Theory. Utopia. Empathy. Ephemeral arts – EST. 1990 – ATHENS LONDON NEW YORK

Category archive

Poetry

Poetry

ΤΙΠΟΤΑ- ο Ελευθεριακός

Και οι άνθρωποι αφέθηκαν στη λάσπη και τα ζώα πετάχτηκαν βίαια στον ουρανό των σφαγείων. Να ήταν κάτι που δεν είχαμε δει; Να ήταν όλοι εκείνοι που πέθαναν μπροστά στον καθρέφτη; Και πώς αναρωτιέσαι δίχως ένα ποτήρι κρασί; Κι όλοι αυτοί οι ποιητές που έγραψαν για το άγνωστο πού είναι τώρα; Κι όλοι εκείνοι που κάποτε μάς φρόντιζαν σαν καλοί ηθοποιοί πού θάφτηκαν; Μιλάμε από μέσα τους ή εκείνοι ξάφνου…

Poetry

Εμείς – Sanné Ouilaz

Με κλωστή σε καρούλι από το Βιετνάμ, που ‘ναι φθηνό οπότε και βολικό, θα ράψω για πάντα πολλά-πολλά μάτια. Μαζί και τα δικά μου. Θα τα ράψω γιατί είναι ήδη στραβά, ανάκατα, αλκοολικά, άδικα, εύκολα μεγαλωμένα. Θα αφήσω στην άκρη την ιαπωνική κάμερα που μου έκανε δώρο ο μπαμπάς και δεν θα βγάλω φωτογραφία ξανά παιδί νεκρό, παιδί ντυμένο με αλουμινοκουβέρτα, παιδί να σηκώνει ψηλά τα χέρια. Τέλος η αποτύπωση…

Poetry

ΤΑΡΑΤΑΤΑΜ! Δεν ΕίμαστεΠοιητές | Θεόδωρος Μπασιάκος

1. ταραταταμ! Όλοι βγάζουν βιβλία, όλοι βραβεύονται κιόλας. Εγώ λέω δεν χρειάζεται δεν είναι απαραίτητο. Ο Μακρής δεν έβγαλε ποτές του βιβλίο και πολύ καλά έπραξε. Καλά, φυσικά, κι’ όσοι έπραξαν τ’ αντίθετο. Για μένα αρκεί να ζεις σαν ποιητής. Να ζεις με την ποίηση. Αυτό. (Αυτό είναι το σημαντικό κι’ αυτό είναι αρκετό). Ο Γκόρπας γράφει κάπου για ένα ντέφι μεταχειρισμένο. Ο Χάκκας, για μια κουδουνίστρα που δεν επιτέλους…

Poetry

Πλευριτομένος | Αλεξάνδρα Επίθετη

στοιχηματίζω στο τσούρμο που έχει μαζευτεί στην πιλωτή της πολυκατοικίας. στοιχηματίζω στον πιο δυνατό τον πιο καυλιάρη τον πιο φωνακλά: σπάστους ρε παλικάρι, γάμα τους τη μάνα. κι οι άλλοι συνεχίζουν να σπρώχνονται και να ουρλιάζουν σα κτήνη σε κλουβιά. όποιος προλάβει σήμερα να σπάσει την πόρτα του διαμερίσματος, θα είμαι για πάντα δικός του. για μια παντοτινή θέση στην καρδιά μου ρε καριόληδες τους φωνάζω από τον 6ο, και…

Poetry

Δύση του Αστεριού | Νικόλας Κακατσάκης

Στην δύση που συμβαίνει πίσω απ’ την ταράτσα με την καμινάδα του καυστήρα, στα αστραφτερά τζάμια των θερμοσίφωνων και στην απόληξη του κλιμακοστασίου, στο μηχανοστάσιο του ανελκυστήρα θ’ ανέβω στις κεραίες των τηλεοπτικών δεκτών για να γιορτάσω την ομήγυρη μας στο σκοτάδι των λαμπτήρων του στεγνού φωτός που ρέει άφθονο και η φαινόμενη τροχιά του αστεριού που οδηγούσε τα πόδια – λευκή γραμμή στην άσφαλτο που κράταγαν τα χέρια –…

Ποίηση από τον 21ο Αιώνα- 59 Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές

To Κενό Δίκτυο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2019, παρουσιάζει μια ενδελεχή ανθολόγηση 59 ποιητών από την σύγχρονη Ελλάδα. Όπως συνήθως σε αντίστοιχες απόπειρες είναι αδύνατο η παρούσα συλλογή να καλύψει το εύρος της ποιητικής δημιουργίας στην εποχή μας. Ζητάμε συγνώμη από όσες και όσους έμειναν εκτός αυτής της ανθολόγησης και ειδικά τους νεώτερους ποιητές και ποιήτριες που δυστυχώς δεν έχουν πέσει ακόμα στην αντίληψη μας. Το αρχείο Ποίησης…

