέφτουμε απλώς σε κώμα τις ηλιόλουστες μέρες καθότι κόμματα δεν χωρούν στο παραλήρημα ομιλούμε μια γλώσσα επίσης που δεν έχει σύμφωνα γιατί συμφωνίες δεν κλείνουμε ιπτάμενοι δορυφόροι που γκρεμοτσακίζονται από γούστο ή από πλήξη μπερδέψαμε τον μηδενισμό…

Poetry

“Μια κραυγή πριν” – Κατερίνα Ζησάκη

Φωτιά. Ξανά. Είμαι δεκαοχτώ, εικοσιεφτά, εκατό. Δεν ξέρω αν θα ζήσω ή γιατί. Δεν πιστεύω τίποτα. Αυτό σημαίνει είμαι ελεύθερος; Βουίζουν τ’ αυτιά μου από ξύλινα λόγια, παντού υγρασία και σύννεφα ψέματα. Κάπου κάπου εκρήξεις ανοίγουν ρωγμές στο φόβο. Ο σφυγμός πονάει στο λαιμό, παντού εκκρίσεις. Η ιστορία γαμιέται ασφυκτιώντας κι ο οργασμός της κορώνει τη σκέψη. Για κάποιους η ιστορία είναι μια μαζοχίστρια, ξεφτιλίζεται σε έδρανα, τρώει φτυσιές και…

Poetry

“Παγωμένες Ψυχές” – Ορέστης Μπατάκης

Ένα όνειρο πάνω στο χιόνι Μια ανάσα που γίνεται ομίχλη Είναι ωραία εκεί έξω!… Με το βλέμμα τσακισμένο Τ’ αστέρια δύουν χωρίς εσένα Έρχονται από τα βάθη, μελωδίες θλιμμένες Ασημένια στάχτη Φθορά! Κάθε που νυχτώνει σβήνει η ψυχή μου Κάθε που νυχτώνει Ένα γαμώτο… Θέλω ν’ αντέξεις μέχρι το πρωί Οι φλόγες παγωμένες Μίλα μου… το ξέρω πως είσαι εκεί Ένα φιλί Στα σοκάκια της Άνω-πόλης Η αλήθεια καθηλώνει Κι…

Poetry

“21ος αιώνας” – Πόππη Δέλτα

Βροχή αστεριών γύρω μας και ο κόσμος σωπαίνει. Γυμνά κορμιά, στητά, λευκά στήθη με κατακόκκινες ρόγες, στητά πέη γεμάτα νιότη και έρωτα. Ανάσες ηδονής, ταντρικές νύχτες. Οράματα. Γυμνά κορμιά, βασανισμένα, αποστεωμένα και ριγμένα στους λάκκους. Νεκρά γεννητικά όργανα, τρομαγμένα πρόσωπα. Ανάσες πόνου και μάτια γεμάτα εφιαλτική θλίψη. Ιστορία. Εσύ κόσμε, απάνθρωπε, τύραννε. Που με ψευδαισθήσεις φτιάχνεις ιδανικές εικόνες και το μόνο που υπάρχει, σε κάθε βήμα, είναι βάλτοι, με μαύρη…

Poetry

“Έχεις μια σκιά στο πρόσωπο από τα χρόνια που έμεινες μόνη” – Tάσος Σαγρής

Έχεις μια σκιά στο πρόσωπο από τα χρόνια που έμεινες μόνη. Τα τραγούδια περνάνε από το σώμα σου και αφήνουν χαραγματιές, χρωματιστές ανάσες, διαλυμένα φεγγάρια, δάκρυα των εραστών που εγκατέλειψαν ο ένας τον άλλον. Θέλεις να χορέψεις στην άκρη ενός γκρεμού, να περπατήσεις στα όρια της νύχτας, να κάνεις επικίνδυνα πράγματα… Θέλεις να κάνεις επικίνδυνα πράγματα Θέλεις να πονέσεις, το νιώθω πως θέλεις να πονέσεις… Χρειάζεσαι πολύ περισσότερη ζωή από…

