Poetry - Page 8

Οι τρελοί δεν κάνουν διακοπές το καλοκαίρι λιώνουν μονάχα ακίνητοι καταμεσής στην πίσσα της ασφάλτου που ζέχνει λιώνουν βλέποντας τους λύκους να τρέχουν κατά

Κατεβασμένα παραθυρόφυλλα, κλειστά παράθυρα, κλεισμένες πόρτες, ανοιχτές τηλεοράσεις. Οι φίλοι μου είναι αμπαρωμένοι. Καταπίνουν χάπια για να τους ανέβει η ντοπαμίνη, η σεροτονίνη. Αισθάνομαι

δεν είναι λύση να τυλίγεις τα πόδια σου γύρω απ’ το ιδανικό μειδίαμα ενός αγνώστου σ’ αυτό το ιδιωτικό ιατρείο πέθανε ο πατέρας μου

Θα περπατήσουμε ένα βροχερό απόγευμα, σε ένα πλακόστρωτο βουτηγμένο στo κονιάκ και τη ζάχαρη, θα αγγίζεις τα χέρια μου και ο παγωμένος αέρας θα

Ωδή στην αποφορά των Αθηνών Αθήνα, το όνομά σου με γεμίζει θλίψη και σιγουριά για την επιβίωση του φαίνεσθε. Αθήνα, το οξύ χαμόγελο των

Σε ονειρεύτηκα αντάρτη της Δαμασκού ζωσμένο με το όπλο της δικαιοσύνης στην πλάτη Μα δικαιοσύνη δεν έγινε δεν αντήχησαν τα γέλια της λευτεριάς παρά

Ξεσκισμένη, με τρύπια δικτυωτά καλτσόν στους πιο βρώμικους δρόμους της πόλης στο Βερολίνο, στη Γαλλία, στη Ρώμη, στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στο Δελχί. Μεθυσμένη,

Νυστέρι και ράμμα. Επί μέρες σιγά, σιγά έσκιζα την κοιλιά μου. Δεν έπρεπε κανείς να καταλάβει, όxι τώρα. Τυλιγόμουν με πανιά κάτω από τα

Σε βρώμικα απόνερα ξεπλένω την ελπίδα βάζω φωτιά και καίω των ονείρων τη βλάστηση σκοτώνω το ζώο μέσα μου για να ταΐσω το κτήνος

H Εγγενή ήταν μια κάτισχνη κοπέλα μαβιά. τα μέλη της όλα ναυτικοί ήταν. όσο περνούσε ο καιρός τα ξεχνούσε. ένα απ’ αυτά την κρέμασε

Ακόμα κι αν δεν είναι έτσι, εγώ θα προσπαθήσω θα κόψω τις λογοκρισίες ανταλλάσοντάς τες με σήματα καπνού θα βάψω τους τοίχους των κυκλαδίτικων

Συναντιέμαι συχνά με τα πτώματα των παιδιών και τις μητέρες τους που πέθαναν στο Φαρμακονήσι το χειμώνα του ‘14, στην θάλασσα… Συνήθως βρισκόμαστε μεσημεριανές

Να ταρακουνηθούμε!… Ακολουθώντας το πιο φωτεινό αστέρι Ανεβαίνοντας την ατέλειωτη σκάλα Που σε άλλους κόσμους οδηγεί Αγκαλιάζοντας τους ανεμοστρόβιλους των ονείρων Να ποτίσουμε τον