Poetry

Στην έρημο μας- Κατερίνα Ηλιοπούλου

Είδα έναν τραβεστί χορευτή, Μάρτη μήνα μέσα σε κίτρινα διάφανα πέπλα να διαγράφει τροχιές μοναχικών πλανητών σε παρακμιακή σκηνή της Χρυσής Πόλης Είδα έναν τραβεστί χορευτή στην Ινδία προσωπογραφία θλιμμένης σελήνης στο νυχτερινό ουρανό να θρυμματίζεται σε άπειρους αστρικούς κόκκους Είδα αόρατα νήματα να τραβούν τo κορμί του πάνω από την τουριστική ατραξιόν των ψαμμιτένιων κάστρων στην άφατη γαλήνη της Ταρ την ώρα που οι καμηλιέρηδες καπνίζαν χόρτο Είδα ένα…

Poetry

δ1- Γεωργία Διάκου

μια μετριότητα ένα σφυροκόπημα στο κεφάλι και μπουμ οι ηλεκτρονικές συνδέσεις του κοινωνικού μου φλοιού μια ιλαροτραγωδία σε τέσσερις πράξεις τα παλιά καλά δράματα του ρομαντισμού οι νέες ευκαιρίες εργασίας η ανεργία του κάστορα τα κομμένα ξύλα στην μηχανή αναπαραγωγής η τεκνοποίηση είναι το λάθος αποτέλεσμα η πράξη που δεν ολοκληρώθηκε ως σεξουαλική τα αδύναμα νεύρα ο Τόμας και οι εμμονές του η εμμονή μου με τα πρόσωπα που αγαπώ…

Poetry

Κρίμα είναι – Δορίαιχμος

Έχουμε όλη τη ζωή μπροστά μας είμαστε οι προνομιούχοι του κόσμου οι στυλοβάτες του Δυτικού πολιτισμού με πρόσβαση σε παιδεία, ιατροφαρμκευτική περίθαλψη, δικαίωμα στην εργασία, στέγαση, τροφή για αυτό να μην παραπονιόμαστε τί κλαις; έχουμε όλοι τη ζωή μπροστά μας σκληρή δουλειά σκληρή δουλειά σκληρή δουλειά ίσως δεν προσπαθούμε αρκετά προς τί τόση αχαριστία όταν υπάρχει αριστεία; Έχουμε ολη τη ζωη μπροστά μας να γεννηθούμε σε ένα μπουρδέλο αγνές αμόλυντες…

Poetry

Ο μεγαλύτερος φόβος είναι να χάσεις ένα κομμάτι- Κατερίνα Ζησάκη

O μεγαλύτερος φόβος είναι να χάσεις ένα κομμάτι. Όλοι βρίσκουν κάποιον τρόπο. η Μαρία παντρεύτηκε και έκανε παιδιά: πάντα το ‘λεγε. ο Γιάννης ο πάνκης επίσης. ο Νίκος που γύρισε μια ήπειρο δουλεύοντας στις φυτείες: κι αυτός. η Βαγγελίτσα μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη: με σκυλί και αυλή και μελίσσια. ο Μάριος Καλιφόρνια. ο Τάκης στην πρέζα. ο Μητσάκος την έκοψε. η Γιάννα σε νησί: ποτέ δεν το ‘θελε. όλοι άγνωστοι γύρω…

Poetry

Αστρόσκονη- Πόππη Δέλτα

Δεν έχω άλλες ζωές σου λέω. Φεύγω, μέρα με τη μέρα, φεύγει η αστρόσκονη μου. Δεν θα δω όλα όσα ετοιμάζεις, δεν θα ακούσω όλα όσα θα μάθεις, δεν θα νιώσω όσα θα αισθανθείς. Μέρα με τη μέρα, νιώθω τον ουρανό πιο μακρυά μου. Μυρίζω πιο έντονα το χώμα. Δεν έχω άλλες ζωές σου λέω. Ό,τι αγγίζω, το σφίγγω δυνατά, για να το θυμάμαι. Ό,τι αγαπάω πολύ το μυρίζω έντονα,…

Poetry

ΑΦΕΣΗ- Λευτέρης Άλεφ Βασσιλόπουλος

Ξυπνάς σε μια πόλη από χαρτόκουτες, η μητέρα σου Ξέχασε το παιδί της μες στην κοιλιά του χρόνου, Εκτός χρόνου, αφηρημένη ως τα έσχατα σημεία, έπλενε Το κορμί σου όταν της ήρθε στο νου η εικόνα χιλίων βρυσών Με νερό να ξεπηδά απ’ το στόμα ισάριθμων πέτρινων λιονταριών Και τότε της γεννήθηκε στον μέγιστο βαθμό η απορία: Κάθε ταξίδι μία εκπλάτυνση της ματαιωμένης στιγμής;   Οπλίστηκε με θάρρος και δύναμη,…