Poetry

“Νεκρή” – Πόππη Δέλτα

Ψάχνω να βρω κάτι που θα με κάνει να νιώσω ο εαυτός μου πάλι, ψάχνω να βρω κάτι που θα με κάνει να νιώσω ευφορία, να νιώσω να γελάει το μέσα μου, να νιώσω αισθησιακή. Στη ντουλάπα βρήκα τον έρωτα μας, ένα ξεφουσκωμένο μπαλόνι. Ξαπλώνεις δίπλα μου γυμνός και δεν μπορώ να αντέξω το γυμνό σου κορμί επάνω στο δικό μου, γιατί είναι τόσο κουρασμένο, γυρτό, παγωμένο, τι και αν…

Poetry

“Λεβιάθαν” – Σίσσυ Δουτσίου

Η θάλασσα μαύρη ένας πυκνός άγνωστος βυθός. Βαθιά τα κύματα οι αφροί λυσσασμένοι οι μόνοι επιζώντες από τη μανία του Λεβιάθαν. Σκοτεινή Τρομακτική Δυνατή Η γαλήνη που στα βάθη της υπάρχει το πέρασμα για τον Άδη – δεν χρειάζεται να δώσεις μπρούτζινα κέρματα ο τρόμος απέναντι στο σκοτεινό άπειρο αρκεί – δε χρειάζεται οι συγγενείς σου να ταΐσουν τον θάνατο κάτω από τη γλώσσα σου τίποτα. Ο Αχέρων λυπάται Ο…

Poetry

“Oι κύκλοι της ζωής” – MattaBee

Κουράστηκα…… όχι να σου μιλώ, όχι να τραγουδώ. Κουράστηκα να κάνω κύκλους. Γύρω – γύρω σαν το παλιό παιχνίδι που παίζαμε παιδιά. Κουράστηκα σου λέω, και ας συνεχίζω να μιλώ, κουράστηκα ίσως γιατί φάλτσα τραγουδώ. Κουράστηκαν και οι φίλοι μου, κι ας μη το παραδέχονται. Κάπου-κάπου βρισκόμαστε ανάμεσα σε Ινδία, Λατινική Αμερική και πλατεία Εξαρχείων. Μιλάμε, τραγουδάμε, τα χέρια δίνουμε και κύκλους κάνουμε. Συζητάμε, χαμογελάμε… Τα όνειρα μας κυκλώνουμε. Ασυνήθιστα…

Poetry

“Άτιτλο 1” – Μαριβή Γαζέτα

Αναγνωριζόμαστε μεταξύ μας από τα γδαρσίματα βίαιων αναμνήσεων την καμπούρα των ανεκπλήρωτων ονείρων και τις αγχώδεις διαταραχές που μας κληροδότησε η γενιά μας αποτυχημένοι ως οραματιστές γιατί δεν ελπίζουμε σε τίποτα αποτυχημένοι και ως μηδενιστές γιατί έχουμε κρατήσει δύο τετραγωνικά από την πατρίδα των παιδικών μας χρόνων και δυο τετραγωνικά δε φτάνουν για να χτιστεί ένας κόσμος Ο Μαριβή Γαζέτα συμμετέχει στη συλλογικότητα Κενό Δίκτυο.

Poetry

“Λαθραίοι” | Γιάννης Τσιτσίμης

Transit μου είπες και με ταξίδεψες πρώτη θέση λαθρεπιβάτη σε βαγόνι δίχως εισιτήριο, είναι εύκολες οι θάλασσες οι άνθρωποι είναι που πνίγονται όχι οι προκηρύξεις είπες και φύγαμε κλεισμένοι στα αδιάβροχα μυαλά μας να ζήσουμε το όνειρο κάθε άστεγου που στέκεται στην ουρά για την χριστιανική σούπα στην ουρά για τους σκουπιδοτενεκέδες με τα ψαροκόκαλα, τις σερβιέτες, τα φθηνά ρεβίθια στην ουρά με τους Πακιστανούς σαν Πακιστανοί και συντροφιά τις…