Poetry

Χρειάζομαι άγρια ομορφιά άχρονων δευτερολέπτων- Margot

χρειάζομαι άγρια ομορφιά άχρονων δευτερολέπτων. κουράστηκα να συναναστρέφομαι με ανασφαλείς πιθήκους. αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να φτάσει τις ταινίες. και οι ταινίες δεν μπορούν να φτάσουν τους οραματισμούς μου. η ποίηση δεν είναι δεσμός, είναι απελευθέρωση. θέλω να καταβροχθήσω το σύμπαν. αυτή η γενιά αποτελείται από θλιβερά μωρά που επαναστατούν με εφήμερες σχέσεις ενάντια στην πλήξη. δεν ανήκω εδώ. κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει κατάματα το κτήνος, κανείς δεν…

Poetry

Mη γράφετε ποιήματα για την επικαιρότητα- Κατερίνα Ζησάκη

Μη γράφετε ποιήματα για την επικαιρότητα παράδειγμα: κανείς μη γράψει για τους πρόσφυγες που πνίγονται στους πόντους για τα πυρά που αντιστρέφουν την ιστορία κανείς μη γράψει για τα ανήλικα που χάνουν τις μανάδες τους στα σύνορα για το χαρτί που χωρίζει το χώμα απ’ το αστέρι μη γράψετε γι’ αυτή την τραβεστί που την ξέγραψε η μάνα της και δεν είχε όταν αρρώστησε η μάνα της ποιον για να…

Poetry

Αρχή Αβεβαιότητας – Σίσσυ Δουτσίου

Οι μορφές φτιαγμένες από το σύγχρονο άνθρωπο. Τα πρωινά προσφέρουν αδιανόητες στιγμές σε κάθε άτομο ξεχωριστά αλλού είναι ο πανσεξουαλικός ήλιος αλλού κάτι τρεμάμενες χιονοστιβάδες το χώμα αλλάζει μοναχό του από τη Δημοκρατία και από τους αγώνες η Αναρχία μονάχα θα απελευθερώσει τη γη από τα χρόνια της πανούκλας. Επιθύμησαν οι φυλακές τον άνθρωπο που θα τις ξεριζώσει αλλού τα αδέρφια αρνήθηκαν οποιοδήποτε πεδίο μάχης για χάρη των αιώνιων ποιητών…

Poetry

Συμπτωματολογία του δικού μου έρωτα. – Μαριβή Γαζέτα

Συμπτωματολογία του δικού μου έρωτα. Κοίταξε απλά έτυχε να είσαι εσύ απλά ταιριάζεις τόσο στα μέτρα μου το χρώμα του δερματός σου και η υφή του η φωνή σου και αυτό το βλέμμα που με ειρωνεύεται λατρεύω την ειρωνία πραγματικά με αφοπλίζει ξέρεις τι με καυλώνει έτυχε να είσαι εσύ και έχω πλέξει μια εμμονή στα μέτρα σου έλα να στη φορέσω με όλες τις καταστροφές κεντημένες απάνω με όλα…

Poetry

Μέτρια Ποίηση- Ζαχαρίας Στουφής

  Από τότε που διορίστηκα ταξιθέτρια του χάους δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ καθόλου με την ποίηση. Εσείς όμως, οι νεο-μυημένοι στη γραφή και εσείς οι ακούραστοι διώκτες της σιωπής είναι καιρός, νομίζω, να γράψετε τα αδιάβαστα ποιήματα. Δεν θα τα τραγουδήσουν οι γενιές που δεν θα ’ρθουν θα παραμείνουν σε βιβλία κλειστά όταν οι σαβάνες θα πολιορκούν τα τσιμέντα. Στο ενδεχόμενο ενός οριστικού τέλους να γίνετε οι πιο μάταιοι προφήτες…

Poetry

Κι ήταν τυχερός έτσι που πέρασε τα σύνορα- Βάλια Τσιριγώτη

Κι ήταν τυχερός έτσι που πέρασε τα σύνορα χωρίς μια σφαίρα για ενθύμιο στο πόδι. Παλιά μετρούσαν πέσος, τώρα 8 δολλάρια την ημέρα. Στην Ενσενάδα κουβαλούσαν τους εργάτες πεσμένους μέσα στις καρότσες, μοιάζαν από ψηλά λαμπάδες ανάμεσα σε τσιμέντα και μπάζα και πλαστικά. Στον γεωκτήμονα τον πήγε ένας κοντός μαυριδερός για 20 δολλάρια, σύνολο 2,5 μεροκάματα δηλαδή υπό τον ήλιο. Ήταν καλός του λέγαν ο γαιοκτήμονας, τα στάχυα γυάλιζαν πάνω…

Poetry

Τοπίο σε γραπτή δήλωση- Lynn Melnick

Τυλίγεις τα πλευρά μου με γάζες — πειραματίζεσαι με τη λέξη «τρυφερότητα» αφότου τα χέρια σου μελάνιασαν τόσο τον λαιμό μου που δεν μπορώ να μιλήσω. Καθώς ο χειμωνιάτικος ήλιος αλληθωρίζει προς το λουλούδι της ερήμου, που πεθαίνει σε μια φθαρμένη τερακότα μακριά απ’ το σπίτι του, οι άντρες μού λένε να ‘μαι ειλικρινής για τον ρόλο που έπαιξα στο «περιστατικό»: Οκ, ναι, έπρεπε να κάτσω στ’ αυγά μου όταν…

Poetry

Cafe de flore – Γεωργία Τρούλη

[κανένα εύρος δεν μπορεί να διανυθεί χωρίς αντανάκλαση] Κι όταν εκείνο το τερατάκι στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου Σου προκαλούσε τρόμο κι εσύ σχημάτιζες σε σχήμα οβάλ Μια κραυγή stop Σχισμή που λέγεται στόμα σε πρόσωπο –αραιωμένα τα δύο οστέινα που Που λέγονται δόντια Όλη η υπόλοιπη ήσουν τσιμεντωμένη με θέληση Ποτέ δεν κατάλαβες πως η σύνθεση απαιτεί Απόσχιση Μετατόπιση και Διαχωρισμό του χώρου σε πολλά τμήματα Έτσι που κυλινδρικά…

Poetry

Σημάδεψέ με στον κρόταφο – Στέλα Αλισάνογλου

Η τέχνη σε ηρεμεί. Όχι. Η τέχνη σε ξυπνάει. Ούτε. Η τέχνη σε σπρώχνει. Οκ. Η τέχνη σε ξεγεννάει. Ναι. Ναι! Η τέχνη σε ξεγεννάει. Κι είναι το μεγαλύτερο έργο τέχνης. Είσαι. Ναι. Είσαι το μεγαλύτερο έργο τέχνης πάνω στη γη. Είναι. Είσαι. Είμαι. Το μυαλό δηλαδή είναι. Το ανθρώπινο, ντε! Αυτό, το ικανό για το πιο αποτρόπαιο έγκλημα. Αυτό το ίδιο ζει μέσα στο σώμα μου, στο σώμα σου,…

Poetry

Οτιδήποτε άλλο με αποσπά – Κατερίνα Ζησάκη

το πρωινό ξύπνημα με αποσπά ο θόρυβος των γειτόνων με αποσπά η ανάγκη για φαγητό με αποσπά η επικοινωνία με τους ανθρώπους μου με αποσπά ο λογαριασμός της δεη με αποσπά φυσικές λειτουργίες όπως η αφόδευση και η ούρηση με αποσπούν το νερό που αργεί να ζεσταθεί για τον καφέ με αποσπά ο αναπτήρας που τα ‘φτυσε με αποσπά το κομμένο ίντερνετ με αποσπά οι πολιτικές κουβέντες με αποσπούν οι…

Poetry

Departure Songs – Nikos LeFou

Τη μέρα που τελικά δεν έκλαψα πήρα ταξί με τα τελευταία ψιλά κι από την εποχή που σου ζύγιζα το σνιφ πεντεμιση ευρώ διαδρομή μετά εμείς καθόμαστε σε κύκλο στη πλατεία  κι απέναντι οι καλλιτέχνες φοράνε λευκές καρέκλες στα μαλλιά όπως τα φέρετρα των ανυμφευτων βάζουν τη ζωή σταυροποδι Ε9 και τσάμπα κόκκινο κρασί και τ’ αξηλωτα τούβλα που πατάνε τα δηλωμένα εισοδήματα του τώρα γιατί αν το καλοσκεφτεις κι…

Poetry

Τ’ Άρματα (Τραντίσιοναλ) – Νόπη Φουντουκίδου

Εμπόλεμοι απόλεμοι και τρεις ντουζίνες σπέρμα στα άρματα μας χτίσανε και σπάσανε τα φρένα παπούτσια δεν μας δώσανε ούτε και λίγες σφαίρες στο μέτωπο μας στείλανε να σχίζουμε παντιέρες Εμπόλεμοι απόλεμοι κι η ζεστή να μας θλίβει τα μάτια μας ξερίζωσαν τα γιάτρεψαν με ξύδι μας τάξανε παράσημα μας χρέωσαν θυσίες την πείνα μας ξεγέλασαν μ’ ανόσιες θητείες Εμπόλεμοι απόλεμοι με τρεις ντουζίνες ψέμα στα άρματα μας ξέχασαν βουλιάζουμε στο…

Poetry

ΜΙΣΗ | Πόππη Δέλτα

Σηκώθηκε πιο νωρίς απ’ ότι συνήθως. Έξω δεν είχε ξημερώσει και τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια αναβόσβηναν ακόμα στα μπαλκόνια. Στο στόμα της είχε τη γεύση από τα γλυκά των ημερών είχε στη μύτη της την μυρωδιά του σπιτιού που μεγάλωσε και μια θαλπωρή αγκάλιαζε το κορμί της, αυτή η θαλπωρή των παιδικών και εφηβικών της χρόνων. Έφτιαξε έναν ζεστό καφέ και έστρωσε στο τραπέζι το κατάλευκο τραπεζομάντηλο. Είχε ανοίξει όλα τα…