Poetry

“Μην πεις αύριο” – Κατερίνα Ζησάκη

τώρα είναι δεν το θέλω να περιμένω τον έρωτα ή το σώμα σου ή αυτό το ρίγος απ’ τα δάχτυλά σου όλα πιο τώρα από ποτέ αν θες να τρέξεις έλα να τρέξουμε τώρα να πιάσουμε χίλιους υάκινθους αυτή τη βροχερή ημέρα μέσα στ’ όνειρο που θα ζωγραφίσουμε στο μαγικό μας πίνακα των παιδικών εικόνων και το άδικο κι αυτό τώρα είναι περίμενες να ξημερώσει για να χαϊδέψεις τα παιδιά…

Poetry

“Κρυστάλλινα Πάθη” – Ορέστης Μπατάκης

Αρνούμαι να καθαρίσω το δέρμα Ηλεκτρικές αρτηρίες με κυκλώνουν Στρατηγικά ψέματα και πλαστικές ηδονές Σε μια εποχή που ο χρόνος εξουσιάζει Η απουσία ανοίγει τρύπες στο κορμί Οι ροδακινιές κρύβουν τ’ άνθη τους Το τσιμέντο σχίζει στα δύο την ψυχή Κι εγώ απλά προσπαθώ Ν’ ανέβω στην επιφάνεια Για να δω, πέρα απ’ αυτό που δεν μου φτάνει Κάθε νύχτα μαζεύω μετεωρίτες Στην πίσω αυλή του μυαλού μου Λένε πως…

Poetry

“Τα 29 Δωμάτιο ΔΩΜΑΤΙΟ 5ο” – Γιάννης Ραουζαίος

Δεν ξεχνώ ποτέ, εκτός ίσως από μερικές φορές, πως προστάτης των σχέσεών μου με τους άλλους είναι ο Σίβα, θεός της Δημιουργίας και της Καταστροφής. Εκείνος που αγαπά το αίμα στα παιδικά χείλη, τις γυναίκες των καημών και των στερήσεων τα παθιασμένα βήματα του καυτού ανατολικού ήλιου, τα ασθμαίνοντα τμήματα της πρωταρχικής αγνωσίας. Τα ρεύματα των ωκεανών Τα παιχνίδια των Νηριήδων Τις προσόψεις από τα κτίρια του 1640 Την κοσμική…

Poetry

“Lullaby” | Γιάννης Τσιτσίμης

Βότκα φθηνή της Πολωνίας ξέρασες στις ξέρες του μυαλού μου κι εγώ την έγλυψα πιστεύοντας αφέλειες ερωτικές πως τάχα δήθεν αποσπώ κομμάτι από το είναι σου και γίνομαι μαζί σου κάτι κάτι πιο πέρα από μια παλιά ξεθωριασμένη φωτογραφία σου μοναξιά στην παραλία η εικόνα στο βάθος ο μόλος και δεξιά της εικόνας τα υπαρξιακά κενά σου αριστερά της εσύ αν και λίγο φλατ και μου υποσχέθηκες αργότερα -όταν ξεπέρασα…

Poetry

“Η ζωή που χάνεται” | Γιάννης Τσιτσίμης

Τα καλύτερά μας ποιήματα ακόμη δεν τα γράψαμε τους καλύτερους θανάτους ακόμη δε βαφτίσαμε τα καλύτερά μας χρόνια τα περάσαμε σε μια μπουκάλα αλκοόλ που μας τελείωσε κάποτε και ο θεοί πεθαίνουν χωρίς ν’ αναστηθούν κάποτε υπήρξαμε άνεμος που σπαταλήθηκε ένδοξα μπρος στην επέλαση της νιότης που είναι γένους θηλυκού η μήτρα αυτού που αρχίζει και τελειώνει βάναυσα όπως ο θάνατος που φτερουγίζει στις πλάτες των γλάρων κι η άνοιξη…

Go to Top