Poetry

ε μ ε ί ς ε δ ώ – Κωστής Τριανταφύλλου (1975)

                                     στον αδερφό μου Στέλιο Βασιλειάδη Αφήνει τα όνειρά του στον πρώτο καφέ πνιγμένα. Ποιοι κατεβαίνουνε στο δρόμο να ξεπεράσουν το αδιέξοδο; Βάζει το ατσαλάκωτο κουστούμι του και σβήνει χάνει την ύπαρξή του εγκλωβισμένος. Χάθηκε! Ξέρουμε τον ήχο της σιωπής που φέρνει καταιγίδα! Ποιοι ξεφεύγουν απ’ τον μικρόκοσμό τους; Στραγγαλισμός κι ελαφρότητα! Κάθε…

Poetry

Η γενιά μας πεθαίνει – Νίκος LeFou

Είσαι στην ηλικία που το τηλέφωνο ξεθάβεται μόνο για κακό Η γενιά μας πεθαίνει ! Πεθαίνει απο τη ληγμένη κατάθλιψη που μας πούλησαν μεσημεριανές εκπομπές και σχολικά βιβλία σκαρφαλώνουμε ύστερα με τα δόντια στις ταράτσες κρεμιόμαστε στις κεραίες και μας ανακαλύπτουν μoνάχα όταν χαλάσουμε το σήμα τους. Αιωρούμαστε σαν κυριακάτικη μπουγάδα λευκοί κυματίζουμε και πάνε μέρες που μυρίζουμε ψοφίμι! Πεθαίνει απο υπερβολική δόση στο βεστιάριο φτηνής παράστασης – πόσα κορμιά…

Poetry

ΔΩΜΑΤΙΟ 5ο Γιάννης Ραουζαίος

Δεν ξεχνώ ποτέ, εκτός ίσως από μερικές φορές, πως προστάτης των σχέσεών μου με τους άλλους είναι ο Σίβα, θεός της Δημιουργίας και της Καταστροφής. Εκείνος που αγαπά το αίμα στα παιδικά χείλη, τις γυναίκες των καημών και των στερήσεων τα παθιασμένα βήματα του καυτού ανατολικού ήλιου, τα ασθμαίνοντα τμήματα της πρωταρχικής αγνωσίας. Τα ρεύματα των ωκεανών Τα παιχνίδια των Νηριήδων Τις προσόψεις από τα κτίρια του 1640 Την κοσμική…

Poetry

Δήμητρα Αγγέλου από τη συλλογή Σπασμένα Άλογα

Έλειψες ή έλειψα καιρό Δεν είχα παρά το άρωμά σου Με αυτό έσπασα την πόρτα του σπιτιού Και σε βρήκα νεκρό Μέχρι να έρθει ο γιατρός Μου έδινες οδηγίες Πως να παραποιήσω την αιτία του θανάτου σου Δεν ήθελα ν’ ακούσω κανένα κουδούνι, κανένα τίποτα Ήθελα ν’ ακούω μόνο εσένα Ν’ αλλάζεις σχήμα στη φυγή σου Ξανά και ξανά Να μου σφίγγεις το χέρι καθώς σε υπακούω σωστά Να με…

Poetry

HΡΩΙΝΗ | Σίσσυ Δουτσίου

Ο κόσμος μέσα στο στόμα ενός σκύλου                                                                                                                               …

Poetry

NA | Γιάννης Ζελιαναίος

Να διαλυθούμε μια μέρα απ’ το πιοτό και τίποτα να μην σχωρνάει τις δίσεκτες ζωές που φύγανε παρά μονάχα να κουρδίζει τ’ αποτσίγαρα στον πάτο μετρώντας ξέφωτα στου κάκου την ατυχία. Ν’ ανάψουμε τα φώτα παίζοντας με τραινάκια της αγάπης που γυρνάνε απ’ το ένα φιλί στο άλλο, ξεζεύοντας ονείρατα απ’ της πράσινης μπουκάλας το γυαλί. Να ταξιδέψουμε όταν καμία γνώση δεν θα μας μοιράσει της τσόχας τα ξοδέματα. Να…

Poetry

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ – Πόππη Δέλτα

Θα σε περιμένω στη γωνία, Τοσίτσα και Πατησίων θα φοράω μαύρα, όπως πάντα. Δεν θα έχω κινητό μαζί μου. Στείλε τις γάτες στη μάνα μου και κανα δυό πράγματα μας για να μας θυμάται. Μην πάρεις τίποτα μαζί σου, να φορέσεις και εσύ μαύρα, στα έχω κρεμάσει στη πόρτα του δωματίου. Την πόρτα μην την κλειδώσεις και τα κλειδιά άφησε τα επάνω της. Άφησε και εσύ το κινητό σου. Θα…

Poetry

EKAΤH – Σίσσυ Δουτσίου

Έρχεται εκεί που τη χρειαζόμαστε πριν αρχίσει το ποίημα πάνω στη γη, τη θάλασσα, τον ουρανό. Χιλιάδες πρόσωπα επιθύμησαν τη νεαρή σύζυγο, τους νεόνυμφους, τους κόλπους της ακολασίας. Η Πανσέληνος προστάτιδα των μαγισσών. Τα χέρια της φορτωμένα με οικογενειακά κειμήλια. Βαθειά πηγάδια εξουθενωμένα, την παίδεψαν – εκεί που αρνήθηκαν οι εξόριστοι να υποταχτούν. Υπέροχα αστέρια ανακάλυψαν την πίκρα του εμφυλίου πολέμου. Εκεί που η ευτυχία ξεριζώνεται από τα στήθη των…

Poetry

Η Όψη του Ανθρώπου- Μάνος Τσίζεκ

Ήρθα από το Χαλάνδρι εκείνο τον τυραννισμένο τόπο των νευρώσεων μετά από μια μάταιη απόπειρα  διεκδίκησης των δεδουλευμένων μου από μια εταιρεία παραγωγής. Ο βαρύς ταξικός αέρας της περιοχής μου θύμιζε τη θέση μου μ’ έκανε να νιώθω σαν κοινωνικό απόβλητο όσο καλά κι αν είχα ντυθεί όσο σωστά κι αν είχα κάνει τη δουλειά μου. Επιστρέφοντας στο κέντρο ένιωθα άδειος σαν λάφυρο πολέμου. Κι έπρεπε ν’ ακούσω, με την…

Poetry

20 γραμμάρια περισσότερο βάρος | Τόνια Κοσμαδάκη

Όταν η νύχτα μεγαλώνει κρυώνω εδώ, στο σβέρκο. Από τις πέντε και μετά έχω 20 γραμμάρια περισσότερο βάρος είναι το ψύχος εδώ πίσω. Να πάρετε ό,τι μπορείτε από μένα. Θέλω να μην αρέσκεται κανείς σε κάτι δικό μου. Να ηρεμήσουμε. Να τελειώσει η λαϊκή να βγούνε οι φτωχοί να πάρουν τις ντομάτες από κάτω να βγει ο δήμος να σκουπίσει. Να ηρεμήσουμε άνθρωποι. Άντε να εξηγήσεις στους άρπαγες το μέγεθος…

Poetry

Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ – Έλλη Γρίβα

Σαλια, φιλια, υγρα, στεγνα, εξαλλα, αποτομα, τεντωμενα, ηλεκτρισμενα, σιωπηλα, κρεμασμενα στις λεξεις, ετοιμορροπα, απελπισμενα, βαθια, παλια, νεα, εν-οργανα, χωρις γραμματα, με σημεια στιξης, χωρις, με παυσεις, τελειες, θαυμαστικα, ερωτηματικα, αποσιω-ποιητικα, ανεξαντλητα, μακροσυρτα, στις ακρες, γεματα, με δοντια, χωρις, ανησυχα, εκρηκτικα, πυροτεχνηματα, με ανοιχτα χερια, με κλειστα ματια, με ανοιχτα ματια, ανοιχτα χερια, ανοιχτα ολα, με ποδια, με δαχτυλα, αναμεσα, χωρις, με, πανω, κατω, αναμαλιασμενα, διπλωμενα, ανοιχτα παραθυρα, χαλια, το πατωμα…

Poetry

Κρυφά κι απόκοσμα – Δημήτρης Τρωαδίτης

Τα χνώτα μας μαύρα σύννεφα σαλπάρουν μέσα σε χοάνες εν μέσω εμβατηρίων σπονδές σε άγνωστους θεούς ήχοι και καταισχύνες σε πολιτισμούς που δεν κοιμούνται υποτέλεια εξάρτηση ορόσημα απανθρακωμένα στη χόβολη των ιδανικών της μιας χρήσης αναλγησία σε υπέρτατες δόσεις καρδιές αιωρούνται στο κενό στα βουλιαγμένα διάσελα στ’ αναψοκοκκινισμένα ρουμάνια όλα κρυφά κι απόκοσμα παιδικές φωνές αλαργινά όνειρα ξέμακρες αναμνήσεις παραχωμένες σε χίμαιρες και τιμολόγια παντοπωλείων δεν υπάρχει ρυμοτομικό σχέδιο σε…

Poetry

Νέον Επιγραφές – Πόππη Δέλτα

Νέον επιγραφές. Μεγάλες, μικρές, πολύ μεγάλες, πολύ μικρές, κόκκινες, μπλε, πράσινες, κίτρινες. Είμαι κομμάτι αυτής της πόλης την ακούω να αναπνέει από πάνω μου. Θέλω να βγω έξω μέχρι της 7 το πρωί. Θελα να χορέψω και να βγάλω τη μπλούζα μου και να με κοιτάνε όλοι λυσσασμένοι να θέλουν να με πηδήξουν. Θέλω να γνωρίσω 10 διαφορετικά άτομα, να ακούσω για 10 διαφορετικές ζωές. Είμαι κομμάτι αυτής της πολης,την…

Poetry

Γιατί είμαστε ακόμη εδώ;- Πόππη Δέλτα

Θέλω να σου μιλήσω, για την ελευθερία, για τον έρωτα. Το μαζί να σημαίνει να μην πνίγεται ο ένας από τον άλλον. Ο έρωτας να σημαίνει όχι πάντα μόνο εγώ και εσύ. Θέλω να σου μιλήσω, για την μοναξιά. Που την έχουμε ανάγκη και τελικά αυτή μας κατατρώει. Η φυλακή είναι παντού γύρω μας. Μπορούμε να ζήσουμε ελεύθεροι; Θέλω να σου μιλήσω, Τι λες να φύγουμε μακρυά; Να φύγουμε από…

Poetry

“Λολίτα” – Στάθης Ιντζές

Καμιά Λολίτα δεν προοιωνιζόταν έρχονταν πανικόβλητες στα αγγλικά με το κατάλληλο ένζυμο μ’ έβλεπαν απόφοιτο ή φυσιογνωμία του Παρθενώνα αυτό το χάος στα διάκενα που αντιμετωπίζουν με τα πόδια τους. Ο Στάθης Ιντζές γεννήθηκε στη Λάρισα το 1986 και κατάγεται από το Νότιο Πήλιο. Είναι εκδότης των εκδόσεων Θράκα, του ομώνυμου λογοτεχνικού περιοδικού και δημιουργός της σειράς μεταφράσεων Αργεντίνοι Ποιητές. Ζει στην Αθήνα.

Poetry

“AΣΜΑ 33” – Γιάννης Ραουζαίος

Περιμένω τον Χειμώνα -όπως και την νύχτα- περιμένω την ησυχία της παγωνιάς του τις στιγμές που οι γάτες μου των τεσσάρων χρωμάτων θα χαιδέψουν τις μουσούδες τους στο πρόσωπο μου και θα μουρμουρίσουν “και αυτό θα περάσει!” Περιμένω τον Χειμώνα αυτόν τον καλύτερο από όλους -τον αξιόμαχο, τον γεμάτο πλησμονή για την χαρούμενη έλευση του- φίλο μου και προπομπό του καλοκαιριού (παρεπιπτόντως, θα ήθελα να μιλήσω λίγο για το Καλοκαίρι)…

Poetry

“Όταν οι μέλισσες σβήνουν το φως” – Γιώργος Αλισάνογλου

Μερικές φορές το ποίημα χάνει την ισορροπία του και τότε ξεχειλίζει από εραστές, από συναίσθημα, από ομορφιά και ευτυχία και τότε προχωράει ακάθεκτο πρός το αδύνατο κόντρα στην εποχή που υποστηρίζει το δυνατό προχωράει πρός το πολύ φως, δίχως να συλλογιέται τον εαυτό του δίνει τα πάντα, ό,τι έχει, προσφέρεται αφειδώς σαν άλλος νέος της Σιδώνος, κόντρα στο σκοτάδι των πολιτισμών βλέπει τα μάτια σου και δες πως τα διαπερνάει…

Poetry

“Απο-Χωρισμός” Πόππη Δέλτα

Αυτή η σιωπή μετά τη χίμαιρα. Αυτή η σιωπή μετά τον τυφώνα. Αυτή η σιωπή μετά τα μπάχαλα Τοσίτσα – Στουρνάρη. Αυτή η σιωπή Και όλη αυτή η κόλαση που φέρνει μαζί της. Αυτή η εκκωφαντική σιωπή. Σωπαίνω για τις ημέρες που κάναμε όνειρα. Σωπαίνω για τις νύχτες που κάναμε έρωτα. Σωπαίνω για την αγάπη που τελικά, πονάει τόσο. Σωπαίνω για αυτά τα χρόνια που μοιραζόμασταν τις ανάσες μας. Σωπαίνω…

Poetry

“Canção do nosso mar( το τραγούδι της θάλασσάς μας)” – Νεφέλη Βουτσινά Πετσιμέρη

Άμα χαθώ στα νερά της Μεσογείου μην λυπηθείς Μόνο μη ξεχάσεις πως δεν χάθηκε άδικα η ζωή μου. Εκεί απέναντι από την άλλη μεριά της θάλασσας θέλησα κι εγω μια τύχη σαν τη δική σου. Έφτασα τόσο κοντά στον προορισμό μου. Μόνο που πριν αντικρίσω τη στεριά σου η μικρή μου νίκη σαν άγκυρα καρφώθηκε στο βυθό της θάλασσας. Ίσως να ναι καλύτερα εδώ με τα κοχύλια και τα πολύχρωμα…

Poetry

“Ω! Κράτος” – Σίσσυ Δουτσίου

Ω! Κράτος με το αήττητο εμπόριο και τα δαιμονισμένα δέντρα γύρω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ξέχασες να χαϊδέψεις τα όμορφα βυζιά της ελευθερίας – απ’ τη βιασύνη σου – τύφλωσες όλους τους αγγέλους της πόλης. Ω! Κράτος οι τρομαγμένοι στρατιώτες κούρεψαν τις αρχαίες πόλεις γουλί τα φορέματα του πολέμου κλαίνε με αναφιλητά κάτω από χοντρές μαργαρίτες και οι άτεκνες γυναίκες έκρυψαν τα εσώρουχα τους στις αποθήκες των σκλάβων. Ω! Κράτος…

Poetry

” Ε9 και τα πολλαπλάσια του 3″ – Γεωργία Τρούλη

Έχω μια στεναχώρια μεταφρασμένη στην πλάτη μου Έχω μια φυγή κρεμασμένη στο στήθος Έχω αποφάσεις με χέννα σ’ όλες τις φύτρες των μαλλιών Κάθε μέρα κάνω ζύμη την χαρά στα χέρια μου Την απλώνω στους δικούς και στους χώρους Κάποια στιγμή απολαμβάνω τη συνήθεια να στηρίζομαι στα δύο πόδια Κι εκεί κάτω κάτω βρίσκω τις ρόδες της κόρης μου Με κρατά απ’ το χέρι για να ρυθμίσει δύναμη στην κοιλιά…

Poetry

“Το όνειρο”- Τόνια Κοσμαδάκη

Πριν λίγο μου χτύπησε την πόρτα η αγάπη. Για λίγο νόμιζα πως ήταν η μάνα μου μετά θυμήθηκα πως δεν είχα Ποιος να ‘ναι; Ήταν αυτή, την ξέρω πια Τρομακτική καθώς ήταν μέσα στην ομορφιά της μίλησε: Είδα στον ύπνο μου πως ήμουν η μαέστρος της μαύρης θάλασσας Στεκόμουν γυμνή μπροστά της και την πήγαινα από δω, την πήγαινα από κει Εκείνη ήταν υπάκουη Από πίσω μου στεκόταν η γιαγιά…

Poetry

“Ιθαγένεια ενός κόσμου” – Γεωργία Τρούλη

Σε χορό αγρίων θα πάμε Θα δαμάσουμε τη φωτιά Και με ολόκληρα τοτέμ Θα ξεθυμένουμε τα ταμπού μας Ξυλόγλυπτες αφηγήσεις στην τρύπα του αυτιού ένας ξαναζωντανεμένος σαμάνος φοράει νυχτικό και κάνει ευχές δυτικού τροπαρίου θα ανακαλύψουμε την ιθαγένεια του έρωτα με κουλουριασμένες αφρικάνικες μάσκες και κατεβασμένα από τη βαρύτητα στήθη εντονος βρυχηθμός βουντού η αποφυγή του μοιράσματος μην  κλαις κι έπειτα πάλι αυστραλιανό θετικό το συναίσθημα μα κρίμα καθόλου να…

Poetry

“Προσευχήσου για τις μέρες που έρχονται”- Τάσος Σαγρής

Προσευχήσου, και προσευχήσου και για εμένα που δεν πιστεύω στις προσευχές. Δες μακριά, πέρα στον ορίζοντα, ο χρόνος που πλησιάζει θα καταστρέψει ό,τι πιστεύεις και ό,τι σκέφτεσαι, όλα όσα σχεδιάζεις θα μείνουν μισά, ο κόσμος δεν ολοκληρώνεται ποτέ τίποτα δεν θα μείνει ίδιο ούτε για μια στιγμή, πέσε στην αγκαλιά μου και προσευχήσου, προσευχήσου και για εμένα που δεν πιστεύω σε τίποτα. Τα αστέρια κυλάνε στις παρυφές του ανεμοδαρμένου μου…

Poetry

“Κασσάνδρα” – Σίσσυ Δουτσίου

Όραση Αφή Γεύση κατά τόπους Η εντύπωση που δημιουργεί στη γλώσσα ότι βρίσκεται κάτω από τα πόδια μας Αρχαίες πόλεις Θαμμένα καταφύγια Κορίτσια τρέχουν στην αγκαλιά του Ιούλιου Βερν Ο πολιτισμός ένα πυκνό υλικό στην επιφάνεια περισσότερο σίδηρο καθώς και νικέλιο και πυρίτιο ωστόσο το σπάνιο ουράνιο απλώνεται σε αχανής εκτάσεις κάτω από τα πόδια μας. Και η Κασσάνδρα τα βαμμένα ασημί νύχια της γέμισαν αλάτι όπως το σπίτι της…

1 2 3
Go to Top